..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏ .:: www.bolboljan.net ::.
.در يونان, "تصوير" يعني نور
و "گرافين" نويسندگي, طراحي بود
يک عکاس در اصل کسيه که با نور طراحي ميکنه
کسي که با نور و سايه, دنيارو مينويسه و مينويسه
,Sierra Pelada ,در روبروي من
معدن قديمي برزيل رو مي بينيد
وقتي به لبه ي اون حفره ي بزرگ رسيدم
موهاي تنم سيخ شد
تاحالا همچين چيزي نديده بودم
اونجا, قبل از خودم رو در يک آن ديدم
تاريخ بشر
تاريخ سازه هاي اهرام
"برج بابل"
"معادن "پادشاه سليمان
صداي تک دستگاهي که صدا نداشت
فقط تو ميتونستي زمزمه ي
پنجاه هزار نفر در يک حفره ي بزرگ رو بشنوي
مکالمات, سرو صداها, سرو صداي انسانها
...آميخته شده با دستورهاي نظامي
حقيقتا, من به اونجا سفر کردم تا يه شروع جديد داشته باشم
تقريبا ميتونستم زمزمه ي طلا رو توي روحشون بشنوم
ما مجبور شديم کل اون زمين رو ويران کنيم
,همه چيز طلا نيست
اونا مجبور بودن بالا برن, بيرون برن, از پله هاي کوچيک بالا برن
,بعد به پله هاي بزرگ برسن
و برسن به سطح
فکر سقوط نمي کنين
و اگه سقوط کنين, خطريه که چندين بار پذيرفتين
من چندين بار در روز بالا ميرم
و هيچوقت برام اتفاق نيوفتاده که سقوط کنم
چون هيچکس سقوط نمي کنه
در مورد من, ما اونجا بوديم که کيسه ها رو حمل کنيم يا عکس بگيريم
مردها 50 الي 60 بار در روز بالا ميرفتن
تنها راه پايين اومدن از سطح شيب داري مثل اون
دويدنه
تکون بخورين, سگا
تموم اين آدما کنار هم يه دنياي سازمان داده شده درست کردن
ولي کاملا ديوونه کننده
,شايد شبيه برده ها باشن
ولي يه برده هم وجود نداشت
اگه اونجا بردگي بود, آرزويي براي ثروتمند شدن بود
همه ميخواستن ثروتمند باشن
,اونجا ميتونستي همه چيز پيدا کني: دانشمند, وکيل
کارمنداي مزرعه
... کارگراي شهر
همه اونا دنبال يه فرصت اومدن
,چون وقتي ما يه معدن طلا داديم
همه توي اون قسمت از معدن کار ميکنن
اونا حق انتخاب کيسه دارن
و داخل اون کيسه ها
بردگي پنهان شدشون رو داشتن
ميتونست هيچي نباشه يا ميتونست يه کيلو طلا باشه
اون موقع اونا استقلالشون رو به بازي گرفتن
,همه مردا, وقتي شروع به لمس کردن طلا ميکنن
ديگه دست نمي کشن
اين عکس رو اولين بار بيشتر از 20 سال پيش
توي گالري ديدم
نمي دونستم اين عکسو کي گرفته
"فکر کردم که, " اون بايد يه عکاس بزرگ و يه ماجراجو باشه
پشتش يه مهر و امضا بود
"سباستيائو سالگادو"
يه کپي ازش خريدم
طراح گالري بيشتر تصاوير رو از يه عکاس اورده بود
,چيزي که ديدم منو عميقا تکون داد
مخصوصا اين تصوير
"چهره ي يه زن نابينا , "توارِگ
,با اينکه دليل اشکهايي که هرروز مي بينم
از اون زمان, ميوفته رو ميزم
يه چيزي در مورد "سباستين سالگاردو" ميدونستم
اونا واقعا به مردم اهميت ميدادن
اين خيلي براي من ارزش داره
در آخر روز, مردم صالح و نيکومنش هستند
خيلي وقت پيش بود که ما در مورد
زندگيش, کارش, و جايي که ايده هاش مياد ديديم و حرف زديم
"The Salt of the Earth" (صالح و نکومنش)
ما ميتونيم خيلي از عکاسان رو در يک مکان قرار بديم
هميشه تصاوير متفاوتي ميگيرن
چون لزوما از
جاهاي خيلي خيلي متفاوتي ميان
همه ديد خودشون رو دارن
هرکي بر طبق داستان خودش
فکر مي کنم داستان من
اينه که راهمو براي ديدن اينجا تو اين مکان ياد گرفتم
اينجا من يه دنياي ايده آل دارم
رسيدن به اينجا
منو خيلي از پدرم دور ميکنه, و ما اينجا براي تماشا اومديم
,پشت هرکدوم از اين کوهها
يه داستاني هست, يه چيزي براي ديدن هست
اينجا من کلي خواب ديدم
.اون ميخواست به اون طرف کوه بره, ميخواست بدونه
"سفري با "سباستيائو سالگادو
کوههاي غرب "پاپوئا", اندونزي, روستاي "يالي", 2011
سباستيائو" خيلي سنت شکن بود, هميشه سفر ميکرد"
دوست داشت مانند هرکسي سفر کنه
پدر من اونجوري بود
اون هرجايي نمي رفت. شبيه رفت و آمد بود
اسمش "تيائو" بود
من فکر ميکردم هم توي "ويوترا" بودم, هم اينجا
يا توي شمال بود, يا داشت تبليغات سياسي درست ميکرد
,و براي تحصيلاتش
اگه من هيچ دوستي نداشتم, اون مجبور بود درس بخونه
.سباستيائو" براي تحصيل رفت. اون کلي کار داد"
.ولي اون علوم اقتصادي ميخوند
من ميخواستم حقوق بخونه
يه سال درس خوند, ولي خوشش نيومد
و تغيير رشته داد به علوم اقتصاد, و به خوبي از پسش براومد
ايشون پدر "سباستيائو سالگادو" بودن
او اسمش رو به تنها پسرش واگذار کرد
کسي که باقي عمرش رو به عنوان يه مسافر پويا گذروند
اون از دروسي که پدرش مجبورش کرده بود بخونه
در راهايي که هيچوقت تصورش رو نمي کرد منفعت برد
تحصيلاتش توي علوم اقتصادي به اون دانش بازار,
داد و ستد و صنعت بخشيد
پس من ميدونستم کي دنيارو حکومت ميکنه
براي اون, همه چيز توي "آيمورس", شهر کوچکي در برزيل اغاز شد
ملک پدرش زير آسمون بزرگ اونجا بود
جنگلهاي "آتلانتيک" پهناور اونجا بود
رودخونه هنوز قابل کشتيراني بود
ولي از هم مهمتر, قطارهاي بي پايان
از کنار انفجارهاي معادن, سنگ معدنهاي آهني ميگذشت
از جايي ميرفت که بقيه ي دنيا اونجا بود
در پايان روز, اينجا بزرگترين منطقه ي معدني در دنيا بوده و هنوز هست
اينجا جاييه که "سباستيائو" بزرگ شد.اون تنها بچه اي بود که 7تا خوهر داشت
دانلود رايگان جديدترين فيلم ها وسريال ها ‏.:: www.bolboljan.net ::.
