‏ .:: www.bolboljan.net ::.
‫ناپدید شدن...؟ جیل و بقیه...
‫کجا رفتن آخه؟
‫جیل گفتش که برمی‌گردن به آینده.
‫آینده؟ این دیگه یعنی چی؟
‫سیصد سال دیگه تو آینده.
‫اون گفتش، برای سیصد سال منتظرم می‌مونه... ‫برای همچین قاتلی...
‫ریهیتو...
‫اصلاً باور کردنی نیست، اما...
‫ما در آینده دوستانی داریم.
‫سیصد سال بعد؟ ‫اون موقع که همه‌ی ما مردیم.
‫اما می‌تونیم با آینده ارتباط برقرار کنیم.
‫درسته، ریهیتو؟
‫آره، حق با توئه توکیکازه.
‫خیلی سریع به این جنگ احمقانه فیصله می‌دیم.
‫و با آینده‌ای که هینا- چان و ‫بقیه هستن، ارتباط برقرار می‌کنیم.
‫فکر می‌کنم این کار ماست.
‫چه سخنرانیِ قشنگی، ریهیتو.
‫همونطوری که از «فرمانده»ـمون انتظار میره.
‫بیاید همگی باهم کار کنیم و به این جنگ خاتمه بدیم.
‫آره!
‫اونا کسیُ نخواهند کشت...
‫بیاید انجامش بدیم.
‫منم سخت تلاش می‌کنم.
‫کلاسِ A باید ارتشی بشه که نمی‌کشه.
‫هیچوقت اجازه نمی‌دم که اون احساساتی ‫که من داشتمُ تجربه کنن...
‫پس... من کشتنُ به عهده می‌گیرم.
‫به جای بقیه، من می‌کشم.
‫اون روز، جنگ در جای جایِ جهان درگرفت.
‫جنگی که هدفش کاهشِ جمعیت جهان بود...
‫تا زمانیکه جمعیت با تولید غذا بخونه.
‫بعدها، جنگِ زائد نام گرفت؛ جنگی ‫که انسان‌های زائد رو از بین می‌برد.
‫مترجم: قبلاً جنگ متروک گفته بودیم که معادل بهترش جنگ زائدـه
‫همه‌ی این‌ها 300 سالِ پیش شروع شد.
‫از شمایی که دارید اینُ می‌بینید می‌خوام که بدونید...
‫... که چه اتفاقی برای لیچت افتاد.
‫چه نتایجِ فوق‌العاده‌ای. ‫همونطور که امید داشتیم.
‫من... مجبورش کردم که آدم بکشه.
‫همش بخاطر این بود که بچه‌ها زنده بمونن.
‫اما...
‫ما به «ستاره ها» نیاز داریم...
‫برای تغییر آینده تا بتونیم از ‫غارت یک‌جانبه نجات پیدا کنیم.
‫همم؟
‫اون داره چیکار می‌کنه؟
‫ریهیتو! ‫حالش خوبه...!
‫ریهیتو...؟
‫اون روز... ریهیتو جون 337 نفر رو گرفت.
‫میگم... حالت خوبه؟
‫اون دومین «ستاره» بود که پس ‫از انتظاری متمادی متولد شد.
‫ستاره‌ی قاطع و مهربون...
خرگوش و لاکپشت
‫برای من حسش مثل داشتن برادر بزرگتر بود، ‫به همین خاطر صداش میزدم داداشی(نی-نی)
‫انگار سرنوشت اینطور رقم زده بود که من یه ‫مورد آزمایشگاهی بشم تا با اون دیدار کنم.
‫لیچت روز به روز دائماً تغییر می‌کرد.
‫شاید دلیلش قرارگیریِ بیش از حد ‫در معرض ژن‌های شومرمن بود.
‫روی بدنش کم کم زخمای بی درد و دوایی پیدا شد...
‫... و همینطور ذهنش.
‫هر چقدر که بیشتر آدم می‌کشت، نیتِ آدمکشیِ ‫شومرمن بیشتر بر لیچت چیره می‌شد.
‫زمانی که تعداد کسایی که کشته ‫بود از 10 هزار نفر عبور کرد...
