..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏.:: www.bolboljan.net ::.
و اکنون یکی از مهمترین سرمایه‌گذاران امریکا
با شما از رازهایش می‌گوید.
«وارن بافت» این صدای پوله.
۹.۲ میلیارد دلار... سرمایه‌گذار میلیاردر، وارن بافت
دومین مرد پولدار امریکا.
ارزش دارایی او حدود ۶۲ میلیارد دلار پیش‌بینی می‌شود.
این موضوع ایشان را ثروتمندترین انسان روی زمین می‌کند.
میدونید، بافت دقیقاً اون چیزی که تصور میکنید، نیست.
با اینکه کارش تجارت پول است،
اما حتی یک ماشین‌حساب یا کامپیوتر ندارد.
او نمای بزرگتر را می‌بیند،
و این برایش میلیاردها پول درآورده است.
هر کسی را ممکن است بتوانید شکست دهید،
اما بعید میدونم بشه وارن بافت رو شکست داد.
بافت اولین گواهی مالیاتش رو در سن ۱۳ سالگی پر کرد.
اما اصلاً میلیارد معمولی‌ای نیست.
مطمئناً نیست مت.
اون یه میلیاردر ۴۴ میلیارد دلاریه.
وارن بافت رویکردی داشت
که اون رو بین همتاهای میلیاردرش متمایز نمیکرد.
وارن بافت، پسرک اهل نبراسکا
که در بزرگسالی جادوگر اوماها شد. (نام یک ایالت)
او چه چیزی داشت که باعث شد
پولدارترین مرد جهان شود؟ او چه کرد؟
۷۰ سال پیش دبیرستان میرفتم.
حدوداً یک‌سوم زمان ایجاد کشور.
و وقتی من دبیرستانی بودم،
فقط دو چیز در ذهنم داشتم...
دختر و ماشین.
و...و کارم با دخترا خیلی خوب نبود،
پس در مورد ماشین حرف میزنیم.
تصور کنیم وقتی این صحبت تموم شد،
بهتون اجازه میدم هر ماشینی میخواین انتخاب کنین.
خوب به نظر میاد، مگه نه؟
هر رنگ و مدلی که میخواید امتحان کنید
تا فردا با یه پاپیون گنده رو سقفش، در خونتون باشه.
و شما میپرسید: «اصل قضیه چیه؟»
قضیه اینه که...
این تنها ماشینیه که کل زندگیتون خواهید گرفت.
حالا با دونستن اینکه این آخرین ماشینیه
که خواهید داشت، چکار میکنید؟
شما جوری ازش نگهداری میکنید که هیچکس به عمرش ندیده.
چیزی که میخواستم بگم اینه که
قرار نیست تو کل عمرتون فقط یک ماشین داشته باشید،
اما کل عمرتون با همین بدن و همین ذهنه
و فقط همین یکی رو خواهید داشت.
و این بدن و ذهن الان به نظر فوق‌العاده میان
اما یه عمر باید براتون کار کنن.
دارم میرم شرکت.
مسیرم تا شرکت با ماشین ۵ دقیقه‌ست.
این کار رو...
۵۴ ساله انجام میدم.
یکی از خوبیای این رانندگی ۵ دقیقه‌ای
اینه که یه مک‌دونالد سرراهمه و میتونم یچیزی واسه خودم بخرم.
صبح بخیر، ممنون که مک‌دونالد رو انتخاب کردین.
بفرمایید هرچی میخواید سفارش بدید.
یه مک‌مافین سوسی با تخم‌مرغ و پنیر میخوام.
چیز دیگه میل دارید؟ نه ممنون، بسه.
و صبح وقتی داشتم ریشامو میزدم به همسرم گفتم
۲.۶۱ یا ۲.۹۵ یا رو انتخاب کنه .۳.۱۷ دلار
و اون مبلغو تو یه فنجون گذاشت اینجا کنارم
و این میزان تعیین میکرد اون روز چه صبونه‌ای باید بخورم.
سلام. ۲.۹۵ اوکی، ۲.۹۵.
بفرمایید. حالتون چطوره قربان؟
هی عالیه! شما تو برنامه‌ی «کاندید کمرا» هستید!
صحیح. سلام به همگی!
وقتایی که خیلی حس موفقیت ندارم،
ممکنه ۲.۶۱ رو انتخاب کنم که دوتا پتیِ سوسیسه
و بعد میچسبونمشون به همدیگه و یه کوکا واسه خودم میریزم.
سلام، حالتون چطوره؟ سلام، ممنون خوبم.
۳.۱۷ بیکن و تخم‌مرغ و و بیسکوییت پنیریه،
اما امروز بازار خوب نیست
واسه همین ۳.۱۷ رو بیخیال میشم و میرم سراغ ۲.۹۵
از اعداد خوشم میاد.
این علاقه برمیگرده که زمانیکه درست یادم نمیاد.
وقت کار با اعداد حالم خوبه.
همیشه داشتم با اعداد بازی میکردم.
و خیلی کیف میداد که دوستاتو جمع کنی
و باهاشون شرط ببندی کدوم تیله زودتر میره تو سوراخ.
خیلی بچه‌ی پرانرژی‌ای بودم.
خیلی کنجکاو بودم و همیشه تو کلاسا از
همه جوون‌تر بودم، چون کلاسا رو میپیچوندم.
همیشه در حال رقابت بودم.
نسبت به اغلب بچه‌ها بیشتر کتاب میخوندم.
از کتاب خوندن خیلی لذت میبردم.
خاله ادی بهم سالنمای جهان رو داد
و این بهترین اتفاق زندگیم بود.
هنوز یادمه که جمعیت اوماها در سال ۱۹۳۰، 214،006 نفر بوده.
بعضی اعداد تو خاطر آدم میمونن.
و خیلی زود، احتمالاً وقتی هفت‌ساله یا بیشتر بودم
یه کتاب از کتابخونه‌ی بنسون امانت گرفتم
با عنوان «هزار راه برای درآوردن ۱۰۰۰ دلار»
و یکی از روش‌های داخل این کتاب
داشتن ترازو بود.
نشستم و محاسبه کردم چقدر پول برای
خرید اولین ترازو لازمه،
و اینکه چقدر طول میکشه تا ازش سود عایدم بشه
تا بتونم یکی دیگه بخرم، و میشستم
جداول پیچیده‌ی سوددهی میکشیدم
تا بفهمم چقدر طول میکشه تا بتونم برای
تمام آدمای دنیا یه ترازو بخرم.
اونطوری همه‌ی آدمای دنیا روزی سه بار ورزنشونو با ترازو میکشیدن
و من مثه راکرفلر دنیای ترازوها تو خونه‌ی خفنم نشسته بودم.
پولِ هفتگیم زمان بچگی هفته‌ای یک نیکل بود
اما از ایده‌ی هفته‌ای بیشتر از یک نیکل داشتن خوشم اومده بود،
واسه همین خیلی زود شروع به کار کردم.
اول میرفتم در خونه‌ها و کوکاکولا میفروختم.
آدامس درِ خونه‌ها فروختم.
مجله‌ی «دنیای خانواده» رو خونه به خونه فروختم.
«چلچراغ»، «گل‌آقا» هرچی فکر کنید.
فکر کنم از همون اول از این بازی خوشم میومد.
اما دلم میخواد واسه خودم کار کنم.
یه دلیلی که از روزنامه پخش کردن خوشم میومد همین بود.
میتونستم خودم مسیرمو انتخاب کنم.
هیچکس ساعت ۵ و ۶ صبح مزاحمم نمیشد.
روزی ۵۰۰ تا روزنامه میرسوندم
و به ازای هر روزنامه ۱ پنی می‌گرفتم اما یوقتایی
این پنی تبدیل به چیزای دیگه میشد.
این حرف انیشتین مشهوره که «سود مرکب
هشتمین عجایب زمینه» یا همچین چیزی،
و این برمیگرده به داستانی که احتمالاً تو دبستان خوندین.
یک کسی یک کاری واسه یه پادشاهی انجام داد
و وقتی پادشاه گفت: «چطور میتونم جبران کنم؟»
اون گفت: «یه صفحه‌ی شطرنج بیارید
و یک دونه گندم بذارید اولین مربع از بالا
و تو مربع دومی دوبرابرش کنید
و تو سومی، دوبرابر دومی رو بذارید.»
و پادشاه سریعاً پذیرفت، و زمانیکه فهمید
دو برابر خونه‌ی ۶۴ام چقدر میشه
کل سرزمینش رو از دست داد.
این یه مفهوم خیلی ساده‌ست، اما به مرور زمان
چیزهای خیلی فوق‌العاده‌ای رو ایجاد کرده.
برک‌شایر یک شرکت بی نظیره.
چهارمین شرکت بزرگ در لیست «۵۰۰» تای برتر فوربز.
اون اولین کسیه که تا حالا یک شرکت رو
از هیچ رسونده به این مقام.
برک‌شایر هاتاوِی. خیلی ممنون.
برک‌شایر یجورایی یه هلدینگه.
این شرکت مالک چندین کسب‌وکار مستقله
که جدا از هم هستن
و تا حدود زیادی متعلق به کمپانی مادر یعنی برک‌شایر هاتاوی هستند.
چند لحظه‌ی دیگه بازم باهاتون خواهیم بود.
ما احتمالا ۷۰ یا ۸۰ شرکت داریم
و ازشون خواستیم طوری رفتار کنن
که به اعتبار ما در
برک‌شایر هاتاوی لطمه نزنه. اما اونا بطور مستقل اداره میشن.
بقیه‌ی افراد، اغلب به دفترشون حساسن برای همین اتفاقات متعددی میفته.
در اصل سال ۱۹۶۲ وقتی برای اولین بار اومدم اینجا
میتونستید ببینید...
رفتم به کتابخونه‌ی اوماهای جنوبی
و فکر کنم یک دلار دادم و هفت نسخه
از تیراژ قدیمی «نیویورک تایمز»
که واسه زمانای مهم مثل ترس عظیم ۱۹۰۷ بود، گرفتم.
این یکیشه... مشخصاً مال ۱۹۲۹ ه.
اما من میخواستم روزهای سرشار از وحشت
تو وال‌استریت رو به دیوار اتاقم بزنم،
تا یادم بمونه که هرچیزی ممکنه تو این دنیا اتفاق بیفته.
جدی میگم...
میتونید اسمشو بذارید هنر آموزنده.
من سال ۱۹۳۰ اینجا یعنی اوماها تو ایالت نبراسکا
در حین سقوط بازار سهام به دنیا اومدم.
پدرم سال ۱۹۳۱ یعنی یکسال بعد از بدنیا اومدنم کارش رو از دست داد.
اون یک فروشنده‌ی سهام بود
و کمی پس‌انداز توی حساب بانکیش داشت.
پس شرکت خودش رو تأسیس کرد.
کارش رو در دوران اوج افسردگیش شروع کرد.
اون یک شرکت سرمایه‌گذاری داشت
و به‌عنوان یک فرد بالغ وقتی به عقب نگاه میکنم
با خودم میگم: «اوه، اینکار روان خیلی قوی‌ای میخواد»
بعضی یکشنبه‌ها میرفتیم اونجا
و من با دستگاه جمع‌زن بازی میکردم.
من و برادرم با هم بازی میکردیم.
و یادمه یکبار بهم گفت:
«تا سی‌سالگی یه میلیونر میشم...» یا همچین چیزی
این ورای هرچیزی بود که خانواده‌ی من تا اون زمان انجام داده بود
اما اون عجیب و غریب بود.
