.:: www.bolboljan.net ::.
‫برای محافظت از همسر گنتوکو، کوان ‫موافقت کرد که تسلیم سائو سائو شود.
‫در پاسخ به لطف سائو سائو، کوان موافقت کرد ‫ در جنگ علیه یوان شائو شرکت کند.
‫او موفق شد گان لیو و وین شو را در نبرد بکشد.
‫از قضا، بدون اینکه او بداند، ‫گنتوکو در کنار یوان شائو بود.
‫«سفر سرنوشت ساز هزار مایلی»
‫«پایتخت ـ ژو چانگ»
‫چی؟ گنتوکو هنوز زنده‌ست؟
‫«ژو چانگ - اقامتگاه نخست‌وزیر»
‫بله، اون درحال حاضر در ارتش یوان شائو هستش.
‫«مشاور ارتش سائو سائو ـ چنگ یو»
‫پس هنوز زنده‌ست...
‫«نخست‌وزیر ـ سائو سائو»
‫چو لیو، اگه کوان بفهمه گنتوکو زنده‌ست، ‫در هرحال منو ترک می‌کنه، نه؟
‫نخست‌وزیر، خودتون قبلاً اینو بهش ‫قول دادید؛ احتمالش زیاده که بره.
‫«ژنرال چو لیو»
‫ولی می‌خوام اونو کنار خودم نگه دارم.
‫این غیرممکنه!
‫چون اجازه دادید لطف‌تون رو جبران کنه، ‫الانم گان لیو و وین شون رو براتون کشته.
‫نگه داشتنش غیرممکنه.
‫برای همین سعی دارم بهش فکر کنم! ‫ایده خوبی نداری؟
‫فکر می‌کنم وقتی کوان از زنده‌بودن ‫ گنتوکو خبردار شد، بهتره نذارید بره.
‫کوان همیشه ادب رو رعایت می‌کنه؛ فکر نمی‌کنم ‫به این راحتی بره؛ پس منم نمی‌فرستمش بره.
‫«همسر گنتوکو ـ کوران»
‫الان مدت خیلی زیادی گذشته و ‫ هنوز هیچ خبری از گنتوکو-ساما نگرفتیم.
‫می‌ترسم الانم دیگه توی این دنیا نباشه.
‫لطفاً اینو نگید؛ مطمئنم ارباب من صحیح و سالم برمی‌گرده.
‫کوان-دونو، دارید حقیقت رو قایم می‌کنید ‫ تا ملاحظه‌ی قلب منو کنید؟
‫این اصلاً درست نیست؛ بانوی من، لطفاً صبور باشید و بهم اعتماد کنید.
‫اعتماد می‌کنم و منم امیدوارم زنده باشه.
‫خب ببین، بانو نگران هستن؛ شاید بتونی یکم دلداری‌شون بدی.
‫حتماً... اوه، آره... دلتون می‌خواد ‫ حرفایی که الان بهتون گفتن رو بهم بگید؟
‫تو نباید همچین درخواست‌هایی کنی.
‫خب... هرچی بیشتر حرف می‌زنیم ‫موضوع جالب‌تر می‌شه...
‫پس چیزی که کوان-دونو الان گفت رو بهت می‌گم...
‫چقدر جالب...
‫خب...
‫برادر... کوران-دونو خیلی نگرانته...
‫تا حالا انقدر ناراحت ندیدمش؛ الان کجایی؟
‫کوان-دونو... کوان-دونو...
‫کی اونجاست؟!
‫بنده جاسوس نیستم؛ گنتوکو-ساما منو ‫ فرستادن تا یه نامه رو بهتون برسونم.
‫«چین شین»
‫چی؟! برادر... نه... ارباب فرستادتت؟!
‫این نامه از طرف گنتوکو-ساما هستش.
‫این دست‌خط خودشه؛ خداروشکر که زنده‌ست!
‫اون رو با قلم دم بز نوشتن.
