..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏ .:: www.bolboljan.net ::.
..:: کانال تلگرام و اینستاگرام بلبل جان ::.. .:: telegram: @bollbolljan ::. .:: instagram: @bollbolljan_Com ::.
‫[لندن، سال 1914]
‫مخاطب است...
‫که گوش روشن‌فکر را تیز می‌کند.
‫کنسرت استراوینسکی بهترین نمایش سال است.
‫علی‌رغم هیاهویی که به‌پا کرده‌اند،
‫مخاطب است که گوش روشن‌فکر را تیز می‌کند.
‫قره‌نی بم می‌نوازد،
‫طنینش گوش‌های معصوم ما را در بر می‌گیرد.
‫که بایستی اعتراف کنم برای من،
‫انعکاسی از خالق و بدویات و رشادت است؛
‫از مردانی قایق‌ران به دور از هنلی،
‫از دخترانی با پوششی از جنس ‫تافتۀ صورتی یا آبی.
‫یادم است در آن تابستان طولانی،
‫شکار می‌رفتم و کریکت بازی می‌کردم، ‫اما تنیس را فقط تماشا می‌کردم.
‫خداوند در بهشتش نشسته بود،
‫و صبحانه‌اش سوسیس بود.
‫و در دفاتر نام‌نویسی ارتش،
‫درحالی مردان جوان و ابله ‫به انتظار نشسته بودند،
‫تا نام زندگان و مردگان را ‫در برگه‌هایی پر کنند.
‫آقای ساسون.
‫بله.
‫من زیگفرید هستم.
‫بنده برادر کوچیکه‌اش، هامو هستم.
‫جفتمون برای اندازه‌گیری اومدیم.
‫بسیارخب، قربان.
‫گمونم بهتره با پیرهن شروع کنیم.
‫نباید پیرهن تیره تن کنید، قربان.
‫آها، جنگه! باید شیک پوشید!
‫نتوانستم با او خدانگهداری کنم.
‫در فراغ و آسایش تابستان،
‫خواب‌آلود با جریان جویبار،
‫نوایی از طبل به گوشم رسید،
‫نوایی که آزرد رویای خوش را.
‫چه دور و نزدیک، چه زیر و بم،
‫می‌گذرند از هر گوشه و کناری.
‫با یکدیگر رفیق و همه طعام باروت‌اند؛
‫رژۀ سربازان، به آغوش مرگ است.
‫از شرق و غرب در میدان‌های بی‌نام،
‫پاک می‌کنند گوشت هم‌رزمان را ‫از روی استخوان‌هایشان.
‫چه جوانک‌هایی که مردند و پوسیدند؛
‫درگذشته‌اند آنانی که از در گذشته‌اند.
‫چه دورتر نوازند شیپور جنگ،
‫رساتر شود پاسخ نی‌انبان‌نواز.
‫صف‌هایی از سربازان شادکام که می‌خوانند:
‫از زنان سیرم، قیام خواهم کرد.
‫مشتاق بودم بدونم چی اذیتت می‌کنه.
‫صرفاً تب خندقه، قرار نیست کشنده باشه.
‫فقط من رو از کار انداخته.
‫دیگه از هرچیزی وحشت می‌کنم.
‫از تلفن...
‫از تلگرام.
‫مادر، فقط یک چیز...
‫از موندن توی گذشته بدتره،
‫اونم دلواپس آینده بودنه.
‫آینده‌ای که بدون پسرهام باشه،
‫مایۀ دلواپسیه، نه لذت.
‫با کمال پیشمانی دارم برایتان...
‫این نامۀ خصوصی را می‌نویسم.
‫به اطلاعتان می‌رسانم که دیگر قصد ندارم...
‫وظایف ارتشی خود را به جا آورم.
‫این اقدام من نماد اعتراضی،
‫بر سیاست‌های دولت است،
‫که جنگ را به طول انجامیده،
‫و در برقرار کردن صلح ناتوان است.
‫اظهارنامه‌ای از دلایلم را نوشته‌ام،
‫که نسخه‌ای را ضمیمۀ همین نامه می‌کنم.
‫اظهارنامه‌ای که مطرح می‌کنم،
‫اقدامی عامدانه در جهت مخالفت ‫با اقتدار نظامی است،
‫چرا که به عقیدۀ من این جنگ،
‫تعمداً توسط کسانی که...
‫می‌توانند موجب اتمام جنگ شوند، ‫به طول انجمیده.
‫من سربازی هستم،
‫که این اقدامم به نمایندگی ‫از دیگر سربازان است.
‫باور دارم جنگی که من درش وارد شدم،
‫که قرار بود جنگی بر سر دفاع و آزادی باشد،
‫اکنون به جنگی با مقصد تهاجم و تصرف بدل شده.
‫به عقیدۀ من علتی که من و سربازان هم‌رزم،
‫داوطلبانه وارد این جنگ شده‌ایم،
‫بایستی به اندازه‌ای واضح باشد،
‫که هیچ عاملی موجب تغییر این علت نشود.
‫و اگر این امر انجام شده بود، ‫اهدافی که ما با آن وارد جنگ شدیم،
‫با مذاکره قابل دستیابی می‌بود.
‫من دردی که سربازان متحمل شده‌اند را ‫دیده و چشیده‌ام،
‫و دیگر نمی‌توانم در جناحی باشم،
‫که از نظر من به طرز ناعادلانه و شرورانه‌ای،
‫موجب طولانی شدن چنین مصائبی می‌شود.
‫من به روند جنگ اعتراضی ندارم،
‫اعتراض من فقط به اشتباهات سیاسیون،
‫و عدم صداقتی است،
‫که موجب فدا شدن سربازان می‌شود.
‫من به نمایندگی از کسانی که ‫درگیر این رنجش شده‌اند،
‫اعتراض خود را نسبت به فریبکاری،
‫که بر سربازان انجام شده، اعلام می‌کنم.
‫همچنین به عقیدۀ من این اعتراض،
‫در جهت روشن‌سازی اکثریت،
‫که شامل مردم خانه‌نشین هستند،
‫و رضایتی نسبت به تداوم این رنجش دارند،
‫که نه درش سهیم هستند،
‫و نه در مخلیه‌شان می‌گنجد، کمک می‌کند.
‫گمونم این رو خودت نوشتی.
‫آره، با ادی مارش نوشتیمش.
‫خیلی کار مریضیه، رابی.
‫چرا پای مارش رو کشیدی وسط؟
‫چون منشی خصوصی وینستون چرچیله،
‫و می‌خواد بهمون کمک کنه.
‫توی گرفتن معاینه هیئت پزشکی،
‫جای اینکه درگیر دادگاه نظامی بشی ‫نقش بسزایی داشت.
‫اگه دادگاه نظامی رو می‌باختی،
‫ممکن بود اعدام بشی.
‫از قبل آمادۀ چنین خطراتی بودم.
‫ولی بحث کسانیه که واسشون مهمی؛
‫و کسانی که نیستی.
‫دادگاه نظامی برای من سکویی بود،
‫که مخالفت خودم رو با روند جنگ بیان کنم،
‫جنابعالی موجب جلوگیری از این امر شدی.
‫نه‌تنها قرار بود توی روزنامۀ تایمز چاپ بشه،
‫بلکه قرار بود اظهارنامۀ من...
‫توی مجلس خونده بشه.
‫دستم رو کاملاً بستی، رابی.
‫آبروی من رو بردی.
‫بهتر از این بود که اعدام بشی.
‫اینش دیگه نظر خودته.
‫از من عصبانی نشو، زیگفرید.
‫نیّت من شرافتمندانه بود.
‫[ستوان دوم، زیگفرید لورن ساسون]
‫در روزی پر مشقت و بادخیز،
‫گاوبازی به بیرون رفت.
‫در حین مسیرش بر روی ‫یال کوهی استراحت کرد.
‫یکباره گله‌ای گاو با چشمان قرمز دید.
‫که در آسمانِ تیکه و پاره،
‫و بر فراز تصویری از ابرها شخم می‌زدند.
‫گله‌ای از ارواح که در آسمان بودند.
‫رد نشان‌هایشان همچنان داغ،
‫و سم‌هایشان فولادین بود.
‫شاخ‌هایشان سیاه و براق بود،
‫و گاوباز گرمای نفس‌هایشان را حس می‌کرد.
‫با صدای مهیبی از آسمان،
‫وحشتی به جانش افتاد.
‫دید که سوارکارانی از دور می‌آمدند،
‫و مرد گاوباز فریاد ‫غم‌انگیز آن‌ها را می‌شنید.
‫فریاد روح سوارانی که در آسمان بودند.
‫حینی که سوارکاران اطرافش ‫جست و خیز می‌کردند،
‫شنید که یکی از آنان نامش را بر زبان آورد:
‫اگر می‌خواهی به جهنم نروی،
‫همراه ما سوارکاری کن.
‫پس گاوچران، یا از امروز ‫تحولی در خودت ایجاد کن،
‫یا همراه ما سوارکاری کن.
‫به دنبال گلۀ شیطان،
‫در سراسر این آسمان بی‌کران.
‫روح سوارانی که در آسمان بودند.
‫حقیقتاً من با هر شکلی از ‫تغییر مذهب مخالفم.
‫مثل امید بستن به خیال واهیه.
‫بماند که در شعر...
‫به‌نظر میاد اصلاً...
‫هیچ حرف جالبی بلد نیست بزنه.
‫گفتم صرفاً دارم در نظر می‌گیرمش.
‫واقعاً که دنبال پیدا کردن خدا که نیستی؟
‫این‌جوری هم می‌شه گفتش.
‫خب، اگه بخوام در جایگاه کسی که ‫معنویات رو قبول نداره بگم؛
‫اگه خدا رو پیدا کردی، ‫مطمئن شو که هنوز انگلیسیه،
‫که جا و مکان خودش رو گم نکرده.
‫این حرفت قرار بود خنده‌دار باشه؟
‫آخه پدر، چرا مذهب کاتولیک؟
‫دنبال چیزی دائمی هستم؛
‫که تغییر نکنه.
‫می‌تونی توی درساژ هم چنین چیزی پیدا کنی، ‫تازه بدون احساس گناه.
‫لازم نیست انقدر نیش و کنایه بزنی.
‫اگه فقط مسخره کردن بلدی،
‫همون بهتر کلاً صحبت نکنی.
‫اصلاً برو بیرون توی ماشین منتظر بمون.
‫خب، تا لندن که کلی راهه.
‫پس هرچه زودتر شروع کنیم بهتره.
‫زیگفرید،
‫خواستۀ تو از درگاه خداوند چیست؟
‫ایمان.
‫ایمان چه چیزی عایدت می‌کند؟
‫زندگی ابدی.
‫اگر می‌خواهی وارد آن زندگی شوی،
‫از احکام خداوند پیروی کن.
‫«با تمام قلب خود خداوند را ‫که خدای توست، دوست داشته باش؛
‫و با تمام وجودت، و تمام ذهنت.»
‫زیگفرید، آیا از شیطان دوری می‌کنی؟
‫ازش دوری می‌کنم.
‫از وسوسه‌های پلیدش؟
‫دوری می‌کنم.
‫و از تمام جاه‌نمایی‌اش؟
‫دوری می‌کنم.
‫این شمع سوزان را بگیر،
‫و تعمید خود را پاک و منزه نگه دار.
‫پیروی فرمان خداوند باش،
‫تا وقتی خداوند به عروسی بیاید،
‫او را همراه با...
‫همه مقدسین در صحن آسمانی ملاقات کنید،
‫و تا ابدالآباد زندگی جاودانی داشته باشید.
‫زیگفرید، باشد که در زندگی سالم ‫و نزد خداوند باشید.
‫احمق در دل خود خواند که خدایی نیست.
‫در احساساتی فراتر از درک خود،
‫کشیده خواهید شد،
‫به درخشندگی تاریکی الهی...
‫که فراتر از تمام مخلوقات است.
‫ای مسیح، روح مرا بپذیر.
‫و مرا از بند شک و شبهه‌ها رهایی ده.
‫و برایم آرامش به ارمغان بیاور.
‫شدیداً از این اقدامت وحشت کرده‌ام.
‫فقط می‌تونم فرمانده‌ات توی لیورپول رو...
‫راضی کنم تا این نامه رو نادیده بگیره.
‫نگرانی من بابت دستگیری خودته.
‫اظهارنامۀ شما رو خوندیم، جناب ستوان. ‫البته با کمی نگرانی.
‫می‌تونید بشینید، ستوان.
‫ممنون قربان.
‫چرا چنین چیزی نوشتید؟
‫در جهت اینکه جناح خودم رو...
‫نسبت به روند جنگ اعلام کنم.
‫شما در جایگاهی نیستید که بخوایید...
‫روند جنگ رو زیر سوال ببرید.
‫وظیفۀ شما اجرای دستوراته.
‫«وظیفه»؟
‫گناهان زیادی پشت این کلمه خوابیده.
