فری من: ما زندگی مان را سپری می کنیم
در یک جستجو برای بعضی از چیزها.همچنین پایان
که هم اکنون خارج از دسترسی هستند.
بعضی این را من می نامند.
بعضی ها, روح می نامند.
در حال حاضر تکنولوژی علم می تواند مغز ما را کاوش کند,
حافظه ی ما, و همچنین خواب های ما,
و به طور عمیقی سوال می کند سوالی حیرت اور,
"که چه چیزی ما را ساخته و ما چه کسانی هستیم?"
فضا, زمان, زندگی خود.
اسرار کیهان در کرمچاله ها نهفته است
قسمت4از فصل3 ؟چه چیزی یا کسی مارا ساخته و ما چه کسانی هستیم هوا منسب در تاریخ جون 20, 2012
‏.:: www.bolboljan.net ::.
چه کسی یا چیزی خود خود من را ساخته؟
یا خود خود شما را؟?
ایا ما ین را می دانیم?
مردم و مکان ها ایا همه با تجربه هستند؟
چه کسی مرا ساخته مانند مردم دیگر ایا واقعا من حالا چهل سال دارم?
یا 10سال?
این چیست که به هریک از ما چیزی داده است
ایا شخصیت ما بی همتا است
دانشمندان دارند اغاز می کنند اماده کردن وسایلی برای حل این معمای ژرف.
برای انجام این کار, ان ها حتما باید اکتشاف کنند
یکی از این اخرین مرز های شگفت انگیز از دانستنی های ما
هوش ما است.
هر تابستان, برای رفتن به کمپینگ .من یک عملیات پسرانه را اغاز می کنم
هر یک از لباس ها با من همراه می شوند
داشتن نام من قسمت سوم این عملیات است.
"مورگان."
من نامم را وقتی که بچه بودم به هیچ وجه دوست نداشتم.
من تعجب کردم که چگونه زندگی من می خواهد تغییر کند
اگر می خواستند مرا صداکنند دوست داشتم((جان)) و یا((روبرت))صدایم کنند.
خوب, دوست داشتم یا نداشتم,
نامی که من داشتم هویت مرا ساخته بود.
و به من کمک می کرد که بدانم که هستم.
تولدت مبارک!
من: ببین, او را می رود!
[ صدای خندیدن ]
مامانت را نشون بده.
خداحفظ!
خیلی زیبا هه!
[ Cheering ]
ایا ارزو داشتی که اینجا باشی؟
فری من: الیسون گپنیک دارد یک تحقیق را انجام می دهد
برای کشف این که چگونه و چه موقع برای اولین بار فهمیدیم که چه کسانی هستیم؟
اون یک بچه ی روانشناس است
در دانشگاه کالیفرنیا در رشته کامپیوتر.
بنابراین, جریان فهمیدن هویت ما,
این است که ما چگونه شکل گرفته ایم و ما چه کسانی هستیم است,
این جریان که واقعی است ما را به سراسر زمان زندگی مان می برد.
ولی بعضی از این قسمت های سخت این جریان
مناسب است برای این که چیز هایی را ما بیا موزیم
در این دوره که علم پیشرفت کرده می توانیم راحت تر بیاموزیم
فری من: به عنوان یک بزرگسال,
همرا بردنش کار اسانی است هویت ما برای واگذار شدن.
ما پذیرفته ایم که چه الان چه کسانی هستیم
و ما مانند همان چند دقیقه قبل هستیم.
ولی الیسون دارد کشف می کند
که هویت ما برای بچه های جوان ساده نیست.
ان ها بیشتر وقت خود را می گذارنند برای
کشف کردن این که فقط ا ان ها چه کسانی هستند.
بنابراین, وقتی بچه ها انجام می دهند هرروز همان کارهایی را که بچه ها انجام می دهند,
هنگامی که ان ها بازی می کنند و کاوش و تظاهر می کنند,
ان ها در واقع چه کاری انجام می دهند که شروع به گرفتار شدن می کنند
در این چیز بزرگ, که یک وجودی است, این موجودی یک برنامه تحقیق فلسفی است
این موجود برای هرفرد چه معنی می دهد؟.
فری من: یکی از اولین نقاط عطف در این برنامه
نامش "مرحله اینه است."
این مرحله اغاز می شود هنگامی که یک بچه برای اولین بار قادر به تشخیص
انعکاس چهره خود بودند.
گوپنیک: چیزی درباره اینه فقط نیست
که شما یک بدن و چهره می بینید, کدام یک از این دو فریبنده هستند,
ولی شما این دورا به هم وصل کرده اید
برای حس کردن حرکت هریک از اعضای بدن شما
راهی در بدن شما به وجود می اید که شما ان را حس می کنید.
فری من: الیسون دارد یک زرنگ بازی در می اورد آزمایش در کودکان نو پا خود را
برای یافتن اینکه کدام یک از انها می توانند اگاهی خود را توسعه دهند
از بازتاب خود .
او مکان یک لکه جوهر آبی در بینی خود را پیدا می کند
و به انها می گویدکه به داخل اینه نگاه کنند.
گپنیک: کاریوجود دارد را داریم ما می کنیم. او هم دارد این کار را می کند.
او وجود دارد. واقعا وجود دارد. آره.
فری من:در15 ماهگی جان به سختی در هم می ریزد
توسط کودک آبی رنگ بینی خیره پشت در او را
چرا که او در شناختن حرفه ای نیست
که بداند کسی که در اینه است خودش است.
در واقه ان ها علاقه مندند
که پسری که در اینه است یک نقطه به همراه دارد,
اما به نظر نمی رسد که سعی کنند خود را به موجودی که در اینه است وصل کنند
در واقع نقطه ای وجود دارد روی بینی ان ها.
فری من: هنگامی که الیسون تلاش می کند تا ازمایش های مشابهی برروی کارن انجام دهد,
که دربیابد که چه کسی چند دقیقه بزرگتر از جان است
او چیزهایی انجام می دهد که کاملا با هم متفاوت هستند.
گپنیک: به این نگاه کن!
اره ما وجود داریم. اره!
این چیه?
و الان بچه به نظر می رسد دارد تحقق می بخشد, "اه, اره.
"این فرد در اینه است,
که همان شخص است که من هستم.
فری من: این اولین مرحله ی بزرگ است
در یک سفر طولانی برای کشف خودمان.
ولی کارهای الیسون نشان داده است که موضوعات او دارند
بسیار فلسفی تر از تحقیق پیش رو آنها.
