‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫عصر همگی بخیر، ممنون که اومدین.
‫اگه براتون سواله که چرا این مراسمو ‫توی یه کلیسای عمومی برگزار کردیم...
‫به جای یه کنیسه به همراه یک خاخام...
‫دلیلش اینه که نورمن این‌جوری می‌خواست
‫قبل از این‌که بمیره به من گفت،
‫"سندی، اگه می‌خوای منو بذاری توی یه قایق ‫و اونو توی رودخونه لوس‌آنجلس هل بدی...
‫و آتیشش بزنی، مشکلی نداره
‫ولی وقت بقیه رو با ‫چرت و پرتای دینی نگیر"
‫چرت و پرتای دینی
‫همون‌طور که ممکنه حدس زده باشید، ‫نورمن یه یهودی اصلاح‌گرا بود.
‫من سعی می‌کردم بفهمم چطور ‫باید به این مرد ادای احترام کنم.
‫و بعد یکی از نقل قول‌های ‫مورد علاقه‌اش یادم اومد:
‫"حقیقت، نقشه جانبی خوبیه"
‫پس این‌کارو می‌کنم. من حقیقت رو میگم
‫دوست نورمن بودن سخت بود
‫اما به مدت ۵۰ سال من دوستش بودم
‫۵۰ سال آزگار که توی اون مدت...
‫به زنی که باهاش دوست بودم، ‫زنی که باهاش ازدواج کردم،
‫طلاق‌هایی که گرفتم، ‫پول‌هایی که از دست دادم،
‫پول‌هایی که هیچ‌وقت نداشتم،
‫و حتی به نوشیدنی مورد علاقه‌ام گیر میداد.
‫اون توی همه جنبه‌های ‫زندگیم یه مشکلی پیدا می‌کرد.
‫ادای دین، بابا. ادای دین کن
‫وقتی نیاز داشتم به من پول قرض داد، ‫اما هیچ‌ وقت اجازه نداد فراموشش کنم.
‫نه. نه، نه.
‫بارها و بارها منتشو سرم گذاشت
‫وقتی پارسال با سرطان ‫دست و پنجه نرم می‌کردم،
‫از ترس داشتم دیوونه می‌شدم.
‫بهترین دوستم، رفیق صمیمیم،
‫مدام شوخی می‌کرد و می‌گفت ‫که وقتی موهام ریخت...
‫باید نگهشون دارم...
‫و باهاشون روکش قوری ببافم.
‫یه روکش قوری.
‫خب کون لقت، رفیق صمیمی.
‫حتی یه تار مو هم از سرم نیوفتاد.
‫نه حتی یه تار مو.
‫اما تو رو از دست دادم.
‫و من نمی‌دونم چطور ‫می‌تونم اینو پشت سر بذارم.
‫من... نمی‌دونم چطور بدون ‫تو باید به زندگیم ادامه بدم.
‫و... و محض اطلاعات،
‫من به شهرداری لوس‌آنجلس در مورد ‫آتیش زدن تو روی یه قایق زنگ زدم،
‫اما نتونستم برای یه مراسم ‫خاکسپاری وایکینگی مجوز بگیرم
‫شاید توی ونچورا بذارن، اما این‌جا نمیشه. ‫[شهرستانی در کالیفرنیا]
‫ممنونم.
‫انتظار اینو نداشتم.
‫ما امروز این‌جا هستیم تا برای فوت ‫بدن گوشتی پدربزرگم سوگواری کنیم.
‫اما اون سلول‌های در حال ‫تجزیه، پدربزرگم نیستند.
‫پدربزرگم روح جاودانه‌ای بود ‫که میلیون‌ها بار زندگی کرده.
‫ساینتولوژیسته؟ ‫[پیروان تعالیم ساینتولوژی]
‫و مانند تمامی ارواح جاودانه،
‫اون میلیون‌ها سال جهان رو ‫در جستجوی یه بازی گشت.
‫چون ما این‌کارو می‌کنیم.
‫ما بازی می‌کنیم.
‫و بزرگ‌ترین بازی ما، ‫فراموش کردن هویت واقعیمونه...
‫تا بتونیم با خودمون قایم‌موشک بازی کنیم.
‫و وقتی روزی می‌رسه ‫که خودمون رو پیدا می‌کنیم،
‫ما با قاطعیت کامل می‌دونیم ‫که معرفت و آگاهی ساکنی...
‫فراتر از ماده، انرژی، فضا و زمان داریم،
‫و بعد ما برنده میشیم.
‫می‌دونم در مورد خودم این حقیقت ‫داره، و حالا پدربزرگم هم اینو می‌دونه.
‫ولی چون از پل آزادی مطلق ران هاوارد نگذشته ‫[بنیانگذار فرقه ساینتولوژی]
‫سریعا به چرخه جهنمی تولد و مرگ...
