..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫دین!
‫بلند شو.
‫همه منتظر توییم.
‫می‌خوام بخوابم.
‫سریع باش.
‫باشه.
‫دیشب کِی رفتی تو تختت؟
‫حدوداً یک بود.
‫هان، خیلی خوبه!
‫چرا این‌قدر دیر؟ تا اون موقع چی‌کار می‌کردی؟
‫این که واضحه، حتماً کل شب رو توی اینترنت می‌چرخیده.
‫نه، داشتم زبان می‌خوندم.
‫پسش بده!
‫فیسبوکش رو چک می‌کنم حالا.
‫برای چی؟
‫قفلش کرده!
‫بازش کن بده به من!
‫من به دخترم اعتماد دارم.
‫تو با این حمایت‌هات داری خرابش می‌کنی.
‫الان دیگه هیچ‌کس قابل اعتماد نیست.
‫توی روز عین یه بچه، مظلوم، به نظر می‌آن.
‫اما شب که می‌شه خدا می‌دونه ‫با کی دارن چه کارها که نمی‌کنن.
‫با هزار مدل پسری که تو کلوب‌های شبونه‌‌ان.
‫تو از کجا می‌دونی؟
‫خودتم اون‌جا بودی، آره؟
‫بچه‌ها بهم گفتن.
‫خب پس اگر خودت ندیدی و ‫مطمئن نیستی، نمی‌خواد بگی!
‫می‌خوای کجا بری؟ بگیر بشین.
‫گرسنه‌م نیست.
‫نه بابا! بیا صبحانه رو برای خانوم حاضر کن، اینم نتیجه‌ش!
‫دین.
‫بیا این‌جا!
‫وایسا اون‌جا.
‫یه چرخ بزن.
‫این لباس‌های تنگ چیه پوشیدی؟
‫خودت می‌دونی شکل کیا شدی؟
‫همۀ دخترها همین طوری می‌پوشن.
‫یه چیز درست حسابی بپوش، یالا، عوض کن لباسات رو.
‫برو یه لباس گشادتر بپوش!
‫خب چرا خشکت زده؟
‫سیکن داره درست می‌گه، لباست تحریک‌کننده‌ست.
‫برو دیگه!
‫بی‌فکر!
‫خب...
‫حالا شد!
‫و یادتم نره هر ساعت زنگ بزنی.
‫مامان.
‫بله؟
‫می‌شه ده هزارتا بگیرم ازت؟
‫چقدر؟
‫برای چه کاری؟
‫نمی‌خواد؛ ولش کن...
‫دین.
‫مرسی بابا!
‫«فسخ»
‫حالت چطوره؟
‫بازم که رنگت عین روح پریده.
‫چیزی شده؟
‫راستش، از همه‌شون خسته شدم!
‫تو این‌جوری لباس پوشیدی، مشکلی نداره؟
‫نه بابا، چه مشکلی؟
‫من نمی‌تونم لباسایی که دوست دارم رو بپوشم.
‫هر روزم باید برای صبحانه بیدار شم و برم سر میز.
‫حتا اگه گرسنه هم نباشم.
‫تو خونۀ شما جور دیگه‌ست؟
‫خب، من برادری ندارم.
‫واسه همین نمی‌دونم چجوریه.
‫بابای منم دوست داره نصیحت کنه و غر بزنه.
‫ولی خب اگر نخوام بشنوم، گوش نمی‌دم بهش.
‫چقدر بهت حسودیم می‌شه!
‫تازه باید هر ساعت به برادرم زنگ بزنم و بهش گزارش بدم.
‫الو، سیکن؟
‫داشتم همین الان باهات تماس می‌گرفتم.
‫آره!
‫حالا گوش کن.
‫سیکن، ببخشید، خواهش می‌کنم!
‫نه، نه. به خدا با آروژانم.
‫آره اگه می‌خوای.
‫اگه می‌خوای تلفن رو می‌دم بهش.
‫الو؟
‫بله، آروژان‌ام.
‫قبلاً هم یه بار با هم صبحت داشتیم، درسته؟
‫بله، البته!
‫خب، چرا این‌قدر شکاکی؟
‫نه، نمی‌فهمم.
‫دین دیگه یه دختر بزرگه، مگه نه؟
‫خب، تو هم یه عضو خونواده‌ای، مشکلش چیه؟
‫اون آدم نیست؟
‫چرا عین یه بچه می‌ترسونیش؟
‫چی؟
‫چی گفتی؟
‫تو دیوونه‌ای؟ بیمار ذهنی!
‫برو به جهنم!
‫احمق.
‫لطفاً...
‫گوش بده، می‌دونی چیه؟
‫بیا این‌جا تا حضوری صحبت کنیم، خب؟
‫همین که گفتم!
‫الو، سیکن؟
‫ببخشید، لطفاً.
‫ببخشید، اون منظوری نداشت.
‫اون نمی‌خواست، من می‌شناسمش!
‫ولی...
‫منظورت چیه که دوست نباشیم؟
‫سیکن، گوش بده، آروژان اون‌طوری نیست.
‫بیا این‌جا!
‫زود باش بیا!
‫عذرخواهی کن!
‫خواهش کن!
‫اتفاقی بود.
