‏ .:: www.bolboljan.net ::.
‫سونوهارا- سان...؟
‫نکنه که، اون... دوباره...؟
‫سونوهارا؟!
‫تو دوباره اون دارو رو زدی...؟
‫حالا هرچی. تا وقتی سمت اینور باشی در امانی.
‫خوشحالم که زنده‌اید، ریهیتو- سنپای.
‫حالا دیگه دوباره می‌تونید منُ بکشید سنپای.
‫جایی نمی‌ری!
‫خب، زود‌تر لطفاً، تشویقم کنید، بعدش منُ بکشید! سنپای!
‫خودتُ آماده کن، سوسک‌صفت!
‫خب.
‫ستارۀ حملات سنگین، تاکه‌تورا دوآن، و
‫ستارۀ تعقیب و گریز، میزوکا سونوهارا...
‫می‌تونی با این دو نفر همزمان روبه‌رو شی و ببری، لیچت باخ؟
‫کجا!
‫نمی‌ذارم در بری، سنپای!
‫گلوله‌هام هر جا که بری دنبالت میان!
‫خیلی نرم شدی، سوسک‌صفت!
‫بهت می‌فهمونم با دوتا «ستاره» یه‌جا مبارزه کردن چه‌جوریه...
‫ترکیب نیروی گرانش من و گلوله‌ها- «گلوله‌های گرانشی».
‫دفاع در مقابلش ممکن نیست!
‫لیچت!
‫می‌دونم که این برای اینکه کارتو تموم کنه کافی نیست. ‫بالاخره سوسک‌ها سفت و سخت‌‍ن!
‫کم‌تر از اینم ازتون انتظار نداشتم سنپای.
‫سرگرمی تازه داره شروع میشه.
‫بیا سریع تمومش کنیم، سوسک‌صفت!
‫اوضاع خوب نیست...
‫هر چقدرم اون قوی باشه، مبارزه ‫در مقابل دو تا «ستاره» واقعاً سخت‌‍ه!
‫مشکلی براش پیش نمیاد.
‫نگرانش نیستی؟!
‫لیچت- سانُ باورش دارم.
‫برای الان، باید رو لین- سان تمرکز کنیم.
‫آهای خنگول خانوم، بیدار شو وگرنه وقتی خوابی ازت می‌قاپتش.
‫تسلیم شو، سوسک‌صفت!
‫«حملات برق‌آسا»ـت اصلاً بدرد نمی‌خوره...
‫...وقتی‌که نیروی‌ گرانشم روش اثر گذاشته.
‫لطفاً تشویقم کنید، لیچتُ- سنپای!
‫ببین چقدر می‌تونم شلیک کنم.
‫تو یه بازنده‌ی بدبختی.
‫سنپای، متوجه‌ای؟ که چقدر خوش‌حال بودم ‫وقتی‌که برای «ستاره‌» شدن انتخاب شدم؟
‫انگار رویام تحقق پیدا کرده‌ بود.
‫بچه‌های فوق‌العاده‌ای تو کلاسِ «A» بودن، اما با این حال...
‫...اونا منُ انتخاب کردن، آره منُ انتخاب کردن! ‫این باید دست سرنوشت بوده باشه.
‫فکر می‌کردم همیشه و همیشه می‌تونم کنار ریهیتو- سنپای باشم.
‫ولی... ولی سنپای، تو...
‫لطفاً منُ با خودتون ببرید، ریهیتو- سنپای!
‫الآن دیگه سربازید، از دستور پیروی کنید.
‫سنپای تو منُ پشت سرت رها کردی. ‫دنبالت کردم و دنبالت کردم و...
‫و لحظه‌ای که بالاخره بهت رسیدم، ‫منُ از خودت روندی و ترکم کردی.
‫چرا نمی‌تونم بهت برسم؟! ‫چرا منُ رها کردی؟
‫یالا، یه چیزی بگو!
‫باید بیشتر بهت شلیک کنم؟ ‫باید آدمای بیشتری رو بکشم تا بتونم کنارت باشم؟
‫بگو سنپای!
‫می‌دونی چرا سونوهارا کارش به اینجا کشیده؟
‫تقصیر توئه!
‫اگه تو پاتُ تو زندگی سونوهارا نمی‌ذاشتی، این شکلی نمی‌شد.
‫همه‌‍ش تقصیر توئه!
