‫چالهٔ هوایی...
‫می‌تونه هر چیزی باشه. ‫از چند تکان کوچک گرفته
‫تا یک سامانهٔ هوایی فاجعه‌آفرین
‫که می‌تونه قوطی پرندهٔ شما رو
‫درست از وسط آسمون ‫به پایین پرتاب کنه.
‫چیزی که ازش خوشم نمیاد ‫نحوهٔ برخورد اون‌ها با توئه...
‫نظراتی که دادن و تعریف‌های ‫دو پهلوئی که کردن.
‫قبل از اینکه چیزی که نباید رو ‫بگی باید متوقفت کنم.
‫این خانوادهٔ منه که ‫داریم ازش صحبت می‌کنیم.
‫نه!
‫توی جراحی، ما بهش می‌گیم: ‫«عارضه»،...
‫‫«یه مشکل غیرمنتظره»،...
‫«دست‌اندازی در راه»،...
‫یا «اغتشاش».
‫قربان می‌تونم اون رو ‫براتون تحویل قسمت بار بدم.
‫- جا می‌شه. ‫- نه، قربان، نمی‌شه.
‫دارم بهتون می‌گم جا می‌شه.
‫- پرواز قبلی بدون مشکل جا شد. ‫- طور دیگه‌ای می‌گم...
‫می‌خوام چمدون‌تون رو براتون ‫تحویل قسمت بار بدم قربان.
‫لطفاً صندلی‌تون رو پیدا کنید.
‫پس، می‌دونید...
‫بهتره آدم کمربندش رو ببنده.
‫نه، این بخاطر کمربنده.
‫- نه! نه! نه! ‫- چقدر خوب!
‫در این لحظه، لطفاً اطمینان ‫حاصل کنید که پشتی صندلی
‫و سینی میزها به صورت ایستاده ‫و در وضعیت قفل شده باشند.
‫در زمان تاکسی کردن لطفاً ‫برای دریافت توصیه‌های ایمنی ‫(حرکت هواپیما تا رسیدن به باند.)
‫توجه‌تون رو به صفحات ‫مانیتور متمرکز کنید.
‫- زود باش «دیگو». ‫- نه!
‫دیگو. دیگو، آروم باش.
‫زود باش.
‫- «درست بشین». ‫- نه! ‫(صحبت به زبان اسپانیایی.)
‫- نه، نه، نه. ‫- زود باش.
‫خیلی متأسفم.
‫اون معمولاً اینطوری نیست.
‫اما امروز نخوابیده.
‫اشکالی نداره. خودم هم سه تا ‫بچهٔ همینطوری توی خونه دارم.
‫نه، ماهی قرمز دوست ندارم.
‫ببخشید؟
‫سلام. می‌شه صندلیم رو عوض کنم؟
‫مسئله اینه که اتمام ‫مهلت کاریم نزدیکه
‫و نیاز دارم طی ‫این پرواز کار کنم...
‫اینطوری حتی لازم نیست اون ‫بچه‌ای که جیغ می‌زنه رو جابجا کنید.
‫- من می‌رم. ‫- ماهی قرمز دوست ندارم.
‫من رو ببرید اون عقب ‫هر جا که شده، مهم نیست.
‫- نه! ‫- «صندلی راهرو» اگر بشه از همه بهتره. ‫(صندلی مجاور راهرو و دور از پنجره.)
‫- نه! ‫- اون عقب عقب هم نه
‫که پشتی صندلی نمی‌خوابه.
‫- این پرواز کاملاً پره قربان. ‫- بدترین پروازه عمرمه.
‫تو با یه بچه که گریه ‫می‌کنه مشکلی داری؟
‫یعنی...
‫یعنی مادرش کم استرس داره
‫که تو هم می‌خوای ‫بیشترش کنی؟
‫من فقط می‌خوام روی ‫جلسهٔ توجیهی خودم کار کنم.
‫توی صندلی گوش‌گیرهای ‫رایگان وجود داره.
‫- ازشون استفاده کن. ‫- نه!
‫زود باش، بذار کمربندت ‫رو ببندیم دیگو.
‫تو احتمالاً قهرمان جدید من هستی.
‫این اولین سفر خانوادگی ‫ما با همدیگه‌ست.
‫«برایان» این رو در دقیقهٔ نود ‫برنامه‌ریزی کرد.
‫- نه! ‫- البته.
‫گفت قراره این سفر آرامش‌بخش ‫و سرشار از لذت باشه
‫اما تا حالا که لذت زیادی نداشته.
‫ببخشید. عذر می‌خوام.
‫«ماریسلا»، حالت خوبه؟
‫از جای صندلی خودم ‫صداش رو می تونم بشنوم.
‫می‌خوای من با خودم ببرمش؟
‫- بابا. ‫- چیزی نیست. برو سر جات بشین.
‫اما حق تعویض رو در اواسط ‫پرواز برای خودم محفوظ
‫نگه می‌دارم، چون شاید مامان ‫بخواد یک گیلاس شراب بزنه.
‫یا سه تا.
‫شماها نتونستید کنار هم بنشینید؟
‫همونطور که گفتم دقیقهٔ نودی بود.
‫آیا می‌خواید اینطور باشه؟
‫ممنونم.
‫خانم. ما داریم تاکسی می‌کنیم.
‫باید توی صندلی‌تون باشید.
‫درسته، من فقط داشتم... ‫من صندلیم رو عوض کردم
‫و صندلی جدیدم درست اونجاست.
‫اینجا.
‫- خدایا. ‫- همین حالا خانم.
‫بله. دارم می‌نشینم.
‫سلام.
‫تو از کجا اومدی؟
‫صندلی ۴-سی.
‫آدم خیری بودم و یک خانواده ‫رو دور هم جمع کردم.
‫حالا هم هر چی سرم بیاد حقمه.
‫تو اینجا چکار می‌کنی؟
‫منم دارم می‌رم به یه کنفرانس.
‫تو اینجا چکار می‌کنی؟
‫دارم می‌رم یه کنفرانس.
‫«کنفرانس ملی...
‫- پیشرفت‌های جراحی.» ‫- «پیشرفت‌های جراحی.»
‫آره، منم همینطور.
‫اشاره نکرده بودی تو هم می‌ری.
‫همینطور تو.
‫مطمئنی من رو تعقیب نمی‌کنی؟
‫چی؟ تویی که همین الان ‫بهانه‌ای پیدا کردی که
‫بیای ردیف من. ‫من بایستی این رو ازت بپرسم.
‫زیاد خودشیفته نشو.
‫یکم مشکوکه.
‫تا یک دقیقه قبل یه مرد ‫ریشو اینجا نشسته بود
‫و بعدش فقط می‌دونم ‫سر و کلهٔ تو پیدا شد.
‫خدمهٔ پرواز، لطفاً شروع ‫به آماده کردن کابین کنید.
‫البته.
‫شایدم خیلی اتفاق بدی نباشه.
‫- چی نباشه؟ ‫- سه روز کامل...
‫دور از خونه...
‫بدون اینکه کسی مزاحم‌مون بشه.
‫بهت که گفتم، ما دیگه تمومیم.
‫من دیگه شیطنت نمی‌کنم.
‫- حتی یه کوچولو هم نه؟ ‫- ما توافق کردیم.