من از همه بزرگتر بودم
بعدش برادرم و بعد خواهرم.
پدرم چند وقت یکبار میرفت نیویورک
تا سهام و شرکت‌ها و اینجور چیزا رو بررسی کنه.
وقتی برمیگشت همیشه برای ماها لباس میوورد
و وارن عاشقشون بود.
خیلی پسر خوش‌ذاتی بود. ساکت بود.
به سختی میشد گفت یه نابغه‌س
اما کسی دقت نمیکرد.
اولین کتابهایی که در مورد سرمایه‌گذاری خوندم
رو از دفتر پدرم برداشته بودم.
خیلی زود تمام کتابهای دفتر پدر رو خوندم
و حتی چندتاشون رو بیشتر از یکبار خوندم.
پدرم القاب زیادی بهم میداد.
بعضی وقتا بهم میگفت «گوله‌ی آتیش»
چون کسب‌وکارای کوچیک راه مینداختم.
اون اصلاً به پول اهمیت نمیداد.
همیشه معتقد به یه برگ‌برنده‌ی مخفی بود
و هیچوقت نگران این نمیشد که بقیه چه فکری میکنن.
میدونید...
همین که بدونید دلیل کاری که میکنید چیه، کافیه.
من انقدر تمام خصوصیاتشو تحسین میکردم
که بدون اینکه بفهمه ازش درس یاد میگرفتم.
و این عقیده که همه‌ی جان‌ها به یک اندازه ارزشمندن
هم اعتقاد هر سه تای مای بود.
پدرم یکبار نامزد کنگره شد
فکر کنم ۱۲ سالم بود.
خانواده‌ی جمهوری‌خواهی داشتم.
براش کمپین راه انداختم. خواهرام براش کمپین راه انداختن.
کل فامیل اینکارو کردن.
مادرم زن بسیار بسیار باهوشی بود.
و فرد خیلی معتقدی بود. اون بهترین کمپینر برای بابام بود.
مادرم خیلی رؤیا داشت
و فکر کنم برادرم وارن میزان زیادی از
روحیه‌ی رقابتیش رو از مادرم به ارث برده.
تو ریاضی حرف نداشت.
فکر میکنم هنوز از این ماشینایی که
میچرخونیشون و چیزای جدید جمع میشن داشتن
و مادرم خیلی سریعتر از ماشین حساب میتونست اونا رو حساب کنه
در این زمینه فوق‌العاده بود.
در مورد مراقبت از بچه‌ها خیلی احساس وظیفه می‌کرد
اما هیچوقت اون حس...اون حس عشق رو نمیگرفتی.
عشقه وجود داشت، اما شبیه عشق پدرم بروز پیدا نمیکرد.
در این جامعه، تنها راه کاربردی
به سمت سعادت، بودجه‌ی متعادله.
تا زمانیکه به هدف نرسیده باشید
تمام نقشه‌های پس از جنگتان مانند پیروزی هیتلر فرو خواهد ریخت.
شما صدای آقای هاوارد ال اچ بافت
عضو جمهوری‌خواه مجلس نمایندگان امریکا
از نبراسکا را در...
وقتی ۱۲-۱۳ سالم بود
با خانواده به واشنگتن نقل مکان کردیم و من عصبانی بودم.
بهم تو اوماها خوش میگذشت و همه‌ی دوستامو از دست دادم
و حالا اومدیم به شهری که همه‌ی آدماش باهام غریبه‌ن،
بخاطر همین خیلی ناراحت بودم.
ذوقم به درس خوندن رو از دست دادم.
از زجر دادن معلمام لذت میبردم.
مثلاً اون موقع سهام AT&T
که زمان بازنشستگی به معلما میدادن.
به این نتیجه رسیدم که اگر برم و این سهامو کم‌فروشی کنم
خیلی عصبانی میشن، چون با اینکار
سهام رو به قیمت کمتر میفروشی و باعث کاهش ارزششون میشی.
برای همین ۱۰ سهم از AT&T رو کم‌فروشی کردم.
و بعد برگه‌ی تأییدشو میووردم مدرسه
و به اون معلما نشون میدادم که چیکار کردم.
من واسشون یه دردسر بزرگ بودم
اما واقعاً فکر میکردن از سهام سر در میارم.
تو خونه مادرم سردردای وحشتناک میگرفت
طوریکه اصلاً دلت نمیخواست وقتی سرش درد میگیره پیشش باشی
چون اون موقع بیشتر...بیشتر بهمون حمله میکرد. کاریکه تو خیابون انجام نمیداد
فکر کنم هممون ازش میترسیدیم.
وقتی صبحا بیدار میشدم
به صداش گوش میدادم. از روی تن صداش میتونستم
تشخیص بدم که روز بدی دارم یا خوب.
وقتی کنار اومدن باهاش سخت شد، هر سه تا بچش ازش میترسیدن.
وقتی حالم خراب بود، تقریباً تصمیم گرفتم فرار کنم.
واسه همین با دو نفر دیگه در مورد فرار صحبت کردم.
زدیم بیرون و شروع به هیچ‌هایک کردیم... (درخواست حمل رایگان مسافر)
و وقتی گشت بزرگراه سوارمون کرد
خیلی وحشت کردیم.
خیلی جالبه. پدرم در مورد اینکار اصلاً دعوام نکرد
فقط گفت: «میدونی
میتونی خیلی بهتر از اینا باشی.»
و شنیدن این جمله باعث شد
حس کنم که دارم ناامیدش میکنم.
اون از همه لحاظ بهم درس میداد.
هیچوقت چیزی رو مستقیم بهم یاد نداد،
فقط با مثال میگفت.
خیلی بهم اعتماد داشت، حتی وقتایی که گند میردم.
و این خیلی ارزش داشت.
بهترین هدیه‌ی زندگیم
داشتن این پدر بود.
دلم نمیخواست برم کالج تو ۱۶ سالگی از مدرسه اومدم بیرون
و سهام میفروختم.
واقعاً داشت بهم خوش میگذشت
و درست نمیفهمیدم که کالج رفتن فایده‌ی خیلی زیادی برام داره
اما پدرم هم یجورایی پشتم وایساد.
یه هم‌اتاقی داشت که دوستم بود
و هم‌اتاقیه گفت که این قضیه داره دیوانه‌ش میکنه
چون خیلی درس میخوند
و وارن ۱۵ دقه قبل از امتحان میرسید سر جلسه
و بهترین نمره رو هم میگرفت.
کالجو سه ساله تموم کردم چون به قدر کافی اعتبار داشتم
و خیلی هم عجله داشتم.
وقتی از دانشگاه نبراسکا فارغ شدم
برای دانشکده کسب‌وکار هاروارد درخواست فرستادم.
اونا یجایی نزدیک شیکاگو باهام قرار مصاحبه گذاشتن.
رفتم اونجا و حدود ۱۰ دقیقه باهام مصاحبه کردن
و مصاحبه‌کننده گفت: «فراموشش کن.»
«تو قرار نیست بری هاروارد.»
و با خودم گفتم: «چجوری به بابا بگم؟
این خیلی وحشتناکه.» و بعد این اتفاق تبدیل شد
به بهترین اتفاق زندگیم.
تابستون همون سال
داشتم کاتالوگ دانشگاه رو ورق میزدم
و توش اسم یسری آدم بود که تدریس میکردن
یکیشون گراهام بود و یکی دیگه داد.
من کتابی که این دو نوشته بودن رو خونده بودم
به همین خاطر اواسط آگوست براشون نامه فرستادم
و نوشتم: «پروفسور داد عزیز،
من فکر میکردم شما عزیزان فوت کرده‌اید.
اما اکنون دریافتم که در قید حیات هستید
و در دانشگاه کلمبیا تدریس می‌کنید، که من بسیار مشتاقم درش درس بخوانم.»
و اون منو پذیرفت. میدونین چیه؟
این اتفاق نشون داد هیچی قابل پیش‌بینی نیست.
آقایان پروفسور گراهام.
بن یه استاد فوق‌العاده بود.
ذاتش همینقدر خوب بود و همین ما رو جذب میکرد.
آیا پیش‌بینی‌های حرفه‌ای‌های وال‌استریت
در کوتاه‌مدت دقیق‌ترن یا بلند مدت؟
مطالعات ما نشون داده که شما میتونید انتخاب کنید که شانستون رو با پرت کردن یک سکه به هوا امتحان کنید
یا با مشورت با متخصصان امر.
نتایج در هر دو روش تقریباً با هم یکسانن.
مثل این میمونه که فوتبال رو
از کسی یاد بگیرید که تا حالا برگردون نزده.
این واقعاً...واقعاً زندگی حرفه‌ایمو ساخت.
سرمایه‌گذاری به روش وارن دو قانون داره
که خود وارن از بن گراهام یادشون گرفته.
قانون شماره یک هیچوقت پولتون رو هدر ندید.
قانون شماره دو قانون شماره یک رو فراموش نکنید.
بن گراهام تا حد زیادی خالق اصطلاح «سرمایه‌گذاری ارزشمند» بود.
ایشون به بررسی دقیق
صورت‌های مالی یک شرکت اعتقاد زیادی داشت
و همچنین معتقد بود اگر ارزش رو بخری بالاخره یجایی به سود میرسه.
چند سال پیش رفتم آمازون
و اونا یه دستورالعمل اونجا داشتن
زمانیکه من داشتم به جوونیم برمیگشتم... بقیه میرفتن تو آمازون
و احتمالاً مجلات «پلی‌بوی» قدیمی یا همچین چیزایی میخریدن
اما من دستورالعمل قدیمی مودی رو خریدم
و وقتی از مدرسه فارغ‌التحصیل شدم شروع به فروختن سهام کردم.
اون موقع ۲۰ سالم بود
قیافم ۱۶ ساله بود و رفتارم شبیه بچه های ۱۲ ساله.
واسه همین جذاب‌ترین فروشنده‌ی اون موقع نبودم.
اما کاری که میکردم این بود که ورق به ورق رو میگشتم
و دنبال سهام کم‌فروشی شده میگشتم.
شبیه نگاه کردن به یه آلبوم خانوادگی قدیمیه؟
از اون بهتره!
وقتی از دانشکده بازرگانی کلمبیا فارغ التحصیل شدم
مهارت‌های خیلی خوبی در زمینه‌ی تجارت و کسب‌وکار داشتم
اما هنوز تکلیفم با دنیا مشخص نشده بود.
اون زمان روابطت با دخترا چطور بود؟
بد. تا مدت مدیدی کلاً توی باغ نبودم.
رفتم به شصتمین سالگرد دانشگاه و اونجا یه دخترو دیدم.
یکبار بردمش به تئاتر آپ‌تاون تو واشنگتن
و ازش پرسیدم فیلمی که دیدیم رو یادش مونده یا نه
و اون گفت: «اونو یادم نمیاد.»
و بعد گفت: «اما یچیزیو یادم میاد.»
و من مثل احمقا پرسیدم: «چیو یادت مونده؟»
و اون جواب داد: «با یه نعشکش اومدی دنبالم.»
و این درست بود. وقتی تو دبیرستان بودم
به ماشینای نعشکش یکم علاقه داشتم
که همونطور که میدونید گزینه‌ی خوبی...
یا گزینه‌ی مناسبی برای...
بردن سر قرار نیست.
زندگی من دوتا نقطه‌ی عطف داره.
اولی زمانی بود که از رحم مادرم خارج شدم
و دومی زمانی بود که سوزی رو ملاقات کردم.
آره اون نیمه‌ی گمشده‌م بود.