‫کشیده میشه و بر می‌گرده.
‫ممنون.
‫پدرم هیچ‌وقت از من ناامید نشد.
‫باید میشد،
‫اما هیچ‌وقت نشد.
‫بارها من اونو ناامید ‫می‌کردم، اما اون بیخیال نمیشد.
‫برای همین، به عنوان بخشی ‫از تقاضای بخشش من از اون،
‫من و اسپانسرم تصمیم ‫گرفتیم که هزینه تمامی...
‫مراکز روانبخشی و دکترها...
‫و مراکز ترک طبیعی که منو به ‫اون‌ها فرستاد رو بهش پس بدم.
‫بدون محاسبه تورم، به رقم ‫بیش از ۹۰۰ هزار دلار رسیدم،
‫و تازه اون ۳۰۰ هزار ‫دلاری که برای اتهام من...
‫به جرم اقدام برای فروش مواد ‫مخدر به وکیل داد هم حساب نکردم.
‫اصلا من اون‌قدری احمق ‫نبودم که مواد خودمو بفروشم.
‫بگذریم، من به بابام یک میلیون ‫و ۲۰۰ هزار دلار بدهکارم.
‫و من با بخشی از ارثی ‫که گرفتم پولش رو پس میدم.
‫البته به خودش که ‫نه، چون... می‌دونید که.
‫من اون پول رو بهش پس میدم، به‌وسیله ‫ساخت یه مرکز توانبخشی مواد مخدر...
‫در جزائر گالاپاگوس،
‫جایی که در اون معتادان مواد مخدر و الکل،
‫و افرادی که اختلال غذایی دارن ‫می‌تونن زندگی خودشون رو عوض کنند...
‫در حالی که در مورد چارلز ‫داروین و تکامل یاد می‌گیرن.
‫پس برای تجلیل از پدرم، کسی ‫که هیچ‌وقت از من ناامید نشد،
‫اسم اون مرکز توانبخشی "سوئیت تسلیم" هست،
‫چون در هوشیاری، باید برای پیروزی تسلیم بشی،
‫و برای این اسم "سوئیت" روش هست
‫چون همه اتاق‌های اون‌جا ‫امکانات یه سوئیت رو دارن. ممنون
‫وقتی که شوهرم رو از دست دادم، فکر کردم...
‫"دیگه تمومه. من الان تنها شدم."
‫اما یه معجزه‌ای اتفاق ‫افتاد و به مردی برخوردم...
‫که سال ۱۹۶۷ باهاش یه سکس ‫جذاب و درست حسابی داشتم.
‫اون مرد پدر تو و پدربزرگ تو بود
‫خب، اولش فکر می‌کردیم که...
‫این بار رابطه ما در حد دوست معمولیه.
‫مثل دوستای قدیمی که دست همو می‌گیرن،
‫توی پارک قدم میزنن،
‫با هم غذا می‌خورن.
‫اما اصلا چنین اتفاقی نیوفتاد.
‫با کمی تشویق از طرف من،
‫و کمی کمک داروئی،
‫نورمن به سرعت تبدیل به اون اسب ‫نر حریصی شد که در سال‌های دور...
‫منو دریده بود.
‫این شگفت‌انگیز بود
‫و شهوت اون موقر و در ‫عین حال پرجنب و جوش بود.
‫و دقیق هم بود.
‫می‌تونستی ساعتت رو باهاش تنظیم کنی.
‫ساعت ۷:۳۰ صبح روزهای چهارشنبه و یکشنبه.
‫بعد از یه فنجون قهوه و یه دستشویی سریع،
‫اون جوری از پشت با ‫من رابطه برقرار می‌کرد...
‫که مثل یه دختر ۱۶ ساله‌...
‫که در برابر والدین بیش‌ از حد مذهبی ‫خودش طغیان کرده، به خودم می‌لرزیدم.
‫صبح‌ روزهای چهارشنبه و یکشنبه،
‫نورمن نیولندر جوری عاشقم ‫بود که مثلش رو ندیده بودم.
‫صبح روزهای چهارشنبه و یکشنبه.
‫از ساعت ۷:۳۰ تا ۷:۴۵
‫من یکمی حشری شدم.
‫من دستیار نورمن بودم...
‫به مدت ۲۲ سال.
‫من برنامه کاری، شخصی،
‫مسافرت و تعطیلاتش رو تنظیم می‌کردم.
‫من مطمئن میشدم که اون به‌طور ‫منظم معاینه پزشکی، دندان‌پزشکی،
‫چشم پزشکی... و معاینه پوستی بشه.
‫من...