‫خواهش کن تا ببخشمت.
‫ببخشید!
‫وایسا!
‫بیا این‌جا!
‫تو پات رو روی پام گذاشتی.
‫باید کفش‌هامو پاک کنی.
‫چشم دیگه چی؟
‫گفتم پاک کن!
‫ابله!
‫بله؟
‫سلام!
‫حتماً، بازم می‌بینمت.
‫بله آروژان؟
‫باشه. می‌بینمت!
‫حلقه نمی‌خوای؟
‫ازش خسته شدم.
‫این که طلاست!
‫خب مشکلش چیه؟
‫یه بهترش رو برام می‌خره.
‫ولی، ببین...
‫اون یه مرد متأهله، درسته؟
‫خب؟
‫اون پسر، افسونگره، پولش هم از پارو بالا می‌ره.
‫اما دوست‌پسر خودت چی؟
‫خب تو دوست‌پسر داری.
‫اگه بفهمه چی؟
‫اگه غیرتی بشه...
‫اون‌وقت از شرش خلاص می‌شم.
‫پسرهای زیادی من رو می‌خوان.
‫متوجه نمی‌شم.
‫نمی‌گیری؟
‫خب پس چرا حلقه رو از من گرفتی؟
‫نه من گفتم متوجه منظورت نمی‌شم.
‫اما درک می‌کنم، می‌فهمم.
‫ببین، منظورم اینه...
‫می‌تونه مشکلی نداشته باشه اصلاً.
‫شاید تو...
‫آروژان،
‫تو چقدر بانمکی.
‫سلام.
‫خیلی خب، خودت رو بشور و بیا بیرون.
‫خوبه.
‫اون قصه رو برات گفتم؟
‫که مَرده می‌خواسته دوش بگیره، زنش خونه بوده.
‫و یه دفعه یکی در می‌زنه.
‫زنه در رو باز می‌کنه، می‌بینه همسایه‌ست.
‫همسایه بهش نگاهی می‌ندازه و می‌گه...
‫من چهارصد دلار بهت می‌دم، ‫تو سینه‌هات رو بهم نشون بده.
‫و زنه می‌گه...
‫ممم، باشه...
‫تی‌شرتش رو می‌ده بالا.
‫همسایه هم به سینه‌هاش نگاه می‌کنه و ‫چهارصد دلار بهش می‌ده...
‫و می‌ره.
‫یه دفعه مرد از حمام می‌آد و می‌پرسه که...
‫عزیزم، کی در زد؟
‫همسرش می‌گه، ممم، همسایۀ بالایی بود.
‫خیلی حقه‌بازه، چهارصد دلار به من بدهکاره.
‫دفعۀ بعدی که دیدیش، بهش بگو...
‫بیا به سلامتی این که هیچ‌کس به کسی بدهکار نیست بنوشیم.
‫دوستش داری؟
‫آره.
‫بله مامان؟
‫زود می‌آم، راست می‌گم.
‫ببخشید خواهش می‌کنم، خیلی زود می‌آم.
‫دارم می‌زنم بیرون.
‫من شمارۀ آروژان رو کامل پاک می‌کنم.
‫نه، آروژان اون‌طوری که فکر می‌کنی نیست.
‫تو نباید باهاش رفت و آمد کنی.
‫ولی تو اول شروع کردی.
‫مهم نیست!
‫عزیزم،
‫اگه برادرت می‌گه نمی‌تونی باهاش بری و بیای،
‫باید حتماً به حرفش گوش بدی.
‫اصلاً می‌دونی چیه؟
‫موقعیت‌یابت رو روشن کن.
‫این برای اینه که همۀ ما بدونیم تو کجایی.
‫نه، این دیگه زیادیه.
‫گوش کن، می‌تونه خطرساز باشه.
‫ما باید دائماً بدونیم اون کجاست.
‫اگر اتفاقی براش بیفته، چطور می‌شه بهش کمک کرد؟
‫زود باش!
‫زود باش! این کار به‌خاطر خودته!
‫سلام!
‫من مکس‌ام.
‫علاقه‌ای ندارم باهات معاشرت کنم، مکس.
‫برو دنبال کارت.
‫چه تصویر جالبی...
‫تو هنرمندی...
‫تو هنرمندی؟
‫لطفاً، برو.
‫می‌شه یه نگاهی بندازم؟
‫الو، سلام سیکن.
‫می‌خواستم باهات تماس بگیرم همین الآن.
‫نه.
‫من پارکم.
‫من...
‫یه لحظه، می‌شه بدیش به من؟
‫پسش بده.
‫الو سیکن؟
‫سلام من مکس‌ام.
‫اون با منه، نگران نباش.
‫سیکن، سیکن، من نمی‌دونم این کیه.
‫اصلاً نمی‌شناسمش.
‫تو دیوونه‌ای؟
‫تو از جنس منی، بیا معاشرت کنیم.
‫خب تصمیمت چیه؟
‫سریع برو از این‌جا!
‫برادرم می‌کشتت! اون روانیه!
‫خیلی خب، می‌بینیم.
‫دارم می‌گم برو از این‌جا!
‫برو سریع، داداشم دیوونه‌ست!
‫اون می‌کشتت!
