..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫تهیه‌کننده
‫فیلمی از کاترینا واسکونسِلوس
‫تریش
‫همیشه از این اسم ‫کوتاه و ظریفی که تو...
‫دوست داشتی باهاش صدات کنن، خوشم می‌اومد
‫من تو یک خانه سالمندان ام. ‫حالم خوبه. جای نگرانی نیست
‫تصمیم خودم بود
‫دیروز خونه‌مون فروش رفت
‫باید خودم رو رها می‌کردم، ‫تا پر بکشم به جایی که تو هستی
‫بدنم دیگه در اختیار خودم نیست
‫جوون که بودم
‫بدنم آروم بود و حتی متوجه‌ش نمی‌شدم
اما حالا از خود من بیشتر وجود داره
‫امروز بچه‌هامون شروع ‫کردن به لخت کردن خونه
‫اون‌جا پیدات می‌کنن. می‌دونم
‫این چند سال آخر سعی ‫کردم گیاه‌ها رو سرپا نگه دارم
‫اما اون‌زمانی که خودت مراقب‌شون بودی، ‫گل‌هاشون بیشتر بود
‫سعی کردم همه‌چی رو همون‌جوری که ‫باقی گذاشته بودی نگه دارم
‫اما اشیا هم حیات ‫پنهانی خودشون رو دارن
‫هیچی مثل اون‌وقتی ‫که تو این‌جا بودی نیست
‫تلاشم رو کردم. اما نتونستم ‫همه‌چیز رو مثل سابق نگه دارم
‫سال 1984، همه‌چی عوض شد:
‫بدنم، خونه و خانواده‌مون
‫بچه‌هامون بچه داشتن، ‫و خود بچه‌هاشون هم بچه داشتن
‫گفتم از خونه چشم‌های ‫سَن لوسی رو برام بیارن
‫تا شاید سلامت بینایی‌م سرجاش بمونه، ‫ای کاش تو رو تو خاطراتم ببینم
‫خواستم بدلِ [اثر] سورولا رو هم بیارن، ‫همونی که تو اتاق پذیرایی بود
‫همیشه خیال می‌کردم اون خود تویی ‫که کنار یکی از بچه‌هامون خوابیدی
‫احساس می‌کنم به تو نزدیک و نزدیک‌تر می‌شم، ‫بئاتریش، اما دلم برای دیدن دریا تنگ می‌شه
‫مرد و زنی دیدار می‌کنند
‫یک مرد، یک زن و احتمال عشق
‫مرد گفت: "دوست ‫دارم دوباره ببینمت"
‫زن گفت: "اگر خدا بخواد، ‫حتما پیش می‌آد"
‫مرد، لبریز از دلواپسی‌ها، ‫برایش نوشت:
‫"ماریا بئاتریش، به گمانم خواست ‫خداوند در مورد ما محقق شده است"
‫بیا دیدار کنیم تا با ‫یکدیگر آشنا شویم
‫از آن‌جا که خداوند ما را نصیب و قسمت ‫یکدیگر قرار داده است. ارادتمند شما، هنریک"
‫مرد و زن دیدار کردند
‫طبق پیش‌بینی، خواست خداوند این بود ‫که این دو جان، هرگز از دیگری جدا نشوند
‫هنریک درون بئاتریش ‫را نگاه کرد
‫و در او امکان [وجود] خانه‌ای را دید که ‫که بتوان شش فرزند را در آن نگه‌ داشت
‫و در خودش، [امکان] ملوان شدن
‫وقتی که او دل به هنریک باخت، ‫بئاتریش باید ترسش از دریا را کنار می‌گذاشت
‫و خود را کورکورانه وقف حضرت مریم کرد
‫دریا او را دربست مضطرب ساخت
‫شاید به همین خاطر بود ‫که آن‌ها شش فرزند داشتند
‫تا بلکه با نگاه کردن به آن‌ها ‫ترس و عطش او فروبنشیند
‫73, 74...
‫75, 76...
‫77, 78...
‫اولین بچه که به دنیا آمد
‫سنبل‌ها تازه شروع به ‫پوشاندن پشت باغ کرده بودند
‫پس معقول بود که بئاتریش طبیعت را ‫برای دانه‌ی اولش به ارمغان بیاورد
‫دوست دارم او جاسینتو ‫(سُنبل) نامیده شود
‫هنریک خواسته همسرش را اجابت کرد
‫داشتن فرزندی که در خشکی قرار یافته باشد ‫او را نیز به بئاتریش نزدیک‌تر نگاه می‌داشت
‫جاسینتو با این باور بزرگ شد که ‫روزی کمی بالاتر از زمین زندگی می‌کند
‫در جایی که پرندگان ساکن اند
‫آزاد از نیروی گرانش و چیزهای زمینی
‫ای لوسی مقدس، ‫که جلوه‌ی ما را در دلت نگه می‌داری
‫نور چشمانم را پاس بدار تا ‫شاید زیبایی‌های آفرینش را ببینم
‫گرمی آفتاب، رنگ‌های جنگل‌ها، ‫لبخند کودکان
‫چشمانی مهربان به من ارزانی دار، که ‫توان دیدن رَدِّ پرواز پرندگان را داشته باشد
‫مسخ پرنده‌ها
‫گیاهان سکه‌ای که ‫در باغ خانه روییدند
‫بئاتریش را مطمئن ساختند ‫که چه معماها در جزئیات نهفته اند
‫زنی عملگرا و با ریشه‌هایی عمیق
‫بئاتریش در راستینگی گیاهان ‫الهامی یافت برای آموزش...
‫جاسینتو، پدرو، ژوآوو، ‫نونو، تِرِسا، و ژوزِه‌ی نوزاد
‫وقتی به خودش اجازه داد ‫برای خودش وقت بگذارد
‫افکار بئاتریش در ‫جستجوی آغاز زمان بودند
‫این‌جا، ‫خدا را همان‌قدر باور داشت که الفبا را
‫اول آب [آفریده شد]، ‫بعد درختان و بعد از آن پرندگان
‫اما طولی نکشید که ‫زولمیرا را به یاد آورد
‫و فهمید که این نظریات [نامبرده] ‫جز هدر دادن وقت نبودند
‫چرا که زولمیرا بود که پهلو به پهلوی او، ‫دیوارهای خانه
‫و ریشه‌های بچه‌ها را برپا نگه‌می‌داشت، ‫بساط صبحانه می‌چید و ملافه‌ها را عوض می‌کرد
‫در اَزَل، ‫بی‌گمان زولمیرا بود و بَس
‫بئاتریش به یاد نداشت زولمیرا ‫از کی در آن‌جا کار می‌کرد
‫اما طاووس‌ها دیگر بخشی از ‫محله‌ای بودند که او ساکنش شده بود
‫هرروز صبح با سیگار ‫زولمیرا آغاز می‌شد
‫بعد از آن در را می‌گشود و اجازه ‫می‌داد فصول، به خانه یورش بیاورند
‫تریش، من یک ماه پیش رفتم
‫اما قسم می‌خورم که دست‌کم یک ‫سال و نیمه گذشته را در دریا بودم
‫دلتنگ تو و بچه‌ها هستم
‫به ملوانان اطرافم نگاه می‌کنم
‫و در آن‌ها اندوهِ ‫دلتنگی دیار را می‌بینم
‫اغلب می‌دانم که دریا کاری ‫به کار مشکلات من ندارد
‫[دریا] خودش نگرانی زیاد دارد، بئاتریش!
‫هرروز باید کُلی موج بسازد، ‫ماهی‌های زیادی او را خانه‌ی خود می‌دانند
‫ارواح بسیاری برای همیشه ساکنش شده اند
‫دریا کار آسانی ندارد ‫و برایش دلسوزی می‌کنم
‫اما نمی‌توان زمان درازی به آن نگاه کنم، ‫چون تن و بدنم آب می‌رود
‫و این‌قدر کوچک می‌شود ‫که سرگیجه می‌گیرم
‫می‌دانم که او قبل ‫از ما هم این‌جا بوده
‫و وقتی چاره‌ای جز مردن ‫برای ما باقی نمانده باشد نیز
‫همین‌جا خواهد ماند
‫همیشه از دیدن چیزی چنین بی‌کران ‫که به درون ما می‌رود یکّه می‌خوردم
‫امشب، پیش از برگشتن به کابینم، ‫از کنار آشپز کشتی گذشتم
‫ "ازش پرسیدم: "شام چی داریم، تاوارس" ‫"برنج قلبی، ناوبان"
‫خودبخود دستم رو روی قلبم گذاشتم، ‫محض اطمینان
‫بعد به یاد آوردم که حتی اگر تاوارس ‫به طرز شرم‌آوری تصمیم می‌گرفت
‫تا دست کند و قلبم را از جا در‌آورد، ‫چیزی پیدا نمی‌کرد
‫چراکه قلب من در خشکی مانده است، با تو
‫می‌خوره به یک ناو هواپیمابر
‫G9.
‫G9... می‌خوره به آب
‫F7.
‫F7...
‫می‌خوره به آب
‫J1.
‫آب
‫گرفتمت!