اما واسه اون یکم طول کشید
تا بفهمه نیمه‌ی گمشده‌شم.
قرار بود
هم‌اتاقی خواهر کوچیکه‌ش تو نورث‌وسترن بشم.
واسه همین رفتم خونشون، اون روی صندلی نشسته بود
و یه شوخی طعنه‌آمیز کرد.
منم جوابشو دادم. به خودم گفتم: «چه آدم بیخودی!«
و بله، اینطوری با هم ملاقات کردیم.
گوش کنید، وارن از هرکی که تاحالا دیدید باهوش‌تره.
مغزش همیشه در حال فعالیته.
و پدرم به من گفت:
باید یه چیزی رو در موردش بفهمید...
شما قرار نیست یه بحث معمولی
مثه بقیه‌ی مردم باهاش داشته باشی،
اما قلبش از طلاست.»
اون واقعاً عاشق شده بود
چرا که نه؟ سوزی هم عاشقش شده بود.
سوزی همیشه رو پاش میشست و وارن موهاشو نوازش میکرد.
نرم شده بود.
سوزی خیلی مهربون، باملاحظه
و یک نیروی متعادل‌کننده بود.
من خیلی خیلی خیلی شانس آوردم.
اما من آدم به‌هم‌ریخته‌ای بودم
و یکم زمان برد، اون کنار موند
با یک آب‌پاش
و به مرور منو پرورش و تغییر داد.
یکی گفت که زنجیرهای عادت اونقدر سبکن که حس نمیشن
ولی وقتی میخوای پاره‌شون کنی میفهمی چقدر سنگینن.
من از صحبت توی جمع وحشت داشتم.
نمیتونستم انجامش بدم. بالا میووردم از استرس.
و میدونستم اگر درمانش نکنم هیچوقت دیگه خوب نمیشم.
یه تبلیغ تو روزنامه در مورد کارگاه دیل کارنج خوندم
که روی تقویت مهارت صحبت در جمع کار میکرد
و من تو این کارگاه شرکت کردم.
مهربان باشید.
تأثیر یک لبخند مناسب
به اندازه‌ی دم سگه. وقتی یک سگ دمش رو...
اونا مجبورمون میکردن یسری کار عجیب انجام بدیم
که بتونیم خودمونو بروز بدیم. روی میز وایمیسادیم
و کارای مختلف میکردیم.
اگر اون کارو انجام نداده بودم...
زندگیم خیلی با الان متفاوت میبود.
توی دفترم چیزی از
مدرکی که از دانشگاه نبراسکا گرفتم، نمیبینید.
مدرک ارشدم از دانشگاه کلمبیا رو هم نخواهید دید.
اما گواهی کوچولوی
خوبی که از این کارگاه گرفتم روی دیوار دفترمه.
در واقع هر هفته
به هرکسی که درسای هفته‌ی قبل رو به درستی
انجام داده یک مداد هدیه می‌داد.
و در هفته‌ی چهارم یا پنجم
من از مادرش خواستگاری کردم
و اون گفت بله. و همون هفته
که یک مداد کادو گرفتم، عقد کردم
و اون بهترین هفته‌ی زندگیم بود.
روز عروسی هم جالب بود
چون من بدون عینک نمیتونستم چیزی رو ببینم
و انقدر استرس داشتم که...
تصمیم گرفتم عینکمو دربیارم
تا نتونم هیچکدوم از اون آدما رو ببینم.
وقتی ازدواج کردیم ۱۹ سالش بود و منم ۲۱ ساله بودم
اما خیلی بزرگونه‌تر از من رفتار میکرد. اصلاً قابل‌مقایسه نبودیم.
نسبت به من آدم بهتری بود...
اما وقتی ازدواج میکنی داستان دیگه شبیه این نیست:
«۱۴ درصد فاکتور شوخی رو در نظر میگیرم
و ۱۷ درصد هوش و ۲۲ درصد ظاهر.»
قضیه اینطوری نیست.
من میدونستم تصمیم درستو گرفتم و این بهم ثابت شد.
میتونستی هرجای این جهان زندگی کنی.
چرا اوماها از ایالت نبراسکا رو انتخاب کردی؟
عاشق اینجام و من...میدونی من
حدود دوکیلومتری اینجا به دنیا اومدم.
هیچ تجربه‌ی بدی تو اوماها نداشتم.
اوماها و نبراسکا خونه‌ی منن
همه چیزش حس خونه رو میده.
این یعنی سرعت، یعنی روابط.
اونجا پیوستگی زیادی هست. اجتماع زیادی هست.
دوستی‌های زیادی هست.
اونجا یک مکان پابرجا و دوستانه
برای تولد و بزرگ شدن و برای ایجاد یک کسب‌وکار است.
وقتی اوایل ۱۹۵۶ به اوماها برگشتم
اصلاً نمیدونستم چیکار میخوام بکنم.
چند ماه بعد، چند نفر از اعضای خانواده گفتن:
«با پولمون چکار کنیم؟»
و من گفتم: «خب، منکه به کار
فروش سهام برنمیگردم،
اما اگر دلتون میخواد باهام شریک شید.»
و گفتم: «از انجامش خوشحال میشم.»
و چند ماه بعد از برگشتنم
اولین شراکت رو انجام دادم.
همه‌ی چکها رو شخصاً نوشتم.
یازده تا فرم مالیات بر درآمد نوشتم.
برای چندین شرکت کار سهام انجام دادم.
شیش سال همه‌کاره‌ی شرکتم بودم.
وارن طبقه‌ی بالا تو دفتر کوچیکش می‌نشست
و اغلب وفتاییکه اسم یک شرکتو میاوردم
اون خیلی بیشتر از من
در موردش اطلاعات داشت.
اون میدونست چندتا سهام معوق دارن.
سرمایه‌شون و درآمدشون رو میدونست.
خیلی فوق العاده بود.
وقتی وارن چیزی میگفت حرفش خیلی پرمعنی بود
و فکر کنم وقتی اون روی یک قضیه پافشاری میکرد
هممون به این عکس‌العملش توجه میکردیم.
وقتی اولین بار وارن رو در سال ۱۹۵۹ ملاقات کردم،
بلافاصله فهمیدم
که فرد بسیار باهوشیه.
تا چهار یا پنج سال
بازار سهام اوضاع خیلی خوبی داشت
و پیش‌بینی کسب‌وکار خوبی در آینده رو میکرد
که در واقعیت اتفاق نیفتاد،
پس شاید این بار بازار سهام
داره یک پیش‌بینی اشتباه رو اصلاح میکنه
و قرار نیست یک پیش‌بینی جدید درست کنه.
اون با خرید اوراق کم خرید و فروش شده
که به شدت ارزون بودن، پول زیادی درآورد.
وارن اون زمان
با شرکتای کوچیک سروکار داشت
و سرمایه‌گذاریاش معمولاً خرید شرکتهایی بود
که ارزشش از نظر بقیه با ته‌سیگار برابری میکرد.
اما هنوز یه پک توی اون ته‌سیگار مونده بود
و اون میخواست تو زمان مناسب شرکت رو بخره
تا بتونه از اون پک آخر بهترین استفاده رو ببره.
اولین شراکت با ۱۰۵،۱۰۰ دلار شروع شد.
من ۱۰۰ دلار و بقیه‌ی افراد ۱۰۵،۰۰۰ دلار گذاشتن.
و اول سال ۱۹۶۲ به کیویت پلازا نقل مکان کردم.
تا زمان نقل مکانم به کیویت پلازا
ما ۷ میلیون دلار سرمایه‌گذاری کرده بودیم
که بخش قابل تأملی از این مبلغ، سودمون بود.
اون موقع یک خونه اجاره کرده بودم. تا اون زمان مالک هیچ خونه‌ای نبودم.
و دو سال بعد،
خونه‌ای که الان توش زندگی میکنم رو در سال ۱۹۵۸ خریدم.
سوزی و من سه تا بچه داشتیم.
و خیلی جوون بودیم
که فکر کنم نکته‌ی مثبتیه.
دخترم سوزی اینجا به دنیا آمد.
وقتی چشمم به چشماش افتاد اسمشو سوزی گذاشتم، به همین راحتی
چون دقیقاً شبیه مادرشه
و خیلی بی دردسره.
و هووی یک گوله‌ی انرژیه
و این قضیه اوضاع رو یه مدت
برای سوزی سخت کرد.
شخصیت پیتر شبیه به سوزیه
و اونم بچه‌ی بی دردسریه.
خب، کودکیم به نظرم نرمال بود
اما کی میدونه نرمال یعنی چی؟
آدما معمولاً به خودشون میگن:
«وارن بافت خیلی پولدار و معروفه.»
وقتی کوچیک بودیم اون نه معروف بود
و نه پولدار.
چیزی که اول و بیشتر از همه دیدم
ثبات بود.
هر روز صدای بسته شدن در پارکینگ رو میشنیدیم
و بعد مثه ساعت، پدرم میومد تو خونه و میگفت:
«من اومدم!» و بعد همه شام میخوردیم
و فکر کنم این کار خیلیا رو متعجب میکنه.
پدرم شبا واسه خواب منو تکون میداد و
و برام لالایی «روی رنگین‌کمان» رو میخوند و
همین باعث شده که به این آهنگ تعلق خاطر عجیبی داشته باشم.
همیشه رابطه‌ی نزدیکی با هم داشتیم.
من سه تا بچه‌ی متفاوت دارم
اما قلب همشون مثه همه
که ارث مادرشونه.
سوزی با تربیت بچه‌ها خیلی کار
قابل‌توجهی انجام داد
که خودش یک کار خیلی خوبه.
خصوصیتای خوبشون رو بیشتر از مادرشون به ارث بردن تا من،
که خیلی... خیلی هم خوبه.
مادرم بخش بزرگی
از زندگیم بود
حتی با اینکه دائماً باید طبق قوانین رفتار میکردم
و اون مسئول بود
اما همچنان بهترین دوستم بود.
اون کسی بود که به همه کمک میکرد
چه کساییکه میشناخت و چه غریبه‌ها
و حتی اگر با اون آدم موافق هم نبود، باز هم کمک میکرد.
اون خیلی با عاطفه بود
و به تمام اشخاص علاقمند بود.
پول یا کار هیچوقت براش مهم نبود.
در این حد که وارن مثلاً میگفت:
«من پولدارترین مرد روی زمین میشم.»
و تو فکرم اینطوری بود که گفته:
«من آهنگسازم و یه روز موتزارت میشم.»
نمیدونم. چطور یکنفر...
از کجا میشه فهمید؟ منظورمو میفهمید؟
پس مشکلی نیست. این قضیه هم خیلی مهم نیست.
میتونم بگم سوزی باعث شد
دیدگاه سیاسی وارن تغییر کنه.
وارن در یک خانواده‌ی جمهوری‌خواه چشم به جهان گشود
پدرش نماینده‌ی جمهوری‌خواه کنگره بود
اما سوزی جور دیگری میدید.
نقش کاتالیزور رو داشت.
آزادی! آزادی! آزادی!
بلندتر، بلندتر، بلندتر، بلندتر، بلندتر!
آزادی، آزادی.... ما چی میخوایم؟
وقتی بچه‌ها داشتن بزرگ میشدن
من خیلی درگیر حقوق مدنی بودم.
خیلی درگیر این مسئله بودم، و فکر کنم همین باعث شد وارن دموکرات بشه.
با من به سخنرانیا میومد.
سخنرانی مارتین لوتر کینگ رو به خوبی یادم میاد.
تأثیرگذارترین سخنرانی‌ای بود که تا حالا شنیده بودم.