‫پس بذار ببینیم.
‫دارم واضح بهت می‌گم، زود برو.
‫هرزۀ ترسو!
‫حرومزاده!
‫نزن.
‫نکن!
‫برو گم شو!
‫گم شو!
‫تو عقلت رو از دست دادی؟
‫من نمی‌دونم اون کیه!
‫واسه همین نشستی کنارش و می‌بوسیدیش، آره؟
‫اصلاً اولین بار بود می‌دیدمش!
‫من نمی‌دونم.
‫چرا خونه نیستی؟
‫نمی‌خوام الان برم خونه.
‫بهم بگو، می‌خوای چیکار کنی؟
‫از خونه رفتن متنفرم!
‫دخترۀ هرزه، باید خونه راجع بهش حرف بزنیم، فهمیدی؟
‫هی، قرمساق!
‫می‌شه بشینم؟
‫تو به زندگی من غبطه می‌خوری؟
‫یه ذره، البته نه به همه چیزت.
‫بهت که نگاه می‌کنم، غم عمیقی می‌بینم.
‫تو هر شب سر ساعت می‌ری خونه.
‫هر ساعت به برادرت زنگ می‌زنی و بهش گزارش می‌دی.
‫این زندانه، واقعیتِ زندگی نیست.
‫نمی‌دونم.
‫اما قطعاً چیزی قابل تغییر نیست.
‫چرا خب، همه چیز قابل تغییره.
‫امروز من به جای تو می‌رم خونه.
‫آره.
‫لباس‌هات رو تنم می‌کنم و می‌شم تو.
‫بله مامان؟
‫با دوستم قرار دارم، دیر می‌آم.
‫مامان،
‫من دیگه بزرگ شدم.
‫نمی‌تونم خودم رو با ساعت مشخص شما تنظیم کنم.
‫چرا ما باید همیشه سر یه ساعت شام بخوریم؟
‫خب پس امشب بدون من شام می‌خورین.
‫هر کاری دلتون می‌خواد بکنین.
‫بریم لباسامون رو عوض کنیم.
‫دین.
‫خب، چرا ساکتی؟
‫زود باش، بگو بهشون.
‫این بلا رو کی به سرِ لبِ من آورده، هوم؟
‫تو اول اون الم‌شنگه رو راه انداختی.
‫چی داری می‌گی؟
‫تو طرف کی هستی؟ -
‫یعنی چی طرف کی‎ام؟
‫اول خودت شروع کردی و کتک هم خوردی.
‫درست نمی‌گم؟
‫این چه طرز صحبت کردن با برادرته؟
‫تو چشم‌های من نگاه کن.
‫خب، از این به بعد...
‫منو جدی می‌گیرین، روشنه؟
‫خیلی متوجه نمی‌شم راجع‌به چی حرف می‌زنی.
‫تموم این سال‌ها همه چیز رو عین یه ابله تحمل کردم.
‫چطور توی خونه با من حرف می‌زنین؟
‫تو صدات رو می‌آری پایین!
‫تموم زندگیم به قوانین تو و مامان گوش کردم.
‫اینا چی‌ان؟
‫هر روز سر ساعت بیا خونه.
‫چه مزخرفاتی!
‫یواش، تند نرو!
‫تازه یاد گرفتی حرف بزنی؟
‫انگار خیلی وقته کمربند رو تنت نخورده، هان؟
‫نه، نخورده!
‫با من مثل یه بچه سگ برخورد نکن، افتاد؟
‫دارم بهت می‌گم...
‫به من نگاه کن، گفتم!
‫دین، تو همون دختر مایی؟
‫اگر من رو دوست دارین، دست از این رفتارها بردارین.
‫من دیگه عقلم به کارم می‌رسه، مامان.
‫این چه طرز حرف زدن با مامانه دخترِ هرزه؟
‫یالا، بازم بزن.
‫از این به بعد...
‫هر موقع دوست داشته باشم می‌آم.
‫هر ساعتی، با هر لباسی.
‫زنگ زدن، با هر کس هم بخوام وقت می‌گذرونم، فهمیدین؟
‫چه خانواده‌ای!
‫یه بار دیگه هم تکرار می‌کنم، من شخصیت دارم.
‫سعی کنین حرف‌های دیگه‌ای بزنین...
‫دیدی؟
‫دیگه کسی جرأت نمی‌کنه با تحقیر باهات رفتار کنه.
‫خدایا، تو چی‌کار کردی؟
‫چجوری زندگی کنم دیگه؟
‫زندگی خوبه بابا، همه چیز آروم و خوبه!
‫اونا دیگه محتاط می‌شن.
‫اما تو از این به بعد باید مثل من رفتار کنی!
‫واضحه برات؟
‫نه...
‫وقتی اومدی خونه،
‫اگه برادرت به‌خاطر سیلی‌‌ش شروع کرد به عذرخواهی کردن،
‫با یه نگاهِ سرد نادیده‌‌ش بگیر.
‫فهمیدی؟
‫برو حالا!
‫من منتظرت می‌مونم.
‫منتظرت می‌مونم -.
‫دارم می‌بینمت.
‫صبر کن.
‫بیا این‌جا.
‫این سیلی از برادرت بود.
