‫پاریس، سال 1934
..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫مادام؟
‫مادام کوری؟
‫زنگ بزنید آمبولانس بیاد.
‫چی شده؟
‫عجله کنید، اون خیلی ضعیف شده.
‫- عه اینکه مادام کوری ـه! ‫- بله.
‫کتاب «دوکلو»؟ ‫(میکروب‌شناسِ معروف هم عصر مادام کوری)
‫بله.
‫شما به میکروب‌شناسی علاقمند هستید؟
‫من به اون علومی که در اونها به تغییر نگرشِ ‫اشتباهِ مردم پرداخته نمیشه، علاقه‌ای ندارم.
‫من «پیِر کوری» هستم.
‫سلام، آقای «کوری».
‫خدانگهدار.
‫پاریس، سال 1893
‫مهمون دارید؟!
‫منم مزاحمتون شدم.
‫بله!
‫حالا وقتشه که بهمون بگید چرا مزاحممون شدین، ‫دوشیزه «اسکلودوسکا».
‫پروفسور «لیپمن».
‫میخوام به شدت اعتراض کنم!
‫دیشب، دوباره تجهیزات من جابجا شدن.
‫این موضوع، دلیل واضحی داره.
‫واضح‌تر از این حرف‌هاست! ‫این واقعاً یه جور بی‌احترامیه...
‫که توسط اون افرادی انجام شده که ‫در آزمایشگاه شما، به همراه من هستند.
‫اجازه هست جلوی این سوظن‌های ‫خیالیِ شما رو بگیرم، دوشیزه اسکلودوسکا؟
‫شاید بخاطر این بوده که تجهیزات شما، ‫فضای زیادی رو اشغال می‌کردن.
‫اگه تجهیزاتِ یه دانشمند، نمی‌تونه در مکانی ‫که بهش دعوت شده قرار بگیره، پس...
‫خب با این حرفتون موافقم. ‫ما وحشی هستیم، دانشمند نیستیم!
‫من فقط میخوام شما تضمین کنید که...
‫در این صورت میخوام ازتون درخواست کنم ‫که لطفاً آزمایشگاه من رو ترک کنید.
‫ترک کنم؟
‫اونجوری که دوست دارین، کار کنین.
‫ولی جایی ندارم برم.
‫پس مجبورید آزمایشگاه خودتون رو برپا کنید، ‫دوشیزه اسکلودوسکا!
‫بودجه‌ی کافی ندارم.
‫پس این موضوع که شما آینده نگری نمی‌کردین، ‫و مدام از من درخواست‌های مختلف می‌کردین،
‫به همه‌ی ما درس ارزشمندی رو میده.
‫شاید بخاطر این باشه که لهستانی‌ام؟
‫معلومه که نه!
‫یا اینکه چون من مرد نیستم!
‫آره خب، شاید علتش این باشه ولی «ماریا»...
‫ما الان توی پاریس هستیم و من ‫اسم «ماری» رو انتخاب کردم.
‫- بچه‌ت داره گریه میکنه. ‫- بله در جریان هستم.
‫خب حالا نمیخوای به فعالیت‌های مادرانه‌ت ادامه بدی؟
‫- ببخشید مادام. ‫- ممنونم.
‫ممنون.
‫چی میشه اگه بری یه سر بهش بزنی...
‫و ازش عذرخواهی کنی؟
‫این همه راه از لهستان اومدم تا اینجا، ‫تا بتونم به مطالعه‌ی علوم بپردازم.
‫نمی‌تونم ازش عذرخواهی کنم. ‫دیگه کاری با «علوم» ندارم.
‫میرم معلم میشم.
‫اوه، تو چقدر همه چیز رو شلوغش میکنی.
‫بچه‌ی خودت همه چیز رو شلوغش میکنه!
‫ماریا...
‫- عذرخواهی کن. ‫- نه، هرگز!
‫خودم یه راه پیدا می‌کنم.
‫نه.
‫لطفاً از ایستادنِ من در کنار خودتون، ‫برداشت خاصی نکنید.
‫شما همون خانمی هستید که توی خیابون ‫داشتید «دوکلو» میخوندین!
‫سلام.
‫من بغل تو وایسادم چون تو هم دقیقاً مثل من ‫خیلی ضایع هستی و...
‫من ضایع به نظر میام؟
‫...فکر میکنم اگه کنار همدیگه ایستاده باشیم، ‫یه مقدار از مقدار ضایع بودنمون کاسته میشه،
‫- من که احساس ضایع بودن ندارم. ‫- تا اینکه بخوایم جدا جدا وایسیم.
‫خب این تئوری هم به نوبه‌ی خودش جالبه.
‫من «پیِر کوری» هستم.
‫واقعاً خیلی از اسمت خوشت میاد! مگه نه؟ ‫این دفعه‌ی دومی ـه که داری میگی.
‫تو هم ماریا اسکلودوسکا هستی.
‫فکر نمی‌کنم اسمم رو بهت گفته باشم!
‫اون فوق‌العاده‌ست، مگه نه؟
‫رقاص رو میگم.
‫اگه دوست داشتی دوباره ببینیش، ‫باید بدونی که اسمش «لویی فولر» ـه.
‫کار تو بخاطر سپردن اسم دیگران ـه؟
‫اون به این رقص میگه: «رقص آتش.»
‫چرا؟
‫فکر می‌کنم بخاطر این باشه که ‫به روش زندگیِ شعله‌ها علاقه داره.
‫حق با توئه. اسمت رو بهم نگفتی. ‫ولی خودم میدونم.
‫به سه علت!
‫اول: تو از بین 23 دانشمندی که...
‫داخل دپارتمان هستن، تنها دانشمند زن هستی.
‫یه عدد اول هستم! ‫(عدد اول: یکی از مفاهیم ریاضی)
‫دو: شنیدم با پروفسور «لیپمن» سر و کار داشتی.
‫اسطوره‌ی بدنامی!
‫و سه:
‫مقاله‌ت درباره‌ی خواص مغناطیسیِ فولاد رو خوندم.
‫شامل نکات بی‌نظیرِ و برجسته‌‌ای هستش.
‫ممنونم.
‫حالا که شما اینقدر مهربون بودین،
‫باید اعتراف کنم که منم مقاله‌ی شما رو ‫در مورد تبلور خوندم.
‫که واقعاً هم، خیلی ازش لذت بردم.
‫ممنونم.
‫شنیدم که لیپمن چیکار کرده... ‫ تو رو از آزمایشگاهت انداخته بیرون. متاسفم.
‫نیازی به ترحم کسی ندارم، آقای «کوری».
‫- ولی اگه کمکی از دستم بر میومد... ‫- مشکلی واسم پیش نمیاد.
‫فقط محض اطلاع بگم من اصلاً قدردان نیستم، ‫چون دانشمند باید هوای دانشمند رو داشته باشه.
‫من توانایی بالایی دارم و کاری که دارم میکنم...
‫خب، هیچ اشکالی نداره که قدردان نیستید.
‫در ضمن، فکر می‌کنم لازم باشه اشاره کنم که ‫من قرار نیست معشوقه‌ی شما باشم.
‫همچین فکری به ذهنم خطور نکرده بود.
‫در ضمن تحملِ دخالت نابجا رو ندارم.
‫نباید بهم گفته بشه که آزمایش من ‫اینجوری بهتر میشه یا اینکه...
‫خب، من که از نشر علم لذت می‌برم، ‫و فکر می‌کنم که اگه با هم کار...
‫نمی‌تونم تحملش کنم!
‫خب پس باید یاد بگیری که تحمل کنی. ‫چون من از همکاری خوشم میاد.
‫من به کار تو علاقه نشون میدم...
‫و خوشحال میشم اگه تو هم به کار من علاقه نشون بدی.
‫دوشیزه اسکلودوسکا!
‫قبل از اینکه پشتت رو به تنها اتاقی بکنی ‫که قراره بهت ارائه بشه،
‫میشه حداقل بیای و ببینی کجا کار میکنم؟
‫معمولی ـه!
‫مارسل، آندره، موریس و پائول...
‫معرفی میکنم: ‫دوشیزه ماری اسکلودوسکا.
‫از دیدنتون خوشوقتم، دوشیزه اسکلودوسکا.
‫- خیلی چیزا از شما شنیدیم. ‫- جدی؟
‫احتمالاً آکادمی از دوتامون به یک اندازه متنفر ـه.
‫هر نوع پیشرفت چشمگیری از من دریغ شده،
‫پروفسور شدن...بودجه‌گرفتن...
‫چرا؟ خب خودمم خیلی مطمئن نیستم. ‫شاید حوصله‌شون رو سر بُردم.
‫شایدم ترسونده باشمشون. ‫ولی اونا هم بهم لطف چندانی نکردن.
‫تو دانشمندِ تقریباً مشهوری هستی.
‫خب دارم ازت درخواست میکنم که از این شهرت...
‫و فضای «معمولیِ» من استفاده کنی.
‫چرا اینو ازم میخوای؟
‫غریزه‌ام یه چیزی در موردت میگه.
‫غریزه، خیلی هم دلیل علمی محسوب نمیشه.
‫ولی بازم دلیل ـه!
‫بله.