‫مرا اسماعیل صدا کن
‫چند سال پیش، مهم نیست چقدر
‫اندک پولی در کیف داشتم، ‫و چیزی در ساحل نظرم را جلب نکرد
‫فکر کردم دوباره به دریا ‫بزنم و جهانِ آبی را ببینم
‫این‌گونه به جنگ ملالت ‫می‌روم و چرخه را میزان می‌کنم
‫هروقت که شروع ‫می‌کنم به شکلک درآوردن
‫ ‫هروقت که نوامبرِ خیس و نمناکی در روحم است
‫هروقت که مقابل ‫انبارهای تابوت درنگ می‌کنم
‫و هر خاکسپاری‌ای را که به آن برمی‌خورم، ‫دنبال می‌کنم
‫مخصوصا وقتی که ‫مالیخولیا بر من چیره می‌شود
‫و تنها عقل سلیم از زدن و ‫انداختن کلاه مردم باز می‌داردم
‫می‌فهمم که وقتش رسیده ‫در اولین فرصت به دریا بزنم
‫مثل بچه‌ها، زولمیرا هم به قصه‌هایی ‫که بئاتریش می‌گفت گوش می‌داد
‫و مثل پرندگان که گرانش ‫را به چالش می‌کشند
‫زولمیرا قوانین قصه‌گویی ‫را به چالش می‌کشید
‫, ‫میان قصه‌های ترسناکی که زولمیرا ساخته بود
‫آن یکی که بچه‌ها را بیش از ‫همه می‌ترساند و مسحور می‌کرد
‫قصه‌ی کشتی‌ای بود که در ‫جزیره‌ای دور پهلو گرفته بود
‫شب‌هنگام، وقتی که خدمه آتش روشن کردند، ‫جزیره شروع به حرکت کرد
‫و ملوانان را ترساند، ‫و بعد آن‌ها فهمیدند که جزیره
‫درواقع یک نهنگ بوده است
‫با جثه‌ای که داشت، ‫مثل آب خوردن کشتی و ملوان‌ها را
‫به اعماق دریا فرستاد
‫شاید بخاطر همین بود که وقت حمام، ‫همگی از
‫کف وانِ حمام می‌ترسیدند
‫شب که می‌شد، ‫حتی طاووس‌ها هم بعد از یک روز گشت و گذار
‫پناه می‌گرفتند
‫زولمیرا همچه که آخرین نخ سیگارش ‫را می‌کشید به این موضوع فکر می‌کرد
‫اما قبل از خوابیدن، ‫به دعاهای بتائریش گوش می‌داد
‫اگرچه او باورمند [به خدا] نبود، ‫از شنیدن این دعاها خوشش می‌آمد
‫وقتی می‌بینم که در خیابان‌ها می‌دوند، ‫باید در و پنجره‌ها را ببندم
‫تا مبادا قلب وحشتزده‌م ‫سراسیمه به دنبال اون‌ها بره
‫وقتی از درخت بالا می‌رن، ‫فقط احتمال سقوط رو در نظر می‌گیرم
‫اما در چشم‌های اون‌ها فقط ‫وعده‌ی پرواز وجود داره
‫ای مادر [مقدس]، ‫که مادران زیادی را پیش از من دیده ای
‫قلبی به بزرگی یک نهنگ به من عطا کن، ‫که به آرامی در میان طوفان‌ها غوطه‌ور شود
‫یا قلبی به بلندای نوک درختان
‫تا که، دورادور، ‫پرواز فرزندانم را دنبال کنم
‫که ترسی از باد ندارند
‫- گیاه‌ها هم فکر می‌کنن؟ ‫- چی؟
‫گیاه‌ها. اون‌ها هم فکر می‌کنن؟
‫گمونم.
‫درخت‌ها چی؟ ‫اون‌ها هم قبل از ما وجود داشتن؟
‫این درخت‌ها تولد ‫مامان و بابا رو دیدن
‫و این درخت‌ها تولد ‫والدین والدین ما رو دیدن
‫و این‌ها تولد والدین ‫والدین والدین ما رو دیدن
‫- حالا عمر ما هم به اندازه درخت‌ها می‌شه؟ ‫- گمون نکنم
‫عمر خیلی از ‫سرخ‌چوب‌های کالیفرنیا
‫به زمانی می‌رسه ‫که کلمبوس وارد آمریکا شد
‫این سرخ‌چوب‌ها در مقایسه با بعضی از کاج‌ها، ‫جوانه‌ی محض حساب می‌شن
‫کاج‌هایی که وقتی بشر خط ‫رو اختراع کرد سبز شدند
‫درخت‌هایی هستند که زمانی که ابراهیم ‫به دنیا اومد هم کهن حساب می‌شدند
‫و درخت‌های دیگری که پدید اومدن ‫و ناپدید شدن تمامی تمدن‌ها رو دیدن
‫بئاتریش از تمام این‌ها باخبر بود
‫و می‌دونست چطور باید صبر ‫و آگاهی درختان رو داشته باشه
‫رابطه او با هنریک ‫مثل رابطه او با خدا بود
‫گرچه یکدیگر را نمی‌دیدند، ‫حضور او را در جای‌جای خانه حس می‌کرد
‫عزیز دلم، ‫بابت عکس‌هایی که برام فرستادی ممنون
‫خواب جاسینتو، پدرو، نونو، ‫ترسا، ژوآوو و زی رو می‌دیدم
‫که دارند بدون اینکه من بتونم ‫ببینم‌شون یا بشنوم‌شون بزرگ می‌شن
‫از خدا خواستم اجازه بده ‫خاطره تن تو رو حفظ کنم
‫و این‌قدر نامه‌هات رو خوندم که ‫بعضی کلمات دیگه قابل خوانش نیست
‫ دلم برای بردن دماغم ‫بین امواج موهایت تنگ شده است
‫هنریک از دور بزرگ شدن ‫خانواده را نظاره می‌کرد
‫او تنها هنگام تولد ‫جاسینتو حاضر بود
‫و ترسا را تنها وقتی دید ‫که چهار-ساله شده بود
‫بچه‌های او بزرگ می‌شدند
‫و هنریک به داستان‌ها و جزئیاتی که ‫بئاتریس تعریف می‌کرد متوسل شده بود
‫او در چهارچوب عکس‌ها می‌نگریست
‫و قانع شده بود که فرزندانش در این ‫چهارچوب برای همیشه کوچک باقی می‌مانند
‫اما این از آرزوهای خودخواهانه‌ی والدین ‫است: این‌که بچه‌ها خیلی بزرگ نخواهند شد
‫او می‌دانست که وقتی بچه‌ها ‫کوچک اند تنها متعلق به والدین اند
‫و وقتی بزرگ می‌شوند والدین ‫باید آن‌ها را با تمام دنیا قسمت کنند
‫از آن‌جا که او دریا را انتخاب کرده بود، ‫لحظاتی را که همه‌چیز...
‫برای اولین بار رخ می‌داد، از دست داد
‫از ساز و کار طبعیت رنج می‌برد، ‫می‌دانست که تن فرزندانش
‫بیش از این در حصار نازک ‫عکس‌ها گرفتار باقی نمی‌ماند
‫بازوان آن‌ها اینک ‫توان تازه‌ای داشت
‫و چشم‌هاشان می‌توانست فراسوی ‫دیوارهای خانه را نظاره کند
‫هیچ قاب عکسی توان نگه داشتن آن‌ها را نداشت
‫من هم کمی می‌خوام، لطفا
‫- کی یک تکه کیک می‌خواد؟ ‫- من!
‫من فقط چندتا آب‌نبات می‌خوام
‫کیک داره می‌آد!
‫تولدت مبارک! ‫تولدت مبارک!
‫تولدت مبارک جاسینتوی عزیز، ‫تولدت مبارک!
‫دوازده-ساله شدم و در مدرسه یاد ‫گرفتم انسان می‌تواند تا 100 سال عمر کند
‫اما حشرات روزپا 24 ساعت، ‫و مگس‌ها 4 هفته
‫سنجاقک‌ها 4 ماه، ‫موش‌ها نهایت یک سال
‫موش‌ کور سه سال، خرگوش‌ها 10، ‫خفاش‌ها 15، سگ‌ها نهایت 20، و گربه‌ها 25
‫شترمرغ تا 50 هم می‌رسه و ‫یک نهنگ پیر 210-ساله هم پیدا شده
‫و یک لاک‌پشت پیر 250-ساله
‫از روی کشتی خود، آیا پدر همان ‫ماهی را که من می‌بینم، می‌بیند؟
‫پرنده مقدس، که در آسمان هستی، ‫بال‌هایت مقدس باد
‫بیایَد پرواز تو سوی ما. سقف ‫خانه‌های ما را حراست کن
‫قبل از این‌که بفهمن مُرده
‫باورشون نمی‌شد که ‫پرنده دیگه نتونه پرواز کنه
‫جاسینتو خواست ببینه می‌شه مراسم خاکسپاری ‫برگزار کرد یا نه، ژوآوو حتی یک دعا هم ساخت
‫همگی به باغ رفتیم و دیدن نگرانی ‫اون‌ها بابت سعادت ابدی پرنده
‫خیلی متاثرکننده بود
‫بعد رویداد عجیبی رخ داد، هنریک
‫خیلی جدی، نونو به من نگاه کرد ‫و پرسید: "مامان، بابا مُرد، نه؟"
‫از این‌که حتما مکث ‫دراماتیکی کرده بودم یکّه خوردم
‫و بعد ترسا زد زیر ‫گریه و گفت: "بابا مُرد"
‫جاسینتو پدرو رو بغل کرد
‫و ژوآووی طفلی، ‫که خیلی زود بزرگ شده بود، نقش زمین شد
‫آخرش برگشتم گفتم: "احمق ‫نباشید! مگه بابا دریا نیست؟"
‫جاسینتو گفت: "اما شاید همون‌جا مرده ‫باشه و برای همینه که هنوز برنگشته"
‫ترسا ادامه داد: "طفلکی بابا!" و ‫پدرو: "حتما خداحافظی هم نکرد."