‫می‌خواید من و شما صندلی‌ها رو
‫عوض کنیم تا کنار هم بنشینید یا...؟
‫- البته. ‫- نه.
‫مهماندارها، لطفاً برای ‫بلند شدن هواپیما بنشینید.
‫من هیچ‌وقت بدون ‫بچه‌ها سفر نمی‌کنم.
‫کلی منتظر این پرواز ‫بودم که تنها باشم.
‫این فرصت تنهایی من با خودمه.
‫لطفاً خرابش نکن.
‫گاهی اوقات دنیا به آدم ‫علامت‌هایی نشون می‌ده
‫و این هم می‌تونه یکی از اون‌ها باشه.
‫می‌دونم خواب نیستی.
‫- چی بود؟ ‫- ببخشید.
‫نه، «اینگرید»، چیزی نیست.
‫با تو صحبت نمی‌کردم.
‫اگر کاری بهم نداشته ‫باشی می‌تونم بخوابم.
‫چرا باهات صحبت نمی‌کنه؟
‫ما با هم رابطه برقرار کردیم.
‫توی ماشین اون.
‫و بعدش از همدیگه جدا موندیم
‫بعد از اون همکارهایی شدیم ‫که تبدیل به دوست شدن
‫و همین دوباره بهم نزدیک‌مون کرد...
‫البته یه جورایی. یا حداقل ‫قرار بود اینطور بشه.
‫- و بعد... ‫- و بعدش هیچی.
‫که دلایل خوبی داره.
‫اون یک خواهر داره.
‫با خواهرش بهش خیانت کردی؟
‫نه. نه. خدای من، نه.
‫خیانتی در کار نبوده، ‫چون اصلاً «ما»یی در کار نبود.
‫زیادی داره مسئله رو ساده می‌کنه.
‫من می‌رم یه قدمی بزنم.
‫داری چکار؟ ‫داری چکار می‌کنی؟
‫بهم گفتی بیا اینجا.
‫- نه، نگفتم. ‫- چرا، گفتی.
‫با چشم‌هات یه علامتی دادی.
‫- با چشم‌هام؟ ‫- آره همونجا که بهم نگاه کردی...
‫بعدش اومدی اینجا ‫واسهٔ همین با خودم گفتم
‫می‌خوای منم بیام.
‫من با چشم‌هام علامتی ندادم.
‫قسم می‌خورم به نظر میومد...
‫اینجا جا نداره.
‫لازمه باهات صحبت کنم.
‫از اون موقع داری ‫همین ‌کار رو می‌کنی.
‫آره، البته بدون اینکه ‫کسی بین‌مون نشسته باشه
‫و تو هم چشم‌هات رو بسته باشی.
‫خیلی خب، زود باش، ‫چون باید دستشویی کنم.
‫تو اخیراً حرف‌های زیادی در مورد
‫خودمون و اینکه چرا به نظرت ‫نبایستی با هم باشیم گفتی.
‫بله. خیلی هم شفاف گفتم.
‫بله، همینطوره، و فکر می‌کنم ‫لازمه منم شفاف باشم.
‫بین من و تو یه حسی وجود داره.
‫و من نمی‌تونم نادیده بگیرمش.
‫- مجبوری. ‫- نمی‌تونم.
‫مشکل من نیست.
‫- آیا تو می‌تونی؟ ‫- چی؟
‫- نادیده بگیریش. ‫- بله.
‫باور نمی‌کنم.
‫خب، پس هرچی رو که ‫می‌خوای باور کن
‫تا بتونی از اینجا بری بیرون.
‫چرا؟
‫چرا مجبوریم نادیده بگیریمش؟
‫توی سیاتل البته، ‫اما پیرس که اینجا نیست.
‫هیچ‌کس نیست.
‫مسئله این نیست.
‫چرا؟
‫خودت می‌دونی چرا.
‫خیلی خب.
‫پس من می‌رم.
‫اما شاید لازم باشه ‫تکون بخوری تا
‫من واقعاً بتونم ‫از در خارج شم.
‫می‌دونم.
‫پس چرا تکون نمی‌خوری؟
‫نمی‌دونم.
‫هر اتفاقی بیوفته، ‫انگار هرگز اتفاق نیوفتاده.
‫گرفتی؟
‫ببخشید، اونجا هنوز کسی هستش.
‫خوشحالم که یک نفر داره ‫از این پرواز لذت می‌بره.
‫صبر کن، یخرده لباست پشت و رو شده.
‫- ممنونم. ‫- ببخشید.
‫حسودیم می‌شه.
‫تنها کاری که من و ‫نامزدم امروز کردیم
‫دعوا کردن بوده. ‫اونم راجع به همه چیز.
‫- من «مکس» هستم. ‫- من مردیت هستم.
‫چه زمان‌بندی محشری!
‫- می‌خوای دوباره سرم داد بزنی؟ ‫- آیا لازمه؟
‫پرواز کردن برای من خیلی ‫استراس‌زاست.
‫امروز فراموش کردم قرص ‫ادرار آورم رو بخورم.
‫من مشکلی دارم که ‫توی این ارتفاع
‫نفس کشیدن برام ‫خیلی سخت می‌شه.
‫«هیپرتانسیون ریوی».
‫بله.
‫خب... پس...
‫آیا این توجیهی برای خجالت‌زده ‫کردن مادرها و بچه‌هاشونه؟
‫مال تو کدومه؟
‫نیمهٔ عقب، لباس سبز کنار پنجره.
‫خوشتیپه.
‫می‌دونم.
‫- اینم خوشتیپه. ‫- می‌دونم.
‫لطفاً‌ اطمینان حاصل کنید ‫که ‫کمربندهاتون به درستی بسته شده.
‫حدس می‌زنم اون ‫از اینکه وسط
‫صحبت‌های ما افتاده بود ‫خسته شد.
‫اتفاقی که اونجا افتاد ‫هیچ‌چیزی رو عوض نمی‌کنه.
‫- باشه. ‫- جدی گفتم.
‫گفتم باشه.
‫پرواز کردن رو دوست نداری؟
‫زیاد مورد علاقه‌ام نیست.
‫منم همینطور.
‫- بخاطر سقوط. ‫- بخاطر سقوط.
‫صبر کن.
‫- تو توی سقوط... ‫- آره.
‫- خیلی ناجور بود؟
‫سقوط کردیم و گم شدیم.
‫آدم‌ها هم مردن. ‫زیاد خوب نبود.
‫سقوط تو چطور بود؟
‫آیا کسی مرد یا ‫پاش رو از دست داد؟
‫آریزونا پاش رو ‫همینطوری از دست داد.
‫مطمئناً حالا دیگه از مال ‫خودم برات تعریف نمی‌کنم.
‫قابل مقایسه نیست.
‫مسابقه که نیست.
‫- زود باش. ‫- نه.
‫من مال خودم رو بهت گفتم.
‫خیلی خب. من نوجوان بودم ‫و خیلی هم احمق.
‫بابای رفیقم یه دونه از اون ‫هواپیماهای سم‌پاش داشت.
‫یواشکی برش داشتیم.
‫خیلی از زمین ارتفاع گرفتیم.
‫به مدت چهار دقیقهٔ کامل
‫تا اینکه توی یه کلبه سقوط کردیم.