‫در مقابل چنین کشتاری،
‫آدم روی وجدان خودش اختیاری نداره.
‫آدم می‌تونه کلی کار دیگه بکنه.
‫می‌تونه چشم‌پوشی کنه.
‫این جوابتون به قدری بی‌شرفانه بود ‫که پیشنهاد می‌کنم سیاستمدار بشید.
‫گستاخی نکنید، جناب ستوان.
‫شما در جناح آلمان هستید؟
‫نه، من در جناح انسانم.
‫بحث ما درمورد انسانیت نیست،
‫جای چنین بحثی در حوزه‌های مذهبیه.
‫اخلاقیات چی؟
‫اخلاقیات موارد تجملاتی هستند،
‫که فقط در زمان صلح می‌شه بهشون بها داد.
‫اگه امکانش هست لطف کنید و...
‫با این لحن تهاجمی با من صحبت نکنید.
‫لحن تهاجمی صرفاً منجر به تداوم جنگ می‌شه.
‫و مقاومت منفعلانه صرفاً منجر به شکست می‌شه.
‫به‌طور خلاصه نمی‌تونم در مقابل...
‫چنین تلفاتی سکوت اختیار کنم.
‫شخصی بابت این تلفات باید قضاوت بشه.
‫مرد جوان، مسئلۀ تلفات...
‫مرتبط با ستاد کل امپراتوریه.
‫اظهارات شما، و البته کل نگرش شما،
‫هم توهین آمیز،
‫و هم برای انضباط نظامی زیان‌آوره.
‫همکار بنده درست می‌گن.
‫شما در جایگاهی نیستید که ‫مافوقان خودتون رو زیر سوال ببرید،
‫بماند که اون‌ها رو مورد هتاکی قرار بدید.
‫اگر شما قربان، یا هرکدوم از شما،
‫خواستید سری به خط مقدم بزنید،
‫حداقل فکری به حال...
‫خانواده‌های داغدار و رنج‌کشیده بکنید.
‫شما دیگه از حد گذروندی، جناب!
‫مگه به همین دلیل نبود ‫که من رو احضار کردن پیش شما؟
‫داریم الکی طولش می‌دیم.
‫آره مسلماً.
‫آره، موافقم.
‫من و افسران همکارم احساس می‌کنیم،
‫که ذهن شما همچنان دچار آشفتگیه،
‫و شما صلاحیت قبول کردن ‫مسئولیت جان سربازان رو ندارید.
‫بنابراین به دستور کمیته،
‫شما رو به بیمارستانی در اسکاتلند،
‫که مخصوص بیماری‌های عصبیه می‌فرستیم.
‫به همین سبب دستور می‌دیم ‫که گزارش این تصمیم رو...
‫به کرگهارت در ادینبورگ بفرستید.
‫صبح بخیر، ستوان.
‫می‌تونید کت و چمدونتون رو بذارید اینجا.
‫باربر وسایل شما رو تا اتاقتون میاره.
‫اسم؟
‫ساسون، زیگفرید.
‫درجه؟
‫- ستوان دوم. ‫- سن؟
‫سی ساله.
‫سال‌های خدمت؟
‫دو سال و یازده ماه.
‫ماه‌های خدمت...
‫در خارج از مرکز؟
‫سیزده ماه.
‫بیماری؟
‫دچار نوعی فروپاشی روانی شدم.
‫ناتوانی عصبی دارید؟
‫بله، گمونم اسمش همینه.
‫تو بنویس بیماری نوراستنی، ماترون.
‫قربان، وقتی وارد شدیم متوجه افرادی شدم،
‫که روی صورتشون نقطه‌های آبی بود.
‫مورفین.
‫مورفین؟
‫نقطه‌های برای یادآوریه که ‫دوز مورفین رو مصرف کردن،
‫که تا زمان مصرف دوز بعدی، ‫کسی نتونه مورفین بیشتری مصرف کنه.
‫چه کسی به ایشون رسیدگی می‌کنه؟
‫- دکتر ریورز. ‫- مطب ریور هم همین بغله.
‫گمونم محترمانه‌اش اینه که ‫خودت رو بهش معرفی کنی.
‫چشم، قربان.
‫توی اتاقت...
‫بازوبندی قرار دادیم.
‫باید همیشه دستت باشه،
‫خصوصاً موقع گردش توی حیاط.
‫نشون‌دهندۀ اینه که شما ‫سرباز مشمولی هستی که در بیمارستانه،
‫نه یک معترض سخت‌کوش.
‫ما که نمی‌خواییم شما در خیابان پرنس...
‫مورد حمله قرار بگیرید، می‌خواییم؟
‫روی کدوم بازوم ببندمش، قربان؟
‫ستوان، لذت حق انتخاب در این خصوص،
‫تماماً از آن خودتونه.
‫اتاقتون طبقۀ بالا،
‫انتهای راهرو هست.
‫مرخصی.
‫هوم؟
‫ساسون، زیگفرید، ستوان.
‫اسم و آوازه‌ات به گوشم رسیده.
‫خیلی از اشعار «شکارچی پیر» خوشم اومد.
‫شاید خبر نداشته باشی،
‫ولی ما مجلۀ داخلی به اسم هایدرا داریم،
‫مطمئنم خوشحال می‌شن باهات همکاری کنن.
‫خب، من...
‫سعی می‌کنم شعری جالب و ‫سرگرم‌کننده بنویسم.
‫حالا لازم نیست انقدر روش حساس بشی.
‫قرارمون ساعت 10:30 صبحه.
‫مادر عزیزم،
‫به مقصدم در داتی‌ویل رسیده‌ام.
‫کاش اینجا بودی.
‫صبح بخیر، دکتر.
‫صبح بخیر، ساسون.
‫خواهشاً بشین. لازم نیست رسمی باشی.
‫هرچند که ظاهراً ما با...
‫خیلی از افسران پزشکی سر و کله می‌زنیم،
‫بعضی‌ها از بقیه منعطف‌تر هستن.
‫بعد شخصی میاد جای اون‌ها...
‫که می‌خواد همه‌چیز در حد ‫شهر آلدرشات سختگیرانه باشه.
‫بعد یکی دیگه میاد جای اون‌ها رو می‌گیره.
‫نظر شما چیه؟
‫راستش من میزانی از لغزش رو ترجیح می‌دم.
‫آدم که تا ابد نمی‌تونه تحت مراقبت باشه.
‫اعصاب و روانش بهم می‌ریزه.
‫با اطلاع کمی که از نحوۀ درمان شما دارم،
‫متوجه‌ام که من هر حرفی بزنم،
‫شما می‌تونید استنباط کنید...
‫که مادربزرگم دائم‌الخمر بوده یا نه.
‫مگه بوده؟
‫متأسفانه نبوده، خیر.
‫فقط توی جشن تولد و سال نو ‫مقدار کمی شراب شری می‌خوره.
‫آفرین به مادربزرگت.
‫نمی‌دونست چی رو از دست نداده.
‫فقط بگید چه خواسته‌ای از من دارید،
‫تا من گفته‌های شما رو عملی کنم.
‫مسئله چیزی که من می‌خوام نیست.
‫مسئله چیزیه که به‌نظر خودت بهش نیاز داری.
‫من باید شروع کنم، یا شما؟
‫چیزی هست که دوست داشته باشی بگی؟
‫احساسات من نه بازگو شدنی هستن، ‫نه می‌شه توی سکوت غرقشون کرد.
‫چرا؟
‫کلی انسان مرده‌ان.
‫خرابی وحشتناکی به بار دادیم.
‫ولی می‌شه دردها رو تسکین داد.
‫به مرحلۀ پذیرش وقایع رفت.
‫دردش تنها وحشتش نیست.
‫کلی مسائل دیگه هست.
‫می‌تونی نام ببریشون؟
‫اگه می‌تونستم نام ببرم ‫که دیگه وحشتی ازشون نداشتم.
‫راه قشنگی برای طفره رفتن از سوال پیدا کردی.
‫تمام طفره رفتن‌ها راه قشنگی هستن.
‫مثلاً توی سیاست.
‫من همیشه فکر می‌کردم سیاسون،
‫انقدر احمقن که ظرافت سرشون نمی‌شه.
‫شاید توی بی‌ظرافت بودن ظرافت دارن.
‫خودت رو سرباز خوبی می‌دونی؟
‫قابل قبولم.
‫تک‌تیرانداز خوبی نبودم.
‫حتی نمی‌دونستم کدوم چشمم رو باید ببندم.
‫شنیدم جایزۀ صلیب ارتشی رو بردی.
‫بله.
‫قرار بوده به معنای دلاوری باشه.
‫شجاعت به معنی بزدلی افراطیه.
‫ریشۀ شجاعت از وحشت میاد.
‫و ترس از وحشت.
‫ولی تو برای شجاعتت شناخته می‌شدی.
‫چرا صلیب ارتش رو انداختی دور؟
‫بابت انزجار از معیارهای ‫رو به نزول خودم بود،
‫و مردانی که به‌نظرم بهشون خیانت کردم.
‫واسم معنایی جز دورویی نداشت.
‫ولی همچنان من شنیدم،
‫سربازان زیردست شما خیلی ‫به شما ارادت دارن.
‫منم به اونا ارادت دارم.
‫چون برای من مثل...
‫تنها انسان‌های حقیقی و خوب دنیا هستن.
‫دنبال حقیقت می‌گردی؟
‫مگه همه دنبالش نیستن؟
‫وقتی که پیداش کردی...
‫بعدش به چی می‌رسی؟
‫احساس آرامش، رضایت از خود.
‫دیگه دلتنگ از دست داده‌ها نیستم.
‫♪ تویی زیباترینِ درختان ♪
‫♪ اکنون درخت گیلاس، ♪
‫♪ در امتداد شاخه‌هایش، ♪
‫♪ شکوفه‌هایش را آویخته ♪
‫♪ و درست در کنار... ♪
‫♪ مسیری جنگلی ایستاده ♪
‫♪ و به مناسبت دوران پاک ♪
‫♪ لباس سفیدش را بر تن کرده ♪
‫بیا تو.
‫شما ستوان ساسون هستین؟
‫بله.
‫من ویلفرد اوون هستم.
‫دیشب صدای فریاد می‌شنیدم.
‫مثل فریاد گرگ بود.
‫گرگ‌ها به‌اصطلاح دقیق زوزه می‌کشن.
‫ولی می‌شه بهش فریاد هم گفت.
‫دکتر مسئله رو به حاشیه نبر، خواهشاً.
‫من چنین قصدی ندارم.
‫صرفاً دارم منطقی باهاش برخورد می‌کنم.
‫ببخشید اگه حس کردی اهمیت نمی‌دم.
‫صدای جیغش خیلی بد بود.
‫بدتر از جیغ حیوانات بود.
‫داشت عذاب می‌کشید.
‫چرا بدترین ترس‌های آدم ‫شب میان سراغش؟
‫گمونم چون که شب...
‫ناخودآگاه آدم رو دوست داره.
‫تمام روز منتظر می‌مونه، ‫که لحظه‌ای در تاریکی گیرت بندازه.
‫جوری می‌گید انگار خوش‌خیمه.
‫شاید باشه.
‫شنیدم ویلفرد اوون...
‫دیروز خودش رو بهت معرفی کرد.
‫بله.
‫ظاهراً پسر خوبیه.
‫نسبت بهش احساس محافظه‌کارانه‌ای دارم.
‫احیاناً چنین محافظه‌کاری ‫مسئلۀ عمیق‌تری رو مخفی نمی‌کنه؟
‫چرا.
‫تمام روابط دوستانۀ من همین هستن.
‫ولی اجازه ندادم احساساتم موجب ‫خدشه یا نابودی روابطم بشن،
‫بلکه کنش‌پذیر موندم.
‫این‌جوری باهاش کنار میام.
‫تا حالا تصمیمات آنی نگرفتی؟
‫نه. هیچ‌وقت نگرفتم.
‫توی خطر کردن ناتوانم.
‫بابت حس قهرمانانۀ درونیمه.
‫مگه چی می‌شه؟
‫چون خیلی می‌ترسم،
‫خیلی خودم رو مهار می‌کنم،
‫از فساد درونی احساس شرم می‌کنم.
‫یا به طور ساده علتش...
‫به قول گفتنی:
‫«عشقی که حتی نمی‌شود از آن نام برد» هست.
‫خیلی‌های دیگه چنین احساسی دارن.
‫راستش رو بگم دکتر، مایۀ تعجبه.
‫چرا؟
‫دنیا پر از افراد هنجارگریزه.
‫خب، از اونجا که جفتمون هنجارگریز هستیم،
‫شما چطوری با قانون کنار میایید؟
‫واسش احترام کمتری از صداقت قائلم.
‫پس طفره رفتن لزوماً ‫مختص به ستوان‌های دوم نیست؟
‫نه، مختص به تمام درجات هست.
‫امیدوارم بعد این جلسات، بااحتیاط بشی.