هر تابستون,
اون کنار رودخونه ي آب شيرين " ريو دوسه" بازي ميکرد
اينجا همونجاست
پس ما اينجاييم
گروه کوچيکمون
من يه چيزي ياد گرفتم
يه عکاس جلوي دوربينم داشته باشم
خيلي متفاوته که توسط هرکس ديگه اي عکست گرفته شه
ايستادگي نکردن هنوز کار خودشو ميکنه
نه. حرفه اي ها براي عکس العمل و پاسخ
از اسلحشون, دوربين استفاده ميکنن
تيرو برمي گردونن
- "ويم", يه عکس خيلي قشنگي ازت گرفتم - من اينو نميگم
!ميتونم تصور کنم
در اين زمينه, فقط من نبودم ... عکاسي تو خونمه
به اين عکس نگا کنين
دوتا از ما روي هدف بوديم
ديگري, بزرگترين پسر دستيار کارگردانم, "جوليان" بود
اون قبلا پدرش رو توي چندتا از سفراش مانند
"پاپوئا نيو جوينيا" که قبلا ديديمش همراهش ميبرد
يا اينجا, به يک جزيره شمالي دوردست در "درياي سايبرين شرقي "
کاش ميتونستم بهشون ملحق شم
پدر و پسر "سالگادو" ازم دعوت کردن که مستند رو با اونا ادامه بدم
حدس ميزنم که يک منظره ي بيروني از ماجراجويتون اضافه کنم
يک ثانيه هم تامل نکردم
چي بيشتر از اين ميتونستي بخواي؟
بالاخره تونستم اين مرد رو بشناسم
پي ببرم چي تحريکش ميکنه
و چرا کارش انقدر منو تحت تاثير قرار داد
نمي دونستم که قراره
چيزاي بيشتري از يه عکاس پي ببرم
"سباستيائو" 15 سالش بود
که قطار گرفت و براي هميشه به شهرستان رفت
که در مدرسه توي پايتخت شهرستاني ويتوريا ثبت نام کنه
خيلي جوون بود, اوايل نمي دونست با پول تو جيبش چکار کنه
من هيچوقت هيچ پولي پرداخت نکردم
در مزرعه اي که همه اينا توليد شد
پس, اول, گرسنگي کشيد,
از اينکه بره يه مغازه اي تا چيزي سفارش بده تا بخوره ترس داشت
بي خبر از اينکه چه اتفاقاي براي "سباستيائو" افتاد
اون اين دخترو در زندگي شما پديدار نکرده
"لليا"
هفده سالم بود, موسيقي و زيباييهاي باورنکردني ميخوندم
اون عشق در اولين نگاه بود
وقتي "سباستيائو" يه کمک هزينه ي دانشجويي
براي خوندن فوق ليسانس در رشته ي اقتصاد از دانشگاه سائوپائولو دريافت کرد
اونها رفتن به اونجا و ازدواج کردن
سال 60 بود
جفتشون در جنبش جناح چپ مشغول شدن
مانند ديگر دانشجويان در پاريس, برلين يا شيکاگو
برزيل تحت رهبري ديکتاتوري يک نظام بي رحم بود
بنابراين, خطر دستگير شدن, تبعيد و شکنجه ثابت بود
در آگوست 1969
"سباستيائو" و "لليا" وطنشون رو ترک کردن
و يک قايق به مقصد فرانسه گرفتن
"سباستيائو" هنگاميکه تمريناتش رو به عنون يه اقتصاد دان ادام ميداد
"لليا" معماري ميخوند
يه روز به ياد موندني, يه دوربين براي کارهاش خريد
و ما واقعا برامون جالب بود که "سباستيائو" همراهش بود
اولين عکسي که "لليا" گرفت, البته
"سباستيائو" به سازمان جهاني قهوه رفت
و اونها به لندن رفتن
به منظور اينکه توي بانک جهاني کار کنن
اغلب براي پيشرفت پروژه ها به افريقا سفر ميکرد
دوربين "لليا" داشت عکس ميگرفت
و هميشه با عکساي زيادي برميگشت
از اون عکسها ميشه فهميد
که اونها همديگرو بيشتر از گزارش اقتصادي مديدن
هردو يک تصميم جسورانه گرفتن
اون مجبور شد يک خطر بزرگ رو بپذيره
که پيمان شغلش رو به عنوان يک اقتصاددان بشکنه
که از صفر شروع کنه
اونها به پاريس برگشتن و تمم هزينه هاي تجهيزات عکاسي رو خرج کردن
,براي مدتي, "سباستيائو" قبل از اينکه حرفه ش رو پيدا کنه
عکاسي ورزشي, پرتره, عروسي و حتي لخت رو امتحان کرد
اونها اولين عکساي من هستن
ما در "تاهوئا" بوديم
دو مادر جوان در صف
براي دريافت غذا
زمان خشکسالي بزرگ در نيجر بود, 1973
براي "لليا" سخت تر بود. چون باردار بود
يادمه يه بار اونجا در خونه ي يه دوستي
به اسم "نيامي" بوديم
بعد راهبِ "نيامي" اومد
"لليا" شلوار کوتاه پوشيده بود, خيلي خوشگل بود
و راهب اومد, نشست,
و به "لليا" گفت
"بيا بيرون, بقل من بشين"
من گفتم : "اوه"
,جناب راهب, يه مشکل کوچيکي هست"
اين زن بارداره
بچه اولمونه
بهتره شما اينجا بمونيد"
اون نياز کمبود همگامي رو ...
همون لحظه فهميد
و در آخر, ما کلي حرف زديم که اون يه کيلو قند بود,
به خوشحالي اينکه اگه با "لليا" ميرفت
پسرش "جوليان" در پاريس در سال 1974 متولد شد
اينم همکار و دستيار کارگردان آيندم
لليا" به حمايت کردن از "سباستيائو" مانند يک مادر جوون ادامه داد"
به سختي درس خوند
و کار "سباستيائو" رو همه جا معرفي ميکرد
در مجلات, روزنامه ها و آژانسهاي تبليغاتي
و اينکه,
بعد از چندين انتشار مناسب,
هردو جرات بيان کردن اولين پروژه ي عکاسي بزرگشون رو پيدا کردن
"Other Americas" "امريکاهاي ديگر"
اين "سباستيائو" رو به سمت امريکاي جنوبي کشوند
"جوليانو"ي کوچک
از غيبت طولاني پدرش استفاده کرد
"OTHER AMERICAS" "امريکاهاي ديگر"
بعد از ترک برزيل در سال 1969
دلم براي امريکاي لاتين واقعا تنگ شده بود
و تصميم گرفتم يه سفر
به همسايه هاي برزيل برم
اکوادور, پرو, بوليوي...
همچنين به نظرم رسيد کوههاي امريکاي لاتين رو ببينم
"Andes" "آندس"
در اون زمان, امريکاي لاتين, تحول اجتماعي عميقي بود
علم دين برابري
در اون سفر يه کشيش جوون رو در اکوادور ملاقات کردم
به اسم "گابيچو"
از هم سني ميترسيم, يک عکاس جوان و يک کشيش جوان
اون کسي بود که اسم خدا رو با خودش به يدک مي کشيد
کشاورزا انجمنهايي تشکيل دادن که اتحاد رو معرفي کنن
و وقتي اون همه ي اين جوامع رو براي رسيدن داشت,
من ميتونستم سفراي موثري داشته باشم
ما اينجا بيش از 3000 متر راه ميرفتيم
بعضي وقتا از سربالايي ها 600 - 700 متر در روز بالا مي رفتيم
ولي من از زندگي در اين چشم انداز خيلي لذت بردم
در اون جوامع
اينها "ساراگور"ها هستن, يک گروه هندي در جنوب اکوادور
بسيار مذهبي, ولي همچنين الکل خوراي قهاري بودن
بيش از نصف جامعه, آخر هفته ها, مردها و زنها
اونها کاملا مست مي کنند
کشاورز رفت
اسمش "لوپ" بود, "گوادلوپ"
"لوپ" دوست من بود
در اون زمان, من موي خيلي بلندي داشتم
بور و خيلي بلند
و اون ريش بلندي داشت, مو قرمز و بور
يک روز ما داشتيم در کوهها راه مي رفتيم
,"اون نزديک من شد و بهم گفت: "ببين, "سباستيائو
"ميدونم که از بهشت فرستاده شدي
"چون به نقل از افسانه ي "ساراگارو
,خدايان, به تصوير مسيح
برميگردن به زمين تا ببيننشون, مشاهدشون کنن
و ببينن کي لايق بهشته
در طول کوهپيمايي, فرصت اينو پيدا کرد که از زندگيش بگه
اون بطور قاطع اعتقاد داشت که من اونجا بودم تا مشاهدشون کنم
و اون بالا اعمالشون رو حساب کنم
تابحال نديده بودم, مردم بي عيب و نقص
يه روند متفاوت از زندگي
زماني که با "ساراگارو" گذروندم به نظر صد سال ميومد
همه چيز خيلي آهسته بود
يک راه ديگه اي براي فکر کردن بود, سرعت ديگه اي.
..اونها تو چهره شون به سرنوشت اعتقاد داشتن
اينجا در ايالت "اوکزاکا" در مکزيک هست
يک گروهي از رعيت ها هست
اينجا, همه چيز قرون وسطاييه, شخم زدن, همه چيز...