‫بله، اینجا کاملاً نیازهای منو برطرف میکنه.
‫خوبه.
‫- چندین هفته‌ست داری اونو آزمایش میکنی. ‫- دارم بررسیش میکنم.
‫- دنبال چی هستی؟ ‫- وقتی حرف نمیزنم بهتر می‌تونیم نظاره‌گر باشم.
‫وقتی اورانیوم رو بررسی میکنم، متوجه میشم که...
‫تشعشعات کمتری نسبت به سنگ معدنش داره.
‫سنگ معدن اون از خود عنصرش قوی‌تره؟
‫دقیقاً.
‫- و من نمی‌تونم... ‫- حتماً یه ناهنجاری توی نتایج هست.
‫همین آزمایش رو 6 بار انجام دادم.
‫ولی با این وجود نتایج یکسان بود.
‫غریزه‌ی من بهم میگه که یه عنصر دیگه هست...
‫که نتایج رو تحریف میکنه.
‫فکر میکنی یه عنصر ناشناخته پیدا کردی؟
‫- اگه داری بهم میخندی پس... ‫- نه، بهت نمیخندم.
‫این خیلی هیجان انگیز ـه.
‫- ابزار اندازه‌گیریت، بدرد نخور هستن. ‫- تا الان که بی‌نقص کار کردن.
‫چطور ما میتونیم به اون ارقامی که میخوای ‫ دست پیدا کنیم...
‫در حالیکه اندازه‌گیریمون اصلاً دقیق نیست.
‫«مایی» وجود نداره.
‫به چیزی نیاز داری که بتونه در ابعاد میکروسکوپی ‫اندازه‌گیری‌ها رو انجام بده.
‫- نه، خواهش میکنم! ‫- چرا چرا. یه ایده‌ای دارم.
‫دنبالم بیا.
‫بیمارستان پاریس
‫آقای کوری.
‫ببخشید، یه مقدار فاصله‌ش زیاد بود.
‫فاصله‌ی این سفر، منو درگیر خودش نکرده،
‫ولی مقصدش چرا!
‫این یکی از بهترین بیمارستان‌های پاریس ـه. ‫یک سری تجهیزات هستن که...
‫ترجیح میدم وارد بیمارستان‌ها نشم.
‫ولی تو یه دانشمندی!
‫ماریا...
‫ترسیدی؟
‫از چی؟
‫از بیماریِ من.
‫نه.
‫خوبه.
‫چون نیازی نیست بترسی.
‫تو می‌میری؟
‫اگه درمانم کنی، نه!
‫چطور می‌تونم درمانت کنم؟
‫می‌تونی منو ببوسی.
‫اگه دوباره منو ببوسی، قول میدم نمیرم.
‫ولی «برونیا» میگه...
‫خواهرت همه چیز رو نمیدونه.
‫منو ببوس.
‫حسش کردی؟
‫نه.
‫اون صدای جهان بود...
‫که داره به سمتی جدید میچرخه.
‫به سمت ماریا اسکلودوسکا!
‫نمی‌تونم حسش کنم.
‫دوباره منو ببوس.
‫حالا...
‫میتونی حسش کنی؟
‫آره.
‫فکر میکنم حسش کردم.
‫تو منو درمان کردی.
‫ببخشید. ‫بیشتر از اون چیزی که فکرشو میکردم طول کشید.
‫حالت بهتره؟
‫به این نتیجه رسیدم که آزمایش من بدونِ ‫تجهیزات تو، کاملاً خوب پیش میره.
‫وقتی داشتیم روی کریستال‌ها کار میکردیم، ‫(کریستال‌های تبلور آب)
‫مجبور بودیم بارهای میکروسکوپی ‫رو اندازه‌گیری کنی.
‫و هیچ چیزی برای این کار نداشتیم.
‫تا اینکه اینو ساختم.
‫یه برق سنجِ چهار گوش ـه.
‫قابلیت اندازه‌گیریِ...
‫دقیقِ...
‫بارهای ریز الکتریکی در یه ماده رو داره.
‫پتانسیل الکتریکی هم اندازه‌گیری میکنه؟
‫تجهیزات تو، به اندازه‌ی کافی خوب نیست،
‫ولی مال من هست!
‫دانش تو معرکه‌ست.
‫منم همینطور!
‫داری پیشنهاد همکاری میدی؟
‫دقیقاً دارم همین کار رو میکنم.
‫اساساً همش به انحلال بستگی داره.
‫شوهرم دوباره داره بهم چپ چپ نگاه میکنه.
‫اصلاً همچین کاری نمی‌کنم.
‫الان داری فکر میکنی دارم از دوستان فرهیخته‌ت، ‫سوالاتِ احمقانه می‌پرسم.
‫سوالاتت واقعاً احمقانه نیستن.
‫مادرم بهم گفت: ‫«هیچوقت با یه مرد نابغه ازدواج نکن.»
‫اون تو رو ناامید میکنه، ‫تو هم اونو ناامید میکنی.
‫حالا چرا من تو رو ناامید کردم؟
‫گمان می‌کنم بهش این تلقین رو ایجاب کردین ‫که اون به اندازه‌ی کافی خوب نیست.
‫این خانم می‌تونه همینجا بمونه!
‫نه بذار من بکنم... ‫تو میتونی سوالاتت رو بپرسی.
‫خب شما...
‫شما سنگ معدن رو...
‫برمیدارید...
‫و اونو داخلش حل میکنید؟
‫ما اورانیت رو برمیداریم...
‫که سنگ خاصی ـه...
‫و از معدن بسیار دوری در «بوهم» استخراج میشه، ‫(واقع در جمهوری چک)
‫و در طول فرآیندی علمی، عناصری رو که...
‫می‌دونیم می‌تونیم جدا کنیم رو جدا می‌کنیم،
‫و به اونچه که باقی مونده، نگاه میکنیم.
‫حالا از چه فرآیند علمی‌ای استفاده میشه؟
‫سوال خیلی خوبی پرسیدی!
‫می‌کوبونیمش!
‫که به شدت کار سختی ـه.
‫بعدش اونو می‌جوشونیم،
‫که منجر به جدا شدن ماده میشه.
‫بعدش...
‫اسید و محلول قلیایی بهش اضافه می‌کنیم...
‫تا زمانیکه فقط اون چیزی که خالص ـه،
‫باقی بمونه.
‫و مواد زیادی برای جداسازی وجود دارن.
‫واقعاً ارزشش رو داره!
‫خیلی هیجان انگیز ـه.
‫حالا اصلاً چی شد که رفتین سراغ اورانیوم؟
‫- «بکرل». ‫- یه دانشمند بسیار بزرگ. ‫(هنری بکرل، یکی از کاشفان پدیده‌ی پرتوزایی)
‫بکرل، به صورت اتفاقی کشف کرد...
‫که نمک‌های اورانیومی که در یک کشو، ‫در پارچه‌ای سیاه پیچیده شده بودند...
‫روی صفحه‌ی عکاسی، از خودشون ردی بجا گذاشتن.
‫بعدش اون فکر کرد...
‫که اورانیوم یه جور واکنش غیرطبیعی ‫با عنصری در هوا داشته.
‫من میگم، این واکنش با خود عنصر بوده.
‫- تئوریِ خیلی جسورانه‌ایه! ‫- هنوز متوجه نمیشم.
‫انگور رو در نظر بگیر. ‫چطور از انگور، آبغوره میگیری؟
‫خب اول لهش میکنی، بعدش تخمیرش میکنی.
‫آره، خب حالا تصور کن انگور، خودشو له کنه، ‫خودشو تخمیر کنه...
‫ماهیت خودشو تغییر بده!
‫حالا اگه بهت بگم که...
‫وقتی انگور به آبغوره تبدیل میشه،
‫موج گسترده‌ای از انرژی آزاد میکنه،
‫انرژی‌ای که میشه ازش استفاده کرد، ‫اونموقع واکنشت چیه؟
‫هیجان زده میشی، مگه نه؟
‫آره فکر کنم. بله.
‫پس...علم در حال تغییر کردن ـه.
‫و همون افرادی که دارن علوم رو میگردونن...
‫همونایی هستن که باور داشتن جهان مسطح ـه! ‫و من میخوام بهشون ثابت کنم که اشتباه میکنن. ‫(اشاره به اعتقاد قدیمیِ کروی نبودن زمین، داره)
‫مثل کاری که نیوتون کرد.
‫- «ما»، نه «من». ‫- ممنونم.
‫می‌فهمم این نگاهت چه معنی‌ای داره، پیِر!
‫چه معنی‌ای داره؟
‫- مثل یه انگورِ در حال تخمیر شدن؟ ‫- آره.
‫- از اون قیاس خوشم اومد. ‫- قیاس خوبی بود.
‫ولی درست میگی.
‫یه جور خاصی بهت نگاه میکنم.
‫و گاهی اوقات...
‫احساس میکنم تو هم همین نگاه رو بهم داری.
‫وقتی مادرم مُرد، یک هفته نمی‌تونستم صحبت کنم.
‫و مردم فکر میکردن، داشتم عزاداری میکردم. ‫ولی اینطور نبود.
‫موضوع این بود که واقعاً نمی‌تونستم درک کنم...