‫حالا...
‫برو و پسش بده.
‫باشه؟ ‫حالا برو.
‫من فکرهام رو کردم.
‫شاید ما...
‫ما با اون تند نبودیم؟
‫خب، اگر ما بهش آسون‌تر بگیریم...
‫ممکنه خیلی سریع منحرف بشه.
‫من فکر می‌کردم این قواعد...
‫برای آیندۀ دخترمون، خواهرِ تو مفید باشه.
‫ولی واقعاً اون خیلی زود خونه می‌آد.
‫خب باید بهش اجازه داد تا یه کم دیرتر بیاد.
‫نه که هیچ مشکلی نداشته باشه.
‫می‌دونین چیه، من بهتون گفتم.
‫چشم‌های اون...
‫کاملاً فرق داشت، متوجهش شدین؟
‫وقتی که برگشت، عذرخواهی کن.
‫حرفش رو هم نزن!
‫ازش عذرخواهی کن حتماً.
‫دین.
‫بشین عزیزم.
‫ما فکر کردیم.
‫برادرت، مامان و من.
‫کلی بگم،
‫ما با تو مثل یه بچه رفتار کردیم.
‫هممم، آره...
‫ما رو ببخش،
‫اما همۀ اینا...
‫برای خود تو بوده.
‫خب،
‫ما بهت اجازه می‌دیم...
‫تا ده شب بیرون بمونی.
‫آره، ده...
‫خب، ما رو ببخش.
‫خب...
‫ازت ممنونم.
‫به‌خاطر تو الان خیلی وقت بیشتری دارم.
‫اگر خیلی از من ممنونی، پس درخواست من رو قبول می‌کنی؟
‫چه درخواستی؟
‫مردی که دفعۀ آخر باهاش بودم رو یادته؟
‫همونی که به‌خاطر پول باهاش خوابیدی؟
‫آره، همون.
‫با اون برو سر قرار.
‫من همزمان با دوست پسرم قرار دارم.
‫نه، نمی‌تونم، من...
‫من هنوز باکره‌‌م.
‫ازت نخواستم که باهاش بخوابی.
‫فقط... باهاش برو سینما.
‫شام بخور.
‫چای بخور...
‫در هر صورت، خطرناکه.
‫نیازی نیست بترسی.
‫درست بعد از تموم شدن فیلم من می‌آم جات.
‫خوبه؟
‫پس دیگه به من نگو ازم ممنونی.
‫پس کاری که از من می‌خوای،
‫فقط باهاش شام خوردنه دیگه، هوم؟
‫آره چیز بیشتری نیست.
‫من سرِ ساعت می‌آم و همه چیز هم درست پیش می‌ره.
‫تو باید نقشِت رو به خوبیِ من بازی کنی.
‫متوجهی؟
‫آهان، و همین‌طور...
‫من به اسم کوچیک صداش می‌زنم، یه وقت اشتباه نکنی.
‫باشه.
‫سلام!
‫چیزی میل داری؟
‫غذا، نوشیدنی...
‫شما چیزی می‌خورین، آقا؟
‫یعنی، چی می‌خوری؟
‫انتخاب من؟
‫من...
‫مایلم پیتزا بخورم.
‫پیتزا؟
‫بریم؟
‫می‌خوای یه نگاهی بندازی؟
‫این چه خوبه.
‫چی هست؟
‫نمی‌دونم...
‫برات بگیرمش؟
‫نه، مرسی...
‫دوستش داری؟
‫قیمت این چقدره؟
‫خواهش می‌کنم.
‫شاید عجیب به نظر بیاد؛
‫بهترین پیتزایی که خوردم توی ایتالیا بود.
‫ولی بعد از پنج روز خوردنش، ازش خسته شدم.
‫می‌دونی، گاهی فقط یه چیز بد می‌خوام.
‫(کادوت) مبارکت باشه!
‫ازتون ممنونم!
‫منم ازت ممنونم.
‫به هر حال...
‫چاقویی که روش شکافی هست...
‫و بهش اصطلاحاً می‌گن شیارِ خون،
‫اون چاقو رو تبدیل به سلاح سرد می‌کنه.
‫اما چاقوی تو اون رو نداره.
‫پس مشکلی هم برای حملش نداری،
‫ولی با این حال هیچ‌وقت مقابل من استفاده‌ش نکن.
‫دارم شوخی می‌کنم.
‫من باید برم بیرون.
‫الو؟
‫بله، چه خبر؟
‫من نمی‌تونم بیشتر از این تحمل کنم.
‫داره به من دست می‌زنه!
‫یه کم صبر کن، یه نیم ساعت، باشه؟
‫عجله کن، لطفاً.
‫باشه، یه معامله می‌کنیم.
‫من نصف اون پول رو بهت می‌دم.
‫کی بود؟
‫چه پولی؟
‫سریع باش.
‫چی شده؟
‫چرا با هر لمسی این‌جوری برخورد می‌کنی؟
‫برای من این مهمه، می‌فهمی؟
‫اون، این کار رو دوست نداره.
‫من نمی‌گیرم.
‫این، پولِ کثیفیِـه.
‫بی‌خیال! پول، پوله.
‫اگر این پول رو بگیرم.
‫انگار که...
