..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏ .:: www.bolboljan.net ::.
‫سال 2019 یکی از بدترین سالهای این دهه ‫برای فروشگاه های سنتی و فیزیکی بود
‫مستند اکنون کمتر است
‫فکر می کنید چرا ایده مینیمالیسم یا ساده سازی
‫در حال حاضر واقعاً جذاب است؟
‫
‫به نظرم دلیلش اینکه ما میتونیم ‫چیزهای زیادی داشته باشیم
‫بخشی از آمریکا به این چیزها اعتیاد پیدا کرده
‫احتمالاً به معنای اعتیاد در روانشناسی کلاسیک نیست
‫ما فقط چیزها را دوست داریم
‫امروز، دوشنبه قرار است
‫بزرگترین حراج آنلاین در همه زمان‌ها باشد
‫و به حدود 3.3 میلیارد دلار در فروش آنلاین خواهد رسید
‫هر چی فکر کنی، میتونی در خونه‌ات تحویل بگیری
‫حالا در عرض ۲۴ ساعت
‫این تقریبا مثل جادو میمونه.
‫بزودی وقتی به آسمان نگاه کنید، ممکنه شاهد ‫نسل جدیدی از ارتش تحویل مرسوله آمازون باشید
‫پهباد‌ها دارای بُرد ۱۵ مایلی(24 کیلومتر) هستند
‫و بسته ها را در 30 دقیقه تحویل می دهند
‫دنیای مصرف گرا می فهمد
‫که اگر بتونم کاری کنم که شما ‫قبل از فکر کردن، انتخاب کنید
‫می خوام، شما چیزهایی را بخرید ‫که نیازی بهشون ندارید
‫حواس من با یادآوری ها بمباران می شوند
‫مثلا: هی، تو باید اینو بخری
‫اگر اینو بخری، خوشحالتری
‫و به این صورت که با روشهای بسیار
‫سعی می‌کنند، شما را به تسلیم وا دارند
‫باشه، من می‌خرمش! بهش نیاز دارم!
‫آمازون ، بار دیگر استخدام می کند
‫این شرکت به دنبال جذب 100.000 کارگر برای پاسخگویی
‫به سطح فزاینده تقاضا در تجارت الکترونیکی است
‫بسیاری از خرده فروشی ها فراموش شده اند
‫و قدرت در دست غول ها تثبیت می شود
‫وسایل به راههای مختلفی ‫باعث نارضایتی ما هستند
‫چون جا گیرتر هستن
‫از چیزهایی که باعث شادی بیشتر ما میشون
‫من مینیمالیسم را حدود هفت سال پیش ‫ در میانه یک شکست پیدا کردم
‫ خیلی کار کردم. خسته بودم ‫شدیدا استرس داشتم
‫باید بیشتر زندگی کنم تا کار
‫فکر کنم فورا بلند شدم و رفتم تو کمدم
‫و لباسام را بیرون کشیدم
‫اوه، تا ۳ صبح بیدار موندم ‫و خیلی چیزا رو بسته‌بندی کردم
‫من کم کم شروع به، رها کردن چیزهام کردم
‫احساس آزادی داشتم
‫تغییر قطعا خواهد آمد ‫تغییر اجتناب‌ناپذیره
‫چون شما نمی‌توانید همچنان بیشتر مصرف کنید
‫بدون توجه به چیزی که سیاره میتونه ‫در هر سال ذخیره کنه
‫از نظر فیزیکی نمی تونی
‫پس سوال این نیست که اگر ما می‌خواهیم ‫به عنوان یک جامعه تغییر کنیم
‫چطور می‌خواهیم تغییر کنیم
‫چون ما تغییر خواهیم کرد ‫با طراحی قبلی یا با وقوع فاجعه
‫همه چیز با یه سوال شروع شد
‫چطور زندگیت با کمتر، بهتر میشه؟
‫چای میل دارید؟ ‫البته
‫باشه
‫
‫ آره، منظورم اینکه زیبایی برام مهمه
‫اما چیزی که برام مهمتره ‫داشتن فضایی مرتب و منظمه
‫بنابراین وقتی به مکان زندگیم نگاه کنی
‫همه چیز لزوما طراحی مینیمالیستی نداره
‫من از مسیرم خارج نمی‌شوم که فقط ‫زیبایی‌شناسی مینیمالیستی داشته باشم
‫اما برای من، مهمتر مرتب بودنه
‫ما اغلب سادگی را با آسونی اشتباه می گیریم
‫اما در واقع برعکس است
‫ساده زندگی کردن خیلی کار می‌بره
‫کار زیادی لازمه تا آگاهانه باشه ‫اونچه که آسونه حرکت با جریانه
‫بیرون رفتن و خریدن وسایل ارزون از IKEA
‫هر وقت که به وسیله‌ای ‫یا میز‌ی احتیاج داری، آسونه
‫خیلی سخته بتونی امتحان بردباری را بگذرونی
‫تا ببینی با چه چیزا میشه یا نمیشه زندگی کرد
‫اما در نهایت، ارزش کار کردن داره
‫مردم می روند تا این مستند را ببینید
‫این افراد ، مینیمالیست ها ‫مینیمالیست ها
‫مینیمالیست ها با ما هستند ‫جاشوا و رایان
‫آنها کتاب، پادکست و مستندی در نتفلیکس دارند
‫مخاطبان‌شون را هدایت میکنند ‫که چگونه با کمترداشتن به خوشبختی برسند
‫[رایان] فکر نمی کنم بتوانید درک کنید ‫چگونه من و جاش مینیمالیست شدیم
‫بدون اینکه به تربیت ما نگاه کنید
‫هر دو ما فقیر بزرگ شدیم
‫مادرامون با سوءمصرف مواد درگیر بودند ‫و ما هیچ وقت به اندازه کافی نداشتیم
‫رفیق، اینو ببین. این خیلی خنده داره
‫
‫وسایل‌مون مثل این بود
‫مثل این بود که خودت درست کنی
‫این قفسه‌مون تو آشپزخانه است
‫من واقعا بچه خوشحالی بودم تا کلاس دوم که
‫پدر و مادرم طلاق گرقتن
‫اتفاقی که برای خیلی از بچه‌ها میوفته ‫که والدینشون طلاق می گیرند
‫اما یادمه اوضاع واقعا بدردنخور بود
‫وقتی مادرم، پدرم را ترک کرد
‫و فقط یه عالمه
‫یه عالمه مهمونی را یادمه
‫و به عنوان یه بچه ‫به نظر خیلی باحال میومد
‫مامانم کاری میکرد که بهش خوش بگذره
‫من جاش را تو کلاس پنجم دیدم ‫وقتی به مدرسه راهنمایی اونا رفتم
‫
‫می‌شد حدس زد که هر دوی ما از ‫ خانواده های نابسامان هستیم
‫و برای رشد پول زیادی هم نداشتیم
‫یا شاید به این خاطر بود که ما ‫چاق‌ترین بچه‌های کلاس بودیم
‫اما ما اتفاقی با هم جورشدیم ‫و بهترین دوستای هم شدیم
‫وقتی بزرگ شدیم، احساس کردم که ‫می‌توانیم از مینیمالیسم استفاده کنیم
‫به این دلیل که مینیمالیسم یک استفاده ‫آگاهانه از منابعی است که دارید
‫و اگر منابع کمی دارید، مثل بچگی ما
‫ما می‌توانستیم خیلی بهتر عمل کنیم
‫با آگاهی بیشتر از این منابع
‫جالب است، چون وقتی فقیر هستی
‫مثل اینکه هر کی هر چی بهت میده، ‫ تو بگیریش
‫وقتی به خونه‌مون تو بچگی فکر میکنم ‫ما خیلی چیز داشتیم