‫من همچنین رزرو شام ‫و ناهار اونو انجام میدادم،
‫همیشه به رستوران‌ها یادآوری ‫می‌کردم که چه‌قدر آدم مهمیه...
‫تا یه میز خوبی بهش برسه.
‫یه انسان کاملا عادیه
‫همچنین مطمئن می‌شدم که زن و دخترش ‫کارت‌های تولدت مبارک و گل بگیرن.
‫برای روز ولنتاین هم همین‌طور بود.
‫و هشت بار من ترتیب دادم که دخترش...
‫به بهترین مراکز توانبخشی بره.
‫اما توی...
‫اما در تمام این مدت...
‫من هیچ‌وقت به نورمن نگفتم ‫که چه‌قدر برای من مهم بود.
‫چه‌قدر خوشحال بودنش منو خوشحال می‌کرد.
‫چطور... چطور رفاه اون اولین ‫فکر من بعد از بیدار شدن...
‫و آخرین فکر من قبل از به خواب رفتن بود.
‫خیلی ممنون.
‫نه. نه!
‫منو تنها نذار!
‫من خیلی کارای دیگه می‌تونم برات بکنم!
‫- نه! ‫- نه،‌ جنین، وای خدا...
‫اون به چی چسبیده؟
‫خدایا، به من آرامشی بده تا بتونم ‫چیزهایی که نمی‌تونم تغییر بدم رو بپذیرم،
‫شجاعتی بده تا چیزهایی که می‌تونم رو تغییر ‫بدم، و خردی بده که فرق این‌ها رو بدونم.
‫خدایا، به من آرامشی بده تا بتونم ‫چیزهایی که نمی‌تونم تغییر بدم رو بپذیرم،
‫شجاعتی بده تا چیزهایی که می‌تونم رو تغییر ‫بدم، و خردی بده که فرق این‌ها رو بدونم.
‫خدایا، به من آرامشی بده...
‫- ما باید نگرانش باشیم؟ ‫- من بیشتر نگران اونم
‫حالش خوب میشه. فقط بهش زمان بده.
‫- امیدوارم ‫- آره.
‫چند سال پیش، بهترین دوستم...
‫به طور غیرمنتظره‌ای فوت کرد.
‫استیوی چارتکوف.
‫- در موردش به تو گفتم؟ ‫- نه.
‫آدم خیلی خوبی بود.
‫از کلاس سوم با هم دوست بودیم.
‫و وقتی که مرد،
‫من هیچی حس نکردم. بی‌حس بودم.
‫خیلی بده.
‫نه.
‫ببین، فکر می‌کنم این یه ‫جور... مکانیسم بقا باشه.
‫یه جور دلسوزی از طرف طبیعته.
‫منظورت چیه؟
‫خب، چون وقتی این اتفاق میوفته،
‫ممکن بود... درد زیادی ایجاد میشه
‫اما در طی زمان، من تونستم ‫غم رو بیشتر و بیشتر حس کنم،
‫اینا یه بخشی از شخصیت ‫من شدن، می‌دونی چی میگم؟
‫به شکل پذیرش در میاد...
‫که فکر کنم یه جور خرد حساب میشه
‫این خیلی خیالمو راحت می‌کنه
‫تو خردمندی.
‫من یادمه یه بار توی دبیرستان، ‫احتمالا ۱۴،۱۵ ساله بودیم
‫من و استیوی علف کشیده بودیم و ‫تصمیم گرفتیم... گوزمون رو آتیش بزنیم
‫واقعا چنین کاری میشه انجام داد؟
‫آره. دراز می‌کشی و لنگاتو میدی هوا،
‫و یه کبریت روشن جلوی کونت می‌گیری.
‫و بادو میدی بیرون و یه ‫شعله آبی بزرگ ایجاد میشه.
‫بگذریم، نمی‌دونم چطور اما پشم ‫خایه‌های استیوی آتیش گرفت،
‫و اون داد میزد.
‫اون جیغ و داد میزد و ‫می‌خواست که من خاموشش کنم.
‫اون گفت "خاموشش کن! خاموشش ‫کن!" من نمی‌خواستم به تخماش دست بزنم.
‫سرتو درد نیارم،
‫مادرش مجبور شد اونو ببره اورژانس.
‫اونم نمی‌خواست به خایه‌هاش دست بزنه
‫پس از اول خردمند نبودی.
‫بعد اون قضیه بود. آره.
‫وای پسر، قیمتاشون خیلی خوبه.
‫دیوونه‌ای اگه ازینا نگیری.
‫من مشکلی ندارم.
‫این بامیه خیلی خوشمزه‌ست.