‫... لیچت تواناییِ لبخند زدن رو از دست داد.
‫ریهیتو!
‫اینجارو ببین!
‫چطوره؟ تحریک شدی؟ اگه بخوای می‌تونیم باهم بریم حموما!
‫چیه؟ فقط حموم... ‫چیز دیگه‌ای نه‌ها...
‫سرباز ایچینوسه بهت دستور می‌دم...
‫هیچ دشمنیُ... نکش!
‫اون دیگه رفته، نه؟
‫ریهیتوی دوست داشتنی، منحرف و مهربون ما...
‫نبابا ما فقط لباس زیر اشتباهی رو انتخاب کردیم.
‫اون چی دوست داشت؟ سفید؟ سیاه؟ ‫یه چیزی که زیادی تو چش باشه-
‫ساکی- چان...
‫من هیچوقت تسلیم نمی‌شم. ‫امکان نداره اون لیچتی که می‌شناختیم از بین رفته باشه.
‫درسته... تنها چیزی که نیاز داریم اینه که ‫لباس زیری پیدا کنیم که اون دوست داره و...
‫متأثر کننده‌س، نه؟
‫اونا دارن سخت تلاش می‌کنن تا فرمانده‌ی ‫ارتشی که نمی‌کشه رو برگردونن.
‫اما ریهیتو، اگه تو کسیُ نمی‌کشتی ‫همه‌ي اونا می‌مردن، درسته؟
‫یا شاید... از اونا می‌خوای که ‫تو این کار بهت کمک کنن؟
‫مطمئنم که برات بارِ سنگینی‌ـه.
‫از اون روز به بعد...
‫... لیچت ماسکی به صورتش زد و هیچوقت ‫جلوی دیگران اونُ درنیاورد.
‫نمی‌تونیم بذاریم که لیچت تمام ‫کشتارُ تنهایی خودش انجام بده.
‫لطفاً بذارید ماهم بجنگیم.
‫آروم باشید، با همتونم.
‫خواهش می‌کنم، سنسی.
‫به عبارت دیگه... شما همون عمل‌ـی که روی ‫اون انجام شدُ می‌خواید دریافت کنید؟
‫کلاسِ A همیشه در کنار هم هستن.
‫- آره، درسته!
‫- لطفاً، شومرمن سنسی! ‫- آره، درسته!
‫اگه لیچت باید بجنگه، ماهم می‌جنگیم!
‫نمی‌خوام لیچت- سنپای از اینی ‫که هست بیشتر از ما دور بشه.
‫متوجه شدم.
‫شومرمن؟!
‫برنامه این بود که عمل رو همه انجام شه. ‫طبق برنامه پیش رفتن مشکلی ایجا نمی‌کنه.
‫بدین‌صورت، چهار مورد سازگارِ دیگه یافت شد.
‫ستاره‌ی حملات ناگهانی، ساکای توکیکازه...
‫ستاره‌ی حملات سنگین، دوآن تاکتورا...
‫ستاره‌ی تعقیب و گریز، سونوهارا میزوکا...
‫ستاره‌ی حملات انفجاری، کاپیتان الکساندروف گریگوروویچ...
‫ما فکر می‌کردیم که اینطوری دیگه تمام ‫کشتار به گردنِ لیچت نمیوفته، اما...
‫ریهیتو!
‫نکشید! ‫به هیچ وجه!
‫منم یه ستاره‌ام، ‫نمی‌تونم بذارم...
‫این یه دستور مستقیم از فرمانده‌تونه، ‫به هیچ وجه کسیُ نکشید!
‫لطفاً منُ با خودتون ببرید، ریهیتو- سنپای!
‫الآن دیگه سربازید، ‫از دستور پیروی کنید.
‫صبر کن، ریهیتو!
‫از دستورم سرپیچی کن تا تیکه‌تیکت کنم.
‫ریهیتو...
‫دیگه وقتش رسیده.
‫منظورت چیه؟
‫دیگه باید حمله رو شروع کنیم.