‫چون ما هر چیزی را که به ما ‫ پیشنهاد شده بود را می‌گرفتیم
‫با این حال، ما چیزهای زیادی داشتیم ‫که نیازی نداشتیم
‫در واقع درهم و برهم بود ‫و هیچ ارزشی نداشت
‫وقتی فضای بیشتری به دست می‌آوریم ‫ما آن را با چیزهای بیشتری پر می‌کنیم
‫وقتی چیزهای بیشتری می‌گیریم ‫به فضای بیشتری نیاز داریم
‫پس ما برمی‌گردیم به انبارها ‫یا برمی‌گردیم به خانه‌های بزرگتر
‫ما هیچوقت دست از این پرسش برنمیداریم که ‫چه چیزی ضروری است؟ چه چیزی لازم است؟
‫و اینکه، چه چیزهایی در واقع ‫هیچ ارزشی در زندگیم ندارند؟
‫یک دهه پیش
‫وقتی ۲۸ سالم بود، هر چیزی رو ‫ که می‌خواستم بدست آوردم
‫من جوان‌ترین مدیر در تاریخ ۱۴۰ ساله شرکت ام بودم
‫و تمام مزایای حاشیه‌ای یک مدیر میانی را داشتم
‫در یک شرکت بزرگ
‫اتومبیل‌های لوکس
‫کمدی پر از لباس‌های برند
‫خانه‌ای بزرگ در حومه شهر ‫با توالت هایی بیشتر از ساکنانش
‫... فکر کنم بتونی بگی ‫من در رویای آمریکایی زندگی می‌کردم
‫... ولی بعدش، مامانم مُرد
‫و ازدواجم پایان یافت
‫هر دو در یک ماه
‫و این دو اتفاق مرا مجبور کرد ‫که به اطراف نگاه کنم
‫و این سوال را بپرسم که ‫تمرکز زندگیم روی چیست
‫میدونی چی فهمیدم؟
‫فهمیدم بر روی چیزی که به اصطلاح ‫موفقیت و دستاورد گویند، متمرکز شده‌ام
‫و به خصوص ‫بر روی انباشت چیزها
‫من ممکن بود در رویای آمریکایی زندگی کنم
‫اما این رویای من نبود
‫وقتی همه چیز داشتم ‫فکر کردم که میخوام
‫بفهمم که این چیزایی بود ‫ که همیشه دلم میخواست
‫در واقع اصلاً چیزی نبود که من می‌خواستم
‫شرکت‌ها و محرک سود شرکت
‫کاملا پشت اعتیاد، به چیزهایی است ‫که ما در این کشور داریم
‫روشی که شرکت‌ها در این کشور سازماندهی می‌شوند
‫این است که آن‌ها واقعا نیاز به ادامه رشد دارند
‫تعهد اولیه یک شرکت به سهامداران آن‌هاست
‫که آن‌ها مجبور به افزایش میزان درآمد خود می کنند
‫و رشد به نوعی پایه و اساس ‫نظام سرمایه‌داری است
‫من فکر نمی‌کنم مشکل این باشد که ‫ما چقدر در حال رشد و حرکت هستیم
‫بلکه مشکل در پاسخ ما به این است که ‫ما به کجا می رویم؟
‫من فکر می‌کنم یکی از بزرگ‌ترین ‫مشکلاتی که ما در جهان داریم
‫این است که مردم واقعا آزاد نیستند که انتخاب کنند
‫چه در مورد بازار آزاد صحبت می‌کنیم
‫یا یک جامعه آزاد، ‫اما مردم واقعا آزاد نیستند که انتخاب کنند.
‫چون شما فقط یک یا دو موسسه بزرگ دارید
‫که این انحصارهای مصنوعی را دارند
‫و آن‌ها برای همه تصمیم میگیرند
‫چی را می‌تونی ببینی ‫چی را می‌تونی بشنوی
‫و همینطور، دستکاری … در علایق ما
‫دستکاری در طبیعت ما، ‫در سلیقه خدادادی ما روی میدهد
‫بازاریابان با توانایی خود برای دستکاری ذهن ‫بسیار تاثیرگذار هستند
‫آنها توانایی خلق یک نیاز و یا درک یک نیاز
‫خارج از چیزی که خواسته شده را دارند
‫ما در تبلیغی ترین فرهنگ در تاریخ جهان ‫ زندگی می کنیم
‫در موردش فکر کن
‫صدها میلیون دلار صرف این می‌شود که به ما ‫ بگویند که ما به این نیاز داریم
‫و تأثیر می‌گذارد
‫پولی که برای تبلیغات در ‫ایالات متحده هزینه شده است
‫افزایش‌یافته است ‫از تنها ۵ میلیارد دلار در دهه ۱۹۵۰
‫به ۲۴۰ میلیارد دلار در امسال می‌رسد
‫و از ابتدای قرن بیست و یکم
‫بیشتر این هزینه ها از تلویزیون و رادیو به
‫تبلیغات دیجیتالی منتقل شده است
‫نتیجه اینکه، تبلیغات هوشمند و پیشگویانه
‫که ما را بهتر از خودمان می‌شناسه
‫شرکت‌ها کشف کرده‌اند که چگونه ‫دستگاه‌های خود را به هم وصل کنند
‫بنابراین آن‌ها می‌فهمند چه زمانی تبلت را برمیدارید ‫یا به موبایل خود برمیگردی
‫زمانی که شما کانال را در تلویزیون خود تغییر می‌دهید
‫یا با دستگاه هوشمندتان صحبت می کنید
‫با استفاده از GPS بر روی وسایل خود ‫آن‌ها می‌توانند حرکت شما را دنبال کنند
‫تا ببینند شما از کنار کدام بیلبوردها گذر کردی
‫که اغلب اینها را ذخیره می کند
‫و حتی میزان بدهی انباشته شده کارت اعتباری شما
‫آنها این حرکات را ترسیم می کنند
‫تا بدانند چه زمانی، زمان مناسبی برای ‫ ارسال پیام بعدی به شما است
‫و هدف نهایی همیشه یکسان است ‫تا شما را مجبور به خرید چیزهای بیشتری کند
‫و یکی از ترفندهایی که آن‌ها استفاده می‌کنند ‫چیزی است که به آن "تبلیغات کَسری" می‌گوییم
‫آنها برای ما تبلیغات می فرستند
‫که باعث میشه به طور ناخودآگاه ‫حس کنیم که ما ناقص هستیم
‫اگه این محصول را نداشته باشم
‫پس،اگه این خمیر دندان را نداشته باشم ‫کسی منو دوست نداره
‫اگر این مایع ظرفشویی را نداشته باشم ‫بچه هام برام ارزشی قائل نخواهند شد
‫همه اینو میخوان
‫فرقی با تمرین در باشگاه ندارد
‫این سونا ماساژ دهنده دست است
‫این باعث میشه خواستنی باشی ‫یک مجموعه مناسب برای هر مناسبتی
‫میتونی احساسش کنی میتونی ببینیش ‫می تونی احساسش کنی
‫این بمباران پیام ها که ما ناقص هستیم
‫فکر کن هر روز با مردم چه کاری می کند
‫بارها و بارها این پیام را میگیرید ‫که شما ناقص هستید
‫موی شما، لباس‌هایتان، پوست شما، ‫بدن شما ناقص است
‫بی امان
‫بنابراین میخواهیم کامل باشیم
‫و چون ما راهمون را برای کامل بودن ‫گم کرده‌ایم
‫راه‌های دیگر کامل بودن، داشتن ‫جامعه و هدف است
‫شما می دانید، که علاوه بر برند شخصی ‫یک هویت نیز دارید.