‫توی همین گیر و دار بود، ‫که زی فرار کرد
‫و وقتی که پیداش کردم، ‫داشت با خوشحالی مورچه می‌خورد
‫دست‌کم وقتی هنوز این‌قدر کوچک ان، ‫همه‌چیز رو زود فراموش می‌کنن
‫و بعد گریه و تلاطم سپری شد
‫مراقب بودم همون ‫بچه‌هایی باشن که هستن
‫تو خونه، زولمیرا و بچه‌ها از ‫این بازی‌های عجیب می‌کردن
‫ترسا گفت زولمیرا داره ‫به‌شون زبان پرنده‌ها رو یاد می‌ده
‫گاهی این‌طور به نظر می‌آد که پرنده‌های ‫باغ تو اتاق‌‌خواب‌های ما زندگی می‌کنن
‫فصل‌ها می‌گذرن و ما، مثل همیشه، ‫تو رو با اشتیاقی به یاد می‌آریم
‫که به چهاردیواری ‫خونه محدود نمی‌شه
‫امروز جزیره فوگو رو ‫به مقصد آنگولا ترک کردیم
‫دقایقی قبل از بادبان گشودن نامه‌ای به ‫دست‌مون رسید که سخت به‌ش نیاز داشتیم
‫دو هفته بدون نامه مانده ‫بودیم و تصور نمی‌کنی
‫این چطور می‌تونه یک مرد رو ‫به جنونی توصیف‌ناپذیر بکشونه
‫آلوِس، ملوان راهنما، اینقدر به هم ریخته ‫بود که تو دریای آزاد کشتی رو ترک کنه
‫می‌گفت طاقتش دیگه طاق شده
‫بی‌اینکه متوجه باشد، سارجنت سیلوا راموس ‫چند روز گذشته رو به پاهاش نگاه می‌کرد
‫تا چهره پدر و مادرش رو از یاد نبره
‫از اون‌جا که خوابم نمی‌برد، ‫شروع کردم به دیدن چیزها
‫م
‫من
‫ع من
‫عِ من
‫عِشق من
‫عشق من،
‫عشق من، م
‫عشق من، من
‫عشق من، خ من
‫عشق من، خا من
‫عشق من، خان من
‫عشق من، خانه من
‫عشق من، خانه من د
‫عشق من، خانه من، در
‫عشق من، خانه من در د
‫عشق من، خانه من در در
‫عشق من، خانه من در دریا
‫روزهایی که نامه می‌آد، ‫سکوت مرگباری در کشتی حکمفرما می‌شه
‫اما وقتی جهت باد عوض می‌شه، می‌تونم حس کنم ‫این کلمات تاثیرگذار توسط خانواده‌هایی...
‫نوشته شده، مثلا خانواده خودمون،
‫که یاد گرفتن با اشتیاق‌شون چطوری تا کنن
‫"عزیز من، ‫کلمات تو مرا لبریز از شادی ساخته اند
‫و نامه‌ات را نزدیک قلبم نگه می‌دارم، ‫همان‌جایی که خودت را نیز نگه داشته ام
‫شکر خدا حال و روز ‫فرزندان‌مان هم خوب است
‫آرماندو، این‌جا همه‌چیز روبراه است
‫حال ژوزه کارلوس خوب است، شکر خدا، ‫برای تو بوسه‌های فراوان می‌فرستد
‫طفلکی کارمیندا باید عمل ‫دیگری را روی پایش انجام می‌داد
‫اما ما به او گوشزد کرده ‫بودیم که دارد پا به سن می‌گذارد
‫حالا به سرش زده است ‫که به فقرا دست یاری برساند
‫پسر عزیز من، به درگان باربارای ‫مقدس دعا کرده که شاید نامه‌ای از تو بیاید
‫و به بانوی مقدسِ ملوانان، ‫که حافظ تو باشد
‫دانیل، می‌دانی شنا بلد نیستم
‫فکرش را که می‌کنم که وسط اقیانوس هستی، ‫بدجوری توی دلم خالی می‌شود
‫فکر امواج چهارستون تنم را می‌لرزاند، ‫و برای من دریا فقط از دور زیباست
‫فکر تو در میان دریاهای دور، ‫بند دلم را پاره می‌کند
‫اما خیلی به تو افتخار می‌کنم
‫کاش که کاپه ورده نزدیک‌تر ‫بود. حتی نمی‌فهمم تو کجا هستی
‫او می‌گوید نمی‌تواند نامه بفرستد ‫چون بی‌امان به گریه می‌افتد
‫عذرخواهی کرده و ‫خواسته با او صبوری کنی
‫بوسه‌ها از طرف مادرت و میمی، ‫که عشقش نثارت باد
‫این توان را به من بده که ‫چیزهایی داشته باشم تنها ازآن خودم
‫مهم نیست که گاهی ‫چقدر غریبانه است
‫به من فرصت و شهامت شکیبایی بده، ‫اگرچه ندانم برای چه
‫به من شهامت بده تا بدانم ‫گاهی همه‌چیز بر وفق مراد نیست
‫چون گاهی اوضاع روبراه نیست
‫به من توان بده که وارونه‌ی خود باشم
‫و، ‫عاقبت، آن هنگام که تمام مغازه‌ها را بستی
‫وقتی موسیقی تمام ‫کافه‌ها را قطع کردی
‫وقتی دیگر کسی در ‫دفاتر کار باقی نمانده است
‫و وقتی خیابان‌ها به ‫اوج تنهایی خود می‌رسند
‫بگذار ایستاده بمیرم، مثل درختان
‫درد زانوهای او یک‌باره بروز نکرد، ‫که رفته‌رفته پیدا شد
‫تا اوقتی جاسینتو شبانه ‫سه سانتی‌متر رشد کرد
‫پیکر او رشد می‌کرد تا پذیرای ‫آرزوها و امیال بزرگ‌تری باشد
‫که مرزهایی را که استخوان‌هایش تعریف کردند، ‫درمی‌نوردید،
‫با این‌حال، وقتی در باب پایان ‫کودکی با خودش چک و چانه می‌زد
‫تمام چیزهای استثنایی که ‫دنیای کسانی را که از گرانش
‫ترسی نداشتند را می‌ساخت، ‫هنوز درون او زنده بود
‫به نظر جاسینتو همیشه عجیب بود ‫که دانه‌ای کوچک‌تر از کف دستش
‫می‌تونه درختی رو در خود داشته ‫باشه که بلنداش به 100 متر می‌رسه
‫جاسینتو سرانجام این فکر ‫آزاردهنده را از سر بیرون کرد
‫به علاوه، او درد زانوها، ‫قوزک‌ها و شانه‌هاش را فراموش کرد
‫همچنین دردی را که پهن شدن قفسه سینه‌ش ‫هنگام ایجاد فضای لازم برای قلبی بزرگ‌تر
‫باعث شده بود از یاد برد
‫که حالا می‌توانست گنجایش چیزهای دیگری را در ‫کنار خانه، خواهر و برادر و خودش داشته باشد
‫قلبی که شروع کرده بود ‫مقاصد خودش را داشته باشد
‫من دست‌هام رو بهتر ‫از چهره‌م می‌شناسم
‫هرروز صبح من با این دوستان معتمد ‫آغاز می‌شد:
‫من را می‌شستند، خشک می‌کردند و ‫خودشان را وقف موهای مجعد من می‌کردند
‫با چنان مهارتی که از وجودش باخبر نبودم، ‫آن‌ها موی ترسا را می‌بافتند
‫و دزدکی پاها و باسن همه ‫بچه‌ها را نیشگون می‌گرفتند
‫با دقت زیاد ژاکت می‌بافند،
‫اتو می‌کنند، ‫رخت‌ها و روزها را تا می‌کنند
‫آن‌ها که فکر می‌کنند این دست‌ها ‫هستند که به ما متعلق اند اشتباه می‌کنند
‫این ماییم که به دست‌ها تعلق داریم
‫آن‌ها اند که می‌دانند ‫کی درختان را هرس کنند
‫کی ازگیل‌های ژاپنی را بچینند، ‫کی علف‌ها را بیرون بکشند
‫و همان‌ها اند که بعد ‫از روزی طولانی،
‫همچه که لبخند پرندگان را تماشا می‌کنم، ‫سرم را نگه می‌دارند
‫وقتی که همه تو خونه خوابیده ان
‫و وقتی خسته‌تر از اون ‫بودم که باهاشون مخالفت کنم
‫دست‌ها شروع می‌کنن ‫به گرد آوردن [آثار] کودکی بچه‌هامون
‫با پنهان‌کاری از اون‌ها مراقبت می‌کنن، ‫انگار که عتیقه ان
‫و همین‌طور هم هستند
‫تا جایی که ثابت می‌کنند ‫که آن‌ها قبلا بچه بوده اند
‫گاهی در عجب ام که چه چیزی ‫ممکنه دست‌های یک مادر رو برانگیزه
‫از کودکیِ بچه‌هاش حفاظت کنه
‫آیا ترسِ ما از به جا نیاوردن اون‌ها در هنگامیه ‫که [بزرگ‌تر می‌شوند و] به فکر خودشون می‌افتند؟
‫وقتی که بزرگ شن ما باید بریم تو زیرزمین، ‫هنریک
‫و بی‌اینکه کسی بفهمه
‫بچه‌هامون رو ملاقات کنیم، ‫یعنی بچگی‌هاشون رو [ملاقات کنیم]
‫یک بار جاسینتو به مجموعه ‫تمبرهای پدرش نگاه انداخت
‫و فقط متوجه تصاویرش شد
‫آن زمان پرسش‌های او در ‫یک کتاب گیتاشناسی می‌گنجید
‫و تنها به حیواناتی مربوط می‌شد ‫که در نقاط دور زندگی می‌کردند
‫که از قضا آن‌ها‌ ‫هم پرتغال نامیده می‌شدند
‫بعد، پرسش‌های او بزرگ‌تر شدند
‫تک‌تک چهره‌ها را مشاهده ‫کرد و ترس آن‌ها را
‫هنگام [تماشای] ورود مردان بیگانه ‫از سوی دریا متصور شد
‫درحالی که می‌گفتند آن ‫مکان اکنون متعلق به آن‌هاست
‫همچه که شلاق‌ها و ‫قلم‌پرهاشان را بیرون می‌کشیدند
‫پرتغالی‌ها بی‌درنگ نوشتن ‫به آن‌ها را شروغ کردند
‫فکر این‌که نمی‌شود دست ‫به کشف قاره‌ای زد که
‫از قبل میلیون‌ها سکنه دارد، ‫دست از سر جاسینتو برنمی‌داشت
‫تا آن‌وقت او دیگر دانشجو شده بود
‫و با مشکلات تنفسی روبرو.‌
‫بئاتریش متقاعد شده ‫بود که پسرش آسم دارد
‫اما مشکل جاسینتو نبود ‫اکسیژن در آن کشور بود
‫و سرزمین‌های پدری خیالی‌ش، ‫که همه‌چیز در آن به اسم آن مرد بود
‫و هرچه را که او لمس کرده بود، ‫خفه شده بود
‫اغلب بحث می‌کردند
‫بئاتریش خشم پسرش را درک نمی‌کرد
‫هنگام عشای ربانی هیچکس مشکلی نداشت
‫همه 11:50 صبح آمدند، ‫در وقت مناسب بوسیدن و پول بخشیدن به فقرا
‫هنگام ظهر کشیش ‫عشای ربانی را آغاز کرد
‫اما جاسینتو از بابت گرد و غبار ‫روی قاب عکس‌ها دلخور بود،
‫که مدتی آن‌قدر طولانی ‫آن‌جا مانده بودند که همه گفتند:
‫"اما این‌که غبار ‫نیست! رنگ قاب عکسه!"