‫من می‌خوام یه چیزی بگم
‫نمیشه بذاری از این لذت ببرم؟
‫نه، تو باید اینو بشنوی
‫سندی، من خیلی بابت دوستیمون سپاسگذارم،
‫و می‌خوام بدونی که چه‌قدر ‫خوشحالم که تو رو توی زندگیم دارم
‫- حالت چطوره؟ ‫- چی؟
‫من خوبم... ممنون
‫خوبه
‫چیزی لازم داری؟
‫فقط می‌خواستم به تو یادآوری کنم که...
‫من یه مستمع تعلیم دیده سطح ۸ هستم،
‫و می‌تونم در هضم غم و اندوهت به تو کمک کنم
‫من نیازی به کمک ندارم، اما ممنون
‫دردهای عاطفی سرکوب شده می‌تونه به ‫شکل یه بیماری جسمی خودشو نشون بده
‫من حالم خوبه، رابی
‫تومورهای بدخیم غیرمعمول نیستن
‫رابی، من خوشحالم ساینتولوژی به تو کمک ‫کرده که در بهترین حالت ممکن خودت باشی
‫نه، اینو برای تکاورا میگن...
‫در هر صورت، منو به حال خودم بذار
‫ببین، این خشمه
‫که در درجه بندی عاطفی کمی بالاتر از...
‫بزن به چاک!
‫یادمه که اولین آزمایش ‫بافت‌برداری من خیلی ناخوشایند بود
‫هیچ‌وقت خوب نیست ‌که ‫قیچی بکنن توی سوراخ کونت
‫آره. حداقل بعدش وقتی ‫که روی صندلیت خون باشه،
‫می‌دونی که از کجا اومده
‫همیشه به من روحیه میدی
‫چیز دیگه‌ای می‌خوای؟
‫آره
‫از نظر حرفه‌ای خودت، ‫بهترین گوشت خوکت چیه؟
‫- نمی‌دونم. همه‌شون خوبن ‫- خیلی خب، بذار در حالت داستان بگیم
‫این آخرین غذای توئه ‫قبل از اینه که اعدام بشی
‫چه گوشت خوکی رو به ساندویچ ‫بوقلمون خودت اضافه می‌کنی...
‫قبل از این‌که با یه تزریق مرگبار بکشنت؟
‫هانی گلیزد ‫[یک روش پخت]
‫جناب گوشت‌فروش، نیم پوند ‫گوشت هانی‌گلیزد بده لطفا
‫حاضر بودم یه میلیون دلار شرط ‫ببندم که "ویرجینیا هم" رو انتخاب می‌کنه
‫اون مرد فوق‌العاده‌ای بود
‫اوه...
‫آره، اون بهترین بود
‫اوهوم
‫سنتی و محترم بود
‫تحسین برانگیز بود
‫ما در مورد ازدواج حرف زده بودیم
‫من نمی‌دونستم. خیلی متاسفم
‫در مورد بچه‌ دار شدن هم حرف زدیم
‫آره
‫چیش خنده‌داره؟
‫جدی میگی؟
‫کاملا
‫باشه
‫وقتی میگی "بچه‌دار شدن" ‫منظورت فرزندخوندگیه؟
‫نه، منظورم بچه‌دار شدنه
‫صحیح. صحیح
‫البته مجبور بودیم صبر کنیم تا ‫دوره مصرف داروی من تموم شه
‫ما نمی‌خواستیم نورمن جونیور ‫۳ تا سر و یه دم داشته باشه
‫نه. نه، ما اینو نمی‌خوایم
‫نمی‌خوام فضولی کنم،
‫اما چه‌جور دارویی مصرف می‌کردی؟
‫- برای افسردگی ‫- آها
‫- و اختلال دو قطبی ‫- اونم بود؟
‫و یکمی شیزوفرنی
‫وای. هت تریک کردی
‫- جان؟ ‫- به حرفام توجه نکن
‫من سوگوارم
‫در همین حال، تو یه زن زیبا و سرزنده‌ای
‫و تو با یه فرد خاص آشنا میشی ‫و اون بچه رو خواهی داشت
‫منظورت چیه؟
‫هیچی. فقط برات آرزوی موفقیت می‌کنم
‫بگو که به من پیشنهاد دوستی ندادی...
‫اونم وقتی که جسد عشق ‫دومم هنوز گرمه
‫نه! نه، البته که نه!
