.:: www.bolboljan.net ::.
‫لیو بی گنتوکو امیدوار بود که پس از سرکوب ‫شورشیان زرین‌پوش، جایگاهی دریافت کند.
‫هرچند، پس انتظار برای مدت مدیدی، ‫پاداشی به او فرستاده نشد.
‫وزیر چو کی پس از اطلاع از این مورد، ‫حس کرد این ناعادلانه است و نزد امپراتور رفت.
‫متأسفانه ده خادم مانع او شدند و ‫او را مخفیانه به قتل رساندند.
‫گرچه، خون چو کی، بی‌ثمر ریخته نشد.
‫کمی بعد، گنتوکو، بخش‌داریِ روستایی را ‫در شهر انشی، به‌عنوان پاداش دریافت کرد.
‫«دام فرستاده سلطنتی»
‫بخشی که گنتوکو به آن منصوب بسیار صلح‌آمیز بود، ‫با وجود اینکه از کوچک‌ترین‌ها بود.
‫«روستای ژونگشان، شهرستان آنشی»
‫روستای آنشی در گذشته دارای جنگ، ‫غارتگری، دزدی، یا راهزنان بود.
‫اما پس به روی کار آمدن گنتوکو، راهزنان ناپدید شده ‫و روستاییان توانستند با آرامش امرار معاش کنند.
‫از پیر تا جوان، همه گنتوکو را ‫دوست دارند و به او احترام می گذارند.
‫هوی، یو سن، بدش به من!
‫نه، نمی‌دم، داداش.
‫همم... خسیس! دیگه دلم نمی‌خواد باهات بازی کنم.
‫بدجنس!
‫آهای!
‫ای وای! آقای جنگجو ـه!
‫جنگجو، نمی‌خوام مانجوم رو بهش بدم ‫ولی می‌گه دیگه نمی‌خواد باهام بازی کنه.
‫یو کتسو! شبیه ده خواجه رفتار نکن!
‫اصلاً ده خواجه کی هستن؟
‫کسایی که برای به‌دست آوردن چیزی ‫که می‌خوان، با دیگران بدرفتاری می‌کنن.
‫گوش کن، یو سن!
‫پسرها نباید راحت گریه کنن.
‫و اینکه، برادرها باید مراقب همدیگه باشن.
‫باشه!
‫هی... می‌تونم مدل مبارزه‌تو ببینم؟
‫منم می‌خوام ببینم.
‫احمق‌ها، صلح و شادی ‫خیلی خیلی از مبارزه بهترن.
‫ولی اگه همیشه صلح باشه، بیکار نمی‌شی؟
‫یک‌روز، یک بازرس امپراتوری از پایتخت سر رسید.
‫«بازرس امپراتوری»
‫شغل او این بود که وجود بقایای ‫ارتش زرین‌پوشان را بررسی کرده
‫و انجام‌وظیفه درست گنتوکو را بررسی کند.
‫هه! این روستا چه مرگشه؟ ‫چرا برای فرستاده‌ی سلطنتی تعظیم نمی‌کنن؟
‫بنده فرماندار بخش آنشی، لیو بی گنتوکو هستم.
‫من فرستاده‌ی شخش امپراتور هستم.
‫گنتوکو، بهترین محل استراحت رو ‫برای اقامتم در اینجا آماده کردی، درسته؟
‫بله؛ شاید به اندازه پایتخت مجلل نباشه، ‫اما سعیم رو کردم بهترین موارد دراختیارتون بذارم.
‫خب، انتظار هم نمی‌ره این روستای عقب‌مونده چیزی برای ارائه داشته باشه.
‫بذارید ببینم چی دارید؛ همه‌چیزو نشونم بدید.
‫بله.
‫اوه، راستی، گنتوکو...
‫بهم بگو چه تجربه‌هایی داری؟
‫بله؛ بنده از روستای ژو میام؛ ‫از نوادگان شاهزاده چوزان هستم.
‫به‌دلیل تلاش‌هام برای سرکوب زرین‌پوشان، ‫این مقام فرمانداری بهم عطا شد.
‫اوه... پس می‌گی با امپراتور نسبت داری؟
‫بله.
‫که درسته، چرا فرمانداری همچین ‫روستای کوچیکی رو بهت دادن؟
‫گنتوکو... این داستانو از خودت درآوردی، مگه نه؟
‫خیر... جرئت این‌کارو ندارم.