‫اما اون حس مستقیم ‫به پایین سقوط کردن...
‫آره، مال من خیلی بدتر بوده.
‫بهت که گفتم مال من ‫با مال تو قابل مقایسه نیست.
..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫مردیت.
‫فقط نفس بکش.
‫درک!
‫- تو خوبی؟ ‫- چیزی نیست.
‫بیا... فقط نفس بکش. نفش بکش.
‫- مردیت؟ ‫- مردیت!
‫- در چه حالی؟ ‫- مردیت.
‫بلند شو.
‫من خوبم.
‫مکس، مکس، بلند شو.
‫مکس. مکس روی زمین افتاده.
‫مکس؟ حالت خوبه؟
‫تکون نمی‌خوره. ‫خدای من.
‫اون... تکون نمی‌خوره. ‫مکس!
‫مکس! مکس.
‫کمربندت بسته باشه. ‫باشه؟
‫اگر خودمون آسیب ببینیم نمی‌تونیم ‫به کس دیگه‌ای کمک کنیم.
‫باشه.
‫خیلی خب. به من گوش کن.
‫من یه پزشکم.
‫باید خم شی و مچ یا ‫گردنش رو لمس کنی.
‫- تا ببینی نبض داره یا نه. ‫- بلد نیستم.
‫فقط خم شو و مچش رو لمس کن.
‫- اسمت چیه؟ ‫- «جی».
‫تو در وضع خوبی هستی جی. ‫یه نفس عمیق بکش.
‫فقط خم شو و بهم بگو آیا ‫چیزی حس می‌کنی یا نه.
‫دو نفر دیگه هم آسیب دیدن.
‫یک پیرمرد هم عقب هواپیماست.
‫به نظرم اون حالش خوبه.
‫داره برمی‌گرده به صندلیش.
‫یکی از مهمان‌دارها هم ‫اون جلو روی زمین افتاده.
‫کدوم؟ «کندیس»؟ ‫تکون می‌خوره؟
‫فکر می‌کنم به بازوش ‫آسیب رسیده باشه.
‫کندیس، حالت خوبه؟
‫بله.
‫یعنی، نه...
‫- بله. ‫- یه چیزی حس می‌کنم.
‫- یک نبض رو حس کردم. ‫- خیلی خب، خوبه.
‫خوبه. چشم‌هاش داره باز ‫می‌شه. داره بهوش میاد.
‫مکس، می‌دونی چه اتفاقی افتاد؟
‫می‌دونی کجایی؟
‫هشیاریش رو از دست داد. ‫ممکنه خونریزی مغزی باشه.
‫شایدم گیج باشه.
‫همین الان سرش محکم ‫به سقف کوبیده شد.
‫تلاطم داره فروکش می‌کنه.
‫یه جورایی.
‫خیلی خب، بریم.
‫داری کجا می‌ری؟ ‫تو نمی‌تونی بری.
‫چیزی نیست.
‫مشکلی پیش نمیاد.
‫فقط توی ماسکت نفس بکش. ‫باشه؟
‫ممکنه مچت شکسته باشه.
‫فکر می‌کنم مجبور بشیم ‫با آتل ببندیمش، باشه؟
‫جعبهٔ کمک‌های پزشکی اصلی ‫توی گالری هستش.
‫می‌تونم برم قفلش رو باز کنم.
‫نه، من می‌رم. ‫فقط کد رو بهم بگو.
‫اجازه ندارم اون رو فاش کنم.
‫من یه پزشکم.
‫مهم نیست. ‫فقط کمک کن بلند شم.
‫خودم کیت رو میارم.
‫فقط مچم آسیب دیده. ‫دنیا که به آخر نرسیده.
‫- کمکم کن بلند شم. ‫- باشه.
‫خوبی؟
‫آره.
‫مکس، لازمه انگشتم ‫رو دنبال کنی، باشه؟
‫از طرف کاپیتان، از ‫همگی ‫درخواست می‌کنیم
‫آروم باشن ‫و سرجاشون بنشینن.
‫اگر به کمک پزشکی فوری احتیاج دارید
‫لطفاً دکمهٔ احضارتون رو فشار بدید.
‫خیلی خب.
‫مکس، لازمه یکم بیشتر معاینه‌ت کنم.
‫می‌شه برام بنشینی؟
‫نه. نه.
‫نایست.
‫بیا به این صندلی اینجا ‫تکیه‌اش بدیم. باشه؟
‫اون داره دستورات رو انجام ‫می‌ده. این خوبه، نه؟
‫همینطوره. خوبه.
‫- درست می‌شه عزیزم. درست می‌شه. ‫- خیلی خب.
‫خیلی خب.
‫می‌شه چند تا دستمال کاغذی ‫بدی؟ دستمال داری؟
‫آره.
‫خیلی خب. ‫عالیه، عالیه، عالیه.
‫حالت خوب می‌شه عزیزم.
‫هیچ مشکلی نداری.
‫وضعیتت عالیه.
‫می‌تونم لبهٔ شکستگی رو ‫در محلی که
‫سرش ضربه خورده حس کنم.
‫عالیه. ممنونم.
‫خواهش می‌کنم. ‫می‌تونم کمک کنم؟
‫- منم یه پزشکم. ‫- قطعاً.
‫می‌تونی دور بزنی و ببینی ‫آیا مسافر دیگه‌ای
‫هم هست که کمک فوری ‫نیاز داشته باشه.
‫ممنونم.
‫این رو برام نگه می‌داری؟
‫- آره. ‫- ممنونم.
‫یه تعدادی لوازم پانسمان و ‫یک دستگاه شوک الکتریکی داریم.
‫آتل نداریم. بنابراین می‌تونم ‫بهت شک الکتریکی بدم
‫اما نمی‌تونم مچت رو آتل ببندم.
‫پس به احتمال زیاد ‫باید جا بندازیمش
‫و بعد محکم ببندیمش.
‫مسکن درد خوبی ‫هم اینجا نیست
‫واسهٔ همین اذیتت می‌کنه. باشه؟
‫اما سریع انجامش می‌دم. ‫سریع و شلخته.
‫از پسش برمیام.
‫شروع می‌کنیم.
‫همه‌چیز اینجا روبراهه؟
‫پارگی عمیق پیشانی. ‫بدجوری خونریزی داره.
‫باید سعی کنیم اگر ‫می‌تونیم ببندیمش.
‫اینجا نخ بخیه ندارم
‫اما تعدادی پانسمان ضدعفونی کننده ‫و چسب پروانه‌ای دارم.
‫چمدون‌ها از جا دراومدن ‫و به سمت ما پرتاب شدن.
‫سعی کردیم جلوشون رو ‫بگیریم اما نتونستیم.
‫نه،‌ نه، نگران نباشید. ‫کارتون عالی بوده.
‫ما اون رو درستش می‌کنیم.
‫من «هریسون پیترز» هستم.
‫اون دکتر دیگه من رو ‫فرستاد اینجا که کمک کنم.
‫عالیه. ‫منم «ناتان ریگز» هستم.
‫تو هم جراحی؟
‫من دندانپزشک کودکان هستم.
‫پس شاید بهتر باشه این ‫مورد رو من کمک کنم.