‫من الان احساس امنیت ندارم. می‌خوام برم
‫به سلامت
‫ای خدا
‫وقتی که درگیر اون قضیه پروستات بودم،
‫خودمو قانع کرده بودم که با تمرین ‫کیگل می‌تونم اوضاع رو تغییر بدم
‫- کمکی کرد؟ ‫- نه
‫اما به مقعدم اعتماد به نفس داد، ‫و این یعنی نصف راه رو رفتم
‫- الان داری انجامش میدی؟ ‫- آره
‫من بهت ملحق میشم
‫- این صدای کیگل توئه؟ ‫- آره
‫- سلام ‫- باز چیه؟
‫اومدم ببینم که آماده رفتن هستی یا نه
‫- آره ‫- بیا
‫اونا از رستوران نبو سوشی آوردن، دیدی؟
‫آره
‫این باورنکردنیه. اون خرچنگ ‫پخته، ماهی روغنی با خمیر سویا،
‫و ماهی دم‌زرد داره. دیگه چی می‌خواد
‫خوبه
‫هیچ کسی مثل یهودیا ‫عزاداری بلد نیست، مگه نه؟
‫به‌خاطر تمرین زیاده
‫آره
‫- ممنون که رسوندیم ‫- باعث خوشحالیمه
‫خب، باعث خوشحالیم نیست، ‫اما منظورمو که می‌دونی
‫کاش نظرتو عوض می‌کردی. ما جای زیادی داریم
‫من مشکلی ندارم، عزیزم
‫آره، البته که حالت خوبه. ولی ‫چرا الان می‌خوای تنها باشی؟
‫چون این چیزیه که می‌خوام
‫بیخیال، شبو پیش ما ‫باش. خوش می‌گذره
‫ما یه بازی خانوادگی انجام میدیم
‫مارتین، من بهترین دوستمو از ‫دست دادم. نمی‌خوام که خوش بگذرونم
‫مطمئنی؟
‫ما سیگاری دود می‌کنیم، جنگا بازی می‌کنیم
‫نه ممنون
‫بدم میاد که از اون ‫کلمه استفاده می‌کنی
‫چی، "سیگاری"؟ مشکل "سیگاری" چیه؟
‫شبیه پیرمردا میشی
‫اون یه پیرمرده
‫این‌جا کمکی نمی‌کنی
‫- خیلی خب. ما می‌بریمت خونه ‫- آره
‫من نمی‌خواستم چیزی بگم، اما...
‫وقتی ما می‌خواستیم اون دختره ‫رو از تابوت جدا کنیم، منو گاز گرفت
‫چی؟ چه بد. بذار ببینم
‫آره. پوستم چیزیش نشد، ‫اما دمار از روزگارم در آورد
‫دمار؟
‫باشه فهمیدم. از "دمار" و "سیگاری" بدت میاد
‫ولی فکر می‌کنم خوب پیش رفت،‌ مگه نه؟
‫اگه نورمن زنده بود رضایت کامل داشت
‫نورمن هیچ‌وقت رضایت نداشت
‫خیلی به تو سخت می‌گرفت، مگه نه؟
‫چی داری میگی؟
‫توی صحبت‌هات، گفتی که ‫خیلی به تو سخت می‌گرفت
‫من اینو نگفتم
‫- مطمئنم اینو گفتی ‫- ما به هم سخت می‌گرفتیم
‫- باشه ‫- ما این‌جوری بودیم
‫- باشه ‫- به من نگو که چی گفتم
‫باشه، شرمنده، پوزش می‌خوام
‫- چیه؟ ‫- هیچ‌کسی دیگه نمیگه "پوزش می‌خوام"
‫خب، شرمنده، من خودمو ‫با این زمونه تخمی وفق ندادم
‫- آروم باش ‫- باشه
‫"وفق"
‫ممنون
‫جک دنیلز و دکتر پپر رژیمی
‫ممنون، الکس
‫در مورد آقای نیولندر خیلی متاسف شدم
‫آره
‫به بار گفتم که به افتخارش ‫یه مارتینی درست کنه
‫ممنونم
‫اون مرد مهربون و سخاوتمندی بود
‫در مورد سخاوتمند بودنش موافقم
‫آره
‫برمی‌گردم که سفارشت رو بگیرم
‫به سلامتی، رفیق
‫اروینگ!
‫- اروینگ! ‫- چی؟
‫اوه
‫اروینگ!
‫آهای!
‫من سگت رو پیدا کردم
‫- آهای؟ ‫- وای، خدا رو شکر
‫خیلی ممنون
‫قابلی نداشت
‫من بدجوری خایه کرده بودم
‫اسمش اروینگه؟
‫آره. در باز بود و اون گذاشت رفت
‫واقعا؟
‫اروینگ
‫آره. چطور؟
‫چیز مهمی نیست
‫این روزا خیلی این اسم رو نمی‌شنوی
‫بذار کیفمو بیارم. بهت یه مژدگانی میدم
‫نه، نه، نه
‫من فقط نقش یه همسایه خوب رو بازی کردم
‫تو همسایه‌ فوق‌العاده‌ای هستی
‫- یوت ‫- سندی
‫من توی همین خیابون زندگی می‌کنم
‫اونی که برای فروش بود؟
‫تو خریدیش؟
‫نه. اون لونه گه ۳۰۰۰ فوت مربع مساحت داره
‫منظورت گه‌دونیه
‫آره. من مراقب خونه دخترعموم و شوهرش هستم
‫اوه، این خیلی خوبه
‫اگه سگشون رو از دست ‫می‌دادم، نمی‌دونستم چه‌کار باید بکنم
‫مجبور بودم از بالکن بپرم پایین و ‫امیدوار باشم که گرگا منو بخورن
‫آره. حتما می‌خوردنت
‫خیلی خب
‫شب خوبی داشته باشی
‫میشه حداقل یه لیوان شراب مهمونت ‫کنم؟ من مارگاریتای خفنی درست می‌کنم
‫برای تشکر
‫آها!