‫اصلاً من رو «احتیاط» صدا می‌زنن.
‫باز خوبه «اتل» صدات نمی‌کنن.
‫جوری تمرین می‌کنید انگار ‫هدف مهمی پشت این نمایشتون هست.
‫آخه قربان، گمونم چنین نمایشی...
‫باعث فراموش کردن وضعیت خط مقدم می‌شه.
‫شک دارم.
‫اگر برداشت دشمن...
‫این باشه که ارتش بریتانیا ‫برای رقص تانگو تمرین می‌کنه،
‫جنگ رو باختیم.
‫بماند ظاهر اینکه آقایون...
‫با آقایون برقصن، اصلاً دل‌نشین نیست.
‫خیال می‌کردم موجوداتی که ‫چنین کارهایی می‌کنن،
‫می‌رن توی کتابخونه و...
‫با هفت‌تیر خدمتشون کار درست رو می‌کنن.
‫روند درمان شما چطور پیش میره، ستوان؟
‫گاهی اوقات به‌طرز بی‌نظیری خوبه، قربان.
‫خب، امیدوارم این بی‌نظیر بودنش...
‫به اندازۀ کافی باشه که ‫زودتر بتونی برگردی سر خدمتت،
‫و مثل سابق برای جنگ مناسب باشی.
‫قربان، ولی مگه مسئله این نیست...
‫که جنگیدن برای چه چیزی مناسبه؟
‫یا شاید من سندروماتیک برخورد می‌کنم.
‫یا نکنه دچار لغزش زبانی شدم؟
‫چی فرمودین؟
‫عرض کردم لغزش زبانی، قربان.
‫یعنی خطای لفظی.
‫خودم می‌دونم معنیش چیه، ستوان.
‫شاید همۀ ما نتونیم...
‫اشعار بیوولف رو به زبان اصلی بخونیم،
‫ولی همۀ ما هم یک مشت فلسطینی نیستیم.
‫معلومه که نیستید، قربان.
‫ادامه بدین.
‫- حاضری؟ ‫- آره.
‫«گند دهان»!
‫اولین شعرت توی هایدرا چاپ شده.
‫زنده باد ویراستار شعر!
‫ویراستار که خودمم.
‫درود بر جانشین‌پروری!
‫نظرت درمورد بخش من چیه، زیگفرید؟
‫انگاری سبکت زیادی...
‫به اشعار قرن نوزدهمی وابسته‌ست.
‫جوری می‌گی انگار...
‫مثل «خواستگاری مایلز استندیش» بوده.
‫نه بابا. هیچ شعری در حد اون بد نیست.
‫ولی فکر می‌کنی کار من ‫اقتباس از کار دیگران بوده؟
‫موقعی که توی شهرستان کلر بودم،
‫کلی وقتم رو هدر می‌دادم که ‫اشعار سوینبرن رو بخونم.
‫خیلی بد روی کارم تأثیر می‌ذاشت.
‫باید مستقیماً از خودت اومده باشه، ‫نه از شخص دیگه‌ای.
‫ببین، کار اول تمام شاعران برگرفته شده‌ست.
‫باید از جایی شروع کرد دیگه.
‫جدای سوینبرن، زمانی که کمبریج بودم،
‫کارم شده بود توی قایق بشینم ‫کارهای ویلیام موریس رو بخونم،
‫و یکی در میون اشعار «ماد» رو می‌خوندم.
‫شاید آخرین شعری که نوشتم...
‫رضایتت رو جلب کنه.
‫اسمش ناتوانه.
‫محشره.
‫قلب آدم رو هدف می‌گیره.
‫چقدر تو بااستعدادی.
‫کمیتۀ پزشکی...
‫من رو واجد شرایط فعالیت نظامی دونسته.
‫کی قراره برگردی به هنگت؟
‫ماه دسامبر.
‫دقیقاً قبل کریسمس.
‫آها.
‫♪ برای خودم توی کلیسا منتظر بودم ♪
‫♪ توی کلیسا، توی کلیسا ♪
‫♪ که فهمیدم ولم کرده و رفته ♪
‫♪ خدایا، چقدر دلم شکست ♪
‫♪ ناگهان واسم نامه‌ای فرستاد ♪
‫♪ اصلاً نامه‌اش همراهم هست ♪
‫♪ توش نوشته بود: ♪
‫♪ دل تو دلم نیست که امروز عروسی بگیریم ♪
‫♪ ولی زنم اجازه نمی‌ده ♪
‫♪ برای خودم... ♪
‫♪ توی کلیسا منتظر بودم ♪
‫♪ توی کلیسا، توی کلیسا ♪
‫♪ که فهمیدم ولم کرده و رفته ♪
‫♪ خدایا، چقدر دلم شکست ♪
‫♪ ناگهان نامه‌ای واسم فرستاد ♪
‫♪ اصلاً نامه‌اش همراهم هست ♪
‫♪ توش نوشته بود: ♪
‫♪ دل تو دلم نیست که امروز عروسی بگیریم ♪
‫♪ ولی زنم اجازه نمی‌ده ♪
‫چی شده، زیگفرید؟
‫هیچی.
‫ویلفرد قراره برگرده خدمت.
‫می‌دونم.
‫بعدش چی کار می‌کنی؟
‫هیچی.
‫نمی‌خوام کاری کنم که ‫درد جدایی رو بیشتر کنه.
‫حاضرم هرچی دارم رو بدم...
‫که فقط یک ساعت بیشتر اینجا بمونه.
‫حتی یک دقیقه بیشتر.
‫توی رنجش عجولم، ‫ولی توی عشق از همه عقبم.
‫اولین بار که دیدمش،
‫لکنت زبان داشت.
‫و گمونم حرف زدنش با ‫لهجۀ بچه‌های دبستانی بود.
‫چرا من انقدر احمقم؟
‫واقعاً مرد دوست‌داشتنی‌ایه.
‫و به‌نظرم حتی شاعر بهتریه.
‫اشعار خودت چی؟
‫همه‌شون خودپسندی خودم هستن.
‫یه‌کم داری تلخ بهش نگاه می‌کنی.
‫حقیقت معمولاً تلخه.
‫حتی نمی‌دونم چرا اومدم اینجا.
‫واقعاً هیچ سودی واسم نداشته.
‫فرض کن نوعی پاکسازی روح بوده.
‫چرا باید انقدر زیبا بیانش کنی؟
‫می‌شه چند لحظه بیشتر بمونی؟
‫آره.
‫اگه حاضرید بریم، قربان.
‫ویلفرد کشته شد،
‫آن هم در هفته‌ای پیش از اتمام جنگ.
‫چه ناقوس مرگی می‌نوازند ‫برای آنانی که همچو چهارپایان می‌میرند،
‫جز صدای هولناک گلوله؟
‫تنها دعایی که پشت سرشان می‌خوانند،
‫ریتم‌های تند شلیک سلاح‌هاست.
‫نه مراسمی برایشان هست، نه دعا و ناقوسی.
‫هیچ صدایی برایشان ماتم نمی‌گیرد،
‫جز آواز گروه کُر.
‫بانگ و هیاهوی توپخانه‌های ارتش،
‫با صدای شیپور، مردان جوان را ‫از زادگاه ماتم‌زده‌شان بیرون می‌کرد.
‫چه شمعی می‌سوزد تا با زندگی وداع کنند؟
‫شمعی که در دستشان نیست، ‫بلکه در چشمانشان...
‫حین وداع با زندگی با نوری مقدس می‌درخشد.
‫تابوتشان چیزی نیست جز ‫چهره‌های غم‌زدۀ زنان و دختران.
‫و باشد که گل‌های مزارشان، ‫شکیبایی و شفقت مردم باشد.
‫و به‌هنگام هر غروبی، ‫پردۀ خانه‌ای کشیده می‌شود.
‫اون خانمی که ژست گرفته، ‫و ظاهراً بادبان سه‌گوش تنش کرده،
‫لیدی اوتولین مورله.
‫می‌شه گفت خانم هوس‌بازیه، ‫ولی خام هرکسی هم نمی‌شه.
‫این که انگاری...
‫از زمان جنگ بوئر لبخند به لبش نیومده.
‫کل جنگ بوئر واسه اوتولین خنده‌داره.
‫سلام اوتولین!
‫دوروتی، می‌شه تا عضلاتم تجزیه نشدن،
‫- چند لحظه توقف کنیم؟ ‫- حتماً، اوتولین.
‫این پسرک شدیداً خوش‌تیپی که ‫همراهت اومده کیه، رابی؟
‫ساسون، زیگفرید هستن.
‫چه اسم واگنری داره.
‫متأسفانه انگلستانی هستم.
‫یعنی جنابعالی نور چشم ‫سالن اپرای بایرویت نیستی؟
‫نه، نه. متأسفانه خیر.
‫پس از چه موزیکال‌هایی خوشت میاد؟
‫راول، آلبنیس، شوسون، یا حتی اسکریابین.
‫سزار فرانک هم گاهی دوست دارم.
‫بارتوک چی؟
‫نه، بارتوک که هیچ‌وقت. اصلاً.
‫موسیقیش برای من جوریه که...
‫انگار یه روانی داره زیلوفون می‌زنه.
‫اتفاقاً برعکس.
‫یک بار رفتم اجرای بارتوک از ‫پادرفسکی توی تانبریج ولز،
‫ولی خیلی اجرای ناامیدکننده‌ای بود.
‫مگه چه انتظاری داشتی، رابی؟
‫سطح سالن تانبریج ولز همینه.
‫اگه مایلید به صرف چای وارد عمارت اصلی بشیم.
‫امکانش هست منم بیام، اوتولین؟
‫معلومه، دوروتی.
‫تو که خادم نیستی، مهمون مایی.
‫از این طرف بیایید آقای باسون.
‫بگید ببنیم دقیقاً چرا ‫از آقای بارتوک خوشتون نمیاد.
‫مسئلۀ خاصی نیست. ‫صرفاً از موسیقیش خوشم نمیاد.
‫آها، راستی اینم بگم...
‫قراره ازت بخواد که شب بمونی.
‫همیشه از مردان جوانی و جذاب ‫می‌خواد که شب بمونن.
‫پس، یا در اتاقت رو قفل کن،
‫یا پوشش خشک و جدی‌ای داشته باش.
‫گفتم شاید از شکلات داغ قبل خواب ‫بیشتر باب طبعت باشم.
‫متأسفانه شکلات داغ رو ترجیح می‌دم.
‫امیدوارم نتونی بخوابی.
‫«دیکی. لعنت به جنگل! بایستی برویم.
‫خدایا، آخر به چه قیمتی؟
‫درنهایت که چیزی عایدمان نیست، ‫بارش نیز تمامی ندارد.
‫تیرهایشان سر ما آوار شد!
‫آخ دیکی، زنده بمان!»
‫خوابم برد.
‫روز بعد که بیدار شدم، تمام کرده بود.
‫جایش چند زخم خفیف و خندان ‫بر روی تخت مانده بود.
‫آیوور نوولو...
‫خوانندۀ «شومینه‌ها را روشن نگه دار».
‫هوم، آره.
‫با اون صدای نفرت‌انگیزش.
‫همیشه هم با صدای بلند ترانه می‌نویسه،
‫ولی مجبوریم رفتار پسندیده‌ای داشته باشیم.
‫سیبل، واقعاً خجالت بکش.
‫با این موسیقی رگتایم.
‫آره، می‌دونم.
‫ولی آقای نوولو جوری می‌نوازه ‫که تقریباً می‌شه گفت هنر محسوب می‌شه.
‫تازه، درحال حاضر قراره در نمایشی...
‫به اسم «موش» توی سالن وست‌اند بازی کنن.
‫می‌دونم.
‫یکی ازم پرسید این نمایش رو ‫کی از روی زندگیش نوشته؟
‫منم گفتم خبر ندارم.
‫رابی، روزی رو می‌بینم که ‫با این زبونت کار دست خودت می‌دی.
‫سیبل جان، یک روز همه‌مون ‫کار دست خودمون می‌دیم.
‫لطف کردین اومدین، آقای ساسون.
‫همه‌مون خیلی مشتاقیم که قطعۀ شما رو بشنویم.
‫ممنونم، لیدی کولفاکس.
‫خانم‌ها و آقایان، لطفاً به احترام...
‫یکی از بهترین شاعران ما سکوت اختیار کنید: ‫آقای زیگفرید ساسون.
‫زمانی که در میان شعله‌های نور هستم،
‫با موسیقی مبتذل و سیگار در دست،
‫و زنانی که مشغول عیش و نوش هستند،
‫و مأمورانی که به دنبال جرعه‌ای شرابند،
‫گاهی به یاد شب‌های باغ میفتم؛
‫درختان نارونی که سر تأیید ‫به ستارگان تکان می‌دهند.
‫رویای اتاقی کوچک با نور شمع را می‌بینم،
‫با شمع‌های زردی که درش می‌سوزند،
‫و تصاویر روی دیوار را روشن می‌سازند،
‫و کتاب‌های محبوبم که ‫خواب را از چشمانم می‌گیرند.