‫که چرا چیزی به این مهمی، ازم گرفته شده.
‫من در تمام زندگیم آدم خودخواهی بودم، پیِر. ‫و اگه امیدواری که اینو تغییر بدی...
‫تو خودخواه نیستی! فقط...
‫غرق در افکار خودتی.
‫و دوست نداری هیچکس، چیزی که واسه توئه رو بگیره.
‫هیچوقت اون زن یا همسری که تو انتظار داری ‫نخواهم شد.
‫بهم میخندی؟
‫یه مقدار گستاخانه رفتار کردم...
‫میدونم، ما به زور همدیگه رو میشناسیم.
‫بخاطر این دارم میخندم که...
‫تو شانس خواستگاری ازت رو ازم دریغ کردی.
‫آره، درسته.
‫مگه نه؟
‫حالا از نظر علمی، اصلاً قصد خواستگاری کردن داشتی؟
‫خب از نظر علمی باید بگم ‫فکرش هنوز کامل در ذهنم شکل نگرفته بود.
‫همونطور که گفتی، به زور همدیگه رو میشناسیم.
‫ولی بله، گمون میکنم یه فکرایی داشتم.
‫ماری اسکلودوسکا...
‫تو از هر زنی که من می‌تونستم...
‫توی زندگیم آرزوش رو داشته باشم، بهتری!
‫و من هیچوقت تو رو به عنوان ‫ زنِ تام الاختیار خودم در نظر نمی‌گیرم. ‫(آزادی‌هات رو بعد از ازدواج محدود نمی‌کنم)
‫دوست دارم زندگیم رو باهات تقسیم کنم.
‫خیلی ممنون.
‫لطفاً از این طرف.
‫تکون نخورید.
‫وقتی زمانش رسید، ‫یادم بنداز که باید پاریس رو ترک کنیم.
‫هر چقدر که ممکنه ملیح‌تر ازم بخواه!
‫باید شگفتی‌های دنیا رو تجربه کنیم.
‫یادم بنداز...
‫تا این نیاز به بزرگنماییِ هرچیزی رو ‫از سرت بیرون کنم.
‫فکر میکردم دیگه کاری به زن‌ها نداشته باشم.
‫چیه؟
‫با چیزایی که تو برام تعریف کردی، ‫تو تجربه‌ی زیادی با زن‌ها نداشتی.
‫خب...
‫فکر میکردم بهتر باشه فقط روی علم تمرکز کنم.
‫واقعاً عاشق این جملات قلمبه و سلمبه هستی، ‫مگه نه؟
‫ولی تو منو تغییر دادی!
‫فکر میکنم چیز خورم کردی تا باهات راه بیام.
‫همچین کاری نکردم!
‫تو فوق‌العاده‌ای.
‫این واقعاً مسخرست.
‫دارم تو رو میبرم خونه‌ی بخت.
‫نه، تو الان چشمام رو بستی...
‫و بیشتر زحمت رو من دارم میکشم تا تو!
‫آکادمی، یه افتخار عروسی ما یه کاری کرده.
‫چون از دستاوردمون هیجان زده شدن؟
‫آره، اونا تصمیم گرفتن دیگه اینقدر وقت خودشون ‫رو با مسکن گزینیِ موقت برای تو هدر ندن...
‫و بیشتر روی دفع ضایعات اورانیت تمرکز کنن.
‫- حالا چرا باید چشمام بسته باشه؟ ‫- چون هیجان انگیزتره!
‫حاضری؟
‫سلام پائول.
‫- به کاخ «ورسای» خوش اومدی. ‫- این... ‫(اینجا واقعاً کاخ ورسای نیست. مسخره کرد)
‫دقیقاً اون چیزی نیست که ما انتظارش رو داشتیم. ‫ ولی...
‫مثل یه خونه‌ی موقت می‌مونه!
‫تازه هنوز داخلش رو ندیدی!
‫این...
‫چه چیزیه!
‫بیا داخل.
‫اونا خیلی به خودشون زحمت دادن!
‫واقعاً!
‫سلام.
‫یه بسته برای تحویل دارم. ‫ماری اسکلودوسکا؟
‫الان دیگه ماری کوری هستن، ولی جاش رو درست اومدی.
‫- میذارمش توی حیاط. باشه؟ ‫- ممنونم.
‫اورانیت اومده؟
‫- مراقب باش. ‫- مراقب هستم.
‫دوباره.
‫ایرن؟
‫ایرن.
‫آره.
‫اینجا.
‫آروم آروم، پائول.
‫اون رادیوم ـه.
‫رادیوم؟
‫یه اونس رادیوم!
‫از چهار تُن اورانیت تهیه شده.
‫هنوز اول کاریم ولی...
‫این زیباترین چیزی نیست که توی عمرت دیدی؟
‫مطمئنی؟ مطمئنی خودشه؟
‫مطمئنم.
‫آره.
‫زیباترین چیزیه که توی عمرم دیدم.
‫فکر کنم الان دیگه همه چیز تغییر کنه. مگه نه؟
‫آره.
‫ما فکر کردیم که یه عنصر جدید پیدا می‌کنیم.
‫اشتباه می‌کردیم.
‫چهار سال طول کشید...
‫4 تُن اورانیت،
‫40 تُن مواد شیمیاییِ خورنده،
‫و 400 تُن آب مصرف شد.
‫ما اینجاییم تا به شما...
‫دو عنصر جدید رو معرفی کنیم.
‫پولونیوم...
‫و رادیوم.
‫هممون فکر میکردیم که اتم‌ها، ثابت و پایدار هستن.
‫خب از قضا، بعضی‌هاشون اینجور نیستن!
‫و در ناپایداریشون...
‫اونا از خودشون تشعشعات ساطع میکنن.
‫من اسم اینو گذاشتم...
‫پرتو افشانی. ‫(رادیو اکتیویته)
‫اومدیم اینجا تا بهتون بگیم که اساساً...
‫از ریشه، برداشتتون از اتم، اشتباه ـه.
‫تکون نخورید!
‫خانواده‌ی کوری، ‫پرتو افشانی را کشف کردند.
‫مادام کوری ادعا کرد که...
‫کاشف دو عنصر رادیوم و پلونیوم می‌باشد.
‫«برداشت شما از اتم اشتباه است»
‫رادیوم از قوانین بنیادین تخطی میکند...
‫اتم‌های ناپایدار!
‫پرتو افشانی، زندگی، مرگ.
‫خانم یا آقا؟
‫معلومه یه خانم.
‫باشه مشکلی نداره.
‫سلام.
‫- سلام. ‫- سفارش دادی؟
‫- نه. ‫- ماءالشعیر! - ماء‌الشعیر؟
‫- چیه؟ ‫- گرفتمش.
‫- چیو؟ ‫- من الان یه پروفسور هستم.
‫- چــــی؟ ‫- آره!
‫بالاخره اونا فهمیدن که من چه پتانسیلی دارم.
‫مراقب باش.
‫چرا؟
‫- نه! ‫- چرا.
‫من پروفسور کوری هستم و قراره دو تا بچه داشته باشم!
‫بابایی!
‫تبریک میگم، پروفسور کوری.
‫داریم کجا میریم؟
‫دارم میبرمت یه جایی که ازش خوشت میاد.
‫ولی من خسته‌ام! حامله هم هستم.
‫اینجا هم خیلی سرده.
‫«لویی فولر» ما رو به یه نمایش دعوت کرده.
‫لویی فولر؟
‫روح‌گرایی؟ اوه، شوخیت گرفته؟!
‫اینم مثل همه‌ی علوم می‌مونه.
‫چرت و پرت نگو. ‫اونجا چیزی برای دیدن یا آنالیز کردن وجود نداره.
‫تو پرتو افشانی رو هم نمی‌تونی ببینی.
‫نه اون خیلی فرق میکنه.
‫عصر بخیر، لویی.
‫ما در دنیایی زندگی می‌کنیم...
‫که نور نامرئی...
‫می‌تونه از جسم عبور کنه،
‫و استخوان‌های زیر خودش رو افشا کنه.
‫- با استفاده از اشعه‌های ایکس... ‫- هیس!
‫میخوام روحِ...
‫بتهوون رو احضار کنم.
‫تا بر من هویدا بشه.
‫اشعه‌ی ایکس؟
‫- منظورش پرتوهای اورانیوم ـه؟ ‫- آره.
‫تا لحظاتی دیگر...
‫جلوه‌ی...
‫بتهوون...
‫بر روی...
‫این صفحه‌ی عکاسی، نمایان خواهد شد.
‫حالا بتهوون قراره زنده بشه.
‫اون داره از علم ما استفاده میکنه ‫تا کار خودشو به پیش ببره.
‫هر دانشمندی روی علم قبل از خودش کار میکنه.
‫تو به این میگی علم؟
‫این میتونه تحولی در علم باشه.
‫متوجه نیستی؟ ما همین الانشم علم رو ‫برای همیشه تغییر دادیم.
‫روی اون یکی قوی‌تره.
‫قطعاً این بهتره.
‫یه پیشنهاد دیگه بهمون شده.
‫چی میخوان؟
‫نمک‌های بودار رادیو اکتیو.