‫«بلت‌های اورجینال»، ها؟
‫اگه بخوایم به این وضع خاتمه ‫بدیم، نمی‌تونیم فقط دفاع کنیم.
‫حق با توئه، اما...
‫ما از وخیم‌تر شدن مشکلاتِ تأمین غذا که ملت‌های ‫دیگه رو به ستوه‌ آورده، مصون نیستیم.
‫بزودی ماهم درکنارشون می‌میریم.
‫باید هرچه سریع‌تر برنامه‌ی دیگرو وارد عمل کنیم.
‫آلشیا...
‫با دستیابی به هر هفت بلتِ اورجینال، ‫می‌تونیم قدرتی وَرای درک بدست بیاریم.
‫و همینطور به رأیی متفق‌القول(رأی همگانی و موافق) ‫دست پیدا می‌کنیم.
‫قدرتی ورای اکثریت عوام
‫که حتی قوانین طبیعت رو فریب میده.
‫بله، و به کمک اون... باید یوتوپیامون، ‫آلشیا رو درست کنیم.
‫قبل اینکه خیلی دیر بشه.
‫تو چی می‌گی، شومرمن؟
‫همونطور که فکر می‌کردیم، هیچ راهی ‫برای نجات این دنیا وجود نداره، آلان!
‫حق با توئه...
‫اگه این تنها راهیه که بچه‌هارو باهاش نجات بدیم...
‫اما به گمونم هر چقدرم که از لیچت- کون ‫معذرت بخوام، هرگز منُ نمی‌بخشه.
‫تمام تقصیرات به گردن من‌ـه!
‫بکش! بکش! بکش! ‫دشمنارو بُکش!
‫چقدر زورش زیاده؟!
‫بکش!
‫ریهیتو- سنپای...
‫برو عقب! سونوهارا!
‫دشمن‌‌‍ارو بکش!
‫بس‌کن، ریهیتو!
‫دیگه تا اون موقع، لیچت اصلا انسان نبود.
‫با این حال، اعضای کلاس A از دستورای ‫لیچت پیروی کردن و به جنگ نرفتن.
‫فکر کنم ته دل‌‍شون همه می‌دونستن.
‫تنها امید ممکن لیچت
‫انگیزه‌‍ش سرِ قاتل نشدن دوست‌هاشه.
‫اگه اونُ از دست می‌داد... ‫شاید لیچت هیچوقت نمی‌‌تونست برگرده به همونجوری که بود.
‫بعد، دو سال دیگه...
‫هم، این درسته؟
‫بالاخره جنگ تموم شد!
‫اینکه دقیق کی تموم شدُ خواب بودم،
‫ولی دیگه مجبور نیستم از قدرت‌‍ام ‫برای پیش‌بینی جای دشمن و اینا استفاده کنم.
‫کار من به عنوان یه سرباز تمومه!
‫پس، واسه همین...
‫از الآن، من می‌خوام همسر داداشی شم!
‫اولین باری که دیدمش یه جرقه احساس کردم. ‫عشق تو نگاه اول که می‌گن واقعا وجود داره، نه؟
‫پس این قراره نامه اعترافم به داداشی باشه.
‫حرف‌‍ش شد، می‌گن داداشی از موقع پایان جنگ تا حالا-
‫سه ماه یه سره خواب بوده.
‫ولی من می‌گم زودی بیدار می‌شه، مگه نه؟
‫تا اون موقع، من تکنیک‌‍ای آرایشگری ‫یاد می‌گیرم و کلی خوشگل مشگل می‌شم!
‫کلی صیقلی و برق‌برقی می‌شم!
‫خب، شب بخیر، داداشی! عاشقتم!
‫من هیچی نمی‌دونستم- ‫از اینکه روز پایان جنگ چه اتفاقی افتاد...
‫شومرمن و بقیه همۀ هفت تا بَلت اورجینالُ جمع‌آوری کردن
‫و مصوبه‌ای رو به وسیلۀ یه رای متفق القول به ثبت رسوندن...
‫... اینکه این دنیای ازدست‌رفته رو ترک کنن، ‫و یه یوتوپیا بسازن،
‫با ضمانت امنیت و آبادی.