‫زمانی که به یاد چنین چیزهایی باشم،
‫هیچ‌گاه احساس تنهایی نمی‌کنم.
‫آنگاه شخصی می‌گوید: نوشیدنی دیگری بده!
‫و آنی قلب سرزندۀ مرا به سنگ بدل می‌کند.
‫ممنونم، آقای ساسون.
‫واقعاً خیلی تأثیرگذار بود.
‫ما هم ازت ممنونیم، سیبل.
‫الآنم برمی‌گردیم پیش لیدی کونارد،
‫قبل اینکه بزنه چیزی رو منفجر کنه.
‫فکر کنم یه زمان بلد بود مثلث بنوازه.
‫ولمون کن.
‫♪ به‌نظر که قربانی شوخی ‫بی‌رحمانه‌ای شده‌ام ♪
‫♪ که مدام به‌دنبال من و دختری که ‫عاشقش هستم می‌آمد ♪
‫♪ آن دختر شیرین‌ترین ‫چیزی بود که در این دنیا شناختم ♪
‫♪ اما فرصتی برای خلوت کردن نداشتیم ♪
‫♪ با ماشین می‌رفتم به دنبالش، ‫مادرش هم می‌آمد ♪
‫♪ هرچند که ماشینم دو در است، ‫اما مادرش همچنان می‌آمد ♪
‫♪ در اوقات بی‌کاری‌ام، ‫حین شام و عصرانه و صرف چای ♪
‫♪ دوست دارد با من برقصد ♪
‫♪ مادرش نیز دوست دارد ♪
‫♪ به مزون عروسی که می‌رفتیم، ‫مادرش هم می‌آمد ♪
‫♪ از او خواستم که دیگر نیاید، ‫اما همچنان می‌آمد ♪
‫♪ تحمل سرزنش برایش زیادی است، ‫من می‌روم و زانوی غم بغل می‌گیرم ♪
‫♪ سپس می‌روم تا حمام کنم، ‫که نگهان برادرش هم می‌آید ♪
‫♪ بازی گلف را شروع کردیم، ‫مادرش مثل همیشه آمد ♪
‫♪ وقتی مادرش آمد ♪
‫♪ سه کیف گلف برداشتم ♪
‫♪ در نقطۀ شروع از حال رفت ♪
‫♪ دلبرم در گوشم زمزمه کرد: ♪
‫♪ «جک عزیزم، بالأخره تنها شدیم» ♪
‫♪ ولی مادرش باز آمد ♪
‫مردم می‌گن خیلی خوش‌قیافه‌ست.
‫شونه‌ها رو داشته باش.
‫آره، شونه‌های پسره هم قشنگه.
‫دیگه می‌ریم، آیوور؟
‫نه، عزیزم.
‫مشتاقم با مهمان فاخرمون آشنا بشم.
‫سلام آقای ساسون.
‫مشتاقم نظر شما رو درمورد ‫موزیکال جدیدم بشنوم.
‫می‌خوام به سبک ترزاریما بنویسم.
‫اینی که گفتی حوالی ناپله، نه؟
‫رابی عزیز،
‫سکوتت همیشه از گفتارت شیرین‌تره.
‫رابی تا خونه همراهیت می‌کنه، گلن.
‫«زندگی همینه دیگه».
‫«مثل جنگه».
‫ای وای.
‫کلیدها رو بذار روی کمد، گلن.
‫خودت که می‌دونی چقدر فراموش‌کارم.
‫گمونم هنوز عاشقته.
‫مشکل اصلی عشق،
‫اینه که خیلی سریع...
‫تبدیل به مالکیت‌خواهی می‌شه.
‫واقعاً چیز خسته‌کننده‌ایه.
‫کلیدها رو کجا بذارم؟
‫عه، برای خودته دیگه.
‫هامو خیلی دور از اینجا از دنیا رفت.
‫مادامی که شمشیرش پیشم باشه، ‫انگاری خودش پیشمه.
‫فرصت نشد واسش درست‌حسابی ‫سوگواری کنیم، مادر.
‫چون بیشتر خشمگینیم، تا سوگوار.
‫تو را نظاره می‌کنم، ‫که در راه همیشگی‌ات هستی.
‫که حین خدمات فداکارانه، موهایت سفید می‌شود.
‫با خود می‌گویم،
‫عمری سپری کرده‌ام تا بفهمم،
‫که تو را چه چیزی از این ‫زندگی بی‌توقع عاید می‌شود؟
‫هالۀ نوری مقدس که در یاد دل،
‫آنگاه که مغرورانی...
‫حق انتخاب مردم را به دام می‌اندازند،
‫هادی و سوزان است.
‫چرا که در اندیشۀ من زنده‌ای،
‫زیرا به دنبال پاداشی نبوده‌ای ‫که بتوان آن را خرید.
‫بنابراین وقتی به یادت می‌افتم،
‫به یاد تمام چیزهای غنی و حقیقی،
‫که درو کرده و ساخته‌ام، می‌افتم.
‫خداروشکر که تو زنده موندی.
‫شب بخیر، عزیزدلم.
‫شب بخیر، مامان.
‫ای برادر، دستانم را بگیر.
‫چهره‌ام را بررسی کن.
‫بنگر به چشمانم که مبادا شرم را ببینم.
‫چرا که پایانی به تمام حقارت‌ها بخشیده‌ایم.
‫چرا که برمی‌گردیم از مسیری که آمده‌ایم.
‫سهم تو با ارواح سربازان شهید است،
‫سهم من نیز در میدانی‌ست ‫که مردان درش می‌جنگند.
‫اما در تاریکی ظلمات، ‫سر سرافراز تو را می‌بینم.
‫و با پیروزی توست که امید می‌گیرم.
‫♪ باشد این خواب در آرامشی بهشتی ♪
‫سه هزار و پونصد نسخه ‫از کتاب «ضدحمله» فروخته شده.
‫شهرت روزافزونی پیدا کردی، زیگفرید.
‫یعنی مثل ویروس؟
‫انقدر یک‌دنده نباش.
‫پس بیدار که شدم دیدم مشهورم.
‫عین بایرون.
‫شنیدم خوبان و بزرگان بهت سر زدن.
‫هوم...
‫ماسین، لیدیا لوپوکووا، کینز،
‫وینستون چرچیل و مادرش.
‫حتی نوئل کوارد، بازیگر کوچولو.
‫کسی رو از قلم ننداختم؟
‫پاپ رو یادت رفت.
‫آفرین زیگفرید، خودت رو دست‌کم بگیر.
‫آقای چرچیل چه رفتاری داشت؟
‫باشکوه بود.
‫آقای کوارد چی؟
‫احساساتی.
‫اگه خاندان سلطنتی بیاد عیادتت چی؟
‫اون موقع مجبورم حالت نشسته...
‫ادای احترام کنم.
‫خوب شد گفتم خاندان سلطنتی،
‫دستوری از علیاحضرت ادیت سیتول آوردم.
‫قراره بری نمایشی...
‫توی میدان کارلایل،
‫که اجرای «تظاهر»اش رو ببینی.
‫شعرش از خود ادیته، ‫موسیقی‌اش کار ویلی والتونه.
‫خیلی زور زدم جورش کنم،
‫پس روم رو زمین ننداز.
‫اگه نخوای شرکت کنی،
‫خانوادۀ سیتول تهدید کرده،
‫که میاد خونه‌ات توی خیابون هف‌مون،
‫و کل اپرای تنهوزر رو واست زمزمه می‌کنه.
‫دیگه از ما گفتن بود.
‫آها، راستی...
‫اوتولین مورل بهم سر زد،
‫گفت دیدمت سلام برسونم.
‫چطور بود؟
‫فقط بگم افرادی که سبز لیمویی می‌پوشن،
‫همیشه در نظرم افراد کینه‌جویی جلوه کردن.
‫اوتولین بی‌چاره.
‫توی قبر هم با لباس شیک می‌ذارنش.
‫مایلم با مادرت آشنا بشم.
‫جان؟
‫گفتم مایلم با مادرت آشنا بشم.
‫از نظرم مادران، چه خوب باشن چه بد،
‫شخصیت‌های جالبی دارن.
‫هرچند موقعی که خواستم مادرم رو آتیش بزنم،
‫مشخص شد از جنس پنبۀ نسوزه.
‫عجله کن دیگه!
‫اگه همین‌جوری لفتش بدی ‫عمراً به کنت برسیم.
‫آها، این نامه‌ات رو روی زمین پیدا کردم.
‫عه، گمونم از طرف رابی راس باشه.
‫چرا انقدر ازش بیزاری؟
‫چون از نحوۀ صحبت کردنش خوشم نمیاد.
‫انگار مدام می‌خواد من رو بنشونه سر جام.
‫تنها مشکل نشوندن مردم سر جاهاشون،
‫اینه که انگار اون شخص ‫جایگاه خودش رو نمی‌دونه.
‫موافقم بدخلقی می‌کنه، ولی بددل که نیست.
‫خیلی هم دوست ثابت‌قدمیه.
‫اون موقعی رابی راس علناً از...
‫اسکار وایلد حمایت کرد، ‫خطرات زیادی به جون خرید.
‫از همون موقع لرد آلفرد داگلاس ‫سایه‌اش رو با تیر می‌زنه.
‫آخ بی‌خیال، بوزی که کینه‌جویی تو ذاتشه.
‫مقصر رابیه که عواقبش رو نمی‌دونست.
‫واقعاً تنها مقصر خودشه.
‫این دیگه انصاف نیست.
‫وفاداری رابی به وایلد شایان تقلیده.
‫باشه، قبول. رابی قدیسه.
‫حالا می‌شه بحث رو عوض کنیم؟
‫چه شمشیر قشنگی.
‫شمشیر برادرم بود.
‫هوم...
‫توی نبرد چناق‌قلعه کشته شد.
‫ای خدا.
‫چی شد؟
‫امشب اولین اجرای «تظاهر»ئه،
‫منم قرار بود شرکت کنم.
‫کجا قراره اجرا بشه؟
‫سالن تئاتر شخصی توی کارلایله.
‫پس توی چلسیه.
‫حتی اگه با سرعت باد بری،
‫عمراً اگه بهش برسی.
‫رابی بفهمه خیلی عصبانی می‌شه.
‫ادیت سیتول هم همین‌طور.
‫مخاطبان نمایش رو گزینش کرده بودن.
‫مطمئنم وقتی علتش رو توضیح بدی،
‫درک می‌کنه که چرا نتونستی بری.
‫نه، فکر نکنم درک کنه مادر.
‫ادیت خیلی خانم بهونه‌گیریه.
‫خانم که نیست.
‫عملاً کیک میوۀ متحرکه.
‫با اون دندون‌هاش...
‫دیگه زشته آیوور.
‫گمونم دندون‌هاش مشکلی...
‫به اسم عقب‌رفتگی لثه دارن.
‫انقدر خانم زورگوییه...
‫که نمی‌دونم لئه‌هاش چطوری ‫جرأت کردن عقب برن.
‫خب، پس راه بیفتیم.
‫شاید به آخرهای نمایش رسیدیم.
‫ببخشید که مجبورم با عجله برم، مادر.
‫مهم نیست.
‫اینم یکی دیگه از اون روابطت ‫با پسرهای خوشگله؟
‫نه، این یکی رابطۀ عمیق‌تریه. خیلی عمیق‌تره.
‫ازش خوشت نمیاد، مگه نه مادر؟
‫خوش‌صحبته، ولی پسر موجه‌ای نیست.
‫گمونم به‌خاطر بی‌رحمی‌ایه...
‫که توی چشم‌هاشه.
‫شب بخیر مادر.
‫شب بخیر زیگفرید.
‫نیومدی نمایشم.
‫خواهش می‌کنم من رو ببخش ادیت.
‫سعی می‌کنم.
‫مقصر فقط خودمم.
‫رفتیم به مادرم توی کنت سر زدیم،
‫این‌جوری شد که زمان از دستم در رفت.
‫- «زدین»؟ ‫- اوهوم.
‫من و آیوور نوولو.
‫اونم آدمی که کمترین درک از شعر رو داره.
‫امیدوارم من رو ببخشی ادیت،
‫چون خودم خیلی از بابت ‫سهل‌انگاریم شرمنده‌ام.
‫واکنش بیننده‌ها چی بود؟
‫پوزخند زدن.
‫پوزخند؟
‫پوزخند.
‫شنیدم یکی از حضار به ‫نفرت‌انگیزترین شکل ممکن گفت:
‫«از اون دسته موسیقیه...
‫که در حالت نیمه‌هشیار می‌شه تحملش کرد.»
‫- واقعاً بهم برخورد. ‫- هوم...
‫شعر من هم‌خوانی و ‫ناهماهنگی فوق‌العاده‌ای داره.
‫گزینش کلمات من بر اساس رنگ و لعابشونه،
‫نه صرفاً بر اساس معنایی که دارن.