‫این درمانی برای کچلی ـه.
‫تو چی جوابشون رو دادی؟
‫«ما رادیوم نداریم. مجوز هم نداریم. ‫شما هم هر کاری خواستید بکنید.»
‫اگه مجوز داشتیم، آزمایشگاهمون هم بزرگتر میشد.
‫میدونم دستاوردهای علم، مهمتر هستن...
‫اگه مجوز میگرفتیم، دیگه مردم نمی‌تونستن ‫از این دستاوردها لذت ببرن.
‫من مطمئن نیستم که مردم از دستاوردهامون ‫آگاهی داشته باشن.
‫اوه، باور کن مردم می‌تونن این دستاوردها رو ببینن.
‫کبریت‌های رادیو اکتیو.
‫چندتا سیگار رادیو اکتیو.
‫شکلات رادیو اکتیو.
‫خمیردندون رادیو اکتیو.
‫یه نامه اینجاست که درباره‌ی ...
‫پودر زیباییِ رادیو اکتیو ـه.
‫لویی فولر ازمون ژاکت‌های رادیو اکتیو ‫برای رقصش میخواد.
‫نگران نباش، بهش گفتم ژاکت درست نمی‌کنیم.
‫شنیدی توی تئاتر «برادوی»، مراسم رقصی به ‫افتخار کار ما گرفته شده؟
‫مراسم پیف، پف، پوف!
‫این چه کاری بود ما کردیم؟
‫خب...
‫اون چیه؟
‫چیزی نیست.
‫هانری دنلوس، که متخصص پوست ـه، چند روز پیش ‫با کلی ذوق اومد پیش من؛
‫اون یه مقدار رادیوم کلرید روی تومور گذاشته،
‫و مقدار قابل توجهی، کوچیک‌تر شده.
‫کوچیک‌تر شده؟
‫دو هزار سال،
‫سرطان...بیماریِ لاعلاج!
‫باورت میشه؟
‫دارن یه گروه تحقیقاتی درست میکنن.
‫اون فکر میکنه، رادیوم ما ‫می‌تونه سرطان رو درمان کنه؟
‫دنلوس، تازه شروعشه!
‫میتونم احساس کنم که کارمون، می‌درخشه.
‫می‌تونم احساس کنم که دنیا رو عوض میکنه.
‫کلیولند، سال 1957
‫آقای وارنر؟ من دکتر جنکینز هستم.
‫و تو، باید پیتر باشی.
‫سلام.
‫میدونی این آقا کیه؟
‫ایشون آقای دکتر هستن. ‫قراره حالت رو خیلی بهتر کنه.
‫بعدش میدونی چی میشه؟ ‫هممون میریم خونه‌هامون.
‫میخوایم از شتاب‌دهنده‌ی خطی استفاده کنیم.
‫شتاب‌دهنده‌ی چی؟
‫این یکی از بروزترین دانش‌های عصر جدید ـه، ‫آقای وارنر.
‫حالا قبلاً ازش استفاده کردین؟
‫در این بیمارستان، پسرتون اولین کسیه که ‫داره این فناوری روش استفاده میشه.
‫توی جهان، فقط پنج عدد از این دستگاه وجود داره.
‫پسر من، یه میمون نیست که بخواید روش آزمایش کنید.
‫اگه راهی برای درمان پیتر پیدا نکنیم...
‫سرطان اون پیشرفت میکنه و ‫به همه‌ی اعضای حیاتیش نفوذ میکنه.
‫این ماشین می‌تونه تومورش رو کوچیک کنه، ‫من اینو تضمین میکنم.
‫حالا اگه به اندازه‌ی کافی کوچیکش بکنیم، ‫نمی‌تونم به قطع بگم ولی...
‫به طرز چشمگیری، شانس زنده موندنِ ‫بچه‌تون رو بیشتر میکنه.
‫می‌خوام ببینمش.
‫البته.
‫از چیزی که انتظارش رو داشتم بزرگتره.
‫این دستگاهی ـه که قدرت باورنکردنی ـه ‫در درون خودش داره.
‫پس در نتیجه باید بزرگ باشه.
‫صبر کن ببینم... ‫اون قراره بره داخلش؟
‫نه.
‫اینجا بسته میشه.
‫بسته میشه؟
‫فقط برای اینکه تکون نخوره.
‫وقتی از اشعه‌ها استفاده میکنیم...
‫باید خیلی دقیق عمل کنیم.
‫دردش هم می‌گیره؟
‫آقای وارنر، این دستگاه، ‫زندگیِ پسرتون رو بهبود می‌بخشه.
‫حتی ممکنه نجاتش بده!
‫خیلی‌خب.
‫تکون نخور، پسرم.
‫خبر بد؟ خبر بدی آوردی؟
‫نه، خبر بدی نیست. همه چیز خوب پیش رفت.
‫جواب داد؟ یعنی...اون بهتره؟
‫راه درازی در پیش داریم آقای وارنر، ‫ولی شروع خوبی داشتیم.
‫میخواید ببینیدش؟
‫قسم میخورم این آخرین باریه که میام اینجا.
‫فقط صبر کن و نگاه کن.
‫پیِر!
‫اون نیاز به محیط ساکتی داره تا ‫اکتوپلاسم پدیدار بشه. ‫(ماده‌ی ساطع شده از افراد در حالت خلسه)
‫چیه؟
‫- رادیوم اذیتت میکنه؟ ‫- نه، درش آوردم.
‫معلوم شد که به گوشت بدن آسیب میرسونه،
‫رنگش رو خاکستری کرد.
‫- این ضایعه‌ست؟ ‫- پیِر!
‫مجذوب کننده‌ست!
‫اون یه حقه بازِ به تمام عیار ـه!
‫اونوقت اونا یه جور رابطه‌ی دوستانه‌ی مرموز ‫با هم برقرار کردن.
‫شوهرم قول داده تا در زمان اجرا و قبل و بعدش، ‫وزنِ اون زن رو اندازه بگیره...
‫تا ببینه که واقعاً یه روح...
‫وارد بدنش میشه یا نه.
‫فکر میکنم حسودیت شده!
‫من حسودیم نشده...فقط...
‫فقط عصبانی‌ام! ‫چون فکر میکنم باید کارمون رو خیلی جدی‌تر بگیره.
‫- اوه خدای من... ‫- چیه؟
‫اون منو شناخت.
‫ما روی صفحه‌ی اول روزنامه‌هاییم.
‫اون منو شناخت.
‫مردم باورشون نمیشه من خواهرِ مادام کوریِ مشهورم.
‫شهرت برای احمق‌ها مهمه.
‫تازه همین موضوع باعث شده ‫ایده‌های خیلی عجیبی به ذهن پیِر برسه.
‫خب بذار اون عجیب‌غریب باشه!
‫با خوشی‌هاش خوش‌ بگذرون.
‫آخه با روح‌گرایی؟
‫ایمان داشتن به این چیزا اونقدرا هم بد نیست.
‫منم ایمان دارم. به بشریت و پیشرفت ایمان دارم!
‫ولی ایمان به جهان پس از مرگ، ‫هیچ اساس علمی‌ای نداره.
‫هیچوقت فکر نمیکنی که شاید مادر...
‫الان یه جایی بهتر از اینجا باشه؟
‫چرا!
‫توی یه سوراخ، زیر زمین، توی لهستان!
‫جایی که خیلی بهتر از پاریس ـه.
‫ماریا،
‫تو خیلی بدبین هستی!
‫نه عزیزم. من فقط واقع‌بین هستم.
‫داری برای کی نامه می‌نویسی؟
‫اونا میخوان بهم مدال لژیون افتخار رو بدن.
‫منم دارم جواب میدم.
‫چه جوابی؟
‫خب ازشون میخوام از وزیر تشکر کنن، ‫ولی نیازی به این تشریفات ندارم.
‫از طرف دیگه...
‫واقعاً به یه آزمایشگاه بهتر، نیاز دارم.
‫خیلی سرفه میکنی!
‫جدی؟
‫ماری...
‫منو نبر بیمارستان! من بیمارستان بیا نیستم.
‫همینجا منتظر بمون.
‫- اوه! اوه نهههه! ‫- انبرِ جراحی لطفاً.
‫حالا ازت میخوام زور بزنی.
‫- نمی‌تونم. نمی‌تونم. نمی‌تونـ... ‫- فقط نفس بکش عزیزم.
‫- نه!!!! ‫- تقریباً تموم شده.
‫فکر کردم از دستش دادیم.
‫ماری کوریِ مشهور، نیاز به کمک داشت ‫و همه با کله دویدن و اومدن.
‫اون باید می‌مُرد!
‫ولی اونا نجاتش دادن.
‫تو رو هم همینطور.
‫«ایو» ‫(معادل اسم حوا)
‫ایرن.
‫داری به چی فکر میکنی؟
‫نمیدونم.
‫به هیچی فکر نمیکنی؟
‫نمی‌دونم.
‫همیشه باید به یه چیزی فکر کنی.
‫تو به چی فکر میکنی؟
‫چیزایی که تو هنوز خیلی جوونی تا بفهمی.
‫کارِ ما نامزد دریافت جایزه‌ی نوبل شده.