‫خیلی خب، ببین.
‫کلی آدم توی این هواپیما ‫هستن که ترسیده‌ان.
‫من دورهٔ رزیدنسی رو گذروندم. ‫می‌تونم کمک کنم.
‫بذار کمک کنم.
‫سرم... خیلی.. درد می‌کنه.
‫باشه. باشه.
‫آیا اون دارویی می‌خوره؟ ‫آیا سابقهٔ پزشکیش رو می‌دونی؟
‫نه، خدایا، نمی‌دونم.
‫اما، یعنی، چرا، ‫اون هر روز قرص می‌خوره.
‫همیشه اذیتش می‌کردم ‫که مثل مادربزرگم
‫برای دوشنبه، سه‌شنبه و ‫چهارشنبه جعبه‌های
‫- جداگانه داره. ‫- می‌دونی کجاست؟
‫- آره. ‫- مردیت، جعبه پیش منه.
‫از این وضع خوشم نمیاد.
‫اون سرش به سختی ضربه خورده. ‫و منم ابزار لازم رو برای
‫اینکه بفهمم خونریزی مغزی بوده ‫یا اینکه شدتش چقدره ندارم.
‫- وضعیت ذهنیش چطوره؟ ‫- نامتعادله.
‫بهوشه، اما حرف‌هاش ‫زیاد با عقل جور در نمیاد.
‫اما مردمک‌هاش هم‌اندازه، ‫گرد، و دارای واکنش هستن.
‫پیداش کردم. اینجاست.
‫عالیه. ‫هر روز از این‌ها می‌خوره؟
‫آره.
‫این‌ها که... ‫رقیق‌کنندهٔ خون هستن.
‫پس اگر خونریزی مغزی بوده ‫باشه متوقف نمی‌شه.
‫این هواپیما لازمه فرود بیاد.
‫هیچ مسافری حق ‫نداره وقتی توی
‫آسمون هستیم وارد ‫کابین خلبان بشه.
‫خیلی خب، پس ‫خلبان رو بیار بیرون
‫یا بیارش پشت تلفن ‫یا هر چیز دیگه‌ای.
‫من قبلاً گزارش کاملی از آسیب‌های ‫مختلف رو به کاپیتان «لونتین» دادم.
‫- و اون هم واضح گفت که... ‫- تو پزشک نیستی.
‫- برای همین متوجه نمی‌شی. ‫- به طور شفاف گفت که قصد نداره
‫الان هواپیما رو فرود بیاره چون...
‫مسافرهایی داریم که ‫خونریزی می‌کنن.
‫اون‌ها لازمه بررسی بشن.
‫چون در حال حاضر ‫داریم از بین دو
‫سیستم طوفانی خطرناک ‫پرواز می‌کنیم.
‫- یکی در بالا و یکی در پایین. ‫- واقعاً لازمه باهاش صحبت کنم.
‫راهی وجود نداره که ‫بدون به خطر انداختن
‫جون تک‌تک آدم‌های این ‫هواپیما، بتونیم ارتفاع رو کم کنیم.
‫باهاش تماس بگیر.
‫سلام کاپیتان. سلام. ‫بله. کندیس هستم.
‫- بله، من دکتر... ‫- دکتر گری.
‫دکتر گری اینجا هستن و ‫می‌خوان با شما
‫راجع به فرود اومدن حرف بزنن.
‫بله، متوجهم.
‫البته. ممنونم کاپیتان.
‫نه، نه، من باید ‫باهاش حرف بزنم.
‫اون مشغول هدایت هواپیما در ‫شرایط آب و هوایی خطرناکه.
‫- نمی‌تونه الان صحبت کنه. ‫- فرود اومدن چطور؟
‫اون این کار رو هم ‫نخواهد کرد دکتر گری.
‫نه تا زمانی که بی‌خطر نباشه.
‫کمک دیگه‌ای از من ساخته‌ست؟
‫چی شد؟
‫تا مدتی توی این ‫وضع گیر افتادیم.
‫اشکالی نداره.
‫فعلاً.
‫به نظر وضعیت همه پایداره.
‫مکس هشاریش رو بدست آورده.
‫آره. فعلاً.
‫می‌خوام پشتی ‫صندلیت رو بالا بیارم.
‫تمام حرف‌هایی رو که زدم
‫و چیزهایی رو که داشتیم ‫در موردشون دعوا می‌کردیم
‫پس می‌گیرم. همه‌ش رو.
‫فکر کردم تو رو ‫از دست دادم مکس.
‫اونجا برای یک دقیقه ‫فکر کردم تو دیگه مردی.
‫فکر کردم همه‌مون ‫داریم می‌میریم.
‫اما نمردیم.
‫من خیلی خوشحالم.
‫خیلی خب، من لازمه برم ‫بقیهٔ مسافرها رو بررسی کنم.
‫احتیاج دارم استراحت کنی.
‫جی، اجازه بده استراحت کنه.
‫اگر هر تغییری وجود داشت، ‫هر گونه تغییری،
‫درد، یا لکنت زبان خبرم کن.
‫واقعاً حس می‌کنم بهترم.
‫نگران نباش.
‫من اینجام.
‫خوبه.
‫دستت چطوره؟
‫به یه چیزی خورد.
‫چیزی نیست.
‫فقط درد می‌کنه. ‫دست تو چطوره؟
‫خوبه.
‫درد داره.
‫تو رفتی.
‫و برنگشتی و من اونجا تنها بودم.
‫من دارم خونریزی می‌کنم.
‫به احتمال قوی وقتی که ‫هواپیما پایین افتاد بریده شده.
‫الان برات تمیزش می‌کنیم. ‫باشه اینگرید؟
‫تمامش در یک دقیقه اتفاق میوفته.
‫با یه تودهٔ هوای ناجور یا ‫ابر یا هر چیزی برخورد می‌کنیم
‫و بعد منتظر می‌نشینیم که ‫یک سقوط بزرگ اتفاق بیوفته.
‫به این وضع عادت می‌کنی.
‫نه. من نه.
‫از این وضع متنفرم.
‫دیگه هیچ‌وقت پرواز نمی‌کنم.
‫نه، تو فقط ترسیدی.
‫یکم به خودت وقت بده.
‫ترس از بین می‌ره. ‫به من اعتماد کن.
‫دوباره بازم این ریسک ‫رو می‌پذیری.
‫سلام.
‫می‌شه یه نگاهی به سرت بندازم؟
‫خیلی خب.
‫ممکنه یخرد بسوزه. باشه؟
‫اینم از این.
‫خیلی خب دیگو. ‫نگاه کن اینجا اووف شده.
‫بعد از اینکه فرود بیایم به چند ‫تا بخیهٔ دیگه هم احتیاج داری.
‫اما چیزی نیست.
‫وقتی دختر کوچولوی ‫من سن تو بود
‫زانوش یه زخم عمیق برداشت.
‫می‌دونی چند تا بخیه خورد؟
‫سه تا.
‫و می‌دونی دیگه بهش چی دادن؟
‫برای هر بخیه یه آبنبات چوبی گرفت.
‫شما باهاش خیلی خوب ‫هستید ممنونم.
‫- خواهش می‌کنم. ‫- آیا کارتون تمومه؟
‫ببخشید خانم.