امروز اومدم اینجا که بگم...
منو از روی صندلی بلند کرد. همسرم با من بود.
هر دو تجربه‌ی مشابهی داشتیم.
طول نخواهد کشید. جالبه، اون...
در اون سخنرانی، در مورد این صحبت کرد که حقیقت همیشه روی سکوی اعدامه
اما این اعدام، آینده رو تغییر خواهد داد.
اون شش ماه بعد فوت کرد
اما اون اعدام، آینده رو تغییر داد.
همسرم از من فعالتر بود.
اما ذهن من ۱۰۰ درصد پیش همسرم بود.
فقط یکم بیشتر داشتم روی سرمایه‌گذاریم کار میکردم.
اما تصمیمی که برای خرج کردن پول عایدشده در آینده
داشتیم، تغییری نکرد.
فکر میکردم چندین سال پولا رو جمع میکنم
و اون برشون میداره و میگه که میخوام یه...
یه بنیاد خیلی بزرگ تأسیس کنم.
من تو ترکیب کردن پول خیلی ماهر بودم
و در نتیجه جامعه از انتظارش سود می‌برد.
من از نعمت ژنتیک خیلی خوب دارا بودم
که در بازار توسعه‌یافته‌ی پیچیده‌ی سهام، خیلی مفید بود.
بازاری که هزاران قمار روی میزش هست
و میدونید چیه؟ من تو این بازی خیلی قوی بودم.
تد ویلیامز کتابی به اسم «علم ضربه» نوشت
که توش یک تصویر از خودش با چوب بیسبال
در منطقه‌ی ضربه‌ای که حدوداً به
و گفته بود اگر منتظر اوج بمونه
که بهترین حالته، ضربه میزنه و امتیاز ۴۰۰
ولی اگر منتظر چیزی پایین‌تر بمونه
ممکنه بتونه ضربه بزنه و ۲۳۵ امتیاز بگیره.
و تو سرمایه‌گذاری، کسب‌وکارم در منطقه‌ی نامعلومه
و این بهترین جاییه که شرکتتون میتونه باشه.
میتونم هزاران شرکتو ببینم
و نظر درستی در مورد هیچکدومشون یا حتی ۵۰ تاشون ندم
واسه همین میتونم توپی که میخوام باهاش ضربه بزنم رو انتخاب کنم
و نکته‌ی سرمایه‌گذاری اینه که بشینید و هر ضربه رو نگاه کنید
و منتظر اونی باشید که بهترین گزینه براتونه.
و به کساییکه بهتون میگن: «بزن ترسو.» توجه نکنید.
مردم توی بازار سهام خیلی
وسوسه میشن،
دلیلش هم نقدینگی زیادشه.
در طول سالها فیلترهای مختلف میسازید،
و من حلقه‌ی شایستگی خودم رو کاملاً میشناسم
واسه همین داخل اون حلقه میمونم،
و نگران چیزاییکه بیرون این حلقه هستن، نمیشم.
تشریح بازی‌ای که میخواید بکنید
در جاییکه ریسک وجود دارده اهمیت بسیار زیادی داره.
اولین سهام برک‌شایر رو سال ۱۹۶۲ خریدم
اون یک شرکت تولید منسوجات در شمال امریکا بود
که در نهایت از بین میرفت،
و اون یک سهام بسیار ارزان برای یک شرکت افتضاح بود
برک‌شایر هاتاوی کارخانه‌ها را بستند
و با بستن هر کارخانه مقداری سرمایه آزاد میشد
بعد اونها سهام رو مجدد خریداری میکردن
بخاطر همین با این فکر سهامشو خریدم
که یکجا بلخره مناقصه برگزار میشه
و اون موقع سهام رو با سود متوسط میفروشیم.
یکبار مدیریت
ازم پرسید سهاممونو با چه قیمتی عرضه کنیم
و من گفتم ۱۱/۵۰ دلار.
و عرضه چند ماه بعد بیرون اومد
و قیمتش ۱۱ و سه‌هشتم دلار بود.
یعنی هشت‌دهم ارزونتر.
و این خیلی منو عصبانی کرد
پس شروع به خریدن سهمای بیشتری کردم.
حس کردم مدیریت منو دور زده.
و در ماه می ۱۹۶۵
انقدر سهم خریدم که کنترل شرکت دست ما افتاد
و مدیریت رو تغییر دادیم.
خیلی رفتار عجیبی کردیم
همونطور که وارن قبلاً توضیح داد.
یکی از دلایل موفقیت وارن
اینه که در خصوص ارزیابی گذشته‌ش بسیار بی‌رحمه.
اون میخواد نظرات نادرستشو پیدا کنه و در آینده دیگه تکرارشون نکنه
اما انتخاب برک‌شایر هاتاوی یک اتفاق بود.
اگر مدیرعامل سعی نکرده بود اون یک‌هشتم رو سرش کلاه بذاره
بافت-برک‌شایر هاتاوی به وجود نمیومد.
اگر در مورد سرمایه‌گذاری احساساتی برخورد میکنید، موفق نخواهید شد.
ممکنه یه عالمه حس مختلف به سهام داشته باشید.
اما سهام هیچ حسی به شما ندارن.
الان که بهش نگاه میکنم برام جالبه که الان میبینم اون عرضه
پنج روز بعد از فوت شدن پدرم اتفاق افتاد
و نمیدونم که اون اتفاق تأثیری روی تصمیم‌گیریم داشته یا نه.
آخرین مکالمت با پدر رو یادت میاد؟
آره اما دلم نمیخواد در موردش صحبت کنم.
فکر کنم این هوشیار و آزرده‌ش کرد
اما...
سربازان وارن به پیش.
وارن و من میتونیم به پدرامون نگاه کنیم
و کارای درست و غلطشون رو بفهمیم.
پدر وارن یک ایدئولوگ راست‌گرای قدیمی بود.
و در این مورد خیلی متعصب بود
به قدریکه وارن به این نتیجه رسید که اینکار اشتباهه
تا این حد ایدئولوگ بودن میتونه آسیب‌زننده باشه.
اون عاشق پدرش بود اما نمیخواست قدر اون
به هیچ چیزی اعتقاد داشته باشه.
سیاست‌هام بعد از فوت پدرم آشکار شدن.
حقوق شهروندی دیدگاه منو عوض کرد.
توماس جفرسون در سال ۱۷۷۶ نوشت:
«انسان‌ها برابر آفریده شده‌اند.» و بعد وقتیکه قانون اساسی نوشته شد
به یکباره تصمیم گرفتن که
اگر سیاه‌پوست باشی سه‌پنجم یه انسان ارزش داری.
یجورایی احمقانه‌س.
یه روز داشتم در مورد یک مسئله‌ی نژادپرستانه باهاش صحبت میکردم
و به من گفت: «صبر کن تا زنا بفهمن
برده‌های جهانن.»
چندتا مرد و حتی زن اون زمان
اینو میفهمیدن؟
اولین مثال، مادر منه.
اون از نسلیه که
فعالیت اصلی یک زن
کمک به همسر در کاره.
و خواهرای من به قدر من باهوشن.
اونا شخصیت بهترین نسبت به من داشتن،
اما این پیام رو به میلیون‌ها روش دریافت کردن
که آینده‌شون محدوده،
و من این پیام رو دریافت کردم که هیچ سقفی واسم وجود نداره
و دلیل این قضیه اصلاً تبعیض یا نبود عشق نبود.
این فقط... این فرهنگ اون دوره بود.
از طرف دیگه، میتونی به اون لبه‌ی
دیگه نگاه کنی و بگی این خیلی دلگرم‌کننده‌س
چون اگر به دستاوردای این کشور نگاه کنی که
فقط با نصف استعدادش بهشون رسیده،
میتونی پتانسیل آتی این کشورو پیش‌بینی کنی.
من به آینده‌ی امریکا خیلی خوش‌بینم
و یکی از دلایلش اینه که ما
و چند تصمیم تقریباً احمقانه
نصف استعدادمون رو صرف کارای جانبی کردیم.
وارن منطقی‌ترین آدمیه که تا حالا دادم.
چارلی مونگر رقیب سرسختشه.
و چارلی تبدیل به مردی شد
که وارن شدیداً بهش اعتماد داره
و فکر میکنم اولین تجربیاتش در
دوره‌ی ته‌سیگار (که یه پک ازش مونده)
قانعش کرد که این، جایی نیست که میخواست باشه.
اون برای مدتی طولانی از
کاری که از بن گراهام یاد گرفته بود، پول در آورد
که این سهام خیلی ارزون رو خرید.
اگر به قدر کافی ارزون بودن، اهمیتی به
یک شرکت بد و مدیریت بدش نمیداد.
میدونست که بخاطر ارزونیش بالاخره ازش پول درمیاد.
چارلی مونگر از نظر تغییر دیدگاهم از
شرکت‌های معمولی با قیمت‌های عالی به
شرکت‌های عالی با قیمت‌های منطقی تأثیر زیادی روم داشت.
این خیلی موضوع مهمیه، چون باعث شد برک‌شایر طوری پیشرفت
کنه که به هیچ روش دیگه‌ای ممکن نبود.
آره؟ شاخص‌های اصلی‌ای
که قبل از سرمایه‌گذاری روی یک شرکت بهش توجه میکنی، کدومان؟
دنبال چیزی میگردم که اونا بتونن ازش استفاده کنن.
ما یه شرکت به اسم سیز کندیز تو ساحل غربی داریم.
شکلات جعبه‌ای سیز کندیز.
اگر یک جعبه از شکلات‌های سیز کندیز رو تو اولین قرار به دوست‌دخترتون
بدید و اون شما رو ببوسه؟
ما مالک شماییم. میدونید؟ ما...
میتونیم قیمتا رو از فردا افزایش بدیم.
شما همون جعبه رو میخرید.
قرار نیست با موفقیت بازی کنید،
پس کلید این کار پاسخه.
مطمئناً دلتون نمیخواد ولنتاین برسین خونه
و به همسرتون یا دوست‌دخترتون
که در بهترین حالت هردوشون یکی‌ان
بگید: «بیا عزیزم، کم‌قیمتا رو گرفتم.»
اینطوری نمیشه.
قیمت تا درجه‌ای، بی‌اهمیته.
اگر یه قصر اقتصادی دارید،
مردم میان و تلاش میکنن از شما بگیرنش.
پس بهتره که دورش خندق بکشید.
بهتره یه شوالیه تو قصرتون داشته باشید که بدونه باید چیکار کرد.
شما یک دارایی نمی‌خرید،
یک اسم، یک برند می‌خرید،
یک حق‌امتیاز واقعی می‌خرید
و چارلی بیش از همه در این مورد مسئولیت‌پذیر بود.
از اولین دیدارمون تبدیل شدیم
به دوتا شریک روحی.
میخوام بدونم ۵۰ سال قبل
وقتی اولین بار وارن رو دیدی چه حسی داشتی.
خب، فکر میکردم یه نابغه‌س...
و بابتش خیلی ازم انتقاد شد.
همسرم میگفت: «چرا به این پسر جوان که
علاقه‌ای هم به سبزیجات نداره، این همه
احترام میذاری؟»
به طرز غریبی باهوشه.
هوشش خیلی بیشتر و گسترده‌تر از منه
و تو خلاصه کردن چند ایده‌ی مهم به چند کلمه
خیلی استاده.
اگر الان به تصویر اقتصادیش علاقه‌ای نداری،
مطمئناً مرگ مغزی شدی.
چارلی تدبیر نداشت.