این ژنو سه ساله است.
آلیسون او را وسوسه می کند
با آنچه به نظر می رسد که یک جعبه پر ازکلوچه است،
اما ژنو به زودی جعبه را پیدا خواهد کرد
که او می تواند قضاوت کند که جعبه تحت پوشش است.
شما چه فکر میکنید در داخل این جعبه چیست؟
هممم.
شما فکر می کنید این چیه
کلوچه های خوبی هستند.
کلوچه های خوب. ایا او می تواند کلوچه ها را پیدا کند?
بیایید جعبه را باز کنیم و بفهمیم که چه چیزی درونش است.
ماژیک ها.
ماژیک! بله ماژیک ها این تو هستند.
هیمممم.
[ صدای خنده ]
وقتی من برای اولین بار جعبه را به شما نشان دادم مانند این بود,
شما چه فکر می کردید چه چیزی درون ان بود?
ماژیک ها.
ماژیک ها!
فری من: ژنو نمی تواند اشتی کند
او حالا می داند که جعبه از ماژیک ها پرشده بوده
ولی بار اول او فکر کرده بود که جعبه از شیرینی پرشده بوده است.
مفهوم این که شما که هستید و چه کسانه دیگری خصوصیات شما را دارند
می تواند فکر شما را به جای دیگری بکشاندs
این دانستن چیزی نیست که شما با ان به دنیا امده اید.
این چیزی است که شما برای اموختن ان امده اید.
الیسون تلاش می کند که ازمایش جعبه کلوچه ها را با جیم4ساله امتحان کند
من یک سوال از تودارم
چی?
اولین باری که تو این جعبه رادیدی همه ی بسته بندی اش مانند این بود.
تو چه فکر می کردی؟ ایا چیزی درون ان بود?
کلوچه ها با چیپس چاکلتی.
اها. و واقعا چه چیزی درون ان است?
ماژیک ها!
اره! این خبلی خوبه!
بنابراین, یک قسمت مهمa very important part از هویت من
می گویند که قادر است,
"خوب, وقتی 16ساله بودم, باور داشتم کارهای مختلفی که حالا می توانم انجام دهم,
ولی من کسی بودم که باور داشتم چیزهای مختلفی را."
فری من: وقتی کودک درک می کند
که هویتش می تواند جان سالم به درببرد همه ی اعتقاداتش عوض می شوند,
ان ها رانشناسی را متوقف کردند و ان ها چیز غیر از این را باور نمی کنند,
و برای اولین بار,
ان ها به صورت حیرت انگیزی باز کردند قدرت حافظه ی انسان را.
ادیس: در این تالار بزرگ, من استفاده می کنم از اجرای سرودی دسته جمعی.
که مرا به گذشته می برد.
[ انعکاس صدا یا اکو ] در این تالار بزرگ, من استفاده می کنم از اجرای سرودی دسته جمعی.
حافظه ی شخصی من کاملا پر از جزییات است,
و من ساعت های زیادی را در این تالار صرف می کردم,
برای تکرار و تمرین کردن نمایشم.
این کارها فقط مرا به گذشته می برد
[ تلفظ صوتی اجرا موسیقی ]
فری من: روانشناس دونا اددیس
ازمایشگاهی درباره ی حافظه در دانشگاه اکلند دارد,
جایی که اودست یافت که چگونه مغز ما به ما شکل می دهد.
او این کار را با جفت کردن مغز باچیزی انجام داد
با شکل یک نعل اسب در ما و در مغز ما
که به ان هیپوکامپز می گویند.(دم اسب)هیپوکامپز.
برای 50سال گإشته, دانشمندان باید می دانستند که
هیپوکامپس مغز ما روبه وخیم شدن است که برای حافظه ی ما بسیاربد است.
ما این را اموخته ایم از یک مرد که از او بسیار متشکریم,
از"Patient H.M."
او بیماری سخت در سال1953داشت
دریافت رادیکال، درمان جدید.
هیپوکامپ و بخشی از ان از لب های درونی خود را اشکار کرده بود
ما ان را قطع کردیم.
بعد از عمل جراحی,
H.M. او اصلا رنج نمی برد از بیماری ((صرع))دوباره,
اما او به طور کامل داشت از دست می رفت
توانایی به شکل خاطرات جدید.
او می گفت, "یک روز دوست داشت از خواب بلند شود."
او هویتش را گم کرده بود.
او حس می کرد که در27سالگی یخ زده است.
همانطور که روز به دهه تبدیل شده است،
او دیگر نمی تواند تشخیص دهد
مرد خیره در خودش در آینه شد.
چقدر که ما که هستیم
ساخته شده بر اساس خاطرات ما را در هر روز?
به طور سنتی، حافظه پژوهش واقعا در گذشته متمرکز شده است،
و در چند سال اینده ممکن است
دنبال شده در توانایی تصور آینده
و چگونه حافظه در واقع ممکن است در آن نقش دارند.
فری من: دونا و تیمش دارند ازمایشی راه اندازی می کنند
برای تعیین این که چقدر هیپوکامپ و خاطرات ما
کمک به ما می کنند در درک ما از آینده.
ادیس: بنابراین، چه کار می کنیم
ما باید مطالبی به آزمایشگاه وارد کنیم
و ما آنها را بازیابی ی کنیم حدود100خاطره
من به خاطر رفتن به بازدید پسر عمویم در آلمان این کاررا می کنم.
ما در کنار ساحل راه می رفتیم,
و در پایان، یک غار وجود داشت.
و به مادر بزرگم دادم صدفی برای کادوی کریسمس.
ادیس: و برای هر حافظه,
آنها را مجبور شناسایی یک فرد، یک مکان و یک شی می کند
که ممکن است مهم باشد.
-اتوبان. -مادر من.
-2 تا پنگوعن. -بوستون.
-کیف کتابی من. -اسکله اوکلند.
-دوست دخترم, سارا. -بیمارستان.
-شریک زندگی من، ,واین. -ساحل شرقی.
-فرودگاه امستردام. -غار.
فری من: یک هفته بعد, دونا مطالبش را برگرداند,
آنها را در دستگاه fMRI قرار دارند
و به آنها را نشان می دهد جزئیاتی از خاطرات خود .
اما او عمداً تکان می دهد جزئیات را.
یک شی از یک حافظه
با یک محل گروه بندی شده از دیگر حافظه
و شخصی از دیگری.