‫ادیت، آثار هنری بزرگ گاهی ‫به‌قدری از زمانۀ خودشون جلو هستن،
‫که توی بازخورد اولیه،
‫عموم مردم متوجه اهمیتش نمی‌شن.
‫مثل آثار استراوینسکی.
‫ولی دوست ندارم شبیه استراوینسکی باشم.
‫هفتۀ آینده قراره «تظاهر» رو ‫توی سالن ائولین اجرا کنیم.
‫مایلم حضور به عمل برسونی.
‫شک نکن، ادیت.
‫به سرعت هزار غزال خودم رو می‌رسونم.
‫لازم نیست گزافه‌گویی کنی، زیگفرید.
‫صرفاً تاکسی بگیر.
‫در اوایل بهار پس از صرف چایشان،
‫از میان مزارع جوان بوهیا،
‫جمیما، جوکستا، دینه و دب،
‫با پدرشان، جناب جاشوا جب، ‫مشغول قدم زدن بودند.
‫دریاسالار قرمزی که تنها اندیشه‌اش،
‫پروانه‌ایست که روی اقیانوسی ‫همچو گیس بافته، ایستاده است.
‫از همان دریایی پرآب است که طوفانش،
‫بر روی صخره‌های بی‌گل جهنم آوار می‌شود.
‫زیرا جهنم به همان اندازه مناسب است،
‫که گرینویچ، یا باث، یا جوپا هستند!
‫خدایا!
‫باید برم پشت‌صحنه ببینمش.
‫فقط انتظار نداشته باش منم بیام.
‫آها.
‫پسر ولخرج اومده.
‫ادیت جان، دوباره موفق شدی!
‫مشتی آدم‌خوار جوان جمع شدن.
‫جوری می‌گی انگار مجلس جنگ و نزاعه.
‫مگه نیست؟
‫استیون تنانت هم اومده.
‫بنده...
‫بله، می‌شناسیمت استیون.
‫ولی این خانم رویایی...
‫که خاکستری صدفی پوشیده کیه؟
‫هستر گتی هستم.
‫دختر بانو گتی؟
‫بله.
‫یه بار به دعوت ایشون ‫اومده بودین تراس عمارت کارلتون.
‫ولی فرصت آشنایی به من ندادید.
‫پس بابت فقدان سلیقه‌ام معذرت می‌خوام.
‫ما از طرفداران پروپاقرص ‫اشعارت هستیم، زیگفرید.
‫آیوور، قبل اینکه ناراحت بشی ‫بگم کار تو رو هم دوست داریم.
‫تند نرو، استیون.
‫نزدیک بود یه لحظه باور کنم.
‫شاید یکی از ترانه‌های ‫شما رو اجرا کنن، آقای نوولو.
‫که بعدش همراهش برقصیم.
‫هرچند استیون اهل رقص نیست.
‫اون‌وقت چرا؟
‫چون من فقط والیتا می‌رقصم، ‫اونم در شرایطی که توی مضیقه باشم.
‫من عاشق رقصیدنم.
‫منم همین‌طور.
‫پس بیایید دیگه.
‫یوهو!
‫خبر نداشتم شاعر جماعت ‫بلدن چارلستون برقصن.
‫منم نمی‌دونستم چارلستون چنین تأثیری ‫روی جوانان سرخوش می‌ذاره.
‫کاش همه این شکلی سرخوش بودن، مگه نه؟
‫صرفاً به معنای عام کلمه. ‫(گی = سرخوش، همجنس‌گرا)
‫این مرد جوان کی باشن؟
‫الکساندر فنتون هستم.
‫این اسم جوری نیست...
‫که انگار باید مقامی هم کنارش بیاد؟
‫درستش سر الکساندر فنتونه.
‫برای خدماتی که به هنرهای نمایشی ارائه دادن.
‫فعلاً که چیزی ارائه داده نشده.
‫به‌زودی می‌شه، آیوور.
‫به‌زودی می‌شه.
‫می‌بینم که کم‌پیدا شدی، آیوور.
‫حالت چطوره؟
‫منظورم توی حالت عمودی بود.
‫سرم حسابی شلوغه، رفیق قدیمی.
‫حسابیِ حسابی شلوغه.
‫سرت گرم جمع کردن شکوفه‌های یاس بنفشه؟
‫این‌جوری هم می‌شه گفت.
‫هرموقع از گیاه‌شناسی خسته شدی،
‫برای حرفۀ بعدی می‌تونی...
‫مبارزات خونین رو درنظر بگیری.
‫شنیدم مردانی که توی این حیطه هستن،
‫اندام خیلی خیلی ورزیده‌ای دارن.
‫درست نمی‌گم، آقای ساسون؟
‫راستش گمونم...
‫از بین تمام خصوصیاتت،
‫دلم برای شوخ‌طبعیت تنگ بشه.
‫خودت این چند وقت مشغول چه کاری بودی؟
‫کلی نمایش موزیکال می‌دیدم.
‫اوهوم، مثل چی؟
‫مثل «رزماری»، خیلی نمایش جذابی بود.
‫آره، ولی خیلی شبیه آثار رودولف فریمله.
‫ولی خودش که اثر رودولف فریمله.
‫مزاح کردم، زیگفرید جان.
‫امشب برنامه‌ات چیه؟
‫«خانم خوب باش!»
‫به ترانه‌سرایی گرشوین. یک نابغۀ تمام عیار.
‫پس بهتره بیشتر وقتت رو نگیریم، گلن.
‫ولی اعتراف کن؛
‫گرشوین واقعاً هنرمند بااستعدادیه.
‫من مجبور نیستم به چیزی اعتراف کنم.
‫چی شده؟
‫بلند شو بریم.
‫مگه شام نمی‌خواستی؟
‫ولی دیگه گرسنه‌ام نیست!
‫اسمتون جناب؟
‫آقای ساسون هستم.
‫فرمودید ساسون؟
‫- بله. ‫- آها.
‫هوم...
‫امکانش هست هجی‌اش کنید جناب؟
‫س-ا-س-و-ن.
‫هوم...
‫متأسفانه اسمتون توی فهرست نیست، جناب.
‫در هر صورت که می‌رم بالا.
‫چند روز دیگه باهام تماس بگیر، باشه؟
‫عملاً مجبور شدم به زور...
‫از دست نگهبان سالن بیام داخل.
‫هوم، شانس آوردی.
‫دستور داره اگه اسم کسی ‫توی فهرست نبود با تیر بزنش.
‫ولی چرا اسم من توی فهرست نبود؟
‫ولم کن دیگه!
‫ببین، مدت زیادی کنار هم بودیم، زیگفرید.
‫دیگه بسمه؛ دیگه خسته شدم.
‫- هنوز می‌خوای شام بخوریم؟ ‫- آره!
‫جا خوردم فنتون رو اینجا دیدم.
‫چرا؟
‫من کلی آدم می‌شناسم.
‫- فنتون هم صرفاً یکی از... ‫- ستاینده‌هاته.
‫...طرفدارهامه.
‫ظاهراً بعد اون آشنایی کوتاه،
‫حسابی با هم جور شدین.
‫راستش شدیداً چنین حسی دارم،
‫که انگار دارم بازجویی می‌شم.
‫حس می‌کنم هر لحظه‌ست طوفان به‌پا بشه.
‫ببخشید، نمی‌خواستم بی‌ملاحظه باشم. ولی...
‫آخه خیلی بهت حسودیم می‌شه.
‫آره خب، روابط گذرا همیشه آشفته‌ان.
‫کیه که اسرار قلب آدم رو بدونه؟
‫معمولاً اونی که خودش قلبی نداره.
‫ای وای، هوا سرد نشده؟
‫ولی من دوستت دارم.
‫می‌دونم،
‫قبلاً هم گفتی.
‫آیوور.
‫بذار رد بشم.
‫شرمنده جناب، اجازه ندارم بذارم برید بالا.
‫چرا؟
‫آقای نوولو بعد نمایش ‫با کسی ملاقات نمی‌کنن.
‫پس می‌شه به اطلاع آقای نوولو برسونی،
‫که واسه ساعت هشت ‫میز شام رزرو کردم،
‫و مایلم که حضور به عمل برسونن!
‫چشم جناب.
‫چشمت بی‌بلا.
‫پای یکی دیگه وسطه؟
‫همیشه پای یکی دیگه وسطه.
‫چطوری این رفتارت رو توجیه می‌کنی؟
‫با پرسیدن سوالاتی...
‫که از قبل جوابشون رو می‌دونم.
‫تازه مهم‌تر از همه اینکه،
‫هیچ‌کسی یا هیچ‌چیزی ‫از حرفۀ کاری من مهم‌تر نیست.
‫آثار من...
‫به اندازۀ خودم محبوب هستن.
‫می‌دونستی مکتب فکری وجود داره، ‫که نمایش موزیکال رو...
‫هنر درجه‌دو خطاب می‌کنه؟
‫زیگفرید، قبل اینکه کار بقیه رو نقد کنی،
‫مطمئن بشو که آثار خودت بی‌نقص باشن.
‫- این حرف یعنی چی؟ ‫- فقط همین:
‫که اشعار تو از سال 1918،
‫از آثار باشکوه، تبدیل به ‫آثار جزئی‌نگرانه شدن.
‫ببخشید جناب نوولو،
‫شما توی دوران جنگ چی کار می‌کردین؟
‫استعدادم رو وقف کشورم می‌کردم.
‫من با اجرای توی تمام سالن‌های کشور ‫روحیۀ مردمی رو زنده نگه داشتم!
‫آخ که چقدرم زحمت کشیدی!
‫ما توی خندق سُم بودیم، ‫جنابعالی توی سالن رایل!
‫خب، ظاهراً که فایده‌ای نداره...
‫این بحث ناخوشایند رو ادامه بدیم.
‫نداره.
‫ای وای، انتظار نداشتم بعد این بحث،
‫بخوای لطف کنی و شام رو حساب کنی.
‫نه که از شخصیت بویی بردی، زیگفرید؟
‫از توی بی‌سروپا بیشتر بو بردم.
‫پس گمونم قراره خداحافظی کنیم.
‫کاش حداقل بگی «به امید دیدار».
‫خواهشاً غرورت رو زیرپا نذار، زیگفرید جان.
‫این وظیفۀ دوست‌های آدمه.
‫اگه خواستی دوباره ببینیم توی آپارتمانمم.
‫باز خوبه اونقدر غرور داری...
‫که نری خونۀ مادرت.
‫تَرَق.
‫امکانش هست بشینم؟
‫آره، حتماً.
‫هنوز واسه شام میای اینجا؟
‫- معلومه. ‫- آخه چرا؟
‫خلاصه بگم از تجدید خاطرات خوشم میاد.
‫بعدش چی؟
‫گمونم اگه زندگی داستان عاشقانۀ بدی بود، ‫بعدش خودم رو می‌کشتم.
‫و اگه خیلی داستان بدی بود، ‫می‌زدی آیوور رو می‌کشتی.
‫جدا از شوخی، حالت خوبه؟
‫لحظات می‌گذرن، ولی درد جایی نمی‌ره.
‫و اینکه قرار بود برم پیش مادرم،
‫ولی از قطار جا موندم.
‫چرا با ماشین نمی‌ری؟
‫ماشین ندارم، رانندگی بلد نیستم.
‫راستش می‌خواستم با ماشین برم سمت ساحل.
‫مایلی برسونمت؟
‫واقعاً لطف می‌کنی.
‫خونه‌اش کجاست؟
‫کنت.
‫پس راه بیفتیم دیگه.
‫دیگه حتی نمی‌دونم کجا اومدیم.
‫هرچند که...
‫از این چهارچرخی‌ها واسه خودم ندارم،
‫ولی می‌شه بازم همدیگه رو ببینیم؟
‫خونه من مارگیته.
‫عه.
‫چه حیف که مارگیت انقدر دوره.
‫الآن که نیست.
‫پس آیوور چی؟
‫عه...
‫آیوور دیگه کوپن مارگیتش تموم شده.
‫به‌هنگام سپیده‌دم، ‫انبوهی از کوه‌های غبارآلود،
‫نمایان می‌شوند با چهرۀ ‫ارغوانی و عبوس خورشید،
‫که می‌روید از میان توده‌های دودهایی،
‫که همچون کفنی بر تن زخمین زمین افتاده.
‫و یکی پس از دیگری،
‫تانک‌های جنگ چون خزندگانی ‫تا سیم خاردار را می‌خزند.
‫مسلسل‌ها می‌غرند و قد علم می‌کنند.
‫سپس، مردانی خام‌دستانه با دستانی...
‫پر از بمب و تفنگ و سلاح جنگی،
‫یکدیگر را تنه می‌زنند تا تنشان ‫با تندی آتش سوزان دیدار کند.
‫که با زمزمه‌های همراه لکنت، ‫صورت‌های رنگ‌پریده و ترس‌پوشیده،
‫سنگرهای امین‌شان را رها کرده، ‫و از آن‌ها بالا روند.