‫جاسینتو می‌دانست که آن ‫زنگار فرسوده رنگ قاب نبود
‫پس هربار که به آینه نگاه می‌کرد، ‫به‌جای خودش، غبار می‌دید
‫بتائریش از کتاب جامعه* نقل ‫قول آورد: "هر کاری زمانی دارد"
‫جاسینتو می‌دانست که تا آن وقت، ‫زمان هیچوقت طرف او را نگرفته است
‫و شاید از همین رو که او تقریبا ‫داشت تسلیم این موضوع می‌شد
‫باز به سراغ مجموعه تبمرها رفت، ‫تا آخرین سال‌های آن جهان را نظم و ترتیب دهد
‫اما تمبرها به اون نشان دادن که شاید ‫به زودی دیگر از غبار خبری نباشد
‫گاهی چشم‌های ترسا بر ‫پریز اتاق خواب درنگ می‌کرد
‫پریزها، که مادینه بودند، ‫به دیوارهای خانه چسبیده بودند
‫ناتوان از حرکت
‫اما بدون پریز، ‫نه برقی بود، نه گرما
‫و نه خشک‌کن‌ها و ماشین‌های اصلاح
‫و اما دوشاخه‌ها، ‫آن‌ها می‌توانستند آزادنه هرجای خانه بچرخند
‫و به هر پریزی که می‌خواهند وارد شوند
‫برعکس برادرهایش، ترسا می‌دانست ‫که بعضی کارها مردانه اند و بعضی زنانه
‫زن‌ها می‌بافند، می‌پختند، باردار می‌شدند، ‫به بچه‌ها می‌رسیدند، سقط می‌کردند
‫و خانه‌هایی را رتق و فتق ‫می‌کردند که متعلق به مردها بود
‫گردآوری دانش‌نامه‌ها، ‫کشف‌ها و جنگ‌ها کار مردها بود...
‫♪ گذرنامه‌ت رو بردار ♪
‫♪ داخل کتاب دعا ♪
‫♪ برای فریب دادن مرگ ♪
‫♪ ژاکت شانست رو بردار ♪
‫♪ این مال برادرم خوزه‌ست ♪
‫♪ که خبر نداره گینه کجاست ♪
‫♪ یوآخیم، عشق من، حالا می‌دونم ♪
‫♪ که وقتی از این‌جا بری ♪
‫♪من این‌جا سلولیت خواهم داشت ♪ ‫ (طراوتم رو از دست می‌دم)
‫♪ تو برهوت را پشت سر می‌گذاری ♪
‫♪ من روزها را ♪
‫♪ تو بند اشتیاق را می‌بُری ♪
‫♪ و من تو را... از عکس‌ها ♪
‫♪ و این آهنگ برای اینه که وانمود کنم ♪
‫♪ وقتی که تنها هستم ♪
‫♪ فاصله‌ای که آفریقایی‌ها بین ما انداختند ♪
‫♪ هیچ برام مهم نیست ♪
‫سالازار مُرد
‫چیزی که مدت‌ها حسرتش رو می‌کشیدیم، ‫اتفاق افتاد، هنریک: اون‌ها بزرگ شدن
‫وجود زی همه‌جای خونه ‫احساس می‌شه. او عاشق شده
‫زمستون بود که شروع شد و حالا ‫که بهاره او هیچوقت خونه نیست
‫باقی بچه‌ها مثل رودخانه اند و ‫من این جمله رو به خاطر دارم:
‫همه از خشونت رودها حرف می‌زنند
‫اما هیچکس هرگز از خشونت ‫حاشیه‌های دربرگیرنده رودها حرف نمی‌زند
‫یک‌روز، ترسا با خشم به خانه آمد و ‫گفت که هرگز مثل ما زندگی نخواهد کرد
‫او گفت که باور به اینکه همه‌چیزْ [همان] ‫اولین بار باب میل پیش می‌رود خیال خام است:
‫اولین شغل، ‫اولین ازدواج، اولین خانه
‫روز بعد، میان گریه و خشم
‫جاسینتو به من گفت که او قبول ‫ندارد که وظیفه بر لذت مقدم است
‫وقتی خواستم بغلش کنم، گفت: مامان، ‫مدار زمین هرروز عوض می‌شه،
‫"انگار داره به ما می‌گه ‫که ما هم باید عوض بشیم"
‫پدرو توسط پیده* دستگیر شده بود ‫(پلیس بین‌المللی و کشوری پرتغال)
‫ده شب نتوانستم چشم روی هم بگذارم، ‫و هر شب را در اتاق او گذراندم
‫حس می‌کنم دارند بزرگ‌تر می‌شوند ‫و می‌خواهند بلندتر پرواز کنند
‫می‌دانم آن‌ها را بزرگ ‫کردیم تا بهتر از ما شوند
‫اما حالا نمی‌دانم چطور با چیزی ‫که هستند و احساس می‌کنند کنار بیایم
‫رنج می‌کشم چون باور ‫دارم دنیا هم باید تغییر کند
‫اما نمی‌دانم چطور
‫قبلی از این‌ها ندیده بودم، ‫اما تو لوبیتو زیاد پیدا می‌شه
‫این نزدیک‌ترین فاصله‌ایه که ‫با یک موجود شگفت‌انگیز داشتم
‫یک اسب با دُم ماهی، که یک هیولای ‫دریایی نیست، بلکه یک معجزه دریاییه
‫یک هیپوکامپوس* مثل ‫همونی که تو مغز ماهاست ‫هیولای دریایی که نیمه ی پیشین بدنش اسب و بقیه ماهی است
‫که به‌م اجازه می‌ده خاطرات ‫تو و بچه‌ها رو حفظ کنم، تریش
‫وقتی پیداش کردم، ‫نیمه‌میر روی شن‌ها افتاده بودم
‫اما می‌تونستم فراسوش رو ببینم
‫و بعد چشم‌هاش و تپش ‫قلبش رو از میون بدنش دیدم
‫به من گفتن که نرهای این ‫موجود هستن که بچه دار می‌شن
‫اون موجود کوچک بیشتر شبیه توئه: ‫بچه‌ها و خاطرات رو نگه می‌داره
‫و حمل‌شون می‌کنه، گمون می‌کردم ‫اسب‌های دریایی از ازل این‌جا بودند
‫وگرنه از کجا یادمون ‫می‌اومد که کی هستیم؟
‫این‌یکی که برات می‌فرستم، ‫خیلی شکننده‌ست و در عین حال زیبا
‫و از دریای پهناوری می‌گذره ‫که ما رو از هم جدا می‌کنه
‫این لبریز از خاطراتیه که ‫ما هنوز باهم خواهیم ساخت
‫هرروز رویه همون رویه سابقه
‫اما تا مغز استخوان تغییرات ‫آب و هوا رو حس می‌کنم
‫هنوز شیپور صبحگاهی ‫برام تاثیرگذاره
‫و خورشید رو از ‫زیر دریا بیرون می‌کشه
‫بعد از این‌همه سال روی ‫عرشه بودن هنوز از این‌که
‫هنوز دودستی به کارهای کوچکی که ‫روی خشکی می‌کنیم چسبیدیم، جا می‌خورم
‫انگار که با انجام دادن‌شون، ‫دریا [محیطی] انسانی‌تر می‌شه
‫دریا آن‌قدر تمام و کمال ‫دنیا رو زیر سلطه داره که
‫سیاره ما، زمین، ‫باید "اقیانوس" نام می‌گرفت
‫دو هفته‌س که رنگ خشکی رو ندیدیم
‫و می‌تونم حس کنم که چشم‌هام ‫وقت نگاه کردن به افق، تیزتر می‌شن
‫و فقط هم من نیستم. ‫150 نفر به‌ش خیره می‌شن
‫و به این فکر می‌کنن که خطی ‫که دریا رو از آسمون جدا کرده
‫تمام عزیزان ما رو در بر می‌گیره
‫این کار رو این‌قدر خوب انجام می‌دیم ‫که گاهی می‌بینیم خطوط تراز درختان
‫شهرها و خانه‌ها روی ‫اون خط پدیدار می‌شه
‫و وقتی سرانجام نگاه‌مون به خشکی می‌افته، ‫چشم‌هامون رو می‌مالیم
‫تا نکنه این هم یکی از توهماتی باشه که ‫امیال و خواسته‌هامون جعل می‌کنند
‫وقتی که دیگر شش فرزند ‫ریشه‌های عمیقی داشتند
‫و تن‌هاشان توان بالا رفتن به ‫سوی بالاترین رویاها را داشت
‫قلب بئاتریش شروع به ‫داشتن فضایی برای افق کرد
‫عشق خستگی‌ناپذیر ‫بئاتریش برای بچه‌هایش
‫حالا در عشقی به خشکی بازتاب می‌یافت، ‫که رویای خانه‌ای بر آن [خشکی] را در سر داشت
‫با فضایی برای فرزندانش، ‫نوه‌هایش و درختان میوه