‫بخاطر همون کشف پرتو افشانی.
‫در تقدیرنامه...
‫فقط به اسم من اشاره شده.
‫و...
‫و؟
‫و من بهشون گفتم اگه قرار باشه ‫جایزه‌ی نوبلی رو ببریم...
‫با همدیگه می‌بریمش.
‫اوه، پائول. من به اون صندلی نیاز دارم.
‫ساعت چنده؟
‫دوازده و ده دقیقه.
‫توی سوئد ساعت چنده؟
‫دوازده و ده دقیقه.
‫مطمئنی دلت میخواد اینجا باشی؟
‫به نظر...
‫به نظر اینجا جای درستی میاد.
‫استوکهولم، سال 1903
‫جامعه‌ی بشری از...
‫حاضرید آقای کوری؟
‫نه!
‫ممکنه تصور بشه که...
‫رادیوم در دست افراد نابجا و مجرم، ‫میتونه خیلی خطرناک باشه.
‫سرهنگ تیبتس، از پرواز انولاگی هستم.
‫واشینگتن، صدای منو دریافت می‌کنید؟
‫دریافت شد، سرهنگ تیبتس. تمام!
‫واشینگتن، کاپیتان رابرت لویی، همین الان بهم ‫اطلاع داد که «پسر کوچولو»، الان آماده‌ست.
‫اجازه‌ی رها کردن. تمام!
‫اجازه داده میشه، سرهنگ.
‫اینجا ممکنه این سوال پیش بیاد...
‫که بشریت از دانستنِ رازهای طبیعت، ‫سود میبره یا نه.
‫که آیا آماده‌ست تا از اون‌ها منفعت ببره یا نه!
‫و آیا این دانش، براش مضر ـه یا نه!
‫با علامت من...
‫سه،
‫دو،
‫یک.
‫نمونه‌های بارزی در اکتشافاتِ جوایز نوبل ‫موجود است که نشان می‌دهد...
‫همانطور که مواد منفجره‌ی قدرتمند ‫به بشر کمک کرده...
‫تا کارهای فوق‌العاده‌ای بکنند،
‫همچنین اسباب وحشتناکی برای تخریب هستند.
‫اگر در دستانِ مجرمین بزرگ قرار بگیرند،
‫مردم را به جنگ، سوق می‌دهند.
‫هیروشیما، سال 1945
‫من یکی از اون افرادی هستم که باور دارن، ‫با جایزه‌ی نوبل...
‫بشریت، بوسیله‌ی این اکتشافات جدید، بیش از بدی...
‫خوبی رو به ارمغان میارن.
‫برگشتی؟!
‫آره.
‫همه چیز بر وفق مُراد پیش رفت؟
‫بله.
‫همه‌ی اون تمجیدهایی که احساس میکردی ‫لیاقتشون رو داری، ازت انجام شد؟
‫سخنرانی من، کاملاً درباره‌ی تو و کارِت بود.
‫ولی من فقط یه همسر ساده‌ام! مگه نه؟
‫- تاحالا جوری باهات رفتار کردم که این حس رو بکنی؟ ‫- من همسرِ پیِر کوری هستم.
‫تو گفتی به تشریفات حرفه‌ای اهمیتی نمیدی، ‫تنها چیزی که برات مهمه، موفقیت‌هامون ـه.
‫من بودم که واسه‌ی این چیزا جنگیدم.
‫منم دارم همون کاری رو میکنم که یه همسر خوب ‫باید انجام بده: برات بچه میارم...
‫و واست خونه‌داری می‌کنم.
‫باید از پاریس بریم بیرون. ‫پاریس هر دوتامون رو آلوده میکنه.
‫چطور جرأت کردی؟ چطور جرأت کردی نبوغ منو بدزدی؟ ‫چطور جرأت کردی بجای من مورد تمجید قرار بگیری؟
‫باید بریم بیرون و یه مقدار هوا بخوریم.
‫«من یکی از اون افرادی هستم که باور دارن، ‫با جایزه‌ی نوبل...»
‫- نه، من خیلی واضح گفتم... ‫- «بشریت، بوسیله‌ی این اکتشافات جدید...»
‫- «بشریت، بیش از بدی...» ‫- ماری، من خیلی واضح گفتم که این کار جفتمون بوده.
‫نبوغ منو دزدیدی، و واسه خودت کردیشون! ‫اصلاً نباید بدونِ من میرفتی!
‫تو تازه فارغ شدی!
‫مریض‌تر از اون حرفا بودی که بخوای سفر کنی، ‫در ضمن، اصلاً نمیخواستی بیای!
‫باید چیکار میکردم؟
‫این موضوع از هر دوی ما بزرگتره، ماریا!
‫و یه نفر باید میرفت اونجا تا نماینده‌ی این ‫دستاورد می‌بود.
‫خفه!
‫هیچوقت متوجه نشدی! ‫عصبانی بودی چون اونا تو رو یکی از خودشون نمیدیدن.
‫اوه، چقدر منو خوب میشناسی!
‫منم عصبانی بودم، چون اونا اشتباه میکردن.
‫ولی هیچوقت هیچکدوم از اینا رو نمیخواستم. ‫فقط میخواستم به دانش بشری خدمت کنم.
‫اونوقت من تو رو به دانشمند بهتری تبدیل نکردم؟
‫ما با همدیگه دانشمندان بهتری نیستیم؟
‫معلومه که هستیم.
‫چون تو یکی از بهترین نبوغی هستی ‫که تابحال دیدم، ولی از قضا من نابغه‌تر هستم.
‫ماریا، مشکل اصلیِ تو غرورت ـه!
‫مشکل اصلیِ من، تویی...
‫بعلاوه‌ی اینکه اینقدر دوستت دارم!
‫مشکل این نیست که متوجه نباشم ‫چه رابطه‌ای بین ما برقراره!
‫مشکل اینه که نمی‌دونم ‫زندگیِ من بدونِ تو چی میشد!
‫حتی وقتی بچگی‌های خودمو تصور می‌کنم...
‫به یه نحوی، تو اونجایی.
‫کاش تو هم توی سوئد کنارم می‌بودی.
‫کاش می‌تونستیم با همدیگه بریم اونجا.
‫من مریضم، ماری.
‫مریضم!
‫و سرفه‌های خونی میکنم.
‫بیا از پاریس بریم بیرون،
‫و استراحت کنیم و بهتر بشیم.
‫آزمایشگاه چی میشه؟
‫می‌مونه واسه بعد.
‫- بیا خودمون رو نجات بدیم. ‫- خیلی کارها برای انجام دادن باقی مونده.
‫خواهش می‌کنم، ماری.
‫خواهش میکنم!
‫پیِر! خیلی دور نشی.
‫ماریا!
‫کجایی؟
‫مراقب باش!
‫سلام، دوست قدیمی!
‫بدرود!
‫لیست نامزدها رو داریم؟
‫خب، ازش کپی دارید؟
‫خوش اومدین، مادام کوری.
‫نمی‌دونم چرا باید میومدم اینجا!
‫شما به این بخاطر اینجایید که هیئت مدیره مایله...
‫ شما جایگاهِ پروفسور کوری در دانشگاه رو بگیرید.
‫میخواید جایگاه پیِر رو بهم بدید؟
‫ما نمیخوایم چیزی بهتون بدیم،
‫داریم با یه سری نامزدهای احتمالی مصاحبه میکنیم،
‫و با خودمون فکر کردیم که این جایگاه ‫باید به شما برسه.
‫حالا اگه این پست رو نخوام، چی؟
‫یه نامزد کم میشه!
‫دوست دارم این مقام با توجه به ‫شایستگی‌های خودم بهم داده بشه.
‫اگه میخواین از سر ترحم این کار رو بکنید، ‫پس همون بهتر که نکنید.
‫اگه میخواین با توجه به یه جور تشریفات بهم بدین...
‫ندین بهتره!
‫- خب، اگه... ‫- دیگه چیزی برای گفتن ندارم.
‫شغلی نیست که بخوامش ولی شغلی ـه که ‫حاضر به گرفتنش هستم.
‫و اگه علم و دانشم به اندازه‌ی کافی، ‫کیفیت من رو برای شما نمایان نمیکنه...
‫پس برداشتتون از علم من کاملاً اشتباه بوده.
‫عذر میخوام، آقایون.
‫متاسفانه رفتارهای خاصی داره.
‫این یه دستاورد محسوب میشه، ماری!
‫اولین پروفسور زنِ دانشگاه سوربن؟
‫همچین ترفیعی خیلی واست خوبه.
‫اونم برای اولین برنده‌ی زنِ جایزه‌ی نوبل ‫در فرانسه و جهان!
‫جایزه‌ی نوبل؟ یادت نمیاد؟ ‫من اصلاً نامزد هم نشده بودم.
‫این پیِر بود که برای من و برای کارِمون جنگید،
‫و بدون اون هیچوقت برنده نمیشدم.
‫اون همه چیزم بود، ‫و حالا...اون...اون دیگه رفته.
‫و من...
‫من گُم شدم.
‫این دوران میگذره، ماری.
‫نه، نمیگذره.
‫- داری با قدرت پیش میری. ‫- دیگه از قدرتمند بودن، خسته شدم.