‫آن هم در زمانی که زمان ‫سرش با گذشتن گرم است،
‫و امید است که به مثابۀ ماهی پهنی ‫آویخته به قلاب و با چشمانی هراسان،
‫دست و پا می‌زند در میان گل و لای.
‫خداوندا، تمام کن این درد را.
‫مهمون داریم.
‫ایشون که مهمون نیست.
‫صرفاً خاطره‌ای از گذشته‌ست.
‫ایشون همسرمه، بابی اندروز.
‫بابی، ایشون زیگفریده. ‫زیگفرید، ایشون بابیه.
‫چرا جا خوردی؟
‫عشق که به معنی تک‌همسری نیست.
‫نکنه از اون دسته افراد متعهدی؟
‫گمونم لابد هستم.
‫زیگفرید جان، اگه وفاداری می‌خوای،
‫برو حیوان خانگی بخر.
‫خوب صداش رو درنیاوردی.
‫چون نمی‌خواستم یه‌وقت کسی اذیتش کنه.
‫واقعاً حروم‌زاده‌ای، می‌دونستی؟
‫کاریه که از دستم بر میاد.
‫الآنم لطفاً ما رو عفو کن.
‫طاس‌کبابمون از دهن میفته.
‫آها.
‫کلیدهات رو کجا بذارم؟
‫دوباره بندازش زمین.
‫تا قبل یازده صبح نمی‌تونم چای بخورم.
‫باید بخوری، مردک مصیبت.
‫برای هرکسی چای درست نمی‌کنم‌ها.
‫یادت رفته اونی که مریضه منم؟
‫عین چخوف.
‫راستی موهام رو چی کار کنم؟
‫می‌خوای عین بته هرسش کنی؟
‫گمونم رنگ کنم.
‫یا بذارم رنگ طبیعیش بمونه.
‫وقتی آفتاب‌سوخته می‌شم، ‫حالت فر طلایی می‌شه.
‫الآن میام پایین.
‫گلن بایم شاو اومده.
‫همین رو کم داشتیم.
‫یه‌کوچولو دیگه زیگی میاد پایین.
‫آخه لباسش ناجوره.
‫اتفاقاً درمورد تو حرف می‌زدیم.
‫امیدوارم سوزش گوش گرفته باشی،
‫(عقیده‌ای مربوط به زمانی که پشت کسی صحبت می‌کنید،)
‫هر سه‌تا گوش‌هات.
‫(گوش راست یا چپ آن شخص شروع به سوزش می‌کند)
‫معمولاً استیون انقدر زننده‌ست؟
‫یا کلاس خصوصی می‌ره؟
‫شنیدم چی گفتی‌ها!
‫گفتم که بشنوی.
‫زیگی! زیگی!
‫شرمنده.
‫چی بگم راستش؟
‫چیزی هم نمی‌شه گفت.
‫جزوی از دردسرهای زندگی مخفیانۀ امثال ماست.
‫ممکنه دوستی پیدا کنی، ‫ممکنه دوستی رو از دست بدی.
‫دشمنان که همیشه وفادارن.
‫حال آیوور چطوره؟
‫اصلاً نمی‌دونم، دیگه ندیدمش.
‫درمورد بابی می‌دونستی؟
‫آره.
‫کاش بهم هشدار داده بودی.
‫نمی‌خواستم آدم کینه‌جویی به‌نظر برسم.
‫که بخوام روی کسی عیب بذارم.
‫می‌خواستم حضوری بهت بگم،
‫که قراره ازدواج کنم.
‫خانمم بازیگره، گمونم بازیگر خوبی هم باشه،
‫خیلی هم همدیگه رو دوست داریم.
‫کی تصمیم گرفتی ازدواج کنی؟
‫همین چند ماه پیش.
‫گمونم بهتره تو هم درنظر بگیریش.
‫نه، اگه هدف ازدواج خالصانه نباشه،
‫گمونم نمی‌تونم باهاش کنار بیام.
‫خلوص مثل باکرگیه.
‫همین که بهش دست بزنی، دیگه فاسد می‌شه.
‫واسه جفتتون آرزوی خوشبختی می‌کنم.
‫ممنون، زیگفرید.
‫سعی‌ام رو می‌کنم که خوشبخت بشیم.
‫- چی شده‌ات؟ ‫- سل دارم دیگه.
‫کاش بهم می‌گفتی.
‫چرا؟
‫اگه می‌گفتم بلد بودی درستش کنی؟
‫می‌تونستم ببرمت جایی که...
‫آب‌وهواش گرم و خشک باشه.
‫پس یعنی فرینتون منتفی می‌شد.
‫جایی هست که حالت بهتر باشه؟
‫آره.
‫قبلاً رفتم اونجا.
‫آلمان.
‫«چوپان خانه» توی بایرن.
‫با اون زنگوله‌ها و شلوارهای ‫چرم آلمانی و ران‌های ضخیمشون.
‫انقدر خوش‌منظره‌ست ‫که آدم می‌خواد جیغ بکشه.
‫تازه مردهای آلمانی که بماند... خیلی جیگرن.
‫واسم سواله اسم جمع‌شون چی می‌شه.
‫الکی اخم نکن دیگه، زیگی.
‫نخواستم که عضو جوانان هیتلری بشم.
‫بله، شما کی هستین؟
‫سلام زیگفرید. منم، الکساندر.
‫استیون اونجاست؟
‫- الو؟ ‫- دیگه زنگ نزن.
‫فنتون بود.
‫اصلاً از این قضیه خوشم نیومد.
‫اتفاقی همدیگه رو توی پیکادیلی دیدیم.
‫خیلی عادی با هم نوشیدنی خوردیم و ‫شماره‌ات رو بهش دادم.
‫دیگه چنین کاری نکن!
‫اگه محترمانه گفتی، شاید روش فکر کنم.
‫ولی اگه دستور دادی، ‫از همین الآن بگم سرپیچی می‌کنم!
‫حالا گلن چی می‌خواست؟
‫قراره ازدواج کنه.
‫اینم تهش تسلیم شد.
‫شک ندارم خوشبخت می‌شن.
‫لابد دختره هم عین خودش آدم سطحی‌ایه.
‫بعدشم خودت قراره ازدواج کنی.
‫یهویی دلم خواست نقاشی با آبرنگ بکشم.
‫- هوم. ‫- نقاشی مناظر و اشیاء.
‫روحیاتم مثل رنه ماگریته.
‫محض اطلاعت بگم این پیپ نیست.
‫واقعاً رنه رو سربلند کردی.
‫سبک نقاشیت چطوریه؟
‫حالت نامنظم.
‫ولی این برای دوستیه که خیلی ازش متنفرم.
‫اصلاً من رو یادت نیست، مگه نه؟
‫مراسم رو یادته؟
‫آیوور نوولو؟ استیون تنانت؟
‫عه آره، معلومه که یادمه.
‫آره.
‫لباس خاکستری صدفی.
‫درستش اینه اسمم یادت بمونه، نه لباسم.
‫قبل آشناییمون تصورم این بود که...
‫آدم دمدمی‌مزاج یا منفی‌نگری هستی.
‫کدومش هستم؟ دمدمی یا منفی؟
‫هیچ‌کدوم نیستی.
‫گمونم بیشتر مبهمی.
‫چی شد اومدین اینجا؟
‫دوست دارم بگم به‌خاطر مناظر زیباش،
‫ولی واقعیتش این نیست.
‫به امید اینکه دوباره ببینمت اومدم.
‫نقاشی رو بهونه کردم.
‫آها.
‫راستش تحت تأثیر قرار گرفتم.
‫تا حالا نشده بود کسی ‫برای دیدنم دنبال بهونه باشه.
‫دنیای امروزی این شکلیه دیگه، ‫خانم‌های مدرن چنین کارهایی می‌کنن.
‫خوشحال می‌شم واسه ناهار دعوتم کنی.
‫بنده خوشحال می‌شم که شما قبول کنید.
‫خیلی دوست‌داشتنی هستی.
‫می‌شه ببوسمت؟
‫لازم نیست قبلش بگی.
‫تا حالا با زنی رابطه نداشتم.
‫فقط با آقایون داشتم.
‫گفتنی‌ها رو استیون بهم گفته.
‫تمام عمرم حس می‌کردم...
‫در انتظار فاجعه‌ای نشستم.
‫عجب، خیلی خوش‌بینی‌ها.
‫ممکنه تمام آیندۀ من به تو وابسته باشه.
‫باید کاری کنی زندگیم برگرده، هستر.
‫یکی ندونه فکر می‌کنه ازم خواستگاری کردی.
‫اگه اونقدر خودخواه بودم، ‫ازت می‌خواستم باهام ازدواج کنی.
‫منم اگه اونقدر احمق بودم،
‫قبول می‌کردم.
‫شبیه پیرمردهای پونصد ساله شدم.
‫بعضی‌ها می‌گن من خوشگلم.
‫به‌عنوان کسی عاشق زیباییه،
‫حس می‌کنم زیبایی جاودانه‌ست.
‫زیبایی رو در چشم کسانی که ‫عاشق ما هستن می‌بینیم.
‫هرچند مادرم فکر می‌کنه...
‫چشم‌های من مثل آب خنک دریاست.
‫باسن و شونه‌های من خیلی خوش‌فرم هستن.
‫بهترین ویژگی من زیبایی دست‌هامه.
‫شیر بادام و کرم لیمو ‫بهترین مراقبت از پوست دسته.
‫و آدم نباید زیاد بخنده.
‫باعث زمخت شدن پوست صورت می‌شه،
‫مخصوصاً اگه قهقهۀ شادی باشه.
‫استیون تو چطوری انقدر عاشق خودتی؟
‫واکنش دفاعی من نسبت به ‫پوچ‌گرایی و ابتذاله.
‫با این چیزها که نمی‌شه زندگی دست‌وپا کرد.
‫معلومه که شدنیه.
‫زندگی من، هنر منه.
‫هنر تو فوقش سرگرمی‌ات باشه.
‫خیلی حرفت زشت بود.
‫می‌دونم آدم بهتره ‫در کنار صداقت، مهربون باشه.
‫ولی تو کلاً زندگی‌ات رو...
‫گذاشتی پای پماد و پودر آرایشی.
‫اگه هم باورت نمی‌شه،
‫برو از کسی بپرس که عاقله و ‫نسبت بهت احساسی نداره.
‫کاملاً ضدیت خودت رو واسم روشن کردی.
‫نیازی نیست برم از کسی بپرسم.
‫قراره آخرهفته برم سالزبری.
‫ادیت الیور توی تفون مگنا،
‫واسم کلبۀ اجاره‌ای پیدا کرده.
‫گفتم اگه می‌خوای آخر هفته بریم اونجا.
‫باهام میای؟
‫از منم جایی دعوت شده.
‫کی دعوت کرده؟
‫یه شاهزاده آلمانی که گمونم ‫خوب بدونی منظورم کیه.
‫شاهزاده فیلیپ از هِسِن. می‌شناسم.
‫همچنین یکی از شاگردان ادیت سیتول.
‫نوازنده پیانویی به اسم چلیچو.
‫خیلی سریلیکیه. خیلی روس و خیلی خوشگله.
‫دقیقاً قراره کجا برید؟
‫اول می‌ریم پاریس.
‫بعد از راه جاده‌ای می‌ریم بایرن، ‫که دوباره سلامتی خودم رو...
‫از زندگی بگیرم.
‫بعد بایرن می‌خوان برن ونیز.
‫فیلیپ گفت یک بار می‌خواست...
‫توی قایق گندولا سکس کنه،
‫ولی جای خلوت پیدا نکرد.
‫جای ثابت پیدا نکرد.
‫آها.
‫پس نکنه با تو می‌خواست سکس کنه، شیطون؟
‫انگار خیلی یهویی عوض شدی.
‫آره، احتمالاً شدم. مگه نه؟
‫ولی اول و آخر زندگی خودمه.
‫مدام درحال حرکتم.
‫از خدا هم پیرترم، ولی ذره‌ای شکسته نمی‌شم.
‫اجازه هست بیام داخل، هستر؟
‫خودت بیا و ببین.
‫سلام زیگفرید.
‫سلام استیون.
‫چقدر ظاهرمون وحشتناک شده.
‫ولی گمونم هنوزم دست‌هام خوشگلن.
‫می‌رم چای دم کنم.
‫گمونم خبر فوت آیوور به گوشت رسیده.
‫آره.
‫می‌گن هزار نفر واسه تشییع جنازه‌اش رفتن.
‫احتمالاً بیشترش کسانی بودن ‫که قبلاً باهاشون خوابیده.
‫هرچند هنوز علاقۀ خاصی به آثار آیوور دارم.
‫تمام اون شاهدخت‌ها و معشوق‌های رنجوری،
‫که جیب‌هاشون خالیه، ‫ولی پر از میل جنسی هستن.