‫چون ما آن‌ها را از دست داده‌ایم
‫اشتیاق خود را برای تعلق داشتن و حس رضایت ‫نادیده می گیریم
‫با خریدن چیزهای بیشتر
‫ما واقعا نمی‌گوییم، ‫من می‌خواهم این چیزها را تبدیل به بُت کنم.
‫ما این را در ذهن خود نمی گوییم
‫هیچ‌کس عمدا این کار رو نمی کنه
‫اما ما می توانیم از رفتار ‫خودمان بفهمیم که واقعاً چنین کرده ایم
‫چون که می دونی ‫اگه داری به خودت میگی
‫خب، اگه من اون ماشین‌رو داشتم ‫آنوقت خوشحال بودم
‫اگه من تو اون خونه زندگی می‌کردم ‫اونوقت خوشحال می‌شدم
‫اگه ما به اون محله نقل‌مکان کنیم ‫ما خوشحال میشیم.
‫اگر آن مبل یا پرده‌های جدید را داشتم، ‫من آن موقع خوشحال بودم.
‫و این بدان معناست که شما در حال ‫ پرستش چیزها هستید.
‫شما رسماً به بیماری "اعتیاد به اشیا" مبتلا شده اید
‫و بنابراین، آن یک چیز معنوی می‌شود،
‫چون در رقابت با چیزهایی است ‫که واقعا مهم هستند.
‫همه دارن یه چیزی میفروشن
‫و این بدان معنا نیست که … ‫فروختن همیشه بد است. خیلی هم خوبه.
‫من می خواهم فروشگاه مواد غذایی ‫چیزهایی را بفروشد که بتوانم بخرم
‫من می خوام بتونم غذا بخرم، درسته؟ ‫پس می خوام اونا اینو به من بفروشند
‫این نیست که به مردم نگاه کنیم و آن‌ها را ‫به خاطر داشتن یک دیدگاه محکوم کنیم،
‫یا چون چیزی را دارن تبلیغ میکنند
‫یا برای داشتن محصولی که آنها تبلیغ می کنند.
‫بلکه مطمئن شوید که درک کرده اید
‫اینکه آنچه دیگران تبلیغ می کنند ‫همیشه سازگار نیست
‫همیشه با آنچه که نیاز دارید سازگار نیست.
‫عادتهای خرید من قبل از ‫مینیمالیسم، اجباری بود.
‫من پول خرج می کردم و ‫و خارج از کنترلم بود
‫خرید کردن پناهم بود ‫جایی بود که میخواستم باشم
‫برخی دوست دارند احساسی غذا بخورند. ‫من احساسی خرید می کنم
‫برای من معامله کردن اهمیت داشت
‫برایم پیدا کردن چیزی با ‫99 درصد تخفیف اهمیت داشت
‫اینکه می تونم یه تخفیف فوق‌العاده بگیرم
‫احتمالاً اون چیز را میخریدم
‫چون فکر می‌کردم این تنها شانس من است.
‫من ناخن گیر میخواستم
‫من میخواستم چیزهای فانتزی ‫ساده و معمولی را بخرم
‫که چیز متفاوتی به آن متصل است
‫من فقط یه سری چیزای تصادفی می‌خریدم
‫و بعدش متوجه می‌شدم ‫که دارم پولم رو هدر میدم
‫چیزایی که قبلا داشتم
‫من یه موتور 150 سی‌سی خریدم
‫من فکر کردم که یه جوری ‫زندگی منو تغییر می ده
‫می توانستم تصور کنم که خودم ‫در آتلانتا رانندگی می کردم
‫و اگر تا به حال در ترافیک ‫ آتلانتا بوده باشید،
‫آخرین کاری که می خوای بکنی ‫ اینه که موتور سواری کنی
‫حس کردم لیاقتش رو دارم ‫احساس کردم خیلی سخت کار کردم
‫و اینکه این چیزهای زیبا می آیند و ‫من را بسیار خوشحال می کنند
‫و بعدش احساس شرمندگی و گناه می کنی
‫و صورتحساب ها سر می‌رسند، و من ...
‫این فقط یک ... چرخه بد بود.
‫میدونی، فکر کردن به گذشته عجیبه
‫اما من نمی فهمیدم که در کودکی فقیر هستیم
‫ما تحت مساعدت های دولتی ‫و کوپن‌های غذایی بودیم
‫اما این به نظر من کاملا عادی بود
‫فقر مثل اکسیژن بود.
‫همش دور و بر من بود ‫اما نمی‌توانستم آن را ببینم.
‫با اینکه اونجا بود
‫کمی بعد از تولدم، سلامت روانی ‫پدرم به خاطر اوضاع بدتر شد،
‫و زمانی که همه چیز تغییر کرد
‫می‌بینی، وقتی مامان با بابام ازدواج کرد
‫او متوجه نشد که او از افسردگی ‫شدید و اسکیزوفرنی رنج می برد
‫اما او خیلی سریع فهمید که
‫بیماری روانی بابا فقط به خاطر ‫مصرف الکل بوده
‫که باعث می‌شد بدجنس و پرخاشگر باشه ‫و کاملا غیرقابل‌پیش‌بینی
‫حدس می‌زنم سو استفاده فیزیکی ‫ از سه‌سالگی‌ام شروع شد.
‫در حقیقت، اولین خاطره من به عنوان یک کودک
‫اینه که پدرم یه سیگار روی سینه ‫ برهنه مامانم خاموش کرد
‫اوضاع از اونجا بدتر شد ‫تا اینکه بالاخره، ما فرار کردیم
‫من و مامان در ۲۰ مایلی جنوب ‫به حومه دیتون رفتیم،
‫که به نظر خوب میاد، نه؟
‫حومه شهر
‫اما اصلا خوب نبود.