اونجا امريکاي لاتين کامل بود
اون يه رعيت روستايي بود
ولي مهمتر از اون موسيقي اون جامعه بود
مردمي بودن که عاشق موسيقي بودن
همه ي افراد جامعه ميتونستن يک سازي رو بنوازن
اونا نيازي به کار کردن نداشتن
اونها به عنوان موزيسين کار ميکردن
اونا چند روزي گذاشتن که من
توي يک اتاق سيماني بخوابم, خيلي سرد بود,
اگه ديدي ناچاري, واقعا ميخواستي بموني
همونطور که من مقاومت رو مديريت کردم,
از اونجا گرفته شدم و به يک خونه داده شدم
بيشتر به جامعه رفتم
و براي من باعث افتخار بود
ما باهم دوست شديم و در نظم جامعه همزيستي کرديم
اينها تاراهومارا" هستن که در شمال مکزيک هستن
اونها دونده هاي بزرگي هستن
دور ميشن
خداي من, جهنمي بود که دنبال اين بومي ها برم
!اونها راه نميرن, پرواز مي کنن
دانلود رايگان جديدترين فيلم ها وسريال ها ‏.:: www.bolboljan.net ::.
با اين صورت نشانه گذاري شدش, خوب زندگي کرده.
با موهاي زيباش, موهاي عالي
اونها چندين بار اومدن سمت دوربين من
و اونها به من حس يک متخصص صدا دادن
بهم چيزايي گفتن که انگار داشتم ضبطشون ميکردم
نيروي يک چهره چيزيه که در اولين نگاه هست
ما کمي از زندگي شخصي که عکاسي شده مي فهميم
چشما, درجه صداي صحبت, تجلي صورت
وقتي چهره نگاري ميکني, تو تنها کسي نيستي که عکس ميگيره
شخص پيشنهاد عکس ميکنه
اون سفرها خيلي برام مهم بودن"
که بعد از سالها بدون قدم گذاشتن به کشورم, برگردم به اينجا
اساس يکي بود, قاره ي من بود, ما خيلي نزديک بوديم
"امريکاهاي ديگر" اونو 8 سال پيش "سباستيائو" برد
در اين سفر به امريکاي جنوبي
او براي مدت طولاني کاملا ناپديد شد
"جوليان" با يک پدري که تقريبا هميشه غايب بود بزرگ شد
والدينش حداقل مي تونستن ارتباط داشته باشن
بطور واضح اين قبل از رسانه ي جاري اتفاق افتاد
هر دفعه برميگشت خونه تا خونوادش رو ببينه
و تصاويرتون رو با "لليا" ويرايش کنه
"سباستيائو" براي پسرش مثل يک ماجراجوي بزرگ بود
يک ابرقهرمان, بيشتر از يه عکاس
سباستيائو" به عکاسي کردن"
در آخر, در يکي از ماموريت هاي پدرم بهش ملحق شدم
,جزيره ي رنگل
يه جزيره ي صحرايي در اقيانوس قطبي
سباستيائو" به عکاسي کردن"
از جمع شدن شيرماهي هاي بزرگ اميدوار بود
مي خواستم بفهمم که اون مرد کي بود
مردي که فقط به عنوان پدر شناخته ميشه
ميخواستم براي اولين بار عکاس ماجراجو رو پيدا کنم
!خرس نفرين شده
ما خرس داشتيم
باورنکردنيه! همرو مجبور کرد برن تو اب
به چي فکر ميکني؟
به چي فکر ميکني پدر؟
فکر ميکنم, ميدوني, انجام اينکار مشکل باشه
نمي دونم که خوب باشه
وقتي که خرس نزديک بشه فرق ميکنه, ما ميتونيم از نزديک ازش عکس بگيريم
اما با يه سناريو خوب نيست
ما يه مدرک از خرس داريم, ولي يه عکس نداريم
اين درست نيست
چيزي پشتش نيست
چيزي براي چارچوب عکس, زيبايي منظره
ما هيچي نداريم
!شگفت انگيزه
آخرين عکسي که گرفتم, دندونا بيرونن
اونها نمي تونستن حالت سرهارو تشخيص بدن, معرکه بود
,مثل اينکه توي کتاب "دوزخ دانته" بوديم (نوشت شده توسط دانته آليگيري, نويسنده ايتالايي)
با تموم اون دندونا
!تموم اون شکل ها... باورنکردنيه
پدر, يکم از سال 1979ت برام بگو
در سال 79, "لليا" باردار بود, منتظر دومين بچه ش
بچه ي شناخته شده اي بود
,و وقتي "رودريگو" بدنيا اومد
.همه چيز داشت به سندروم پايين ميرفت (سندروم: تعداد نشانه اي که از بيماري خاصي خبر مي دهند)
,قشنگ بود, چشمان اشفته
و من احساس ميکردم که کاملا طبيعي بود
"و همينطور "لليا
.دکتر آزمايشات زيادي انجام داد. 3 هفته منتظر جواب بوديم
روزي که به دکتر زنگ زدم
دلواپسي سنگيني داشتم
وقتي نتيجه رو ديدم, گريه کردم
نمي تونست از ماتم گرفتن دست برداره
برادر کوچيکم هيچوقت توانايي رفتن به مدرسه نداشت
يا مثل من بخونه و بنويسه
رودريگو" ميتونست در يک دنيايي که هيچوقت توانايي تقسيم کردنش رو نداشتيم تک افتاده باشه"
براي خيلي از پدر و مادرها مشکل بود
اما بعد يه اتفاقي افتاد
ممنون از عشق, "رودريگو" زبان خودش رو خلق کرد
به آرامي
به عنوان يه خانواده, الفباي احساسيش رو يد گرفتيم کشف کنيم
و بدون کلمات ارتباط برقرار کنيم
کمي بعد, مادرم, برادرم و من با هواپيما به برزيل رفتيم
نظام ديکتاتوري سقوط کرده بود
بيشتر از پنج سال و نفهميديم اين چه سفر مهمي قرار بود باشه
در يک نکته, يک مردي يک کوري رو بالا برد
و نور خورشيد درون هواپيما طغيان ميکرد
:صدايي درون کابين پيچيد
"ما داريم به مقصد برزيل پرواز ميکنيم"
مادرم از پنجره به بيرون نگاه کرد و چيزي نگفت
او داشت سرزمين مادريش رو براي اولين بار بعد از سالها ميديد
,لحظه اي براي شادي بود, و هنوز, وقتي من نگاه کردم
داشتم گريه ميکردم
پدرم در "فرنچ جويانا" بود و بعدا ميومد
31 دسامبر, بازگشت به برزيل
خيلي خوب بود که بعد از نه و نيم سال
برگردي به کشورت
لحظه ي تکون دهنده اي بود. "لليا" ويتوري رو ترک کرد و پيدا نشد
.زندگي شهري ويتوريا تغيير کرده بود. همه چيز تغيير کرده بود
سرزمينم تغيير کرده بود
دوباره خونوادم رو ملاقات کردم. احساس قوي بودن و جواني کردم
.موقع بزگشت يک پيرمردي رو پيدا کردم. پدرم خيلي پير بود
,ولي, در اون زمان
ميخواستم برزيل رو بيشتر ببينم
خواهرم يک ماشين بهم داد
و به شمال شرق برزيل براي 6 ماه سفر کردم
سباستيائو" شمال شرق رو نميشناخت"
هميشه خواب شمال شرق برزيل رو ميديد
اين دمهارو در يک مراسم تشيع جنازه ملاقات کردم
سمت راست جاده پارک کردم و با اونها رفتم
مرگ و مير کودک در شمال شرق برزيل بسيار زياد بود
اينها بچه هايي هستند که قبل از غسل تعميد مردن
يه اعتقادي هست که بچه هايي غسل تعميد نشده
حق رفتن به بهشت ندارن
اونها در يک سرزميني بين دو دنيا به اسم برزخ ميمونن
.بچه هايي که با چشمان بسته مردن, غسل تعميد شده اند
...اگه چشماش باز بود
اونها دفنش ميکردن تا راهش رو پيدا کنه
در غير اين صورت, براي جهان اخرت سرگردان بود
در اون زمان, تابوت ها در کليساها اجاره داده ميشدن
اجاره ي تابوت ارزان بود
يک تابوت 12 بار استفاده ميشد
...اين ديد کاملي از تابوتهاي اجاره اي هست