‫تمام آثارش مزخرفات احساسی بودن.
‫دست رو هرچیزی می‌ذاشت ‫ازش چیز سطحی می‌ساخت.
‫همیشه فکر می‌کردم افراطش توی احساسات،
‫نوعی احساس کاتارسیس برای...
‫افراد احمقی که بین ما بودن، داشته.
‫به‌خاطر اینه که جنابعالی...
‫فرق این دو تا رو نفهمیدی.
‫همۀ ما که مثل تو افکار بی‌آلایش نداریم.
‫مسئله بی‌آلایش بودن نیست.
‫مسئله درک و بصیرته.
‫که جنابعالی اصلاً توی این مورد موفق نبودی.
‫راستش حرفت خیلی زننده بود.
‫بهتره جای زننده بگی «نیش‌دار» بود.
‫هنوز از دستم عصبانی هستی؟
‫می‌خواستی نباشم؟
‫با نامه‌ای دکترت...
‫برگشتی رابطه‌مون رو تموم کردی.
‫می‌خواستی چه حسی داشته باشم؟
‫ظاهراً هنوز ازم دلگیری.
‫به امید این اومدم که حداقل...
‫یه‌خرده بخشنده‌تر شده باشی.
‫اگه من جوری باهات رفتار می‌کردم، ‫که تو باهام رفتار کردی،
‫چقدر بخشندگی نشون می‌دادی؟
‫تازه، بماند که وقتی رژه تموم شد،
‫باید اونقدری شعور داشته باشی،
‫که بفهمی دیگه جزوی ازش نیستی.
‫می‌خواستم عذرخواهی کنم.
‫ولی سی سال دیر اومدی!
‫نمی‌شه دوباره آشتی کنیم؟
‫نه.
‫زمانی خیلی واسم مهم بودی، ‫ولی الآن پشیزی اهمیت نداری.
‫- زیگ... ‫- نمی‌خواد با چرب‌زبونی،
‫جوری قلمداد کنی انگار مسئلۀ کم‌اهمیتیه.
‫می‌شه بعداً ببینمت؟ مثلاً لندن؟
‫نه‌خیر!
‫دیگه زیاد نمی‌رم لندن.
‫جورج چطوره؟
‫جوان.
‫پرنشاط.
‫مثل باقی بچه‌های دنیاست.
‫بدترین خصوصیات پدر و مادرش رو به ارث برده.
‫از فضیلت‌هاشون چی به ارث برده؟
‫با فضیلت‌هاشون هم نفرین شده.
‫من...
‫...خیلی تنهام، زیگی.
‫داری عذاب می‌کشی؟
‫خدا کنه این‌جوری باشه.
‫جورج ذهنیت مستقلی داره،
‫که گاهی‌اوقات زیگفرید هم ازش جا می‌خوره.
‫اسمش استقلال نیست، بلکه اراده‌ست.
‫باز کی مرده؟
‫همه‌مون مردیم.
‫جورج، کاش سمت پیپ کشیدن نمی‌رفتی.
‫انگاری پیپ داره تو رو می‌کشه.
‫پیرمرد زبون‌باز.
‫لطف می‌کنی بذاریش کنار.
‫چای می‌خوری، عزیزم؟
‫نه، دستت درد نکنه مادر.
‫بابت چای ممنون.
‫جورج تا بیرون همراهیت می‌کنه.
‫- خدانگهدار. ‫- خداحافظ.
‫مثل همیشه تودل‌برو.
‫ولی هنوز توی حرف زدنش ‫بدخواهی حس می‌شه،
‫که از قدیم‌الایام همین بوده.
‫زیگفرید، گاهی اوقات انسانی‌تره...
‫که آدم جای صداقت، مهربانی رو انتخاب کنه.
‫طرف مدام حسادت من رو تحریک می‌کرد.
‫مثل مرگ تدریجی بود.
‫یادمه بهم گفته بود هیچکس مثل تو نیست.
‫آدم فقط برای کسی که ازش متنفره، ‫موجود منحصر به‌فردیه.
‫واسه شام میای خونۀ مادرم؟
‫اگه دست خودش بود که ‫حتی خدا رو هم دعوت می‌کرد.
‫نسبت به چنین مشتقاتی ‫احساس راحتی نمی‌کنم.
‫اصلاً آدم روشن‌فکری نیستم،
‫از قضاء خیلی هم افکار طاقت‌فرسایی دارم.
‫توروخدا بیا دیگه.
‫مکس بیربوم گفته شاید به صرف نوشیدنی بیاد.
‫هوم...
‫دیگه اصلاً زشته که نیام.
‫حیفه شایعات دلپذیر مکس رو نشنوم.
‫می‌دونستی...
‫یک بار درمورد تی‌اس الیوت گفته بود:
‫«تام بی‌چاره‌ای که یک گوشه نشسته و...
‫واسه خودش کنسرو ساردین خالی رو ‫تجزیه و تحلیل می‌کنه.»
‫خب، بیشتر معطل کنی دیرت می‌شه.
‫منم برم سراغ بیدخوردگی‌های لباس پلوخوریم.
‫زیاد دلتنگم نشین‌ها، باشه؟
‫خداحافظ!
‫خداحافظ عشق‌های من!
‫خوش‌آمدگویی نمی‌کنی؟
‫قربون‌صدقه نمی‌ری؟
‫حتی نمی‌گی «وحشتناک خوشگل شدی، استیون»؟
‫قراره کلاً توی سکوت رفتار کنی؟
‫یا قراره ادامۀ این گفت‌گو رو...
‫کاملاً با خط بریلی انجام بدیم؟
‫«مراقب خشم مرد صبور باش.»
‫کی اینو گفته؟
‫گمونم جملۀ کنفوسیوس بود.
‫زمانی که هنوز خشمگین نبود.
‫خب، اگه قراره واسم نطق‌های عمیق بکنی،
‫می‌شه برای جایزه واسم ‫ترانۀ «رودخانۀ پیرمرد» رو بذاری؟
‫بایرن چه خبر بود؟
‫مثل بایرن بود.
‫مهمون‌هات زیاد پیشت موندن؟
‫اونقدری که می‌خواستم موندن.
‫دیگه چیکارها کردی، استیون؟
‫جز اینکه مدام سرفه کردی؟
‫من... به قول گفتنی:
‫به معنی واقعی زندگی کردم.
‫- سه نفری با هم؟ ‫- بله.
‫گمونم بهش می‌گن مقاربت سه‌نفره.
‫- مهمونی جنسی هم می‌گن. ‫- آره.
‫احتمالاً این اصطلاح درست‌تر باشه. ‫ولی جزئیاتش دیگه بماند.
‫تو که می‌دونی من چقدر توی این مسائل محتاطم.
‫کلاغ‌ها خبر رسوندن زیاد می‌ری پیش هستر گتی.
‫درواقع هستر گتی زیاد پیش من میاد.
‫کم‌کم داره واسم روشن می‌شه.
‫که جدیداً چقدر مرموز شدی.
‫نکنه حسودی می‌کنی؟
‫معلومه که نمی‌کنم.
‫الآن دیگه می‌تونیم با هم ‫کارهای دخترونه بکنیم.
‫عین مدرسۀ دخترونه رودین.
‫با هم رابطه داشتین؟
‫نه.
‫رابطۀ ما همونقدر که عمیقه، ‫همونقدر هم آداب و نزاکت داره.
‫حتی واسه خودم چند تا پیژامۀ سرسنگین گرفتم.
‫می‌خوای باهاش ازدواج کنی؟
‫آره، گمونم احتمالاً بکنم.
‫مطمئنم شریک زندگی رذلی می‌شی، زیگی.
‫شاید بشم، ولی استادم خودت بودی.
‫داری بدجوری خطر می‌کنی.
‫من همون خطری رو می‌کنم ‫که توی رابطه‌ام با تو کردم،
‫از اون که بدتر نمی‌شه، شاید حتی بهترم بود.
‫از الآن سال‌های زندگیتون جلوی چشممه.
‫زندگی پر از سکوت و بی‌اشتیاقی.
‫با فنجون شکلات داغ‌های زورکی ‫که قبل خواب می‌خورید.
‫آها، یادم رفت بگم.
‫از اونجا که قصد داریم همینجا بمونیم،
‫قراره دیگه واسه اینجا اجاره ندم.
‫نمی‌خواستم الکی بی‌خبر بذارمت.
‫ولی خونه که پیدا کردیم، تو هم مجبوری بری.
‫تقریباً عین تهدید گفتی.
‫پس شاید تقریباً تهدیده.
‫پس می‌خوای بدن کوچولوی...
‫یه پسر بچه رو بندازی ‫توی برف و سرمای خیابون؟
‫نه، الآن که نمی‌ندازم.
‫صبر می‌کنیم هوا گرم بشه.
‫قبل اینکه برم چیزی نمی‌خوایید؟
‫نه.
‫رسیدم اسکاتلند واست نامه می‌نویسم.
‫گفتم رسیدم اسکاتلند...
‫شنیدم چی گفتی، حواسم به رادیوئه.
‫- تماس بگیرم؟ ‫- نه!
‫قطارت ساعت چنده، مادر؟
‫یک ساعت دیگه‌ست.
‫کلی وقت داریم برسیم ایستگاه.
‫بعداً میام دنبالت.
‫یادت نره، با عجله ازدواج کردن ‫همیشه پشیمونی داره.
‫خیلی جا خوردم خودت ازدواج کردی،
‫که دقیقاً هم علتش همین بود.
‫حالا نوبت منه جا بخورم.
‫از این کارم مقداری تعجب کردین، نه؟
‫- عاقد کیه؟ ‫- کنون گی.
‫آها.
‫معذرت می‌خوام، لارنس، ‫با گلن بایم شاو آشنا شدی؟
‫گلن ایشون تی‌ای لارنس هستن.
‫لارنس عربستان؟
‫اخیراً که اونجا نبودم.
‫واقعاً از تصمیمت مطمئنی؟
‫گمونم باشم.
‫در نهایت، ما چند نفر...
‫عده‌ای خوشبخت هستیم ‫که برون‌ازدواجی کردیم.
‫ای خدا، الآن این یعنی چی؟
‫یعنی با کسی ازدواج کردیم ‫که از گروه یا قبیلۀ خودمون نبودن.
‫متخصص این هستی کلماتی استفاده کنی ‫که هیچ‌کس بلد نیست؟
‫بله، این شکلی می‌رم رو مخ کسایی...
‫که معنی «برون‌همسری» رو نمی‌دونن.
‫ترتیب موسیقی مراسم رو دادین؟
‫نه.
‫عه، چه حیف شد.
‫می‌گفتم کاش موسیقی انگلیسی ‫و غم‌انگیزی ترتیب بدن.
‫تو واسه چی اومدی؟
‫هستر دعوتم کرد.
‫ساقدوشش منم.
‫پیمانی که با یکدیگر می‌بندید،
‫در حضور خداوند با یکدیگر پیوند می‌خورند.
‫خداوندی که قاضی عالی‌مقام،
‫و آگاه به اسرار قلب‌هایمان است.
‫بدین ترتیب، اگر هر یک از شما دلیلی برای...
‫عدم ازدواج قانونی خود می‌دانید،
‫بایستی در همین لحظه اعلام کنید.
‫حالت چطوره؟
‫صرفاً خسته‌ام.
‫چیزی می‌خوای واست بیارم؟
‫اسمی به ذهنت رسید؟
‫نه.
‫داشتم فکر می‌کردم ‫اسمش رو بذاریم جورج.
‫آره.
‫کل آیندۀ من بهش وابسته‌ست.
‫یه زمان این حرف رو به من می‌زدی.
‫می‌خوای بغلش کنی؟
‫♪ تمام خانه‌ها را کرایه کرده بودند ♪
‫♪ این شد که من خانه‌ای برای خود ساختم ♪
‫♪ دلبندم، این خانه واحۀ معشوق است ♪
‫♪ که درش زندگی همچون ‫جست‌جویی طاقت‌فرسا است ♪
‫واقعاً خوشحالم.
‫دلیلش هم توی بغلمه.
‫♪ جای دنجی‌ست برای پنهان شدن ♪
‫♪ تا که درش کنار یکدیگر زندگی کنیم ♪
‫♪ کاری کن این رویا محقق شود ♪
‫♪ تصور کن روی پایت نشسته‌ام ♪
‫♪ که دو فنجان برای دو نفر، ‫و دو نفر برای دو فنجان ♪
‫♪ که من برای تو، و تو برای من ♪
‫♪ تک و تنها هستیم ♪
‫♪ در نزدیکی‌مان کسی نیست، ‫که ما را ببیند یا صدایمان را بشنود ♪
‫♪ نه مهمانِ دوست و اقوام داریم، ‫نه آخر هفته و تعطیلات ♪
‫♪ دلبندم، شمارۀ خانه‌مان را... ♪
‫♪ به احدی نخواهیم داد ♪
‫♪ سپیده‌دم می‌شود و من بیدار می‌شوم ♪
‫♪ و برایت کیک و شیرینی درست می‌کنم ♪
‫♪ که همراه خود ببری و ‫جلوی همکارانت پز بدهی ♪
‫♪ فرزندانی بزرگ خواهیم کرد ♪
‫♪ پسری برای تو، و دختری برای من ♪
‫♪ آخ، مگر نمی‌بینی... ♪
‫♪ که چقدر خوشبخت خواهیم شد؟ ♪
‫چه زیباست آسمان آبی.