‫آیا سر موقع فرود میایم؟
‫من واقعاً نمی‌خوام پرواز ‫بعدیم رو از دست بدم.
‫- همینطوری زمان‌بندی‌شون خیلی نزدیکه. ‫- وضعیت تنفس‌تون چطوره؟
‫آیا مشکلی دارین؟
‫آیا شما با خلبان تلفنی ‫صحبت نمی‌کردید؟
‫- شما باید از چیزی باخبر باشید. ‫- فعلاً که توی آسمون هستیم
‫بنابراین در حال فرود نیستیم.
‫فکر می‌کنم شما میزان استرسی که
‫دارم حس می‌کنم ‫رو متوجه نمی‌شید.
‫خیلی خب، پس...
‫بفرمایید. داخل این نفس ‫بکشید و بنشینید.
‫می‌شه یه لیوان آب برام بیارید؟
‫یا آبمیوه؟ الان اگر ‫آبمیوه باشه خیلی خوبه.
‫آب سیب، بدون یخ.
‫متوجه هستید که من یک پزشکم.
‫مادرش درست تربیتش نکرده.
‫بیشتر پانسمان‌ها رو مصرف کردیم.
‫ممنون که کمک رسوندی.
‫درمان بزرگسالان ‫یه جورایی تنوع جالبیه.
‫اون‌ها واقعاً می‌تونن بگن ‫که کجاشون درد می‌کنه.
‫انتظار هم ندارن بعد از اتمام کار ‫ازم عکس برگردون بگیرن.
‫جملهٔ باحالی نبود. ‫وضع جالبی نیست.
‫- اوضاع وحشتناکیه. ‫- نه، نه، نه.
‫دقیقاً منظورت رو می‌فهمم.
‫من می‌رم برای یک دقیقه بشینم
‫تا اینکه صدای ‫زنگ دکمهٔ بعدی بیاد.
‫آره، البته.
‫آیا چیز دیگه‌ای هست ‫که نیاز داشته باشی؟
‫یه هم‌صحبت یا...؟
‫تو می‌تونی بری حال ‫مکس رو چک کنی.
‫دریافت شد. ‫انجام می‌شه.
‫سلام. ببخشید...
‫آیا شما ضداسید یا ‫چیز دیگه‌ای دارید؟
‫مطمئنم یک نفر داره. ‫از بقیه بپرس.
‫نه. ببخشید. می‌شه ‫پیشونی‌ام رو لمس کنید؟
‫آیا... آیا به نظرتون تب دارم؟
‫آیا داغ به نظر می‌رسه؟
‫تو هم همینطور، آره؟
‫ببخشید؟
‫دنبال جایی می‌گردی که مخفی بشی
‫تا بتونی پنج دقیقه تنها باشی
‫بدون اینکه کسی ‫ازت مشاوره بخواد.
‫الان خانم پیری از ردیف ۲۷ ازم ‫خواست خال‌ش رو بررسی کنیم.
‫اوضاع با رفیق دندونپزشکت ‫چطور پیش می‌ره؟
‫به نظر میاد حسابی ‫با هم صمیمی شدید.
‫این تویی که باید حرف بزنی.
‫چقدر طول کشید که بازوی ‫مهماندارت رو ببندی؟
‫اون اسمش کندیسه.
‫من همیشه وقتی سوار ‫هواپیما می‌شم
‫اسم خدمه رو ازشون می‌پرسم.
‫نشونهٔ احترامه.
‫در ضمن، معمولاً باعث می‌شه ‫نوشیدنی مجانی بگیرم.
‫سقوطت چطوری بود؟
‫بهت که گفتم. خیلی ناجور بود.
‫می‌دونم، اما چطوری بود؟
‫هوا سرد بود.
‫خیلی سرد.
‫حتی با وجود بی‌حس بودن ‫باز هم سرد بود.
‫نمی‌تونستم گرم بشم.
‫می‌دونی، قبلاً بهمون می‌گفتن ‫«پنج دوست سیاتل گریس».
‫شش نفر بودیم که ‫رفتیم توی آسمون
‫و فقط پنج‌تامون برگشتیم.
‫و حالا فقط سه تا ‫از ما زنده هستن.
‫خواهرم اونجا مرد.
‫تو...
‫یه خواهر دیگه هم داری؟
‫خواهر کوچکترم، «لکسی».
‫خیلی دوستش داشتم.
‫بهرحال، عجیبه.
‫گاهی حس می‌کنم نفرین شدم که
‫کلی از آدم‌های اطرافم می‌میرن.
‫گاهی حس می‌کنم ‫منتظرم تا نوبت خودم بشه.
‫در مورد خواهرت متأسفم.
‫حالا با عقل جور در میاد.
‫چی جور در میاد؟
‫نوع احساس تو نسبت به مگی...
‫اینکه اینطور می‌خوای ‫ازش مراقبت کنی.
‫حالا بهتر می‌فهمم.
‫چیزی برای فهمیدن وجود نداره.
‫تمام این فداکاری‌ها ‫با عقل جور درمیاد.
‫نمی‌خوای این یکی رو ‫هم از دست بدی.
‫آیا اینکه خوشحالی ‫کس دیگه‌ای رو
‫مقدم بر خودم می‌دونم، ‫اینقدر دور از عقله؟
‫نه، اما زیاد هم در ‫دراز مدت عملی نیست.
‫بالاخره زمانی هم ‫باید به چیزهایی فکر کنی
‫که باعث خوشحالی خودت می‌شن.
‫و فکر می‌کنی اون توئی؟
‫تو کاملاً هم از من دوری نکردی.
‫بهت که گفتم. هر اتفاقی که ‫توی دستشویی افتاد رو...
‫من فقط در مورد اون دستشویی ‫لعنتی صحبت نمی‌کنم.
‫پس چیه؟
‫ببین الان ماه‌ها می‌گذره که ‫سعی می‌کنی دور بمونی.
‫شاید واقعاً حتی می‌خوای دور بمونی
‫اما این کار رو نمی‌کنی. ‫هیچ‌وقت این کار رو نکردی.
‫هفتهٔ پیش گفتی تمومه.
‫یک ساعت پیش داشتیم ‫توی دستشویی سکس می‌کردیم.
‫می‌شه لطفاً بس کنی؟
‫من به هر تصمیمی که تو ‫بگیری احترام می‌ذارم.
‫اما اینجا نشین و تظاهر نکن
‫که این چیزی که بین تو و من ‫هست رو به اندازهٔ من نمی‌خوای.
‫من متأهلم.
‫ببخشید.
‫بهتون احتیاج داریم.
‫چیزیت نیست. ‫چیزی نیست.
‫خیلی خب، مکس، ‫الان تمیزت می‌کنیم.
‫- من چندتا حوله می‌خوام. ‫- باشه. چندتا پیدا می‌کنم.
‫- ببخشید. ‫- سرم.
‫اون... اون حالش خوب بود.
‫داشتیم حرف می‌زدیم که...
‫اون خسته شد. ‫واسهٔ همین استراحت می‌کرد
‫که بعدش به جلو خم شد.
‫اگر حالش خوب بوده ‫و بعد ناگهان رو به بدتر شدن رفته...
‫درسته، خونریزی مغزی داره ‫و داره بدتر می‌شه.