خیله خب، بیاید یکم در مورد بانکدارها صحبت کنیم.
جمعه، چارلی اونا رو به معتاد تشبیه کرد.
آره. خب، این خودِ چارلیه
اما اگر من بودم این تشبیهو انتخاب نمیکردم.
یکبار در موردش نوشتم که
زمان توزیع فروتنی،
داشته پشت درخت گیگیل‌بازی میکرده.
بهترین راه برای مدیریت یک شرکت اینه که ینفر
ترجیحاً بالای ۸۰ سال داشته باشی
که تنها تو دفترش بشینه.
هر چیزی جز این جلف به نظر میاد.
اون همیشه با من صادقانه صحبت میکنه،
واسه همین...بهش گوش میکنم.
ما تا حالا دعوا نکردیم.
فقط...
فقط یجورایی از کنارش گذشتیم.
تصور کنید وارن کاری که من میخوام رو انجام نمیده،
و تصور کنید این کار تو طول ۴۰ سال اخیر ۴ بار تکرار شده.
چه فرقی واسه من میکنه؟
نت، رکورد داره خوب میره جلو.
هر دوی ما میدونیم که با رعایت اخلاقیات بهتر عمل کردیم.
وارن علاقه‌ای به درآوردن پول
از کلاه گذاشتن سر بقیه، نداره.
نظرات وارن
در مورد بانکدارای سرمایه‌گذار وال‌استریت
اونا رو پیش ماماناشون محبوب نمیکنه. (نظرات بدیه)
اون حس میکنه اغلب اونا
واسه مشتریاشون کار نمیکنن.
اونا در اصل به نفع کسب‌وکار خودشون کار میکنن.
اواخر دهه‌ی ۱۹۶۰، سیلی از
کلاهبرداری‌های حسابداری و ادغام‌ها
براساس حسابداریای اشتباه جاری شد.
در اون زمان شارلاتانای زیادی
وال‌استریت رو احاطه کرده بودن.
و ما توسط وال‌استریت تشویق میشدیم.
من فهمیدم داستان چیه،
ولی نمیخواستم نقشی توش داشته باشم
واسه همین آخر سال ۱۹۶۹ شراکت رو لغو کردم
و مدیرعامل برک‌شایر هاتاوی شدم.
راستش فکر میکنم برک‌شایرِ جدید
تقریباً انعکاس کاملِ وارنه.
کسب‌وکاری رو درست کردم که مناسبمه.
خیلی احمقانه‌س که کل عمرت رو
صرف کشیدن سوژه‌ای کنی که نمیخوای ببینی.
من باید نقاشی خودمو تو این کار میکشیدم
اونم روی یک بوم تقریباً تمام‌نشدنی.
اینجا یکم فرق داره.
با گروه بی‌نظیری کار میکنم
که زندگیم رو آسون کردن و مراقبمن.
بیا. اوکی.
تو دفتر ۲۵ نفر کار میکنن
و تمام این سالها، همین ۲۵ نفر همینجا کار میکردن.
تو برک‌شایر هیچ کمیته‌ای نداریم.
بخش روابط‌عمومی نداریم.
اداره‌ی سرمایه‌گذاری نداریم. مجمع عمومی نداریم.
اداره‌ی روابط انسانی نداریم.
ما هیچکدوم از کارایی که آدما بصورت یک‌شکل انجام میدنو انجام نمیدیم.
این دقیقاً زندگی موردنظر منه
و واسم کار حساب نمیشه.
اساساً یجور بازیه برام.
اوه من... من سکوتو دوست دارم.
همیشه در دفترمو میبندم
چون نمیخوام از بیرون صدای حرف زدن بشنوم.
تفاوت‌های فاحشی بین دیدگاه ایشون
و پیشنهادهای مقاومتی هست.
و من هنوز حدود
پنج یا شیش ساعت هرروز مطالعه میکنم.
...پرطرفدارای امروز رو ببینیم.
افزایش رند ما...
اینکه همه چیز یادشه خیلی فوق‌العاده‌س.
مغزش مثل کامپیوتره.
همش حس میکنم هاردش بالاخره پر میشه، اما اینطور نیست.
ایشون یکی از باهوش‌ترین آدماییه که دیدم.
من تو مهمونی شام خانوادگی
خونه‌ی گیتس بودم که ماری مادر بیل، سعی داشت
قانعش کنه تا به محل
خانوادگیشون تو هود کانال بیاد تا
وارن بافت رو ببینه، و بیل گیتس مقاومت میکرد
چون سرش با مایکروسافت خیلی شلوغ بود.
و بالاخره گفت: «باشه مامان، واسه نهار میام.»
ما دوتا از روی بی‌میلی
به اونجا پرواز کردیم، چون میدونید
خرید و فروش سهام...یعنی کاریکه وارن میکنه
خیلی موردعلاقه‌م نبود و ارزش افزوده‌ای برام نداشت.
بعداً معلوم شد کاملاً در اشتباه بودم.
همون روز فهمیدم که با هم دوستای صمیمی خواهیم شد.
در واقع از بودن پیش هم سیر نمیشدیم.
کمی بعد از ملاقاتم با بیل گیتس،
پدر بیل ازمون خواست روی یک کاغذ، یک کلمه
بنویسیم که چیزی که بیشترین کمک رو بهمون کرده، نشون بده.
من و بیل بدون هیچ هماهنگی
کلمه‌ی «تمرکز» رو نوشتیم.
خب، تمرکز همیشه بخش قابل‌توجهی از شخصیت من بوده.
اگه به چیزی علاقمند شم، با تمام وجودم علاقمند میشم.
اگه به یک موضوع علاقمند شم، در موردش میخونم،
دلم میخواد در موردش حرف بزنم، و با آدمایی که باهاش سروکار دارن ملاقات کنم.
هر دوی ما عاشق سخت کار کردنیم.
میدونید، هیچکدوم از ما از چیزای فریبنده خوشمون نمیاد.
اون خیلی از آشپزی سر در نمیاره
یا هنر، یا... یه عالمه چیزای دیگه.
رنگ دیوارای اتاق خوابم یا اتاق نشیمن رو یادم نمیاد.
ما روی خط تلفن ماهواره‌ای هستیم.
ذهنم با فیزیک این جهان ارتباط خوبی برقرار نمیکنه.
وارن در حال چک کردن DOW.
اما فکر کنم دنیای تجارت رو به خوبی میفهمم.
قابلیت وارن در موفق کردن افراد و شرکت‌ها
یک استعداد جادوییه.
اون تو این کار بی‌نظیره، از همه بهتره.
ما... ما باید سعی کنیم حداقل ۲۰ درصد شبیهش بشیم.
دوست دارم بشینم و فکر کنم
و زمان زیادی رو صرف اینکار میکنم.
بعضی وقتا کار بیهوده‌ایه
اما فکر کردن در مورد...به‌خصوص در مورد
مشکلات کسب و کار یا سرمایه‌گذاری
رو دوست دارم. راحتن.
از اونطرف، مشکلات انسانی خیلی پیچیده‌ن.
مشکلات انسانی بعضی وقتا راه‌حل مشخصی ندارن.
اما در مورد پول، همیشه یک جواب مشخص وجود داره.
اون یجورایی نابغه بود.
فکر کنم بعضی نابغه‌ها بصورت
از پیش‌تعیین‌شده‌ای تنها و جدا از جامعه‌ن.
اون هیچوقت کامل با جامعه تطبیق پیدا نکرد.
فقط خیلی...
یه آدم شوخ بود که دورش سیم خاردار کشیده بود
چون میترسید و هیچکسی که باهاش
راحت باشه رو نمیدید.
و تا امروز، نمیدونم...
هیچکس قد من نمیشناستش
و احتمالاً همه‌ی همسرا همینو میگن ولی...
از یه نظرایی آدم تنهاییه.
و ارتباط احساسی برقرار کردن باهاش سخته
چون فکر کنم این جزو کاربردای اصلیش نیست.
اون بصورت فیزیکی پیشم بود...
اما همیشه طبقه‌ی بالا داشت مطالعه میکرد.
همیشه به مادرم میگفتم باید با ساند بایت با هم صحبت کنیم (صداهای کامپیوتری)
خیلی زود فهمیدم اگر بخوای وارد یچیز طولانی بشی
اگر بهش توضیح ندی که قضیه طولانیه و
بهش نیاز داری و میخوای که پیشت باشه، از دست میدیش.
اونو به فکر بزرگی میبازی که اون لحظه
تو سرشه و احتمالاً قبل از
داخل شدنت تو سرش بوده
و الانم دلش میخواد برگرده پیشش.
اون مثه بقیه‌ی ما نیست.
فکر نکنم پدرم تا حالا ارزش یک آدم رو نادیده گرفته باشه
اما فکر کنم شما در فهمیدن
کارایی که آدما پشت صحنه انجام میدن، ناتوانید.
و پدرم تا حدودی این توانایی رو داشت.
وارن نمیتونست کلید برق رو پیدا کنه
و احتمالاً تقصیر من بود.
یکبار سالها پیش، وقتی بچه‌ها کوچیک بودن
حالم خیلی بد بود. آنفولانزا گرفته بودم
واسه همین روی تخت دراز کشیدم و به وارن گفتم:
«میشه یه ماهیتابه یا یچیز دیگه از آشپزخونه برام بیاری؟
ممکنه به دستشویی نرسم. خیلی حالت تهوع دارم.»
اون گفت باشه و دویید سمت آشپزخونه و
بعدش یسری صدای بنگ و تق و توق و دنگ شنیدم.
وقتی برگشت بالا دستش یه آبکش بود.
نگاش کردم و گفتم: «عزیزم این سوراخ داره.»
اون گفت: «اوه اوه باشه» و دوباره دویید پایین
و دوباره همون صداهای دنگ و دونگ تکرار شد.
و اومد بالا و آبکشو گذاشت رو یه سینی فِر.
نزدیکی جسمی با وارن هیچوقت تضمینی بر این نبود که فکرشم پیش توئه.
اون خیلی آدم متفکریه.
واسه همین من یاد گرفتم زندگی خودمو داشته باشم.
ما دوتا خط موازی بودیم
اما وقتی از ارتباط استقبال میکرد خیلی به هم نزدیک بودیم.
یه بار جوک گفتم. میدونید
تو یه نوار صدای مامانو ضبط کردیم که میگه:
«خدافظ وارن. برمیگردم!»
و بعد صدای در ورودیو در آوردیم، تا فکر کنه اینجاست.
فکر کنم اکثر اوقات نمیدونه که سوزی داره چیکار میکنه.
یکبار من و هووی خونه نبودیم
چون بزرگ شده بودیم، نوشته‌های روی دیوار رو دید و
سعی کرد بفهمه چطور میتونه
حداقل یکم بیشتر داشته باشه،
چون همونطور که خودش میگه اینجا اتاقشه.
بدترین اشتباها
درک نکردن بقیه‌ی مردم و همچنین خودتونه.
اون سال ۱۹۷۷ اوماها رو ترک کرد
و حرف زیادی ندارم در موردش بزنم.
خیلی اتفاق بدی براش بود، و من اومدم خونه
چون ن..نم...نمیتونستم بگم از اون عصبانی‌ام،
اما هی به خودم میگفتم: «چطور میتونی ترکش کنی؟
اون خیلی... اون تنها نمیتونه از پس خودش بربیاد.»
واسه همین مادرم... از چندتا از دوستاش خواست
که مراقبش باشن، و استرید هم یکی از اونا بود.