‫اه، ممنون
‫می‌خواستی منو تحت تاثیر قرار بدی
‫آره
‫ببین من چه‌کار می‌تونم بکنم
‫آره
‫فکر می‌کردی نمی‌دونم چه‌قدر پیری؟
‫آره
‫ادای جوونا رو در آوردن کافی ‫نیست. باید کردنت هم مثل جوونا باشه
‫آره
‫من برات سبزیجات بیشتری میارم
‫نورمن، تویی؟
‫اوه
‫صبح بخیر
‫چه اتفاقی داره میوفته؟
‫دختر دوست‌داشتنیت منو با ‫یه اسموتی میوه سالم فرستاده
‫چه خوب
‫لازم نیست به تو بگم که اون نگران پدر پیرشه
‫باباش خوبه
‫- اون کیه؟ ‫- این اروینگه
‫اروینگ
‫سلام. سلام.
‫من نصف یه قرص ویکودین رو دارم، ‫اگه هنوز پشتت درد می‌کنه
‫اوه! شرمنده، نمی‌دونستم که مهمون داری
‫- بیا ‫- چیه؟
‫ - خودتو بپوشون ‫- آها، باشه
‫مارتین، این یوت هست
‫یوت، این مارتینه
‫- سلام ‫- سلام
‫- روسی؟ ‫- آره
‫می‌تونم از دوشت استفاده کنم؟
‫- آره، البته ‫- باشه. بیا اروینگ
‫اه...
‫خداحافظ! ‫[به زبان روسی]
‫پشمام!
‫آره
‫چطور این‌جوری شد؟
‫دیشب که این‌جا پیاده‌ت کردم،
‫نگران بودم که کلت رو بکنی توی فر گاز
‫خب، سرمو توی یه چیز دیگه فرو کردم
‫بازم می‌پرسم، چطور این اتفاق افتاد؟
‫به من همه چیو بگو. با جزئیات
‫چیزی برای گفتن نیست
‫نه، یه چیزی هست
‫اسم سگش اروینگه
‫می‌دونم. تو ما رو با هم آشنا کردی
‫اون اسم وسط نورمنه
‫خب که چی؟
‫این ترسناکه، مگه نه؟
‫واقعا؟ شاید فقط تصادفی باشه
‫همون روزی که من بهترین دوستم رو دفن کردم،
‫این خانم زیبای جوون با سگی ‫که هم اسم اونه میاد توی زندگی من؟
‫اسم وسطش
‫در بهترین حالت، مثل ‫یه داستان از استفن کینگه
‫من نظرم روی سریال "توایلایت زون" بود
‫آره. شاید. اما خیلی فرق داره
‫پشتت چطور درد گرفت،
‫چه‌کار می‌کردی؟ تلمبه ‫می‌زدی؟ بلندش می‌کردی؟ بگو
‫از تخیلت استفاده کن
‫دارم همین‌کارو می‌کنم، ‫اما تخیلم مثل قبل نیست
‫- چیزی در این مورد به میندی نگو ‫- میندی کیه؟ داستانت رو تموم کن
‫- آره، سگه ‫- اروینگ
‫سگ دختره نیست. اون مراقب خونه هست
‫به‌طور خلاصه، سگه فرار کرد، من ‫پیداش کردم و اون از من تشکر کرد
‫تو گفتی "قابلتو نداشت"؟
‫از روش خودم
‫اون چه کار می‌کنه؟
‫نمی‌دونم
‫فامیلیش چیه؟
‫نمی‌دونم
‫از یه پیر خرفتی مثل تو چی می‌خواد؟
‫راستش اینو می‌دونم
‫خیلی از زنای جوون به ‫مردای مسن‌تر جذب میشن...
‫چون ما... پیچیده‌تر هستیم،
‫و از آدمای همسن خودشون دنیا‌دیده‌تر هستیم
‫- پس نمی‌دونی ‫- نمی‌دونم
‫اما یه چیزی رو می‌دونم. این ‫قضیه فقط یه اتفاق ساده نیست
‫واقعا؟ پس چیه؟ یه پیام از دنیای ماورا؟
‫نه، نمی‌دونم
‫شاید
‫آها؟ خیلی خب...