‫تقصیرِ من‌‍ه...؟
‫وقتی سونوهارا تو مدرسه‌ی راهنمایی بود، ‫یه روزی خیلی غیر معمول شاد و خوشحال بود.
‫می‌گم چیزه... تاکتورا- کون، ریهیتو- سنپای رو می‌شناسید؟
‫وقتی تو کلاس اذیتش می‌کردن کمکش کردی، درسته؟
‫می‌گفت فقط تو بودی که اونجا هواشو داشتی!
‫از اون بعد، همش فقط در مورد توی عوضی حرف می‌زد.
‫ریهتو- سنپای... ریهیتو- سنپای از دهنش نمی‌افتاد.
‫خوشحال بود که اگه کنار عوضی‌ای مثل تو باشه، جاش امن‌‍ه.
‫ریهیتو- سنپای تنها کسی‌‍ه که به من لبخند می‌زنه!
‫ریهیتو- سنپای تنها کسی‌‍ه که منُ می‌بینه!
‫منی که هیچ‌کس و هیچ زمان بهش اهمیت نمی‌دادن!
‫فقط تنها ریهیتو- سنپای بود...
‫من هرگز نباید از کنارش برم.
‫تا وقتی‌که من کنارشم، هیچ‌کس منُ اذیت نمی‌کنه!
‫دیگه تنها نمی‌شم... باید ازش پیروی کنم... همیشه و همیشه!
‫نمی‌تونی حرکت کنی، نه؟ ‫سونوهارا هم همینطوره.
‫از اون روز به بعد حتی یه قدم هم نتونست برداره.
‫اینکه اگه با تو باشه جاش امن‌‍ه، به این معنی ‫بود که جدا بودن از تو اونُ می‌ترسوند.
‫انقدر اونُ می‌ترسوند که دور بودن از تو قلبشُ له می‌کرد.
‫اون دیگه چیزی رو نمی‌دید، چیزی رو نمی‌شنید... ‫حالا هر چیُ هر کسی که می‌خواست باشه.
‫مهم نیست چقدر منُ پس می‌زنی، مهم نیست چه اتفاقی میوفته... ‫هرچی که بشه من از تو پیروی می‌کنم.
‫آدمای بیشتر و بیشتری رو می‌کشم، پس لطفاً منُ پشت سرت رها نکن.
‫تو فکر کردی که نجاتش دادی اما فقط ‫اونُ تو یه کالبد دیگه گیرش انداختی.
‫نه فقط سونوهارا، بلکه همه‌ی بچه‌های کلاسِ«A» رو!
‫اونا تو رویای احمقانه‌ی «ارتشی که نمی‌کشه» گیر افتادن!
‫بعدش چی شد؟
‫اونا...
‫آره درسته! خودشون، خودشونُ کشتن.
‫اینم از «ارتشی که نمی‌کشه».
‫همه‌‍ش تقصیر توئه!
‫اینـ...اینطور نیست! من...
‫توی لعنتی اونارو کشتی...
‫سنگین‌‍ه نه؟ این سنگینیِ گناهای توئه!
‫چرا سرِ قول‌‍ت نموندی، ریهیتو؟
‫دو- دوآن...
‫چرا باید بچه‌ها رو بکشیم؟
‫چرا مجبوریم این بچه‌ها کوچیک رو بکشیم؟
‫جنگ همینه.
‫پس بیا مطمئن شیم که ما آخرین ‫کسایی هستیم که از این کارا می‌کنه.
‫آره...
‫هیچوقت فراموش نمی‌کنم... اما... گوش کن...
‫ببند! دیگه چیزی نمونده که بخوام با تو حرف بزنم.
‫اگه انقدر دلت می‌خواد بجنگی، برو تو جهنم اینکارو بکن.
‫بس کن! لیچتُ نکش.
‫بکش کنار، نانا!
‫تقصیر لیچت نیست! اون به اندازه‌ی ‫کافی زجر کشیده.پس لطفاً-
‫نانا- سان!
‫باید سریع این شریانُ ببندم، وگرنه خون...
‫لیچت- سان...!
‫هینا- چان! بچه‌ها!
‫مردم به‌خاطر تو دران می‌میرن.
‫بیا دیگه تمومش کنیم.
‫نمی‌ذارم بمیرن.
‫دیگه نمی‌ذارم کسی بمیره.
‫هرگز!
‫نه... اما...
‫راه دیگه‌ای نیست...!
‫نه، لیچت- سان!