‫بنده ژنرال یوان شائو، چین شین هستم.
‫می‌خوان که شما سریع‌تر به هی بی برید و باهاشون ملاقات کنید.
‫ولی همسرش همراه منه؛ ‫حرکت کردن کار راحتی نیست.
‫ولی به زودی میام!
‫بعد از خداحافظی از سائو سائو، ‫هرچه سریع‌تر ازش جدا می‌شم.
‫اما اگه سائو سائو بهتون اجازه رفتن نده چطور؟
‫اگه لازم باشه، با زور راهم رو به بیرون باز می‌کنم.
‫متوجه شدم؛ برمی‌گردم گزارش بدم؛ عذر می‌خوام!
‫برادر... همسرت رو به سلامت بهت می‌رسونم!
‫کوان یونچانگ، حرف مهمی ‫ برای گفتن به نخست‌وزیر دارم!
‫لطفاً دروازه رو باز کنید!
‫عذر می‌خوام از قبل بهتون اطلاع ندادم، ‫اما کار خیلی مهمی باهاتون دارم!
‫بنابراین، می‌شه دروازه رو باز کنید؟!
‫«ممنونم»... «بازدیدکنندگان لطفاً در را بزنند»...
‫«تابلوی اجتناب از مهمانان»؟
‫هر زمان که میزبان از پذیرایی از بازدیدکنندگان امتناع کند، ‫یک تخته برای جلوگیری از ورودشان به در قفل شده آویزان می‌کند
‫«تابلوی اجتناب از مهمان»
‫در این صورت، بدون درنظر گرفتن ‫اهمیت موضوع، بازدیدکننده باید فردا برگردد.
‫کوان هرروز به عمارت سائو سائو می‌رفت، ‫اما او همیشه از دیدار با او امتناع می کرد.
‫تاکتیک اجتنابی سائو سائو در ابتدا ‫ بسیار مؤثر به نظر می‌رسید...
‫لطفاً تمام عمارتم رو تمیز کنید.
‫چی؟! می‌گید توی بعدازظهر تمیزش کنیم؟
‫این امکان نداره!
‫عمارت خیلی بزرگه!
‫فقط هرکاری می‌گم بکنید!
‫و اینکه، تمام چیزهایی که نخست‌وزیر بهمون ‫ داده رو بردارید و بهش پس بدید.
‫کوان-دونو، معنی این کارها چیه؟
‫امروز عصر، ژو چانگ رو ترک می‌کنیم.
‫چی؟! پس گنتوکو-ساما زنده هستن؟!
‫بله؛ و می‌دونم کجا هستن.
‫نگرانم که این خبر لو بره؛ ‫بانوی من، لطفاً یه راز نگهش دارید.
‫گستاخیم رو ببخشید.
‫نه... بهترین کار رو کردی.
‫خداروشکر! بانوی من! بیاید آماده بشیم!
‫باشه!
‫شروع کنین!
‫هی بی 1,000 مایل با اینجا فاصله داره...
‫چطور باید بانو رو به همچین سفری ببرم؟
‫با اینکه نخست‌وزیر باهام مهربون بوده، ‫هرگز لطف اربابم، گنتوکو رو فراموش نمی‌کنم.
‫پس، بهتون این نامه خداحافظی رو می‌فرستم.
‫هیچگاه بخشندگی‌تون رو فراموش نمی‌کنم؛ روزی جبرانش خواهم کرد.
‫تمام عمارتش رو تمیز کرد و تمام ‫هدایایی که بهش دادید رو پس فرستاد.
‫با عزت و افتخار پیشمون اومد ‫و بی سروصدا از پیشمون رفت...
‫نخست‌وزیر، می‌ذارید کوان به این راحتی بره؟
‫اگه بذارید کوان زنده بیرون بره، ‫می‌ترسم برامون از داخل شورشی انجام بشه.