‫باورم نمیشه اینو دارم ‫ازت می‌پرسم. چه پیامی؟
‫مطمئن نیستم...
‫زندگی رو در آغوش بگیرم. ‫دل به تجربه‌های جدید بدم
‫سندی، ما یه مشکلی داریم. سریع بیا
‫می‌خواد طوطی روپایی زن نشونت بده
‫لعنتی!
‫لعنتی! آخ!
‫- چیه؟ چی شد؟ ‫- لعنتی!
‫- چی شده؟
‫اروینگ روی تختم رید
‫دل به تجربه‌های جدید بده
‫- سلام ‫- سلام
‫- ممنون بابت اسموتی ‫- قابلی نداشت
‫پشتت چی شده؟
‫شاید باورت نشه ولی وقتی ‫می‌خواستم جوراب بپوشم گرفت
‫شوخی می‌کنی
‫فکر کنم وقتشه از اون وسیله‌های پلاستیکی...
‫که برای پوشیدن جوراب کمک می‌کنن بگیرم.
‫این خیلی ناراحت‌کننده‌ست
‫همینو بگو
‫اگه می‌خوای در مورد وضعیتی ‫که توش هستی حرف بزنی،
‫من در خدمتم
‫فکر می‌کنی توی چه وضعیتی هستم؟
‫تو یه نفر رو از دست دادی ‫که بخش عظیمی از زندگیت بوده،
‫و الان شدیدا احساسات ‫و عواطفت برانگیخته شده
‫به اون شدتی که فکر می‌کنی نیست
‫بابا...
‫می‌دونی توی یکی دو سال ‫گذشته چند تا از دوستام مردن؟
‫- نه ‫- منم نمی‌دونم. آمارشون از دستم در رفته
‫خب، بازم مهمه که در ‫موردش با یکی حرف بزنی
‫چرا؟ کی میگه که باید ‫احساساتمون رو با بقیه...
‫در مورد هر چیز کوفتی‌ای به اشتراک بذاریم؟
‫چون عدم بروز احساسات ‫رفتار سالمی نیست
‫خب، شاید من نخوام که سالم باشم
‫بچه‌بازی در نیار
‫میندی، من ۷۵ سالمه
‫فکر کنم این به من حقوق و مزایای خاصی میده
‫در مورد تشخیص این‌که چه ‫رفتاری بچه‌بازی هست یا نیست
‫نه، این‌طور نیست
‫تو داری اینو میگی
‫مارتین، تو امروز صبح بابام رو دیدی،
‫اون چیزی در مورد نورمن گفت؟
‫نمی‌دونم. سفره دلشو با تو باز کرد؟
‫عجیب رفتار می‌کرد؟
‫چرا داری می‌خندی؟
‫ما این تمرین‌ها رو انجام میدیم ‫تا احساساتمون رو آزاد کنیم،
‫چون در تمام عمرمون به ما یاد دادن که ‫بعضی از اون احساسات قابل قبول نیستن...
‫و باید سرکوب بشن
‫برای مثال، مردا...
‫در سن کودکی و معمولا توی زمین بازی ‫یاد می‌گیرن که ترسشون رو نشون ندن
‫و اگه ترست رو نشون بدی، ضعیفی. بدردنخوری
‫و برای زن‌ها، پیامی که بارها ‫و بارها می‌شنوید اینه که...
‫در شان یک خانم نیست که ‫عصبانیت خودش رو بروز بده
‫سریعا برچسب پتیاره بودن بهت میزنن...
‫اگه نظر تندی در مورد چیزی داشته باشی،
‫یا خدایی نکرده صدات رو ببری بالا
‫اما اگه این احساسات از شما گرفته ‫بشه چه‌جور بازیگری می‌تونید باشید؟
‫و نه فقط خشم و ترس
‫مثلا بی‌عاطفگی، خوشی
‫خشم مرگبار؟ غم شدید؟
‫- بله ‫ چطور یه مدیر برنامه بگیرم؟
‫چی؟
‫اگه من یه مدیر نداشته باشم، نمی‌تونم ‫برای بازیگری تست بدم، و اگه تست ندم،
‫چه فرقی می‌کنه که احساسات ‫سرکوب شده داشته باشم یا نه؟
‫فکر کنم تو مشکلی با بروز خشم نداری
‫نه، ندارم
‫خب، تو زن مطلقه خوبی میشی
‫نظرتون چیه که فعلا به تمرین احساسات...
