..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏.:: www.bolboljan.net ::.
.فیلم "سرگیجه" رو در سال 1958 دیدم
اونو در تالار موسیقی رادیوسیتی دیدم .که هیچوقت فراموشش نمیکنم
دستتو بده من
.اون تاثیر باورنکردنی ای رو من گذاشت
چیزی که درمورد "سرگیجه" خیلی جالبه
...اینه که
اون راجع به اینکه یه کارگردان چیکار میکنه، فیلم میسازه
که معمولا این تصورات رمانتیکو میسازه
باعث میشه که اول عاشقش شه بعدش اونو میکشه. اونم دوبار
این کاریه که ما به عنوان کارگردان انجام میدیم
این زنان زیبا و این مردان قوی و پرشور رو خلق میکنیم
مخاطبان رو درگیر داستان خودشون میکنیم
و از لحاظ عاطفی اونارو به فیلم متصل میکنیم
و هیچکاک یه کاری ساخت که خیلی برگرفته از کارای برکته
اون نشون میده که حین انجام کار دقیقا داریم چیکار میکنیم
و این چیزیه که کاملا منو مجذوب کرده
از وقتی که "سرگیجه" رو دیدم
من از همه کوچیکتر بودم
تو نیوجرسی شمالی بدنیا اومدم
،وقتی نزدیک 5 سالم بود
به شهر حومه ای فیلادلفیا، درست در سمت راست پایین خیابون اصلی رفتیم
به یه خونه ی نسبتا خوب شهرکی
پدرم یه جراح ارتوپدی خیلی موفق بود
و مادرم به ما سه تا خیلی نزدیک بود
اون زیاد به مدرسه میومد
به تمرینات فوتبال و فوتبال آمریکاییمون میومد
پدرم معمولا به شهر میرفت و صبح زود جراحی میکرد و تدریس میکرد
وقتیم که شب میرسید خونه کتاباشو مینوشت
بخاطر همین زیاد نمی دیدیمش
و ارتباط زیادی باهاش نداشتیم
من به یه مدرسه کواکر بنام فرندز سنترال رفتم
و 12 سال به اون مدرسه رفتم
خب، چیزی که بیشترین تاثیرو رو من گذاشت
انجمن توی این مدرسه کواکر بود
ساکت می نشستیم و به جنبه های اخلاقی زندگیمون فکر می کردیم
و اگه چیزیو میخواستی با جمع در میون بذاری
بلند میشدی و حرف میزدی
آشفتگی زیادی تو خانواده ی من بود
پدر و مادرم از بودن در کنار هم خوشحال نبودن
و من یه بار بلند شدم و
...از مشکلاتی که تو خانوادم بود گفتم
با دخترا خیلی صمیمی بودم
و باهاشون خیلی راحت جور میشدم
گاهی اوقات کارای احمقانه ای میکردم
.مثل ضبط کردن کلاس آموزش جنسی دخترا
تا اونجایی که اسمشو یادم میاد، دبی دمینگ بود که
بهم جرئت انجام اون کارو داد و البته که انجامش دادم
و بعدش بهش گفتم و اون منو در آغوش گرفت
برای خوندن فیزیک و ریاضی و روسی، به کلمبیا رفتم
اساسا یه خرخون طالب علم بودم
منظورم اینه که خیلی به فیلم و این چیزا علاقه نداشتم
تا وقتی که به کلمبیا رفتم
اونجا شور و هیجان زیادی بود چون جنگ بود
و نگران اعزام به خدمت اجباری بودیم
و موج جدیدی از این کارای فرانسوی و این فیلمای خارجی
رو داشتیم که وارد میشدن
بخاطر همین دوران خیلی هیجان انگیزی بود
شبیه اون چیزی بود که تو دربارش گفتی
مثل یه چیز جدید بود
تو کلمبیا هیچ جایی نبود که بتونی فیلم بگیری
من تو یه گروه سینمایی بنام سینما 16 ثبت نام کرده بودم
که توسط آمس وگل اداره میشد
و اونا این فیلم کوتاه سینمایی آوانگارد رو نشون میدادن
و این.... اون چیزی بود که براش ثبت نام کرده بودی
من هرسال فیلمای کوتاهمو ارائه میدادم
"تا اینکه سال سوم با فیلم "بیداری وتون جایزه رو بردم
# چیزی که میشنوی بیهودست #
# شما باید اونو ببینید #
# این است حماسه ی رچیچوسکی #
ویل فینلی یکی از هم کلاسیام تو کلمبیا بود
بخاطر همین شروع کردم به نوشتن نمایشنامه هایی
برای کاراکترای خاصی که اون میتونست نقششونو بازی کنه
"این بود منشاء تولید "بیداری وتون
اون هرچیزیو بازی میکرد
از شبح اپرا گرفته تا کینگ کونگ
یه آگهی تولید فیلم
برای یه پروژه ارشد در سارا لارنس دیدم
به خودم گفتم ایده ی خوبی بنظر میرسه
بعد به سارا لارنس رفتم و وارد یه نمایش دوره ارشد شدم
این زمانی بود که ویلفرد لیچ رو که خیلی تأثیرگذار بود دیدم
اون مثل معلمم بود، کارگردان فوق العاده ای بود
واقعا اون چیزی بود که باعث شد پیشرفت کنم
و یاد بگیرم، همه ی چیزایی رو که باید یاد میگرفتم
برای اینکه کارگردان بشم
اولین فیلم اصلی من از سارا لارنس اومد بیرون
ما ویل رو آوردیم که کارو نظارت کنه
و افراد زیادی از اون از آموزشگاه سارا لارنس میومدن
بابی در آموزشگاه سارا لارنس بود
جیل در آموزشگاه سارا لارنس بود
جنیفر سالت در آموزشگاه سارا لارنس بود
خب این مثل عشق مجانی بنظر میرسه اما خلوصش چی میشه پس؟
جشن عروسی" فیلم اول دنیرو بود"
بابی به جلسه انتخاب بازیگر اومد
منو ویل تو یه اتاق حقیر تو خیابون برودوی زندگی میکردیم
اون مثل آخرین نفر توی اتاق میمونه
و خیلی ساکت و خجالتی بود
یدفعه گفت یه چیزی داره که قبلا تو کلاس آمادش کرده
بعدش رفت بیرون و من و ویل فقط به هم نگاه میکردیم
شب بود، تقریبا 20 دقیقه بعدش فکر کردیم اون رفته
که یهو پرید وسط چارچوب در
و صحنه ای از نمایش کلیفورد اودتزو اجرا کرد
"اعتصاب، من به اعتصاب تاکسیرانان فکر میکنم"
...مثل این بود که
انگار داشتی لی جی کاب رو میدیدی که جلوی افراد انجمن لفاظی میکرد
اون لحظه خیلی باورنکردنی بود
تنها جایی که زندگی توش جریان داره، ساحله
اسکله است یعنی جایی یه
یه ارتباطی با خشکی داره
و یعد قدم میزنی... شروع میکنی به قدم زدن تو اطراف ساحل
قضای بزرگ روزگار بود که ما با همکاری هم جشن عروسی" رو کارگردانی کردیم"
،دقیقا زمانی بود که من بیشتر از ویلفورد کارگردانی تصاویر متحرکو میدیدم و بلد بودم
صحنه ای با ویل فینلی، باب دنیرو و چارلی پلوگر داشتیم
که دوتا پسر داشتن اونیکیو قانع میکردن که ازدواج نکنه
ما داشتیم اونو فیلمبرداری میکردیم و من میدونستم که
هیچوقت نمیتونیم اون پلانو بسازیم
به علاوه اون اصلا صحنه ی خوبی نبود
چون ما داشتیم از سه نفر که جلوی پرچین بودند فیلمبرداری میکردیم
اونجا از حرکت دوربین هیچ چیز مرغوبی بدست نمی آوردی
و ویل اصرار داشت که ما اونو اینجوری انجامش بدیم
و بعدش یه جورایی اون نتیجه ای نگرفت
،و من گفتم "بذار این نمایشو ببندم
"چون این راه درستش نیست، باید راش بندازیم
بخاطر همین با یه روش کاملا متفاوتی اونو متوقفش کردم
و کل کارو به یه دسته از پلانای کلی تقسیم کردم
و... و کاری کردم که پلانا خوب از آب در بیان
و اون اشتباه میکرد
تو اون دوره مستندای زیادی ساختم تا از خودم حمایت کنم
،هنگامی که تو مدرسه ی فارغ التحصیلی بودم
یه مستند درباره افتتاحیه هنرهای دیدگانی در موزه هنر مدرن فیلمبرداری کردم
.که خیلی موفقیت آمیز بود
من فیلمبردار خیلی خوبی بودم
و واقعا استعداد خیلی خوبی داشتم
تو اینکه یه صحنه رو چجوری باید دنبال کنی و ببینی که چه اتفاقاتی داره میفته
خب خوبی این که همه کارو خودت انجام بدی اینه که من همه کار میکردم
فهمیدم که به عالی ترین درجه رسیدم
وقتی که مجبور نبودم تجهیزاتو آخر روز جمع و جور کنم
و اونا رو به خونه ی اجاره ای برگردونم
"ویژگیای هیچکاکی زیادی در "قتل رایج میتونید ببینین
جنون وابسته به سبک زیادی در فیلم وجود داره
مثلا صحنه ی جنیفرو داریم
من سعی میکنم بهش بگم لباساشو جلوی دوربین دربیاره
این قراره سکسی باشه؟
خب آره باید باشی
یه جورایی برای ما باید لباساتو دونه دونه دربیاری
که خیلی شبیه صحنه ایه که
من در "کوکب سیاه" انجام دادم
که یه جایی دارم با یه بازیگر مصاحبه میکنم
چند وقت اینجا زندگی کردی؟ - دو سال -
لهجت از بین رفته؟ - بله -
خب یه چیزای اینجوریو
من شروع به نمایش دادن در "قتل رایج" کردم
که خودمون باید پخشش میکردیم
در خیابان دوم و کوچه ی دوازدهم
به معنای واقعی مردم رو میکشوندم اونور خیابون تا برن ببیننش
،وقتی در آموزشگاه سارا لارنس دانشجوی کارشناسی ارشد بودم
یونیورسال پیکچرز شهریه ام رو پرداخت میکرد
وقتی از سارا لارنس اومدم بیرون
وارد یه برنامه استعدادیابی جدید در یونیورسال شدم
و دوباره یه چیزایی مینوشتم اما هیچوقت کسی اونارو نمیخوند
و من و چاک هرش خیلی ناامید شدیم
و تصمیم گرفتیم که خودمون یه فیلم بسازیم
# احوالپرسی، احوالپرسی، احوالپرسی #
احوالپرسی" فیلمی با بیشترین" تاثیر از گودارد بود
البته اون زمان همه ی فیلمای گوداردو تو فستیوال فیلم نیویورک میدیدیم
اونا یکی پس از دیگری همشون الهام بودن
"مخصوصا یادمه که "تعطیلات آخر هفته شگفت انگیز بود
که خیلی از اوضاع سیاسی اون زمانم تأثیر گرفته بودن
دنبال جا برای چی میگردی؟
دارم سعی میکنم وارد اون بخش فیزیکی .پیش از ورودم شم
،اگه میخواستی دور از جنگ بمونی
،و یه بچه از طبقه متوسط بودی
یه راهی پیدا میکردی که انجامش بدی
آخر من مجبور شدم که برم و یه نامه از دکتر بگیرم
هرچیزی خوردم تا منو آلرژیک نشون بده بخاطر همین سخت میتونستم نفس بکشم
تمام شبو بیدار بودم و دور و اطراف میدویدم و سینم خس خس میکرد
ما اونو دو روزه بیدار نگهداشتیم نمیتونیم بازم همینجوری نگهش داریم
اونا مستقیم منو پیش روانپزشک بردن
هی لوید تو روانپزشک باش
باید درست به پیشونیش خیره میموندم
و راجع به احساسات همجنس گرایانه ام حرف میزدم
فقط برو سمت راست پیش گروهبان
نگاه میکنی، از سمت راست برو پیشش
تا جایی که میتونی بهش نزدیک شو، و مستقیم تو چشماش نگاه کن
و اونو با مردمک چشمات اغوا کن "بعد بگو "سلام
من یه کمونیست بودم یه همجنس گرا بودم
احمق بودم
فکر میکنم اون نامه از دکترم، منو از جنگ نجات داد
احوالپرسی" در دسامبر ساخته شد"
و در روزنامه تایمز به نمایش گذاشته شده بود
،خوشبختانه اتفاقی که افتاد این بود که انتقادات خیلی بد بودن
یه نفر یه جوابی تو ساندی تایمز نوشت
که خیلی بزرگ بود
"میگفت: "این روشی بود که احوالپرسی کنیم؟
بعد تو همون هفته
انتقاد پولین کل تو روزنامه نیویورکر اومد
و ناگهان فیلم به یه فیلم پربیننده تبدیل شد
احساس خیلی شدیدی نسبت به این فیلمای سیاسی دارم
وقتی وارد اون حوزه میشم
این... این به وضوح نشون میده که اون افسر
جلو بوده و از جلو شلیک کرده
با یه تفنگ 6.76 میلی متری روسی، ببین
که باعث یه زخم گردن روی گردن رئیس جمهور شده
7/8م اینچ پایینتر از دکمه ی یقه
و این خیلی ضدسازمانیه
که معمولا در "احوالپرسی" و "سلام مامان" به صورت کمدیه
مثل این بود که به دور و ور نگاه بگی و "بگی "این احمقانه است
من دارم افرادو مطالعه میکنم
...میدونی، وقتی کتابو برمیداشتی و همش
عالی بود، خیلی زیبا بود
و این چیزیه که من اسمشو میذارم لحظه ی خصوصی
و افرادو به این روش مطالعه میکنم
خب، حالا... حالا فکر نمیکنی حشری شدی؟
نمیخوای الان به تختخواب بری؟
خستم - آره خسته ای -
خستم و میخوام برم - .میخوای بری بخوابی -
خب فکر نمکنی که باید لباستو دربیاری؟
حتما، درش بیار لباسم؟ -
یادت باشه، این یه لحظه ی خصوصیه و هیچکس نمیبینه
بابی بعنوان فریبنده ترین بازیگر ظاهر میشد
میگفتیم بیاین... فکر کنم باید اونو یه جورایی کاراکتر اصلی میکردیم
.این آدم فوق العادست
بنابراین، این چیزی بود که برای "سلام مامان" اتفاق افتاد
که در واقع میشه گفت زاده ی "احوالپرسی"ه
# داری تو خیابون قدم میزنی #
# و هرکیو که می بینی #
# ...قراره بره کنار #
،"ایده ی کلی "عزیزم سیاه باش
از نمایشنامه یه تئاتر محلی گرفته شد
قرار بود اون یه بیداری نژادی تو بیننده ایجاد کنه
میخوایم که شما رو با تجربه های یه سیاهپوست آشنا کنیم
که شما تجربه میکنین که
سیاهپوستای اواسط دهه 60 آمریکا چی میکشن
،فیلمایی مثل دیگه تو اوجش بودن "پلنگ های سیاه"
"و "بسوزان، سفیدپوست، بسوزان
...این آدما اومدن روی کار اونا خیلی ترسناک بودن
:و خیلی شبیه اونایی بودن که میگفتن توئه مادر*قحبه"
"چی از روابط نژادی میفهمی؟
بعد تو میگی این امکان نداره
بخاطر این اونارو با گروه تمرین نمیدادم
وقتی سکانس توی اون آسانسور ،حمل بارو میگرفتیم