‫درست همینجا، سمت راست.
‫اون خونه سبز رو اونجا می‌بینی؟ ‫خودشه
‫آه
‫نگاش کن
‫همه چیز تخته کوب شده ‫انگار همه چی رو بهم پیچوندن
‫میخوای یه نگاهی بهش بندازی
‫ما در خانه‌ای زندگی می‌کردیم ‫که عملا از هم جدا شده بود.
‫اجاره ماهانه 200 دلار بود.
‫خانه ما همیشه بوی قوطی آبجو
‫و دود سیگار کهنه می داد
‫هنوزم میتونم بوش رو حس کنم
‫هر بار که چراغ آشپزخانه را روشن می‌کردم، ‫سوسک‌ها داشتن دست و پا میزدن
‫و هروقت که برق قطع شد
‫ما برای تلویزیون با سیم رابط ‫از همسایه برق میگرفتیم
‫این در جلو است
‫اوه، لعنتی
‫به نظر میاد صاحب داشته باشه ‫کاملا داره از هم میپاشه.
‫ وقتی اولین بار اومدیم اینجا می دونم ‫که برای کوپن غذا ثبت‌نام کردیم
‫به عنوان یک بچه، من تفاوت بین پول ‫سفید و سبزی که داشتیم رو نمیدونستم
‫چون کوپن‌های غذا ‫اسکناس های سفید بودند
‫و بعدش، می دونی ‫اسکناس سبز فقط پول بود، درسته؟
‫اون معامله میکرد
‫اون اسکناس‌های سفید را معامله می کرد
‫با اسکناس سبز، چون برای خریدن ‫الکل شما به اسکناس سبز نیاز داری
‫و بنابراین، هر آبجو که ارزان بود می‌خرید.
‫میدونی دیگه،بطری های شراب ‫ میلواکی یا قفسه پایینی‌ها
‫من هر روز از مدرسه به خانه می آمدم ... ‫حدود شش سال داشتم.
‫هر روز مامانم را بیهوش ‫روی کاناپه پیدا میکردم
‫این اتفاق عادی بود و ...
‫احساس می‌کنم در آن زمان ‫ متوجه این موضوع نشدم،
‫ولی یه جورایی فکر کردم که ‫تقصیر منه، میدونی.
‫هر چه اوضاع واضح تر شد ، ‫مشروب خوردن مادرم بدتر شد.
‫حالا اشتباه نکنید ، مادرم آدم ‫خوب و مهربانی بود
‫و خیلی شوخ طبع بود
‫جایی در میانه مسیر او معنای ‫ زندگی خود را از دست داد
‫و من تنها راه برای شکستن ‫ چرخه را می دانستم،
‫تنها راهی که می توانم معنای ‫ گمشده اش را پیدا کنم،
‫این بود که وقتی بزرگ شدم ‫ پول زیادی بدست آورم.
‫یادمه وقتی نوجوون بودم
‫من بیشتر تابستون رو ‫برای بابام کار می‌کردم
‫نقاشی و چسباندن کاغذدیواری
‫و باید بعضی از خانه‌هایی که ‫توش کار می‌کردیم رو می‌دیدی
‫بعضی از آن‌ها باورنکردنی مجلل بودند
‫گاراژ‌های 900 متر مربعی
‫استخرهای شنا سرپوشیده،
‫سالن های بولینگ خصوصی.
‫آرزوی داشتن هیچ کدام را نداشتم ‫ولی خیلی چشمگیر بود
‫و بعد یک روز، ما شروع به کار در خانه‌ای ‫ واقعا عالی کردیم.
‫شبیه خانه‌ای چند میلیون‌دلاری نبود،
‫اما این خانه از هر خانه ای که مادر و پدر من ‫ تا به حال داشته اند ، زیباتر بود
‫دیوارهای خانه شان،
‫با چهره‌های خندان خانواده و دوستان ‫تزئین شده بود
‫که خوشبخی آن‌ها را تایید می‌کرد.
‫و وسایل‌شون تمام گوشه و کنار ‫ خونه را پُر می کرد.
‫خودم را در آنجا تصور می‌کردم.
‫فکر می‌کردم چقدر خوشحال میشم ‫ اگه یه همچین خونه ای داشته باشم
‫پُر از همه اون وسایل
‫خب، من پیش پدرم رفتم و ازش پرسیدم
‫چقدر پول لازم دارم که همچین ‫خونه ای داشته باشم؟
‫به من نگاه کرد و گفت: " پسرم، اگر شما ‫50.000 دلار در سال درآمد داشته باشید،
‫شما احتمالا استطاعت چنین جایی را دارید."
‫پس این به معیار من تبدیل شد. 50.000 دلار.
‫بعد، در طول سال آخر دبیرستان،
‫من و جاش تو سالن غذا خوری ‫تنها نشسته بودیم
‫و صحبت کردیم
‫در مورد آنچه که قرار بود بعد از ‫فارغ‌التحصیلی انجام دهیم.
‫من به او گفتم، " نمی‌دانم ‫چکار می‌خواهم بکنم،
‫اما اگر بتوانم راهی برای کسب ‫ ۵۰۰۰۰ دلار در سال پیدا کنم،
‫می‌دانم که خوشحال خواهم شد."
‫پس این همان کاری است که انجام دادم. ‫جاش هم رفت و این کار را کرد.
‫ما فروشنده شدیم و شروع به ‫کسب 50 هزار دلار شدیم
‫اما یه چیزی اشتباه پیش رفت
‫من خوشحال نبودم،مجبور شدم ‫برگردم به نقشه ها و برنامه ریزی‌هام
‫و خوشبختانه فهمیدم چه اتفاقی افتاده
‫فراموش کردم تَوَرُم را در نظر بگیرم
‫واسه همین با خودم فکر کردم
‫خوب، شاید شادی در ۶۵،۰۰۰ دلار در سال باشد
‫یا شاید ۹۰،۰۰۰
‫یا شاید در شش رقم
‫یا داشتن یه مشت خرت و پرت
‫شاید این خوشحالی بود.
‫هر سعادتی که بود،
‫می‌دانستم، وقتی به آنجا برسم، ‫بالاخره احساس آزادی می‌کردم.
‫من اتومبیل‌های جدید، لوازم الکترونیکی، ‫و کمدهایی پر از لباس‌های گران‌ قیمت خریدم.
‫من دکوراسیون و وسایل خانه گران قیمتی خریدم،
‫و من همیشه آخرین مدل گجت‌ها رو داشتم
‫و زمانی که پول کافی در بانک نبود، ‫هزینه غذاهای گرانقیمت،
‫نوشیدن‌های نوبتی و مرخصی‌های احمقانه ‫را با کارت‌های اعتباری پرداخت میکردم
‫وقتی پول بیشتری بدست آوردم،پول بیشتری خرج کردم ‫همه‌اش به دنبال خوشبختی بودم
‫همه‌اش به دنبال رویای آمریکایی بودم
‫چیزی که به نظرم بی‌نظیره
‫اینکه وقتی شما مُهاجریند، رویای آمریکایی ‫هنوز چیز خوبیه
‫به نظرم تنها این افراد هستند ‫که در رویای آمریکایی رشد کرده‌اند.