‫به کمک قوای بیکران رای متفق القول،
‫یه قاره 3000 متر بالای زمین تشکیل شد.
‫این یوتوپیای اونا بود، آلشیا.
‫بعدش، با یه رای متفق القول دیگه، ‫اون‌‍ا تمام منابعُ از پایین غارت کردن.
‫بدون سوخت، ‫امکان نداشت بشه هلیکوپتر و هواپیما راه انداخت.
‫هیچ آدمی نمی‌تونست از زمین به آلشیا حمله کنه.
‫سکنۀ آلشیا از انسان‌های تازه متولد شده تشکیل شده بود،
‫از ملیت‌ها و نژاد‌‍ای مختلف.
‫این‌جوری بزرگ می‌شدن، ‫بدون این‌که چیزی از تمدنمون بدونن،
‫یا راجع به طبیعت واقعی آلسینگ.
‫بعدش، با استفاده از آلسینگ، ‫آلشیا با قدرت مطلق اداره می‌شد.
‫یه شماره روی جمعیت تحمیل شد، و فرستادن آدما ‫به ابیس باعث اطمینان خاطر از رشد جمعیت می‌شد.
‫تحقیق راجع به پرواز قدغن شد تا خوی اصلی آلشیا مخفی بمونه،
‫هرگونه اختلاف عقیده بلافاصله توسط ‫ارتش مسلح به بَلت‌های المثنی سرکوب می‌شد.
‫این شد آلشیا.
‫یه تعداد محدود انتخابی از آدم‌‍ا، ‫با زندگی به دور از جنگ توی یه یوتوپیا...
‫مطمئنم دیگه فهمیدی قضیه رو.
‫«ابیس» بقیۀ دنیاست که توسط آلشیا رها شده.
‫هرمقدار ناچیزی از منابع و غذا که بود ‫ازش به دست آلسینگ غارت میشد.
‫آلشیا یه دنیاییه که فقط به خاطر ‫چیزایی که از مردم پایین می‌گیره پابرجاست.
‫قیمت بقای اون محدود انتخاب شده‌ها
‫مردم رها شده‌‍ن- یه اکثریت غیرقابل تحمل.
‫یه ستاره با خشونت با این موضوع مخالفت کرد.
‫توکیکازه.
‫این اشتباهه!
‫تو...؟
‫ما، کلاس A، هیچ‌وقت اینُ قبول نمی‌کنیم! ‫حتی اگه مجبور شیم علیه‌‍تون شورش کنیم!
‫اون احمق!
‫صبرکنید، کاپیتان آلان!
‫برای این تعقیب فرد مناسب‌تری هست.
‫چرا آخه؟!
‫ریهیتو!
‫ریهیتو...
‫چی؟ من...
‫«همه‌‍ش تقصیر من‌‍ه.»
‫اون موقع بود که تپش قلب لیچت وایستاد.
‫بیست سال بعد از جنگ زائد، داداشی بالاخره بیدار شد.
‫ولی... چی‌کار کنم؟ ‫داداشی یه روزم بزرگ نشده.
‫بعدشم... داداشی یه چیزیش هست. اصلا لبخند نمی‌زنه.
‫مشکلی نیست دیگه، نه؟ به زودی مثل خود قدیم‌‍ش می‌شه، آره؟
‫دیگه «داداشی» فکر کنم یه جوری باشه. ‫از اونجایی که دیگه خیلی ازش بزرگ‌ترم.
‫وقتی لیچت بیدار شد، ‫با تقلا رفت ببینه چی سر بقیۀ کلاس A اومد.
‫و بعدش فهمید.
‫اعضای کلاس A توی اون مدرسه موندن ‫تا هرچه‌قدر یتیم جنگ‌زده می‌تونستن نجات بدن.
‫ولی توی اون زمین لم یزرع ‫مگه چه‌قدر می‌تونستن غذا تولید کنن،
‫و بیشتر چیزی که درست می‌کردن توسط آلشیا غارت می‌شد.
‫برای نجات بچه‌ها، اون‌‍ا...
‫... جون خودشونُ گرفتن، تا بچه‌ها بتونن بیشتر بخورن.