‫خدایا!
‫بذاریدش روی زمین.
‫قطعاً داره بدتر می‌شه.
‫- بیا. حوله. ‫- داره تشنج می‌کنه!
‫خدای من!
‫دیگه چی احتیاج دارید؟
‫کاپیتان رو می‌خوام،‌ همین حالا.
‫آیا فکر می‌کنی ‫خودسرانه عمل می‌کنم
‫و فقط سعی دارم ‫مانع کار بشم؟
‫وضعیت بیمار من تشدید شده.
‫احتیاج دارم الان ببرمش روی زمین ‫و به یه بیمارستان برسونمش.
‫اگر بهتون می‌گم هنوز ‫نمی‌تونم این هواپیما رو
‫فرود بیارم، به این خاطره ‫که واقعاً‌ نمی‌تونم.
‫اون نشانه‌های کلاسیک ‫خونریزی شدید ایپدورال رو داره.
‫هر دقیقه، فشار ایجاد شده در ‫مغزش بیشتر و بیشتر می‌شه.
‫لازمه من اون فشار رو آزاد کنم
‫و این بالا نمی‌تونم این کار رو بکنم.
‫من مجوز فرود در اینجا رو ندارم.
‫- به نظرت قبلاً تلاش نکردم؟ ‫- باید بیشتر تلاش کنی!
‫و جون ۲۵۷ نفر رو به خطر بندازم
‫تا بتونی یکی رو نجات بدی؟
‫قطعاً نه.
‫من این هواپیما رو زمانی فرود ‫میارم که انجامش ایمن باشه.
‫نه زودتر. ختم کلام.
‫چی شد؟
‫نمی‌تونه الان هواپیما رو فرود بیاره.
‫یعنی صبر کنیم؟
‫مکس تنها در وضعیت پاستیکتال نیست.
‫فشار خونش بالا رفته.
‫فشار داخل مغزش داره ‫به سطح بحرانی می‌رسه.
‫گفت چقدر دیگه طول می‌کشه؟
‫چیزی نگفت.
‫ممکنه یک ساعت، ‫شایدم دو ساعت.
‫هیچ‌جور نمی‌شه فهمید.
‫اون این قدر زمان نداره.
‫می‌دونم. ‫اگر روی زمین بودیم
‫فوراً می‌بردمش به اتاق عمل
‫یا با مته جمجمه رو ‫سوراخ می‌کردم.
‫آره، اگر توی میدان جنگ بودیم
‫دنبال راهی می‌گشتیم ‫تا جمجمه‌اش رو سوراخ کنیم
‫تا فشار رو آزاد کنیم اما...
‫مردیت، ما توی یک ‫هواپیمای در حال حرکتیم.
‫- مردیت؟ ‫- می‌دونم چیز خیلی تیزی اینجا نیست
‫اما بالاخره باید یه چیزی باشه.
‫که جمجمه‌اش رو سوراخ کنی؟
‫آیا نگفتم هواپیما در حال حرکته؟
‫کندیس کجاست؟
‫متأسفم. ابزارهای تعمیرات ‫مجاز نیست توی کابین
‫باشن مگر اینکه از ‫پایین تحویل گرفته بشن.
‫و راهی نیست که ‫بتونیم بریم اون پایین؟
‫به هیچ وجه. جریان چیه؟
‫یک دریل یا چیزی لازم دارم که ‫بتونم مثل دریل ازش استفاده کنم.
‫مردیت، می‌شه برای یک ‫دقیقه آروم باشیم؟
‫آیا بایستی مکس رو جابجا کنیم یا...
‫تو یک دندونپزشکی.
‫آیا با خودت دریل نداری؟
‫البته. چرا. همیشه ‫توی چمدون همراهم دارم.
‫اون‌ها رو همیشه توی جعبهٔ مخصوص ‫نگه می‌دارم، مثل چاقوی سر‌آشپزها.
‫صبر کن. جداً؟
‫نه. توی دسته‌کلیدهام ‫یه ناخن‌گیر هستش.
‫فقط همین.
‫یه سرنگ پیدا کردم.
‫معذرت می‌خوام. چی؟
‫ما معتقدیم اون خونریزی مغزی داره
‫و نمی‌دونیم کی قراره ‫بتونیم فرود بیایم.
‫احساس می‌کنیم لازمه الان ‫به خونریزیش رسیدگی بشه.
‫اما اون حالش خوبه. ‫خوابیده.
‫چرا نمی‌شه همینطوری راحت بخوابه؟
‫نه، جی. اون فقط ‫به نظر میاد که خوابیده
‫اما فشار داره توی سرش ‫بیشتر می‌شه
‫و اگر هیچ کاری نکنیم...
‫شاید دیگه بیدار نشه؟
‫پس چرا وقتتون رو به صحبت ‫با من تلف می‌کنید؟
‫هر کار لازمه انجام بدید.
‫فقط کمکش کنید. ‫خواهش می‌کنم.
‫به صندلی‌هاتون برای یک ‫مورد اورژانسی احتیاج داریم.
‫از صبر و شکیبایی شما ممنونم.
‫از این طرف.
‫بیاید پشتی صندلیش رو ‫بخوابونیم و ببندیمش.
‫- بلندتر کنندهٔ کمربند هم داریم. ‫- بله. بیارشون.
‫ملافه‌ها رو برای کجا می‌خواین؟
‫اینجا و اینجا.
‫اینگرید، نمی‌تونم تضمین کنم ‫خون بیشتری نبینی.
‫نه. می‌دونم. ‫مشکلی ندارم.
‫اینم از این.
‫کندیس، آیا توی جعبه ‫آمبوبگ هم هست؟
‫- میارمش. ‫- باشه.
‫و چندتا حولهٔ دیگه هم بیار.
‫قبلاً حرکت جمجمه رو در راستای ‫خط شکستگی احساس کردم.
‫لازمه از طریق اونجا ‫وارد بشم و با سوزن
‫فشار رو از روی هماتوم بردارم.
‫می‌تونی این کار رو بکنی؟
‫آیا فرو کردن سوزن ‫توی مغز کار بدی نیست؟
‫بستگی داره. اگر زیاد پایین بره
‫ممکنه سخت‌شامه رو لمس کنه.
‫زیاد پایین نمی‌رم.
‫و اون رو در فاصلهٔ یک میلی‌متری ‫با سوراخ کردن مادهٔ مغزی
‫توسط یک سوزن در یک محیط ‫کنترل‌نشده و غیر استریل قرار بده.
‫حرف‌هات تموم شد؟ ‫من از خطراتش آگاهم.
‫اگر فکر می‌کنی از پسش برنمیام...
‫مطمئنم می‌تونی یک یا ‫شاید دو بار این کار رو بکنی
‫اما خالی کردن کل یک خونریزی ‫فقط با یک سرنگ؟!
‫مجبور می‌شی این سوزن ‫رو بارها و بارها وارد کنی.
‫چقدر احتمال داره ‫به مادهٔ مغزی آسیب نزنی؟
‫- پس کمک نکن. ‫- مجبورم کمک کنم.
‫- تو به دستیار نیاز داری. ‫- کسای دیگه‌ای هم اینجا هستن.