و اينها کفش هستن
,و همه چيز ميفروخت: کفش, تابوت, موز, سبزيجات
...بستني, همه چيز
اينجا منطقه اي از دنياست که زندگي و مرگ خيلي نزديکن
...اينجا يک گروه عبادت هست
مشغول به اجرا کردن کارهاي سياسي در همون لحظه
در برزيل, ما يک حرکت بزرگ
از کشاورزان بي زمين داشتيم و هنوز داريم
خيلي از آنها, اکثريت از اينجا ميان
پرووينه" در شمال شرق برزيل"
اونها مردم هستن
,يک نيروي خلاقي بزرگ
,نيروي فيزيکي قوي
با وجود ضعيف بودنشون چون فقيرانه غذا ميخورن
به خشکي اين منطقه نگاه کنيد. خلي خشکه
چرا پس, ما يه تيکه ساحل اينجا در برزيل داريم
و اينجا در خيابون
مردم براي چيزاي خوب ميرن
,بعضي وقتا زمين خيلي خشکه, خيلي سخت
مردم به شهرهاي جنوبي سفر ميکنن
اونها تسليم ميشن, ديار رو ترک ميکنن
"مزرعه ي "سالگالو
ميناس جرياس" , برزيل"
ما بخاطر کمبود بارون سالها زجر کشيديم
ما اينجا کلي گله گاو داشتيم
اما الان هيچي نداريم. تموم شد
.قحطي بزرگي بود
.با چراگاه تموم کرد, پايان فرا رسيد
چطور تموم شد بابا بزرگ؟ چرا تموم شد؟
بخاطر خشکسالي تموم شد
او همينجا موند, ما نه کسي رو ديد نه رشد علفي
اما ما وقت داريم
,بين پدرت و من
بيست هزار در اون سرمايه گذاري شده
کجايي؟
اينجا فراواني بود
اينجا کلي پرنده و گنجشک بود
,قناري
... باسترک
اونجا روي تپه, قتل خوبي بود
و همچنين رو قله ي اون يک سر خيلي خوبي داشت
فرسايش زيادي اونجا هست
حالا, براي مثال, سرزمين تضمين شدست
گه بارون بياد, هيچ علفي نيست, هيچي
براي نگه داشتن, بخاطر يک بدبختي
...هيچي نميدونم
که چطور فرسايش رو متوقف کنم
اون پدربزرگ, اون توي ملک کشاورزي راضي بود؟
چي؟
اگه من توي اين ملک کشاورزي بودم راضي بودم؟
اون راضي بود؟
من از داشتن بچه هام راضي بودم
,من همه رو بار اوردم, هفت تا زن
"با 6 شغل مانند "تيائو
من بچه هامو اينجا به سختي پرورش دادم
راضي بودم
فقط الوار کاري ميکردم تا 100 کنتو بگيرم (کنتو: پول کشور برزيل)
تا بچه هامو به مدرسه ببرم
مه با يک تغذيه ي خوب بزرگ شدن
با لباس هاي خوب
وقتي به برزيل رسيدم, سرزمين پدربزرگم
سوخته و خشک شده بود
,وقتي "سباستيائو" بعد از سفر به شمال شرق برزيل به مزرعه برگشت
اون مکان به اون بهشتي اي که بچگياش يادش بود نبود
ولي اون نگران چيز ديگه اي بود
زجري که اون ديد, تغيير کرد
نقشش به عنوان يک عکاس معني جديدي گرفت
ما فهميديم که ترک کردن اونجا چقدر براش مهم بود
او به طرز وحشتناکي دل تنگش شده بود, ولي من فهميدم
ساحل, پايان جاده 1984-1986
,براي پروژه ي بعديش, که اونو به ساحل در افريقا کشوند
.کرد MSF سباستيائو" شروع به کار با" "Médecins Sans Frontières"
در سل 1984 در اتيوپي کار ميکردم
و بعد در سالهاي 85 و 86 , سرتاسر ساحل به کارم ادامه دادم
در آخر, نزديک 2 سال رو در يک رديف در اين ناحيه گذروندم
داستاني درباره گرسنگي مينوشتم
,يک کمپ پناهندگي بود
بزرگترين در طول تاريخ بشر
ديوانه وار ميخواستم که نشونش بدم
که نشون بدم يک قسمت بزرگي از انسانيت بود
او در يک فلاکت زندگي ميکنه
که بيشترين مشکل سهم ها بود
نه فقط مسئله ي بدبختي هاي طبيعي
اونجا يک ناحيه ي قبطي بود (قبط: مربوط به مصر باستان)
آنها مسيحيان اتيوپي شمالي هستن
از فروتني فاحش
آنها ناتوان بود, حتي با يک بچه در حال مرگ
که رهبري ديگران رو بر عهده بگيرن
اونها ترجيح دادن صبر کنن
به ايالتي که هستن نگاه کنن
در اون ايالت, کسي مدت زياد دووم نياورد
در اون سرزمينها, گرسنگي خيلي از زندگي هارو کشت
,به دلايل ناراحتي هاي جسمي
و دلايل ديگري که اونارو کشت
اگر ما دچار خشم بشيم, آب بدنمون رو به سرعت از دست ميديم
ما ميتونيم 12 ليتر از مايع رو ناشي از اسهال از دست بديم
و در عرض دو يا سه روز بميريم
چهره هاي خيلي جوان
و پير شده توسط رنج
اگه جلورو نگاه کنيد, سالخورده نيست
چشمانش پير شده, که خالين
ببينيد چقدر جوانه. به بچه هاتون نگاه کنيد
اون شوهرش بود
در طول شب بخاطر سرما کلي مرگ رخ داد
مردن در اينجا مثل ادامه ي زندگيه
مردم عادت به مردن کردن
يک شوهر همسرش رو قبل از دفن ميشست
با لباسهاي کوهي, پوشيده شده در پوست بز
يک زن جوان زيبا
,"به نقل از اعتقادات "قبطي
بدن براي روبرو شدن با خدا بايد تميز باشد
بايد شسته بشه, تمامش
هرچند کمبود اب بود
مرگ هر نفر برابر با مرگ تکه اي از جهان بود
يک پدر پسرش رو براي دفن آماده ميکنه
براي آخرين خداحافظي
معمولا خانوادست که مرگش رو آماده ميکنند
و ميدونند که دولت
غذارو ذخيره ميکنه, که اجازه نداره به همه ي جمعيت برسه
,همون اتفاقي که اينجا افتاد
در اين سرزمين در اتيوپي شمالي
يک سياست نادرست بي رحم بود
"ناحيه ي "تيگري اتيوپي 1984
در پايان سال 1984 به اتيوپي برگشتم
در لحظه, جنگجويان غير نظامي متوجه شدند که دولت داشت ناحيه رو غارت ميکرد
اونها شروع کردند مردم رو به سودان فرستادن
اونها از ناحيه ي "تياگري" گذشتند
دو هليکوپتر حمله کردن
خيلي سريع بودن Mi-24 اونها هلي کوپترهاي جنگي
با اسلحه هاي ماشينيشون به مردم شليک کردند
من يه عکس گرفتم و فرار کردم
خيلي از زنان باردار حرکت کردن
به اميد اينکه آبي بنوشن و چيزي بخورن
که به سرزمين موعود برسن
مجبور شدم برم اونجا
حداقل دو ماه بيشتر
,و وقتي به سودان رسيدم
کلي کار با رسيدن اين مردم داشتم
اين مرد از اتيوپي اومده
,پسرش از پا دراومده بود, شايد مرده بود
اما مرد داشت حملش ميکرد
وقتي به دکترها رسيد بچه مرده بود
بعد از کلي راه رفتن
بريم MSF ما مجبور شديم از
اب در اين کمپ ها نياز اساسي بود
و داشت به يک مشکل بزرگ تبديل ميشد
بايد به سرعتي که ميتوني حرکت کني
انها در کاميونهاي کشورهاي متحده تلنبار شده بودن
که اونهارو ببرن به يک کمپ ديگه
يک سرزمين زيبا و پربرکت
در کنار نيل آبي
من 300-400 کيلومتر روي اين کاميونها بودم
دوتا از کاميونهاي دوستام
,طوري رفتار کردن که انگار عصر يکشنبه ي ديگري نبود
و زير يک درخت داستان تعريف ميکردند
نزديک نيل شده بوديم, اب داشتيم
اما اينجا مردم مردن
چون هيچ غذايي نبود
اونها به لبه ي فلاکت رسيدند