‫افرادی که دیگه براش ارزش قائل نیستند
‫چون تبدیل به کابوس آمریکایی شده
‫مردم آمریکا بیشتر از تقریبا ‫هر کشور صنعتی کار می‌کنند،
‫بسته به اینکه به کدام اطلاعات نگاه می‌کنید، ‫ اما ما ساعت‌های طولانی کار می‌کنیم.
‫ما ساعت‌های طولانی کار می‌کنیم ‫همانطور که در جوامع فئودالی کار می‌کردند.
‫ما مرخصی‌های کوتاهی داریم
‫نیمی از کشور حتی دو هفته مرخصی هم نمی‌گیرد.
‫ما بیشتر از قبل در حال رفت و آمد هستیم،
‫ما بیشتر از قبل، تنها در مقابل ‫صفحات نمایش وقت می گذرانیم
‫ما در حال از دست دادن چیزهایی هستیم ‫ که ما را خوشحال می‌کند
‫و جامعه را امن‌تر و ایمن‌تر می‌سازد،
‫این یک جامعه است.
‫ما داریم از دستشون میدیم
‫و آن زمان را با کار و خریدن چیزهای ‫بیشتر عوض میکنیم
‫چیزی که تو در زندگیت نمی خوای ‫افق بی‌پایان آرزوست
‫فقط به کمی بیشتر از این نیاز دارم، ‫یا کمی بیشتر از آن
‫من به موفقیت بیشتر، درآمد بیشتر، ‫ ثروت بیشتر نیاز دارم،
‫یه خونه بزرگ‌تر، ماشین بزرگ‌تر، بزرگ‌تر از این، ‫چون این فقط یک سوراخ سیاه بی‌پایان ست.
‫وقتی همه چیزهایی که می‌خواهیم ‫ را به دست آوردیم،
‫ما در پیش‌بینی‌ این که چقدر ‫خوشحال می‌شویم، اشتباه میکنیم،
‫چون مغز اون چیزا را عادی می کنه.
‫بعد از چند ماه، شما آن را عادی می‌کنید،
‫و تو میگی، خیلی خب، اون موقع عالی بود
‫اما حالا من یک مجموعه آرزوی جدید، ‫یک مجموعه رویای جدید دارم
‫و اونچه که امروز سقف است
‫به طبقه کف تبدیل میشه ‫برای سطح جدیدی که میخوای بهش برسی
‫و بنابراین، آنچه رویای آمریکایی است ‫ این حس آزادی است.
‫حالا اینو از کجا گیر آوردی؟ ‫فقط با جمع کردن پول بیشتر؟
‫نه، این جوابگو نیست
‫نه تا وقتی چیزای بیشتری جمع کنی
‫با پول بیشتر، ‫چون تو هنوز گیجی
‫تو فقط یه صفر به حماقت خودت اضافه کردی
‫و چیزی که شما از این اتفاق باید یاد بگیرید ‫اینکه، تنها به آنچه که لازمه متعهد باشید
‫تا بتوانید یک سِپَر به دور زندگی ‫خود ایجاد کنید
‫و این استقلال را در جایی ایجاد کنید ‫ که پس انداز کافی داشته باشید
‫که در صورت لزوم بگویید: ‫"این کار را ولش کن، من پولش را درآوردم"
‫تو یه مُشت بدهی نداری ‫که روی سرت خراب شه
‫چیزهایی را می‌خرید که واقعا ‫به آن نیاز ندارید
‫با پولی که در واقع ندارید
‫برای تحت‌تاثیر قرار دادن افرادی که تو ‫ اصلا دوستشون نداری.
‫و بنابراین، شما با اینکار استقلال ‫خود را از دست داده‌اید،
‫تو آزادی خودت را از دست دادی
‫در ازای یه سری خرت و پرت
‫که در حراج سال آینده هیچ ‫ارزشی نخواهد داشت.
‫شما تقریباً پشیمانی بعد‌ از خرید ‫و همچنین بحران قماربازی خواهید داشت
‫جایی که برای اون چیز قمار کردی ‫و حالا اون را داریش
‫آیا می خواهید آن را رها کنید ‫حتی اگر باعث ناراحتی شما شود؟
‫پس به نظرم یه بخشی از روند کار ‫برای همه ما این باشه که
‫مطمئن شویم به دنبال چیزی هستیم ‫که واقعاً میخواهیم
‫و زمانی که چیزی داریم صادقانه ‫ارزیابی کنیم که،
‫این چیزیست که برای معرفی زندگیم می‌خواهم؟ ‫آیا واقعاً میخواهم این چیز را نگه دارم؟
‫دنبال کردن رویای آمریکایی، برای من ‫بسیار گران تمام شد.
‫زندگی‌ام مملو از استرس و اضطراب ‫و نارضایتی بود.
‫به نقطه‌ای در زندگی رسیدم ‫ که نمی‌دانستم چه چیز مهم است.
‫اما یک چیز روشن بود.
‫من یک خلا بزرگ در زندگی ام داشتم
‫بنابراین سعی کردم آن خلا را مثل بسیاری ‫ از مردم با خرت و پرت پُر کنم.
‫من ۶۰، ۷۰ و گاهی ۸۰ ساعت ‫ در هفته کار میکردم
‫قسمتی از مهم‌ترین جنبه‌های ‫ زندگی‌ام را فراموش کردم.
‫به سختی در مورد سلامتی ‫و روابط خودم فکر می کردم
‫یا چیزهایی که مورد علاقه‌ام بودن
‫من برای حقوق زندگی میکردم
‫فقط برای حقوق زندگی میکردم
‫فقط برای چیزها زندگی میکردم
‫اینگونه بود که کارتهای اعتباری‌ به سمت ‫پرداخت هزینه‌های
‫بی ملاحظه منحرف شده بود
‫به سمت بدهی بیشتر برای حفظ سبک زندگی ‫ که ازش لذت نمی بردم
‫من همه چیز داشتم، برای پر کردن ‫هر گوشه‌ی زندگی مصرف‌‌گرایانه‌ام
‫تلویزیون های غول پیکر، ظروف چینی، ‫لوازم خانگی از فولاد ضد زنگ
‫میزهای مرمر،ساعتهای گران قیمت، ‫ کت و شلوارهای متناسب
‫و بیشتر و بیشتر و بیشتر.
‫سپس، در اواخر سال ۲۰۰۸، ‫ در واقع دو روز قبل از کریسمس بود،
‫مامانم بهم زنگ زد
‫او اوایل همان سال به فلوریدا ‫نقل‌مکان کرده بود.
‫تا سرانجام در تامین اجتماعی بازنشسته شود.
