‏ .:: www.bolboljan.net ::.
‫قدرت کیمیاگر جلوی نابودی کتابها رو گرفت.
‫اما راهی برای جلوگیری از آلوگی کتابای آکوتاگاوا وجود نداره.
‫با این اوصاف...
‫کجا داری میری؟
‫کجا رو دارم برم؟میرم برای کاوش.
‫میخوام کتابای آکوتاگاوا رو پاکسازی کنم.
‫نه فقط چرخ دنده ها.باید همه شون رو نجات بدم.
‫غیر ممکنه.
‫بقیه چی؟
‫اگه با همدیگه کار کنیم...
‫اونا رفتن.
‫تو تنها نویسنده باقی مونده ای.
‫ارواح نویسنده ها خرد شد و توی کتاباشون مهر و موم شد.
‫نمیتونن برگردن به چیزی که بودن.
‫لعنت!
‫پس تنها میرم!
‫بی ملاحظگیه!
‫نمیتونی دست تنها آلودگی رو شکست بدی!
‫بهرحال باید برم!
‫چی گفتی؟
‫چیه؟
‫میگه اگه بتونیم ارواح مهر و موم شده رو آزاد کنیم،
‫شاید بتونیم نویسنده ها رو برگردونیم.
‫واقعیت داره؟
‫نه،غیر ممکنه!
‫با خرد شدن ارواحشون،
‫نیاز به قدرتی به اندازه تناسخ داریم که بتونیم همه شون رو احضار کنیم.
‫حتی کیمیاگر هم نمیتونه.
‫نه!تو نباید این کار رو بکنی!
‫چی میگه؟
‫احتمال عملی بودنش خیییلی ناچیزه.
‫اما با استفاده از تمام قدرتش،شاید بتونه قوانین کتابخونه رو بازنویسی کنه.
‫اما میگه که ین بدن رو از بین میبره.
‫این سنگ وجود داره که قدرت و اراده کیمیاگر رو ابراز کنه.
‫اگه قرار بود خرد بشه،کتابخونه محافظت کیمیاگر رو از دست میداد.
‫من انجامش میدم.
‫چی؟
‫اگه من چرخ دنده ها رو پاکسازی کنم،میتونم همه کسانی که داخلشن رو آزاد کنم،آره؟
‫پس انجامش میدم!
‫داشتی گوش میکردی؟
‫از الان به بعد بدون قدرت کیمیاگر چطوری با آلودگی ها مبارزه کنیم؟
‫اگه الان کاری نکنیم،دیگه "از الان به بعد"وجود نخواهد داشت.
‫حق با توئه.
‫دازای.
‫روت حساب میکنم.
‫چرا نمیتونم ببرمش.
‫البته که نمیتونی.
‫شخص بارانی به تن شکل فیزیکی نداره.
‫یکی از کار های قدیمی معروف ریونوسوکه آکوتاگاوا،چرخ دنده ها.
‫شخص بارانی به تنی که مدام جلوی شخصیت اصلی ظاهر میشه،
‫ئ چرخش چرخ دنده ها،
‫هر دوشون بعنوان ابراز ترس وضف ناپذیر نویسنده تعبیر شدن.
‫این رمان هیچ داستان واضحی نداره.
‫بیانگر ترس نویسنده ست
‫و مرگی که بهشون نزدیک میشه.
‫شخصیت اصلی احتمالا بیانگر خود نویسنده ست.
‫این ترس ها اون به مرز جنون میکشن،
‫و داستان جایی به پایان میرسه که زنش بهش خبر مرگش رو میده.
‫چه مشکلی هست؟
‫هیچی.
‫هیچ مشکلی نیست،اما...
‫اما یه جورایی،این حس رو داشت که انگار تو قراره بمیری.
‫این داستان،داستان ناامیدی خالصه.
‫اگه بخونیش،بدون شک موافقت میکنی،درسته؟
‫تو...!
‫تو دیگه "آکوتاگاوا" صدام نمیکنی،میکنی؟
‫من بیشتر از هر کسی اونو دیدم و بهش نزدیک بودم.
‫ترسش رو دیدم.
‫هر بار مینوشت،یه بخشش رو فدا میکرد.ذهنش رو.
‫روحش رو.همه اینا رو فدا کرد که بنویسه.
‫واقعیت ریونوسوکه آکوتاگاوا این بود!
‫تو گفتی که کار هاش رو دوست داری،
‫اما اصلا متوجه نشدی!
‫چی رو متوجه نشدم؟
‫که روند خلقشون چیزی بود که اونو کشت!
‫اون از نوشتن رنج میبرد.
‫وقتی مینوشت،دلواپش بود.
‫و حتی موقع نوشتن،گریه کرد.
‫و من همه ش رو دیدم!
‫استاد،آکوتاگاو...
‫من این داستان درد رو تغییر دادم.
‫حالا که درد نوشتن ازش گرفته شده،به حالاتش نگاه کن.
‫بدون نوشتن،اون میتونه خیلی خوشحال باشه.
‫اون لبخند...
‫یه مرد باید اونطوری بخنده.
‫الان دیگه هیچوقت نمینویسه.
‫این رینوسوکه آکوتاگاوا در دنیاییه که هرگز نمیتونه بنویسه.
‫این دنیای خوشحالیه که اون بهش متعلقه.
‫چی؟
‫دوران قدیم. مرگ مسیحی.
‫راشومون. بینی.
‫تنباکو و شیطان.
‫شانس.
‫تار عنکبوت.
‫داری چیکار میکنی؟
‫پرتره جهنم!
‫چی؟چه خبره؟
‫جاشومون. مهمونی رقص. خداوند آگونی.