‫ساکت شو!
‫داری چه چرندیاتی بلغور می‌کنی؟
‫چطور جرئت ادعا کنی با امپراتور نسبت داری؟
‫حتماً یه روستاییِ بی‌نام و نشونی.
‫گوش کن! می‌تونم بوی دروغ‌هاتو از کیلومترها حس کنم.
‫بله!
‫پس، چطوره برای کمی استراحت بریم داخل؟
‫حالیت می‌شه، مگه نه، گنتوکو؟
‫بذار ببینیم چند مرده حلاجی.
‫جناب بازرس، حتماً از راه دوری تشریف آوردید...
‫یکم مهمون‌نوازی داشته باش.
‫چشم.
‫مگه چندتا بازرس داریم، می‌دونی که...
‫پذیرایی و سرگرم‌کردن یه فرستاده‌ی ‫سلطنتی نباید این‌طوری باشه.
‫اوه... پس باید چطور باشه؟
‫معلومه که موقعی که دارم چای می‌خورم، ‫باید چندتا دختر ناز همراهیم کنن.
‫در این‌باره...
‫پوزش می‌خوام...
‫تو این روستا هیچ دختر زیبایی نداریم.
‫چی؟! مسخره‌ست!
‫چقدر شرم‌آور!
‫لیو بی، شهر همسایه، لینگ ژو، به‌خاطر ‫دخترای زیباش معروف است.
‫به‌عنوان فرماندار اینجا، باید اینا رو بهتر از من بدونی.
‫بله.
‫عذر می‌خوام؛ لطفاً منو ببخشید.
‫از یه بچه‌ی دهاتی انتظار دیگه‌ای هم نمی‌رفت.
‫آشغال!
‫چو فی!
‫در صورتی که چیزی نیاز داشتید، ‫لطفاً بهم اطلاع بدید.
‫این غذا مزه آشغال می‌ده.
‫چطور جرئت این زهر مارو بهم بدید؟! احمق‌ها!
‫تقصیر منه که نمی‌توننم نیازهاتون ‫را تأمین کنم، از حضورتون عذر می‌خوام.
‫با حساب این، حتماً حاکم بی‌دقتی هم هستی.
‫از فردا صبح، با دقت ‫نحوه ریاستت رو بررسی می‌کنم.
‫دیگه طاقتم طاق شد.
‫چو فی!
‫جلومو نگیر!
‫برادر! یعنی اصلاً برات مهم نیست، ها؟
‫اون لیو بی گنتوکویی که براش احترام قائلیم ‫داره جلو چشمامون تحقیر می‌شه.
‫تـ ـ تا کِی می‌خوای ساکت بشینی؟
‫چـ ـ چی گفتی؟
‫چطور جرئت داری انقدر گستاخانه با فرستاده‌ی سلطنتی حرف بزنی؟
‫اینجا گستاخ کدوم‌مونه؟
‫تا الانم تو بهترین حالت ازت پذیرایی کردیم!
‫بازرس احمق! تن لشتو دو شقّه می‌کنم! بیا جلو ببینم!
‫چـ ـ چو کای!
‫سریع اون گستاخ رو سرجاش بشون!
‫اوه...! با کمال میل!
‫بیا جلو ببینم، کله‌خر!
‫بس کن! چو فی!
‫جناب بازرس، ما فقط چند روستاییِ بی‌سوادیم؛ ‫لطفاً بدرفتاری‌مون رو ببخشید.
‫مطمئن می‌شم، دیگه تکرار نشه.
‫برعکس ما، شما یه افسر بالامقام هستید؛ ‫به بزرگی خودتون ما رو ببخشید.
‫اگه دوباره اتفاق بیفته همه‌شو از چشم تو می‌بینم!
‫برای همین یه‌بار چشم‌پوشی می‌کنم.
‫خیلی ازتون متشکرم.
‫دهاتی‌های بی‌تمدن همینن دیگه! بیا بریم، چو کای!
‫چشم!
‫هروقت بخوای با کمال میل حریفت می‌شم، بچه پررو!
‫چی گفتی؟!
‫دیگه کافیه!
‫چرا جلومو گرفتی؟!
‫به‌قدر کافی برادر رو تحقیر کرد!