‫اما در بیست و سوم دسامبر متوجه شد ‫که او سرطان ریه در مرحله چهارم دارد.
‫و در کم‌تر از یک سال، اون از دنیا رفت
‫من آن سال در فلوریدا وقت زیادی ‫را با مامان گذراندم.
‫همانطور که او با شیمی درمانی و ‫پرتو درمانی مبارزه می کرد.
‫اما وقتی فوت کرد متوجه شدم ‫ که باید برای آخرین بار ببینمش
‫و این دفعه، برای رسیدگی به وسایلش بود
‫بنابراین من از دیتون، اوهایو، به پایین ‫ساحل سنت پیت در فلوریدا پرواز کردم.
‫وقتی رسیدم، می دونی چی پیدا کردم؟
‫خرت و پرت
‫به اندازه سه خانه خرت و پرت داخل آپارتمان ‫کوچک تک خوابه مادرم بود
‫نه اینکه مامان یه آشغال جمع کن باشه
‫منظورم اینکه من هیچ گربه مرده‌ای ‫ تو فریزر پیدا نکردم
‫ولی اون خیلی چیزا داشت
‫به اندازه 65 سال انباشتگی
‫میدونی متوسط وسایل یه خانواده آمریکایی
‫بیش از ۳۰۰.۰۰۰ قلم است؟
‫300,000!
‫فقط یه نگاه به یه زیرزمین ‫یا زیر شیروونی یا گاراژ بنداز
‫چی می‌بینی؟
‫کالاهای ورزشی استفاده‌نشده، تجهیزات ورزشی،
‫لوازم اردو، تزئینات تعطیلات،
‫ابزار موسیقی، قطعات یدکی،
‫لوازم الکترونیکی قدیمی،
‫سیم‌های متفرقه و کابل‌های مختلف،
‫مجلات و نوارهای کاست ، ‫و دیسک های فشرده،
‫چوب کوتاه و دستگیره ، خرده ریز ،
‫و همه چیزهایی که فراموش کرده بودیم ‫حتی صاحب آن هستیم
‫جعبه‌ها و صندوق‌ها ‫و اتاقهایی مملو از وسایل
‫ما خیلی چیز داشتیم، خیلی چیز
‫کمد من خارج از کنترل بود
‫من کمدم پر از لباس بود ‫کشو‌هام پُر از لباس بود
‫تجهیزات عکاسی ، تجهیزات دوچرخه سواری
‫محصولات مراقبت از پوست، محصولات زیبایی.
‫کفش‌ها، کیف‌ها
‫من کمد رو باز می‌کردم و همه چیز خراب می‌شد
‫نمیدونم چرا، ولی من ‫سه‌تا کفش فوتبال داشتم
‫با اینکه من اصلاً فوتبال بازی نمی‌کنم
‫می دونی، چیزایی که مردم ‫در طول سال‌ها بهم داده بودن
‫چه کارت بودن یا اشیاء
‫یا نشانه هایی که از رویدادهای مختلفی ‫ که رفته بودیم ، نگه داشته بودم.
‫اما این یک چرخه بی پایان بود
‫من به این نیازدارم، من به آن نیاز دارم
‫خرید چیزهایی که فکر می‌کنیم
‫راه‌حل مشکلات ماست، آسان است.
‫یادمه وقتی بچه داشتم ‫واقعا دلم می‌خواست اونا خوب بخوابند
‫و فکر کردم که فقط به یه وسایل خواب ‫ عالی احتیاج دارم تا این اتفاق بیفته
‫برای همین من چهار نوع مختلف قُنداق داشتم،
‫انواع مختلفی از وسایل خواب زیپ دار.
‫گر شما به سایت آمازون بروید، می‌توانید ‫ببینید که دوجین ازشون وجود دارد.
‫انواع مختلفی از مکانیزم‌ها برای ‫ خواباندن نوزادان وجود دارد.
‫تجهیزاتی که می‌توانید بخرید.
‫اما واقعیت این است که ‫خواباندن نوزادان واقعا سخت است،
‫و ما میتونیم در تله تلاش برای خریدن راهکاری ‫برای برون رفت از این شرایط سخت بیفتیم
‫و اینکه … اغلب آنها بسیار موفق و ‫بسیار گران هم نیستند.
‫من فکر می‌کنم بهترین راه برای دانستن ‫ اینکه آیا شما چیزهای زیادی دارید یا نه
‫این نیست که صبر کنیم ببینیم آیا شما برای ‫ نگه داشتن آن‌ها اتاق کم میآورید یا نه
‫بلکه از خود می‌پرسید که آیا ‫ آن‌ها به درد میخورند یا نه
‫وقتی که به دردتان نخوردن ‫باهاشون چیکار میکنید
‫حتی اگر فقط یک چیز داشته باشی، ‫ باز هم چیزهای زیادی داری
‫دلیل اینکه ما افسرده و خالی هستیم ‫اینکه چیزهای زیادی داریم
‫اینکه اگر چیزهای اشتباه را بیشتر کنی، ‫ کمتر میشی،
‫چیزهای عمیق‌تری وجود دارد ‫که ما را به هم پیوند دهد.
‫نیاز ما به معنا، نیاز ما به پیشرفت،
‫نیاز ما به صمیمیت .
‫دلیل قدرتمند بودن پیام مینیمالیسم
‫اینکه ما روی همه‌ی چیزهای غلط ‫در حال افراط هستیم،
‫و ما در حال مرگ از گرسنگی برای چیزهایی ‫ هستیم که واقعا مهم هستند.
‫البته، بیشتر ما احتکار کننده نیستیم ‫درسته؟
‫نه
‫ما فقط چیزهای زیادی نگه می‌داریم.
‫ما یک عمر خاطرات جمع‌آوری‌شده ‫را نگه میداریم
‫می‌دانم که مامان واقعا این کار را کرده و ‫من اصلا نمی‌دانستم با آنها باید چه کنم.
‫پس من کاری را کردم که هر ‫ پسر خوبی انجام میده
‫من به U-Haul زنگ زدم ‫(شرکت حمل بار)
‫من به حمل بار زنگ زدم و ازشون ‫ بزرگترین کامیون‌شون را خواستم
‫در واقع مجبور شدم یک روز بیشتر ‫صبر کنم چون خیلی بزرگ می‌خواستم
‫تا زمانی که کامیون 8 متری در دسترس باشد
‫در همان حال که منتظر رسیدن کامیون بودم، ‫چند تا از دوستان مادرم را دعوت کردم.
‫تا به من در مرتب کردن وسایلش کمک کنند
‫منظورم اینه که چیزای زیادی وجود داشت ‫ که به تنهایی قابل انجام نبود
‫اتاق نشیمن او پر از مبل‌های عتیقه بود،
‫و نقاشی‌های قدیمی،
‫و رومیزی‌های ابریشمی بیشتر از ‫آنچه میتونم حساب کنم
‫و آشپزخانه اش پر بود
‫با صدها بشقاب، ‫و فنجان ها، و کاسه ها ،
‫و یه سری وسایل بد
‫و حمام هم پر شده بود.