بازیگرای دیگه اصلا اونارو تابحال ندیده بودن
،زمانی که کار شروع میشه و مارو میبینن شروع میکنن و
گلوشو میگیرن و میندازنش پایین و بهش تجاوز میکنن
همه اینجوری میشن: "وای خدای من! این "!انگار واقعیه
!اون دوربین لعنتیو خاموش کن! خاموشش کن
!بیارش پایین
!اون دوربینو بیارش پایین
بس کن لطفا
دهنتو ببند
!...موهام
من با تهیه کنندم، چاک، پشت آسانسور بودم
،و بهش نگاه کردم وحشت زده بنظر میرسید
و لبخندی به این عمیقی به صورت من اومد
"!و گفتم: "واقعا داره جواب میده
میخوام برم به همه دوستام بگم بیان
اونا واقعا باید میومدن
ولی اونا باید اسمشو میذاشتن
چیز خوبی بود واقعا - "تحقیر سفیدپوست" -
"یا "تجاوز به سفیدپوست اما تئاتر فوق العاده ای بود
،بعد وقتی پیش برادران وارنر در هالیوود رفتم
مارتی اونجا داشت "کاروان توپ پزشکی" رو ویرایش میکرد
که در تئاتر ووداستاک نمایش داده میشد
اونو به اطرافیانم معرفی کردم
اول من و مارتی بودیم
بعد جورج، فرانسیس و استیون هم اضافه شدن
یه چیزی راجبه استیون! من فکر میکنم اون اولین کسیه که دیدم
که تلفن تو ماشینش داشت
دارم سعی میکنم با برایان دی پالما تو نیویورک تماس بگیرم
سلام برایان! نانسی و امی و استیو هستیم
سلام برایان - سلام برایان -
!روز شکرگزاری مبارک
برایان سال 1976ه
ما داریم اینو رو یه فیلم 8 میلیمتری صوتی ضبط میکنیم
و میخواستیم روز شکرگزاریو تبریک بگیم
و متاسفیم که خونه نیستی تا ازش لذت بری
اون زمان من و استیون خیلی نزدیک بودیم
کل گروه جوون برادران وارنر این بود
،شرادر هم اونجا بود شرادر منتقد بود
اون فیلمنامه "تاکسیران" رو برام آورد
فکر نمیکردم تجاری باشه ولی فوق العاده بود
و فکر کردم بیشتر با سلیقه ی مارتی جوره
و این گروه ما بود
و ما هممون پشتیبان هم بودیم
و فیلمنامه بین همدیگه رد و بدل میکردیم
و فیلمای همدیگرو میدیدیم
و کاری که ما در تولیدمون میکردیم هیچوقت تکرار نخواهد شد
ما میتونستیم به سیستم استودیو بریم
و از همه چیز استفاده کنیم تا بتونیم چنتا فیلم خیلی عالی بسازیم
قبل از اینکه کاسبا باز اونجا رو بگیرن
ولی اونموقع من داشتم فیلم هالیوودیمو میساختم
و با خودم فکر کردم که "خب، من "تو دوران طلایی خودم هستم
یه جورایی از روی هوسه
وقتی یه نفر از گروه میره بیرون
و تصمیم میگیره که زندگیشو تغیییر بده
و یه تردست در برنامه تپ دنسینگ میشه
تامی اسماترز به تازگی از کارش اخراج شده بود
بخاطر اینکه این کارای ضدجنگیو میکرد و طبع سیاسی داشت
دولت ما از ما شهروندا میخواد که بعنوان شهروند خوب
به کشورای خارجی مسافرت نکنیم
،خب باشه، شمایی که تو ویتنام هستین پاشین بیاین خونه
این یه جور فیلم ضدحکومتیه
بعد میخواستم از اورسون ولز بعنوان مربی تردستی تپ دنسینگ استفاده کنم
فهمیدم که اورسون ولز دیالوگاشو حفظ نمیکرد
برگه های یادآوری همه جای اون محل بودن
و من قبلا با چنین چیزی روبرو نشده بودم
،بهش نگاه کردم و گفتم: "این درست نیست "!همه چی درهم برهمه
و تا وقتی که دیالوگاشو حفظ کرد، من به فیلمبرداری ادامه دادم
اینقدر کار میکنی در حق خرگوشت ظلم میشه
این برایان دی پالماست که با اورسون ولز سر و کار داره
من تو 20 سالگیم بودم و کارم غیرقابل باور بود
دارم به اورسون ولز میگم باید اینکارو دوباره انجام بده
.خیلی تعجب آور بود
،وقتی روی فیلم کسی دیگه کار میکردم
سعی میکردم سر و سامونش بدم
سعی میکردم راهی پیدا کنم که کار با همون سبکی که نوشته شده بود جواب بده
اونو به سبک اون زمان خودم حالا هرچی که بود، تغییر نمیدادم
،سعی میکردم کارو به بهترین نحو درک و اجرا کنم
و اسماترز خیلی سریع ازش دلسرد شد
،آخر از من بیزار شد ،از کار بیزار شد
.و از سازمانی هم که براش کار میکرد بیزار شد
دقیقا یه دفعه همه چیو ترک کرد
تا چهار، پنج روز هیچکس نتونست پیداش کنه
ما فیلمو تموم کردیم اما موفق نبود
و من یه سری چیزا نوشتم تا درستش کنم
" !و گفتم: "هی اگه این راه منه که شاهراهه
و روز بعد به شاهراه رسیدم
.من خورد شده بودم .کارم تموم بود
که تو حرفه ام از این اتفاقات غم انگیز زیاد پیش اومده
،جایی که باید از صفر شروع میکردی و کار من تموم بود
بعد برگشتم به نیویورک و ساختن "خواهران" رو شروع کردیم
ایده ی "خواهران" رو از یه عکس تو مجله ی زندگی گرفتم
دو خواهر سیامی روسی دوقلو بنام ماشا و داشا بودن
که باهم رو یه کاناپه نشسته بودن
که یکیشون خوشحال و شاد بنظر میرسید
و اونیکی سرشو به سمتی آورده بود پایین
و کاملا از لحاظ روانی بیمار بنظر میرسید
و توضیح عکس این بود "اگرچه اونا از لحاظ فیزیولوژیکی کاملا عادی هستن
،وقتی به دوره ی بلوغ برسن
".به مشکلات روانی مشخصی برمیخورن
،دوقلوهای بهم متصل که سیامی بهشون میگن
با اولین نفسشون زندگی رو به چالش کشیدن
اون کار اصلا آسون نبود
،با 150هزار دلار شروع کردیم و وابسته به اتحادیه نبودیم
در جزیره ی استاتن فیلمبرداری میکردیم
بودجه های به این کمی داشتیم
باید خیلی سنجیده کار میکردم
برای کار با دخترا تمرین میکردم
درواقع همه ی بازیگرایی که میشناختم بودن
چارلی دورنینگ که تو "سلام مامان" بکار گرفتمش
فیلم اولش بود
فینلی، که قبلا فیلمای زیادی باهاش کار کرده بودم
...جنیفر سالت... مارگوت کیدر
که دراصل تو انجمن تئاترم باهاشون کار میکردم
شما خانوم خونه ای؟ - بله هستم -
تنها زندگی میکنی اینجا؟ - بله -
امروز صبح همراهی داشتی؟
نه - خب یه صفحه نمایش دوبخشی -
که از "دیونیسس در 69" گرفتمش و برای شرح داستان تو فیلم ازش استفاده میکردم
و باب فیوری از درگیری بینندگان با
با بازیگرا و نمایش، فیلمبرداری میکرد
و من این ایده رو گرفتم که
"خب، اونارو همزمان نشون بدیم"
ویژگی فیلم اینه که
شمایی که داری به بیننده میگی که چی ببینه
وقتی یه چییو نشون میدی درئاقع داری میگی: اوه
یه اتفاق مهمی اینجا داره !میفته، اینو ببین
صفحه نمایش دوبخشی به بیننده این شانسو میده که
دو تصویرو همزمان باهم ببینه
و یه چیزایی تو سرش بوجود میاد
شما بهشون یه تصویر جانبی میدین که در تضاد با اینه
صفحه نمایش دوبخشی تکنیکیه که با تجربه میتونید یاد بگیریدش
مهم اینه که جای مناسبش کجاست
که در "خواهران" خیلی خوب جواب داد
تمیز کردن خون
قبل از اینکه جنیفر با پلیس سر برسه
حس فوق العاده ای در من ایجاد میکنه
که ممکنه برای بیننده ی دیگه ای کاملا غریب باشه
که مثل یه برداشتی از "بری لیندون" میمونه
که این صحنه های فیلمبرداری عظیم که زوم میشنو می بینیم
بار اول که فیلمو دیدم اصلا ازش خوشم نیومد
بعد از اینکه چندبار دیگه دیدمش، فهمیدم کوبریک
میخواد شما رو به اون دوره ی زمانی که توش هستین ببره
،برای اینکه مردم، اون قرنو درک کنن
باید زمانو آهسته کنی
مطمئنم که به نظر اون این راه فوق العاده ای بوده
،به یه نفر که تو خیابون راه میره
بگی یه لحظه صبر کن
"این اصلا شبیه فیلم نیست، پس چیه؟
که خیلی اتفاق میفته... بعضی از این تکنیکایی که من ساختم
از راهی که خیلی منطقی بنظر میرسید بوجود اومد
برای نمایش دادن چیزی که میبینم و احساس میکنم
،وقتی داشتیم "خواهران" رو میساختیم ،ویراستارم، پاول هرش
کارای زیادی از بنی از "روانی" رو تو یه تمپ ترک گنجوند
وقتی میدیدیمش خیلی خوب از آب دراومده بود
بهم نگاه کردیم و گفتیم
"برنارد هرمن کجاست که ببینه؟"
بعد رفتیم اونو به نیویورک آوردیم تا فیلمو ببینه
بنی وقتی رسید با عصاش بود و
کمرش خم شده بود و بخاطر سفر طولانی با هواپیما خیلی کج خلق شده بود
با آسانسور اومد به لابراتوار فیلم و گفت
سلام آقای هرمن! باعث افتخاره اینجایین - فیلم کجاست؟ -
خب، رفتیم و کمکش کردیم بشینه
ما موسیقی برنارد هرمنو تو یه تمپ ترک گذاشته بودیم
...بعد به محض اینکه شنیدش
،فراموش میکنم چی بود "سایکو" بود یا "سرگیجه"
وقتی موسیقیو شنید شروع کرد به فریاد زدن
!میگفت: "پروژکتورو خاموش کن
"!خاموشش کن! خاموشش کن! نمیخوام بشنومش
!و من گفتم: وای خدای من و پروژکتورو خاموش کردیم
اون گفت: نمیتونم فیلمتو ببینم درحالی !که اونو میشنوم
بعد ما با عصبانیت تمپ ترکو دراوردیم
و فیلم رو بصورت بیصدا براش پخش کردیم
و هیچ موسیقی متنی برای فیلم نداشتیم که گوش کنه
اما اون... خیلی ترسناک شده بود
اونجا نکته به نکته پیش نمیرفتیم
با سازنده یعنی همون بنی
اون فقط... فیلمو دید
بعد رفت خونه و انتقادشو نوشت
در نتیجه بعد از سرو کله زدن با فیلمایی ،که بیننده نداشتن
سعی کردم یه فیلم موفق بسازم
که خوشبختانه موفقیت آمیز بود
و تونستم به امریکن اینترنشنال بفروشمش
# تو همیشه در خاطر ما باقی میمونی ادی #
# با فداکاری ای که کردی #
# نمیتونیم بهایی که پرداخت کردیو باور کنیم #
# برای عشق #
این قبل از نمایش راکی هارر بود
حدود یکسال قبل از نمایش راکی هارر بود
دوباره من این ایده رو گرفتم
در اطراف پرسه میزدم و میدیدم
که بازار کلی موسیقی چجوری بود
در لس آنجلس زندگی میکردم
به کلاب های راک میرفتیم
اونجا شخصیت های متنفاوتی وجود داشتن
ایده از موزاک در آسانسور گرفته شد
وقتی تو موزاک تو آسانسور بودم آهنگ بیتلزو شنیدم
و به خودم گفتم تو میتونی یه چیز خیلی بدیعو برداری
و تبدیل به شهدش کنی و "این کاملا تجاریه
و ایده ی کلی سوان
از موسیقی خیلی تازه ی فانتوم گرفته شده بود
اول که میشنویش مثل رقص راک اند رول دهه ی 50 میمونه
بعد مثل مال پسران ساحله و بعدشم یه راک ترسناکه
در حقیقت زیاد فرقی نمیکنه
شما فقط... شما همون موسیقیو به سه شکل متفاوت میشنوین
آقای پاول ویلیامز
نمیدونم چجوری به پاول رسیدیم
ایده بازی اون تو سوان رو دادیم
چون اون شخصیت جالبی بود
و قادر بود تقلیدای مضحک این شکلیو بنویسه
# ...صدایی میشنوم # - # ...صدایی میشنوم # -
# فقط توی ذهن منه #
نه، نه
# یا شایدم کسی داره صدام میزنه #
# کسیو که قال گذاشتم و پشت سر جاگذاشتم #
اشتباه، بازم اشتباه
# برای اینکه کار نتیجه بده اجازه میدم وارد شن #
# همه ی آدمای خوب و آدمای بدی که من شبیهشون بودم #
قشنگه ولی نه
# همه ی شیاطینی که پریشونم کردن #
# و همه ی فرشته ها #
# که اونا رو یه جورایی شکستشون دادن #
.نه
# همین الان بیا پیش من #
من همیشه ایده ی اینکه فینلی، فانتومو بازی کنه رو داشتم
دوباره بگو
فونیکس
"و البته اونجور کاراکترو تو "بیداری وتون هم بازی میکنه
و بعد من باید فونیکس رو پیدا میکردم
که اون از دانشجوهای سارا لارنس از آب دراومد
و اون همون جاییه که جسیکا ازش اومد
،یه چیز وحشتناک درباره "فانتوم" این بود وقتی تمومش کردیم
1.2میلیون اینطورا خرجش کردیم
و فاکس پیشنهاد 2 میلیون برای خریدش داد و خیلی شگفت انگیز بود
E&O متاسفانه از بیمه ی برداشت نکرده بودیم
و بلافاصله با چهار دعوی دادگاهی مواجه شده بودیم
یونیورسال ادعا داشت که ما به "شبح اپرا"شون تعدی کردیم
من شرکتی داشتم بنام سوانگ سانگ رکوردز
که نام یه شرکت ضبط واقعی بود
اسم فیلممون فانتوم بود
که بخاطر نقاشی_داستانای فانتوم باید عوضش میکردیم
تو لس آنجلس خیلی موفق بود
تو کانادا خیلی موفق بود
تو فرانسه حدود ده سال نمایش داده میشد
اما مثلا تو نیویورک خیلی سریع کنار رفت
یادم میاد که به تئاتر میرفتم و .هیچکس اونجا نبود
بیرون تئاتر، من و فینلی
.منتظر صفی بودیم که هیچوقت تشکیل نشد
بعد طرح کلی "وسواس" بوجود اومد وقتی
فکرکنم مارتی داشت رو "خیابان های پایین شهر" کار میکرد
و من داشتم کمک میکردم یکی از اون صحنه ها رو تدوین کنن
صحنه این بود که بابی وارد یه بار میشد
بعد اون و هاروی توی اتاق پشتی مشغول صحبت میشدن
چقد داری؟ - .چارلی هفته ی دیگه پولشو میدم -
پولتو میخوام بدم
کجای میخوای بری، تو کاری نمیکنی الان چقد پول داری؟