‫نخست‌وزیر... من، سای یو، ‫حاضرم جلوشو بگیرم، حتی به قیمت...
‫سکوت!
‫بهش قول دادم اگه گنتوکو زنده بود، ‫اجازه می‌دم بره.
‫اگه تصمیمم برگردم، ‫مضحکه‌ی عام و خاص نمی‌شم؟
‫تقصیر کوان نیست که خداحافظی نکرد...
‫تقصیر من بود که نخواستم ببینمش...
‫نتونستم با حسن نیست بفرستمش...
‫ژنرال، برای رسیدن به ژو چانگ، باید از پنج دروازه بگذریم.
‫هر پنج دورازه توسط نیروهای سائو سائو حفاظت می‌شه...
‫الان نمی‌تونیم برگردیم؛ باید ادامه بدیم.
‫اون احتمالاً گردان تعقیبه...
‫بسپارشون به من! از بانو دفاع کنید و جلوتر برید!
‫چشم!
‫کوان-دونو!
‫چو ریو-دونو! می‌خواید منو دستگیر کنید؟!
‫نه اینطور نیست! نخست‌وزیر به‌زودی اینجا می‌رسه!
‫چی؟! نخست‌وزیر اینجا میاد؟!
‫اگه قراره لشکر قدرتمندش رو هم همراهش بیاره...
‫من، کوان یوچانگ، تا لحظه مرگ می‌جنگم!
‫کوان، من نخست‌وزیرم؛ نمی‌تونم قولم رو بشکنم.
‫از اینکه با اون تابلو از دیدنت امتناع کردم پشیمونم.
‫پس من اینجام تا با حسن نیت بدرقه‌ت کنم.
‫لطفاً این کیسه طلا رو ازم بپذیر.
‫نه، ممنونم؛ الانشم به‌قدر کافی بهم لطف کردید.
‫ولی به دادنش اصرار دارم...
‫محض خاطر همسر اربابت هم که شده، بگیرش.
‫محض خاطر بانو؟
‫از هدیه‌تون خیلی سپاس‌گزارم؛ با افتخار قبولش می‌کنم.
‫چطور جرئت می‌کنه؟
‫دیگه از حضورتون مرخص می‌شم.
‫عذر می‌خوام!
‫نخست‌وزیر! نسبت بهتون گستاخ بود! ‫می‌خواید به این راحتی ببخشیدش؟!
‫سای یو، عصبانی نباش؛ کوان تنهاست، ‫مقابل مایی که یه لشکریم.
‫برای همین جرئت نکرد ‫ از اسبش پیاده بشه؛ ببخشش.
‫گنتوکو... بهت خیلی حسودی می‌کنم!
‫سائو سائو حاضر شد کوان را رها کند.
‫اما برخی از مردان سائو سائو ‫حاضر نبودند او را به این راحتی رها کنند.
‫در هر دروازه‌ای که کوان از آن عبور می‌کند، ‫فردی در انتظار اوست.
‫«اولین دروازه ـ دروازه دونگ لینگ»
‫بذار جلوتر برم؛ لطفاً همین‌جا منتظر باش.
‫چشم!
‫بایست!
‫من کوان یونچانگ هستم؛ لطفاً دروازه رو برام باز کنید!
‫کوان؟!
‫من فرمانده‌ی این دروازه، کو شو هستم.
‫«فرمانده دفاع دروازه ـ کو شو»
‫ژنرال کوان، چرا اینجا اومدید؟
‫نخست‌وزیر رو دیدم و اجازه ایشون رو گرفتم.
‫ولی منطقه هی بی محل زندگی ‫یوان شائو، یعنی دشمن نخست‌وزیره.
‫اگه نخست‌وزیر بهتون اجازه داده، ‫حتماً گذرنامه‌ای بهتون داده.
‫گذرنامه؟!
‫مسئله‌ای بسیار فوری بود، پس گذرنامه نگرفتم.