‫خوب بهش فکر کن، چو فی!
‫اگه اونو بکشی، برادر از مقامش خلع، ‫و به‌عنوان تبهکار شناخته می‌شه.
‫با اینکه این یه روستای کوچیکه، ‫ما براش خیلی زحمت کشیدیم.
‫و حالا می‌خوای همه‌ش رو به خطر بندازی؟
‫ا ـ اینو درک می‌کنم... ولی...
‫الانشم خیلی به داداشمون زور گفته!
‫هردوتون... دیگه کافیه!
‫ما فقط روستایی‌های ساده‌ایم، و طبیعیه که نتونیم ‫ فرستاده‌ی سلطنتی درست پذیرایی کنیم.
‫برادر...
‫خیلی‌خب؛ بیاید بریم خونه.
‫بیا!
‫در آن زمان، توهین به فرستاده امپراتوری، ‫همانند سرپیچی از شخص امپراتور بود.
‫پس فقط می توانستند مقابل غرور و ‫گستاخی فرستاده امپراتور سکوت کنند.
‫پس از اینکه گنتوکو در موردش فکر کرد، صبح روز بعد ‫برای انجام وظیفه به بازرس گزارش داد.
‫چـ ـ چی گفتید؟! هدیه؟
‫دقیقاً! نه فقط برای بازرس، بلکه باید ‫به ما هم بدی؛ درکش خیلی ساده‌ست.
‫هدیه...؟
‫ولی ما فقط یه روستای کوچیکیم!
‫همه فقط کشاورزای فقیرن و الانشم پول ‫درآوردن براشمون سخته.
‫چطوری قراره هدیه بدیم؟
‫این مشکل خودتونه.
‫پس فقط از این کشاورزات باج بگیر.
‫چطوری می‌تونی اینو بگی؟
‫اگه متوجه نیستی بهت می‌گم بهت می‌گم...
‫هرکاری که می‌خواید بکنید به خودتون ‫مربوطه و برام مهم نیست؛ با اجازه.
‫این سمت! این سمت!
‫کجایی؟ کجایی؟
‫اگه بگیرمت، مهربون نیستما...
‫گرفتمت! گرفتمت!
‫بیا اینجا!
‫فرستاده ای که قرار بود بازرس باشد، ‫درواقع قصد اخاذی دارد.
‫افسران عالی‌رتبه‌ی پایتخت نیز به این شیوه کار می‌کنند.
‫گنتوکو نمی‌توانست در مورد این اقدامات نفرت‌انگیز سکوت کند.
‫چون سختی‌های درون قلب گنتوکو رو می‌دانستند،
‫هردو چو هی و کوان حرفی در این‌باره نمی‌زدند.
‫گنتوکو مقام پایینی دارد و هرچه بازرس علیه او بگوید، ‫به‌راحتی می‌تواند باعث نابود او گردد.
‫صبر سه برادر دربرابر این تحقیر، ‫درحال تمام‌شدن بود.
‫مگه درست نیست، کدخدا یو؟
‫ما برادرا طاقت نداریم که ببینیم این ‫حرومزاده‌ی حریص به این روستا حکومت کنه.
‫متوجه هستم.
‫گنتوکو-دونو فرماندار خیلی مهربونی بوده.
‫ما ایده‌آل‌های بزرگی برای ‫کمک به مردم و پادشاهی داشتیم.
‫بعدش کنار هم رفتیم و با زرین‌پوشان جنگیدیم.
‫و بعد اون بازرس عوضی ‫اومده برادرام مسخره می‌کنه!
‫جنگجو، برو دهن اون سگا رو به خاک بمال!
‫آره! دخلشونو بیار!
‫آهای!
‫آخه بابابزرگ! منم از اون یارو متنفرم!
‫منم متنفرم!
‫جنگجو... لطفاً با یه افسر عالی‌رتبه درگیر نشید؛ فقط صبور باشید.
‫درسته؛ واقعاً نمی‌شه سر به سرشون گذاشت.
‫خب... باید چه غلطی کنم؟
‫داری می‌گی باید رؤیاهامون رو تغییر بدیم؟
‫گنتوکو کجا رفته، چو کای؟
‫از افرادم شنیدم که قراره ‫رستوران‌شون رو ببندن.