دونا سپس آنها را می پرسد برای ساختن یک داستان
از این مخلوط تا خاطراتشان,
تصور چیزی که افتاده و رتبه دهی نشده است
اما می تواند بالقوه باشد.
ما از انها می پرسیم,
برای هر شخص، محل، شی که آنها در حال حاضر در حال دیدن می باشند،
تصور کنید یک رویداد در آینده ممکن است به آنها اتفاق دهد
در پنج سال آینده یا تا.
فری من: در حالی که شرکت کنندگان آینده خود را تصور می کنند,
دونا اقداماتی برای پاسخ های مغز خود اماده می کند.
به تعجب خود,
بخشی از مغز که بسیار حیاتی است
برای ذخیره خاطرات گذشته و هیپوکامپ
با فعالیت های دنباله دار سر و کار دارد.
هیپوکامپ در حال پخش است این نقشی واقعا مهم است،
نه تنها در به خاطر سپردن,
بلکه به ما اجازه می دهد برای ساخت این شبیه سازی های آینده.
حافظه مهم است نه تنها برای گذشته،
بلکه برای آینده,
برای ساختن آن حسی که بدانیم ما که هستیم.
خاطرات ما حیاتی هستند به شکل هویت ما
اما یک گروه از دانشمندان کشف کرده اند
که خاطرات ما را می توان دستکاری کرد
ما حتی بدون دانستن آن.
ما واقعا ستیم که ما فکر می کنیم ما هستیم؟
توانایی ما به یاد داشته باشید واقعا قابل توجه است.
در این دوره از زندگی ما,
فرد به طور متوسط درک خواهد کرد معنی کلماتی به اندازه 100,000
مردم می توانند حدود1700 دریافت داشته باشند,
و نزدیک 1000کتاب می توانند بخوانند.
از این فروشگاه روانی گسترده پر از تجربه
ما هر هویت خود را ساخته ایم,
الگوی خاطرات که منحصر به فرد ماست.
اما اگر آن خاطرات را می توانید بازنویسی کنید؟
سعوال ما که هستیم می تواند تغییر کند?
[ مکالمات نا معلوم ]
عصب شناسان تیل شارت
از دانشگاه کالج لندن
و میکا ادلسن
از موسسه وایزمن علم در اسرائیل
عشق رفتن به مهمانی شام را دارد.
اما ان ها فقط خوش نیستند.
بلکه آنها کاری را انجام می دهند برای علم.
آنها فشارهای اجتماعی را مطالعه می کنند تا بتوانند ان ها را تغییر دهند.
خوب، تصور کنید وضعیتی را
که شما نشسته اید در یک مهمانی شام.
شما یک حافظه خوب دارید از برخی از شرایط که اتفاق افتاده،
و شما در واقع آن را به خاطر می اورید در یک راه خاص,
اما همه از دوستان شما گفته اند که
که در واقع شما اشتباه می کنید.
ان ها می گویند که چیز دیگری اتفاق افتاده است.
و تالی چتر را می گیرد، و او چتر راتضعیف می کند
از طریق جعبه نامه. زن: آیا مطمئنی که ان تالی بود؟
نه، نه، نه. من کاملا مطمئنم که این از طرف من نیست.
نه، آن قطعا شما بودید. شما قطعا برگزاری کردید چتر را.
این قطعا استیو بود.
من واقعا فکر می کردم آن تالی بود، هر چند که.
نه، زیرا ما واقعا تحت تاثیر قرار گرفته ببودیم
که استیو موفق به گرفتن قلاب اطراف است.
به خاطر داشتن؟ ما تا به حال که هیاهو بزرگ
چون ما بودیم در باران.
هنگامی که کسی تغییر می دهد حافظه خود را
طوری که آن را متناسب با نظر افراد دیگر کند
اما در واقع می توانم تغییر دهم؟ یک سیگنال در مغز را
که نماینده حافظه است,
یا آن که فقط ما سعی می کنیم لطفا افراد دیگر را در مغزمان نشان دهیم?
فری من: فشارهای اجتماعی
ما راه را تغییر می دهیم و همچنین می توانید تغییر دهید داستان ما را.
اما آنها همچنین می توانند ما را تغییر دهند و یا می توانیم داستانمان را خودمان بگوییم؟
خاطرات واقعی ما?
تالی و میکا تنظیم کرده اند یک آزمایش برای پیدا کردن
نه در یک رستوران بلکه در آزمایشگاه.
آنها را در یک گروه از داوطلبان
به تماشای یک فیلم با هم می پردازند .
پس از آن,
پاسخ داوطلبان سوال اساسی در مورد این فیلم است
برای تست این که ان ها چه به یاد داشته اند.
چند روز بعد,
شرکت کنندگان همين پرسش نامه را
داخل یک اسکنر مغز قرار می دهند,
تنها در این زمان، میکا و تالی فشار اجتماعی بر ان ها اعمال می شود.
این بار آنها قرار گرفتند در جمعی از پاسخ های جعلی
که ظاهرا داده شده توسط خود اعضای گروه همکار.
قری من: این گروه به این باور منجر است که
دیگران که در زمان تست
یاد شخصیتی در فیلم می افتند که کلاه را نپوشیده بود.
و اکثر مردم پاسخ های خود را تغییر می دهند
به جمعیت.
تقریبا 70 درصد از موارد,
که شاملپژوهشگران، شرکت کنندگان و آنها می شوند پاسخ اشتباه داده اند,
حتی اگر آنها در ابتدا خیلی با اعتماد به نفس کار می کردند
در باره ی پاسخ درست.
اما آنها فقط خوش ظاهر بودند مطابق با هنجار های اجتماعی رفتار کردند,
و یا خاطرات خود را در واقع تغییر داده اند?
بنابراین، ما آنها را دوباره در آزمونی یک هفته پس از ازمون قبل دعوت می کنیم
هنگامی که ما ان ها را حذف کردیم فشار اجتماعیبه وجود می اید.
و اگر فرض می کنیم که انها هنوز خطای ساخت دارند،
یعنی که حافظه خود را در واقع تغییر داده اند.
فریمن: تالی و میکا دریافته اند که
اکثر افراد تستی با پاسخ غلط گیر داده اند
حتی بدون فشار همسالان خود.
که باطل ان ریشه گرفته است در مغز خودشان.
این در واقع باعث می شود خطای حافظه طولانی مدت باشد,
و با استفاده از داده های مغز ما,
ما قادر هستیم برای شناسایی واقعی
هنگامی که چنین طولانی مدت حافظه خطا رخ خواهد داد تلاش کنیم.