‫نمیخوام قدرتمند باشم. میخوام ضعیف باشم.
‫خب، اگه پیِر بود اینو نمیخواست.
‫فکر میکنی میتونی بجای اون صحبت کنی؟
‫منم دلم واسش تنگ شده.
‫اومدش!
‫میخوام درباره‌ی رادیوم بهتون بگم.
‫عنصری عجیب...
‫و شگفت انگیز...
‫چون...
‫اونطور که باید و شاید، رفتار نمیکنه.
‫نوادا، سال 1961
‫بمب اتم. شاهدِ انفجار آن باشید. ‫تنها نفری 50 دلار!
‫به اینجا میگن «شهر نفرین‌شده»
‫به نظر میاد زحمات بی‌دریغی اینجا کشیده شده.
‫اون مانکن ـه شبیه این مانکن‌های فروشگاهِ ‫«جی‌سی‌پنی» می‌مونه.
‫از ما خیلی شیک‌تر هستن! ‫از این خنده‌م میگیره.
‫فکر می‌کنید این همه جزییات لازم بوده؟
‫خیلی باحاله، مگه نه؟
‫اوه، نه، نه، نه.
‫اوه، از همگی عذر میخوام.
‫- اشکالی نداره. ‫- واقعاً عذر میخوام.
‫عینک‌ها!
‫یه سری از مردم میگن، رادیوم من اونا رو مریض کرده.
‫تو مریضی؟
‫نه.
‫تو چی؟
‫آره.
‫کم‌خونی دارم.
‫ولی هیچ مدرکی وجود نداره. مدرکی نیست که...
‫یه سری از مردم میگن...
‫شاید همین، پیِرِ عزیز من رو ضعیف کرده ‫و اون نتونسته از سر راه بیاد کنار.
‫جمجمه‌ی پیِر له شده بود!
‫رادیوم، هیچوقت نمی‌تونسته همچین کاری بکنه.
‫بدونِ اون هیچ کاری نمی‌تونم بکنم.
‫- اگه زنده بود، ازت میخواست ادامه بدی، ‫- میدونم.
‫ازت این انتظار رو میداشت!
‫منم ازت همین انتظار رو دارم.
‫تو بهترین زنی هستی...
‫که تابحال دیدم.
‫بهترین آدم!
‫میدونم چی رو از دست دادی، ماری.
‫پیِر یه بار بهم گفت که ‫نمی‌تونه زندگی بدونِ منو تصور کنه.
‫ولی من هیچوقت جواب این حرفش رو ندادم.
‫ولی باید میدادم!
‫چیزی برای خوردن میخواید؟
‫نه.
‫پس برید!
‫پرتو افشانی... ‫(رادیو اکتیویته)
‫انتشار ناگهانیِ ...
‫تشعشعات، یا ذرات، بعد از...
‫شکاف هسته‌ای می‌باشد که بوسیله‌ی ‫سازمان‌دهیِ داخلیِ خاصی صورت می‌گیرد...
‫که ساختار آن بسیار ناپایدارتر است.
‫ذراتی که از هسته، منتشر میشن...
‫در نتیجه‌ی ناپایداری هسته، بوجود می‌آیند.
‫برای امروز بسه. از همگی ممنونم.
‫اونقدری که به نظر میرسه، بد نیست.
‫- میدونیم کیا توی این ماجرا دخیلن؟ ‫- دو نفر هستن.
‫«مارسل دمالندر» و «موریس دمینیترو»
‫اونا دارن توریوم ایکس رو آماده میکنن.
‫توریوم ایکس برای کی؟
‫کارخونه‌ای خارج از پاریس.
‫- موریس چند وقتی میشه که حالش خوب نیست. ‫- چرا؟
‫- سرطان خون گرفته. ‫- مارسل چی؟
‫اون کم‌خونی داره.
‫کم‌خونیِ مزمن.
‫- اونوقت میشه مستقیم به این قضیه ارتباطشون داد؟ ‫- معلومه که میشه.
‫همه‌ی اینا بخاطر تشعشعات و عوارض اونه.
‫این بیماران، دائماً با ‫ناهنجاری‌های بیشتری روبرو میشن.
‫هیچوقت از این ماجرا بی‌خبر نبودیم.
‫حالا باید از قبل، آگاه‌تر باشیم!
‫شوهر خودش رو از دست میده و شوهر من رو میگیره!
‫ماری کوریِ بزرگ...
‫به یه دزد، تنزل پیدا کرده!
‫نه.
‫تو ماری کوری نیستی.
‫حتی شایسته‌ی اون اسم نیستی.
‫اسم تو...
‫ماریا اسکلودوسکا ـه و لهستانی هستی.
‫یه زن کثیفِ لهستانی!
‫زنِ کثیف لهستانی‌ای که سمی رو اختراع کرد...
‫که دنیا فکر می‌کرد شگفت‌انگیز ـه!
‫ولی من میدونم تو چجور آدمی هستی.
‫صداش رو شنیدم.
‫با این وجود داخل موندی!
‫میخواستی بیام بیرون و حرف‌هاش رو تکذیب کنم؟
‫کار منطقی این بود که داخل بمونم، پس داخل موندم!
‫متاسفم که اون حرف‌ها رو زد.
‫متاسف نباش.
‫ماری؟
‫چیه؟
‫حالا چیکار کنیم؟
‫4 صفحه از این روزنامه‌ی ملی‌گرای آشغال، ‫درباره‌ی این موضوع نوشته!
‫همسرش، یه کارآگاه خصوصی استخدام کرده.
‫اونا نامه‌هامون رو دزدیدن!
‫اون رفته پیش روزنامه‌ها و تشویقشون کرده ‫که اینا رو چاپ کنن.
‫ درباره‌ی یه سری نصیحت بود که بهش کرده بودم، ‫بیشتر درباره‌ی اینکه بهش روی خوش نشون نده.
‫این روزنامه به نظر از این موضوع که زنان باید ‫در زندگیِ خودشون روی خوش ببینن، داغ کرده.
‫ولی اینا مسائل شخصی هستن...
‫- تو داری درباره‌ی زندگیِ... ‫- زندگیِ زناشوییشون صحبت میکنم! آره!
‫تو و همه‌ی افراد دیگه رو...
‫- ...شوکه کردم! ‫- ماریا.
‫تو منو شوکه نکردی.
‫فقط اینکه نباید درباره‌ی این چیزا نامه بنویسی!
‫اینا مسائل شخصی‌ان!
‫نباید نوشته بشن.
‫مردم دارن نگاه میکنن.
‫اونا همیشه نگاه کردن.
‫اینجوری نه! با تنفر نگاه نمی‌کردن.
‫رسواییِ ماری کوری
‫از فرانسه برو بیرون، خودشیفته‌ی بدبخت!
‫موعظه درباره‌ی مسائل زناشویی
‫آشغالِ تفاله، برگرد کشور خودت!
‫لهستانیِ کثیف! ‫(روزنامه: دخالت در روابط شخصی)
‫در حال تجدید نظر برای نامزدیِ مادام کوری
‫ماری، میشه یه لحظه باهات صحبت کنم؟
‫نمیشه صبر کنی؟
‫نه.
‫اون بهم میگه اگه برم خونه، همه چیز تموم میشه.
‫متاسفم ولی این قضیه هیچوقت تموم نمیشه.
‫نمیخوام اون بازم بهت صدمه بزنه.
‫فکر میکنم صرف نظر از هر کاری که تو بکنی، ‫آسیبی که به من رسیده، دائمی باشه!
‫ماری، تو گفتی هیچوقت دوستم نخواهی داشت.
‫اگه پیِر بود، نمیخواسـ...
‫من که میگم الان توی این مکالمه، ‫آوردنِ اسم اون اشتباهه! تو چطور؟
‫تو منو ترک نمیکنی.
‫من که یه سگ گمشده نیستم. ‫فقط داری منو ول میکنی تا راه خودمو پیدا کنم.
‫حالا برو و شجاع باش!
‫- ماری؟ ‫- ولی منتظر ترحم من نباش ولی میدونم میشی.
‫اونجا رو بستن.
‫اون مُرد.
‫بعدش اونجا رو بستن.
‫هیچوقت فکر نمی‌کردم اینجا... ‫فکر نمی‌کردم که...
‫کاری که میکرد، ارزشی داشته باشه.
‫تو دانشمندی.
‫اون هنرمند بود.
‫یا یه چیز دیگه.
‫دقیقاً نمی‌دونم اون چی بود.
‫اون مُرد!
‫لویی، تو بهم کمک میکنی؟
‫من اینجا رو درک نکردم ولی تو کردی، ‫و من...
‫میتونی کاری که اون میکرد رو بکنی؟
‫میخوام شوهرم رو ظاهر کنی.
‫فکر نمیکنم حتی خودشم می‌تونست همچین قولی بهت بده.
‫خواهش میکنم! میشه شوهرم رو ظاهر کنی؟
‫خواهش میکنم! میتونی شوهرم رو ظاهر کنی؟
‫خواهش میکنم...میشه...شوهرم رو ظاهر کنی؟
‫خواهش میکنم. ‫ میشه شوهرم رو ظاهر کنی؟
‫چرنوبیل، سال 1986
‫بگیرش!