‫درسته ریهیتو- سنپای، همین خوبه!
‫بالاخره تصمیم گرفتی که برگردی پیشمون.
‫این تنها راهه... متأسفم...
‫کودن!
‫بعد از اون همه گنده‌گوزی آخرش این شد؟
‫به همین خاطره که تو یه کودنی.
‫جیل...
‫اومدی...!
‫دیرکردی، ستوان!
‫جیل... چرا...؟
‫تو ازم خواستی.
‫جیل، یه درخواستی ازت دارم.
‫هینا- چان و بقیه رو می‌سپرم به خودت...
‫من هیچوقت درخواست یه دوستُ رد نکردم.
‫این یکی از «عقاید» من‌‍ه!
‫شرمنده‌‍تم...
‫مرتیکه‌ی چهارچشم!
‫دخالت نکن!
‫چی؟!
‫بیا سریع تمومش کنیم.
‫باشه.
‫تو...!
‫این یکی رو بسپر به خودم!
‫دوآن رو می‌ذارم برا خودت.
‫می‌ذارم بری برای دوآن.
‫زحمت شد، جیل.
‫مرتیکه‌های سوسک‌صفت!
‫خب، از اول شروع کنیم.
‫بله.
‫اول باید جلوی خونریزی رو بگیریم. «کلیُ» بده.
‫بریم.
‫آره.
‫اومدم، دوآن!
‫سوسک‌صفت!
‫چطور جرئت کردی جلوی ریهیتو- سنپایُ بگیری. ‫داشت دوباره یه ستاره می‌شد!
‫بهش نمیاد.
‫تو چی می‌دونی!
‫با اون خورده آهن پاره...؟
‫همین کافیه.
‫کافیه! بمیر لطفاً!
‫جیل...
‫شماره‌ـت... همه‌ـش یک؟!
‫یه سری اتفاقاتی افتاد.
‫آخه...
‫خوب می‌فهمم. با یه همچین شمارۀ زباله‌ای، ‫فقط می‌تونی آهن پاره‌های زباله درست کنی.
‫من یه ستاره‌ـم، مثل ریهیتو- سنپای... ‫چطور جرئت کردی به سرت بزنه حریفم باشی؟
‫لیچت و تو مثل هم نیستین.
‫مثل همیم!
‫من مثل سنپایم! مثل خودش شدم!
‫هیچی نمی‌دونی! حالیت می‌کنم!
‫
‫همه‌ـش همین بود؟
‫شماره‌ـت فقط یک‌ـه!
‫دشمنه! این یارو دشمنه!
‫دشمنی که می‌خواد منُ از سنپایم دور کنه!
‫بی‌فایده‌ـست.
‫تو حالت الآنت، نمی‌تونی حتی یه تیرم بهم بزنی.
‫نیا نزدیک!
‫چیه این؟!
‫چرا نمی‌خوره؟!
‫هنوز نمی‌فهمی؟
‫خفه‌شو!
‫هنوز نمی‌فهمی؟
‫خفه‌شو، خفه‌شو!
‫نمی‌تونی بدون اعتقاد منُ با تیر بزنی.
‫خفه‌شو، خفه‌شو، خفه‌شو!
‫نخورد.
‫چرا؟ من هیچ‌کاری نمی‌کنم، ولی چرا بازم نمی‌تونی منُ بزنی؟
‫می‌فهمی چرا؟!
‫بمیر!
‫بمیر لطفا!
‫بمیر دیگه!
‫تو هیچ اعتقادی نداری!
‫نیا سمت من!
‫300 سال پیش بهت گفتم!
‫اگه می‌خوای قوی‌تر شی، باید یه اعتقادی داشته باشی!
‫اعتقاد تو چیه؟!
‫(اعتقاد) مـ- من...
‫اعتقاد من...
‫نمی‌خوام تو رو با تیر بزنم...
‫اون چارچش حرومی!
‫دیگه فقط تو موندی، دوآن!
‫لهت می‌کنم!
‫دوآن، حق با توـه. من دارم سعی می‌کنم قول‌ـمونُ بشکنم.
‫آشغال!
‫ولی... ولی باز!
‫این دنیا غلطه!
‫جایی که باید بکشی تا به چیزی برسی، ‫جایی که باید بدزدی تا چیزی رو تکمیل کنی...
‫ساخت همچین دنیایی رو از اول‌ـشم نباید شروع می‌کردیم!