شرادر اومد و شروع کرد به ورق بازی کردن
و شرادر یه پول قلنبه ای باخت
،و من گفتم: بیا بریم من بهت شام میدم
و این زمانی بود که ما ایده ی انجام وسواس" رو داشتیم"
چون هردوتامون "سرگیجه" رو دیده بودیم
چون اخیرا اونو تو موزه ی کاونتی لس آنجلس نشون میدادن
اولین باری بود که حدودا در 20 سال اخیر نمایش داده میشد
رفتم خونه و داستانشو نوشتم
و شرادر گرفتش و فیلمنامه رو نوشت
فیلنامه ی اصلی "وسواس" که
دجا وو" نامیده میشد ، سه پرده داشت"
و همچنین یه پرده کلی در آینده داشت
بخاطر همین من پرده ی سومو حذف کردم
که باعث شد شرادر خیلی از دستم ناراحت شه
خب، قسمت سختش بازیگر گرفتن بود تا بتونیم برای کار بودجه بگیریم
و داشتیم تلاش میکردیم که یه جورایی
یه هنرپیشه نقش اول که به سبک هیچکاک نزدیکه، بگیریم
در آخر موفق شدیم کلیف رابرتسونو بگیریم
که انتخاب اولم نبود
اما اون بهترین کسی بود که میتونستیم تو فیلم داشته باشیم
فکر میکنم نقطه ضعف فیلم کلیفه
و نقطه قوت فیلم ژانویوه
اون فیلمو به عمل میاره
کار کردن با کلیف خیلی سخت بود
و اون کارایی رو انجام داد که من هیچوقت فکر نمیکردم ممکن باشن
اون میدید که ژانویو فیلمو کنترل میکنه
به نقطه ای رسیدیم که اون دوتا دیگه نمیتونستن باهم کار کنن
،چون اون رو بازیش تاثیر منفی میذاشت
علاوه بر اینکه دیالوگاشو هم .درست جواب نمیداد
،عاشقتم، خیلی احساس شدیدی نسبت بهت دارم" "...تو ارزشت بیشتر از
همه چیو کلمه به کلمه میگفت هیچی به کار اضافه نمیکرد تا جون بگیره
فقط شروع میکرد اینجوری انجامش میداد
پس اونو مثلا تو این سطح میدید
بعد ویلموس عصبانی شد
چون کلیف همیشه اون رنگ قهوه ایو استفاده میکرد
که شبیه ... بود، اون کسی بود که قرار بود شوکه شه
با مرگ شوم همسرش
قرار بود رنگ پریده باشه
که اون چیزای قهوه ایو استفاده کرده بود
یادمه یه بار ویلموس کشیدش
و چسبوندش به یه دیوار ماهونی
!و بهش گفت: "تو همرنگ این دیواری
"چجوری میتونم رنگتو روشن کنم؟
ساعتها طول کشید تا اونو ماست مالی کنم
حاضری به دادگاه الف قدیمی آمریکا برگردی؟
تکنیکی که برای اینجور
،اتفاقات تئاتری خاص که درمقابل شما میفته چیه؟
دیونیسوس" کل ایده ی صفحه نمایش دوبخشی" رو به من داد
بعد ایده ی دیوپتر دوبخشی رو از صفحه نمایش دوبخشی گرفتم
در واقع "دیونیسوس" رو ویرایش کردم
دائما داشتم دوتا عکسو درمقابل هم قرار میدادم
و فکر کردم: خب چجوری میتونم این کارو توی یه فیلم معمولی هم انجام بدم؟
یه چیز خیلی بزرگیو تو پیش زمینه قرار میدی
و اونو مخالف یه سری اطلاعات دیگه در پس زمینه نشون میدی
اینو در "کری" هم استفاده کردم، تو کلاس
وقتی بیل داره شعرشو میخونه
شما کریو که ته کلاسه رو میببنید
و انگار دیوپتر صفحه رو از روی موی بیلی برش داده
سکانسای طولانی صامتی داشتم که باید موسیقی میذاشتم روشون
پس موسیقی های ارکستری بزرگی میخواستم
خوشبختانه بخاطر اینکه بنی یه نابغه بود
9/10امشونو داشتیم که فقط یه سری تغییرات کوچیک نیاز داشتن
دقیقا همون سالی بود که بنی با مارتی داشتن روی "تاکسیران" کار میکردن
اون موسیقیو آماده کرد، بعد .برگشت به هتلش و فوت کرد
من اونجا بودم
...تقریبا کریسمس بود
...بنی بهترین من بود
یکی از بهترین نویسنده هایی بود که تابحال میشناختم
بعد از یه سطح بالایی شروع کردم
حالا باید یکیو پیدا میکردم که این کار سستو از سر بگیره
به اندازه ی کافی خوش شانس بودم تا پینو رو پیدا کنم
چون موسیقیش برای کار "حالا نگاه نکن" رو دوست داشتم
وقتی پیداش کردم در ونیز زندگی میکرد
اونو وارد کار کردم و اولین موسیقی ای که برام ساخت، برای "کری" بود
و بعد از اون 8 فیلم دیگه ساختیم
کری" و "وسواس" در یک سال"
سال 76 سال مهمی بود
"به غیر از "خرگوشت رو بشناس
ده فیلم اول بلندی که ساختم، مستقلا بودجه داشتن
مشکلات اورسون ولزو داشتم
ایده های بزرگی داشتم
و بسیاری از اون چیزا رو نیاز داشتم
پس مجبور بودم برگردم به سازمان
و تنها با "کری" موفق شدم دوباره انجامش بدم
،کری" با من به حمام بخاری در خیابون 12م اومد"
جایی که یکی از دوستام
کتاب استیفن کینگ بنام کری رو پیشنهاد کرد
فهمیدم که اون عضوه یونایتد آرتیستزه
و مایک مداووی رئیس استودیو بود
اون منو میشناخت و فیلمامو دوست داشت و اینجوری بود که کارو گرفتم
لری کوهن فیلمنامه رو نوشته بود و سبک خیلی قشنگی داشت
اما من فورا پرانتزارو حذف کردم
،همش گفته شده بود سو اسنل مورد بازجویی قرار گرفته بود
و همه ی اتفاقات در فلش بک گفته میشد
ما با یه بودجه ی 1.8 میلیونی نیاز داشتیم تا تولیدو شروع کنیم
و اونا گفتن: ما 1.8میلیون نمیتونیم بدیم
".باید 1.6 میلیون باشه
و گفتم دقیقا مثل تجربه ی "خرگوشت رو بشناس"مه
،گفتم: آقایون، این ارزشش اینقدره .1.8میلیونه
و اونا گفتن باشه
و شروع کردن اسباب و اثاثیه رو از دفترم خارج کردن
فیلم لغو شده بود
بعد اون آخر هفته رفتم خونه و بهش فکر کردم
بعد برگشتم و گفتم
،میدونید... من دربارش فکر کردم"
،اگه این کارو شروع کنیم و یکمی تغییرش بدیم
".شاید بتونیم با 1.6 میلیون انجامش بدیم
.و اونا گفتن: عالیه، تموم شدست
و البته که اون 1.8 میلیون می ارزید
من و جورج داشتیم بازیگران "کری" و "جنگ ستارگان" رو همزمان تهیه میکردیم
جورج انگار یه گزینش گروهی عظیم راه انداخته بود
چون اون به همه ی بازیگرای جوون در هالیوود توجه میکرد
و من گفتم: جورج بیا باهم انجامش بدیم
ما دنبال یه نوع بازیگر میگردیم
فکر کنم امی خیلی به نقش پرنسس لیا نزدیک بود
همه ی بانکای اطلاعاتی در آر2 هنوزم در امانن
و انتخاب بازیگر این دو کار به این ترتیب بود
یه بازیگر جوونی تو یه فیلمی دیدم که
نوجوونی بود که حامله شده بود و سقط میکرد
و مطمئن بودم که اون برای نقش کری فوق العاده است
و من... باهاش خیلی سخت کار کردم
چون باید همه ی این تستای انتخاب رو فیلمبرداری میکردیم
سیسی اومد و ازم خواهش کرد که بتونه تو آزمون شرکت کنه
چون سیسی رو از "فانتوم" میشناختم ،و چون دوست دختر جک فیسک بود
و طراحی صحنه انجام میداد
اما همون هفته ای که داشتیم این تستا رو فیلمبرداری میکردیم، اون یه فیلم تجاری گرفت
و گفت: من باید برم سر اون فیلم
یا اینجا بمونم و آزمون بدم؟
و من گفتم: سیسی من واقعا یه دختر دیگه برای ... این نقش میخوام و
و استودیو حتی نمیخواست که از سیسی تست بگیرم
اونا اعتقاد داشتن اون از لحاظ فیزیکی به نقش نمیخوره
و من... و سیسی گفت" نه، من آزمون میدم
و البته وقتی که تست داد همه رو متعجب کرد
نمیدونم ایده حرکت آهسته توی حمامو از کجا گرفتم
مشکل بزرگ برهنگی بود
چون دخترا همشون خیلی خجالتین
اما درحقیقت ما دو روز قبلش فیلمبرداری کرده بودیم
سیسی کاملا لخت بود و تمام نماهای نزدیکو بازی کرد
با خونی که میریخت
...بعد اونا متوجه شدن که: سیسی میتونه انجامش بده
.ما انجامش میدیم
کمک کنید
به من انتقادات زیادی میشه بخاطر اینجور الحاقات
اما بنظر من اونا خیلی منطقین
اون تو دوره ی قاعدگیشه و آشفتست
میره که کمک بگیره اما دخترا
اونو یه گوشه ی حموم کتکش میزنن
صحنه ی سختی برای ساختن بود
این چیزیه که هیچکاک میگه
همیشه تداوم نمایش برای اتفاقاتی" "که میفته است که جالبه
،که توی فیلمای من به وضوح میتونید ببینید تداوم نمایش همچنان ادامه داره
بله اونا انجامش دادن
آره این عالیه
بارها من نماهای خیلی پیچیده ای گرفتم
که کسی نمیفهمید داشتم چیکار میکردم
،اون طرح هشت نمایی که باهاش رای گیریو میبینین
شمارو میکشونه به نقطه ای که
میری بالای خون بعد برمیگردی رو سیسی زوم میکنی و اون بلند میشه
تامی راس و کری وایت رو به شما معرفی میکنم
اون صحنه یه روز کامل طول کشید تا فیلمبرداریش کردیم
رئیس استودیو اومد پایین
و ازم پرسید که چه غلطی دارم میکنم
و گفت: میخوای اینو ضبط کنی؟ هرکاری میخوای بکن
.من توی اتاق عمل بزرگ شدم خون زیاد دیدم
پدرم جراح ارتوپدی بود
و زیاد به بیمارستان میرفتم و اونو موقع جراحی میدیدم
نمیتونین تصور کنین که چقد خون تو اتاق عمل اینور اونور میپاشه
وقتی برش میزنن و تقلا میکنن
شبیه جراحی چشم نیست
واقعا فیزیکیه
خون فیلم ما همش شهد ذرت و رنگ بود
که رنگ خون تئاتری بود
و شبیه خون واقعی نبود که مایل به قهوه ایه
و وقتی که خشک میشه کاملا قهوه ای میشه
وقتی کری شروع به کتک زدن همه میکنه
رو من همشو تو صفحه نمایش دوبخشی ضبط کردم
و چیزی که فهمیدم این بود که صفحه نمایش دوبخشی برای اتفاقات هیجانی مناسب نیست
بخاطر همین من و پاول هرش صفحه نمایشای دوبخشی زیادیو حذف کردیم
که خیلی کم میبینینش
اما مناسب نیست برای
کنش، واکنش، کنش، واکنش
بیشتر بدرد اون سبک کارای فکری میخوره
پایان ها بسیار مهم هستن
و اون یکی از کارایی بود که پایان عالی ای داشت
تو یه صحنه وسیع که ترافیک توی ،خیابونو میبینیم
اون داره تو پیاده رو قدم میزنه و ...بعدش وارد قبرستون میشه
که ما از پشتش فیلمبرداری کردیم
میخواستم خیلی عجیب و مرموز بنظر برسه
بنظرتون یه چیزیش عجیبه ولی مطمئن نیستین که دقیقا چیه
یه سکانس شبیه به این تو "رهایی" بود
وقتی جان وویتز خواب میبینه که جسدا
از جایی که دفنشون کرده بود میان بالا
یادمه که یه لحظه ی کاملا... کاملا شوکه کننده بود
اما اون تنها چیزی بود که منو میتونست تو فکر
دستی که از قبر بیرون میاد، ببره
کارگردانای یونایتد آرتیستز خیلی عالی بودن
اونا اون سال "راکی" رو ساختن
و "کری" براشون مثله
بود AIP فیلمای
...مثل
...خب، میدونید"
ما پخشش میکنیم، اما "بذار خیلی گندش نکنیم
"کری"
فیلم جدیدی از برایان دی پالما
بعد تو هالوین اونو تو تئاترای زیادی گذاشتن
و میخواستن تا یه هفته اینا نمایش داده شه
که پول خیلی زیادی دراورد
و اونا بیشتر جدیش گرفتن
اما من مثل همیشه داشتم واسه پول بیشتری برای کمپین میجنگیدم
،و برخلاف همه ی نابرابری ها
سیسی و پایپر جفتشون نامزد اسکار شدن
نکته ی عالی درمورد "کری" اینه که الان نسخه های زیادی ازش ساختن
و تغییرات اشتباه زیادی توش ایجاد کردن که خیلی باحاله ببینی چی میشه
وقتی یه قطعه کارو برداشتن
و مرتکب تمام اشتباهاتی که تو ازشون دوری کرده بودی، شدن
# کری #
# چرا اونا همیشه انقدر با من بدرفتاری میکنن؟ #
یه نسخه ی تلویزیونی سه ساعتی "کری" هست
که دقیقا شبیه کتابه
،بجای به دار کشیدن خانم وایت
بهش سکته ی قلبی میدن
و یادمه تو یه نشست فیلمنامه ای میگفتن
این چیزی بود که اتفاق افتاد؟"
اون قلبشو میگیره و میفته؟
"!این خیلی نمایشیه
من اونجا از ابزارای پرنده استفاده کردم
خب بعدش یه استودیو فیلم دیگه ای به من پیشنهاد شد
شایدم دوتا... استودیوهای مختلف بودن
و بهترینشونو که میتونستم بگیرم فیوری وبد
که یدفعه یه بودجه ی عظیمی گرفت
،حدود 5میلیون دلار اینطورا بود بی سابقه بود
و یدفه ما همه ی این ستاره های سینما رو داشتیم
کاساوتیز، کرک داگلاس
و گفتم: "بیاین انجامش بدیم، من ".تا حالا اینکارو نکردم
به علاوه، یه دسته دختر خیلی جذاب تو کار داشتیم
و اگرچه که اون فیلمی نیست که
بهترین کارت باشه که میسازیش
چیزای زیادی توش بود که من واقعا دوست داشتم
اون صحنه ای که امی روی پله هاستو دوست داشتم
که جای زخم روی دست چارلی دورنینگو لمس میکنه
بعد یادش میاد که رابین اونجا دنبال شده بود
و از پنجره پرت شده بود بیرون
همچنین عاشق موسیقی متن جانی ویلیامز بودم
بنظرم جانی موسیقی فوق العاده ای ساخت
اون موسیقی متن یکی از موسیقیای مورد علاقمه
تو "فیوری" باید یه تعقیب و گریز ماشین میساختم
از تعقیب و گریز ماشین خوشم نمیاد
بنظرم چیز حوصله سر برین
من آدم ماشین دوستی نیستم
فیلمبرداری از چرخش چرخا هیجان زدم نمیکنه