‫اون روز، من و لیچت از ارتش فرار کردیم.
‫پنجاه سال بعد. لیچت ماسک‌‍شُ برنمی‌داره.
‫صد سال بعد. لیچت یه کلمه‌‍م حرف نمی‌زنه.
‫یه اتفاق خوبی امروز افتاد. ‫لیچت شروع کرد به حرف زدن، همه‌‍ش یه ذره.
‫به زودی برمی‌گرده به خود قدیم‌‍ش، ‫و ماسکشم برمی‌داره دیگه؟
‫پس، من...
‫تصمیم گرفتم، وقتی لیچت ماسک‌‍شُ برداشت ‫ازش خواستگاری کنم.
‫من دیگه یه پیرزنم، ولی مشکلی که نداره باهاش، ‫داره؟ دویست ساله منتظرم...
‫دفعۀ بعدی که این فیلمُ می‌گیرم همسر‌‍ش شده‌‍م؟
‫یا این‌که بعد از این‌که جواب رد شنیدم تنهایی مشروبمُ می‌خورم؟
‫سیصد سال بعد از جنگ زائد. ‫لیچت هنوز ماسک‌‍شُ برنداشته.
‫امروز، بالاخره فهمیدم ‫چیزی که لیچت حسرت‌‍شُ می‌خوره چیه.
‫و همچنین فهمیدم هیچ‌وقت نمی‌تونم ماسک‌‍شُ بردارم.
‫من طی 300سال گذشته، آبادی آلشیا رو دیدم.
‫ولی اون آبادی بر پایۀ چیزای غارت شده ‫از آدمای باقی‌مانده توی ابیس‌‍ه.
‫بعد 300سال حسرت خوردن، ‫لیچت تصمیم گرفت تا با آلشیا بجنگه.
‫تا خودش تنهایی با کل سازمان ارتش بجنگه...
‫تا این دیوونه‌خونۀ آلشیا رو از بین ببره...
‫برای همین تصمیم گرفتم رو شماها حساب کنم.
‫اگه کاری نمی‌کردم، لیچت دیر یا زود کشته می‌شد.
‫تنها راه نجات اون تغییر دادن گذشته‌‍ست،
‫تا این‌که جلوی این حسرت قبل از تشکیل شدن‌‍ش گرفته بشه.
‫خواهش می‌کنم... من خودم نمی‌تونم انجام‌‍ش بدم.
‫هروقت لیچت منُ می‌بینه، یاد اون جنگ می‌افته.
‫شاید واقعا راهی برای نجات لیچت وجود نداشته باشه.
‫ولی من به شماها باور دارم...
‫چون بعضی از شماها تونستین ماسک لیچتُ بردارین.
‫یه نفر تونست غم لیچتُ بگیره و به دوش بکشه.
‫خواهش می‌کنم... خواهش‌ می‌کنم نجات‌‍ش بدین.
‫من دیگه نمی‌تونم... داداشی عزیزمُ نجات بدم.
‫خوش برگشتید.
‫ام.. می‌گم...
‫می‌دونم. نتونستید تغییر‌‍ش بدید، نه؟
‫مشکلی نداره، فقط می‌خواستم بدونید. همه‌‍ش همین.
‫خب، حتما گشنه‌‍تونه! کلی غذا حاضر کردم.
‫نانا- سان.
‫لیچت- سان کجاست؟
‫لیچت- سان...
‫بیا همون بحث 300 سال پیشُ ادامه بدیم،
‫همین الآن، همین جا.
‫قسمت 18
‫پیدایش آلشیا
‫.:: @bollbolljan_com ::.
‫من لیچتم! بالاخره برگشتم سر شیفت آنچه خواهید دید!
‫بدون اتلاف وقت... قسمت بعد، نوک‌‍ش معلوم می‌شه!
‫بله، دیگه اومدم!
‫الان این‌کارُ نکن! چه بی‌حیا!
‫تمام تلاشمُ می‌کنم تا خوب معلوم شه!
‫سیصد سال پیش چی شد؟
‫قسمت بعد، «خیانت‌کاری».