‫جراح دیگه‌ای هست؟
‫مردیت، من اینجام. ‫با هم انجامش می‌دیم. باشه؟
‫آمبوبگ، چندتا حولهٔ دیگه و
‫هر چی محلول سالین که ‫تونستم جمع‌آوری کنم رو آوردم.
‫محل رو پیدا کردم.
‫احتیاج دارم براش آمبوبگ بگیری
‫- و سرش رو بدون حرکت نگه داری. ‫- گرفتم.
‫- اینگرید، می‌خوام بری ‫پیش جی و بگی نگران نباشه
‫و نذاری بیاد اینجا.
‫- باشه. ‫- و پرده‌ها رو بکش.
‫کندیس، برو به کاپیتان بگو
‫بهتره این هواپیمای لعنتی ‫رو خیلی ثابت نگه داره.
‫نبضش داره افت می‌کنه.
‫باید سریع بجنبیم. ‫شروع می‌کنیم.
‫سوزن.
‫معمولاً بعد از یک انفجار بزرگ ‫و قبل از شروع بعدی
‫یک آرامش موقت ایجاد می‌شه. ‫فرصتی که داری همینه.
‫تنها منتظر صدای غرش باش ‫و بعد شروع کن.
‫غرش.
‫خیلی خب، به نظرم...
‫خوبه.
‫سالین.
‫خیلی خب، می‌رم ‫برای دور دوم.
‫آروم و نرم.
‫دور پنجم.
‫مشکل چیه؟
‫فقط.. فقط...
‫دوباره وارد کردن این سرنگ...
‫می‌خوام سرنگ رو باز کنم.
‫چکار کنی؟ می‌خوای سوزن ‫رو توی دستت نگه داری؟
‫این کار من رو از دوباره وارد کردن ‫سوزن حفظ می‌کنه.
‫باید این مایع رو ‫از مغزش خارج کنیم
‫وگرنه از دستش می‌دیم.
‫اگر حتی یه ذره اون ‫سوزن رو جابجا کنی
‫اون دیگه با ‫مرده فرقی نمی‌کنه.
‫کاملاً آگاهم. ممنون.
‫خیلی خب، ‫بذارش سر جاش.
‫من به هر دو دستم برای بی‌حرکت ‫نگه‌داشن سوزن نیاز دارم.
‫خیلی خب.
‫درست نمی‌ره داخل.
‫بالاخره می‌ره. برعکس بپیچون ‫و دوباره سعی کن.
‫تو اون سوزن رو الان ‫توی مغزش فرو کردی...
‫- بهت که گفتم. سوزن رو گرفتم. ‫- اگر نگرفته باشی چی؟
‫اگر دستم سر بخوره و سوزن ‫درست بره توی مغزش چی؟
‫حرف زدن رو تموم کن ‫و انجامش بده.
‫جا افتاد.
‫خیلی خب. خوبه. عالیه.
‫دوباره تخلیه می‌کنم.
‫عالیه.
‫فقط ۵۰ مرتبهٔ دیگه باقی مونده.
‫کمک! کمک!
‫من هوای این رو دارم. ‫بهتره تو بری.
‫این یه کار دو نفره‌ست.
‫تو کمک احتیاج داری.
‫کمک! کمک!
‫می‌خواین من برم؟ ‫می‌تونم برم ببینم آیا...
‫نه. تو براش آمبوبگ گرفتی ‫و سرش رو نگه داشتی.
‫تو نمی‌تونی تکون بخوری.
‫فقط برو.
‫من کمک می‌کنم.
‫کمکش کنید!
‫قربان، قربان، آیا ‫سینه‌تون اذیت می‌کنه؟
‫نمی‌تونم نفس بکشم.
‫خیلی خب. بیا ببریمش ‫به فضای بازتر.
‫اون همون مردیه که ‫هایپرتانسیون ریوی داره.
‫خیلی خب. باشه.
‫درازش کن. ‫یواش. یواش. یواش.
‫- خیلی خب. چیزی نیست. ‫- این یعنی چی؟
‫یعنی رگ‌های ریه‌اش تنگ شدن.
‫اساساً داره از درون خفه می‌شه.
‫هوا لازم دارم.
‫آره. می‌دونم رفیق. می‌دونم.
‫فقط طاقت بیار.
‫خیلی خب، لازمه برام اکسیژن بیاری
‫و پشت بلندگو بپرس آیا کسی
‫مقداری قرص اختلال نعوظ داره یا نه.
‫- ببخشید، چی؟ ‫- باعث می‌شه رگ‌هاش باز بشن.
‫می‌تونه جونش رو نجات بده. ‫برو! برو!
‫باشه، باشه.
‫ببخشید. ببخشید.
‫آیا گفتید داروی اختلال نعوظ؟
‫بله خانم. امیدوارم یکی ‫از مسافرین مقداری داشته باشه.
‫خب.
‫راستش ما داریم.
‫خیلی خب. سالین.
‫دکتر ریگز گفت شاید ‫به کمک نیاز داشته باشین.
‫آره. یه دستکش بردار.
‫خیلی خب، رفیق، لازمه بنشینی ‫و قرص رو بخوری، باشه؟
‫خیلی خب. باید این رو ‫داخل کیسه خالی کنی.
‫حالا احتیاج دارم در حالیکه من
‫سوزن رو ثابت نگه داشتم ‫لوله رو بذاری سر جاش. باشه؟
‫سریع کار کن، اما آهسته.
‫باشه.
‫نه، نه، نه، نه، نه، نه.
‫چیزی نیست. چیزی نیست.
‫نبض نداره. می‌خوام همین الان ‫دستگاه شوک رو بیاری.
‫باید دیگه نلرزی.
‫می‌دونم. می‌دونم. ‫دارم سعی می‌کنم.
‫از پسش برمیام. ‫صبر کن.
‫نفس عمیق بکش اینگرید.
‫خدایا. خدایا.
‫نمی‌تونم متوقفش کنم.
‫بس کنید دست‌های من.
‫مشکلی نیست. ‫تمرکز کن.
‫از پسش برمیای.
‫بیا.
‫وصلش کن.
‫من تمومم.
‫- فیبریلاسیون بطنی. شارژ می‌کنم. ‫- خیلی خب. شوک بهش بده.
‫برو کنار!
‫هنوز در فیبریلاسیون بطنیه.
‫- دوباره شارژ می‌کنم. ‫- بهش شوک بده.
‫برو کنار!
‫نفس بکش.
‫از پسش برمیای.
‫اینم از این.
‫خدا رو شکر.
‫خبر خوب...
‫موقعیت امنی برای فرود ‫اضطراری‌مون پیدا کردم.
‫لطفاً در حالیکه کاهش ارتفاع ‫رو شروع می‌کنیم، سر جاتون بنشینید.
‫حالا می‌خواد هواپیمای ‫لعنتی رو فرود بیاره.
‫حرکت پر تکانی خواهد بود ‫به همین خاطر
‫مطمئن بشید که ‫کمربندهاتون بسته باشند.
‫اون هنوز اون توئه؟
‫آیا تکون خورده؟
‫به نظر خوب میاد. ‫مشکلی نیست.
‫مهمان‌دارها، لطفاً برای ‫فرود آماده بشید.