‫درختان پرتقال اولین ساکنین ‫آن سرزمین متلاطم بودند
‫که بئاتریش چنان دوستش می‌داشت ‫که انگار دنباله خانواده‌ش بود
‫با آن راستینگی که او از گیاهان به ارث ‫برده بود، تمام درخت‌ها را رویاپردازی می‌کرد
‫حتی رویای آن را در سر ‫داشت که خانه رویاروی آب باشد
‫تا ریشه‌های معلق هنریک ‫همیشه جایی برای استراحت بیابند
‫بئاتریس هیچ‌گاه به ‫خوشحالی آن زمان نبود
‫وقتی به او نگاه انداختم
‫بدن پرنده-مانندم به شادی و آرامشی دست ‫یافت که فقط مادران توان بخشیدنش را دارند
‫در آلمانی "موتر"، در ارمنی "مای"
‫در بلغاری "میادا"، ‫در کاتالانی "ماره"
‫در چینی "موچی"، ‫در دانمارکی "مور"
‫در فرانسوی "مِره"، ‫در یونانی "میتِرا"
‫در عبری "ایما"، در هندی"مات"
‫در انگلیسی "مادِر"، ‫در لاتین "ماتِر"
‫در تایلندی "مای"، ‫در پرتغالی "مائه"
‫روزی که تریش مُرد، اولین کلمه‌ای ‫را که در زندگی‌ام به زبان آورده بودم
‫برای آخرین بار به زبان آوردم
‫نفس عمیقی کشیدم و ‫به آرامی با خودم گفتم:
‫"مادر".
‫اگرچه اواسط بهار بود، ‫وقتی مادرم را از دست دادیم
‫خزانی شبیه به اندوهی که ‫حس می‌کردیم بر ما فرو افتاد
‫هرروز که خورشید بالا می‌آمد
‫هرروز صبحی داشت، عصری و شبی
‫و هرروز رودخانه‌ها ‫خودشان را به دریا می‌افکندند
‫بی‌آنکه از طغیان آن ‫واهمه‌ای داشته باشند
‫و، برای ما، ‫همه اندوه بود. ما مثل طبیعی بی‌جان بودیم
‫ما دنیا را به چشمی می‌دیدیم ‫که انگار داخل یک نقاشی بودیم
‫درحالی که زندگی بیرون [تابلو] ‫همچنان به ادامه دادن اصرار می‌ورزید
‫اقامت‌های پدرمان ‫در دریا طولانی‌تر شد
‫به گمانم نگاه کردن به ‫ما برای او دشوار بود
‫همان‌طور که برای ما ‫دشوار بود به یکدیگر نگاه کنیم
‫از حرف‌هامان جز برای چیزهای ضروری، ‫کم کرده بودیم
‫و من به باغ خانه پناه بردم
‫چکمه‌های لاستیکی را می‌پوشیدم ‫و شن‌کش و بیلچه را دست می‌گرفتم
‫همه‌ی بوته‌ها را هرس می‌کردم
‫همه‌ی درخت‌ها را آب می‌دادم، ‫همین‌طور گیاهان و هر جنبنده‌ دیگری را
‫و، مثل وقتی که پنج-ساله بودم
‫تلاش کردم تا بعضی برگ‌های ‫مُرده را دوباره بر سر شاخه بنشانم
‫انگار که در سقوط آن‌ها اشتباه یا خطایی ‫در کار بود که من می‌توانستم برطرفش کنم
‫چند روز بعد برادرم ‫نونو سکوتی را که
‫بین‌مان شایع شده بود شکست ‫گفت: "ما شدیم عین ارواح"
‫و جز این هم نبودیم
‫مردگان نمی‌دانند که مرده اند
‫مرگ مسئله‌ای‌ست برای زندگان
‫هنوز آن روز به ‫خوبی به خاطر نمی‌آورم
‫چون روزهایی که همچین اتفاقات بزرگی می‌افته، ‫مثل مردن مادر
‫هیچوقت تبدیل به خاطره نمی‌شن
‫فقط برای همیشه به ما می‌چسبن، ‫مثل خال‌های پوستی که هیچ‌وقت نمی‌رن
‫این‌‌ها دردناک‌تر از ‫اون هستند که به مغز برسن
‫برای همینه که رو پوست‌مون نگه‌شون می‌دارین
‫مادر من فقط یک مادر ‫نبود: یک درخت بود
‫درخت‌ها عاشق زمین ان و به ما اجازه می‌دن از ‫شاخه‌هاشون بالا بریم، انگار که کار آسونیه
‫وقتی مادرم مُرد ما دیگه ‫نتونستیم از شاخه‌هاش تاب بخوریم
‫و افتادیم زمین، همه‌مون
‫هرگز فراموش نمی‌کنم دیدن این‌که دنیا ‫روی دست‌های اون کز کرده چجوری بود
‫در آلمانی "تاختِر"، ‫در ارمنی "داستری"
‫در بلغاری "دوستِریا"، در چینی "نیار"
‫در دانمارکی "داتِر"، ‫در فرانسوی "فیل"
‫در یونانی "کُوری"، ‫در هندی "بیتیت"
‫در انگلیسی "داوتِر"، در لاتین "فیله"
‫در رومانیایی "فیکا"، در تایلندی "لوکساو"
‫در پرتغالی "فیلا"
‫روزی که به دنیا آمدی برای اولین ‫بار کلمه "دختر" را به زبان آوردم
‫بعد بدون این‌که کسی بفهمه، ‫یک نفس عمیق کشیدم و آروم گفتم:
‫"این معجزه‌ست"
‫این اولین عکسمه
‫پدرم جاسینتو عکس رو گرفت، و تا امروز، ‫نمی‌دونه چطوریه که رو حالت فکوسه
‫آخه دست‌هاش می‌لرزیده
‫درباره من، مادرم فقط سر از چیزی ‫درآورد که 9 ماه تموم تصورش می‌کرده
‫این لحظه‌ایه که دیدار کردیم و ‫قول دادیم یکشنبه‌ها کیک شکلاتی بپزیم
‫ملودرام‌هایی که به گریه می‌اندازن‌مون ‫کرایه کنیم و اسم خیلی از درخت‌ها رو بدونیم
‫روزی که مادرم گفت: "کاتارینا، ‫دیدن پرواز تو باید خیلی قشنگ باشه"
‫17 سال بعد از گرفتن این عکس ‫پای پیاده وارد بیمارستان شدیم
‫رفتیم به اتاقش و من پرسیدم که ‫چرا مادرم ماسک اکسیژن نداشته
‫تو به پرستار گفتی که متاستاز [سرطان] ‫دیگه به ریه‌هاش زده بوده
‫برای همین مادرت برای نفس ‫کشیدن به اکسیژن نیاز داشت
‫من زل زدم به تو و چیزی نگفتم، ‫چون نمی‌دونستم چطور می‌شه چیزی گفت
‫و چون، سر موقع، ‫مغز تو واقعیت رو پذیرفت
‫چشم‌هات بازِ باز شد، ‫مثل همون وقت‌هایی که می‌خواهی گریه کنی
‫و به چهره آنا دست زدی
‫هیچی نگفتی
‫از اتاق رفتی و از ‫بیمارستان زدی بیرون
‫دنبالت اومدم
‫چند قدمی رفتی و پخش زمین شدی، ‫شکمت رو هم نگه داشته بودی
‫شبی بارونی بود و تو هم ‫تنهایی مشغول گریه بودی
‫خُشکم زد
‫خواهرم ترسا، ‫که کنارم بود، اومد جلو
‫حرفی نزد، ‫اما پالتوش رو درآورد و انداخت روت
‫تکون نخوردی. من هم نخوردم
‫زل زدم به‌ت، می‌دونستم که نتونستم ‫جلوی این مصیبت ناگزیر ازت مراقبت کنم
‫بدجوری احساس گناه می‌کردم، ‫خالی از کلماتی که تو رو تسلی بده
‫همچنین، سر از کار دنیا هم در نمی‌آوردم
‫مادربزرگ وقتی که من به دنیا اومدم نبودِ تو ‫فضا رو پر کرده بود، اما نمی‌تونستم حسش کنم
‫وقتی که مادرم مرد
‫من و پدرم در فقدان ‫کلمه "مادر" به هم پیوستیم
‫همان وقت سبزیِ چشم‌های ‫پدرم از بین رفته بود
‫و من از خاطرات درهایی که او قفل ‫کرده بود و تو باز می‌کردی خبر داشتم
‫بعد فهمیدم این نقشی از پدرم ‫بوده که هیچ‌وقت از وجودش باخبر نبودم:
‫نقشی که او در کنار تو داشت
‫نقشی که با مهاجرت ‫پرندگان ناپدید می‌شد
‫چندی پیش فهمیدم که تا صدها سال
‫مهاجرت پرندگان برای ‫بشر معمایی بوده است