،زاویه دید از شیشه ماشین
...یا ماشین کوبیده میشه به برای من هیچ معنایی نداره
مجبوری که بخاطر فیلمنامه یه سری کارای مشخص انجام بدی
باید بفهمی چجوری میخوای انجامش بدی؟
و چجوری میتونی جذابش کنی؟
بعد از "ارتباط فرانسوی" دیگه هیچ تعقیب و گریز ماشینی نیست
حتی فکر کردن به ساختن یه تعقیب و گریز ماشینی هم خنده داره
،بهترین ایده تو دنیاست مترو، ماشین در پایین
منظورم اینه که ایده ای بهتر از اون نیست
اما کاساوتیزو دوست دارم
و کار کردن با اون برام جالب بود
،اون از خیلی چیزایی که باید انجام میداد متنفر بود
تنها باری که جان واقعا عصبانی شد
زمانی بود که باید از بدنش فیلم میگرفتیم
و برای انفجارش این چیزای چسبناک و چربو بهش می چسبوندیم
.اون ازش متنفر بود. دیوونش میکرد
این رو کاغذه و این تویی که باید بفهمی چجوری باید انجامش بدی
اما در اصل از تو نیست
شما داری ایده های یه نفر دیگرو هدایت میکنی
و سعی میکنی بهترین کاری که میتونیو انجام بدی
اما فیلم با نمای دور از فیلمای مورد علاقه من نیست
من دنیس برد هستم، و این زندگیه منه
این ایده رو داشتم که آموزش فیلم
در واقع میتونه راهی باشه برای ساختن یه فیلم بلند با بودجه ی کم
تصمیم گرفتم این ایده رو در سارا لارنس امتحان کنم
و ببینم میتونم به کلاسی درس بدم
که شامل کارهایی بود که برای
تولید یه فیلم سینمایی بلند انجام میشن
مدرسه ی فیلم به چه درد میخوره وقتی ندونی چجوری میشه یه فیلم با بودجه ی کم ساخت؟
چون این چیزیه که بالاخره بهش برمیخوری
این ایده رو براساس داستانایی از خانوادم گرفتم
و با کلاس کم کم پیش بردیمش
سلام بابا - سلام -
فکر میکردم قراره فقط همین باشه
"...میریم به سارا لارنس و اینو درس میدیم و"
خب اون مثل ساختن یه فیلم بود
به اندازه ساختن فیلم خسته کننده بود
!هی تو با دیدن فیلم خودت از هوش رفتی
میفهمی این چقدر خطرناکه؟
باید درآمدو افزایش میدادیم
و البته همونطور که میدونید
،وقتی سرمایه رو برای فیلم مستقل بالا بردیم
دندونپزشکی که پناه مالیاتی بود تو ساعت نهم .خودشو کشید بیرون
و استیون و جورجو صدا کردم و گفتم
شما دو نفر باید برای این کار کمک مالی کنید"
"چون... دندونپزشکه خودشو کشید بیرون
چند نفر پیشنهاد خریدشو دادن
فقط 300000 دلار پولش بود
سعی میکردم تا با یونایتد آرتیستز معامله کنم
اما اون زمان سال کبیر فاجعه ی چیمونو بود
آخر با اونا معامله کردیم و تو خیابون 57ام به نمایش گذاشتنش
انتقادات خوبی گرفت و تا دو هفته رو پرده بود
آگهی نیویورک تایمزو خریدم
چیزی که درمورد تدریس فیلم ناامیدکنندست
اینه که میدونی 99% اونا به جایی نمیرسن
،حتی اونایی که شغل دارن .این یه... یه معجزست
در لباسی خیره کننده" فیلمنامه ی معرکه ای داره"
فیلمنامه رو یه میلیون دلار فروختم که خیلی باورنکردنی بود
همه چیزش عالی بود
فیلمش، پیش نمایشش خوب بود
یکی از اون فیلمایی بود که همه چیزش عالی بود
بعضی وقتا این ایده ها رو دارم
،که تا وقتی رو یه فیلم پیاده نشن دو و ور میچرخن
فیلمنامه ای براساس کتاب دریاگردی نوشتم
که درآخر ویلی فریدکین آمادش کرد
،و بعد از روزام تو کلمبیا
که من و هم اتاقیم به موزه هنرهای معاصر ، میرفتیم
و به عکسا و دخترای خوشگل نگاه میکردیم
ایدمو از بلند کردن دخترا تو موزه هنرهای .معاصر گرفتم
یه خانم خونه دار ناراضیه
که دور و بر داره دید میزنه که بلندش میکنن
...و فکر میکنم وقتی شکل گرفت که نهایتا رسیدم
به کل بخش تراجنسیس
و فکر اینکه: من یه زنم که تو بدن یه مرد زندگی میکنم
...بین تراجنسا خیلی رایجه، میفهمی
،"یه جورایی عالی بود، "خواهران
نیمه ی خوب، نیمه ی بد داشت
در حقیقت وقتی اون تحریک میشه
معنیش اینه که آلتش داره بزرگ میشه پس نمیتونه زن باشه
بنظرت من جذابم؟
البته
دوست داری با من بخوابی؟
و اون باید متوقف کنه
هرچیزی رو که تحریکش میکنه
که باعث میشه انژی رو به قتل برسونه
یه جدالی سر "در لباسی خیره کننده" هست
بخاطر جر و بحثم با هیئت مدیره ی رتبه بندی
و اون تحت فشار قرار گرفت
و اعتراضات خشنی بهم وارد شد
بخاطر خشونت علیه زنان
...نه
اینم به سبک "روانی" ساخته شده
شخصیت اصلی در 30 ،20 دقیقه ی اول فیلم سر به نیست میشه
،در صحنه ی آسانسور
بدل مایکله که به انژی با چاقو ضربه میزنه
میدونستم که شما نمیشناسینش
با اون عینک دودی و کلاه گیس و همه چی
و اونو نمیخواستم خیلی نشونش بدم
و گفتم: چرا مایکل این لباسو بپوشه
"وقتی واقعا قرار نیست ببینیدش؟
کل کاراکتر کیث گوردون حاصل خودم و
،و پروژه های نمایشگاه علمیم
و دنبال کردن افراد بود
پدرمو تعقیب میکردم
وقتی به مادرم خیانت کرده بود
ازش عکس گرفتم
زنیو میدیدم که رفت و آمد میکرد
،و همش توی دفترش اتفاق میفتاد که خیابون پایینی خونمون بود
من با کوبیدن مشتم تو در شیشه ای وارد به زور دفتر شدم
...و حمل میکردم و یه چاقو همراهم داشتم
و تهدیدش کردم و گفتم: اون کجاست؟
و دفترو گشتم
و در آخر تو یه کمد تو طبقه سوم پیداش کردم
خب حداقلشو بخوایم بگیم، اون یکم متعجب شده بود
این منم
که بخاطر مادرم، پدرمو تعقیب میکردم
اون قاتلو تعقیب میکنه بخاطر اینکه مادرش سر به نیست شده بود
!آره
انتظار خیلی مهمه
چون باهاش میتونستی رو کار مسلط شی
و بیننده ها با اینکه هرچی کجاست آشنا میشن
خب بعد کل ایده ی روانپزشکو گرفتم
،چون اون بر اساس روانپزشکی که داشتم بود
،زمانی که اوایل با نانسی رابطه داشتم
نانسی رو تو "کری" دیدم و رابطه عاشقانمونو شروع کردیم
دورانی که برای فیوری کار میکردم بود، فکر کنم
بنظرم کارش تو "کری" خیلی خوب بود
بعد یه بخشی براش تو "در لباسی خیره کننده" نوشتم
داستان این بود که به نقطه ای رسیده بودم
که بنظرم فیلم ساختن با همسرم کافی بود
و اون داشت یه عادت میشد تو رابطمون
اما جان کار کردن با اونو خیلی دوست داشت
بعد وقتی "انفجار"و نوشتیم، اون گفت: بیا با نانسی بسازیمش
نظر اولیه برای "انفجار" این بود
فیلم خیلی کم بودجه ای بود
و یدفعه جان خواست انجامش بده بعد کل فیلم تغییر کرد
یه فیلم 5 یا 6 میلیون دلاری
تقریبا به یه فیلم 20 میلیون دلاری نزدیک شد
استدی کم ایده ی ویلموس بود
ویلموس درباره این دوربین جدید میدونست
و گفت: چرا امتحانش نمیکنی؟
ما بصورت دستی فیلمبرداری میکردیم
که هیچوقت از اون دوربینای لق خوشم نیومد
،وقتی استدی کم وارد شد
میتونستیم این فیلمبرداریای طولانیو انجام بدیم
و میتونستی کاراکترارو به دور و بر ببری
و چیزایی داشته باشی که باهاشون در تعامل باشن
وقتی داشتم "در لباسی خیره کننده" رو میکس میکردم
... صداگذار باید میرفت و
من همش بهش میگفتم
از اون صدای باد تو درختا خسته شدم
میشه یه چیز بهتر برام بیاری؟
بعد اون رفت بیرون تو باغچه ی پشتیش
و چیزای جدید برام ضبط کرد
بعد این برداشت از اون که صدا ضبط میکرد
و بعد ایده ی اینکه صدایی که ضبط میکرد
کلید قتله، ترور کاندیدا
که البته این "چاپاکوئیدیک" کوچیکم توش داره
فرماندار رانندگی میکرد؟ اون تحت کنترل بود؟
کنترل؟ داره درباره مشروب تحقیق میشه، نه؟
اون تحت هیچ کنترلی نبود - تنها بود؟ -
اون تنها بود تو ماشین؟ - .خب، من کسیو ندیم -
"کمی درباره ی "انفجار
در کنار هم قرار دادن عکسایی که در زاپرودر" دیدین"
و همگام سازی اونا با صدا کاریه که ما تو اتاق تدوین انجام میدیم
خودم به شخصه فیلمای زیادیو همگام سازی کردم
یه جورایی همه اون چیزا باهم جور شدن
و ایده ی کلی استفاده از تکنیک های فیلمسازی در فیلمسازی رو داشتم
خفش کن
من به ترور خیلی علاقمند بودم
و همه ی کتابای راجع به ترورو میخوندم
چیز جالب درباره ترور کندی
اینه که پرتنش ترین بررسی ایه که تابحال انجام شده
در تاریخ جرایم هیچ قتلی تابحال اینطور بررسی نشده بود
اما "انفجار" به کسی میپردازه که سعی میکنه بفهمه
که درحقیقت چه اتفاقی افتاده و :نتیجه گیری من این بود
حتی اگرم اونا میفهمیدن که کی رو تپه ی ،پوشیده از علف بوده
.کسی دیگه اهمیت نمیداد
با منظره ی فیلم 360 درجه میخواستم
یه حس چرخش حلقه ی فیلم ایجاد کنم
بخاطر همین دوربینو مثل چرخش تمام حلقه های فیلم چرخوندم
و هربار که یه دور دور اتاق میزدیم
چیزای بیشتری پاک میشد
،من و ویلموس به دستگاه چشم دوخته بودیم
فیلمبردار دور و بر میچرخید
و به دوربین نمای چرخشی 360 درجه میداد
هیچکس فیلمو ندیده بود تا زمانی که تموم شد
چون من از "در لباسی خیره کننده" قدرت زیادی داشتم
وقتی پایانشو دیدن، از بین رفت
هیچوقت فراموش نمیکنم، وقتی به کارگردانا نشونش دادیم
اونا فقط مثل وحشت زده ها بودن
بسیاری از فیلمای من
فاجعه های بزرگ زمان درنظر گرفته میشدن
حالا هیچ فاجعه ای بزرگتر از "انفجار" نبود
.همیشه سورپرایز کنندست فکر میکنی که اونا میان
میان و فیلمتو میبینن
ولی حتی اون تک و توک هم آخرا دیگه نمیان
یه تجربه ی احساسی خیلی سوزناکو انتخاب میکنی
مثل مرگ دختری که اون به خطر انداخته بودش
و از غم و زاریش تو یه تصویر ترسناک پر زرق و برق استفاده میکنی
گمان میکنم ایدشو گرفتم
وقتی که حاشیه های صوتیو میبریدم و گام برداری میکردم
و همه ی پرکننده هارو بین نوارای آهنربایی قرار میدادم
،یه بار که پرکننده رو برداشتم لالرنس از عربستان" بود"
و گفتم: خدای من! "لارنس از عربستان" بعنوان پرکننده استفاده میشه
!ای آشغال
حالا این یه جیغه! سطحش چطور بود؟
اما همه ی اون عذاب
به یه جیغ رو یه نوارصوتی تبدیل شده
عالیه
هر دفعه که میبینمش منو متأثر میکنه
جوری که جان صحنه رو بازی میکنه
.جیغ خوبیه. جیغ خوبیه
.جیغ خوبیه
.جیغ خوبیه. جیغ خوبیه
!به دوست کوچولوم سلام کن
بیشتر فیلمام درباره خود بزرگ بینین
و افرادی که در جهان های مجزا زندگی میکردن
و چیزای احمقانه ای که تو اون دنیاهای مجزاشون اتفاق میفتاد
این چیزیه که همیشه منو مجذوب خودش میکنه
مارتی برگمن اومد پیشم
چون آل میخواست یه نسخه ای از "صورت زخمی" رو بازی کنه
و ایده ی اصلی "صورت زخمی"، تولید آل کاپون در شیکاگو بود
مارتی گفت اون و آل
میخوان یه فیلمنامه با دیوید ریب بنویسن
و من اخیرا با دیوید ریب کار کرده بودم
،یه فیلمنامه طراحی کرده بودیم "بنام "شاهزاده ی شهر
،درمورد یه پلیس معتاد فاسد که آخرم نرسیدم بسازمش
ولی یکسال روی فیلمنامش کار کرده بودیم
بخاطر همین با کار و روش ریب خیلی آشنا بودم
،دیوید، وقتی فیلمنامه رو شروع کردیم گفت: من فیلمنامه رو مینویسم
.اما نمیخوام با آل و برگمن کار کنم
،با هم انجامش میدیم همونطور که "شاهزاده ی شهر" رو انجام دادیم
بعد آل اومد تا منو ببینه و ببینه که چه خبره
و بهش توضیح دادم جریان چیه
و بعدا همون شب یه تماس از برگمن داشتم
و گفت که آل از فیلمنامه خوشش نیومده
میخواد فردا یه جلسه با دیوید داشته باشه
به مارتی برگمن گفتم اگه از دیوید بخوام به جلسه بیاد، کارو ول میکنه
نتونستم قانعش کنم که دیوید میره
پس زنگ زدم به دیوید و گفتم
اونا میخوان فردا درمورد فیلمنامه یه جلسه داشته باشیم
و دیوید گفت: من میرم
به دوره ای رسیده بودم که با نویسنده شکست خورده بودم
نویسنده که اخراج بشه، تو هم کارت تمومه
نمیتونیم بگیم: بریم سه چهارتا نویسنده دیگه بگیریم
".که دوستشون داشته باشی
روز بعدش به برگمن زنگ زدم
!و گفت: متأسفم
اما این کارو حل نمیکنه
من نمیتونم فیلمو بسازم
بعد اونا سیدنی و الیورو استخدام کردن
و سیدنی و الیور اون صورت زخمی کوبایی
که در فلوریدای جنوبی بود رو ارائه دادن
اتفاق وحشتناک درمورد اون این بود
که من فیلمنامه ی "شاهزاده ی شهر" رو تدوین کردم
که بنظرم فیلمنامه ی فوق العاده ای وبد
یه سال و نیمو با باب لوسی سپری کردم
پلیسی که کل داستان حول اون میچرخه
و بعد وقتی مت بهش علاقه مند شد