‫ بسیار خب... افرادم رو برای گزارش بهش می‌فرستم.
‫وقت انتظار نداریم؛ چون از قبل ‫ اجازه داده، نیازی به گرفتن گذرنامه نیست.
‫پس ما نمی‌تونیم بذاریم وارد بشید.
‫اگه قصد گذر کردن دارید، مجبور می‌شیم باهاتون مقابله کنیم.
‫انجامش نمی‌دی؟
‫فکر کردی کی هستی؟! گمشو!
‫دیگه کافیه!
‫مراقب باشین! می‌خواد به‌زور وارد بشه!
‫حرکت می‌کنیم!
‫«دروازه دوم ـ دروازه لو یانگ»
‫ساکت شو! نه تنها گذرنامه‌ای نشون ندادی، ‫بلکه کو شو هم کشتی و وارد شدی.
‫«کاپیتان دفاع لو یانگ»
‫همین‌جا جلوت رو می‌گیرم!
‫تو هم می‌خوای سرتو به باد بدی، ها؟
‫ای پست‌فطرت!
‫«دروازه سوم ـ یی شویی»
‫منتظرم باش، کوان! نمی‌تونی عبور کنی!
‫«بیان شی»
‫ای جوون احمق!
‫اگه می‌خوای سرت سر جاش باشه، بهتره برگردی خونه!
‫«دروازه چهارم ـ دروازه ینگ یانگ»
‫خوش اومدید! امیدوارم حال ‫ ژنرال کوان و بانو کوران خوب باشه.
‫لطفاً اینجا استراحت کنید.
‫خب... خیلی ممنونم!
‫چه اخلاق‌شون برگشت؟!
‫حالا انتقام همه رو گرفتم؛ جزغاله شو، کوان!
‫چقدر مضحک! اطرافتو باید بهتر نگاه کنی، ئو شوکو!
‫لعنت بهت!
‫کوان-دونو، چطور می‌تونید هرجا و هرزمان که ‫ دوست دارید مردمو بکشید؟ لطفا دیگه کسی رو نکشید!
‫من چون می‌خوام کسی رو نمی‌کشم... چون برام جالبه کسی رو نمی‌کشم!
‫اگه فقط مجبور باشم می‌کشم؛ اگه این نباشه، ‫کی قراره از بانو حفاظت و کنه صحیح‌وسالم به ارباب برشون گردونه؟
‫شما نمی‌دونید ارباب چقدر دلش برای شما تنگ شده، بانو.
‫برای همین، من قرار نیست بمیرم!
‫کوان-دونو... درمورد قلبتون خبر ندارم...
‫اما خیلی متأثر شدم...
‫متأسفم...
‫ما امروز به رودخونه زرد می‌رسیم؛ هی بی توی شمال اونجاست.
‫گشنه‌م شده! لطفاً برای غذا دنبال چیزی بگردید!
‫بله!
‫«دروازه پنجم» ‫«دروازه بندر رودخانه زرد»
‫کسی که از اینجا حفاظت می‌کنه، شاگرد کاکو جون‌ـه.
‫پس باید آدم سمجی باشه...
‫هرچند، هرطور شده باید از بندر رودخونه زرد عبور کنیم!
‫بنظرتون می‌ذارن رد شیم؟
‫کاری می‌کنیم بذارن.
‫وایسید!
‫«ژنرال دفاع جلودار ـ شین کی»
‫من فرمانده این پست نظامی، شین کی هستم؛ خودتو معرفی کن!
‫کوان یونچانگ... لطفاً بذارید عبور کنیم!
‫باید گذرنامه نخست‌وزیر رو نشونم بدی.
‫فکر می‌کنی چطور تا اینجا اومدم؟! هرکسی که سر راهم بیادو می‌کشم!
‫می‌خوای به نخست‌وزیر خیانت کنی، کوان؟!