‫زمستان که می‌شد پرندگان کجا می‌رفتند؟ ‫آن‌هایی که سرمی‌رسیدند از کجا می‌آمدند؟
‫مرغ‌های کتان همان زمانی می‌رفتند که ‫طرقه‌ها از سوی درختان زمستانی بلند می‌شدند
‫سر و کله فاخته‌ها در بهار پیدا می‌شد و ‫گذرشان هرگز با شاهین‌ها به هم نمی‌خورد
‫گرچه، مردمان باستان خیال ‫می‌کردن آن‌ دو یک گونه اند
‫با کمی تفاوت ظاهری و شخصیتی، ‫اما یک حیوان یکسان
‫آن‌ها به سادگی دستخوش ‫یک مسخ شده بودند
‫هرجا که بشر توان توضیح‌ را ندارد، ‫از خودش چیزی درمی‌آورد
‫کاتارینا، به کسی نگو
‫یک چراغ‌قوه بیار، و کلیدهای خونه
‫یک یادداشت بگذار که نه خیلی ‫کوتاه باشه نه خیلی طولانی
‫بگو: "من با پرنده‌ها رفتم، ‫لطفا به گیاه‌ها آب بدید"
‫خونه رو مرتب بگذار، یخچال رو هم ‫طوری پر کن که انگار فردا برمی‌گردی خونه
‫گریه نکن و زیاد هم حرف نزن
‫خاطراتم رو بردار. ‫من رو با خودت ببر
‫زمان را با خودت ببر
‫یک‌باره ناپدید نشو. اول با ‫صندلی‌ها و راحتی‌ها درهم شو
‫دیگه تلفن‌ها رو جواب نده ‫و توی فرش راهرو حل شو
‫از ارواح نترس
‫به قواره‌ای باش که می‌بینی، ‫نه قواره‌ای که حس می‌کنی
‫در جلویی را باز کردم
‫به آرامی بستمش طوری ‫که حتی سکوت هم آن‌را نشنید
‫همه خواب بودند
‫سوار اولین اتوبوسِ مقصدی ‫شدم که نزدیک‌ترین جا به آسمان بود
‫چیزهای زیادی بودند که نمی‌فهمیدم
‫اما می‌دانستم آسمان جایی‌ست که بشر هرچه را ‫که به چنگ نمی‌آید به آن‌جا پرتاب کرده است
‫خدا، مردگان، ابدیت، موجودات ناشناخته: ‫آن‌ها همه در جایی ناشناخته زندگی می‌کردند
‫و به شکلی متمدنانه آن‌را قسمت می‌کردند، ‫تا برای همه جا باشد
‫اگر آسمان محل زایش ‫ناشناخته‌ها بوده است
‫پس منظره پلی بوده ‫میان شناخته و ناشناخته
‫میان مرئی و نامرئی
‫و من راستی‌راستی می‌خواستم نامرئی باشم
‫می‌گن که، ‫منظره متعلق به کسی نیست
‫اما وقتی که دیدمش، ‫جونم هم براش می‌دادم
‫1, 2, 3, 4, 5...
‫6, 7, 8, 9, 10...
‫11, 12, 13, 14, 15...
‫16, 17, 18, 19, 20...
‫21, 22, 23, 24, 25...
‫26, 27, 28, 29, 30...
‫جاسینتو!
‫کتی!
‫- کاتارینا! ‫- جاسینتو!
‫جاسینتو!
‫- کاتارینا ‫- جاسینتو!
‫- کاتارینا! ‫- جاسینتو!
‫جاسینتو!
‫- کاتارینا! ‫- کاتارینا!
‫کاتارینا هرگز تصور نمی‌کرد
‫که یک روز به ابرها و ‫نوک ‌قله‌هایی حسادت کند
‫که تا بالاترین ارتفاعات قد کشیدند ‫و این چنین به آسمان پیوسته اند
‫ولی او در بند تن خویش بود، ‫که حالا برای احساسات او بسیار کوچک می‌نمود
‫میان او و آنچه که می‌دید ‫تمام مادران عالم جای می‌گرفتند
‫وقتی‌ که او به بالاترین خطوط خیره می‌شد
‫از فکر این‌که ورود به چشمان باریک او ‫برای کوهستان‌های غول‌آسا، چقدر ساده است
‫آزرده می‌شد، گویی که آن‌ها ‫می‌توانستند ظاهر و باطنش را ببینند
‫حقیقت این است که جاسینتو احساس ‫می‌کرد در حال کوچک‌تر شدن است
‫تن او بسیار بزرگ بود، ‫گویی که پوست بسیار زیادی داشت
‫در ابتدا احساس ‌کرد که نمی‌تواند به ‫سرانگشتانش اشراف داشته باشد، بعدها دست‌ها
‫و سرانجام اشراف داشتن ‫به شانه‌هایش را دشوار یافت
‫او به شکلی در حال کوچک ‫شدن بود که سلول‌های بدنش
‫به بزرگی کوهستان‌ها می‌شدند
‫اگرچه تلاش می‌کرد تا ‫در قواره‌ای باشد که می‌دید
‫جاسینتو در قواره‌ای بود که احساس می‌کرد
‫با این‌حال، این موضوعی معصومیت ‫خاصی به چشمانش بخشیده بود
‫حالا او توجه زیادی را معطوف دنیایی ‫می‌کرد که پرسش‌هایش به آسانی پدید می‌آمدند
‫می‌خواست بداند که [مادر] ‫هنوز در کدام عضو بدن او زنده است
‫کدام بخش بدنش او را ‫از همه بیشتر به یاد دارد
‫و کدام بخش بیشتر از همه شکل اوست
‫گاهی او به شکلی سودازده ‫روزهای بعد از آخرین باری که
‫"مادر" را به زبان آورده بود می‌شمرد و ‫اندوهی طاقت‌فرسا گریبانش را می‌گرفت
‫آن‌وقت او به تمام مادرانی فکر می‌کرد ‫که تاکنون وجود داشته اند و مرده بودند
‫و به تمام مادران مادرها، ‫و تمام مادران مادران مادرها
‫و تمام مادران ‫مادران مادران مادرها
‫و تمام مادران مادران ‫مادران مادران مادرها
‫و تمام مادران مادران ‫مادران مادران مادران مادرها
‫و می‌فهمید که احساسی ‫که دارد چیز جدیدی نیست
‫درواقع خیلی هم معمولی بود
‫اما باور داشت که تنها مادر ‫خودش یک درخت بوده است
‫دقیقا همین‌طور بود ‫و چشم‌های معصومش
‫به‌ او اجازه می‌داد شباهت‌ها را
‫بین بدن خودش و چیزهایی که ‫محاصره‌ش کرده بودند، ببیند
‫از داخل جثه کوچکش، ‫توجه زیادی به جزئیات می‌کرد
‫گفته می‌شود که، ‫بعد از دو ماه دوری
‫باخ به خانه برگشت و فهمید ‫همسرش ماریا باربارا مرده است
‫تنها در خانه و غرق در اندوه، ‫او پشت میز آشپزخانه نشست
‫و به دیوارها و خانه ‫خالی دورتادورش خیره شد
‫بعد برگی کاغذ آورد و ‫"چاکن" برای ویولون را نوشت
‫"چاکن" نه فقط برای فراخواندن مردگان، ‫که برای بیدار کردن‌شان ساخته شد
‫برای لحظه‌ای او دیگران ‫توان حس کردن تنش را نداشت
‫و جاسینتو قسم خورد که زبان ‫آدمیان دیگر برایش معنایی ندارد
‫او خودش را شناور بر هوا یافت، ‫و همان‌طور که زولمیرا یک‌بار گفته بود
‫زبان پرندگان تنها بر کسانی ‫فاش می‌شود که دیگر تنی ندارند
‫جاسینتو احساس کرد که متعلق به آن‌جاست
‫به آن مکانی که در فواصل هستی واقع شده است، ‫میان آسمان و زمین
‫بی‌وزنی، جاسینتو حالا حس می‌کرد ‫از زبان پرندگان سر درمی‌آورد
‫جاسینتو، زخم‌های قلب آدمی دیده نمی‌شود
‫مثل پرواز ما، که ردّی در آسمان باقی نمی‌گذارد
‫:وقتی از تو پرسیدند، بگو
‫همراه پرندگان رفتم، آن‌ها بال دارند و من محتاج قلبی نو هستم
‫هردو از نو شروع می‌کنیم. ما بال و پر عوض می‌کنیم و تو واژگانی تازه می‌یابی
‫واژگانی که تو را به معناهای تازه‌ای می‌رسانند
‫و وقتی که یادت نمی‌آید...