خواست با یه نویسنده دیگه پروژه رو انجام بده
و افراد یونایتد آرتیستز مارو اخراج کردن
چیز دیگه ای که فهمیدم این بود که مت و سیدنی داشتن فیلمو با یه نفر دیگه میساختن
حس میکردم سیدنی فیلمو ازم دزدیده
و مسخره بود چون
سال بعدش فیلمی که سیدنی ساخته بودو به من پیشنهاد دادن
ما اول تو فلوریدا شروع کردیم بعد با کوباییا ادامه دادیم
اونا فقط مارو به خارج شهر بردن
اونا از چیزی که تو فیلمنامه بود خوششون نمیومد
فکر میکردن قراره از اون گانگسترای کوبایی بسازیم
...ماه ها اونجا بودم ...فیلمنامه میخوندم و
وقتی آخرسر مجبور بودیم کل فیلمو برگردونیم کالیفرنیا
و گفتم: میخوام این چهره ی استوایی خیلی آکریلیکو داشته باشم
اون گانگسترای "پدرخوانده" رو نمیخوام
که همشون تو اتاق تاریکن
و به سختی میتونی چیزی ببینی
!این باید درخشان باشه. اینجا میامیه
!و کت و شلوارای سفید، رنگای مختلف
و ایده ی خیلی قوی ای داشتم درمورد اینکه ظاهرش چجوری باید باشه
وقتی داشتیم یه صحنه ی دزد و پلیسیو ضبط میکردیم، اتفاقی افتاد
،آل تفنگشو قاپید اونو از لولش گرفت
که از شدت داغی قرمز شده بود و دستشو سوزوند
و باید به بیمارستان میرفت
و تا دو هفته نمیتونستیم باهاش فیلمبرداری کنیم
در نتیجه من دو هفته وقت داشتم تا از هرچیزی بجز آل فیلم بگیرم
لازم به گفتن نیست که به هر روش ممکنی فیلمبرداری کردم
یه نفر میتونست به یه نفر دیگه شلیک کنه
اما من منتظر بودم ستارم برگرده
استیون اتفاقی اومد اونجا و چنتا صحنه گرفتیم
درمورد این چی میگی استیو؟ میتونیم یه دوربین دیگه اینجا بذاریم؟
!چرا که نه
همه داشتن شلیک میکردن
همه به هم شلیک میکردن
من بعنوان یه کارگردان تفسیری کار میکردم
و الیور یه فیلم کارگردانی میکرد
،و احساس کرد من اونجوری که اون میخواست انجامش نمیدادم
و در آخر مجبور شدم بهش بگم مجموعه رو ترک کنه
چون داشت با بازیگرا صحبت میکرد
نمیتونی بازیگری داشته باشی
که دو نظر مختلف از دو فرد مختلف میگیره
.فقط گیجشون میکنه اونا فقط به نظر یه نفر احتیاج دارن
فیلمنامه بر اساس اتفاقات واقعیه
الیور تقریبا تحقیقات منسوخ انجام میداد
افکر میکردن اون یه مامور مبارزه با مواد مخدره
اون وارد حوزه ی واقعا خطرناکی شده بود
و میخواستم این تو فیلم منعکس بشه
در سطح خطرناکی از خشونت جنایتکاران بود
که تابحال ندیده بودن
از "احوالپرسی" به بعد همش با هیئت مدیره رتبه بندی کشمکش داشتم
که با "صورت زخمی" به نتیجه رسید
سه بار اونو ارائه کردم و هربارم نمره ی بدی میگرفت
و گفتم: مطمئنا دیگه تغییرش نمیدم
و همه از دستم خیلی ناراحت شدن
و کاری که کردم همشونو عصبانی کرد
و این جدال بزرگ همیشه سر "صورت زخمی" هست
چون همه چیزو مثل قبل تغییر دادم
چون فکر کردم اگه قراره برای نسخه سومم نمره بد بگیرم
.با نسخه اصلی میرم !منکه در هر صورت نمره بد میگیرم
اره برقی که گوشتو میبریدو نشون ندادم
باید نشونش میدادیم
اما به اینصورت بود که به محض اینکه ... اره برقی میرفت پایین
دوربین با نمای چرخشی ازش دور میشد
نصف بیننده ها خوششون اومد و نصفشون بدشون اومد
.خیلی جدال آمیز بود
حالا نوبت پاته، موافقی؟
و همه فکر کردن "صورت زخمی" درباره هالیووده
و واقعا ازش خوششون نیومد
!فقط خوب بود... عالی نبود
یه فیلم پربیننده ی منحصر بفرد نبود
اما از نظر تجاری موفق بود
،حدود یک دهه بعد
با تولید هیپ هاپ مخاطب خودشو بدست آورد
از اونجایی که طرفدار پرو پا قرص هیپ هاپ نیستم، چیز زیادی ازش نمیدونستم
تا اینکه مردم یه چیزایی درموردش بهم گفتن
از یونیورسال اومدن پیشم و خواستن که رضایت بدم
یه موسیقی هیپ هاپ رو "صورت زخمی" بذارن و !و من گفتم به هیچ وجه نه
،این چیزیه که اول وارد فرهنگ موسیقی
بعد فرهنگ هیپ هاپ و بعدشم وارد فرهنگ بازی میشه
.حالا من یه کارگردان موفق بودم نمیدونم چرا
واقعا اونقدرام درآمد نداشتم
فیلمنامه ای بنام "نمایش غفلت" نوشتم
که پارامونتو خیلی به وجد آورد
و اینجوری بودم: "واو! اونا میخوان ".فیلمو بسازن
بعد روز بعدش دان سیمپسون بهم زنگ زد و گفت
یه کلمه حرف باهات دارم
گفتم: چی؟
"و گفت:"فلش دنس
گفتم: "فلش دنس" چیه؟
بعد گفت: ما ازت میخوایم که "فلش دنس" رو بسازی
گفتم: "نمایش غفلت" چی میشه پس؟
...گفت: نه، نه، ما واقعا
ازشون دلخور شده بودم
و مجبورشون کردم که برای ساخت "فلش دنس" پول زیادی بهم بدن
یه معامله ی خیلی بزرگ راه انداختم و بعدم ولش کردم
ایده ی "بدن دوگانه" رو داشتم
و با کلمبیا یه قرارداد بستم
.یه دفتر داشتم .یه جای پارک داشتم
ازدواجم بهم خورده بود بخاطر همین تو کالیفرنیا زندگی میکردم
پس بنظر میرسید انجامش خیلی باحال باشه
اول شروع کردم کل
ساختار داستان و عوامل بصری به زحمت درست کردم
"یکمی از "در لباسی خیره کننده
"یکمی از "پنجره ی پشتی
"یکمی از "سرگیجه
داستان راجع به قایم موشک بازی
و قایم شدن پشت یخچاله
خیلی از چیزای توی فیلم از چیزایی گرفته شدن که من زندگیشون کردم
من با داداشام قایم موشک بازی میکردیم
و پشت یخچال پیدام میکردن
،تو کلاسای بازیگری بودم
جایی که میتونید ببینید افراد رو صحنه شروع به گریه کردن میکنن
وقتی معلم بازیگری سعی میکنه احساساتشونو بروز بدن
روشی که شماها فیلم میسازین اینجوریه
اول با کاراکتر شروع میکنین بعد ظواهرو میسازین
من با ساختار شروع میکنم بعد پرش میکنم
من با ایده های غیرواقع بینانه هدایت میشم
باید بازیگر بگیرید تا استوارش کنید
و سعی کنید واقعی بنظر برسه
بعد بیننده هارو به بازیگر متصل میکنید
...بعد کل کاراکتر هالی بادی
من میخواستم از کسی استفاده کنم که با برهنگی مشکلی نداشته باشه
بعد گفتم: چرا از یه پورن استار استفاده نکنیم؟
و به آنت هیون خیلی نزدیک شدم
که کاراکتر خیلی جذابی بود
چون اون یه بازیگر و هنرمند باتجربه بود
اساسا کل کاراکترو شبیه آنت ساختم
البته اون هیچوقت تو زندگیش برای فیلم تست نداده بود
همه چی براش جدید بود
تست گرفتن از آنت آبروریزی بزرگی بود
چون آنت پورن استار بود و به گوش رئیس استودیو رسید
من داشتم تو استیج شماره 7 از یه پورن استار تست میگرفتم
.بعد اونا بهم گفتن: نمیتونم اینکارو بکنم
این زمانی بود که شرکت کوکاکولا صاحب کلمبیا بود
.و من گفتم: متأسفم چون دارم انجامش میدم
و انجامش دادم و از اون و ملانی تست گرفتم
واقعا نقشو نمیتونستم به کسی دیگه بدم بازی کنه
برهنگی زیادی داشت
چیز بزرگی که از "بدن دوگانه" بیرون اومد ملانی بود
اون چیزی بود که همه دربارش نوشتن
و آنت همه ی این چیزا رو برام فراهم میکرد
همه ی داستانا از آنت گرفته میشدن
،من کارای حیوانی انجام نمیدم
سادومازوخیسم یا هرچیز متفاوتی که به اون ،ربط داره انجام نمیدم
،ورزشای آبیم همینطور
،آلتمو شیو نمیکنم
فیست فاکینگ نمیکنم و اومدن تو صورتم هم .قطعا در کار نیست
به این ترتیب اون آنتو مطالعه کرد
ارزش آنتو پایین آورده بودیم و اون تو مجموعه بود
اون نقطه ی روشن فیلم بود
و همه یه جورایی از بودنش خوشحال بودن
بعد از سرکوب کردن من، تنها چیزی که میتونستن دربارش صحبت کنن ملانی بود
باید شاهد دیدن چیزایی که میخوای اونا ببینن باشی
بهترین راه برای انجامش اینه که یه زنو لخت کنی
و یه بار که اون فرد از یه جا داره نگاه ،میکنه
میتونی صحنه قتلو نمایش بدی
تا اونو شاهد چیزی که میخوای ببینن بکنی
میخواستم یه همگامی طولانی داشته باشم
یه سکانس تعقیب طولانی
یه جورایی مثل اون ضمیمه ی گردش تو موزه تو "در لباسی خیره کننده"
فکر کنم "بدن دوگانه" طولانی ترین راهروی رو تو کل سینما داره
عاشق فیلمبرداری از زنانم
شیفته ی راه رفتنشونم
دوست دارم دنبالشون کنم
عاشق اینم که بیننده هارو درگیر معماشون کنم
اون دوره ای بود که یه آهنگ پاپ درج میکردی و یه ویدیو میساختی
این فیلمو ارتقاء میداد
و من فکر کردم که: خب بهتره ویدیو رو .وارد فیلم کنم
باید متوجه شده باشین که من داشتم فیلمو میساختم
هیچ کاری نمیتونستم بکنم
اونا یه چیزی مثل ... بهم دادن
یه اختیار تام داشتم برای اینکه فیلمو بسازم
و همه چیز عالی بود تا وقتی که اونو دیدن
هرگز جلوه های مطبوعاتی "بدن دوگانه" رو فراموش نخواهم کرد
رئیس روابط عمومی بهم زنگ زد و گفت
.اونا فردا میخوان تو رو بکشن
الو؟
...متاسفم، نمیتونم صداتونو بشنوم، لطفا
میشه نوع وضعیت اضطراریتونو به من بگید؟
.ببخشید صداتونو نمی شنوم
حساسیتای گرافیکی من
در گذشته گروه زنانو خشمگین کرده بود
و اینجا من یه زنو سوراخ کردم
با یه مته ی نسبتا بلند
".اونا میخوان فردا تو رو بکشن" هیچوقت اون تماس تلفنیو فراموش نمیکنم
چرا سر مته انقدر بزرگ بود؟
چون باید کاملا وارد زمین میشد
ما جایی نمیبینیم که سر مته وارد بدن اون شه
باید وارد کف اتاق میشد تا اون بتونه ببینتش ...درحالیکه داشت
بنظر من خیلی فوق العاده بود
ولی وقتی بعضی از این کارارو انجام میدی
خیلی بنظرت عالی و منطقین
و وقتی جلوی بیننده ها میذاریش
میگن: طرف قاطی کرده، این خیلی بیش از اندازست
خب ولی اون بنظر من زیاد نبود
فکر میکردم خیلی بی نقصه
همیشه باید این واقعیتو بپذیرین
که بخاطر مد روز از شما انتقاد میشه
و وقتی مد عوض شه همه، همه چیزه اون کارو فراموش میکنن
همونطور که قبلا هم بهتون گفتم نمیدونم الان چند نفر میان پیش من
و درباره ی "بدن دوگانه" باهام صحبت میکنن
و همه ی اون چیزایی که مردم داشتن دربارش ،اعتراض میکردن وقتی تازه ساخته شده بود
انگار کاملا فراموش شده
بذارین یه چیزو تو حرفه ی کارگردانا روشن کنم
ما اونا رو برنامه ریزی نمیکنیم
،پیش میاد که ما روی یک چیز کار میکنیم
بعد یه چیز دیگه اتفاق میفته و بعد یه چیز دیگه به تعویق میفته
و ما کاراییو انجام میدیم که در زمان مقرر .بتونیم تحویلشون بدیم
جان لاندا رو میشناختم
بروس اپرینگستین رو اداره میکرد
جان اومد پیشم و گفت
فکری داری که انجامش بدیم؟
که من این ایده رو گرفتم که
این دخترو از وسط بیننده ها بکشه بیرون تا باهاش برقصه
این جاییه که کورتنی کاکس پیداش شد
،"بعد از فاجعه ی "بدن دوگانه
به این فکر کردم که چیکار دارم میکنم
و چرا دارم اینجور عکس العملا رو میگیرم
و فکر کردم که باید یه چیز کاملا متفاوتی بسازم
تا یه مدت طولانی هیچ کمدی ای نساخته بودم
.و واقعا دنی دویتو رو دوست داشتم .اون به فیلم اضافه شده بود
،فیلم ساختن خیلی سخت بود
.وقتی مدیریت استودیو اونو اصلا حمایت نمیکرد
ما تمومش کردیم اما اونا اجازه ی پخششو نمیدادن
پیش نمایشارو دوست نداشتن
کل راهو کشمکش داشتیم
دوسش داشتم، خیلی خنده دار بود کمدی بامزه ای بود
،نقدای خوبی داشت بخاطر همین افراد زیادی دوسش داشتن
نه، نه، دوست من
متشکریم آقای آواکانو
تو دهه 80 تمام وقت کار میکردم
،فیلمنامه مینوشتم
،کارارو میفروختم
بعضیاشون ساخته میشدن، بعضیام نه
بعد درگیر نوشتن "جاذبه مهلک" شدم
،اونجوری که جریان فیلمنامه داشت پیش میرفت بلیطا خوب فروش نمیرفت
و گفتم: کارم تمومه دیگه
خوشبختانه 24 ساعت بعد
یه نفر در پارامونت
پیشنهاد کرد که "تسخیرناپذیران" رو بسازم
قبل از اینکه من برسم آرت فیلمنامه رو نوشته بود
و بعد از اون ما سه تا روی فیلمنامه کار کردیم
اول از همه ما باید الیوت نس رو پپیدا میکردیم
و میخواستم از دان جانسون استفاده کنم
چون دانو میشناختم
"و حالا اون نقش پررنگی در "فساد میامی داشت
و آرت نظرش خیلی رو کوین بود
،بعد به اسپیلبرگ زنگ زدم
به لاری کاسدن که قبلا با کوین زیاد کار کرده بود، زنگ زدم
برای اینکه مطمئنم کنه اون شخص مسئولیت کل فیلمو به عهده میگیره
و اونا گفتن: اون قراره یه کارایی بکنه خاطرجمع باشین
و بعد باب هاسکین را برای بازی در آلکاپون داشتیم
و بعدش شان وارد شد