‫برای همین من دوباره می‌خوام امتحان کنم.
‫ارتشی که نمی‌کشه!
‫با همه کسایی که اینجا دارم!
‫تو هم بیا، دوآن!
‫کافیه، سوسک‌صفت!
‫فکر می‌کنی می‌تونی تو یه نبرد تن به تن شکستم بدی؟!
‫باید از اول شروع کنیم، دوآن!
‫ببُر!
‫جنگ‌ـا تا نکُشی تموم نمی‌شن!
‫چرا هنوز اینُ نمی‌فهمی؟!
‫باید این اشتباه رو درستش کنیم!
‫سوسک‌صفت!
‫دوآن!
‫دوآن، اون جنگُ یادت میاد؟
‫چطور ممکنه یادم بره؟
‫شاید به خاطر این‌که زیادی ژن‌ـای شومرمنُ گرفتی،
‫بچه‌ها رو هرچه‌قدرم زور می‌زدی نمی‌تونستی بکُشی.
‫دشمن اینُ فهمید، و بچه‌ها رو شستشوی مغزی داد ‫تا تو رو به قتل برسونن.
‫بچه‌ اولیه رو یادته؟
‫چجوری یادم بره؟
‫پاک ترین چشمُ داشت، بدون هیچ تردیدی... تا آخر آخرش.
‫بعد از اون، ده‌ها و صدها دیگه اومدن...
‫آره... و تو همه‌ـشونُ کشتی... به خاطر من.
‫بچه کشت...؟
‫پس، چرا نمی‌فهمی، سوسک‌صفت؟
‫اگه آلشیا رو زمین بزنی، یه جنگ با ابیس قطعاً شروع می‌شه!
‫می‌خوای دوباره یه جنگ راه بندازی؟!
‫اون جنگی که فقط باید توش کشت؟! دوباره؟!
‫منم عمراً نمی‌خوام دوباره همچین چیزیُ تجربه کنم!
‫ولی ما خیلی خون ریختیم!
‫نمی‌تونیم بذاریم خون اونایی که مُردن تلف شه!
‫نمی‌ذارم این دنیا دلیل مردن اون آدم‌ـا باشه. ‫این غیرقابل بخشش‌ـه!
‫این بحث تمومه پس. به گمونم حتماً باید این‌جوری می‌شد-
‫...کشتنِ همدیگه!
‫گوش‌کن لطفاً، دوآن!
‫خفه‌شو!
‫آره، برش دار.
‫یا تو منُ می‌بُری،
‫یا من تو رو له می‌کنم.
‫یکی از ماها باید بمیره تا تموم شه!
‫هنوز نه!
‫ریهیتو- سنپای، فرار کن!
‫نگران نباش. اون با این حمله شکست نمی‌خوره.
‫نه! این‌طور نیست! اون...
‫بیا تموم‌ـش کنیم، سوسک‌صفت.
‫این...؟
‫به گمونم هیچ‌وقت نشونت ندادم.
‫بمیر!
‫فرار هوایی موردِ علاقه‌ـشه.
‫می‌دونستم این‌کارُ می‌کنی.
‫
‫تو ستارۀ حملات برق‌آساـی که به سرعت نور حرکت می‌کنه،
‫و منم ستارۀ حملات سنگین‌ـم، استادِ گرانش.
‫اینُ بدون. می‌شه یه جور گرانشی ساخت، ‫انقدر قوی باشه که حتی خود نور هم نتونه در بره!
‫غیرممکنه...
‫یادت رفت؟ من دشمن طبیعی تو ام!
‫لیچت!
‫سنپای!
‫نه...
‫یه چالۀ ابرگرانشی که حتی نورم نمی‌تونه ازش فرار کنه.
‫راحت بخواب.
‫لیچت- سان...
‫لیچت- سان!
‫‫قسمت 23
‫‫ نابخشودنی
‫.:: @bollbolljan_com ::.
‫عجب، قسمت آخر تو راهه.
‫یه چیزی رو فراموش نکردین؟
‫- چی؟
‫- بچه آوردن. هنوز وقت داریم. ‫- چی؟
‫- بچه آوردن. هنوز وقت داریم.
‫چرا داری لخت می‌شی؟ یه خدمت ویژۀ دم آخریه؟
‫چیزی نیست، درد نداره.
‫نه! یکی کمک کنه!
‫قسمت بعد، «ستارۀ من».