مغز این افراد ایا نی توانند که خاطرات خود را تغییر دهند؟
فعالیت های بالا را نشان داد نه فقط در هيپوکامپ,
محل ذخیره خاطرات است,
بلکه در بخشی از مغز
که با احساسی متصل و پاسخ های اجتماعی سر و کار دارد
آمیگدال.
شاروت: بسیاری از آنچه که ما می دانیم
درباره آمیگدال و عملکرد آن
می آید از دنیای حیوانات.
بنابراین واکنش ما به هر چیزی احساسی است
اگر ما ناگهان بشنویم سر و صدایی که ترسناک است
یا پردازش هیجانی عبارات در چهره فرد روی دهد
آمیگدال بسیار مهم است برای همه ی این توابع.
ادلسون: و احتمالا به افزایش حافظه ما کمک می کند
زیرا در ترس یا وضعیت عاطفی,
فعال سازی آميگدال در اوج است
و آن نیز فعال سازی را افزایش می دهد
در سازه های مرتبط مانند هیپوکامپ.
[ غر غر ]
فری من: آمیگدال مانند لی لی در یک کلوپ شبانه است.
آن تصمیم می گیرد که خاطرات را
به بخش بازی در شکل گیری تاریخ زندگی ما بپردازد.
البته برایآنهایی که احساسی وزن در مجاز دارند.
آنهایی که نیستند .
یا می توانند مانندشرکت کنندگان که خاطرات خود را تغییر دادند ,تغییر دهند؟
ان ها به صورتعاطفی قرار گرفتند با فشاری مطابقت با,
تنظیمات خود در امیگدال های کشیده،
و معتقدند حافظه کاذب در.
در فعال سازی آميگدال ,
ما در واقع می توانیم پیش بینی کنیم
که خاطراتی که داریم برای زمان بسیار طولانی تغییر می توانند کنند
و ان هایی که هستند نیستند.
شما باید درک کنید
که خاطرات نیستد مانند نوار ویدیویی.
چون مردم بسیار با اعتماد به نفس می توانند
چیزهایی را که اتفاق افتاده مانند آنها که فکر می کنند آنها اتفاق افتاده است
اما در واقع این چنین نیست.
فری من: خاطرات ما فقط یک رکورد نیست
از وقایعی است که صورت گرفته است در زندگی ما .
آنها نرم و قابل انعطاف و خطاپذیر هستند.
هویت ما با ایجاد می شوند همراه با ورودی ثابتی از جامعه ما.
هیچ مردی جزیره نیست.(جمله هوشی)هه
اما ما یک گام بیشتر می توانیم برداریم
و عمدا ایا می تواند مهندس دوباره هویت مارا بسازد?
برای انجام این کار
شما باید قادر به به همکاری با افکار درونی یک فرد می باشد
و بر این باورند یا نه,
این تکنولوژی در حال حاضر اینجا است.
[صدای بوق ]
تمام بازیگران ا حدی ما هستیم.
اما به نظر می رسد می تواند تغییر کند
با توجه به خلق و خوی ما یا شرکت نگه می داریم.
اما فقط یک زمان وجود دارد
وقتی که ما واقعا هستیم پس باید پیشرفت کنیم
البته فقط هنگامی که فقط ما خوابیم.
اگر ما می توانیم رویاهای خودمان را ببینیم و ایا می توانیم رویاهایمان را را مطالعه کنیم?
ایا ما یکدیگر را می دانیم
ایا در یک راه بیشتر عمیق و بیش از هر زمان هستیم?
در طول عمر متوسط,
عمر یک انسان حدود شش سال خواب دارد.
که اندازه بیش از 52,000 ساعت نگاه کردن به تصاویر است
وز وز از طریق مغز ناخودآگاه ما به وجود می اید.
[صدای زنگ ساعت ]
[ وز متوقف می شود ]
یاکی کاماتانی
معتقد است که یک روز آن امکان پذیر خواهد بود
منظور تماشا و ضبط کردن آنچه است که مردم در خواب می بینند.
وقتی اتفاق می افتد که,
دوران ما تمام شده و این را خودمان نمی دانیم
که در سطحی بسیار عمیق تر هستیم.
کاماتانی: من اعتقاد دارم که که اگر ما بتوانیم بازسازی کنیم
یا به رمزگشایی مطالب یک رویا بپردازیم
هویت ما نشان داده می شود.
فری من: اگر ما خواب هایمان را به یاد اوریم,
ممکن است که اغلب به عنوان یک سری تصاویر احساسی ان هارا ببینیم.
در واقع، دانشمندان دریافته اند
که قشر بصری مغز که برای خواب دیدین است
بسیار فعال است.
و دلیلش الگوهای فعالیت الکتریکی و شستن بیش حد ان است،
این دو باعث تعجب یاکی شدند,
ایا می توانیم ان الگو هارا بخوانیم؟
و تبدیل کنیم آنها را به تصاویری بر روی یک کامپیوتر
فعالیت مغزی می تواند دیده می شود به عنوان یک کد یا یک پیام رمزگذاری شده
درباره آنچه اتفاق افتاده است در جهان بصری.
فری من: الگوهای تصاویر ما در مغز ما
بسیار تحریف هستند-تحریف یعنی کج,
در همان راه یک جفت عینک شکسته
از نظر ما باعث تحریف جهان شده اند.
[ صدای خرد شدن شیشه ]
اما اگر ما در جمع آوری داده ها
از صدها نفر از تصاویر دیده شده از طریق این لنز شکسته
بخواهیم پیدا کنیم
باید ان ها را بین عکس های تحریف شده و آنهایی که واقعی هستند پیدا کنیم.
این ممکن است مدتی طول بکشد,
اما اگر ما این کاررا به یک کامپیوتر قدرتمند بسپاریم
می تواند رمز گشایی کند در عکس هایی که درون ان ها قابل تشخیص هستند.
و اما یاکی چگونه برای شکستن کد سعی می کند؟
که تبدیل به تصاویر شده است
در الگوهای فعالیت در قشر بصری.
ما در اندازه گیری فعالیت مغز از افراد بشر
و اسکن کردن مغز ان ها
و به اسکن کردن حافظه ی ان ها پرداخته ایم.
و در طول آن,
در حال حاضر برخی از تصاویر را به موضوع اضافه کرده ایم.
به طور معمول چند صد یا هزاران نفر از تصاویر
در یک آزمایش هستند.