چون شان همیشه دنبال کارایی میگرده که
اونو از اون کاراکتر جیمز باندیش دور کنه
و بعد اندی گارسیا رو تو "8 میلیون راه برای مردن" دیدم
من با هیئت مدیرم شیکاگو بودم
و بررسی میکردیم که قراره چجوری کارو ضبط کنیم
در همون حال، فکر میکردم ما این فیلمو گرفتیم
...اما ما... برای من... مثل یه
یه تئاتر بازیگری انگلیسی پیشرفته بود
ما به یه بازیگر گانگستر آمریکایی احتیاج داریم
چی تحسین منو بر می انگیزه؟
اون چیه که باعث لذت من میشه؟
.بیسبال
زمان زیادی طول میکشه تا بابی تصمیم بگیره کارارو چجوری انجام بده
باهاش شام باید بری بیرون و درباره فیلمنامه صحبت کنی
و چندین هفته طول کشید تا نهایتا گفت
آره ، فکر کنم بتونم این کارو انجام بدم
اما آخرین چیزی که بابی به من گفت این بود
اما گرون درمیاد
که فوق العاده هم گرون بود
خب اون یه کمی با ستاره های فیلم ها فرق داره
که تا حدودی متوجه شدین
یه چیزی درمورد بابی اینه که اونو تقریبا از کی، از اواسط دهه 60 میشناسمش
در "تسخیرناپذیران" بابی دیالوگاشو حفظ نمیکرد
...و من رفتم پیشش تا ،وقتی گریمش انجام میشد
دیالوگارو بارها و بارها باهاش تمرین میکردم تا اونارو حفظ کنه
به علاوه اون برای بازی نقش آلکاپون باید مقداری وزن اضافه میکرد
و موهاشو تا پشت سر میتراشید
اون لباس زیر ابریشمی ای رو که آلکاپون میپوشید، اونم میپوشید
شما هیچوقت اونو نمیبینید ولی اون میپوشیدش
راسین 1634
من یه دوستی داشتم که اونجا زندگی میکرد
خوبیه یه سکانس برای آهنگساز
اینه که بهش این شرایطو میدی تا موضوع رو بصورت سینمایی تقویت کنه
که با چیزای احساسی در موسیقی خیلی خوب نتیجه میده
بهش زمان و فضای کافی میدین تا اون چیزو در موسیقی تقویت کنه
که واقعا با بیننده هارو ارتباط برقرار میکنه
!نه
موریکون مثل یکی از اون آهنگسازاییه
که دسترسی بهشون غیرممکنه و من برای رسیدن بهش خیلی خوش شانس بودم
اون فیلمو نگاه کرد
بعد به استودیو برگشتیم و فقط چهار آهنگ تکراریو پخش کرد
که هر چهارتا درست و دقیق بودن
...و پنجمی هم بگم
برام 6، 7، 8 یا 9 نسخه فرستاد
!قبل از اینکه بگم: آهان خودشه
:فکر کنم اون چیزی تو این مایه ها بود ...دادل لان دان دان
معمولا وقتی اون سکانسا رو با موسیقی و ،همه چیشون تنظیم میکنم
خیلی تأثیرگذار میشن و نتیجه میدن
،سکانس پلکان اودسا تموم شد
چون ممت قبول نکرد تا چیزه دیگه ای بنویسه
بعد از اینکه توانایی مالی انجام .تعقیب قطارو نداشتیم
به اریک، مدیر لوکیشنم، گفتم
یه پلکان برام پیدا کن
رزم ناو پوتمکین" یادم بود"
که کل ایده ی کالسکه بچه ای
که از میون تیراندازی به پایین پلکان میرفت رو از اون گرفتم
و فقط همونطور که ادامه میدادم اونو ساختمش
!بچم
سکانسا برای آهنگسازو الهام بخشن
اگه میخواین جلوه های صوتیو کم کنین
و فقط از اونا برای اهمیت دادن به چیزای معینی استفاده کنین
چون حالا 97 قطعه موسیقی دارین
،وقتی این چیزارو رو فیلم میذارین .به سوی موسیقی میره
خیلی بندرت پیش میاد آهنگسازا فرصت پرورش موضوعی رو از طریق موسیقی داشته باشن
که همیشه متناقض با دیالوگا و جلوه ها نیست
من دائما این تکنیکارو تو سرم دارم
و دارم سعی میکنم بفهمم
خب، میتونم اینجا ازش استفاده کنم؟ این بهترین روش استفاده از اونه؟
اینا تکنیکای ایجاد ترس قدیمیه
نمای دید دوربین که یه نفرو در اطراف دنبال میکنه
حسی که من نسبت به پوشش دارم اینه
،یه منظره ی وسیع بگیرید شخص به سمت خونش میره
،شخص از پنجره عبور میکند شخص پشت ویکترولا پنهان میشود
!و میگی: پسر این جالبه
من همیشه دارم تلاش میکنم راهی پیدا کم
تا کارو از لحاظ بصری مهیج کنم
آیا اون فقط شبیه یه ایتالیایی تبار نیست؟
چاقویی را برای یه جنگ با هفت تیر میاورد
!از اینجا گمشو بیرون، حرومزاده ی داگو
!برو، تن لشتو از اینجا ببر
خب من همه ی این اصابتارو برای شان گذاشتم
اون خیلی از دستم عصبانی بود
قبلا تا بحال تجربه هیچ ضربه ای به خودش نداشت
!گفتم: تو جیمز باندیو تا بحال بهت شلیک نشده؟
،نه! و مقداری گرد تو چشماش رفته بود
اونو فورا به بیمارستان بردند
و من مجبور بودم بهش التماس کنم تا برگرده و برداشت دومو انجام بدیم
ازش متنفر بود
ما خیلی نگران بودیم چون برای علاقمندی چند عدد بد داشتیم
و اینکه سر و کله کی قرار بود پیدا شه
،و رقابت بزرگ ما اون قسمت فیلم بود
که جان لیتگو با یه چیزایی مثل هیولا تو خونه زندگی میکنه
"همه فکر کردن "هری و هندرسون
قراره بزرگ بشه
و ما یجورایی هفته اول تصورات همه رو خراب کردیم
تسخیرناپذیران" یکی دیگه از اون فیلمای" .جادویی بود
که تو حرفه ات خیلی کم پیش میاد
بعد اونارو برای ساخت فیلمی آماده کردم که هیچکس دلش نمیخواست بسازد
!اونم هست گروهبان اون خوشگل ترینشونه
خوشگلرو انتخاب کن
"من همیشه حس میکردم "تلفات جنگ
بهترین داستان درباره جنگ ویتنامه
اون یه قطعه ی بزرگ روزنامه نگاری بود
یه چرخش دوربین دایره وار واقعا دراماتیکی داشت
حسی که بهم میداد شبیه حسی
نسبت به اینجور جنگایی بود که واردش میشیم و هیچکس نمیدونه چرا
برای من یه استعاره از چیزیه که داریم انجام میدیم
ما این کشورارو داریم ویران میکنیم
این یه اسلحه است
این یه تفنگه
بعد یه حادثه واقعیو دارین
که به یه بی گناه تجاوز میشه و کشته میشه
این چیزیه که ما داریم انجام میدیم و هیچوقتم نمیخوایم بهش اعتراف کنیم
هیچکس
ما این افرادو هیچوقت درک نمیکنیم
فرهنگشونو درک نمیکنیم
یه سری وردای نامفهومی برامون خونده میشه از اینکه این خیلی مهمه
برای منافع کشورمون که اونجا باشیم
،که ابدا هیچ معنی ای نداره
و جای تعجبی نیست که
این سربازا تلاش میکنن کار درستو انجام بدن و .دیوونه میشن
افرادی سعی کردن "تلفات جنگ" رو بسازن
از اوایل دهه 60
یکی از اون ابزارای صحنه ای بود که خریداری ،شده بود
اصلاح شده بود، تو یه قفسه قرار گرفته بود
خریده شده بود، اصلاح شده بود، تو یه قفسه قرار گرفته بود
خوشبختانه دان از پارامونت رفته بود
و رئیس کلمبیا شده بود
و دنبال یه پروژه پر از افراد مشهور میگشت
دان قبلا شرکت مایکل جی فاکسو اداره میکرد
و اون مایکلو برای بازی نقش اریکسون داشت
که تنها راهیه که فیلم تونسته ساخته بشه
ببین این افراد اینجا خودشونو گرفتار میکنن
اونا کنگن یا کنگ نیستن؟
شان این مرد بروکلینی نرینه رفتارو پیشنهاد کرد
اون واقعا گروهبان بود
با بقیه بازیگرا طوری رفتار میکرد انگار عضو جوخه خودشن
هیچوقت با مایکل حرف نزد
دیدش نسبت به اون مثل حسی بود که تو فیلم بهش داشت
اریکسون نمیخوای به ویتنامی نزدیکی کنی
چطور مگه؟ - .نمیدونم -
!اون یه ترسوئه - همینه؟ -
اریکسون مشکلت اینه؟
مایکل مرد خوش طینتیه
و اون خیلی احساس غریبی میکرد
بخاطر شان و افرادش
اما تو فیلم خیلی خوب جواب داد
یه صحنه تو فیلم بود که مایکل، کلارکو با بیل میزد
و شان بهش متلک میندازه مسخرش میکنه
با نگاه عاقل اندر سفیهی که داشت
و ما چنتا برداشت گرفتیم
بعد شان به سمت مایکل جی رفت و اونو کوبوند به زمین
فقط کوبوندش به زمین
من فکر کردم مایکل میخواد بکشتش
بعد ما صحنه رو فیلمبرداری کردیم
یه بلایی سر مایکل آورد
که... به سختی میتونست بلند شه
اون که اول به شدت عصبانی بود
بعد شان فقط اونو به اوجش رسوند
بعد یه چیزی براش زمزمه میکنه و اونجارو ترک میکنه
درباره انتقام
!فکر کنم یه بار در گوشش گفت: بازیگر تلویزیون
شان خوب قدیمی. کار کردن باهاش خیلی هیجان انگیزه
،فیلم خیلی سختی برای ساختن بود
با اون هوا و گرما
برای درک ویتنام باید اون زمینو بشناسی
باید گرماشو تجربه کنی
وقتی یه بار گرماشو تجربه کنی
نمیتونید تصور کنید چقدر روی طرز فکرتون تأثیر میذاره
بعد برای تایلند کل دکور جنگلو ساختم
بخاطر اینکه تو جنگل سه قدم که برمیداری ممکنه به ناکجا برسی
چون تو جنگل هیچ جهت گیری ای نیست
بخاطر همین گفتم: بیاین یه صحنه ی جنگل بسازیم
و فقط درختارو به اطراف منتقل کنید
و داون کل راهو تا اونجا اومد
و فکر کنم پنج ساعتی اونجا بود و سوار هواپیما شد و رفت خونه
وحشتناک بود
میخواستم اون حسارو داشته باشم
که اگه شما فکر میکردین اتفاقات بدی ،روی زمین داره میفته
باید ببینین زیر زمین چه خبره
و تنها راه انجامش این بود که جرثقیل فیلمبرداریو مستقیم به سمت پایین میبردم
،و یه نمای عرضی از تونل
،و فرد آویزونی که وسطش داره حرکت میکنه مثل یه کلنی مورچه رو نشون میدادم
خب کلمبیا از من خواست که فیلمو پیش نمایش کنم
اما پیش نمایشا هیچوقت کمکی نمیکنن
کل فشار کارو قبول میکنی
و در نگاهی به گذشته به شدت ازش پشیمون میشی
"و پایان "تلفات جنگ
چنتا صحنه بازجویی گرفتم
...مخصوصا اون که اونا
اونا با خشونت مایکلو توسط یه وکیل مدافع رو یه سکو مورد انتقاد قرار میدن
این حقیقت داره کاری که رفتی بیرون انجامش بدی
این بود که بفهمی چجوری از این اتفاق استفاده کنی تا گورتو از پیاده نظام گم کنی
اعتراض دارم - ...میتونید بفهمید -
و من اونو حذف کردم کردم
و دست آخر تو نسخه اصلاح شده برگردوندمش
چون اگه چیزی بکار ببری که بیننده ،بیش از حد واکنش نشون بده
.بهت میگن که حذفش کنی
فیلمای من مردمو خیلی میرنجونه
پس میتونین چیزایی که اونا میخواستن از فیلمام حذف کننو تصور کنین
و من باید با چنگ و دندون باهاشون میجنگیدم
پیش نمایش از این فیلم واقعا هیچی به شما نمیگه
جنس فیلم خیلی احساسی و غم انگیزه
یه پیش نمایش چی میخواد به شما بگه؟
.نمیخوام فیلمو ببینم خیلی مضطربم میکنه
نمیدونم به دوستام چی بگم
برای خودم کار سختیه که ببینمش
وقتی مربوط به جنس باشه، خیلی برای آدم مایه ی دل شکستگیه
و باید بری یه میکس انجام بدی و کارو بارها و بارها دوباره ببینی
،"بهترین سالهای زندگیمون"
روز بعدش تو تلویزیون پخش شد
یه ساعت اون آدمای بیچاره نمایش داده میشدن
که فقط سعی میکردن خودشونو با جایی که هستن وفق بدن
چجوری اون فیلمو تماشا میکنین؟
،خیلی ناراحت کنندست .فکر کن اونو بخوای بسازیش
"اون حسیه که من نسبت به "تلفات جنگ داشتم
پاولین یه نقدنامه ی عالی نوشت
اما تأثیر زیادی نذاشت و نقدنامه های جورواجور زیادی وجود داشت
و کسی برای دیدنش نرفت
،بعد از اون کار ناامیدی وحشتناکی بود و کار زیادی بود
اون اینجاست - اون اینجاست -
!بیاین بریم
مردم هیچوقت فکر نمیکردن من در کتاب سررشته داشته باشم
کتابو کاملا درک میکردم
برادران وارنر با "آتش غرور" اومدن پیشم
و این شانس بزرگی برای برگشت به نیویورک بود
...تا یه استودیو فیلم بزرگ بسازم و
بعضی وقتا فقط باید کار کنی و مجبور نیستی فکر کنی
مشکلم با "اتش غرور" این بود که
اون باید شبیه فیلم "خانواده اشرافی امبرسون" میشد
شرمن مککوی واقعا یه کودنه
،"خیلی شبیه به کاراکتر اصلی "خانواده امبرسون
که همه چیو بخاطر غرورش خراب میکنه
و این، طوری بود که فیلم باید میبود
،اما بعد با تام هنکس قرارداد بستیم
.و گفتم: قمار میکنم و اونو مهربونتر میکنم
فقط نمیخوام کار احمقانه ای کنم
اگر آرامش خودمونو حفظ کنیم، کاملا خوب میشیم
!یا عیسی مسیح، شرمن
ما وسط منطقه جنگی لعنتی ایم
!اونوقت تو نگران انجام کار درستی؟
:همش اینجور فکرا تو سرم بود
.اون فیلم بزرگ و پر هزینه ایه
میدونستم چی ممکنه براش مشکل ساز باشه
میتونست مثل فیلم ولز باشه
،یا میتونست مثل "بوی خوش موفقیت" باشه
بهترین فیلمی که مکندریک تابحال ساخته
که درواقع با اون از کار خدافظی کرد
چنتا جوک مبتذل زننده میخوای بشنوی؟ - اونا رو حفظ میکنی، نه؟ -
آتش" باید همینقدر منفی و همینقدر خشک" .میشد
،فقط گفتم: اگه من این فیلمو بسازم .پایان دهنده ی کار من خواهد بود
،مثل ولز، مثل مکندریک
منم یه جورایی قراره بیکار شم
از قضا اون هنوز موفق نبود