پس به استرید زنگ زدم و گفتم: «استرید
میشه وارن رو... میشه براش سوپ درست کنی؟»
«برو اونجا و مراقبش باش
چون تنهایی از پسش برنمیاد.»
یکم طول کشید تا بتونه، ولی بالاخره تونست.
گفتم: «من ترکت نمیکنم
چون هروقت بخوای همونجایی‌ام که میخوای.»
مادرم به سان‌فرانسیسکو نقل مکان کرد
و فکر کنم یکی از دلایلی که ترک اوماها براش خیلی مهم بود،
این بود که حس میکرد توی این محیط یجورایی زندانی شده.
بخاطر اینکه همه میدونستن کیه
و اینکه نمیتونست هویت مستقل خودش رو حفظ کنه.
وارن میدونست مادرش باید یه کاری رو انجام بده
و اینکه میدونست که پولی که نصیب ما و اون شده
باعث میشه انتخابایی تو زندگیمون داشته باشیم که نصیب اکثر آدما نمیشه.
یک دوره‌ای از وارن انتقاد میشد.
اون یه مرد خیلی خیلی پولدار بود که هرسال پولدارتر میشد
و پول زیادی خرج یا خیرات نمیکرد
بخاطر همین بعضی افراد به شدت ازش انتقاد میکردن
و وارن هیچوقت چیزی در این مورد نگفت.
بزرگترین فاکتور در پول در آوردن، زمانه.
لازم نیست حتماً نابغه باشید، اما حتماً باید صبور باشید.
سوزی به قدر من نمیتونست منتظر بمونه،
اما هیچوقت ترکیب کردن رو مثل من دوست نداشت.
این یکی از اختلافات بینمون بود.
الان یک بنیاد رو اداره میکنم.
فکر کنم باید پول بیشتر خیرات کنیم
اما می‌فهمم چرا...
چون این...تجارته.
معمای اینجا واسه من این بود که مسئله در مورد پول نیست.
شما میتونید اینو تو روش زندگیش ببینید.
اون اصلاً نقاشیای عظیم نمیخره
یا خونه‌های بزرگ و اینجور چیزا نمیسازه.
همش ذهنیه، و پولش هم تابلوی امتیازاتشه.
قبلاً بهم میگفت
«همه میتونن چیزی که من میخونم رو بخونن.
قوانین بازی واسه همه برابره.»
و عاشقش بود، چون از رقابت خیلی خوشش میومد.
و تنها توی دفترش می‌نشست،
همین چیزایی که همه میتونن بخونن رو میخوند
اما از اینکه میبره خیلی خوشش میاد. ها!
بهتون میگم چطور انجامش بدین.
تا حالا یه شامورتی بازو دیدین
که ۲۵ تا شیشه شیر رو بگردونه؟
چطور این کارو میکنه؟
جواب اینه که اول از یک بطری شروع میکنه، بعد دوتا بعد سه تا
و همینجور ادامه میده تا به ۲۵ بطری برسه
روش کار کردنش اینطوریه.
پس اساساً با پول شروع کردیم
و در انتها چندین شرکت خریدیم،
از جمله چند شرکت بیمه.
بیمه به خودیِ خود یک شغل سودآوره
اما یک مزیت دیگه هم داره
و اون خلق چیزی به اسم «فلوت»ه
فلوت پولیه که تا زمان پرداخت یک خسارت
تو برک‌شایر باقی میمونه.
و وارن یک قابلیت خارق‌العاده در
استفاده از پول دورانداخته شده‌ی فلوت برای
خرید شرکت‌های تأثیرگذار روی پیشرفت برک‌شایر داره.
در سال ۱۹۸۳ خانم بی با
فروش کنترل به قیمت ۵۵ میلیون دلار
به یک شرکت با مالکیت وارن بافت، نقدینگی خود را افزایش داد.
وارن متخصص روزنامه بود.
دلیل علاقه‌ش به «پست»
این بود که به نظرش
یک شرکت بسیار ارزان میامد.
باید برام نامه می‌نوشت.
«خانم گراهام عزیز، من ۵ درصد از سهام شرکت
شما را خریدم و قصد اذیت ندارم
و فکر میکنم شرکت خیلی خوبیه.
«میدونم که تأسیس و اداره‌ش با گراهام‌هاست
و مشکلی با این قضیه ندارم.»
و با خودم گفتم: «ایول این یارو چقد باحاله.»
اون با ۲۰ تا گزارش سالانه به جلسات هیئت مدیره میومد
و تمام این گزارش‌ها رو با من مرور میکرد.
مثل این بود که سر کلاس بافت تو دانشگاه بشینی.
کِی گراهام وارن رو با دنیای واشنگتن آشنا کرد،
یک گروه کاملاً متفاوت که او تا آن زمان با آنها همکاری نداشت.
کاملاً مشخص بود که کار کردن با کی
بهش اعتمادبه‌نفس خوبی داد، و اون ستاره بود.
همه میخواستن ببینن
وارن بافت چی میخواد بگه.
پیشگوی اوماها
در حال ایجاد اعتبار و کمی خوشگذرانی.
ارزش سهام برک‌شایر
بیش از ۲۰۰۰ درصد افزایش داشت.
یکی از بیشترین ارزش‌های سهام بازار در کل جهان
که ممکن است باز هم رشد داشته باشد
چون ظاهراً وارن بافت قصد کنار نشستن ندارد.
چطور اینکار رو میکنه؟
با سرمایه‌گذاری روی چیزی که میشناسه و میفهمه...
برندهای قدیمی خوب امریکایی مثل کوکاکولا،
فروت آف دِ لوم و دِیری کویین.
چه چیزی الهام‌بخشتون بود؟ این!
هرچی دلت میخواد بخر، همین؟ بله همین.
امروز شرکت کوکاکولا
حدود دو میلیارد وعده‌ی سی گرمی
از محصولات خود در هر قالبی می‌فروشد.
حالا اگر روزی یک پنی بیشتر بگذارید، به ازای هر وعده یک پنی
این یعنی روزی ۲۰ میلیون دلار
سالی ۷/۳ میلیارد دلار فقط با یک پنی بیشتر.
وقتی مالک کوکاکولا باشی، یک تکه از
ذهن میلیاردها و میلیاردها انسان رو در اختیار داری.
این خیلی خوبه.
چه کسی امروز بیشترین اسکناس ‍۱۰۰ دلاری رو در جهان داره؟
در این کشور اسمش وارن بافته،
و به تازگی جایگاه پولدارترین فرد جهان
رو از بیل گیتس ربوده.
و هدف دیدار چهارشنبه بحث
در مورد نقشه‌ی شرکت وارن، برک‌شایر
برای خرید غول خط آهن کشور یعنی برلینگتون نورثرن
به ارزش ۲۶ میلیون دلار بود. این بزرگترین خرید بافت است.
وارن برک‌شایر را از هیچ، به
هزاران میلیارد دلار ارزش در بازار تبدیل کرد.
هیچکس چنین رکوردی ندارد.
اون میخواست اعتباری کسب کنه
و در عین حال اوضاع رو هنگام خرید یک شرکت خراب نکنه،
و مدیریت رو سرجاش نگه داره.
اون داشت اعتباری رو کسب میکرد
که نتیجه‌ش در آینده مشخص میشد.
از وقتی میشناسمش فقط در حال ساختن و ساختن بود.
ساختن اعتبار ۲۰ سال طول میکشه،
و از بین بردنش فقط ۵ دقیقه.
وقتی وارن توی سالومون (یک برند) سرمایه‌گذاری کرد
من و خیلیای دیگه که ازش تبعیت کردیم
خیلی شگفت‌زده بودیم، چون وارن
با لحن بسیار تند از سرمایه‌گذاری بانکدارها و طمع اونها انتقاد کرد.
و حالا خودش یکی از همین سرمایه‌گذاریا رو انجام داده بود
یعنی برادران سالومون، که همه می‌دونستن عضو این گروهن.
وارن و چارلی جزو هیئت مدیره بودن
چارلی نمیتونست اوضاع رو تحمل کنه
و فرهنگی اونجا رو اصلاً دوست نداشت.
و بعد از گذشت مدتی از ورودشون، همه چیز ترکید.
در یک روز افتضاح تو سال ۱۹۹۱ میلادی
تلفن زنگ خورد، و مدیران ارشد سالومون
پشت خط بودن و گفتن
که...«یک مشکل داریم.»
با اخبار شبانه‌ی NBC در خدمت شما هستیم.
عصر بخیر. این رسوایی‌ایه
که وال‌استریت رو منفجر میکنه و سئوالای زیادی
در مورد انسجام نهادهای مالی ما ایجاد میکنه.
شرکت عظیم بورسی سالومون بخاطر تجارت
غیرسالم اوراق خزانه‌داری تحت ممیزی قرار گرفته است.
سالومون اعتراف کرد که از حدود
قوانین تجارت اوراق دولتی، تجاوز کرده.
یکبار از طریق خرید اوراق به نام شخصی که
هیچ اطلاعی در مورد این خرید نداشت.
شرکت برادران سالومون از سوی اداره‌ی خزانه‌داری،
خزانه‌داری فدرال، SEC و قوه‌ی قضاییه تحت بازرسی‌ست.
اما مهمتر از سرنوشت خودِ شرکت
تأثیر بالقوه‌ی اعمال این شرکت
روی اعتماد عمومی و اعتبار
بازار سهام امریکا در جهان است.
شرکت ۱۵۰ میلیارد دلار بدهکار بود.
در اون زمان، میزان بدهکاریش بیشتر از سرمایه‌ی
تمام شرکت‌های خصوصی ایالات متحده بود.
و اون شب با مسئول خزانه‌ی فدرال نیویورک که
کلانترِ این قضیه بود ملاقات کردم و بهش گفتم:
«من تاحالا انقد پول بدهکار نبودم.
«فقط یه وام روی خونه گرفتم
اما ۱۵۰ میلیارد دلار یکم گیج کننده‌س.»
و امیدوار بودم بگه: «پس نگران نباش وارن،
چند هفته تنفس بهت میدیم.»
اما بهم گفت: «خودتو برای هر اتفاقی آماده کن.»
امروز اداره‌ی خزانه‌داری امریکا
اعلام کرد شرکت برادران سالومون از شرکت در
عرضه‌های جدید، منع شده است.
این اتفاق یک شوک دیگر
برای وال‌استریت زخمی بود.
دولت در نتیجه گفت:
«تو یک نیروی شیطانی هستی و ما نمیخوایم واسه ما سهام بخری.»
این یک نقطه‌ی عطف قابل‌توجه برای وارن بود.
و در اون زمان، وارن معتقد بود
اعتبارش به مو بنده.
وارن ۲۴ ساعت وقت داشت فکراشو در مورد
ادامه دادن یا پا پس کشیدن بکنه.
و در اون نقطه فکر میکردم برادران سالومون ورشکست بشه.
و وارن جلو بیاد و مسئولیتشو قبول کنه.
اوکی. من وارن بافت هستم.
من...چند ساعت پیش...
در جلسه‌ی هیئت‌مدیره
به سمت مدیرعامل موقت شرکت برادران سالومون منصوب شدم.
چرا ورود شما و در اختیار گرفتن سکان هدایت
شرکت انقدر ضروری بود؟
به این دلیل فکر میکنم ورود کردن، ضروری بود که
من هر کاری نیاز باشه انجام میدم و هر اطلاعات
کوچکی که در مورد گذشته‌ی شرکت وجود داشته باشه رو جمع میکنم
و هر اقدام دیگه‌ای رو انجام میدم تا مطمئن شم
اوضاع در آینده روبراهه.
آقای بافت آیا راضی هستید که...