اونها غذارو فراموش کرده بودن يا نمي تونستن بيارن
يک بهم ريختگي غذايي بود
آنها گفتن وجود داشت, وجود داشت
و وقتي رسيدم اينجا چيزي نبود
من به مالي رفتم
اينجاهم قحطي بزرگي بود
پوست مردم شبيه پوسته درختا بود
,درختاي که با باد و شن
با طوفان شني لکه دار شده بودن
تنها زنها و بچه ها وجود داشتن
مردان به ليبي رفته بودن که کار کنن
يا به ساحل عاج کوچ کرده بودن که کار پيدا کنن
با قول اينکه برميگردن و براي خانواده غذا ميارن
اما تعداد خيلي کمي برگشتن
همه جا امن بود
کار بزرگي انجام داده بود MSF چون
آنها به ناحيه کمک رساني کردن
اين يک دوستي به اسم "لوک", يک دکتر بلژيکي هست
او در حال انداز گيزي و وزن کردن بچه ست
بعد از 15 , 20 روز, آنها غير قابل شناسايي شده بودن, سالمتر
اما اونها از زندگي ميترسيدن
چون در طول رشدشون چيزي نداشتن
اين کودک تنها بود
با گيتار کوچيک تو دستش
او باقي مونده ي يک پيراهني رو داره بدوش ميکشه
اما شلوار نپوشيده بود
ارادش رو نگه کنين, حالت ايستادنش رو
اون کسيه که ميدونه کجا ميره
گشتن به دنبال گروههاي ديگري از مردم
...با سگت
يک پسر هشت , نه ساله
سباستين" به مردم ساحل"
اهميت نميده
دوباره و دوباره
"تصاوير, کتاب و نمايش "لليا
آنها "توجه دنيا به قحطي ها و سرنوشت ميليونها زندگي" نام دارند
و سوال پاسخ داده نشده درباره ي دليل اين وضعيت
بعد "سباستيائو" ب سمت موضوعي رفت که شش سال بعد گذروند
و سفرهاي بيشمار به تقريبا 30 کشور
"WORKERS" "کارگران"
"سومين جلد از عکاسي هاي بارگرفته شده با "لليا
من ميخواستم نوعي بيعت انجام بدم
به تمام مردان و زناني که دنياي مارو ساختن
باستان شناسي تاريخ صنعتي
"تحقيقات "سباستيائو" و "لليا
و موشکافي "کارگران" برنامه ريزي شده
و او دوباره به چهار گوشه ي دنيا سفر کرد
او از پولادگران اتحاديه ي شوروي عکس گرفت
او با کشتي هاي خرابکار در بنگلادش زندگي کرد
با ماهيگير به گاليسيا و سيسيل سفر کرد
او توليد مکانيک ماشيني در "کولکاتا" رو نشون داد
کشوارزان در "رواندا" رو تماشا کرد
کشوري که قبلا ديده بود, اما به عنوان يک اقتصاددان
الان ماموريت ديگري بود
جنبه فکريش فرق کرده بود, اما همون بود
رانده شده با همون تلقين براي وضعيت انسان
"با هر قسمت از "کارگران
سباسيتائو" کاملا"
در کار دستي غوطه ور شده بود
مانند هفته هايي که با معدنچيان در معادن طلاي "سرا پلادا" گذشت
,در 1991, در پايان جنگ خليجي اول
گروههاي عراقي کنار ميکشن
و صدام حسين در هزاران چشمه ي نفت آتش روشن کرد
هزاران آتش نشان از سرتاسر دنيا به زمينهاي نفتي فرود اومدن
سباستيائو" هم مجبور شد بره"
تحريک شده توسط حس کنجکاوي اين حرفه ي قابل انفجار
کويت 1991
,وقتي اولين تصاوير رو در تلويزيون ديدم
ميدونستم که بايد اون گزارش رو ميدادم
مثل کار کردن در يک تئاتر بزرگ بود
حدود 500 چشمه رو آتش
يک صحنه ي بزرگ, اندازه يک سياره
که مارو کنترل نمکنه, متونستيم هرجا بريم که ميخواستم
اونجا بخار, دود غليظ و نفت بود
تمام اون دودهاي انباشته شده جوري غليظ بود که نور خورشيد رد نميشد
بعضي وقتا 24 ساعته تاريک بود
بعد از خاموش کردن آتيش
زمين بسيار داغ بود
مجبور بودم کلي آب بپاشم که خنک شه
اگه نميشد, درجه حرارت به قدري بالا بود که نفت دوباره ميسوخت
,هنوز, بعضي وقتا
يه انفجارهايي بود که مثل توپ صدا ميداد
صدا کر کننده بود
مثل کار کردن نزديک موتور يه هواپيما بود
امروز من مقداري ناشنوام
ناشنوايي من اون موقع شروع شد
اينها کاناداييها هستن
( اداره ي آتش نشاني کالگري ( کانادا
اونها يک کاميون قرمز خوبي اورده بودن
,و يک قانوني داشتن: بعد از خاموش کردن اتيش
بايد کاميون رو هرشب ميشستم
صبح روز بعد, برميگشت که پوشيده از نفت باشه
!جهنم يک شغل
من حرکتم رو حداقل دو يا سه بار به تاخير انداختم
تا روزي که مجبور شدم برم
اينکه مجبور شدم يه نمايش بزرگ رو ول کنم
قلبم رو شکست
,اون نزديکيها چرخيدم
تا نزديک پايان
که از يک ديوار بزرگ رد شديم
اون روز يک گزارشگر براي نيويورک تايمز بود
.ديگه کشوري براي کسي نبود. جنگ همه چيزو نابود کرده بود
ما درو شکستيم
,به محض وارد شدن
يک گونه کشف کرديم
بهشت
به جهنم تبديل شده بود
يک جور باغي براي خانواده ي سلطنتي کويت بود
,اونجا اسب هاي اصيلي بودن
اونا کاملا ديوانه شده بودن
,حيوانات اولين کساني بودن که قبل از فاجعه فرار ميکنن
اگه آزاد باشن براي فرار کردن
اما اونجا فرار نکردن
پرندگاني اونجا پيدا شدن, در يک واحه
همه چيز به خوبي آبياري شده بود
پرندگاني که نمي تونستن پرواز کنن بخاطر اين بود که پر و بالشان چسبيده بود
کويتي ها رفتن که به بدبختي برسن
حيوانات بستري شده را ترک کردن
به همراه باديه نشينان, که به تکامل بشر معتقد نبودن
کارگران" به اتحاد "سباستيائو سالگادو" اقتصاددان مديريت شد"
اين تصاوير در بهترين مجلات منتشر شد
نمايشگاهي که دنيارو سفر کرده
و کتاب به چندين زبان منتشر شد
اما "سباستيائو و "لليا" توقف کردن
اونها بلافاصله شروع کردن به کار کردن روي يک مرحله جديدي از عکاسي
اونها تذکر دادن که يک پيامد مشتعل از زمان ما
جابجا شدگي تمام جمعيت
ناشي از جنگ ها, قحطي و نقش بازار جهاني بود
,مانند اروپا که مرزهايش را بست
سباستيائو" تلاش ميکرد نوري بر زندگي هاي منزوي شده بيافکنه"
.دوباره با "لليا", تحقيقات و برنامه ريزي رو شروع کرد
لليا" دوباره نيروي حرکت اين فصل جديد بود"
.که "مهاجرت" نام داشت "Exodus"
"مهاجرت"
آن نگراني جهاني در مورد زندگي هاي اين پناهگاهها را موجب شد
,هند, ويتنام, فليپين
,امريکاي جنوبي, فلسطين, عراق
و بسيار جاهاي ديگر
اما "سباستيائو" به اقليم دوباره و دوباره برگشت
من تصور اونو قبلا براي يه زماني تسخير کردم
"افريقا"
من داشتم پروژم رو روي جنبش مردمي انجام ميدادم
در سال 1994, که رييس جمهور "رواندا" در هواپيما
به قتل رسيد
همه چيز از يک حرکت بزرگ از مردم به سمت تانزانيا شروع شد
بخاطر سرکوبي بي رحمانه در برابر "واتوسي"ها در رواندا (واتوسي: عضو يکي از دو قبيله ي کشور رواندا)
و من يکي از کساني بودم که اول رسيد