‫از خودت چیزی می‌سازی
‫یک‌روز جاسینتو از تریش ‫پرسید که چقدر او را دوست دارد
‫تریش پاسخ داد: "سعی کن بال و پر ‫یک پرنده رو بشمری، یا دونه‌های شن رو
‫ستاره‌های آسمون، یا امواج دریا رو"
‫"سعی کن فلس تمام ماهی‌ها رو بشمری، ‫یا موهای حیوانات رو
‫"علف‌های دشت‌های اطراف، ‫درخت‌ها و میوه‌هاشون رو
‫"و عدد نَشمُردنی خیلی از ‫چیزهای نشمردنی رو حساب کن"
‫جاسینتو گفت: "این‌که محاله"
‫"محال؟ نخیر، یک عالمه‌ست"
‫وقتی دست‌آخر به نوک ‫بلندترین کوه رسیدند
‫جاسینتو حس کرد به ‫قواره‌ی چیزیه که می‌بینه
‫و در تمام چیزهای ابدی ‫چشم‌های مادرش رو دید
‫بر بلندای بالاترین کوهستان، ‫جاسینتو دیگر توجهی به چشم‌انداز نداشت
‫و هرچه می‌دید بئاتریش بود
‫کاتارینا گاهی دلسرد می‌شد ‫و دلتنگ شفافیت مادرش می‌شد
‫تنها عقیده باقی‌مانده‌ش ‫این بود که مادران
‫تنها خدایان ‫بدونِ کافر بودند
‫به قصد فراموش کردن این‌که او که بود*، ‫او بلندترین کوه را تا بالا درنوردید
‫اما به آن‌جا که رسید، ‫کاتارینا عظمت چشم‌انداز،
‫امواج بی‌شمار یا گُستره گزاف ‫درختان و کوه‌ها را درنیافت
‫سخت نگاه کرد، ‫اما تنها خودش را یافت
‫خواب دیدم که ‫داشتی می‌اومدی دیدنم
‫خیلی ناجور بود، ‫چون نمی‌دونستم باید چه‌کار کنم
‫بدنم دیگر به بدن تو عادت نداشت
‫و قلبم، لبریز از شادی، ‫این اتفاق را باور نمی‌کرد
‫اما تو آمدی و من به‌ت گفتم: "مامان، ‫تو نمی‌تونی این‌جا باشی. تو مُردی"
‫و تو گفتی: "احمق نباش، ‫کاتارینا. من نمردم. نمی‌بینی این‌جام؟"
‫"باید یک کاری رو راست و ریس ‫می‌کردم و بیشتر از انتظارم طول کشید"
‫"بیشتر از انتظارت طول کشید؟ مامان، ‫الان 15 سال شده"
‫"همون‌جور که گفتم، ‫فکر نمی‌کردم این‌قدر وقتم رو بگیره"
‫"بعدا توضیح می‌دم. حالا از ‫خودت برام بگو. همین مهمه"
‫"حالت چطوره؟ اوضاعت چطور بوده؟"
‫و در اون لحظه خشکم زده، ‫چون نمی‌دونم چطور 15 سال رو خلاصه کنم
‫حتی دیگه نمی‌دونم چطور باهات حرف بزنم، ‫یا اینکه اصلا مادر داشتن چطوریه
‫فورا می‌پرسم: "کی ‫رسیدی؟ کجا ساکنی؟"
‫و تو، همیشه با زیرکی، ‫می‌گی: "اتاق کرایه کردم. اصلا هم آسون نبود"
‫"دیدی خونه تو لیسبون چقدر گرون شده؟"
‫- "یعنی چی که اتاق کرایه کردی؟" ‫- "نمی‌خواستم مزاحم تو و پدرت شم"
‫پس اوضاع واقعا از این قرار بود
‫تو کنارم بودی و من ‫کلی گفتنی برات داشتم
‫اما بابت یک جلسه عجله داشتم، برای ‫همین گوشی‌م رو برداشتم تا ساعت رو ببینم
‫- و تو گفتی: "این چیه؟" ‫- "این چیه؟ این تلفن همراهه"
‫"پس دکمه‌هاش کجاست؟"
‫و من به‌ت از گوشی‌های هوشمند ‫گفتم و این‌که حتی می‌شه بری تو اینترنت
‫تو جا خوردی و بعد، ‫یک‌باره، خیلی ناراحت شدی
‫"چطور این‌همه چیز رو از دست دادم؟ ‫نگاه کن چقدر عوض شدی! بزرگ شدی!"
‫و وقتی دیدم که چیزی نمونده بزنی زیر گریه، ‫فوری گفتم:
‫"نه، مامان، چیزی اون‌قدرها هم عوض نشده، ‫ولی هرچی رو که بخوای بدونی به‌ت توضیح می‌دم"
‫"وقت که داریم، نه؟"
‫تصمیم گرفتم به کسی نگم که از این‌ها گذشته، ‫تو زنده بودی
‫چون می‌ترسیدم به محض بیان کردنش، ‫ماجرا دروغ از آب دربیاد
‫و واقعا دلم می‌خواست تو زنده باشی
‫هرروز که بیدار می‌شدم، ‫می‌رفتم سر کار و با عجله می‌زدم بیرون
‫همیشه هم با این عذر که باید به چند تا ‫کار برسم، اما عوضش می‌اومدم دیدن تو
‫تو می‌خواستی همه‌چیز رو ببینی
‫تو لیسبون کیفت کوک بود و ‫می‌خواستی سوشی بخوری
‫از اون‌جایی که قبلا نخورده بودی، ‫اما حالا مُد شده بود
‫هرروز با کشف‌های ‫تازه‌ای همراه بود
‫مخصوصا ویکی‌پدیا ‫خیلی برات جالب بود
‫هرروز از یک کشف ‫جدیدت برام می‌گفتی
‫هیچ از خودت حرف نمی‌زدی، ‫همیشه از من حرف می‌زدی
‫و خیلی چیزها بود که ‫می‌خواستم ازت بپرسم
‫درباره خیلی چیزها ‫شک و شبهه داشتم
‫مامان، ‫تو بودی که با پرنده‌ها رفتی
‫اما همیشه بهار که ‫می‌اومد تو رو یاد می‌کردم
‫کی موهای بچه‌ها رو درست می‌کنه؟
‫کی رومیزی رو صاف و ‫صوف می‌کنه و خونه رو می‌آفرینه؟
‫کی چشم‌های بچه‌ها ‫رو راهنمایی می‌کنه؟
‫مادران
‫دستان مادران، پر از ناکامی‌های گذشته، ‫اما محل رویش هرروزه‌ی گل‌های نو
‫در دستان یک مادر همیشه بستری ‫[پهن] است و همیشه فرصتی [در کار]
‫مادر من در بحث‌های درباره وجود ‫خدا و موجودات ناشناخته حضور دارد
‫او در پاییز هم هست، در برگ‌های ‫زردی که آرام روی پیاده‌رو می‌افتند
‫مادر من در مرتب کردن صندوق‌ها حضور دارد، ‫در مرتب کردن کودکی ما در گذر عمر
‫چه کس دیگری جز او اسباب‌بازی‌هایی را که ‫ژوآوو در 6 سالگی ساخته بود نگه می‌داشت؟
‫مادرم در عیشِ عصرهنگام حضور دارد، در چای، ‫در کاناپه‌ای قهوه‌ای که دیگر وجود ندارد
‫و در مجموعه چوب‌های الف
‫مادرم در مونتارژیل است، ‫در درختان نارنجی که تمام سال میوه‌ می‌دهند
‫در عشق بی‌چون و چرای نسبت ‫به گل‌ها و در نام کوچکش، تریش
‫مادرم در شاه‌ماهی‌های سرخِ سِتوبال، ‫در تصمیمات احمقانه
‫در فروتنی و خشونت طبیعت حضور دارد
‫مادرم در نامه‌های عاشقانه ‫محبوس در صندوقچه‌ است
‫او در شام‌های شب کریسمس که ‫خواهرم آماده می‌کرد حضور دارد
‫مادرم در چشمان خواهرم است، ‫در بینی ژوآوو، در شانه‌های نونو
‫در ملایمت زی، در همدلی پدرو
‫مادرم در خنده‌های من حضور دارد، در کک مک‌های ‫من و در ناتوانی‌ام در برنامه‌ریزی کردن
‫ ‫مادرم در اصلاحات ارضی حضور دارد
‫مادرم در لباس‌های سرخ زندگی می‌کند، ‫در پرده‌های سبز-رنگ
‫و در صفحات گرامافونی که ضبط می‌کردیم ‫تا پدرمان بتواند صدای ما را در دریا بشنود
‫مادرم در غروب خورشید زندگی می‌کند ‫و هرروز به کف دریا شیرجه می‌رود
‫621, 622, 623, 624...