من باید خزانه‌داری رو قانع میکردم که کارهایی که در گذشته انجام شده
بد و احمقانه بوده، و اونا حق دارن عصبانی باشن
اما این شرکت ۸۰۰۰ کارمند داره
و قراره به زودی منحل شه
مگر اینکه بذارن به فعالیت ادامه بدیم.
وارن معتقد بود این سناریو بزرگتر از اینه که بخواد شکست بخوره.
اون زمان از این اصطلاح استفاده نمیکرد
اما باور داشت سالومون واسه از بین رفتن خیلی بزرگه.
و اگر سالومون غرق بشه،
بخش‌های مهمی از وال‌استریت رو هم با خودش میکشه پایین.
خزانه‌داری زنگ اعداممون رو به صدا درآورده بود
واسه همین به خزانه‌داری زنگ زدم.
نیک بریدی مسئول دفتر بود.
من خواستم زندگیمو بهم ببخشن.
مطمئنم صدام خیلی شکسته و اینا بود
و گفتم: «نیک، این مهمترین روز زندگیمه.»
و واقعاً احساس میکردم یه فاجعه‌ی بزرگ در حال به وقوع پیوستنه.
اون فکر میکرد حال درستی ندارم...
در واقع احتمالاً فکر میکرده من حقی ندارم
اما احساس واقعیمو از لحنم میفهمید.
به همین خاطر خزانه‌داری در تصمیمش تجدید نظر کرد
و تغییرات رو اجرا کرد.
اون یه الحاقیه‌ی خیلی خوب بود.
و خیلی بزرگ.
این تصمیم، سالومون رو نجات داد.
نیک بریدی طرف وارن رو گرفت چون بهش اعتماد کرده بود.
این نشون میده اعتبار خوب چقدر میتونه تأثیر گذار باشه.
از فرصتی که به من داده شده تا در این کمیته
حضور پیدا کنم خیلی ممنونم.
صحبت‌هامو با عذرخواهی بابت
اعمالی که ما رو به اینجا رسوند شروع میکنم.
یک جامعه حق داره که انتظار داشته باشه همه از قوانینش پیروی کنن
اما من هم از تمام کارکنان سالومون خواستم که
هرکس بازرس خودش باشه.
بعد از اینکه همه‌ی قوانین رو رعایت کردن
از کارکنان خواستم از خودشون بپرسن
که آیا دلشون میخواد یک کار عمدی انجام بدن
که باعث شه روز بعدش تیتر صفحه‌ی
اول روزنامه باشه و همسر،
بچه‌ها و دوستاشون بخوننش یا نه.
اگر این تست رو رعایت میکردن
لازم نبود نگران پیام‌های دیگر من باشن:
اگر بخاطر شرکت پول از دست بدید، درک میکنم.
اما اگر ذره‌ای از اعتبار شرکت هزینه کنید،
برخورد به شدت بی‌رحمانه‌ای خواهم داشت.
پذیرای سئوالات شما هستم.
از وقتیکه مدیریت برک‌شایر هاتاوی
رو شروع کردم، ۵۰ سال میگذره
و در این مدت قدم به قدم چیزی رو ساختیم
که رؤیای من بود،
زمان خیلی زیادی برد اما شد.
اصلاً به نظر نمیومد که کاری میکنیم، روز به روز نمیشد میزان
پیشرفت رو فهمید، اما منافع مشترک بالاخره نتیجه میدن.
وقتی به ۵۰ سال پیش فکر میکنید
یعنی زمانیکه این شرکتو تأسیس کردید،
به این فکر میکردی که روزی بشه جزو ۵ شرکت بزرگ دنیا؟
نه فکر نمیکردم، اما اگر هم بهش فکر میکردم
فکر نمیکردم پنجم، یا چهارم
یا سوم بشیم.
حتماً شماره ۱ رو میخواستی.
اوه! میخوام بگم اگر میخوای رؤیا ببافی بهترینشو بباف
...دو، سه!
بیل گیتس برد. بیل گیتس برد.
جلسه‌ی سهامداران برک‌شایر هاتاوی
بیشتر یه فستیوال تفریحیه. این اتفاق یه
ماردی‌گرا (نام یک فستیوال) برای کساییه که هرسال به این میتینگ میان.
این یه فرصته که کلی خوش بگذرونیم
و افرادی که پولشون رو بهمون سپردن رو ملاقات کنیم.
قبلاً فقط ۳۰ نفر تو کافه‌تریا بودن
و الان هرسال یک جمعیت عظیم میان.
جشن یکی از کاراییه که باعث میشه
افراد به خوبی کنار هم کار کنن.
این یه جشنه.
♪ ما خوشحالیم ♪
♪ که شما اینجا هستید ♪
♪ حتماً اجناس ما رو چک کنید ♪
♪ ما به شما سیز کندی و دیلی بار میفروشیم ♪
♪ و ماشیناتونو بیمه میکنیم ♪
♪ چون همش خرید و خریده تو شوی برک‌شایر ♪
♪ هرچی میخواید بخرید! ♪
خیله خب! ووووو!
اون عاشق کارشه.
عاشقتم وارن! او آره.
فکر میکنم سهامدارای برک‌شایر هاتاوی
خودشون رو بخشی از این جامعه میدونن.
یک، دو، سه.
تعداد سهامدارای بلندمدت برک‌شایر از هر شرکتی بیشتره.
مردم به چشم یه مذهب بهش نگاه میکنن.
اوکی، همینجا.
اونا سهام برک‌شایر رو با این پیش‌بینی که هفته‌ی
بعد سهامو میفروشن، نمیخرن.
فکر کنم اکثرشون این سهامو میخرن که کل عمرشون داشته ‌باشنشون.
شبیه خریدن یه مزرعه یا آپارتمان.
در برک‌شایر، دسترسی به اطلاعات گزارش‌های سالانه
برای همه بطور یکسان فراهمه.
ما با تحلیل‌گرها ملاقات نمیکنیم.
علاقه‌ای ندارم نظر یک تحلیل‌گر رو در مورد برک‌شایر بدونم.
من نظرات سهامدارای برک‌شایر در مورد این شرکت رو دوست دارم.
اون از یک شراکت خصوصی
که اعضاش بهش اعتماد داشتن، اومد بیرون.
اقوامش هم تو اون شراکت بودن
و افراد پولداری نبودن.
هرچقدر کار بزرگتر میشد، درست همونطوری
با بقیه برخورد میکرد که با اقوامش رفتار می‌کرد.
از نظر احساس
نسبت به آدمهایی که سهامدار شرکتن،
ما اونا رو شریک خودمون میدونیم.
اونا یه گروه بی‌هویت از افراد نیستن.
و به همین دلیله که تو مجمع سالانه مشتاق دیدن هر ۴۰،۰۰۰ نفرشونم.
اینکار، تلاشای هرروزه‌ی ما رو معنی‌دار میکنه.
بیاید امتحان کنیم. ♪ اگر سوزی... ♪
♪ رو اونطور بشناسی که من میشناسم ♪
♪ اوه، اوه، اوه، عجب چیزی ♪
ما عشق و احترام زیادی نسبت به هم داریم.
و این هیچوقت عوض نشده.
♪ اوه، اوه... ♪ من تو اغلب اتفاقای اوماها شرکت نمیکنم
چون فکر میکنم استرید اونجا باهاش زندگی میکنه،
و اینکار وظیفه‌ی اونه.
و بعد کلی کار میکنیم.
ممکنه به نظر بقیه عجیب بیاد
اما همیشه به این فکر میکنم که «کی اهمیت میده؟»
«اگر برای کساییکه مستقیم درگیرِ کارن، مفیده
«دیگه چه اهمیتی داره بقیه چه فکری میکنن؟»
مادرم و استرید خیلی نزدیک بودن.
اونا واقعاً همدیگه رو دوست داشتن
و فکر کنم مادرم خوشحال بود که استرید اونجاست
چون اونم عاشق بابامه.
مامان میخواست یکی مراقبش باشه و حالش خوب باشه
و هیچکس بهتر از استرید برای این کار نبود.
اون عاشق بابامه. حتی اگه بابام یه پنی هم نداشت باز عاشقش بود.
♪ ...همونجایی که بودی ♪
استرید مدت طولانی‌ای با من زندگی کرد.
اون کارهای فوق‌العاده‌ای واسم کرد.
خیلی خوب بود، اما فکر کنم لزوماً
برای بقیه اینطور نیست.
من و سوزی عاشق هم بودیم، همدیگه رو تحسین میکردیم
و کاملاً از کارایی که طرفمون میکرد خبر داشتیم
اما دو تا آدم مستقل بودیم.
اولین باری که وارن اومد به سان‌فرانسیسکو...
با هم قدم زدیم، یه نگاهی به اطراف انداخت
اما خیلی آدم... آدم بیننده‌ای نبود.
دور و ورو نگاه کرد و گفت:
«اینجا واقعاً...اینجا شهر توئه.»
نور، رنگ، شکل و طبیعت منو جذب میکنن
به همین خاطر اون گفت اینجا شهر منه.
در طول سالها تونستم
فهم بیشتری در مورد ذات انسان پیدا کنم.
سرمایه‌گذاریا رو میتونم با خوندن کتاب بفهمم،
اما فکر نکنم با کتاب خوندن چیزی در مورد انسان نسیبم بشه.
واقعاً نیاز به تمرین دارید،
و الان نسبت به ۴۰-۵۰ سال پیش اطلاعات بیشتری دارم
با اینکه نمیتونم به خوبیِ گذشته
اعدادو بلرزونم.
فکر میکنم اعمالمون، ذاتمون رو نشون میده.
و این قضیه برای تمام افراد توی این اتاق صدق میکنه.
و اگر کار من رو انجام بدید،
بهترین انسان‌های جهان رو ملاقات خواهید کرد.
اشخاصی که انتخاب کردن
پول درنیارن، بلکه به بقیه‌ی انسان‌ها کمک کنن.
فکر کنم این بهترین روش زندگی کردنه.
من تو کنفرانس قوی‌ترین زنان جهان «فورچون» تو آریزونا باهاش بودم
و بهم گفت روز قبل برای نمونه‌برداری سرطان رفته بود
و من فکر نمیکردم قضیه در این حد جدی باشه.
بعد برگشتیم خونه. نتایج خوب نبودن.
سرطان دهان استیج ۴ داشت.
من تو راه یه جلسه‌ی هیئت‌مدیره تو هند بودم
و یادمه بهش گفتم:
«وقتی برگردم میبینمت.»
خیلی کم گریه میکرد،
و اون موقع زد زیر گریه و گفت:
«نه، تو باید اینجا بمونی
و باید برای عمل خودتو برسونی.»
هممون رفتیم
و روزی که عمل جراحی داشت
صبح اون‌روز، بابام...
خنده‌داره، اون... هنوز یه بخشی رو...
میدونید، اون نمیتونه...
فکر اینکه اتفاقی براش بیفته، واسه اون...
بدترین چیزی بود که میتونست اتفاق بیفته.
میدونست اوضاع قراره خیلی سخت بشه.
میدونست ریکاوری قراره کشنده باشه،
بخاطر همین فکر میکنم داشت واسه بقیه زیر تیغ جراحی میرفت.
یه...یه عمل خیلی سخت بود.
نمیتونست صحبت کنه، نمیتونس قورت بده، نمیتونست چیزی بخوره.
اما اومد بیرون، و من تا حدود ۴ ماه
بعدش پیشش بودم.
هر آخرهفته بابا میومد.
و چند ماه بعد اوضاعش بهتر شد.