يک فاجعه بود
مردمي که به "بروندي" گريختند
... ,به کنگو, به اوگاندا
اونها به همه جا فرار کردن
خيابونها پر از مردم بود
,مردم در کنار جاده استراحت ميکردن
....تمام دارايي هاشون رو با دوچرخه ميبردند
مردمي که با چيزيي که ميتونستن گريختن
ما مسيرو رو در جهت عکس دنبال ميکنم
ما به لب مرز رفتيم
نه هيچ حفاظتي بود, نه چيز ديگه اي
من به رواندا اومدم و وحشتناک بود
عوارض مرگي که در اين جاده ها ديدم
که "گرانادا" رو شکسته بود
اونها کساني هستند که توسط "گراندا" که با قمه کشته شده بود کشته نشدن
من عظمت فاجعه رو
که داشت ميديد فهميدم
نسل کشي در اون کشور متعهد شده بود
, ( حدود 150 کيلومتر در حومه ي "کيگالي" (پايتخت رواندا
و 150 کيلومتر از مردگان
من برگشتم چون داستانم در مورد شما مردم بود
او داشت کتابي از پناهدگي مينوشت, از مهاجرت
من به اين کمپ ها رفتم
و شروع کردم به ديدن
تعداد افرادي که رواندا رو ترک کردن
جهنم خودشو در اين بهشت جا داده بود
من وحشت کرده بودم
که ديدم چطور اين زمين هموار زيبا
به يک شهربزرگ شکل گرفته بود
در آن روزها, تقريبا يک ميليون نفر اونجا بودن
در ميان تمامي اين اضطراب ها, يه چيزي منو خيلي لمس کرد
,که ديدن اين مادر با کوچولوش بود
و کوچولو به مادرش اطمينان داشت
خشونت
و وحشيگري
يک امتياز انحصاري
از کشورهاي دور نيستن
در اينجاست, در اروپا, در تشکيل دهنده ي يوگسلاوي
خيلي تکان دهندست
... در يک اتوبوس که از سرتاسر کراجينا, کرواسي مياد
يک نفر داخل اون حفره کشته شد
کروت ها خيل از افراد رو کشتن که کراجينا رو ترک کنن
خشونت فراوان بود
چيزي که خيلي بدم مياد
اينه که ببينم چقدر کينه واگيرداره
اين مردم خشونت ديدن
در خانواده ها
تمام جمعيت صرب کراجينا بيرون رانده شده بودن
از زمان ت زماني که از خونه هاشون رانده شدن
دنبال جايي براي رفتن ميگشتن
آنها به همسايگان روبروي خود شليک ميکردن
اين يک کمپ پناهندگي نزديگ "توزلا"ست
در مرکز بوسني
آنها خانواده هايي هستن که دارن از "زپا"ي تحت محاصره فرار ميکنن
جايي که صرب ها زاران مردم جوان رو کشتند
ما در همون لحظه اونجا بوديم. فقط به عنوان خانواده اي که
به يک ايالت پر از اضطراب رسيدند
دانلود رايگان جديدترين فيلم ها وسريال ها ‏.:: www.bolboljan.net ::.
اونجا فقط زنها, سالخورده ها
و بچه ها بودند
مردان جوان يا بازداشت شده بودند يا کشته
اين اتفاق در اروپا نادره
در قرن بيستم اخير
,اما اينجا, ماشينها
ما ميتونيم که آن مردم با يک معيار زندگي
يک معيار اروپايي زندگي
با يک سطح فکري اروپايي
يک زيرسازي اروپايي
و کساني که همه چيزو از دست دادن
صدها کيلومتر پر از مردم و ماشين ها بود
ما يک حيوان بسيار درنده هستيم
ما انسانها, يک حيوان وحشتناک هستيم
اينجا در اروپا, يا در افريقا, امريکاي لاتين, هرجايي
يا خشونت بينهايته
تاريخ ما يک تاريخ از جنگ هاست
يک داستان بدون پايان
,يک تاريخ از سرکوبي
داستان ديوانه کننده
وضعيت در رواندا به تحول يافتن ادامه داد
ارتش "هوتو", که قدرت دستش بود, شکست خورد
و به کنگو کنگو و ناحيه ي "گوما" پناه برد
اول, واتوسي ها از وحشيگري "هوتو"ها گريختن
بعد اونها "هوتو" بودن
آن تصرف واتوسي اي گريختن
پس همه آنها گريختن
در چند روز
در ماه جولاي 1994
ناحيه ي گوما
از بيش از 2 ميليون نفر پذيرايي کرد
و آنجا عاقبت داستان مستقر شد
مرض هايي مثل وبا شروع به پخش شدن شد
و مردم مثل مگس ها مي افتادن
حداقل 12 هزار يا 15 هزار مرگ در روز وجود داشت
من تصاويري از توده هاي مرگ مثل اين گرفتم
پدري رو ديدم که با بچه اش نزديک شد
و انداختش اينجا
او داشت اينجوريبا شخص گپ ميزد
ما دفن کردن مردم رو تدارک نديديم
ماشين يک ارتش فرانسوي اورد
و تعداد زيادي رو گرفت
آنهارو ب زمين مي انداختن
و با خاک مي پوشوندن
همه بايد اين تصاويرو ببينن
که ببينن گونه هاي ما چقدر وحشتناک هستن
...اين طفلان يتيم, در جاده پيداشون کردم
از اين سه بچه
دو نفر با سرزنده ترين چشمان ميمونه
چشمان ناخوش, داشت ميمرد
وقتي از اونجا رفتم, مريض بودم
خيلي مريض. بدنم ناخوش بود
يک مرض واگيردار نبود
روحم مريض بود
يک سال بعد از مصيبت به رواندا رفتم
براي بازگشت "هوتو"ها, ک در کنگو بودند
و جايي براي رفتن نداشتن
ملل متحد اونهارو مجبور به برگشت کرد
ما احساس کرديم که تمام سياره پوشيده شده از چادرهاي پناهنده ها بود
,بعد از کار کردن در اونجا
مراجع "واتوسي" پيشنهاد دادن منو ببينن
چندين مکان, مجالس سرکوبي
مردم به کليسا با فکر اينکه ميتونن نجات پيدا کنن پناه يافتن
همه کشته شدن
اينجا يک مدرسه بود
هنوز ميتوني تخته سياه رو با نوشته وقتي از اونجا ميگذري ببيني
ترسناک بود
,ز مردمي که رواندا رو ترک کردن, برخي از 2 ميليون نفر
,بعضي برگستن به رواندا
اما بقيه از يک سخت گيري ممکن ميترسيدند
گرهي از 250 هزار نفر از شهر گوما رفتن
و به جنگل کنگو رفتن
ما گم شديم
همه ميدونستن اونها 250 هزار نفر رو گم کرده بودن
ما نمي دونستيم که کجا هستن
,شش ماه بعد
,آنها شروع به ظهور "کيسانگاني" در مرکز کنگو کردن
انها شش ماه در جنگل بودند
و اينجا, عضو هيئت عالي سازمان ملل داشت منو به اينجا ميبرد
يک قطاري بود که منو ميبرد
قطار, بعد از گذاشتن غذا, بايد برگرده
من سه روز با اين افرادي که همينطور ميومدن گذروندم
گروه ها و گروه ها از مردم ميومدن
اما وقتي به حدود 250 هزار نفري که رفتن فکر ميکني
... و 40 هزار بازگشته
210 هزار نفر گمشده بودن
و در برابر, زندگي ادامه داشت
مرداني که مو کوتاه ميکنن
,و اين کنگويي اينجا
با ماشين حسابش
دلار تلاش ميکرد مردم رو جمع کنه
اسکناس ها, و اون اونجا بود که سعي کنه اونارو عوض کنه
در وسط ناکجا اباد! در ميان يک جنگل مجزا شده از همه چيز
,در يک نقطه
,که جنگجويان غير نظامي کيسانگاني, که واتوسي بودن
شروع کردن به پخش کردن مردم
که اونهارو به عقب برگردونن
ونا مجبور شدن شش ماه ديگر راه برن تا به رواندا برگردن
شروع به کشتن چند نفر کردن
اونجا, مردمي رو ديدم که بيشتر از اين نمي تونستن
اونا شروع به ديوانه شدن کردن
عقلشونو از دست داده بودن