‫با انبوهی لوازم آرایش، ‫کرم ضد آفتاب و محصولات بهداشتی
‫که میشد باهاش یه کار ‫زیبایی کوچک راه انداخت
‫و به نظر میومد با یکی از کمدهاش ‫یه هتل رو اداره می‌کرده
‫که با حوله های حمام نامناسب پر شده بود ،
‫حوله ساحلی و حوله خشک کردن ظروف
‫دیگه از اتاق خواب مامان براتون نگم!
‫منظورم اینکه، چرا مامان ۱۴ تا کت ‫زمستونی تو کمد اتاقش گذاشته بود؟
‫یالا، آخه اون تو ساحل سنت پیت زندگی می‌کرد
‫به هر حال، من داشتم تلاش می‌کردم ‫ تمام وسایل مامان رو جمع کنم
‫وقتی که زیر تختش رو نگاه کردم
‫من متوجه این چهار جعبه شدم، ‫جعبه‌های کاغذ چاپگر قدیمی،
‫یه جورایی سنگینه
‫با مقدار زیادی نوار چسب بسته شده
‫متوجه شدم که هر جعبه برچسب خورده
‫که فقط یه شماره روی اون طرف ‫با ماژیک سیاه نوشته شده
‫و من اونجا ایستادم
‫به پایین نگاه کردم
‫حیران بودم که چه چیزی ممکن است ‫داخل آن جعبه‌ها باشد.
‫معلوم شد که آنها تکالیف دبستان من بوده.
‫از کلاس اول تا چهارم
‫وقتی جعبه‌ها رو باز میکردم ‫کنجکاوی‌ام بیشتر می شد
‫و با خودم گفتم: چرا مامان اون همه ‫تکالیف مسخره را نگه داشته بود؟
‫اما سریع یادم افتاد و همه چیز روشن بود
‫مامان تکه‌ای از من رو نگه داشته بود
‫مامان همه خاطرات را داخل ‫ جعبه‌ها نگه داشته بود
‫اما یه لحظه صبر کن
‫این جعبه‌ها بیش از دو دهه بسته شده‌بودند.
‫واضح بود که مامان به هیچ کدوم از خاطرات ‫داخل اون جعبه‌ها دست نزده
‫که به من کمک کرد تا برای اولین بار ‫چیز مهمی را درک کنم.
‫خاطرات ما در چیزهای ما نیست.
‫خاطرات ما در درون ما هستند.
‫می بینی، نیازی نبود مامان اون ‫جعبه ها را نگه داره
‫تا یه تیکه از من رو نگه داره
‫من هیچ وقت داخل اون جعبه‌ها نبودم
‫اما وقتی اطراف آپارتمانش رو گشتم، ‫به همه وسایلش نگاه کردم
‫و فهمیدم که دارم آماده میشم ‫که همین کار بکنم
‫اگه با خودم روراست باشم
‫من خودخواهانه بیشتر وسایل ‫مامان رو می‌خواستم
‫با اینکه هیچ ارزشی برایم نداشتن
‫همان طور که تا ابد اونجا بودن
‫اما حقیقت اینه که، با رها کردنشون
‫متوجه شدم که می‌توانم به زندگی ‫دیگران ارزش اضافه کنم.
‫من بیشتر چیزهای او را به دوستانش ‫و خیریه‌های محلی اهدا کردم،
‫چیزهایی برای خانه جدید پیدا کردم
‫و چندتاش را هم میتونستم بفروشم
‫پولش را هم تونستم به ‫ دو موسسه خیریه اهدا کنم
‫که به مامان در شیمی‌درمانی و ‫پرتودرمانی کمک کرده بودن
‫فهمیدم که میتونم ‫خیلی بیشتر کمک کنم
‫اگه که بخوام، رهاشون کنم
‫وقتی بالاخره به اوهایو برگشتم،
‫با یه مشت چیزای احساسی برگشتم
‫یک نقاشی قدیمی، چندتا عکس،
‫شاید یکی یا دوتا رومیزی
‫که بهم کمک کرد تا درک کنم که ‫با داشتن موارد احساسی کم‌تر،
‫ما می توانیم از اون موارد احساسی ‫لذت بیشتری ببریم.
‫اون چندتایی که نگه داشتم ‫برام ارزش بیشتری داره
‫که حتی حاضرم به جاش ده‌ها ‫یا صدها چیز بی ارزش را بندازم تو آب
‫سرانجام، مجبور شدم چیزی ‫را که سنگینم میکرد، رها کنم
‫قبل از اینکه بتونم ادامه بدم
‫که حرکت کنم
‫مجبور شدم یه لیست از ‫ زندگی خودم تهیه کنم
‫که معلوم شد من یه زندگی ‫سازمان‌یافته دارم
‫اما در واقع من فقط یک احتکار کننده ‫منظم بودم.
‫و اگه به زیر سطحش نگاه می کردید،
‫شما می‌توانستید یک عمر مصرف ‫بی‌حساب پیدا کنید.
‫همچنان که شرکت‌ها به نوآوری ادامه می‌دهند،
‫توانایی ما برای نشان دادن خودداری ‫بیش از پیش دشوار شده‌است.
‫نیروی کار خارجی
‫همراه با پیشرفت‌ها در حمل و نقل، ‫تولید و تدارکات
‫هزینه محصولات مصرفی را به میزان بسیار ‫کاهش داده‌است.
‫و حالا، با یک کلیک روی خرید، ‫همون روز تحویل بگیر،
‫و جامعه‌ای که بدهی کارت اعتباری ‫چیزی عادی شده است،
‫ما افتادیم تو گودالی که خودمون کندیم
‫بطور میانگین هر آمریکایی، چهار ‫کارت اعتباری در کیف پولش داره
‫و میانگین بدهی کارت اعتباری ‫برای خانواده‌های بدهکار
‫بیشتر از ۱۶۰۰۰ دلار است.
‫هر ساله هزینه بیشتری برای کفش، ‫ جواهرات و ساعت خرج می کنیم
‫تا آموزش عالی.
‫یادمه وقتی بچه بودم یه چیزی به اسم "layaway" بود
‫ما میرفتیم فروشگاه و لباسای ‫مدرسه مون رو انتخاب می‌کردیم
‫و مامانم اونا رو روی "layaway" می گذاشت
‫به این معنی که هفته‌ای یکبار برای چند هفته‌ ‫میرفت اونجا و پولش را میداد
‫تا زمانی که همه پول را پرداخت کرد.
‫می‌تونستیم همه چیز را به خانه بیاوریم.
‫این مفهوم اکنون وجود ندارد. ‫ اگر شما این چیزها را می‌خواهید،
‫کارت اعتباری را بذار و همین الان بردار بیار.
‫و به نظرم تغییر عملکرد در روش خریدمون
‫در انتظارات ما تفاوت ایجاد کرده‌.
‫و نوعی حس استحقاق در مورد ‫آنچه که باید داشته باشیم،
‫و زمانی که باید آن را داشته باشیم، ‫و اگر ما باید منتظر آن باشیم.