‫در بیشه بامبو! گاری بارکش! کاپا!
‫سراب! چرخ دنده ها!
‫همه شون توی قلبم حکاکی شدن.
‫نه فقط من!
‫اونا توی قلب های خیلی ها جا دارن،و بعضی وقتا حتی زندگیاشون رو تغییر میده.
‫هیچکدومشون اجازه ناپدید شدن ندارن.
‫بس کن!
‫بسش کن!
‫و خیلی باحال هم بود...
‫مشکل چیه؟
‫مشکلی نیست.
‫مشکلی نیست.اما...
‫یه جورایی...
‫...یه جورایی این حس رو داشت که انگار تو قراره بمیری.
‫متوجهم.
‫متاسفم،استاد-آکوتاگاوا!
‫من...من...
‫من میخواستم که تو بمیری!
‫داری چیکار میکنی؟
‫به چی فکر میکنی؟
‫میدونی داری چیکار میکنی؟
‫تو به ریونوسوکه آکوتاگاوا گفتی که نیازه که بمیره.
‫چرا جاخالی ندادی؟
‫نتونستم.
‫چون پشت سرم...
‫...آثار ادبیه!
‫منفعت ادبیات چیه اگه باعث زجر مردم میشه؟به خودکشی میرسوندشون؟
‫کافیه.
‫فقط نیازه که از تو خلاص بشم و دوباره آلوده ش کنم.
‫من جون دوست عزیزم رو نجات میدم...مهم نیست که چه بهایی داره!
‫مثل بقیه نویسنده ها خرد شو و ناپدید شو!
‫ناپدید نمیشه!
‫حتی اگر روحم خرد بشه...
‫حتی اگر روحم...خرد شه...
‫...احساساتم نمیشه!
‫این...
‫اسلحه منه؟
‫پس قوانین تغییر کردن؟
‫دیگه واسه این که اون مساله اهمیتی داشته باشه دیر شده.
‫داغونی.
‫بازنده!
‫شیگا!
‫فقط من نیستم.
‫ما برگشتیم،دازای!
‫دازای،بزن بریم!
‫بیاین بریم،همگی!
‫من تو فاز بدی ام!
‫اگه مردی تقصیر من ننداز!
‫کیکوچی-سان،تو نیاز داری که الان یکم آروم بگیری.
‫مشکلی نیست.
‫حس و حال دهن سرویس کردن هم دارم.
‫دن!
‫داری چه کاری میکنی،دازای؟
‫شبیه بازنده هایی.
‫تو خبر نداری من از چه چیزهایی گذشتم!
‫نه،میتونم تشخیص بدم که خیلی چیزا بوده!
‫و بعنوان جایزه یه بشقاب مخصوص دارم که کارت رو دیرتر میکنه!
‫شیگا.
‫اوه،موشا.
‫ها؟
‫خیلی وقته که--آو!
‫اون واسه چی بود؟
‫میدونی چقدر نگران بودم؟
‫شرمنده.
‫اگه ده برابر من کار کنی،میبخشمت.
‫باز شروع کردی.
‫خسته ام.
‫شیمازاکی!از زیر کار در رفتن نداریم!
‫تو سخت کار میکنی،شوسی.
‫خیلی خسته کننده ای.پس واسه یه بارم که شده...
‫منو خسته کننده صدا نکن!
‫تموم نمیشن!
‫نگران نباش!
‫من شلیک کردن رو بس نمیکنم!
‫چی؟
‫تا وقتی تو اینجایی،میتونم تا ابد هم بجنگم!
‫من تیراندازیم خوب نیست،آره؟
‫مثل همیشه.
‫رئیسه با منه.
‫اومدم که باهات تلافی کنم.
‫بد نیست!
‫تو...
‫بمیر!
‫تمومش کن،دازای!
‫برو سراغش!
‫هنوز نه...
‫من هنوز...
‫دازای!
‫استاد-آکوتاگاوا!
‫شیگا-سان!
‫درسته.
‫بیا تسویه حساب کنیم.فقط من و تو.
‫با این اوکیی؟
‫آره.
‫هستم.
‫زجر نمیکشی.
‫تا حد مرگ زجر میکشم.
‫اما نویسنده بودن همینه دیگه.
‫چقدر زیبا...
‫ممنونم که کنار من زندگی کردی.
‫ممنونم،دوست من.
.:: @bollbolljan_com ::.
‫یکم خم شده.
‫داری منو مجبور میکنی همه کارا رو بکنم؟
‫اینو کجا بذارم؟
‫جدی میگم.
‫اوه،خب،همه ش حل و فصل شد.
‫این دقیقا...
‫همونطوریه که شنیدیم.
‫سوپ ویژه آنگو!
‫حالا با مزه گندیدگی سه برابر.
‫بخور!
‫چون خیلی بیشتر هم هست!
‫نمیشه که از الان خست شده باشی!
‫خیلی کار داریم تا برسیم به بهشتمون!
‫خیله خب.
‫کمک میکنم.
‫خدایا...وقتی اوضاع آروم میشه دست از کار میکشن.
‫اما آلودگی ها از بین نرفتن.
‫تا زمانی که وجود دارن و ادبیات رو تهدید میکنن،مبارزه ادامه داره!
‫اما مهم نیست دشمن چقدر خشمگینه،
‫نمیذارم که احساسات نویسنده ها رو نابود کنن.
‫تا زمانی که نویسنده ا و کیمیاگر وجود دارن...
‫استاد-آکوتاگاوا!
‫دردسر!
‫بدون شک.شب بخیر.
‫نه،وقت خوابیدن نیست!
‫یه آلودگی ظاهر شده!
‫پاشو بریم!
‫استاد!
‫"پایان"