‫که به‌خاطر پول انجامش دادی؟
‫ببخشید...
‫این پول، مالِ توئه.
‫نه‌، نمی‌گیرمش.
‫خب، باشه پس.
‫پس یه چیز خوبی بگیریم بخوریم؟
‫اوهوم.
‫خوشگله.
‫برای تو خریدش.
‫نه.
‫این، هدیۀ اون به توئه.
‫اگه بفروشیش، چقدر گیرت می‌آد؟
‫پول احتیاج داری؟
‫آ، نه، همین‌طوری پرسیدم.
‫شاید یه میلیون.
‫الو؟
‫زود می‌آم خونه.
‫مامان بود؟
‫آره.
‫گفت سریع بیا خونه.
‫امروز خونه نرو.
‫چی؟
‫درست نیست.
‫همیشه که نباید خونه بری.
‫باید خونواده‌ت رو دوباره تربیت کنی.
‫نه، شوخی می‌کنی، برادرم منو می‌کشه.
‫همه‌چیز خوبه.
‫صبح من به جای تو می‌رم.
‫بله مامان؟
‫من امشب خونۀ دوستم می‌مونم.
‫آره.
‫نه مامان، اون، دختر خوبیه.
‫چی؟
‫چی‌کار داری می‌کنی؟
‫بهم اعتماد کن.
‫از این به بعد...
‫کلی آزادی داری.
‫دستت رو بکش!
‫تو چی می‌خوای؟
‫چرا داری داد می‌زنی؟
‫آروم، مشلکت چیه؟
‫حوصله‌ت سر رفته، آره؟
‫برو گم شو!
‫آروم باش، جندۀ احمق!
‫چی‌کار می‌کنی؟
‫هی، چته؟
‫جنده!
‫بیا این‌جا، یالا!
‫بوالهوسِ احمق!
‫حتماً تو خونه حسابی داستان می‌شه.
‫آره.
‫و با این لب نمی‌تونم خودم رو جای تو جا بزنم.
‫چی‌کار باید کنیم؟
‫کاری نمی‌شه کرد.
‫همین‌جوری که هستم می‌رم.
‫دعوایی کاری کردی؟
‫آره.
‫اون بوالهوس‌های کلوب اول شروع کردن.
‫مراقب دهنت باش!
‫آره.
‫تا حالا کلوب رفتی؟
‫می‌خواستم برقصم.
‫این چه طرز حرف زدن با مامانه، هان؟
‫آروم، آروم، آروم.
‫خیلی خب، بسه دیگه.
‫بیا عقب!
‫گفتم بیا عقب!
‫پس الان، گم شو بیرون!
‫می‌گم از خونه برو بیرون، از جلوی چشمم دور شو!
‫باشه، خیلی خوب.
‫دارم می‌رم.
‫چی‌کار کردی؟
‫همه‌چیز طبق پیش‌بینی پیش رفت.
‫از خونه انداختنت بیرون.
‫یه چند روز پیش من می‌مونی؟
‫وای، چقدر گرسنمه.
‫خیلی گرسنه‌م.
‫شراب می‌خوری؟
‫نه.
‫آدم نباید شراب بخوره.
‫کی اینو گفته؟
‫جواب نده.
‫یه کم شراب بخور.
‫حالت رو خوب می‌کنه.
‫حتماً دلت برای برادرت تنگ شده.
‫ناراحتی.
‫آره همین‌طوره.
‫ترسیدی؟
‫یه کم شراب بخور.
‫تموم غصه‌هات ناپدید می‌شن.
‫واقعاً؟
‫تماس‌های من رو جواب نمی‌ده.
‫ببین، شاید...
‫تو با گوشی خودت بگیرش.
‫تماس بگیر باهاش.
‫اگر برگشت،
‫بهم قول بدین طرز رفتارتون رو باهاش عوض می‌کنین.
‫بله بابا.
‫ببخشید، خواهش می‌کنم.
‫من یه شب دیگه پیش دوستم می‌مونم و بعد می‌آم.
‫بابا اجازه داد.
‫بله؟
‫باشه.
‫چی شده؟
‫می‌خواد همین الان ببینتم.
‫با دوست‌پسرم هم قرار دارم.
‫جونم؟
‫تا ده دقیقۀ دیگه اون‌جام.
‫نه.
‫نه، نمی‌تونم.
‫توانِ یک بار دیگه‌ش رو ندارم.
‫سخت نگیر.
‫حتی دوست‌ها هم دست هم رو می‌گیرن.
‫می‌تونی انجامش بدی، کوتاه بیا!
‫گوش کن!
‫اون واقعاً مرد خوبیه.
‫مؤدبه.
‫و خیلی بانمکه وقتی سر به سرِ آدم می‌ذاره.
‫ببین،
‫تموم پول امروز رو می‌دم به تو؛
‫تمومش رو.
‫خواهش می‌کنم خوشگل من!
‫احتمالاً گرسنته.
‫از خودت پذیرایی کن.
‫موقعی که لئوناردو داوینچی...
‫«شام آخر» رو می‌کشید،
‫تا یه مدت طولانی نمی‌تونست...
‫شخصیت عیسا و یهودا رو پیدا کنه.