با بابام رفتن به شهر کودی تو ایالت وایومینگ
که هرسال با چندتا از دوستاشون میرفتن.
بابا زنگ زد. فکر کنم ۸ شب بود
و اون گفت: «واسه مامان یه اتفاقی افتاده.
من تو آمبولانسم. خودتو برسون.»
اولش فکر کردم یه اتفاقی واسه بابا افتاده.
نمیدونم چرا این فکرو کردم، ولی احتمالاً... احتمالاً فکر کردم
مامان که ریکاوری شده و
اوضاع خوبه، پس چرا باید اتفاقی براش بیفته؟
وحشتناک بود.
و یک شوک بزرگ.
حالش خوب بود.
حالش خوب بود. رفتن به کودی و
اون حالش خوب بود، شام خوردن و حالش خوب بود
و بعد از شام حالش به هم خورد
و...سکته کرد.
رفتیم تو اتاقش تو بیمارستان. بابا پیشش نشسته بود.
کل شب کنار تختش نشسته بود و دستشو گرفته بود.
خیلی بهش افتخار میکردم...
چون وقتی کار به اینجا رسید
میدونست چیکار باید بکنه
و انجامش داد، و براش هیچی نبود.
بابا رفت که بخوابه
و من کنار تختش نشستم.
هِی دستمو میذاشتم رو قلبش
که بفهمم نفس میکشه یا نه، و...
یجا، میدونید، هیچی حس نکردم
و رفتم بیرون و پرستارو خبر کردم
و گفتم: «میشه بیاید اینجا؟»
و اون گفت: «نه، فوت کردن.»
باید بگم یکی از بدترین کارهای زندگیم
بیدار کردن بابا واسه دادنِ این خبر بهش بود.
خیلی چیز عجیبیه.
نمیتونی از دستش رها شی.
اگر بیخیالش شی، چند برابر آوار میشه رو سرت.
اگر سعی کنی بچسبی بهش، از دست میره.
سوزی... واقعاً جمعم کرد.
به من ایمان داشت.
اون...اون...اون...منو جمع کرد.
و نه تنها تبدیل به این آدمی که الان هستم نمیشدم،
بلکه...
بلکه در واقع بدون اون توی کارم هم موفق نمیشدم.
اون منو بیشتر شبیه به یک آدم کامل میکرد.
اون تاریک شد، برای مدتی ساکت‌تر شد
و رفت توی خودش.
پدر من یک مرد ذاتاً تنهاست
و به روش‌های مختلف تو طول عمرش این زندگی تکی رو تجربه کرده.
فکر کنم این به ذهنش رسیده بوده
که چطور قراره تا ته این تونل بره
و از طرف دیگه‌ش دربیاد.
اون زمان، با خودم فکر میکردم:
«خدایا، نمیدونم اصن دیگه از تخت بلند میشه یا نه.»
اما شد.
خوش‌آمدید. من پتی استون‌سیفر
مدیرعامل نهاد بیل و ملیندا گیتس هستم.
از تشریف‌فرمایی شما سپاسگزاریم،
به‌خصوص بخاطر اینکه یک دعوتنامه‌ی گنگ و دیرهنگام
برای شرکت شما در این مراسم و صحبت با بیل و ملیندا در
مورد اثرات نوع‌دوستی فرستادم.
بهتره بهش بپردازیم.
افتخار دارم مردی رو معرفی کنم
که تصمیم خوبش جهان رو متحول خواهد کرد، وارن بافت.
یک تصمیم فوق‌العاده در این شب
از سوی ثروتمندترین مرد جهان.
وارن بافت فرامیلیاردر گفت
بخش اعظم ثروتش رو به خیریه اختصاص میده.
بافت اذعان کرد که بخش زیادی از
ثروتش رو به نهاد بیل و ملیندا گیتس
اهدا کرده و بیش از ۱۵ درصد
ثروتش رو نیز به نهادهای تأسیس شده توسط
سه فرزند و همسر متوفاش اختصاص داده.
یک فعال حوزه‌ی سلامت، کار وارن بافت را
یکی از فداکارانه‌ترین کارهای داوطلبانه در طول تاریخ نامید.
این دست بهتری نسبت به زمان جشن برک‌شایر هاتاوی بود.
از شما بابت اومدنتون ممنونم.
امروز روز خوبی برای منه. امروز روز خوبی برای خانوادمه.
همسرم سوزی و من تصمیم گرفته بودیم که هر پولی درآوردیم
رو به جامعه برگردونیم
و در ابتدا فکر میکردم اون بیشتر از من عمر میکنه
و یک تصمیم بزرگ در مورد این پول میگیره.
اما به دلیل فوت کردنش، باید به
بهترین راه برای برگردوندن این ثروت به جامعه فکر میکردم
و بهترین راه برای مصرفش رو پیدا میکردم
و در نهایت به یک راه‌حل خوب رسیدم.
این راه‌حل از ناکجا به مغزم رسید. عالی بود.
اون روز، ایشون بزرگترین هدیه‌ای
که کسی می تونست بگیره رو اهدا کرد.
میخوام دعوت کنم از نمایندگان این نهادها...
که از جمعیت بیرون بیان.
امضای سه تا نامه‌ی اول راحته، کافیه امضا کنم «بابا»
وقتی نامه رو برامون نوشت
چیزی داخل اون نامه گذاشت
که برای من خیلی مهم بود
که دقیقاً نحوه‌ی رفتار نهادمون بود،
که این بود: اگر قراره همیشه سعی کنی که بهترین باشی
هیچ کار مهم و قابل‌توجهی نخواهی کرد.
اما اگر شکست‌های گاه و بیگاه رو محتمل بدونی
میتونی چیزهای خیلی بزرگی رو تغییر بدی.
I.C.C.N.!
از این حقیقت که سه تا فرزندم
سه تا نهاد مستقل دارن که منافع خاصشون رو تأمین می‌کنه
چه تحصیلات مناسب باشه و یا
مزرعه‌داری در مناطقی که مردمشون
تکنیک کشاورزی در قطع کوچیک رو دارن
احساس خیلی خوبی دارم.
انواع روش‌ها.... واکسن‌ها، شما بگین...
قوی‌تر از هدیه‌ی وارن
پیامی‌ست که او به سایر ثروتمندان امریکا می‌رساند،
این پیام که کسانیکه در این جهان از امکانات کمی برخوردارند
باید از ثروت کسانیکه ثروتمند هستند، بهره ببرند.
هرچیزی که در طول زندگیم خرج کردم
کمی کمتر از ۱ درصد
چیزیه که درآوردم.
۹۹ درصد و خورده‌ایِ باقیمونده میرسه دست بقیه
چون هیچ فایده‌ای برای من نداره.
واسه همین، منتقل نکردن این دارایی به
افرادی که بتونن ازش استفاده کنن، کار احمقانه‌ایه.
نگه‌داشتنش هیچ سودی واسه من نداره.
من به کاری که داریم میکنیم افتخار میکنم.
تو هر جلسه‌ی مجمع گریه‌م گرفت،
چون فکر میکنم سوزی خیلی بهمون افتخار میکنه.
و به نظرم مهمترین وظیفه‌ی من اینه
که مطمئن بشم هر پنی به شکلی خرج میشه
که اون میخواست.
هر کسی که باشید، مطمئنم دلتون نمیخواد فکر کنید
یه عالمه انرژی، عشق
و زمان رو صرف یک کار بیهوده کردید.
همیشه فکر میکردم با وزیری، وکیلی یا دکتری یا کسیکه
به انسان‌ها خدمات ارزشمند میده
ازدواج میکنم.
و این حقیقت که با کسی ازدواج کردم که پول درمیاره
کاملاً بر ضد چیزیه که فکر می‌کردم
اما اونو میشناسم،
و...اون...
هیچ انسانی بهتر از اون نیست.
واقعیت اینه که من بخاطر شانس اینجا
تو این موقعیتم.
هی! حالتون چطوره بابا بزرگ؟
سلام بابابزرگ! اوکی
وقتی در سال ۱۹۳۰ به دنیا اومدم
شانس به نسبت ۴۰-۱ با من همراه بود که تو امریکا به دنیا اومدم.
همون روز اول، اولین لاتاری رو بردم. مهمتر از اون، پسر بودم.
اینم یه احتمال ۵۰-۵۰ در نظر بگیرید.
پس با این حساب شانس به نسبت ۸۰-۱ با منه که یک مرد امریکایی‌ام
و این موضوع در کل زندگیم اهمیتشو نشون داد.
اگر فکر میکنید این قضیه باعث میشه از نظر انسانیت
برتر از سایر انسان‌ها باشم...من اصلاً با این طرز استدلال موافق نیستم.
عالی! اوکی، موفق باشید.
فکر کنم خیلی خوش‌شانس بودم که در سالهای شکوفایی
وارن بافت، کنارش بودم.
اون در طول سالها، پیشرفت کرد. خودش رو توسعه داد.
ارزش‌هاش در طول زندگی توسعه پیدا کردن.
اون میخواست زندگی‌ای بسازه که خودش و پدرش
(اگر زنده بود) وقتی ببینن، بگن که زندگی خوبیه.
فکر کنم صد سال دیگه اسمش تو همه‌ی کتابای تاریخ بیاد
البته مطمئن نیستم در چه نقشی ظاهر میشه.
قرار بخاطر کاراش به عنوان یک سرمایه‌گذار مطرح بشه
یا یک فرد نوع‌دوست؟
اما وارن گفت رؤیای زندگیش این بوده که معلم بشه.
دنیا، فیلم خیلی زیبایی برای تماشا کردنه
و دلتون نمیخواد با چشم بسته به زندگیتون ادامه بدید.
مهمترین چیز اینه که شغلی رو انتخاب کنید
که از روی ناچاری مجبور به انتخابش نباشید و دوستش داشته باشید
و اینطوری زندگیتون عالی میشه.
اینطوری که صبحا با ذوق از تخت میپرین بیرون
چون مشتاقین روزتون رو شروع کنین.
من...تو طول این ۶۰ سال
تو مسیر کار ذوق و شوق داشتم
چون عاشق کارمم و...
و احساس میکنم خیلی خوش‌شانسم.
اوکی، کلاس تمومه.
شب بخیر.
از مرگ میترسید؟
نه نمیترسم.
من زندگی بی نظیری داشتم. حس میکردم که، میدونید...قراره اتفاق بیفته
و اصلاً نمیدونم بعدش چی میشه.
من یک آگنوستیکم، و... (مشکوک به وجود خدا)
این میتونه خیلی جذاب باشه.
ممکنم هست اصلاً جالب نباشه. حالا خواهیم دید.
اما فیزیکم خیلی تحلیل رفته.
فقط به درد اوراقی میخورم.
اما این هیچ تفاوتی ایجاد نمیکنه.
هیچ تداخلی تو کارم ایجاد نمیکنه. هیچ مشکلی تو شادیم به وجود نمیاره.
با تفکرم هم تداخلی نداره.
هیچ نقصانی تو رضایتم یا شوقم
به زندگی حس نمیکنم.
در واقع، بازی‌ای که توشم
دائماً داره هیجان‌انگیزتر میشه.
این یک بازی رقابتیه. این یک بازی بزرگه
و من عاشق بازی کردنم.
شب بخیر سوزان
..:: کانال تلگرام و اینستاگرام بلبل جان ::.. .:: Telegram: @bollbolljan ::. .:: Instagram: @bollbolljan_Com ::.
بلبل جان مرجع دانلود رايگان فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده .:: www.bolboljan.net ::.