‫ادامه بدیم؟
‫کسی می‌خواد امتحانش کنه؟
‫من یه مدیر برنامه دارم، اما ‫نمی‌دونم واقعا چه‌کار می‌کنه
‫یعنی می‌دونم باید چه‌کار کنه
‫اون باید با تهیه‌کننده‌ها و کارگردانا ‫ارتباط بگیره و برای من کار جور کنه
‫اما فکر می‌کنم کار اصلیش ‫فروختن کوکائین به اوناست
‫این احساس غمه
‫کسی می‌خواد این تمرین رو انجام بده؟
‫شانس آوردی که مدیرت ساقیه
‫مدیر من همیشه می‌خواد از ‫من توی جکوزیش عکس بگیره
‫برگشتیم سر خشم
‫- مدیر تو آرنی بریدلاوه؟ ‫- آره
‫منم همین‌طور. می‌دونستی اون عکسا رو ‫می‌فروشه؟ تو باید حق کمیسیون ازش بگیری
‫وای خدا
‫عجب کس‌کشی!
‫باید بکشمش
‫توی جکوزیش غرقش کن
‫این یه عدالت شعری میشه
‫شاعرانه. عدالت شاعرانه میشه
‫و بیاید کسی رو نکشیم، باشه؟
‫- یه جوری می‌کشه که غیرعمدی جلوه کنه ‫- نه،‌ نه
‫من ناامیدی شما رو درک ‫می‌کنم، من جاتون بودم
‫و اگه ارزشی داشته باشه، ‫می‌خواستم بگم یکی از دوستام...
‫بیاد و در مورد این موضوع با شما حرف بزنه
‫اون یه مدیر برنامه هست؟
‫اون یه مدیر برنامه بود
‫- الان چی هست؟ ‫- جنازه
‫بخشکی شانس
‫قول میدم بعدا در مورد موضوع ‫مدیر برنامه با هم حرف بزنیم
‫اما فعلا تمرین بازیگری می‌کنیم،
‫و احساسات سرکوب شده ‫رو آزاد می‌کنیم. کی می‌خواد...
‫چه اتفاقی میوفته اگه یه چیزی ‫رو اون‌قدر عمیق‌ و قوی حس کنی،
‫که از ابراز اون بترسی؟
‫احساسات نمی‌تونن به تو آسیبی بزنن،‌ میندی
‫بعضی وقتا این‌طور به نظر میاد که ‫می‌تونن، اما حقیقت اینه که نمی‌تونن
‫- پس چیزی برای ترسیدن نیست ‫- فهمیدم
‫خیلی خب. کی می‌خواد امتحان کنه؟
‫- من می‌کنم ‫- خیلی خب، جود!
‫می‌خوای با چه احساسی کار کنی؟
‫غم؟
‫انتخاب خوبی بود
‫چندین تکنیک هست که ‫می‌تونه به ابراز غم کمک کنه
‫یکی از ساده‌ترین‌هاش...
‫اینه که به چیزی که توی زندگیت ‫اتفاق افتاده و تو رو غمگین کرده فکر کنی...
‫اوهوم
‫و بعد بذاری که اون احساسات ‫توی بازی تو نمود پیدا کنه
‫اتفاقی اخیرا برات افتاده ‫که تو رو غمگین کرده؟
‫منظورت رو رسوندی میندی، بسه
‫ول کن!
‫جود، می‌خوای امتحان کنی؟
‫آره، البته
‫هر وقتی که آماده بودی شروع کن
‫به من بگو که چی شد
‫من یه چیز خیلی غم‌انگیز رو به‌خاطر میارم
‫خیلی خب
‫خیلی خب. روی همون تمرکز کن
‫وای خدا
‫کارت عالیه
‫خیلی ناراحت‌کننده هست
‫می‌تونی به ما بگی که چه‌خاطره‌ای داری؟
‫من اجازه دادم که آرنی بریدلاو ‫از من توی جکوزیش عکس بگیره
‫رابی، چه‌ کار می‌کنی؟
‫اوه! سلام
‫من برات یه ملافه، پتو و روتختی جدید آوردم
‫لازم نبود این‌کارو بکنی
‫چرا، لازم بود. خیلی خب، خداحافظ
‫صبر کن
‫نمی‌خوای با هم وقت بگذرونیم؟
‫اولین بار به‌خاطر تشکر بود ‫که اونو پیدا کردی و مجانی بود
‫دومین بار برات ۲۰۰۰ دلار خرج داره
‫اوه
‫البته. عیب نداره
‫بذار فقط...
‫اوه!
‫خداحافظ، اروینگ
‫دلم برات تنگ میشه
‫خداحافظ
‫بیا، اروینگ
‫خداحافظ
‫۲ هزار دلار؟
‫عجب!
.:: @bollbolljan_com ::.