‫بالا می‌روند لیوان‌هایمان.
‫باشد که در این راه، امیدی باشد.
‫آسمان بارید، هرچند که دیروز بود.
‫شاید فردا باری دیگر ببارد.
‫این سرزمین به بارشش محتاج است.
‫و منی که در کنار مردگان ایستاده‌ام.
‫آنگاه که سینه‌ام را نفسی نیست،
‫از آسمان به دیدنم بیا.
‫که در میان طبل کوبندۀ مرگ،
‫راه فرارم را با قدم‌های نامتعادل طی می‌کنم،
‫تا که دری به سوی صحبی دیگر پیدا کنم،
‫که شاید بتوانم در هوای سپیده‌دم،
‫در دره‌ای کم‌نور،
‫مملو از زمزمۀ درختان، ‫باری دیگر هوایی را تنفس کنم.
‫در حالی که سحر در حاشیۀ افق شب،
‫در دریاچه‌های آتش جاریست،
‫از تپۀ درخشان بهشت پایین بیا،
‫ای مقصود ترانۀ من.
‫ای دلبند وفادارم،
‫به روح من بیاموز که در ‫گلزارهایی بیدار شود،
‫که با گل‌هایی که درخشانند،
‫مسیرم را به سمت و سوی تو پر کرده‌ باشند.
‫در نگاه چشمانت،
‫بیداری مغلوب روزگارم را نشانم ده.
‫بی‌صدا در آن سکوت تمام‌عیارت در باغی سبز،
‫از بهشت به نزد من بیا و در چشمانت،
‫سوغات یادآور زیبایی‌هایی که ‫در دنیا بوده است را برایم بیاور،
‫و فترت حوض‌های بهشت را نشانم ده.
‫برخیز،
‫برخیز از میان صدای گرفتۀ مردگان.
‫می‌خوای کل روز،
‫همین‌جوری ساکت بمونی؟
‫علت اینکه آوردمت لندن،
‫این بود که نگران حالت بودم!
‫- من خوبم. ‫- اصلاً هم نیستی!
‫تو خونه‌ات نه یه لقمه پیدا می‌شه، ‫نه شومینه و بخاری!
‫عین کشیش‌های پروتستانی ‫واسه خودت نشستی توی تاریکی!
‫- خودم از پس زندگیم بر میام! ‫- اصلاً هم نمیای!
‫اگه می‌خوای اوقات‌تلخی کنی، ‫من می‌رم طبقۀ بالا.
‫اون خزعبل رو خاموش کن!
‫هرکاری دلم بخواد می‌کنم! ‫خونۀ خودمه!
‫- موسیقی خودمه! ‫- این اسمش موسیقی نیست!
‫یک مشت چرندیات تبلیغاتیه،
‫که آدم‌های احمق، برای مخاطبان احمق می‌سازن!
‫آخ، انقدر متعصب نباش!
‫ارقام رسمی کشته‌شدگانی...
‫که در زمان جنگ جهانی اول از دنیا رفتند:
‫بریتانیای کبیر و مهاجرنشینانش:
‫1,225,914 تن.
‫فرانسه: 1,697,798 تن.
‫آلمان: 2,476,897 تن.
‫اتریش-مجارستان: 1,567,202 تن.
‫روسیه: 3,311,251 تن.
‫این آمار و ارقامِ فاجعه‌ست.
‫همچنان از دعای سحر، تا دعای شب، ‫زندگی به آرامی می‌گذرد.
‫مشغول افکار عمیق بودی؟
‫نه.
‫با افکار پیش‌پاافتاده‌ام نشسته بودم.
‫سعی می‌کردم رفتار نامتعارف بقیه رو درک کنم.
‫کلی آدم مردن؛
‫کلی آدم.
‫اکثر مردم در لحظه زندگی می‌کنن،
‫ولی تو برای ابدیت زندگی می‌کنی.
‫- چنین حرفی نزن. ‫- چرا نزنم؟
‫چون می‌ترسم باورش کنم.
‫ولی بد نمی‌شد آدم سرشناسی بشم.
‫که از طریقی بابت اشعارم شناخته بشم.
‫الیوت نشان لیاقت و جایزۀ نوبل برد.
‫منم مجبور بودم به جایزۀ شعر ملکه بسنده کنم.
‫ولی بد نمی‌شد اسمم بشه: ‫«سر زیگفرید ساسون».
‫- هرچند خیلی واج‌آرایی «س» داره. ‫- آخه بابا.
‫چرا تو انقدر شیفتۀ این ‫آرمان‌شهر خیالی روریتانی هستی؟
‫بزرگترین استدلال علیه...
‫مقام شوالیه‌ای که به زنان و مردان می‌دن،
‫خود اون کسانی هستن که ‫این مقام رو دریافت کردن.
‫چرا از دنیای امروزی متنفری، پدر؟
‫چون از من خیلی جوان‌تره.
‫خب، الآن باید بری حموم و لباس عوض کنی.
‫قرار بود بریم تئاتر، یادت رفته؟
‫مجبورم بیام؟
‫آره، قول دادی دیگه.
‫تازه‌شم، موسیقی موزون و بامزه‌ای داره.
‫حتی شاید به دل تو هم بشینه.
‫ببخشید سرت داد زدم.
‫منم... معذرت می‌خوام.
‫آشتی؟
‫آشتی.
‫♪ مادرم گفته بود که هیچ‌وقت نباید ♪
‫♪ با اون پسرک توی جنگل بازی کنم ♪
‫♪ اگر بازی می‌کردم، بهم می‌گفت: ♪
‫♪ «دختر کوچولوی سرکش» ♪
‫♪ من دختر زیبای کلیشه‌ای انگلیسی هستم، ♪
‫♪ از نسلی انگلیسی و کلیشه‌ای، ♪
‫♪ با دودمانی آنگلوساکسونی و کلیشه‌ای ♪
‫♪ مثل دیگر دختران انگلیسی و کلیشه‌ای ♪
‫♪ در فرهنگسرای دخترانه‌ای ‫کلیشه‌ای و انگلیسی تحصیل کرده‌ام ♪
‫♪ من تنیس انگلیسی و کلیشه‌ای، ♪
‫♪ در باشگاهی انگلیسی ‫و کلیشه‌ای بازی می‌کنم ♪
‫♪ با تمایلی انگلیسی و کلیشه‌ای ‫به بازی منصفانه ♪
‫♪ کیک انگلیسی و کلیشه‌ای می‌خورم، ♪
‫♪ در کنار چای انگلیسی و کلیشه‌ایم، ♪
‫♪ آن هم در پایان هر روزی از ‫این عمر انگلیسی و کلیشه‌ایم ♪
‫♪ پدرم سرهنگ انگلیسی و کلیشه‌ایست ♪
‫♪ خانه‌مان در روستایی ‫انگلیسی و کلیشه‌ایست ♪
‫♪ من و مادرم کارت‌بازی‌های ‫انگلیسی و کلیشه‌ای بازی می‌کنیم، ♪
‫♪ در حالی که باران انگلیسی و ‫کلیشه‌ای از آسمان می‌بارد ♪
‫♪ با سگی پشمالوی انگلیسی و کلیشه‌ای، ♪
‫♪ که عاشق قدم‌زدن‌های ‫انگلیسی و کلیشه‌ایست ♪
‫♪ چرا که اطراف بوته‌ها، مملو از ‫درختان انگلیسی و کلیشه‌ایست ♪
‫♪ و اگر کسی از من بپرسد، ♪
‫♪ که احساسم نسبت به این ‫زندگی انگلیسی و کلیشه‌ایم چیست، ♪
‫♪ می‌گویم از چای انگلیسی ‫و کلیشه‌ایم زده شده‌ام ♪
‫تاکسی بگیریم؟
‫نه، پیاده می‌رم خونه.
‫مطمئنی؟
‫هوا داره خنک می‌شه.
‫ترجیح می‌دم پیاده برم.
‫شاید آخرین شعری که نوشتم ‫رضایتت رو جلب کنه.
‫اسمش ناتوانه.
‫یه‌کم دیگه میام دنبالت.
‫ممنون.
‫مرد بر صندلی چرخ‌داری نشسته بود؛
‫به انتظار خاموشی.
‫و می‌لرزید در کت و شلوار شومش، بدون پا،
‫که از زانو به بعدش نیست.
‫از سمت و سوی پارک،
‫صدای پسران جوانی را می‌شنوید ‫که برایش همچون سرودی غم‌انگیزند.
‫صدای بازی و سرگوشی دم غروبشان.
‫تا زمانی که خواب همانند ‫مادری دلسوز به دنبالش بیاید.
‫در همین ساعات بود،
‫که در قدیم این شهر، شاد و سرخوش بود.
‫با چراغانی که همچون گل ‫از درختان آبی‌رنگ آویزان بودند.
‫و دخترانی که با تاریک شدن هوا،
‫نگاه‌های عشوه‌گرانه می‌انداختند.
‫که دیگر آن دوران،
‫و زانوهایش را نخواهد دید.
‫اکنون دیگر دستانش دور کمر ‫باریک دختری نخواهند پیچید،
‫و گرمای مهربان دستانشان را حس نخواهد کرد.
‫رفتار دختران با او جوری‌ست ‫که انگار بیماری عجیبی دارد.
‫زمانی هنرمندی بود که مجذوب چهرۀ او بود.
‫چرا که همین پارسال بود، ‫که چهره‌اش جوان‌تر از سنش می‌زد.
‫اکنون که دیگر پیر شده است، ‫اکنون که کمرش رمق سابق را ندارد.
‫اکنون که در نقطه‌ای دور از اینجا ‫جوانی رنگارنگش را از دست داده.
‫جوانی‌اش را تا قطرۀ آخر، ‫درون حفره‌ای از برخورد خمپاره ریخته بود.
‫و گویی که نیمی از عمرش در آن جریان بود:
‫خون ارغوانی که از ران‌هایش فوران می‌کرد.
‫زمانی از رد خون روی پایش لذت می‌برد،
‫که پس از بازی فوتبال، ‫رفقان شانه‌هایش را می‌گرفتند تا راه برود.
‫یکی از همان روزهای فوتبالش بود، ‫که شدیداً مست کرد و...
‫خواست که جزو ارتش شود.
‫اکنون حسرت آن روز را می‌خورد.
‫شاید کسی به او گفته بود ‫که یونیفرم به تنش می‌آید.
‫شاید به این دلیل بود.
‫شاید هم برای جلب توجه ‫دختری به نام مگ بود.
‫بله، دلیلش این بود.
‫برای توجه دختران بی‌وفا و هوسباز بود ‫که در ارتش نام‌نویسی کرد.
‫مقامات که از خدایشان بود،
‫با لبخند دروغش را در برگه نوشتند:
‫«نوزده ساله».
‫به ندرت نگران آلمانی‌ها بود، ‫نگران جنایتشان بود،
‫اتریش نیز برایش اهمیتی نداشت.
‫و هنوز ترس از وحشت، به جانش نیفتاده بود.
‫فکرش پیش خنجر دسته‌نگینی‌اش در ‫جوراب چهارخانه‌اش بود؛
‫پیش احترام‌های نظامی تجملاتی،
‫پیش اسلحۀ در دستش،
‫پیش بازگشت به خانه و باقی ماندۀ حقوقش،
‫پیش روحیۀ رفقات،
‫و نصایح‌اش به سربازان آینده بود.
‫کمی بعد، با صدای طبل و هلهله ‫به خط مقدم اعزام شد.
‫زمانی که بازگشت چند نفر تشویقش کردند،
‫اما آن کجا و تشویق بعد از گل کجا؟
‫ولی فقط یک مرد که برایش میوه آورد، ‫بابت خدمتش تشکر کرد.
‫و سپس، جویای روح او شد.
‫اکنون این سرباز چند سالی را ‫در موسسات مختلف، بیمار خواهد گذراند.
‫و باید هر کاری که قوانین می‌گویند ‫برای سلامتی‌اش خوب است، انجام دهد،
‫و پذیرای ترحم دیگران باشد.
‫در این شب بود که متوجه شد نگاه زنان...
‫چگونه از او، به سمت مردانی ‫که کامل بودند معطوف شد.
‫چقدر سرد و دیروقت شده است.
‫چرا کسی نمی‌آید تا کمک کند به تختش بازگردد؟
‫چرا کسی نمی‌آید؟
بلبل جان مرجع دانلود رايگان فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده .:: www.bolboljan.net ::.