فری من: تصاویر یاکی از مردم را نشان می دهد که
مردمساده هستند به شکل های سیاه و سفید
در یک مربع، یک صلیب، یک خط.
با استفاده از آرایه قدرتمند کامپیوتر,
او الگوی دقیق سوابق فعالیت ها را ظبط کرده
در قشر بصری.
پس از آزمایش های متعدد با همان شخص
یادگیری کامپیوتر برای تشخیص
الگوها-باعث ایجاد هر تصویر می شوند.
به عبارت دیگر,
کامپیوتر می تواند قضاوت کند صرفا از فعالیت های مغزی ما
کهکدام یک از اشکال دقیق تر هستند.
و سپس یاکی چیزی خارق العاده دید.
او دید که تصاویر جدید,
مانند تصاویر کامپیوتری هرگز دیده نمی شوند،
و این موضوع اجازه می دهد تا کامپیوتر سعی کندمنظور جلب تصویر
از آنچه که در حال دیدن افراد است -عکس بگیرد.
این ها تصویر هستند
که در کامپیوتر بار خوانده شده و درداخل مغز مردم قرار گرفته اند.
و این تصاویر در واقع در جریان هستند
این اولین بار است که
هر کسی قادر به دانستن ان بوده و اما در واقع مردم چه می بینند؟ -یا چه تصوری از ان دارند
صرفا با نگاه ازمغز خود.
کامیتانی: به دنبال قشر بصری,
ما فقط موفق در بازسازی تصاویر دیده شده شده ایم.
در حال حاضر ما در حال تلاش برای بازسازی تصور تصاویر هستیم
یا تصور ان ها در خواب.
فری من: روش یاکی هنوز
فقط کار می کند برای تصاویر سیاه و سفید
اما با چند سال تهذیب بیشتر
یاکی معتقد است که ما قادر خواهیم بود که برای ضبط رویاهایمان
رنگ کامل و فیلم هایی با کیفیت بالا بسازیم.
و همچنین می توانیم پبا روحمان ارتباط برقرار کنیم
این را، شما می دانید، که جنبه های ناخودآگاه ذهن ما
از تعریف آنچه که ما می دانیم و هویت مارا می داند.
بنابراین، من فکر می کنم اگر ما بتوانیم آشکار کنیم برخی از مطالب رویا هایمان را
البته که کسی آگاه نیست,
که پس از آن ممکن است برخی از رویاهای شخصی مان اشکار شوند
هویت ما درست است
و به زودی لخت گذاشته می شود برای همه و برای دیدن
از جمله قطعاتی که ما نمی خواهیم دیده شود,
مثل عمیق ترین رازهای ما و فانتزی های ما.
اما شما لازم نیست که نگران باشید.
زیرا قدرت برای ویرایش محتویات ذهن ما
در دست ماست.
مغز ما پر از خاطره است.
برخی از آنها به ما شادی می بخشند.
برخی دیگر باعث می شوند که انها را فراموش کنیم
اینکه آیا ما آن را دوست داریم یا نه,
ان ها خاطرات مارا شکل می دهند و باعث می شوند کهچگونه فکر کنیم و چگونه ما عمل کنیم.
اما اکنون یک گروه از محققان فکر می کنند که آن راه را پیدا کرده اند
راهی برای تغییر حافظه و شاید هم تغییر ما.
ایا می تواند تغییر دهد حس هویت مارا؟
عصب شناسان اندرو فنتون از دانشگاه ایالتی نیویورک
می گوید که چرا نمی بینم.
برای اون - مغز ما
و مسیر اتصالات بین سلول های عصبی ما
مانند دخمه پرپیچ و خمی است از خیابانی در شهر نیویورک
هدایت می شود.
و درست مثل ترافیک منهتن است,
شرایط برای جریان برق اطراف مغز ما
در هر مسیر یکسان نیستند.
اگر شما چیزی را تجربه کنید,
برق مغز شما فعال می شود
جایی در مغز وجود دارد
که از طریق مغز گسترش می یابد
و این است تجربه خود ما.
همانطور که در یک شهر,
جاده که متصل می کند منطقه ای به منطقه ای دیگر را،
و آن جاده ها بلوارها بسیار بزرگ را می توانند تشکیل دهند
که مقدار زیادی از ترافیک را ارسال می کنند,
یا می توان آنها را وادار کرد به ارسال اطلاعات بسیار خاص
اما با این وجود، نه بسیار به سرعت و یا به راحتی.
فری من: برای چند سال,
دانشمندان فکر می کردند که مسیری در مغز ما
مجموعه ای از خاطرات نوه و فرزندان ما هستند.
که می توانند به وسیله ی فرزندان ما گسترده تر شوند.
بزرگراه ها می توانند تبدیل شوند
اما در حال حاضر آن یه روشنی تبدیل شده است
که جاده ها در مغز ما بزرگسالان
تحت ساخت و ساز ثابت هستند.
هر زمان ما فروشگاه حافظه جدیدی را راه می اندازیم
یک فعالیت الکتریکی از طریق میلیون ها سلول های عصبی.
اندرو مجبور به پیدا کردن یک مسیر جدید شد
اگر مسیرش مسدود شده باشد,
ما مسیرهای عصبی خود را تنظیم می کنیم
برای پردازش و ثبت تجارب جدید.
فنتون: و بنابراین، دانشمندان علوم اعصاب درک کرده اند
که مقدار کافی وجود دارد از این شکل پذیری
در طول زندگی,
و آن است که تحت تاثیر
تعدیل و کنترل تجربه قرار می گیرد.
فری من:به تازگی، دانشمندان شناسایی کرده اند
یک مولکول در مغز را
که می تواند خاطراتی جدید در مغز ما تشکیل دهد
آن را به نام PKMzeta می شناسند.
PKMzeta مخفف «پروتئین کیناز mzeta است.»
این مولکول مورد علاقه من است.
می تواندPKMzeta مستقر شود در نورون
(pkmzeta D ) ابه این عمل می گویند
بر اساس تجربه های اخیر,
و کار امد های واسطه
بدن ما یا افزایش بهره وری از انتقال عصبی روبرو است.
فری من: هنگامی که یک حافظه نیاز به حرکت در راه خود دارد
از طریق ترافیک مغز ما
PKMzeta راهش را پاک مى کند.,
حافظه با خیال راحت و با اطمینان به ذخیره سازی طولانی مدت می رسد.