‫اگر بهتون نگم که همگی ‫همین حالا باید بنشینید
‫کارم رو درست انجام ندادم.
‫منم اگر به حرفت گوش کنم ‫کارم رو انجام ندادم.
‫اما بهتره هر کاری برای ‫ایمنی لازمه انجام بدی.
‫شانس خودم رو امتحان می‌کنم.
‫خیلی خب.
‫زود باش! زود باش!
‫من دارم خیلی تکون می‌خورم. ‫به کمک احتیاج دارم.
‫- ناتان؟ ‫- چیه؟
‫به کمکت نیاز دارم.
‫یکم سرم شلوغه.
‫- آیا بعد حملهٔ قلبی ضربانی هم داشته؟ ‫- مهم نیست!
‫بعد از شش دقیقه این یک ‫آسیب مغزی برگشت‌ناپذیر خواهد بود.
‫برای این مرد مهمه.
‫اگر بیام اونجا بیمارم رو ‫از دست می‌دم!
‫اگر همونجا بمونی ‫دو نفر رو از دست می‌دیم!
‫نه، اینطور نمی‌شه. ‫هیچ‌کسی رو از دست نمی‌دیم.
‫انجامش می‌دیم، باشه؟
‫باشه.
‫این... خیلی آروم حرکت می‌کنه.
‫نیاز دارم...
‫کلید‌هات رو همراهت داری؟
‫- آره. ‫- بهشون احتیاج دارم.
‫برای اینکه سریع‌تر فشار رو آزاد ‫کنم به جریان خون بیشتری نیاز دارم.
‫اگر بتونم این سوزن رو ‫بوسیلهٔ ناخن‌گیر تو بچینم
‫و نی رو دور سوزن بذارم...
‫همین کار رو می‌کنم.
‫بی‌حرکت نگهش دار. ‫کاملاً بی‌حرکت.
‫زود باش!
‫ضدعفونی کننده.
‫خیلی خب.
‫انتهای سوزن رو می‌چینم.
‫خوبه.
‫حالا نی رو می‌چینم.
‫دور سوزن، درون جمجمه.
‫خواهش می‌کنم جا شو. ‫خواهش می‌کنم جا شو.
‫خیلی خب، خیلی خب. ‫یک لیوان احتیاج دارم.
‫یه لیوان بهم بده.
‫این شگفت‌انگیز بود.
‫جالب‌ترین چیزی که من می‌بینم ‫بچه‌های مهدکودکی هستن که
‫دندون‌های جدیدشون ‫پشت قدیمی‌ها دراومده.
‫زود باش.
‫صدای پالس اومد. ‫آیا یعنی اون نبض داره؟
‫یک نبض رو حس کردم.
‫خون.
‫این فقط خونه.
‫اینجا زمینه مردیت!
‫فرود اومدیم.
‫ما روی زمین هستیم.
‫آروم و راحت. آماده‌ای؟
‫بریم.
‫یادت باشه، اون در اثر یک ‫هماتوم اپیدورال تشنج کرد.
‫همهٔ این‌ها رو نوشتم ‫و روی سینه‌اش چسبوندم.
‫ممنونم که زنده نگهش داشتین.
‫البته.
‫دکتر.
‫کاپیتان.
‫پرواز با شما خیلی خوب بود.
‫ممنونم.
‫ممنون که مچم رو مداوا کردید.
‫آیا بهتر نیست برای پیگیری‌های ‫بعدی با شما تماس بگیرم؟
‫پزشک معمولی شما باید بتونه
‫به خوبی از پس این کار بربیاد.
‫آیا مطمئنید؟ چون من دائم ‫به سیاتل پرواز می‌کنم و برمی‌گردم.
‫به هیچ وجه مشکلی ‫ایجاد نمی‌کنه که یه سر
‫بیام و شما یه نگاهی بهش بندازین.
‫ضرورتی نداره.
‫مواظب خودت باش.
‫از پسش براومدیم.
‫همینطوره.
‫هنوزم می‌خوای به ‫کنفرانس بری؟
‫به نظرم به اندازهٔ کافی ‫چیزی یاد گرفتم.
‫ممنون.
‫من حتی نمی‌دونم الان ‫توی چه شهری هستیم.
‫ظاهراً «سو فالز».
‫درسته.
‫اینجا باید هتل درست و ‫حسابی‌ای داشته باشن.
‫اگر هم نه، بایستی دیگه لااقل ‫در حد قابل قبول باشه.
‫ببین، ما اینجا گیر افتادیم. ‫بایستی بخوابیم.
‫اما نه با همدیگه.
‫تو همین الان...
‫تو همین الان خونریزی ‫مغزی یه یارو رو
‫با یک نی کوکتل درمان کردی. ‫(ترکیبی از چند نوشیدنی.)
‫تو در مورد خیلی چیزها ‫اینقدر نترس هستی.
‫پس چطوره که هنوزم می‌ترسی؟
‫من نمی‌ترسم.
‫یکی از غیرقابل پیش‌بینی‌ترین چیزها
‫در مورد رویارویی با یک چالهٔ هوایی، ‫عواقب اون هستش.
‫من دارم انتخاب می‌کنم.
‫من خانواده‌ام و خواهرم ‫رو در اولویت می‌ذارم.
‫این حرف رو نزن. ‫خواهش می‌کنم نزن.
‫وانمود نکن هنوزم این قضیه ‫بخاطر پیرس هستش.
‫اینطور نیست.
‫تو می‌ترسی.
‫از چی؟
‫از شوهرت.
‫از اینکه از اون بگذری.
‫درک کجاست؟! ‫درک!
‫همه‌چیز از هم گسیخته، ناتمام ‫و واژگون خواهد شد.
‫بالاخره زمانی باید ازش بگذری.
‫واقعاً نمی‌خوام ‫در این مورد صحبت کنم.
‫خوبه. منم نمی‌خوام صحبت کنم. ‫نمی‌خوام در این مورد حرف بزنم.
‫من اصلاً نمی‌خوام حرف بزنم.
‫من فقط می‌خوام... ‫می‌‌خوام رو به جلو برم.
‫می‌خوام زندگی خودم رو بکنم ‫چون هنوز اینجام.
‫هنوز برای خودم زندگی دارم. ‫تو هم همینطور.
‫طوری نگاهم نکن که انگار ‫نمی‌دونم از چی حرف می‌زنم.
‫می‌دونی که می‌دونم.
‫ممکن بود کسی که بدون کمربند ‫توی اون صندلی بود، تو می‌بودی.
‫درسته، اما نبودم.
‫من حالم خوبه.
‫و همینطور تو.
‫آیا اگر این انتخاب رو داشتید
‫که از سقوط هواپیما دوری کنید
‫آیا ازش استفاده می‌کردید؟
‫آیا راه امن رو انتخاب می‌کردید؟
‫بهتره یه هتل درست ‫و حسابی باشه.
‫یا اینکه سوار می‌شدید ‫و شانس‌تون رو امتحان می‌کردید؟
‫یه هتل چهار ستاره؟ ‫یا پنج ستاره؟
‫چقدر درست و حسابی منظورته؟
‫من دستت رو نمی‌گیرم.
جديدترين اخبار فيلم و سريال در کانال تلگرام و اینستاگرام سايت .:: @bollbolljan_com ::.