‫نفس بکش!
‫برو، برو، برو، برو.
‫مستقیم!
‫پس داره ترکت میکنه؟
‫اون...به اندازه‌ی کافی قوی نبود.
‫قطعاً برای مطبوعات به اندازه‌ی کافی قوی بوده!
‫این به اصطلاح ملی‌گراها تو رو ‫یه «لهستانیِ کثیف» و «یهودی کثیف» خطاب میکنن.
‫سعی کن بهشون بگی من یه یه «مسیحیِ کثیف» ‫و «مسیحیِ آزمایشگاهیِ کثیف» هستم.
‫اونا گوش نمیدن!
‫ماریا...
‫من دارم میرم خونه.
‫لهستان!
‫- تو باهام میای؟ ‫- من متعلق به همینجام.
‫اونا که اینطور فکر نمیکنن.
‫فرانسه، خونه‌ی ایرن و ایو ـه. ‫(دوتا بچه‌هاش رو میگه)
‫ایرن و ایو، عاشق لهستان میشن.
‫کار من اینجاست!
‫لهستان تغییر کرده.
‫از تو تقدیر و تمجید میکنن.
‫پیِر اینجا خاک شده!
‫اونا بیرون خونه‌ی تو وایمیسن...
‫و جیغ میزنن که تو از اینجا بری.
‫از کِی تاحالا نظر مردم باعث شده که ‫من توی کاری تجدید نظر بکنم؟
‫برو خونــــه!
‫لهستانیِ کثافت!
‫لهستانی!
‫لهستانـــی!
‫رشدت آهسته شده، ایو.
‫واقعاً؟
‫ولی ایرن از همیشه سریعتر داره پیش میره.
‫خب... ‫من دندون‌های بزرگی دارم.
‫درسته!
‫تگراف براتون اومده، خانم.
‫جالبه؟
‫آکادمی سلطنتی علوم سوئد، در نظر گرفته تا من...
‫من دوباره...
‫جایزه‌ی نوبل رو برنده شدم!
‫این بار برای شیمی!
‫برای چی؟
‫برای استخراج عنصرهام...
‫یعنی رادیوم و پلونیوم.
‫- تبریک میگم، مادر. ‫- تبریک میگم، مادر.
‫و اونا پیشنهاد کردن که شخصاً به اونجا نیام، ‫تا از حاشیه‌های احتمالی جلوگیری کنم.
‫خب...
‫بذار سرت رو اندازه بگیرم، ایو.
‫بیا اینجا، عزیزم.
‫خیلی خوشحال شدیم که تونستید ‫به سوئد تشریف بیارید، خانم کوری.
‫جداً؟
‫اوه بله.
‫در استکهلم، جنبش‌هایی توسط زنان صورت گرفته...
‫که از شما به عنوان فردی قاطع و پر قدرت ‫حمایت می‌کنند.
‫هرچیزی که میخواید در اختیارتون هست؟
‫بله، من...
‫هرچیزی که لازم دارم رو دارم.
‫اونا خوششون نمیاد اینجا باشی.
‫چرند نگو!
‫اونا فقط خیلی براشون سخته که بخوان ‫زندگی من به عنوان یه دانشمند رو از...
‫زندگیِ شخصیم جدا کنن.
‫چرا از زندگیِ شخصی تو خوششون نمیاد؟
‫توی سخنرانیت درباره‌ی چی حرف میزنی؟
‫مسائل شخصی؟
‫نه.
‫«شیمیِ دست‌نیافتنی»
‫آفرین!
‫- آفرین! ‫- آفرین، مادام کوری.
‫- آفرین. ‫- آفرین...
‫نزدیک به 15 سال قبل،
‫هنری بکرل، تابش اورانیوم رو کشف کرد.
‫دو سال بعد، مطالعه‌ی این پدیده...
‫به مواد دیگر نیز، توسعه یافت.
‫اول خودم به تنهایی،
‫و بعد، توسط پیِر کوری...
‫و خودم.
‫این تحقیقات سریعاً ما رو به ...
‫کشف عناصر جدید، رسوند.
‫که تابش اون‌ها در قیاس با اورانیوم،
‫بسیار قدرتمند‌تر بود.
‫به لطف اکتشافِ...
‫این مواد جدید و قدرتمند رادیو اکتیو...
‫مطالعه‌ی پرتو افشانی...
‫با سرعت به نظیری پیشرفت کرد.
‫ایرن، داری منو کجا میبری؟
‫وایسو خودت میبینی، مامان.
‫همینجا نگه دار، راننده.
‫- ایرن، من نمیخوام... ‫- میدونم.
‫- پس چرا منو آوردی اینجا؟ ‫- چون باید ببینیش.
‫- ولی من... ‫- فکر میکنی جنگ به تو مربوط نمیشه؟
‫معلومه که میشه.
‫فکر میکنی نمیتونی کمک کنی؟
‫ایرن، من هم مریضم، هم زنم!
‫فکر نمیکنم به درد کسی بخورم. ‫حالا یه تفنگ بهم بده، سعیم رو میکنم.
‫این کشور در حال جنگ ـه.
‫و خدمات بهداشتی، افتضاح ـه!
‫من وارد بیمارستان تو نمیشم.
‫میدونم، مامان.
‫بخاطر همین میارمش بیرون.
‫این فرانک ـه.
‫سلام فرانک.
‫هر دو پاش رو قطع کردن.
‫این پاسکال ـه.
‫سلام، پاسکال.
‫هر دو دستش رو قطع کردن.
‫- ایرن! ‫- و این...گابریل ـه.
‫ایرن!
‫نمیخوام جوری بهشون نگاه کنم انگار اومدم موزه.
‫اونا دارن این پسرا رو تیکه تیکه میکنن، ‫چون امکاناتش رو ندارن که کار دیگه‌ای بکنن.
‫غم‌انگیز ـه.
‫ولی میخوای من چیکار کنم؟
‫تو ماری کوری هستی.
‫وقتشه که وارد این جنگ بشی.
‫خواهش میکنم.
‫به عنوان وزیر ارشد اداره‌ی علوم، ‫ باید بهتون بگم...
‫پسران جوان دارن می‌میرن!
‫یه وزیر ارشد دانشمند...
‫وزیر ارشد علوم!
‫عذر میخوام، وزیر ارشد علوم!
‫میبینم دیگه حس خودبرتریتون رو از دست دادین.
‫پروفسور لیپمن، شما هیچوقت از من خوشتون نمیومده.
‫اینجا بحث خوش اومدن یا خوش نیومدن نیست.
‫دقیقاً بحث احترام گذاشتنه و ‫الان باید بهم احترام بذارید.
‫با این واحد متحرک رادیوگرافی، می‌تونیم ‫روی نیروهامون قبل از اینکه تصمیم به...
‫قطع کردن اعضاشون بگیریم، ‫از اشعه‌ی ایکس استفاده کنیم، قطعاً متوجهید...
‫مادام کوری، من الان فقط دارم...
‫زنی رو می‌بینم که غیرواقع‌بین ـه! ‫در صورتیکه قبلاً به شدت واقع‌بین بوده.
‫من نیاز به بودجه دارم، نیاز به دسترسی دارم!
‫نیاز به تواناییِ رفتن به میدان نبرد رو دارم. ‫شما باید اینا رو برام فراهم کنید.
‫اونوقت چرا باید همچین کاری بکنم؟
‫یه مقدار بخاطر اینکه کار درستی ـه. ‫یه مقدار بخاطر اینکه من بهش نیاز دارم!
‫ولی از همه بیشتر، بخاطر اینکه من مریض...
‫و خسته‌ام! بیشتر شب‌ها سرفه‌ی خونی میکنم،
‫و این آخرین نبرد منه!
‫و توش پیروز میشم.
‫ما هردوتامون خسته‌ایم، مادام کوری.
‫مامان، اگه یه جور بهش نگاه نکنی که ‫انگار گناهی کرده، ازت ممنون میشم.
‫- من ناراحت نمیشم. ‫- معلومه که میشی.
‫فقط بروز نمیدی چون رفتارت مودبانه‌ست.
‫ولی ظاهراً مادر اونقدر قادر نیست که ‫بتونه رفتارش رو کنترل کنه.
‫- دکتری داری؟ ‫- نمیخوای استخدامش کنی که!
‫دکتری داری؟
‫خفه شو، ایو!
‫بله، بله دکتری دارم.
‫- پایان نامه‌ت در مورد چی بود؟ ‫- مامان!
‫آقای جولیو، نقطه نظری درباره‌ی آب و هوا...
‫سیستم سیاسی، یا سیستم حمل و نقل دارید؟
‫نه!
‫عاشق علم هستید؟
‫معلومه که عاشق علم هستم.
‫عاشق دخترتونم ...
‫و عاشق علم هم هستم.
‫اون عاشق دخترته!
‫بیا در مورد عشقت به دخترم صحبت نکنیم ‫و بریم سراغ علم!
‫با کمال میل!
‫عجب آدمی هستی!
‫خب، بهم بگو روی چی کار میکردی، آقای جولیو؟
‫در واقع این چند وقت داشتم با ایرن کار می‌کردم.