‫بعد از مدتی یکی از پسرهای گروه کُر کلیسا رو پیدا کرد...
‫و عیسا رو کشید...
‫و سال‌ها دنبال شخصیت یهودا می‌گشت.
‫مدتی بعد یه بی‌خانمان رو پیدا کرد.
‫با لباس‌های کثیف، توی خیابون،
‫مست.
‫یه دربه‌در.
‫گزینۀ مطلوبی به نظر می‌رسید.
‫برای نقاشی یهودا.
‫اما همین که یه کم بهش رسید،
‫همون آدم (شخصیت عیسا) از آب دراومد.
‫سلام.
‫گالری‌ام.
‫نه، مَرده.
‫باهات تماس می‌گیرم.
‫بله؟
‫خیلی خب.
‫باشه، دارم می‌آم.
‫کجا داری می‌ری؟
‫یه مسئلۀ اورژانسیه.
‫سلام، کجایی پس؟
‫زود بیا، لطفاً!
‫چی شد؟
‫بجنب، خواهش می‌کنم!
‫پاهام رو لمس کرد.
‫خیلی خب، زود باش!
‫برو خونۀ من.
‫داری با یه دختر جوون چه غلطی می‌کنی؟
‫فقط چون مایه‌داری، آره؟
‫تو چته؟
‫تو کی هستی اصلاً؟
‫این‌جا چی‌کار داری؟
‫دنبال دردسر می‌گردی؟
‫جنده!
‫بگیر!
‫همه به پول احتیاج دارن.
‫حتماً می‌خوای یه چیزی برای خودت بخری.
‫نه.
‫امکان نداره این پول رو بگیرم.
‫خوب.
‫دیگه باید برم خونه.
‫باید بیام باهات؟
‫باهام بیا، هنوز می‌ترسم.
‫ببین، حتا یه زنگ هم بهمون نزد.
‫بالاخره اومدی!
‫تو عقلت رو از دست دادی!
‫برام جالبه، که شب رو کجا گذروندی عزیزم؟
‫اصلاً به مامان فکر کردی؟ تموم شب رو بیدار بود!
‫کجا موندی کل شب رو؟
‫خونۀ دوستم بودم.
‫کدوم دوستت، هوم؟
‫بس کن دیگه!
‫نگاهشون کن!
‫تمومش می‌کنی یا نه؟
‫اقلاً باید...
‫نکنه می‌خوای کلکِ خودش رو بکنه؟
‫اقلاً باید بفهمیم کجا بوده!
‫خدا لعنتش کنه...
‫بیاین...
‫چوب‌دستی رو برگردون!
‫موبایل پرت نکنین...
‫بچه زرنگ.
‫پسرم، به من بگو خواهش می‌کنم.
‫اگه یه بار دیگه باهاش این‌طوری برخورد کنی،
‫ساکت!
‫با همون چوب دستی حسابت رو می‌رسم!
‫می‌کشمت، گفته باشم!
‫برو تو اتاقت!
‫شنیدی؟ من یه محافظ دارم.
‫پسرم،
‫می‌خوام یه چیزی ازت بپرسم.
‫لبت... کی این کارو کرده؟
‫همین الان می‌رم پیداش می‌کنم و ‫حقش رو کف دستش می‌ذارم!
‫لهش می‌کنم!
‫الان تو بیمارستانه.
‫با انگشتِ کنده شده.
‫شوخی می‌کنی؟
‫انگشتش رو گاز گرفتم.
‫سیکن...
‫با پول خودت برات خریدمش.
‫ممنون!
‫بله؟
‫باشه.
‫باشه، می‌آم.
‫چی؟ دوباره؟
‫فقط برا دو ساعت.
‫مامانم داره می‌آد.
‫چرا هر بار تو باید بری پیشش؟
‫اگه من نَرَم،
‫یه دختر دیگه پیدا می‌کنه.
‫خب تو هم می‌تونی یه مرد دیگه پیدا کنی.
‫خیلی سخته یه آدم پولدار...
‫و دست‌ودل‌باز پیدا کنی.
‫این دفعه...
‫باید باهاش به «شیمبولاک» بری.
‫چی می‌گی؟
‫نگران نباش، همه چیز خوب پیش می‌ره.
‫اون هیچ وقت یه دفعه شروع نمی‌کنه.
‫اول، یه کم شراب می‌خورین،
‫بعدش یه کم صحبت می‌کنین.
‫اونم از خودش می‌گه، و... ‫و بعدش...
‫ولی من سرِ وقت خودم رو می‌رسونم.
‫نه، این بار خیلی خطرناکه.
‫همه چیز ردیفه.
‫بهم اعتماد کن.
‫برات کلی داستان جالب تعریف می‌کنه.
‫قصۀ جالب رو دوست داری، مگه نه؟
‫مخصوصاً اون‌جوری که اون تعریف می‌کنه.
‫آره خب...
‫قصه‌هاش واقعاً جالبن.
‫بچه که بودم اکثراً پدربزرگ و ‫مادربزرگم رو توی روستا می‌دیدم.
‫یه بار که داشتم خیلی بی‌حواس بازی می‌کردم،
‫راهم رو توی بیابون گم کردم.
‫مادربزرگم همیشه می‌گفت...