‫نخست‌وزیر مهره‌ای برای سسلسه هان‌ـه؛ ‫و من هم فرق زیادی ندارم.
‫من فقط از امپراتور پیروی می‌کنم؛ ‫چرا باید خودمو وقف نخست‌وزیر کنم؟!
‫دهنتو ببند!
‫هوس مردن کردی!
‫می‌خواید مثل اون بمیرید؟!
‫خوبه!
‫بالأخره پیش گنتوکو-ساما می‌ریم! خیلی خوشحالم!
‫آره... دیگه لازم نیست سرگردون باشیم!
‫به‌زودی باهم دیدار می‌کنیم؛ گرچه، ‫تعدادی افسر هستن که از دستور سائو سائو پیروی نمی‌کنن.
‫نباید حواسمون پرت بشه.
‫«کاکو جون»
‫ژنرال! اونا نیروهای کاکو جون اَن!
‫خودم ترتیبشو می‌دم! بقیه رو بردار و برو!
‫این‌بار، ارتش اصلی سائو سائوـه؟
‫منتظر ما نمونین! مستقیم به جلو حرکت کنید!
‫کوان-دونو... لطفاً نمیرید...
‫بانو رو به خودت می‌سپارم.
‫بله! بریم!
‫کوان-ساما، منتظرتون می‌مونم!
‫نخست‌وزیر باهام حرف خاصی داره، کاکو جون؟
‫من از طرف اون نیومدم!
‫تو بین راهت چندین و چند ژنرال رو کشتی.
‫برای عدالت تو رو پیش نخست‌وزیر برمی‌گردونم!
‫اما قصدی برای کشتنشون نداشتم! مجبور شدم!
‫خفه شو! تو همین‌طور شاگردم، شین کی رو کشتی! ‫ نمی‌ذارم راحت قسر در بری!
‫پس، آماده شو!
‫سرت مال منه!
‫شروع می‌کنیم!
‫بیا جلو!
‫صبر کنید! آهای وایسید!
‫چو ریو!
‫بک دستور مهم از طرف نخست‌وزیر آوردم!
‫چی؟! یه دستور از نخست‌وزیر؟!
‫وقتی شنید که کوان، کو شی رو در دروازه دونگ لینگ کشته، ‫به همه دروازه‌ها دستور داد که بذارن کوان ازشون عبور کنه.
‫کسی اجازه نداره جلوی سفرش رو بگیره!
‫نگران بود شاید از دستور سرپیچی بشه، برای همین منو فرستاد.
‫خود نخست‌وزیر دربارش فکر کرد ‫و پشیمون نشد! کوان درست می‌گفت!
‫چرا اون باید انقدر از کوان حفاظت کنه؟!
‫بسیار وفاداری‌ش رو تقدیر می‌کنه.
‫بنابراین اگر هنوز مصمم به مبارزه با او هستید، ‫پس از دستور نخست وزیر سرپیچی می‌کنی، کاکو جون.
‫عقب‌نشینی!
‫کوان-دونو... نخست‌وزیر کسی نیست که زیر قول‌هاش بزنه.
‫لطفاً عذرخواهی من رو برای کشتن افرادش بهش برسونید.
‫چو ریو-دونو! دوباره همدیگه رو خواهیم دید!
‫متأسفم!
‫قهرمان به‌راستی که یک قهرمان است.
‫رابطه بین کوان و سائو سائو در اینجا به پایان می‌رسد.
‫به منظور دیدار مجدد با گنتوکو در هی بی،
‫کوان به تنهایی از همسر گنتوکو در طول هزار مایل ‫ محافظت کرد و تعدادی از مردان سائو سائو را کشت.
‫این سرنوشت مردی است که در عصر آشوب متولد شده است.
.:: telegram: @bollbolljan ::. .:: instagram: @bollbolljan_Com ::.
بلبل جان مرجع دانلود فيلم و سريال بدون سانسور .:: www.bolboljan.net ::.