فنتون: آن خاطرات دراز مدت,
انهایی هستند که و شما را نگه داشته اند با فرمی شخصی برای همیشه،
این نوع ذخیره سازی اطلاعات به نظر می رسد که توسط PKMzeta واسطه شده باشد.
فری من: ولی اندرو چیزی از شیمی می داند
که می تواند PKMzeta خنثی کند،
که {{زتا مهاری پپتید}} نامیده می شود، و یا فایل های فشرده،
و او تعجب کرد که اگر این را وارد مغز ماکنند چه می شود؟
ایا می تواند از شکل گیری خاطرات دراز مدت جلوگیری کند؟
فنتون: بنابراین، منطق آزمایش ما این بود که
این کارا بسیار ساده انجام دهیم.
شما باید بدانید کاری که که می خواهید انجام دهید تولید حافظه است.
موش صحرایی در چرخ فلک دوار است,
و کلید اینجاست
هرگاه ان را وارد بخشی از زمین می کنیم,
به برق تبدیل می شود.
و بنابراین, ان ها خیلی سریع در حال یادگیری هستند
برای ماندن در این قسمت از اتاق.
فری من: در این رایانه پیکربندی اندریا تولید شود,
موش اطراف چرخ و فلک می دود
اما همواره اجتناب می کند از این منطقه مثلثی شکل شوک اور.
30روز بعد, اندریا قرار می دهد موش را درون اتاق
و او همه چیز را مانند قبل به یاد دارد.
و همه چیز در حافظه ی بلند مدت او ذخیره شده.
اما زمانی که اندریا تزریق کرد هيپوکمپ موشها را با فایل های فشرده,
او چیزی فوق العاده دید.
وقتی موش یکبار دیگر در عقب چرخ و فلک قرار داده شد,
به سمت منطقه شوک رفت
هرچند که او از قبل شوک شده بود.
شما می توانید ببینید که رفتار حیوانات
کمابیش مثل یک حیوان ساده لوحی های مضحکی است,
بنابراین واقعا فوق العاده بود.
فری من: اندریا دارد قسمتی از حافظه ی موش را پاک می کند.
تا توانایی فراموش کردن مردم را به دست اورد
همچنین توانایی شناختن ان هارا
در حال حاضر دارویی برای این کار نیست.
اما اندریا نمی تواند ببیند درون حافظه ی موش را,
و بنابراین او نمی تواند بفهمد که
چه قدر از حافظه ی زیپ مولکول مغز موش حذف شده است.
فنتون: همانطور که ما شروع به کار کردیم
سازمان سیناپسی خاطرات
با ما در یک موقعیت می شود
آیا ممکن است
در واقعیت
به خاطرات خاصمان برسیم؟
ما همیشه داریم می رویم به سمت
پاک کردن تمام خاطراتمان,
که اصلا کار خوبی نیست.
فری من: با استفاده از فایل های فشرده برای پاک کردن حافظه خاص
هنوز راهی وجود ندارد.
اما در مونترال یک پزشک راهی پیدا کرده است.
او در حال شستن خاطرات دردناک است
برای بیمارانی که خود را در داخل هویت خود زندانی کرده اند
البته بستگی به این دارد که ما که هستیم و برایمان چه اتفاقی افتاده،
ایا عاشق شده ایم, یا شایدم گم شده ایم.
برای برخی از ما خاطرات دردناک مثل زخم باز معطل می ماند.
ان ها می توانند برای همیشه مارا همینجور که هستیم نگه دارند.
دکتر آلن برونت یک روانشناس است
در دانشگاه مک گیل در مونترال.
او متخصص درمان
با استرس پس از ضربه اختلالی است.
آلن خودش عمیق است در درک وضعیت.
[ صدای شلیک اسلحه ]
در سال1989, در دانشگاه مونترال,
یک مرد آشفته انجام داد بدترین تیراندازی را
در تاریخ کشور کانادا.
آلن در محوطه دانشگاه بود,
و مطالعه می کرد برای مدرک کارشناسی خود در روانشناسی.
او به ضرب گلوله طریق دالان رفت.
او به دوازده تا زن شلیک کرد,
و در نهایت 13 مرگ و میر وجود دارد.
[صدای شلیک گلوله, صدای جیغ زنان ]
برنات: مداخله در بحران
که پس از انجام این رویداد بسیار ضعیف انجام شد,
و در ذهن بسیاری از ما مانده بود و در دهان ها می چرخید
و بنابراین, این بود که اثر عمیقی بر من گذاشت
و تصمیم گرفتم به مطالعه در باره این موضوع بپردازم.
فری من: این رویداد ناگوار یرای الن اغاز شده است در مسیری
که او هنوز هم پس از ان روز ان را احساس می کند.
او کمک میکند به مردمی که رنج می برند از PTSD
تا دوباره خود را بیابند و در خود گم نشوند.
PTSD می تواند به عنوان یک اختلال حافظه پدید اید.
چون به یک معنا,
این واقعا در مورد همه چیز است که می خواهند شما را فراموش کنند.
این حافظه به آتش کشیده شده است در مغز شما
و راهی برای بازسازی خود ندارد,
و این شما را می ترساند
در این شرایط شما .نباید خودتان را ببازید
حافظه کمی مانند نوشتن با جوهر است.
بنابراین, شما می توانید ببینید که جوهر هنوز مرطوب است.
اگر من با استفاده از انگشتان دستم
ان را لکه دار کنم لکه ای فقط و فقط از دست من می ماند.
و این دقیقا مثل این عملکرد حافظه است.
فری من: اما هنگامی که حافظه به صورت عاطفی قوی است,
پروتئین ها در مغز
ارتباطی بین نورون ها می سازند
و حافظه ان ها را تبدیل می کند
منطقه ذخیره سازی طولانی مدت.
ان جا وجود دارد، چیز برگ مانند .
پس جوهر خشک موجود در حافظه خوب است.
البته این ممکن است با گذشت زمان محو شود,
اما حافظه هنوز هم در دسترس می باشد.
فری من: بسیاری از دانشمندان باور دارند که
پس از آن که جوهر یک حافظه خشک شد،
ثابت و ماندگار نیز می شود.
اما آلن معتقد است که هر وقت ما یاد یک خاطره می افتیم,
مثل این است که ما در حال ساختن حافظه هایی با نام های تجاری جدید هستیم.
برانت: هنگامی که شما به یاد می اورید یک خاطره را,
مغز شما دوباره فعال شود,
و آن را تبدیل به وز وز با فعالیت الکتریکی می کند.