‫که امن‌ترین جا قبرستونه.
‫منم همون نزدیک یه قبرستون پیدا کردم.
‫و شب رو همونجا موندم.
‫ولی شگفت‌انگیزترین بخشش این بود که...
‫من اصلاً نترسیده بودم.
‫امروز یه جورِ نفس‌گیری جذاب به نظر می‌رسی.
‫اخیراً یه کم عجیب رفتار می‌کنی.
‫فقط موقع سکس مثل سابقی.
‫سلام.
‫اون با منم انجامش داد...
‫خواهش می‌کنم عجله کن، زود بیا لطفاً.
‫با اون بوسۀ ناگهانی شوکه شدی؟
‫حس خوبی نداشتم، حسم بد بود.
‫کلید اتاق نورلان رو بهم بده.
‫سلام، متأسفانه نمی‌تونم.
‫من همسرش هستم و کلید رو به همین دلیل بهم می‌دی.
‫زنش اومده این‌جا.
‫فرار کن!
‫چی؟ به نظر تو بوسیدن چیز خاصی نیست؟
‫من حتا فکر کردم کاملش رو باهات انجام داده...
‫خب!
‫اولین بارِ من بود.
‫در هر صورت...
‫فکر کنم باید بگیرمش.
‫این بار سخت بود و...
‫می‌دونی...
‫توی ماساژ دست واقعاً ماهره.
‫آره!
‫مو به تموم تنم سیخ می‌شه.
‫عجیبه، منم همین حس رو داشتم.
‫توی تخت هم خیلی خوبه.
‫راستش، فقط به‌خاطر پولش نیست که باهاش قرار می‌ذارم.
‫گیرایی داره.
‫چیزی که دوست پسرم نداره.
‫آره، منم باهاش احساس راحتی بیشتری دارم.
‫خُب،
‫الان اون اولین مردِ تو شد.
‫آره به نوعی.
‫بوسیدنش رو دوست داشتی؟
‫نمی‌تونم بگم دوست نداشتم،
‫فقط برام عجیب غریب بود.
‫انتظارش رو هم نداشتم.
‫نمی‌دونم، کلاً عجیب بود.
‫راستی، چرا کاندوم استفاده نمی‌کنین؟
‫مردها ازش متنفرن.
‫خب اگر باردار بشی چی؟
‫تماس نگرفته؟
‫از کی صحبت می‌کنی؟
‫دوست پسرم؟
‫الو؟
‫باشه.
‫کی بود؟
‫تو چی فکر می‌کنی؟
‫همون بود؟
‫ساعتی که اون می‌خواد من نمی‌تونم برم.
‫دیگه داری می‌ری رو اعصابم.
‫هر چیزی شدنیه.
‫امیدوارم این بار خبری از یه دفعه بوسیدن نباشه.
‫باشه، ولی این بار باید واقعاً سر وقت بیای، ‫نمی‌خوام منتظر لحظه‌های خطرناک باشم.
‫و این بار، چاقو هم با خودم می‌برم.
‫تا حالا چیزی راجب مانکورت‌ها شنیدی؟
‫نه، کی‌ان؟
‫چندین سال قبل «چنگیز آیماتوف»، ‫توی کتابش (روزی به درازای یک قرن) نوشته...
‫مانکورت‌ها مردمی‌ان که حافظه‌شون رو از دست دادن.
‫اساسا، اون‌ها اُسَرای جنگ بودن.
‫سرهاشون رو می‌تراشیدن.
‫اربابشون پوستی رو از گردن شتر جدا می‌کرده ‫و روی سر زندانی‌ها قرار می‌داده.
‫دست و پاهاشون رو هم می‌بستن.
‫و زیر خورشید رهاشون می‌کردن.
‫پوست سفت می‌شده.
‫خون و مو هر دو داخلش بوده.
‫به همین خاطر هم، مو داخلِ پوست رشد می‌کرده.
‫و از چنین درد مهیبی...
‫حافظه‌شون رو از دست می‌دادن، مجنون می‌شدن.
‫و حتا گاهاً می‌مردن.
‫نه.
‫امروز نه، پریودم.
‫خودت گفتی که تو روزهای پریود دلچسب‌تره.
‫وایسا!
‫بس کن!
‫تمومش کن!
‫چه مرگته تو؟
‫وایسا همونجا، جلو نیا، خواهش می‌کنم.
‫تو کی هستی؟ شما دوقلویین؟
‫بایست!
‫صبر کن، داره خون می‌آد.
‫بسه دروغ گفتن، بشین این‌جا.
‫معذرت می‌خوام.
‫امروز اصلاً سکس نمی‌خوام.
‫منم که تصمیم می‌گیرم.
‫گفتم بیا این‌جا!
‫امروز ممکنه باردار بشم.
‫برام مهم نیست!
‫دارم می‌گم بیا بشین!
‫خودت حلش می‌کنی!
‫بیا بشین.
‫نه خودت رو، نه پولت رو، نمی‌خوام دیگه.
‫عجب حرومزاده‌ای!
‫باهات بهم خوش گذشت.
‫چیه؟
‫آره، توی هتلم.
‫آره، با یه زن.