‫داشتیم روی این نظریه کار می‌کردیم که ‫شاید پرتو افشانی...
‫بتونه چندین قدم رو به جلو بره.
‫خیلی‌خب،
‫ادامه بده.
‫در اون اتم‌هایی که پرتو افشانی به صورتِ ‫طبیعی وجود نداره...
‫شاید بشه بهش القا کرد!
‫داشتید روی چی کار میکردید؟
‫عنصرهای سبک‌تر، مثل بور و آلومینیوم.
‫ما ذرات اشعه‌ی آلفا رو بمباران کردیم...
‫و بعد از اینکه کارمون تموم شد نتیجه گیری کردیم.
‫اگه بتونیم واکنشش رو نشون بدیم...
‫پس می‌تونید احتمالِ تابش مصنوعی رو ثابت کنید.
‫این کار خیلی جالبی ـه.
‫منم همین فکر رو میکنم.
‫فکر کنم ازش خوشمون بیاد.
‫اون آمبولانس‌ها رو میگیرم.
‫و مجهز و آماده‌شون میکنم.
‫ولی روشون کار نمیکنم.
‫نمیخوام تو هم روشون کار کنی.
‫- مامان. ‫- تماشای مرگ، برای فرد جوانی به سن تو خوب نیست...
‫و فکر میکنم نباید خودت رو درگیر کار فردریک بکنی.
‫با اینکه هیجان انگیز به نظر میاد ولی ‫تابشِ اتم‌ها کار ایمنی نیست.
‫در حقیقت میخوام ازش دور بمونی.
‫تو کل زندگیت رو...
‫در اطراف مرگ توسط تشعشعات کردم! ‫آره درسته.
‫برام شادیِ خیلی کمی به ارمغان آورد.
‫برای تو بهترین از اینا رو میخوام.
‫شب خوش.
‫آره، عالیه.
‫مادام کوری.
‫دوشیزه کوری.
‫چه افتخار بزرگی نصیبم شده...
‫که با حضور شما مفتخر شدیم.
‫اقداماتتون به فرانسه کمک بزرگی میکنه، مادام.
‫- اومدیم اینجا تا ازتون درخواست بودجه کنیم. ‫- اوه، بله.
‫پروفسور لیپمن درباره‌ی وضعیتتون برام توضیح داد.
‫متاسفانه...
‫درخواست بودجه‌ی شما مورد قبول واقع نمیشه.
‫اینا رو به عنوان پیش پرداخت در نظر بگیرید
‫ذوبشون کنید و در جنگ ازشون استفاده کنید.
‫- اینا جوایز نوبل شما هستن. ‫- و از طلای خالص ساخته شدن!
‫شروع خوبی بود، مگه نه؟
‫مادام کوری!
‫این جوایز افتخار فرانسه هستن، من اجازه نمیـ...
‫این جوایز، نتایج درد و رنج هستن و به نظر ‫باعث درد و رنج هم شدن!
‫و ترجیح میدم برای یه کار مفید استفاده بشن. ‫مثلاً درمان دیگران از درد و رنج.
‫خب فکر میکنم...
‫پسرانی هستن که دارن پاهاشون رو از دست میدن...
‫چون باهاشون صرفاً پیچ خورده!
‫دستگاه‌های اشعه‌ی ایکس من اگه درست نصب بشن ‫میتونن جون افراد رو نجات بدن.
‫همچنین از تشعشعات رادون استفاده می‌کنیم ‫تا زخم‌ها رو جوش بزنیم.
‫که سریع، کارا...
‫و قابلیت جلوگیریِ از دست رفتن خون رو داره!
‫- ولی رادون... ‫- پیشنهاد ما...
‫بهتون افراد بیشتری در جبهه‌ی نبرد میده!
‫ولی رادون یه گاز ـه، مادام کوری.
‫کاملاً آگاهم.
‫بخاطر همین از حباب استفاده میکنیم.
‫حباب‌های رادون.
‫وزیر جنگ، موضع خودشون رو مشخص کردن.
‫پس بذارید منم موضعم رو مشخص کنم.
‫من میرم سراغ مطبوعات!
‫بهشون طلای جوایز نوبلم رو پیشنهاد میدم.
‫بهشون همین اولتیماتوم رو میدم.
‫- مطبوعات؟ ‫- خیلی خوب میدونم مطبوعات چقدر توانا هستن!
‫و میدونم که چطور باید ازش به نفع خودم استفاده کنم.
‫حالا...
‫میشه لطفاً دستگاه‌های اشعه‌ی ایکس و ‫ماشین‌های آمبولانسم رو بهم بدین؟
‫راننده‌ی واقعاً ماهری هستی!
‫کی بهت یاد داده؟
‫خودم یاد گرفتم.
‫خیلی مادر خوبی برات نبودم. مگه نه؟
‫الان این حرف‌ها دیگه چیه؟
‫خیلی بهت افتخار میکنم.
‫ممنونم.
‫منم خیلی بهت افتخار میکنم.
‫حتماً خیلی واست سخت بوده...
‫که یه زن بودی و این همه کار کردی.
‫باور کن عزیزم، از چیزای بیشتر از این رنج بردم!
‫که از زن بودن خیلی بدتر بوده. ‫مثل کمبود منابع!
‫بگو ببینم هنوزم داری با فردریک ‫روی تابش مصنوعیش کار میکنی؟
‫تئوری اون نیست!
‫واسه «ما» ـه!
‫و البته که هنوز دارم با فردریک کار میکنم.
‫حالا میشه روی موضوع فعلی تمرکز کنیم؟
‫قطعاً!
‫مادر.
‫کمکم کن. این خیلی سنگین ـه.
‫حباب رو چک کن.
‫خیلی آروم! خیلی ظریفه!
‫حتماً!
‫آتش‌سوزی شده! به همه نیاز داریم. ‫سریع‌تر بیاید!
‫ما فقط اومدیم بار این آمبولانس رو خالی کنیم.
‫متوجه نیستی؟ به همه نیاز داریم! ‫سوار ون بشید و بیاید کمک!
‫مادر، وقتش رسیده!
‫روبان قرمز؟
‫باید برای افرادی که میتونیم نجات بدیم ‫تصمیماتِ سخت بگیریم.
‫میگن، نمیشه نجاتش داد.
‫خودت چی فکر میکنی؟
‫چی؟
‫ایرن، تو هیجده سالته ولی اینجا ‫ماهرترین دکتر هستی!
‫چی فکر میکنی؟
‫فکر میکنم باید ببریمش بیمارستان.
‫ماریا!
‫ترسیدی؟
‫یه ذره آب.
‫ببخشید؟
‫یه ذره آب میخوای؟
‫از بیمارستان متنفرم.
‫میدونم.
‫باید توی یه بیمارستان با مادرم خداحافظی میکردم.
‫میدونم.
‫پس یه راهی پیدا کردم که از بیرون بیمارستان، ‫به مردم کمک کنم.
‫موفق شدی!
‫موفق شدم، مگه نه؟
‫مگه نه؟
‫فکر میکنم باید از اینجا بریم.
‫نه، خیلی کارها برای انجام دادن هست.
‫بیا اول با ترک این بیمارستان شروع کنیم.
‫قبلاً دستای خیلی زیبایی داشتم.
‫تشعشعات، استخوون‌هات رو فلج کردن.
‫چیزایی که آدم رو ضعیف میکنن ‫همون چیزایی هستن که قویمون میکنن.
‫- من تو رو ضعیف نکردم. ‫- چرا کردی!
‫ولی این کاری که با هم کردیم رو بدونِ تو ‫نمیتونستم انجام بدم.
‫کار خارق‌العاده‌ای انجام دادی.
‫دنیا رو عوض کردی.
‫به راه درست!
‫کسی هستم که ترجیح میدم دنیا پر از روشنایی باشه.
‫تا اینکه بخوام از تاریکی بترسم! تو چی؟
‫تو یه سنگ انداختی داخل آب.
‫چطور باید امواجش رو کنترل کنی؟
‫یه سری چیزا هستن که باید ازشون ترسید.
‫ولی چیزای زیادی هم برای جشن گرفتن هست.
‫امیدوارم حق با تو باشه.
‫ماری کوری در چهارم جولای 1934 مُرد.
‫و در کنار همسر دوست داشتنی خود خاک شد.
‫
‫ایرن کوری برای کشف تابش مصنوعی...
‫به همراه همسرش...
‫برنده‌ی جایزه‌ی نوبل شدند.
‫بیش از یک میلیون نفر در زمان جنگ جهانی اول،
‫با رادیوگرافی متحرک اشعه‌ی ایکس ‫درمان شدند...
‫و جان بسیاری نجات داده شد.
‫کشفیات کوری منجر به روش‌های موثری ‫برای درمان سرطان شد
‫که تا به امروز در حال استفاده است.
‫در فرانسه به آن «کوری تراپی» میگویند.
‫کنگره‌ی جهانی سولوی، سال 1927
..:: کانال تلگرام و اینستاگرام بلبل جان ::.. .:: Telegram: @bollbolljan ::. .:: Instagram: @bollbolljan_Com ::.
بلبل جان مرجع دانلود فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده ‏.:: www.bolboljan.net ::.