این واقعا یک کمی شبیه است
به این که اگر شما کلمه ای را .با جوهری تازه بازنویسی کنید
فری من: لحظه ای که کسی حافظه دردناکی را به یاد می آورد,
آلن معتقد است که او فرصتی برای اصلاح آن نیز دارد.
من تا به حال مقدار زیادی از آسیب زایی را در رویدادهای زندگی ام حس کرده ام
شما می دانید که من از طریق کار و زندگی قادر بودم,
که خود را ارم سازم اما بعد از مرگ دخترم
خيلي زياد شد.
حس کردم که دیگر من نمی توانم تابع چیزی باشم. من دیگر نمی توانم کار کنم.
من کاملا خودم را از دست داده بودم.
بدون شک همینطور بود.
فری من: لوئیس باچت، که برای کمک به آلن آمده است,
کارش درمان شدیدترین بیماری هاست.
در مرحله ی اول,
او از الن می خواهد که به یاد حافظه دردناکش بیفتد
با خواندن با صدای بلند شخصی با حساب از رویداد آسیب زایش.
خوب.
"من صدایی در ساعت پنج صبح شنیدم.
"با لباس های شبانه ام به سمت در رفتم,
"فکر کردم صدا از دخترم بود.
"وقتی دیدم که پلیس انجا بود,
رفتم و لباس خانگی ام را پوشیدم
"همانطور که من در حال قدم زدن در راهرو به سمت اتاق خواب بودم،
ان ها سوال کردند ایا غیر از من کس دیگری در خانه است؟."
در حالی که لوئیس می خواند,
او تحت تاثیر قرار گرفت
یک دارویی از اداره الن که نامش پروپرانولول است،
که کارش کم کردن فشار خون است
و عوارض شناخته شداش از دست دادن حافظه خفیف است.
"من می دانم که سخت در اشتباه هستیم.
"من یک گره دریافتم در معده ام.
"قلب من شروع به سریع تپیدن کرد,
"و خودم تکان خوردن بدنم را احساس می کردم
"وقتی برگشتم به اتاق نشیمن,
"او به من گفت که دخترم - نیکی با یک کانیون تصادف کرده
"و دخترم - نیکی مرده است.
"ناگهان، من به سمت پایین دولا شدم
".و شروع به گریه کردن کردم
"درد باور نکردنی در قفسه سینه ام احساس کردم.
من فکر می کنم، چگونه می توانم آن را از طریق این درد دفع کنم؟ "
آنها این کار را یک بار در هفته به مدت شش هفته انجام دادند،
و سپس ما آنها را با آزمایش قرار دادن باتری در قفسه سینه اش ازمایش کردیم,
و psychophysiological اندازه گیری پاسخ خود را
در حالی کهمن حالم بد بود بهم گفت.
فری من: بعد از شش هفته درمان,
هفتاد درصد از بیماران الن
بندرت نشانه هایی از علائم PTSD در خود نشان دادند.
آنها می توانند در مورد دردشان صحبت کننند
بدون اینکه مجبور باشند.
و این واقعا به ذهن ما فشاری عمیق اورد,
زیرا آنها فقط دریافت کرده بودند که یک دوز کوچک از یک دارو را,
برای ان دسته که مبتلا به ptsd هستند , مصرف کنند.
فری من: بیماران الن
خاطراتی خود آسیب زا دارند.
آنها شانس دوم برای اصلاح زندگی را نیز دارند
و همچنین شانس اصلاح احساسشان را.
باچت: این شانس احساس بسیار .دلنشینی برای انها دارد
شما هیچ وقت این احساس را فراموش نمی کنید.
من همیشه وقتی بخواهم درباره اش صحبت کنم ناراحت می شوم.
دخترم مرده است. و هیچ وقت هم برنمی گردد.
اما الان می توانم فکر کنم که چه چیزی رخ داده
می خواهم دیگر حسش نکنم من قصد دارم به از دست دادن دخترم دیگر فکر نکنم.
برانت:
همیشه وجود داشته زمان قبل و بعد,
اما در افکار من, مردم دارند ساختار قدیمی خود را به دست می آورند.
فری من: آلن به نظر می رسد ابزار نظریه در دست دارد
که می تواند هدف خاطرات خاص خودش را مشخص کند.
اما حتی اگر ما بتوانیم یک زمان اینده را تصور کنیم
می توانیم هویتمان را تبدیل کنیم,
ما هنوز درک نکرده ایم اساسی ترین جنبه ها را
در باره ی این که ما که هستیم و چه چیز یا کسی مارا خلق کرده.
چه چیزی مغز ما را خلق کرده؟
ایا ما قادر به پاسخ این سوال که ما که هستیم در وهله اول هستیم?
یک مرد فکر می کند که او جوابی دارد.
او در تلاش برای ایجاد دوباره
جوهر انچه که مارا ساخته است
در قطعات سخت افزار سیلیکون.
که هسته اصلى اش {{ ما كه هستيم}} است
ایا چیزی است که ما با انجام ان بتوانیمن همه جا برویم؟
آن جایی که زندگی می کند در وب
در میلیارد ها نورون در مغز ما.
در حال حاضر بعضی از دانشمندان are trying to discoverدر حال کشف کردن این هستند
که اگر این شبکه بیولوژیکی بتواند دوباره تکرار شود
در سخت افزار سیلیکون,
ما چیزی ساخته ایم که می توانیم از او بپرسیم,
"من کی ام?"
مهندس کامپیوتر استیو فاربر
از دانشگاه منچستر
در تلاش برای پیدا کردن ان است
.البته اگر بتواند
او سعی دارد را ماکت اولین مغز بشر را بسازد
که در زمان واقعی کار کند.
اگر او موفق شود,
او راز {{ما از چه ساخته شده ایم}} را کشف می کند .
فاربر: من فکر می کنم تمام این موضوع در درک مغز ما است
که خیلی هم جذاب است.
چیزی در وجود ما ما را به وجود اورده.
ما کاملا مطمئن هستیم که درک ما از مغز
گم شده است. برخی از ایده های اساسی,
که یکی از ان ها اینست که
چگونه اطلاعات نشان داده می شوند در مغز ؟
فری من: استیو با ور دارد
که کدی عصبي وجود دارد که اجرا می شود در مغز ما،
کد یک مسئول است برای کنترل چندین شغل
دیدن, شنیدن, و اموختن زبان.
این تنها ماده است که از پیدا کردن کد پدیدار امده.