‫طلاق می‌خوای؟
‫ببخشید.
‫من معذرت می‌خوام.
‫می‌رم این خون رو بشورم و برمی‌گردم.
‫تو از قصد این‌جوری کردی!
‫من فکر کردم دوستش داری.
‫من مثل تو نیستم.
‫تو هم اون رو می‌خوایش، خودت هم می‌دونی.
‫نه.
‫داری دروغ می‌گی!
‫دین این‌جا عین یه بچه سگِ کتک خورده‌ست.
‫باید یه عکس شاد‌تر بگیریم.
‫آره، همه‌مون یه کم شبیه دیویم تو این عکس.
‫صورت مضحک منو ببین،
‫چه مرگم بوده؟
‫نورلان.
‫خلوتگاه: نقاشی‌های اروپایی-غربی
‫دین!
‫چیه، آروم باش!
‫ولم کنین!
‫حس خوبی داشت؟
‫دقیقا کی؟
‫وقتی که عکس خونوادگیتون رو پاره می‌کردم؟
‫دیروز رو می‌گم که با اون خوابیدی.
‫توصیفش با کلمات سخته.
‫خودت امتحانش کن.
‫اگر مشتاقی.
‫وقتی با اون بودی،
‫انگار توی دنیای دیگه‌ای بودی.
‫آره.
‫حسِ بعد از سکس، حس بیدار شدن بعد از دیدنِ رؤیاست.
‫چی می‌گه؟
‫حامله‌ای؟
‫آخه چطور؟
‫پدرش کیه؟
‫دوست پسرت؟
‫همین‌جا منتظر بمون.
‫چه تصمیمی گرفتی؟
‫دین؟
‫بگیر بشین.
‫گوش کن!
‫فردا همه‌مون برای تعطیلات می‌ریم دریاچۀ کوهستان. ‫تو هم می‌آی دیگه باهامون؟
‫من باید دوستم رو ببینم.
‫چرا؟ مگه راجع‌به چی باید صحبت کنین؟
‫قرارتون واسه چیه؟
‫این یه سفر خونوادگی به کوهستانه، ‫می‌خوایم همه باشیم.
‫من...
‫من کاری که نمی‌خوام رو انجام نمی‌دم.
‫چرا آخه، یعنی با ما نمی‌آی دریاچه؟
‫خیلی خب، طوری نیست.
‫اگه دوست نداره، ولش کنین.
‫حق داره برا خودش تصمیم بگیره.
‫هرچند جاش خالیه.
‫ما می‌خواستیم یه عکس خانوادگی بگیریم.
‫یه عکس خونوادگی جدید.
‫راجع‌به چی داری فکر می‌کنی؟
‫ببین،
‫بذار دریاچه رو بریم.
‫همین الان؟
‫نگاه کن.
‫آره، نتونستم حرف پدر رو فراموش کنم.
‫واسه همین گفتم که بیایم.
‫خیلی زود برمی‌گردم.
‫می‌رم و می‌آم.
‫چرا این‌قدر جدی‌ای تو؟
‫عه، دین!
‫دین! ‫دختر عزیز من.
‫خدای من!
‫تو چجوری این‌جا رو پیدا کردی جونم؟
‫ببین چه خوشگله این‌جا!
‫سیکن.
‫آره، بیا امتحان کنیم.
‫یه کم شد.
‫به نظر می‌آد اون قوی‌تره.
‫پس من چی؟ منم بغل کن.
‫تو همیشه باید حسادت کنی!؟
‫سردته؟
‫نه، خوبه.
‫یالا،
‫بپوشون خودت رو.
‫دیگه چی؟ سردته؟ ما گرمت می‎‌کنیم.
‫ممنون!
‫بخور خواهش می‌کنم.
‫بدو!
‫سریع باش!
‫ببین.
‫بله؟
‫چی؟
‫من دریاچۀ کوهستانم.
‫باشه.
‫خودش بود؟
‫داره می‌آد این‌جا.
‫اما تو که الان نمی‌تونی!
‫باید چی‌کار کنیم؟
‫من بهش نیاز دارم،
‫ولی خطرناکه.
‫من به جای تو می‌رم.
‫تو می‌تونی؟
‫نمی‌دونم.
‫خیلی خب پس.
‫صبر کن.
‫همینجوری که هستم، می‌رم.
‫تو واقعاً دین هستی؟
‫چه آبی‌ای!
‫فکر می‌کنی چرا این‌قدر آبیـه؟
‫چون خیلی عمیقه؟
‫می‌تونه از این هم باشه.
‫من عادت دارم بیام این‌جا.
‫این‌جا.
‫حس می‌کنم تطهیر می‌شم.
‫با طبیعت یکی می‌شم.
‫به یه حیوون تبدیل می‌شم.
‫حیوون؟
‫آره حیوون، ‫تو فکر می‌کنی من به چه حیوونی شبیه‌ام؟
‫گرگ.
‫اگر کسی به نیابت از او بکُشد، مانند شخصی است که ‫به نیابت از نجار چوب را می‌تراشد، و کسی که به نیابت از نجار ‫چوب بتراشد، کم‌تر اتفاق می‌افتد که دست خود را زخمی نکند. ‫لائوزه - دائو دِه جینگ