‫چطور جرئت داره از یه فرستاده‌ی سلطنتی پذیرایی نکنه؟
‫دقیقاً! می‌تونیم فقط مخفیانه بهش فشار وارد کنیم.
‫به‌هرحال، باید هرکاری می‌گم انجام بده...
‫خیلی‌خب! بیا نقشه‌مون رو پیش ببریم!
‫فردا یه پیرمرد بردار و بیار پیش من.
‫چشم!
‫یه‌چشمه از قدرتامو نشونش می‌دم.
‫خوش اومدی، پیرمرد!
‫سرورم، می‌تونم بپرسم چرا منو احضار کردید؟
‫امم... راستش، خیلی دلیل خاصی نیست.
‫سنی ازت گذشته، پس مطمئنم می‌تونی چیزی بنویسی، درسته؟
‫بـ ـ بله... فکر می‌کنم...
‫بیا...
‫جنگجو!
‫جنگجو! بیدار شو!
‫ساکت شو!
‫منگل! می‌گم بلند شو!
‫بذار یکم دیگه بخوابم، باشه؟ شب به‌خیر!
‫یه اتفاق بد افتاده!
‫خوب نیست! یکی بابابزرگ رو اذیت کرده! بلند شو!
‫چی؟! چرا منو زودتر بیدار نکردید؟!
‫چی شده، کدخدا یو؟
‫به‌زور شمشیر مجبورم کردن علیه ‫گنتوکو-دونو گزارش‌های دروغ بنویسم.
‫چـ ـ چی گفتی؟!
‫و تهدیدم کردن که اگه انجامش ندم، ‫نوه‌هام رو می‌کشن.
‫پس مجبور شدم براشون شکایت‌های دروغ بنویسم.
‫اون آشغال عوضی رو نمی‌بخشم!
‫هی! دورازه رو باز کنین!
‫من برادر لیو بی گنتوکو، چو فی هستم!
‫بازرس‌تون رو خبر کنین!
‫باشه... اگه دلتون نمی‌خواد دروازه رو باز کنید...
‫گمشو، ای نخاله!
‫اگه زندگی‌تون رو دوست دارین، از سر راه برین کنار!
‫بگیریدش!
‫قویه!
‫پس واقعاً اومدی، ها؟! بچه!
‫با جنابعالی کار ندارم! برام اون عقل‌کل رو بیار!
‫دیر کردی! نامه شکایت با پیک برای ‫لو یانگ ارسال شده؛ شاید الانم رسیده باشه.
‫لعنتی!
‫تونست!
‫جنگجو برنده شد!
‫همم... باید از اینکه زنده‌ت گذاشتم ممنون باشی.
‫داره خوابم می‌گیره؛ همین‌جا می‌خوابم.
‫این‌طوری که کیف نمی‌ده! اینجا هیچ بازی‌ای نمی‌کنیم؟
‫خب، پس بیاید قایم موشک بازی کنیم!
‫تو زیردست گنتوکو، چی فی ای.
‫کی اجازه داد بیای داخل؟!
‫اول اجازه گرفتم بعد ‫گفتم همه یه چرتی بزنن.
‫بعد اومدم داخل.
‫چـ ـ چه گستاخ! چو کای! سریع بیا!
‫الان همه نوکرهات دارن لالا می‌کنن.
‫کـ ـ کمکم کنین!
‫چـ ـ چیکار می‌کنی؟ بذارم پایین!
‫کـ ـ کمکم کنین!
‫خوب گوشتو باز کن، جناب بازرس!
‫دلیلی دنیا رو گه گرفته ‫به‌خاطر افسر شدنِ امثال توئه.
‫امروز یه درس حسابی بهت می‌دم، پست‌فطرت!
‫بـ ـ بهم رحم کن!
‫خفه!
‫آخ!
‫تو هم از رفقای اون ده خادمی! بگیر!
‫کـ ـ کمکم کنین! هرکاری بگی می‌کنم!
‫دیگه دیره!
‫برادرم رو به سخره گرفتی و ‫مردمو اذیت کردی! لیاقتت مرگه!
‫لطفاً بهم رحم کن!
‫تمومش کن!
‫بـ ـ برادر!
‫داری چیکار می‌کنی؟
‫ولی... برادر!
‫عواقب کاری که الان کردی ‫رو می‌دونی، چو فی؟!