او بهترین مکان برای نگاه را
در بخشی از مغز می داند که به مراتب بیشتر در انسان های تکامل یافته وجود دارد
و در گونه های دیگر
نازک و wrinkly، که به ان لایه بیرونی نئوکورتکس می گویند.
فاربر: بنابراین, نئوکورتکس است که بسیار منطقه جالب توجه ای در مغز است
چرا که آن تقریبا در پشت مغز است،
و کارش هم پردازش تصویر است,
و در کنار اون,
اعضای دیگر کاری در توابع سطح بالا انجام می دهند.
بنابراین، اگر شما به دنیا امده بودید بدون دید،
بسیاری از شما قشر بصری را
بیش از پردازش صدا دریافت می کنید.
و این کاملا معمول است که افرادی که دید
بسیار حاد شنوایی دارند.
بنابراین ان ها حاد شنوایی بسیار زیادی دارند
درباره الگوریتمی که وجود دارد استفاده می شود،
اگر فقط ما بفهمیم که ما که هستسم
ری من: مهندسان کامپیوتر
دوباره تلاش کردند تا مغز بیولوژیکی را برای چند دهه،
با استفاده از استاندارد تکنولوژی کامپیوتر به وجود اورند.
اما استیو معتقد است که در مورد این موضوع در اشتباه بوده اند
در یک کامپیوتر معمولی
داده ها منتقل می شود در تکه های بزرگ.
که مانند یک اشپز هستند
{{دامپینگ}} شام و دسر را در یک دیگ
قرار می دهد و شمع را دور ان ها می گذارد.
اما مغز بیشتر شبیه است به حزب کوکتل.
بیت های کمی از داده ها به اطراف می روند و به اشتراک گذاشته می شوند
قبل از این که شما آن را بدانید اتصالات ساخته می شوند
و وضعیت پیچیده ای در جریان است.
[خوردن ]
در این راه بسته های کوچک اطلاعات کمی به هم وابسته اند
استیو می خواهد چه چیزی را تکرار کند
در سفارش طراحی شده ی مدار سیلیکیون.
او یک نوع جدید ایجاد کرده است از تراشه های کامپیوتری
به طور خاص از تقلید مهندسی
که این کار {{نورون راه}} در مغز است.
که آن را به نام تراشه {{اسپین ناکر}} می شناسند.
{{اسپسن ناکر}} یک فشرده ساز است
از رییس شبکه عصبی معماری.
اگر شما آن را به سرعت به اندازه کافی بگویید، تلفظش این می شود "SpiNNaker."
تراشه SpiNNaker کامپیوتری انبوه از مدار های موازی است
که طراحی شده اند برای اجرای مدل مغز در زمان واقعی,
به این معنی که ما مدل را اجرا می کنیم با همان سرعت
در داخل سرمان.
فری من: هر یک از تراشه های {{اسپین ناکر}} استیو
می تواند برنامه ریزی برای تکرار رفتار 16،000 نورون شوند.
این تنها بخش کوچکی از ان است
از صد میلیارد نورونی که ما در مغزمان داریم,
اما آن مرحله قابل توجهی فراتر از
هر چیزی است که از قبل انجام شده است.
استیو و یک تیم از دانشگاه فنی مونیخ
در حال حاضر سیم کشی این تراشه مانند مغز به روبات را انجام می دهند.
این ممکن است مانند نگاه به یک اسباب بازی کنترل از راه دور باشد,
اما این اینطور نیست.
آن خود را کنترل می کند توسط سنجش از جهان اطرافش.
بنابراین، ربات در واقع زیر خط است
و کاملا تحت کنترل عصبی است.
و سنسور چشم انداز در جلو خود دارد.
اطلاعات چشم انداز در حال ارسال به کارت {{اسپسن ناکر}} است.
اجرای کارت { اسپین نیکر}} زمان واقعی شبکه عصبی را نشان می دهد
و سپس خروجی از کارت SpiNNaker
از طریق لپ تاب به ربات فرستاده می شود
و کنترل حرکت آن شکل می گیرد.
و حالا مغز شما اینجاست، و بدن شما بیش انجاست.
این روبات تراشه ی مغز {{اسپسن ناکر}} را
تبدیل به راهی می کند تا مغز بیولوژیکی واقعی کار کند.
مانند یک کودک,
آن تعامل با محیط خود
و با استفاده از بدن فیزیکی خود را در درک جهان اطرافش سهیم می سازد.
بیشتر این تجارب، دقیق تر می شوند.
سیستم های فعلی ما فقط چهار تراشه دارند داشته باشد.
ان ها مدل هایی بین پنجاه تا شصت هزار نورون هستند .
چند ماه فقط زمان می برد' ,
ما باید تخته ای حدود 10 برابر بزرگتر از آن داشته باشیم
و آنها را باید به سطح پیچیده ای ببریم
لانه ی زنبور عسل از 850,000 نورون است.
و پس از آن و فراتر از آن ما خواهیم ساخت سیستمی
که قادر به رسیدن به اندازه مغز پستانداران است.
فری من: مغز انسان یک سیستم کامل است
و برای ساخت ان ما به میلیون ها {{اسپپسن ناکر}} نیاز داریم,
اما استیو می گوید که این امکان پذیر است.
اگر شما یک مدل ماشینی ازمغز خود داشته باشید
می توانید ببینید که راه های موجود درمغز شما یکسان نیست.
سوال این است که آیا ماشین های مدل سازی مغز
در نهایت ممکن است قادر باشند به حمایت از تخیل،
خواب، و غیره
این سوالی بسیار سخت است,
اما من نمیبینم دلیلی اساسی برایش
چرا ما نباید انتظار داشته باشیم که این اتفاق رخ دهد.
فری من: استیو باور دارد
که مغز انسان طبق یک الگوریتم ساده کار می کند,
و چه کاری می کند برای انسان همچنین برای ماشین ها.
سفر به تشکیل هویت آغاز می شود
هنگامی که بدن, با ارتباطات نورونی کارمی کند,
دنبال راهی از طریق جهان است.
می آموزد, سازگاری پیدا می کند, و به حافظه می سپارد,
و در نهایت خودش می شود.
چه چیزی مارا ساخته و ما که هستیم?
هویت ما بیت به بیت ساخته سده
از حافظه ی ما, خواب ما, و خیالات ما.
احساس هیچ کس را از خود ثابت نیست .
زندگی یک سفر است که همین سفر تمام مارا ساخته.
and discovering who we are
بزرگترین ما .طولانی ترین ماجراجویی را دارد
.:: @bollbolljan_com ::.