ديوونه شده بودن
,در حقيقت, از اين مردمي که دک شده بودن
ما چيزي نشنيديم
مطمئنم که همه ي اونا مردند
اين آخرين سفر من بود. اين ماجراجويي ناراحت کننده در رواندا
رفتم اونجا
او به هيچي اعتقاد نداشت. به رستگاري نژاد بشر اعتقاد نداشت
ما نمي تونستيم اونو زنده نگه داريم
ما سزاوار نبوديم ديگه زندگي کنيم
کسي سزاوار زندگي کردن نبود
چندبار من دوربينمو انداختم زمين براي چيزي که ديدم عزاداري ميکردم؟
سباستيائو" به درون قلب سياهي زل زده بود"
و از کارش به عنوان ک عکاس اجتماعي سوال کرد
و شهادت به وضيعت انسان
چي بعد از رواندا باقي ميمونه؟
در اون زمان, سلامتي پدربزرگم بدتر شد
والدينم مجبور شدن برگردن به برزيل که ببرنش به مزرعه
اونجا فقط يه بي حاصل بود. نمي دونستن چه کاري باهاش بکنن
پرنده ها, سوسمارا, و جنگل ها ناپديد شده بودن
هيچ خاطرات دوران کودکي از "سباستيائو" نبود
بعد"لليا" يک ايده ي غالفلگير کننده داشت
چرا جنگلي که قبلا اينجا بود رو دوباره نکاريم؟
جنگلي که قبلا اينجا بود اين تپه هارو پوشونده بود
که جنگل آتلانتيک بود
جنگل آتلانتيک
کسي تلاشي براي دوباره کاشتن نکرد
مارو با 600 هکتار تنها گذاشتن
پيشنهادي که "لليا" داده بود
براي ابقا کردن روح خانوده بود
بهرحال, اونها شروع به استفاده از اونها کردن
و براي 10 سال بعد
اتفاقي که در اين زمين افتاد يک معجزه بود
که از "موسسه ي خاک" از اون لحظه شروع شد
,يادمه هنگام اولين کشت
بعضي وقتا خواب ميديدم که شب داشت ميمرد
چون که خاک مخوف بود. او در حالت بدي بود
تعجب کردم. ايا اين گياهان ريشه دارن؟
,در جنگل آتلانتيک 400 گونه ي مختلف بود
,ما 400تا نداشتيم
... ول ما 100 گونه کاشتيم, 150
درسته که اولين کشت 60 درصد رو از دست ميده
40تا در ثانيه
هيچ کتابي براي تدريس بازکاشتن يک جنگل آتلانتيک نبود
من عاشق اومدن به اينجام
که تمام اين درختارو کنار هم ببينم
,وقتي اين انبوه جنگل رو مي بيني
يک ايده اي از تلاش وارد شده از کاشت تمام اينجا انجام شده
,وقتي کوچيک بودم
يک ابشار کوچيکي وجود داشت
تمام سال, يک ابشاري اينجا بود که جاري بود
با خواهرم اومدم اينجا و زير آبشار پيک نيک زديم
هنوز کلي جنگل بود
بعد
وقتي درختا قطع شدن, آب ناپديد شد
حالا جنگل ما جوونه, کلي اب نياز داره
,اما در ظرف 10 يا 15 سال, وقتي همه چيز پابرجا شد
مطمئنم که يک ابشار زيباي ديگري پديدار ميشه
آنها
,جاده هاي بسيار کوچکي هستن
...صدها راه کوچيک
گاوها به اونجا ميرن
,هر پاي گاو که روي يک محيط کوچيک ميشينه
200 يا 250 کيلو از دَمش وجود داره
,فشردن زمين, خشک
و چيزي دوباره سبز نميشه
خيلي جالبه که تفاوت اينکه
,اين قبلا يک موسسه ي خاک بود, چراگاه همواري مثل اين
و يک اکوسيستم بهبود يافته ي ديگر رو يادداشت کنيم
با 10 ميليون درخت بازکاشته شده
اينجا ما مي بينيم
خزوک تا لحظه ي مرگش ميخونه
مطمئنم که اين درخت نبود
موريانه هايي هستن که استتار کردن
او اينجا دفن ميشه
بعضي وقتا, ما فقط به يک درخت نگاه ميکنيم و به عموديتش فکر ميکنيم, به زيباييش
...اما همه چيز بهش وابسته ست, اب ما, اکسيژن ما
اين يک خونه براي همه ست
...مورچه ها, حشرات کوچک, ملخ ها
همه در درخت هستن
خيلي دلپذيره که به درختي دست بزني که به کاشتنش کمک کردي
اينجاست, پابرجا, تنومند
در ظرف 30 سال به اين خوبي ميشه
اين هنوز خيلي جوونه, داره رشد ميکنه
ببينيد, جوون ترينشون اينجان, خيلي جوون, اينجا
ممکنه امشب جوونه بزنن
"مثل ورود "آليس" به "سرزمين عجايب
و باورنکردني ترين چيز اينه که اين تبديل به يک درخت 40-50 متري ميشه
و کسي که 400,500 سال زندگي ميکنه
اينجا يک قدرت بزرگي وجود داره
فکر کنيد که اين اين درخت ها سه ماهشونه
... و به راس 400 سالگي ميرسه
شايد ما بتونيم از اينجا
مفهوم ابديت رو اندازه گيري کنيم
شايد ابديت بتونه اندازه گيري شه
"اولين روزها بعد از گفتن: "ما يک جنگل ميکاريم
... من فکر کردم که مسير يک بذر به يک درخت کوچيک, يک گياه بود
و اين شد, اما فقط يک گياه کوچيک وجود داره, جز يک ميليون
و نه فقط اينجا
!تقريبا نزديکي. و بيشتر و بشتر
و اين شگفت انگيزترين چيزه, اين ايده
شما ميتونين متحول شين, ميتونه رشد کنه
اين ايده ي يه نفر نيست, به استثناي همه
نمونه برداري شيوه ميتونه تقريبا همه جا جور بشه
,البته, گونه ها يکي نيستن
اما شيوه ي عمل
در همه ي جنگلهاي استوايي يکيه
زمين درمان نا اميدي "سباستيائو" بود
,لذت ديدن رشد درختان, ظهور طغيان کننده
او اشتياق "سباستيائو" براي عکاسي رو دوباره احيا کرد
هرچند "لليا" و او ميدونستن که نمي تونن به راههاي قديميشون برگردن
ما نتيجه ميگيريم
که يک پروژه ي جديد عکاسي در محيط شروع ميشه
البته, اولين ايده اي که اومد
عليه نابودي جنگل بود
يا آلودگي اقيانوس ها
او اهميتي نداد
و بطور تدريجي ما شروع به فکر کردن کرديم. بيا يه پروژه ي متفاوت انجام بديم
بيا سياره رو ستايش کنيم
و ما با غافلگيري متوجه شديم
نزديک نصف سياره
مانند روز "پيدايش" ادامه پيدا ميکنه
.خيلي از دوستام بهم گفتن: " درگيرش نشو
,خيلي خطرناکه. تو آدم خوبي هستي, عکاس اجتماعي
و حالا تو وارد ميدان
".چشم اندازهاي عکاسي, حيوانات ميشي
!من گفتم: " چيزي نيست, ميرم سراغش
"عکس گرفتن از اين چيزهارو هم ياد ميگيرم
و سپس اولين داستان رو شروع کردم
گالاپاگوس" ميخواستش"
.داروين" ميخواست چيزي که فهميده رو بفهمه"
,گونه هاي همسان
,در اکوسيستم هاي بسيار متفاوت
اونا بسيار متفاوت رشد کردن
,نگاه کردن به جزئيات پاي ايگوانا
نمي تونم به فکر کردن کمک کنم
در دست يک جنگجوي ميانسال
با فلزش براي حفاظت از قشرها
,با نگاه کردن به ساختار دست
,مي بينم که ايگوانا همينطور پسرخالمه
که ما از يک سلول ميايم
ما با شروع اين سن مواجه شديم
,ما داريم با يک توانايي رفتار ميکنيم
با تمام چين و چروکاش, با تمام دانشش
مسلما, وقتي "داروين" اينجا بود, اون لاکپشت يک بزرگسال بود
شايد اون داروينو ديده. کي ميدونه؟
يادمه يه زماني خيلي خسته بودم
چون براي مدت طولاني رفته بود به زمينهاي گدازه اي