‫625, 626, 627, 628.
‫بی‌اینکه خودش متوجه باشد، ‫زمان توسط جاسینتو سپری شد
‫که حالا موهای خاکستری داشت، خاطرات جدید، ‫خانواده‌ای که بزرگ شده بود، و 69 سال سن
‫وقتی که 57 ساله شد، ‫جاسینتو فهمید که او به آن سنی رسیده
‫که مادرش با در آن [سن] به ابدیت پیوسته است
‫او به خودش در آینه نگریست و در ‫باب هرکاری که کرده بود تامل کرد
‫همین‌طور در باب هرچه که ‫هنوز برایش رخ نداده بود
‫او به این نتیجه رسید که ‫اگر در همان لحظه می‌مرد
‫بسیار ناراحت می‌شد
‫بابا، وقتی تو متن این فیلم رو خوندی، ‫گفتی:
‫"بعضی اتفاقات دقیقا این‌شکلی نبوده"
‫من جواب دادم: "اگر اتفاقات این‌شکلی ‫نیفتاده، پس دیگه مشکل کجاست؟"
‫"اما می‌تونست بیفته! حتی ‫اسم من اصلا جاسینتو نیست!"
‫"اما می‌تونست باشه. خیلی ‫اصیل‌تر از هنریک می‌شد"
‫"آره، اما مادرم من رو هنریک صدا می‌زد"
‫"ببخشید، بابا، اما اگه دو تا هنریک ‫می‌داشتیم، فیلم گیج‌کننده می‌شد"
‫"کاتارینا، ‫بچه‌ها که اسم والدین‌شون رو معلوم نمی‌کنن!"
‫"زمان که عقبکی حرکت نمی‌کنه"
‫"می‌فهمم که شاید خیلی دلگرم‌کننده نباشه، ‫اما خب این‌جوریه دیگه"
‫"بابا، بگذار از یک برخورد که توو بازار ‫کهنه‌فروش‌ها برام پیش اومد تعریف کنم"
‫ "داشتم برای فیلم دنبال لباس می‌گشتم ‫که با یک خانم فروشنده‌ی خوب آشنا شدم"
‫"این رو بردار، خانم، ارزونه. و این ‫دامن هم ببر. با این پیراهن خوب درمی‌آد"
‫"ممنون، ‫اما برای خودم نمی‌خوام. برای فیلمه"
‫- "آه، تو فیلم درست می‌کنی؟" ‫- "دارم یکی درست می‌کنم"
‫به من نگاه کرد و گفت: "من ‫تو کار تئاتر بودم. عاشقش بودم"
‫لبخند زدم. "چه دورانی؟"
‫"خیلی سال پیش. به گمونم مال قبل از دورانی ‫بود که تو شورای شهر آمادورا کار می‌کردم"
‫"اون‌جا کار می‌کردید؟" ‫"آره. از 1981 تا 2001"
‫"پس شاید مادر من هم می‌شناختید، ‫همون‌جا کار می‌کرد"
‫- "اسمش چی بود؟" ‫- "آنا ماریا پینتو"
‫"معلومه که می‌شناسمش! ازش بپرس ببین..."
‫نگذاشتم جمله‌ش رو تموم کنه. ‫"دیگه نمی‌تونم بپرسم. آخه مُرده"
‫"چه بد شد! خیلی جوون بود. ‫حالا داره یادم می‌آد"
‫"چه زن زیبایی بود، ‫با کک‌مک و یک لبخند گشاده"
‫- "خیلی زن خوبی بود" ‫- "بله، بود."
‫"راستی که بود. این رو به‌خاطر ‫این نمی‌گم که مادر تو بوده"
‫"این اخبار ناراحتم کرد"
‫خانم فروشنده متاثر به ‫نظر می‌رسید و من گفتم:
‫"عجب تصادف شیرینی بود! ‫که بعد از این‌همه سال این‌جا هم رو دیدیم"
‫"راست می‌گی" ‫و بعد پیراهن رو داخل کیسه گذاشت
‫"این دامن هم هدیه‌ی من" ‫"ممنونم، خیلی قشنگه"
‫"از دیدن‌تون خوشحال شدم، ‫اما یادم رفت اسم‌تون رو بپرسم"
‫لبخند زد و گفت: "اِشپرانسا" (امید)
‫قبل از مرگ، ‫پدربزرگم از بچه‌هاش خواست
‫تا کمکش کنند نامه‌های ‫خودش و تریش رو بسوزاند
‫هنریک، که خیلی مریض‌احوال بود، ‫از پس این کار برنمی‌اومد
‫و خیلی براش سخت بود ‫تا سند عشقش رو بسوزونه
‫بچه‌ها روی خوش نشون ندادند، ‫چون براشون خیلی سخت بود
‫تا کلماتی را که از دست‌های ‫مادرشان بیرون آمده بسوزانند
‫اون کلمات شامل اشارات دست‌هایی ‫بود که اون‌ها رو بزرگ کرده بود
‫و دنیاشون رو شکل داده بود
‫با این‌حال، در ته دل، ‫می‌دونستند که اون نامه‌ها به دنیای خصوصی
‫مرد و زنی تعلق داشت که ‫از قضا والدین اون‌ها بودند
‫هر کدوم‌شون کلماتی رو که در اون ‫نامه‌های بسته‌بندی شده نهفته بود متصور شدند
‫اگر دست‌شون به اون کلمات نمی‌رسید، ‫این حق رو داشتن که از خودشون بسازن
‫و این چنین دوباره ‫مادرشون رو تصور کنن
‫روز بعد، وقتی همه خواب بودند
‫جاسینتو از خونه بیرون زد ‫و روانه‌ی دریاچه پشت سد شد
‫همون‌جایی که نامه‌ها رو سوزانده بودند
‫متاثر، ‫فهمید که بعضی چیزها از آتش نیرومندتر اند
‫روزی که اسباب و اثاثیه ‫باقی‌مونده رو از خونه‌ای بردند
‫که خانواده توش بزرگ شده بود، ‫پدربزرگم در خواب مُرد
‫درد نکشید. و ‫می‌دونست که ممکنه بره
‫همه‌چیز معصومانه آماده شده بود
‫و دست‌های فرزندان او چند ‫برابر شده بودند تا کودکی‌ای را که
‫به خوبی در صندوقچه‌ها مهر و موم شده بود، ‫با خود ببرند، مجموعه‌هایی بی‌پایان
‫[به قدر] چندین دهه، ‫و خاطرات مادرشان را
‫اما کسی به خاطر ‫نداشت تا دانه‌هایی را که
‫در تمام این سال‌ها، ‫بئاتریش در سراسر خانه پراکنده بود، بردارد
‫می‌گویند گیاهانی که از قیافه‌های ‫موذی دور باشن، سریع‌تر رشد می‌کنن
‫خانه برای یک ماه خالی مانده بود
‫و در طی آن مدت، ‫تمام دانه‌ها جوانه زدند
‫و طبیعت، که در گذشته در میان ‫دست‌های مادر آن‌ها زندگی می‌کرد
‫تمام خانه را تصاحب کرد
‫چراکه بئاتریش به ‫خودش اجازه مردن نمی‌داد
‫عشق او به زمین بسیار عظیم ‫بود و با فراچنگ آوردن خانه
‫به فرزندانش یادآوری کرد ‫که قسمت آن‌ها پرنده بودن است
‫عزیز من، چهار فرزند ارشدمان با من اند
‫که اگرچه خجالتی و عجیب، ‫اما می‌خواهند پیام‌شان را بگذارند
‫حتما باید به شیوه خودشان متاثر باشند، ‫چراکه می‌دانند قرار است صداشان را بشنوی
‫بی‌ این‌که تو را ببینند یا بشنوند
‫بهرحال، عزیز من، ما این‌جا هستیم، نزدیک تو، ‫و تو را غرق بوسه‌های گرم خود می‌کنیم
‫بابایی، من هنریک مانوئل ام
‫برات کلی ماچ می‌فرستم
‫و این هم بگم که هیچوقت یادمون نمی‌ره ‫از حضرت عیسی بخوایم که نگه‌دارت باشه
‫و این‌که کلی دلتنگت هستیم
‫- حالا نوبت پدروئه. پدرو! ‫- چیه؟
‫- بیا با بابا حرف بزن! ‫- من حرف زدم!
‫چه قول و قراری گذاشتیم؟
‫- تو چی می‌خوای بابایی...؟ ‫- عشق و بوسه‌ها
‫- بوسه‌های زیاد؟ ‫- درسته
‫نونو چطور؟ بیا با بابا حرف بزن!
‫چی گفتی؟
‫اما باید بلندتر بگی، ‫وگرنه بابا صدات رو نمی‌شنوه!
‫بوسه‌های زیاد برای بابایی
‫یک عالم! ترسا کوچولو چطور؟ او ‫هم این‌جاست و می‌خواد برات کلی...
‫دامن مامان رو نگاه!
‫درسته؟ یک عالم بوسه!
‫دوست داری بابایی زود بیاد خونه، ‫مگه نه؟
‫مطمئنی؟
‫برای بابایی بوس بفرست!
..:: کانال تلگرام و اینستاگرام بلبل جان ::.. .:: Telegram: @bollbolljan ::. .:: Instagram: @bollbolljan_Com ::.
بلبل جان مرجع دانلود رايگان فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده .:: www.bolboljan.net ::.