‫منو ببخش، برادر!
‫گنتوکو-دونو! خوب موقعی اومدی! لطفاً منو آزاد کن!
‫قول می‌دم هرکاری بگی می‌کنم! ‫شکایت هم لغو می‌کنم؛ لطفاً.
‫برادر... واقعاً قصد داری آزادش کنی؟
‫من هیچ‌وقت به‌خاطر لطف‌های کوچیکش، ‫جلوی اون که به درخت آویزونه سر خم نمی‌کنم.
‫فقط برای امپراتور احترام قائلم.
‫ولی برادر، متوجه سختی‌هایی که ‫قراره باهاش روبرو بشی هستی؟
‫برای نابودیِ زرین‌پوشان کلی تلاش کردی، ‫و فقط مقداری کمی پاداش گرفتی.
‫و حالا مجبور بودی تحقیرهای ‫این سگ سلطنتی رو تحمل کنی.
‫فقط سکوت می‌کنی تا این پست‌فطرت‌ها به شرارت‌شون ادامه بدن؟
‫اون هم درست نیست...
‫نه؛ منظورم این نیست.
‫برادر من. ما برای مردم، صلح و ‫عدالت می‌جنگیم. اینو فراموش کردی؟
‫کوان!
‫یه مثل قدیمی می‌گه، «تنه درخت بریده، ‫جای مناسبی برای اقامت پرندگان نیست.»
‫ما هم الان توی جای اشتباهی «اقامت» می‌کنیم.
‫خشم چو فی از همین طرز فکر خروشان شده.
‫برادر...
‫کوان... راستش، منم قبل‌تر در این‌باره فکر کردم.
‫چی؟
‫برادر... تو...
‫فکر می‌کردم اگه دقت کافی رو نداشتم، ‫روستا به کلی نابود می‌شد.
‫پس فکر کردم یه‌مدتی، بهتره خشم‌مون ‫رو درون خودمون نگه داریم.
‫ولی اوضاع به اینجا کشید؛ کوان، ما واقعاً اشتباه می‌کردیم!
‫بیاید این پست رو رها، و عقب‌نشینی کنیم!
‫برادر!
‫این چرندیات و مزخرفات رو تموم کنین و سریع منو بیارین پایین!
‫با اینکه یه سگ امپراتوری فاسد ‫و خیانتکاری، خودمو کنترل کردم.
‫پس همین یه‌بار از جونت می‌گذرم؛ بدرود!
‫یادت باشه! نمی‌ذارم راحت قسر در بری!
‫اینو بگیر!
‫اینم بگیر!
‫دیگه دست روی دست نمی‌ذاریم.
‫همگی با اون سگ خائن می‌جنگیم.
‫جنگجو... بازر خیلی سریع فرار کرد؛ لطفاً مراقب باش.
‫باشه؛ گوش کنین؛ برادرها باید حواس‌شون به‌هم باشه.
‫آره!
‫کدخدا یو، مراقبت کنید!
‫چشم! امیدوارم هرچه زودتر به هر خواسته‌ای که دارید برسید!
‫سفر به سلامت!
‫خدافظ!
‫جنگجو! زیادی مشروب نخوری ها!
‫باشه!
‫خدافظ!
‫خداحافظ!
‫برادر؛ لطفاً بذار یکم آب بیارم.
‫منم... می‌رم دستشویی.
‫هرجفت‌تون خیلی خسته شدید.
‫خب، وقتی آبشار رودخونه رو دیدم، ‫خواستم چندتا ماهی بگیرم.
‫آره! فقط چند ماهی «کوچولو» بعد ‫بردیمشون ساحل و خشک‌شون کردیم.
‫گنتوکو، کوان یا چو فی رو مقصر نمی‌دونست،
‫چون قلب‌هاشون محکم به هم متصله.
‫رابطه‌شون باارزش‌تر از یه مقام ناچیز بود.
‫تصمیم گرفتند که دنیای فاسد سیاست را ترک کرده ‫و پیشرفت خود را به‌سوی آینده‌ای جدید دنبال کنند.
.:: telegram: @bollbolljan ::. .:: instagram: @bollbolljan_Com ::.
بلبل جان مرجع دانلود فيلم و سريال بدون سانسور .:: www.bolboljan.net ::.