توي ساحل خوابم برد
حس کردم يه چيزي پامو لمس ميکنه
نگا کردم و ديدم يه شير دريايي بود
يک پهناي مستقر شده ي ديگري داشت
در پايان, سه شير دريايي اونجا بودن
کسي به يک درنده که بنظر تهديد نميومد رسيدگي نميکرد
اين اولين داستان طبيعت من بود
عکاسي از حيوانات براي اولين بار
... براي 8 سال, وقت داشتم
که مهمترين چيز رو ببينم و بفهمم
,من به عنوان يک لاک پشت خود طبيعتم, مثل يک درخت
مثل يک سنگ
نگاه خيره ش غير عادي باقي ميموند
خيلي عميقه
,بالا سر من بود, يه عکس گرفتم
...اون انگشتشو گذاشت تو دهنش
براي اولين بار داشت توي اينه نگاه ميکرد
من روبروش بودم
و انگشتش رو دراورد, گذاشت
کم کم فهميد که اون خودش بود
داشت تصويرش رو تصديق ميکرد. من کاملا احساس همذات پنداري کردم
اين يه خوانواده اي مثل ماست
.يک پدر بزرگ, يک پدر, بچه ها
اونها بهم احترام ميذارن, ميدونين؟
و وقتي ميريع مجبوري به رسومشون احترام بذاري
,مجبوري در يک مسير ويژه بشيني
مجبوري به قلمروشون احترام بذاري
و بعد جوابش رو ميگيري
من همچنين با يک نهنگ دوست شدم
اينها نهنگ ها هستن
در آرژانتين
يک بزرگسال به اندازه ي 35 متر و 40 تن وزن, کم و بيش
داشت نزديک ميشد, به کشتي اومد
ميتونستم لمسش کنم
!و شگفت انگيز بود. اون پوست خيلي حساس بود
هنگامي که داره تکون ميخوره
تکون خوردن دمش رو ديد, در 35 متريش
يک حساسيت شگفت انگيز
ما يک کشتي کوچکي داشتيم که بيشتر از 7 متر نبود
ميدونستم اگه سنگين باشيم, ميتونيم غرق شيم
!اما اون هيچوقت به قايق دست نزد, هيچوقت
بعضي وقتا دور ميشد و به دريا با دمش ضربه ميزد
اين يه دنياي ديگه ست, باورنکردنيه
ببينم اگه عکس ديگه اي از ""نِنِتس" داشته باشم
ببين نِنِتس چيه
اين خونه شماست
من اين گزارش رو از نِنِتس گرفتم که مدت طولاني داشت آماده ميشد
هجده آدم و حدود 6000 گوزن شمالي وجود داشتن
آنها در يک کوچ پايدار زندگي ميکنن
اينجا بايد ساعت 7 بعدازظهر باشه
حدود 8 نور آتيش
و پختن تنها وعده ي غذايي داغ روز
بعد از شام, گردهمايي دارن
و آتيش خاموش ميشه
:هنگام سوختن آتش درجه حرارت دلپذيره 15-20 درجه
دو ساعت بعد, حدودا 30 درجه منفي صفر
اينا کابوي هاي واقعي سيبري هستن
هميشه دور گردنشون
ريسمان ميبندن, که از پوست گوزن شمالي ساخته شده
اونا چکمه هاي چرم با يک خز نقره اي ميپوشين
با چکمه هاشون ميخوابم. يک چکمه يک عمر باقي ميمونه
اوبي" يک رودخونه ي خاصيه"
يک رودخونه ي وسيع در سيبري
حدود 47 کلومتر وسعت داره
وقتي از "اوبي" ميگذري, وارد قطب شمال ميشي
ما هيچ خط افقي نداريم, ما هيچي نداريم
ما روي يک صفحه ي سفيد اندازه ي جهان هستيم
پيدايش", "سباستيائو" رو مجبور کرد دوباره دنيا رو سفر کنه"
براي نزديک ده سال
براي نمايش طبيعت, حيوانات, مکانها و مردم بود
اونها به عنوان شروع زمان زندگي ميکنن
يک منظره ي خوشبينانه تر از همان سياره
سباستيائو" آسيب ديده و نابود شده به نظر ميومد"
پيدايش" ميشد کار بزرگش باشه"
يک نامه ي عاشقانه به سياره
زوئي" تصاويري در نوشته هاي "يسوعيون" قرن شانزدهم داشت" (راهباني که رسته ي آنان در 1534 بنيان گذاري شد )
آمازون" اومد و بر مردمي که"
نوعي لوله پايين لبشون پوشيده بودن گزارش گرفت
اين سرخپوستها هيچوقت ديده نشده بودن
ما فکر کرديم که اين يک افسانه بود
يا يک ابتکار از يسوعيون
تا آخر دهه ي 40
وقتي که باهاشون دوباره ارتباط برقرار کرديم
دولت پارا" برزيل "اتحاديه ي زوئي 2009
اين سرخپوستها در بهشت زندگي ميکنن
تنها جايي که تو عمرم ديدم
که زنان 3, 4 يا 5 شوهر دارن
و بسيار شوهران زنان ديگر
,زن يک شوهر شکارچي
,يک شوهر ماهيگير
يک شوهري که کمي کشاورزي ميکند
...يک شوهر که نزديک خونه ست و به تمام کارهات کمک ميکنه داره
زنان قدرت شگرفي دارن
,بر مردان حکومت دارن
اهميت کافي
چيزي که هميشه براي اين مردم بسيار قابل توجه بنظر ميومد
اينه که مردم آگاهي کاملي از پندارشون دارن
,وقتي داشتم ميرفتم عکس بگيرم
شخص ميدونست که داشتم ميرفتم عکس شمارو نمايش بدم
در روز اول آنها مقداري کنجکاو شدن, بعد گذاشتم که کنجکاو باشن
اين دنياي اون نبود
هرچند, من خيلي مجذوب چاقوم شده بودم
ايپو" دوستم منو قسم داد که چاقومو بدم"
"اما سر "افني
ازم قول گرفت که بهشون چيزي ندم
براي حفاظت از خلوص اين سرخپوستها
.گفتم: "ببينيد ما يه قراري ميذاريم
.وقتي که ميري و چاقو رو بيرون پنجره ي هواپيما ميکني
.من مسير هواپيمارو دنبال ميکنم
".و چاقو رو پيدا ميکنم
اين گياهان خيلي سالخوردن
اينها بين 40 تا 50 سال دارن
...گياهان شگفت آور
سرخس ها
,يک گياه سايه افکن, که در وسط جنگل رشد ميکنه
در بالاترين قسمت ها, اينجا
موها منو ياد مادرم ميندازه
.مادرم زن زيبايي بود. خيلي زيبا
,اونها گياهان شما بودن. وقتي مادرم مرد
پدرم غمش رو ميخورد تا مرد
بعد از اينکه خودمونو رسونديم
ببينيد, داره بارون ميباره
چقدر زيبا
زمين خيلي براي ما مهمه
ما داريم يک چرخه با اين زمين ميبنديم
و در جريان اون چرخه زندگي مارو ميگذرونه
زندگي والدينم رو ميگذرونه
از زندگي خواهرانم ميگذره
و خيلي از زندگي من
و حالا نوبت افزودن زندگيمون به اينه
زندگي من و "لليا" دوباره
تاريخ مارو باقي ميذاره
اين يک بخشي از دوران کودکيم بود و حالا از دوران پيريمه
,و روزي که بميرم
ما از اينجا ميريم, جنگلي که مدتي قبل از زمان من وجود داشت
بنابراين, شما يک چرخه رو کامل ميکنيد
اين داستان زندگي منه
مردي که عکس هايش به ما
هزاران داستان درباره سيارمون گفت
:بري ما يک تاريخ بزرگ و يک روياي بزرگ گذاشت
تخريب طبيعت ميتونه معکوس بشه
بيش از هزار سرچشمه دارن به "موسسه ي خاک" آب ميدن
هم اکنون 2.5 ميليون درخت کاشته شده
.حيات وحش برگشته, حتي جگوارها (پلنگهاي خالدار امريکايي)
زمين بيشتر از اين دارايي "سالگادو" نيست
حالا يک پارک ملي که به همه تعلق داره
نمايشيست که زمينهاي هرجايي رو تخريب کرده
..:: کانال تلگرام بلبل جان ::.. ‏ .:: @bollbolljan ::.
بلبل جان مرجع دانلود فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده ‏.:: www.bolboljan.net ::.