باید خشن تر و خشک تر میشد
هرکی که کتابشو خونده از فیلم متنفر بود
مشکل کار کردن در سیستم هالیوود
اینه که به افراد پول زیادی داده میشه
تا کاری که میخوانو انجام بدی
.به این دلیل اون شغلارو دارن
،و ممکنه راه خودتو گم کنی
.و با عقیده ی اونا کنار بیای
هیچوقت اون دسته های یادداشت استودیو رو نمیدیدم
!فقط میتونستم بگم: واو
من خیلی سازش کردم و این فاجعه بود
و جولی سالامون هر حرکتیو توش نوشت
من فکر میکنم فیلم خودش به تنهایی، خیلی رضایتبخشه
،هیچ مشکلی نداره .فقط کتابو نخونید
با جوابی به "آتش غرور"، رتبه گرفته بودم
فاجعه بود! وقتش بود که شهرو ترک کنم
،بعدش ازدواج کردم
،بچه دار شدم
و به ژانری برگشتم
.که تو دهه 70 ساخته بودم
متأسفم
همسرم با یونیورسال توافقی کرد
که ما با هم یه فیلم بسازیم
درواقع دو ایده داشتم
.یکیش یه کاراکتر چند شخصیتی بود
،سالها قبل
با زنی که متأهل بود رابطه داشتم
و اون بعد از کار میومد پیش من
و عشقبازی میکردیم
و چون خسته بود خوابش میبرد
و یادم میاد وقتی خواب بود، نگاش میکردم و فکر میکردم
چی میشه اگه بذارم کل شبو بخوابه؟
چجوری میخوای اینو به شوهرت توضیح بدی؟
!وای خدای من
اما مشکل این بود که داستان لولیتا داویدوویچ
،باید اولین داستان در "ریزینگ کین" میشد
نه داستان جان لیتگوی
!با بچه دزدی و شخصیتای متعدد
.اون چیزی بود که بعدا باید نشون داده میشد
اینجوری باید شروع میشد: وقتی رفته خرید تا ساعتارو بخره
استیون باورو میبینه
،اما وقتی فیلمو داشتم تدوین میکردم
...مسائل جان لیتگو خیلی افراطی بودن، یه جورایی
،حدس میزنم میگین داستان عشقی صابون اپرا
.عنصر اصلی اون نبود
و من باید تمام مسائل جان لیتگو رو میکشوندم تو فیلم
بخاطر این یه غریبی خاصی تو فیلمه
چون به اون صورتی که تصور شده بود، تدوین نشده بود
نمیدونم چرا همیشه جان لیتگو رو آدم بده داستان میکنم
مثل همون دلیلیه که بیلی ویلدر، همیشه فرد مک موری رو آدم بده انتخاب میکنه
درحالیکه بقیه اونو بعنوان استادی برای فلابر" میخواستن"
و اون کلش در محوطه ی پشتیمون ضبط شده بود
همه ی لوکیشنا اطراف نقطه ای که ما زندگی میکردیم، بودن
من و گیل خونه هامون بالای اونجا بود
لولیتا دخترم، به دنیا اومده بود
و ما از خونمون میرفتیم بیرون و ضبط میکردیم
اون از لحاظ مالی یکی از موفق ترین فیلمام بود
چون من حدود 10% از کل پول اولیه رو داشتم
الان که فیلمو نگاه میکنم خیلی جالبه چون مثل یه آلبوم خانوادگی میمونه
بابایی کجاست؟
،بابایی اینجا نیست عزیزم اون رفته یه جای دور
.بابایی اینجاست - .نه اون نیست -
بیا عزیزم باید برگردیم
بیا بغل مامان
من و گیل تو یه دوره زمانی خاصی از زندگیامون دوباره بهم رسیدیم
بعد به زندگیایی برگشتیم که تمومشون نکرده بودیم
و تو این جریان این دختر فوق العاده رو ...داشتیم پس
با اینکه عجیب غریب بنظر میرسید اما همه چی نسبتا خوب بود
اون زمانی بود که فیلمنامه "راه کارلیتو" رو گرفتم
و فکر کردم: پسر، بزن بریم
آلپاچینو با گانگسترا اسپانیایی حرف میزد
،اما فیلمنامه خیلی خوب بود سرانجام که خوندمش
گفتم: میدونم اینو چجوری به یه فیلم عالی تبدیل کنم
دیک سیلبرت یکی از طراحای تولید برجسته است
یه آدم شگفت انگیز برای باهم کار کردنه
،ایده ی اینکه کلاب شبیه قایق باشه
،از اولین لوکیشن خارجی ای که پیدا کردیم گرفته شد
که یه کلاب شبانه به شکل یه قایق بود
بعد دیک داخلو طراحی کرد تا با ظاهرش همخونی داشته باشه
البته اتفاقی که افتاد این بود که ما اون لوکیشنو گم کردیم
و اون ظاهر قایقی رو نداشتیم
ولی بعدا اون برای کارلیتو تبدیل به تصویری از رفتن به دریای کارائیب شد
،شان با اون بلایی که سر موهاش آورده بود همه رو شوکه کرده بود
درباره اینکه اون قراره با اون موهای وز و به عقب تراشیده برگرده، هیچ نظری نداشتم
!قیافشو ببین واقعا تو زندگیت مسخره تر از این نمیشی
نمیدونم این تجربه رو با بازیگرا داشتین یا نه
اما یه صحنه است که اونا روش متمرکز میشن
و اون صحنه بیمارستان در "راه کارلیتو"ئه
داشتیم اون صحنه رو برای روز ضبط بازنویسی میکردیم
که اونا هنوز ازش راضی نبودن
آروم باش دیو، رفیقتم
ما باید از همه ی فوت و فنای
این فیلمسازی از استفاده میکردیم
تا بازیگرا بتونن بازی کنن
اگر چیزیو ببینم که حواس کسیو پرت میکنه
یا باعث میشه اونا تمرکزشونو از دست بدن
باید بهش رسیدگی کنید و اونو از سر راهشون بردارید
کارگردان بودن مثل تماشاچی بودن میمونه
از لحاظ اینکه ضمیرای زیادی تو اتاق داری
و باید ببینی که چجوری باهمدیگه تعامل میکنن
چون وقتی سر یه صحنه ای، در اصل داری تمرکز میکنی
رو اینکه در لحظه چه اتفاقی داره میفته و باید همه چیزو ببینین
وقت نداری بگی: قهوه چطوره؟
یا اینکه: دیشب شب خوبی داشتی؟
کار شما بعنوان یه کارگردان اینه که فیلمو بسازین
اگر کسی از کوره در رفت
،یا شما از کوره در رفتی همه چیز متوقف میشه
اون تعقیبی که فیلمبرداری کردیم
تو اوج تابستونه
و من داشتم سعی میکردم این صحنه رو .از قطار تا قطار بگیرم
و آل هم اون کت چرمی خیلی سنگینو پوشیده بود
...و الان
وسط تابستون تو مترو، هوا 110 درجه است
و من تو یه قطارم
و سعی میکردم از اون فیلم بگیرم درحالیکه تو قطار دیگه ای به سرعت میدوید
و توسط این افراد تعقیب میشد
و باید از قطاری به قطار دیگه میرفتیم
و همه سر کارشونن
و شما... قطارت به اندازه کافی تندتر میره
تا اونو تو یه نما نگه داری؟ یا اینجوری میشه
ما واقعا کل شبو سعی کردیم این صحنه رو بگیریم
و آل بالا و پایین این قطار میدوید
،تا اینکه نهایتا، نمیدونم حدود 4 صبح بود
ناگهان قطاری که آل توش بود شروع به حرکت کرد
و ناپدید شد
و من به دستیار کارگردانم، کریس، گفتم چی شد؟
و اون گفت: آل با مترو رفت خونه
اون فکر میکنه تو دیوونه ای، نمیدونه" ".داری چیکار میکنی
بخاطرهمین باید سوار قطار خودم میشدم و میرفتم به جایی که قطار آل بود
و به تریلر آل رفتم و اون قرمز شده بود
چون ساعتها با اون کتش عرق کرده بود
و گفت: چیکار داری میکنی؟
باید با اتفاقاتی که تو طول روز میفته کنار بیاین
و البته دیدتونو تنظیم کنید
و چیزی رو که واقعا جواب میده یا شایدم چیزی که بهتره رو ارائه بدین
فیلمنامه ی تصویری کل این تیراندازی رو پله برقی رو بزحمت ساخته بودم
که تو مرکز جهانی تجارت بودن و اومده بودن پایین به سمت مترو
هفته ها و هفته ها رو صرف عکاسی کردم
و یه برنامه معماری داشتم
و جایگاه همرو تعیین کردم
و بعد، چند روز قبل از اینکه قرار بود بریم برای ضبط
اونجارو منفجر کردن. اولین حمله ی تروریستی بود
بعد همه گفتن: باید چیکار کنیم؟
و گفتم: فرض کنید اون به ایستگاه مرکزی بزرگ میره
و سوار یه قطار میشه تا به فلوریدا بره
.پس تو ایستگاه مرکزی بزرگ انجامش میدیم
بعد اون صحنه ی استدی کم فوق العاده پیچیده با آل رو گرفتم
هی وینی
وینی صبر کن
چیزی که درمورد برداشت طولانی باید یاد بگیرین
اینه که میتونید احساسات اون لحظه ی واقعیو که سر فیلمبرداری اتفاق میفتنو مستند کنید
،و زمانی که چیزارو تکه تکه میکنید
ریتم عاطفی چیزارو از دست میدین
اون این بالا نیست، بیا بریم پایین زود باش
،روش کلی که فیلم حول فلش بک مرگی ساخته شه
یه ایده بود
از 28000 عکس نوآری که تابحال دیده بودم
اون نمای آغازین بشدت مکرآمیز بود
که برای انجامش باید کمی آماده سازی تدبیر میکردیم
ممکنه یه بار مسیر اشتباهی بری
اونطوری که همیشه چیزارو اداره میکنی نیست
باید بارها انجامش میدادیم تا درست شه
میخواستم به صحنه های مشابهی برگردم
بدون اینکه بیننده اینو بفهمه
میخواستم یه کار کلی انجام بدم
تو جاییه که اون کل راهو برمیگرده و به نقطه شروع مییرسه
اما شما متوجه نمیشید که تو اون صحنه این تا وقتی که نصف راهو بگذرونین
!و میگین: وای خدای من من قبلا اینجا بودم
دوباره اینم داشت نقدنامه های جورواجور :میگرفت
"ژانر خسته ی گانگسترها"
و من تقریبا خیلی ناامید بودم
چون یادمه وقتی به برلین رفتم
و بعد از اینکه فبلم اومد، داشتم تو برلین تماشاش میکردم
و تو ایالات متحده هم خوب بود
:یادمه وقتی تو برلین تماشاش میکردم گفتم ...من نمیتونم
نمیتونم فیلمی بهتر از این بسازم
دوباره موضوع بودن در مکان درست، در زمان درسته
مایک اویتز باهام تماس گرفت و گفت
علاقه ای به انجام "مأموریت غیرممکن" با تام کروز داری؟
!من گفتم: داری شوخی میکنی؟ معلومه
چون من... من مطمئن بودم فیلم پربیننده ی عظیمی میسازم
گفتم: با تام کروز؟
مأموریت غیرممکن؟ من آمادم
این موقعیتی بود که تام هرچی میخواست
انجامش میدادن، مهم نبود چی باشه
اونا فقط میخواستن تام کروز تو "مأموریت غیرممکن" باشه
از طرف دیگه تام هم میخواست برای تولید اولین فیلم سینماییش
همه چی دقیق و درست باشه
بعد من میخواستم با دیوید کوپ ارتباط داشته باشم
تا فیلمنامه رو بنویسه، اون همون کسی بود که "راه کارلیتو" رو نوشت
،وقتی فیلمنامه ی دیوید کوپ رو بررسی کردیم
...همه فیلمنامه رو دوست داشتن، اما تام
،مشکل داشت مشکلات کاراکتری که آزارش میدادن
اون ازشون راضی نبود
و گفتم: تام تو باید با من به دفتر شاری بیای
و بگی که میخوای این فیلمو بسازی !یا اینکه کاری نمیکنیم
،و در آخر ازش بله رو گرفتم ...اون میسازه
اون این فیلمنامه رو میسازه
تماس تلفنی بعدی که صبح روز بعد داشتم تماسی از پاولا بود
و گفت: خبر خوب اینه که ما فیلم میسازیم
خبر بد اینه که دیوید کوپو داریم اخراج میکنیم
و رابرت تاونو میاریم
تام فکر کرد تاون میتونه چیزای کاراکتری بهش اضافه کنه
خب چه جوری اینو میفهمی نسبت به... رفیق؟
دیو خبر خوب اینه که ما داریم فیلمو میسازیم
خبر بد اینه که تو اخراجی
،ما داریم فیلمو میسازیم .اما من همچنان با دیو ارتباط داشتم
کل جریانو بهش میگفتم
از کاری که باب تاون انجام میداد، راضی نبودم
نظر تاون این بود که کل فیلمنامه رو از اول بنویسه
.که اشتباه بود
و من به جایی رسیده بودم که داشتیم صحنه ای رو میساختیم
که نمیدونستم تو فیلم هستن یا نه
چیزی که در آخر اتفاق افتاد این بود که براشون کاملا روشن کردم
که ما نمیتونیم با فیلمنامه تاون پیش بریم
دیو باید میومد و فیلمنامه رو بازنویسی میکرد
در واقع من یه فیلمنامه نویس تو یه هتل داشتم
و یه فیلمنامه نویس دیگه تو یه هتل دیگه که همزمان مینوشتن
هیچوقت تو تاریخچه فیلمسازیم این برام اتفاق نیفتاده بود
در اصل "مأموریت غیرممکن" تو آمریکا بود
تام این "مأموریت غیرممکن"ه
میتونیم سرتاسر دنیا بریم
ستاره های فیلم مشهوری تو این کشورا هستن
که خودشونو میکشن تا تو این کار باشن
"چون تام میخواست ستاره ی "مأموریت غیرممکن باشه
"و چون "مأموریت غیرممکن
،اساسا کار یه تیم متخصصه
ما باید اونو به یه فیلم تام کروز تبدیل میکردیم
،پس گفتم: اولین کاری که باید انجام بدیم .اینه که کل تیمو نابود کنیم
تام کروزو تو سه صحنه ی شگفت انگیز دیدم
بیشتر فیلمای هیجانی جاسوسی، هیجانی جنایین
که صحنه های کاراکتر جالب زیادی دارن
که یه جورایی انگار داری پیازو باز میکنی
پوشش، یه پوشش دیگه، اوه و میفهمین
...بعد میرین اونجا و میفهمید
...اوه، اما اون واقعا
.و اینجور چیزا
اما این ضرورتا
چیزی نیست که بتونید به یه صحنه بصری مجزای عالی تبدیلش کنید
منظورم ایده ی کلی مک گافینه
که هیچ فرقی نمیکنه که اونا دنبال چی دارن میرن
او نیمی از یک لیستغیررسمی سازمان سیا .را به سرقت برده است
گزارشی از تمام مامورهای پوشش گسترده ما ...که در ... شرقی کار میکنن
گنج کوچولوی ما اینجا یه شکم پر از میکروفیلم داره
.قبل از اینکه بتونیم اونارو حرکت بدیم...
کوه راشمور
چه حای فوق العاده ای برای گرفتن یه صحنه تعقیب!
چجوری اونارو به کوه راشمور ببرم؟
یه ایده ی بصری خیلی عالی میگیری
بعد نویسنده رو میاری
یا خودت، تا با اونجا آشنا شی و پرش کنی با کاراکترایی
که باهات به کوه راشمور میان
من این ایده رو دادم که وارد سازمان سیا شیم و سکانسای صامتی از
،خارج کردن لیست غیررسمی از کامپیوتر
گرفتن قطره عرق، و این چیزا داشته باشیم
،این سکانس پایانی خیلی دقیقو
،با هلی کوپتری که قطارو تو تونل تعقیب میکرد کار کرده بودم
و تاون نظرش این بود که اون باید
با درآوردن نقابها تو اتاق واگن باری عوض شه
و ما داشتیم وارد یه ... بزرگ میشدیم
چی میتونم اسمشو بذارم؟ تضاد بر سر اون
گفتم: نمیتونی "مأموریت غیرممکن" رو تموم کنی
با افرادی که نقاباشونو تو یه واگن باری درمیارن
:و بعد تاون فکر کنم گفت
پس قراره چی باشه؟ هلی کوپترایی که تو تونل !پرواز میکنن یا همچین چیزی؟
همه ی این نمایشای درخشانو رد میکرد
و مثل چنتا سکانس هیجانی بی ارزش حساب میکرد
که هیچ نیروی شخصیتی یا عاطفی نداشت
و واقعا یه جورایی داشتیم جلوی تام جر و بحث میکردیم
که آخر گفتم: باشه بچه ها
!واگنای باری، عاشقشونم
بیاین انجامش بدیم، نقابایی که کنده میشن
من نظرم عوض شد... دیگه نمیخوام از هلیکوپتر و تونلا و قطارا فیلم بگیرم
و فقط این صحنه ی سه کاراکتری خارق العاده رو تو واگن باری داریم
!بی نظیر میشه و من یه جورایی رهاش کردم
و تام تصمیم گرفت
و فکر کرد که رویداد آخر فیلم
میتونه بهتر از واگن باری باشه
پس ما یه صحنه ی کوتاه شده ای تو واگن باری داشتیم
و بعد رفتیم بالای قطار و سکانس پایانیو گرفتیم
،سه تا ماشین ساختیم
و کل صفحه سبزه
،اونجا بودن ILM و همه ی افراد (نام شرکت آمریکایی جلوه های بصری)
.و رو همه چی علامت میزدن
ساختنش خیلی راحت بود چون من این .پیش زمینه های فنیو داشتم
،اینجا... اینجا الان یه اتفاق بدی داره میفته
.در رابطه با این سکانسای اکشن
و به همین دلیله که اونا تو بسیاری از این فیلمای بزرگ، خیلی کسل کننده ان
.چون اونا از قبل متجسم شدن
وگرنه ما تعقیبو داریم، ماشینو داریم، و دایناسور میپره روشون
ILM و بقیشو میذارن به عهده ی یا هرکس دیگه ای که انجامش میده
و افراد اونو از قبل برای شما مجسم میکنن
چون این پلانا خیلی گرونن
و اونا همشو تو کامپیوتراشون دارن خب میخواین اینجوری به چی برسین
!کلیشه های بصری فراوون
یه چیزی منفجر میشه و مستقیم میاد سمت دوربین
اونا همه ی این چیزای کوچیکو تو کامپیوتراشون دارن
مأموریت غیرممکن" مثله "تسخیر ناپذیران"ه"
.یعنی انگار... خیلی خوب بود
،در لباسی خیره کننده" خیی خوب بود" .همه چی خیلی خوب بود
همه ازشون بیش از حد لذت میبردن
همه میدونستن اون قراره یه فیلم پرفروش بزرگ باشه
و واقعا مارو تنها رها کردن
پرفروش ترین فیلم حرفه ایم بود
اما متاسفانه از همسرم جدا شدم
،و خبر روزنامه ها شده بود پس من خودمو پنهان میکردم
و از اونجا، در نیویورک
شروع کردم به دادن ایده ی
چشمان مار" به دیوید"
من همیشه میخواستم یه کاری تو کازینو بسازم
یه زندگی کاملا منزوی و یه دنیای فاسده
...ببین وقتی این دیدارای کوچیکو داریم
...بهت اجازه میدم، فرصت میدم
بهت فرصت میدم تا به سزای
همه ی اون کارای پلیسی اضافه ای که درست .کردی، برسی
و انجام یه نمای استدی کم فوق العاده پیچیده که
نمیدونم 16 یا 18 دقیقه ادامه داشت، بود
با همه ی اون برشای پنهان شده و .چرخشای ضربتی دوربین
بعد یه حسی از جهانی که اون پادشاهشه می گیرید
.قبل از اینکه منشی به قتل برسه
ما یه جورایی این ایده ی راشومونی رو داشتیم .که همیشه میخواستم انجامش بدم
باید اونو از سه جهت مختلف ببینیم
.که این همیشه چیزیه که فردو مجذوب خودش میکنه
دوباره این کارم خیلی شبیه کار هیچکاکه
این ایده رو داشتم که: مشتزنیو فقط از
دید نیک کیج نشون بدم و هیچوقت مبارزه رو نمایش ندم
همه صداشو میشنون
!درسته
!اره - -
همه بهش واکنش نشون میدن
اما هیچوقت نمی بیننش
الو؟ چی؟
تو کی هستی؟ کجا؟
عدد شانسم؟
چی؟
باید جای همه چیزو بدونین
...و... و وقتی که
...دفعات زیادی کسی شلیک میکنه
...و کسی میفته
مثل این میمونه بگی: همه کجان؟
چقدر نزدیکن؟ خطر چقدر نزدیکه؟
.من تو این موضوع وسواسیم
عقیده ی من، و عقیده ای که من و دیو داشتیم
،اینه که وقتی با همچین فسادی سر و کار داری
خدا رو احتیاج داری تا بیاد پایین
.و... و... همشو از بین ببره
این تنها چیزیه که جواب میده
این بود کل ایده ی موج
!خدای بزرگ
متاسفم عزیزم، من سعیمو کردم
!مواظب باش - ...یا عیسی مس -
!مواظب باش
و کسی فکر نمیکرد اون خوب باشه بخاطر همین یه کار دیگه کردیم
که من مخصوصا فکر میکردم اونم مثل ایده ی اصلی خوب نیست
تموم کردن سخته، همیشه کار سختیه
تو حرفه تون اگه بتونید دو یا سه پایان عالی ،برای فیلماتون داشته باشید
شما... کارتون شگفت انگیزه
اون واقعا مایه ی ناامیدی بود
انتقادای خوبی نگرفت
چشمان مار" اونقدرا گرون نبود"
فکر نکنم بیشتر از حدود 30 یا 40 میلیون هزینه برداشت
مأموریت به مریخ" خیلی گرون بود"
شرایط دیگه ای هست که اونا یه کارگردان برای گمأموریت به مریخ" گرفتن
که یه بودجه ی 115 میلیون دلاری میخواست
و گفتن نه اونا نمیوتن با اونقدر بسازنش
بعد من رفتم سر اون فیلمی که همه استخدام شده بودن
به معنای واقعی پرسنل کاملی اونجا حضور داشتن
و من فورا شروع کردم به تهیه فیلمنامه ی مصور از صحنه های مجزای بزرگ
وو یه جورایی بی وقفه بود
چون پلانای واقعا پیچیده ی زیادی داشت
و باید فکری بحال همه این سکانسا میکردم
تقریبا پولمون تموم شده بود
پلانا خیلی پرهزینه بودن
روز اول یکی از اون پلانارو گرفته بودیم
و هرهفته اونو میدیدیم
چون اونا یه چیز اضافی بهش اضافه میکردن
و تقریبا تا یک سال به همین منوال پیش رفت
من همیشه متعجب بودم از این کارایی که افرادی مثل
،استیون یا زمکیس میساختن
خدای من! تکرار نامتناهی بود
اما باید باهاش بمونید، همش این فشار روتونه
در واقع هرکسی داره تلاش میکنه تا خودشو نجات بده
،وقتی خیلی بزرگ میشه
کسی نمیخواد مسئول این کار بزرگ باشه
،و اگه نتیجه ی خوبی نداد، رؤسا عوض میشن
اگرچه بعضی از کارایی که توش انجام دادمو دوست داشتم
اونموقع میگی: من اینجا دارم چیکار میکنم؟
،من سعی کردم بودجه رو بشکنم ...برنامه ریزی کردم با چیزایی که
من وارد مسیری شدم که توان تحملشو نداشتم
چون یه حجم بالایی از کار برای همچین مدت طولانی ای داشتم
بعد میگی: آیا واقعا دارم ازش لذت میبرم؟
تازه 60 سالم شده بود
این... این... کاریه که من میخوام انجامش بدم؟
سیستم هالیوودی که ما توش کار میکنیم کاری بجز نابودیمون نمیکنه
هیچ خوبی ای از نظر خلاقیت نداره
پس با سیستم پردردسری مبارزه میکنین
...و تمام ارزشای سیستم مخالفن با
چیزایی که باعث ساخت یه فیلم خوب واقعی میشن
وقتی اون فیلمو تموم کردم
زمانی بود که سوار هواپیما شدم و به پاریس رفتم
گفتم: دیگه نمیخوام فیلمای مثل این بسازم
"بخاطر همین "مأموریت به مریخ
.آخرین فیلمی بود که تو آمریکا ساختم
،این جنبه ی مثبت تنها بودنه بیشتر وقتا
.ناگهان میتونی بگی: این کار خوبی نیست
من عاشق ساختن فیلماییم
،که بر اساس ایده های سینمایی خالص خلق شده باشن
زن افسونگر" همش درباره یه ساختار بصری" تو داستان پردازیه
من یه شخص خیلی قطبنده ام
و منتقدین فکر کردن من فقط نا امید و شکست خورده بودم
بعد منتقدایی هستن که
که تا حدودی متوجه شدن دارم چیکار میکنم
.حداقل حس کردم که متوجه میشن
اینکه اونا فیلمامو دوست نداشتن هیچوقت اذیتم .نکرد
...چون اونا
یا بنظر نسبت به زنا بی عاطفه یا خیلی ...خشنن یا
من فقط حس کردم بنظرم همیشه اینطور بنظر میرسید
.که کار درستو برای مصالح درست انجام بدم
،حقیقتی که پاولین منو دوست داشت
باعث میشد مردم دائما درموردم بحث کنن
من یه روش خیلی پیچیده و ظریف برای دیدن اشیا دارم
من باید خودمو مجبور کنم تو خطوط خیلی مستقیمی کار کنم
،چون وقتی کار میاد تو دستم باور کنید
شروع میکنه به پیچیده شدن
.و از میان واکنشا و شکستای نور دیده میشه
خلق مقدار زیادی تعلیق
باعث ایجاد حواس پرتی از تراژدی مشرف الوقوع میشود
مثل یه حقه ی جادوگری میمونه
،ازشون میخواین تا به این دست نگاه کنن
.در حالیکه دست دیگه داره کارایی میکنه
پس باید یه بافت کلی بسازین
که حواس بیننده رو پرت کنه از خرگوشی
که از کلاه دارین میکشینش بیرون
کوکب سیاه" مثالی بود "
،"که توش برخلاف "آتش غرور
گفتم من میخوام "کوکب سیاه" رو همون طوری بسازم
که "کوکب سیاه" هست
و شبیه همه ی اون کارای رمزآلود داشیل همته
که کسی کامل نمیتونه اونو بفهمه
!گفتم: فکر میکنم این بخشی از این ژانره
گفتم: من دارم سعی میکنم رمان اصلی
.و همه ی پیچیدگیاشو دنبال کنم
:که البته همه در مورد "کوکب سیاه" میگن
.نمیتونن هیچیو دنبال کنن
من شروع به آماده سازیش نو لس آنجلس یعنی جایی که اتفاق میفتاد، کردم
بعد به آلمان رفتیم
بعد تصمیم گرفتیم به ایتالیا بریم و اونجا آمادش کردیم
بعد تصمیم گرفتیم به بلغارستان بریم
جایی که ما درآخر اون بخش نهایی سرمایه رو گرفتیم تا فیلمو بسازیم
اگر من بخوام کسیو تو موقعیت خطرناکی بذارم
ترجیح میدم دنبال یه دختر برم تا یه پسر
این ویژگی این ژانره
زنی با لباس تو خونه ای
که با یه شمعدان در اطراف خونه قدم میزنه
رو تو بسیاری از فیلمام میبینین
...ناتوانی کاراکتر برای جلوگیری از این
این حماقت جاری رو میبینین
من تو خانواده ای پر از آدمای خودخواه عجیب بزرگ شدم
که خیلی بی حس بنظر میرسیدن
نسبت به آسیبی که به همدیگه میزدن
اما برادر وسطیم خیلی حساسه
حس نمیکردم اونقدر قوی باشه که بتونه این جبرو تحمل کنه
همیشه از اون محافظت میکردم
اونجور جنگجویی ای که من دارمو اون نداره
و اینجوری بود که این بچه کوچیک سعی میکرد بگه
!داد نزن! تقصیر اون نیست
و هیچکس بهم توجه نمیکرد
و من در واقع بی تأثیر بودم
و بخاطر اون خیلی خشک شدم
!آهسته برو! سرعتشو کم کن
هی، هی، هی - !آهسته برو -
"داستان "غیرقابل انتشار
در اصل داستان "تلفات جنگ"ه
درمورد این چیزایی که برای شما هیچ معنایی ،ندارن
مثل: چرا ما تو ویتنامیم؟ یا چرا ما تو عراقیم؟
و ما نگران سلاحای کشتار جمعی عراقیم
بعد از اینکه ماارتششونو تو جنگ قبلی کاملا نابود کردیم
اونا هیچ نیروی هوایی ندارن
ما برای یه دهه یا بیشتر به اونا گشنگی دادیم تا بمیرن
خب زهرا نقش دخترو بازی کرد
که تو "غیرقابل انتشار" بهش تجاوز میشه
و اون یه پناهنده بود که تو عمان زندگی میکرد
اما من با فرهنگی سرو کار دارم که باهاش آشنا نیستم
پس وقتی ازش خواستم این کارو انجام بده
مثلا سربازایی که تظاهر میکنن دارن بهش ،تجاوز میکنن
نمیدونم دارم حد چه عرف فرهنگی ای رو رد میکنم
اما چون زهرا خیلی فهمیده بود
کارایی که من ازش میخواستمو انجام میداد
و من حس کردم که اون الان داره پا رو یه حدی میذاره
اینا چیزایی بود که خانوادش با دیدن فیلم
ازش وحشت زده شده بودن
اون از فرهنگ کامل خودش طرد شده بود
اما اون یه بازیگره و حس کرد که این کار درسته
و من واردش کردم
چون من کسیم که اونو راهنماییش کردم
و بعد بجای رها کردن اون با یه آینده ی خیلی نامعلوم
و بخاطر اینکه یه دختر خیلی بااستعداد ،و یه دختر عالی بود
اونو آوردم اینجا و بردمش به مدرسه
تا بتونه رویاشو، هرچی که بود رو دنبال کنه
خب من فکر میکنم دارم برمیگردم به اون فیلمایی که شما بچه ها دارین میسازین
شما دارین با سیستم سازگار میشین
اگه بخواین فیلمای شخصی با ایده های شخصی بسازین
باید با یه بودجه معین بسازینش
شما یه نوع فیلم خاص میسازین
چون اون طوریه که همه چیزو میبینید
و این تصاویر تو فیلماتون بارها و بارها تکرار میشن
و این چیزیه که تعیین میکنه شما کی هستین
مردم همیشه درباره هیچکاک حرف میزنن
چون خیلی تأثیرگذاره
افراد زیادیو ندیدم که
که مکتب هیچکاکو دنبال کنن، بجز خودم
اون فردیه که این ابزارای بیان داستان پردازی بصری عجیبو گسترش داد
که اینا یه جورایی با مرگ خودش از بین میرن
و من مثل یه کاروری بودم که همه چیزایی که اون توشون پیشقدم شده بودو انجام میدادم
و اونارو به شکلای مختلف سبکی که خودم داشتم کاملش میکردم میساختم
مثل یه فرم مدرن کلی که اون ساخت میمونه
کارگردانای زیادی رو مطالعه کردم
و تا الان یعنی 70 سالی که زندگی کردم
میبینم که الان در کمال خلاقیتم هستم
مال بیشتر کارگردانا تو دهه ی سی سالگیشون
40سالگیشون یا 50 سالگیشونه
اونا، بطور واضح اونا میتونن ادامه بدن
و 20 فیلم یا 10 فیلم دیگه بسازن
اما احتمالا شما فقط درمورد فیلمایی که
تو 30سالگی، 40 سالگی یا 50 سالگیشون ساختن، حرف میزنین
من همیشه فکر کردم هیچکاک مثال خیلی عالی ایه
"چون بعد از "سرگیجه" و "روانی
و "پرندگان" که هرچقدر بخواین میتونین راجع بهش حرف بزنین
و همه ی فیلمای دیگه ای که بعد از اون ساخت
و بعد درنهایت سازمان انتقادی بهش رسید
و شروع کردن به نوشتن درمورد اینکه اون چه نابغه ایه
اما اون فیلما به اندازه ی
اونایی که تو 30سالگی، 40 سالگی و 50 سالگیش ساخت، خوب نیستن
باید از لحاظ فیزیکی آدم قدرتمندی باشین تا انجامش بدین
هیچ شکی توش نیست که اون از لحاظ فیزیکی از پا درتون میاره
فک کنم ویلیام ویلدر گفت
وقتی نمیتونی دیگه راه بری مجبوری متوقف شی
یه نکته درباره فیلمسازی اینه که
هر اشتباهی که مرتکب شی اونجا تو صفحه نمایشه
،هرچیزی که رفعش نکردی ،هر میانبری که زدی
.تو بقیه زندگیت می بینیش
پس مثل ثبت چیزایی میمونه
که تمومش نکردی درحقیقت
افراد زندگیتون ممکنه با تمرکز زیاد شما و
غرق شدن تو کاری که انجام میدین .تو خطر قرار بگیرن
همسر واقعی من فیلممه نه تو
جديدترين اخبار فيلم و سريال در کانال تلگرام و اینستاگرام سايت .:: @bollbolljan_com ::.