‫متاسفانه، آمریکا به طور فزاینده‌ای ‫از نظر احساسی نابالغ شده‌است.
‫من میخوامش و الان هم میخوامش
‫و من لایق این هستم چون نفس میکشم
‫این یک کودک چهار ساله ‫در راهروی چی پُف است
‫در حالی که غش می‌کرد، ‫چون نمی تونه چی پُف داشته باشه
‫در حالی که من دارم با یک زن ‫یا مرد 54 ساله صحبت میکنم
‫چون اون نمی تونه این چیز ‫کوچکی رو که میخواد بخره
‫چون اون پول نداره.
‫حدس بزن چی شده؟ تو هرگز پول ‫نداری برای هر چیزی که بخواهی
‫نوعی از بدهی که بیش‌ترین مشکلات ‫را در جامعه ما ایجاد می‌کند
‫بخاطر حس نیاز به حفظ ظاهر است
‫گذاشتن بار اضافی بر روی ‫خودتان برای نوعی ظاهر سازی
‫اگر توانایی خرید BMW را ندارم،
‫اما قرض میکنم تا یکی‌اش را بگیرم
‫من این کارو می‌کنم چون … ‫من جایگاه اجتماعی میخوام، درسته
‫که به عنوان یه شخص خاص دیده بشم
‫هنگامی که نیازهای اساسی شما برآورده شد،
‫روشی که ما به عنوان انسان ‫مشخص می‌کنیم که چه مقدار کافیه
‫در ارتباطه با آدمهای اطرافمون
‫و این همون جاییه که عبارت ‫"همگام شدن با جونزها" مطرح شد.
‫ما وسایل مون و لباس‌هامون و ‫ماشین‌هامون رو قضاوت می‌کنیم
‫براساس افرادی که دور و بر ما هستند.
‫قبلاً اینگونه بود که مردم اطراف ما ‫از نظر اقتصادی-اجتماعی مشابه بودند.
‫بنابراین این خیلی جالبه، ‫همه ما یک چیز داریم
‫اما حالا، با هجوم تلویزیون و رسانه اجتماعی،
‫آن‌ها چیزی دارند که به آن پیروی ‫ از گروه مرجع گفته میشه
‫حالا من موهایم را با جنیفر انیستون ‫مقایسه می‌کنم.
‫حالا من خانه‌ام را با کیم کارداشیان ‫مقایسه می‌کنم.
‫به نظرم ما امروزه بیشتر استرس داریم ‫و از قبل ناراضی‌تر هستیم،
‫چون ما خیلی بیشتر می‌دانیم، ‫یا فکر می‌کنیم خیلی می‌دانیم،
‫در مورد اینکه چه اتفاقی تو خونه ‫همسایه ها و دوستامون افتاده
‫و مقایسه خیلی قوی‌تر از نسل‌های قبل است،
‫و ما دائما زندگی خود را با زندگی ‫دیگران مقایسه می‌کنیم.
‫و وقتی این کار را می‌کنیم، ‫به ندرت متوجهش می شویم
‫در این دوران، بیش از نسل‌های پیشین،
‫ما باید یاد بگیریم ‫توجه خود را مدیریت کنیم،
‫چون افراد زیادی هستند که برای ‫به دست آوردن آن رقابت می کنند
‫و به ما بگویید، مثلا، ‫"به این نگاه کنید، و شما خوشحال خواهید شد!"
‫این را بخر و خوشحال خواهی شد! "
‫و تو باید از همه اینا روبرگردونی و بگی "نه"
‫من اول، زمان میخوام
‫تا ایده‌آل های خودم که منو خوشحال ‫میکنه، پیدا کنم
‫برای من همه چیز با این سوال شروع شد
‫چطور زندگیت با کمتر، بهتر میشه؟
‫با پاسخ به این سوال، من توانستم ‫هدف خود از مینیمالیسم را مشخص کنم.
‫نه تنها "چطوری آن"، ‫بلکه مهمتر از اون "چرایی آن".
‫متوجه شدم، اگر زندگی ام را ساده کنم،
‫برای سلامتیم و روابطم ‫زمان بیشتری خواهم داشت،
‫برای خلاقیت‌ام، امور مالی‌ام،
‫و من می‌توانم به روش معناداری ‫ به دیگران کمک کنم.
‫می‌دانید، من توانستم مزایای ‫ مینیمالیسم را درک کنم.
‫خُب، قبل از اینکه کمد لباس را تمیز کنم
‫و بنابراین،وقتی که زمان مُرتب کردن رسید، ‫از جایی کوچک شروع کردم
‫از خودم سوال دیگری پرسیدم.
‫چی میشه اگه یه چیز مادی رو ‫از زندگیت حذف کنی
‫برای یکماه هر روز؟ فقط یکی، ‫چه اتفاقی می‌افتاد؟
‫بذار بهت بگم من از شَر بیشتر از ۳۰ تا ‫چیز تو ۳۰ روز اول خلاص شدم
‫همینطور، بیشتر
‫این نوعی چالش شخصی بود،کشف اینکه ‫چه چیزی رو می‌توانم از دستش خلاص شوم.
‫به خاطر همین اتاق و کمد هام رو گشتم ‫توی کابینت و راهرو هام
‫ماشین و دفتر کارم،
‫گشتن دنبال چیزی‌های دور ریختنی
‫و نگه داشتن چیزهایی که به زندگیم ‫ ارزش می‌بخشند.
‫با فکر کردن به هر چیزی در خانه‌ام، ‫ از خودم می پرسم
‫آیا این چیز به زندگی من ارزش می بخشد؟
‫هر چه بیشتر این سوال را می پرسیدم، ‫بیشتر حرکت می‌کردم،
‫و پذیرش مینیمالیسم ‫روز به روز راحت تر شد.
‫هر چه بیشتر این کار را انجام دهید، خود را ‫ آزادتر و شادتر و سبک‌تر احساس می‌کنید،
‫و بیشتر دلت می خواد پرت کنی تو دریا.
‫برای من، داشتن چند تا پیراهن ‫ به نصف یک کمد ختم می‌شد.
‫تعداد کمی از دی‌وی‌دی‌ها از یک قفسه ‫کامل از دیسک‌های استفاده‌نشده باقی ماند.
‫و چند مورد تزیینی
‫از کشوهای خرت و پرت باقی ماند ‫ که دیگر این اسم را ندارن
‫این چرخه زیباست. هرچه فعالیت ‫بیشتری بکنی، بیشتر می خواهی فعالیت کنی.
‫وقتی شروع به خلاص شدن از شر چیزها کردم،
‫درست مثله یه حرکت آنی ‫همه چیز را فرا گرفت
‫این یک گلوله برفی بود که ‫نمی‌توانستم جلوش را بگیرم.
‫من آماده بودم تا هر چه ‫ممکن بود را از بین ببرم.
‫وقتی اون کشوها رو باز می‌کنی و به چیزی ‫ که داخل اونا هست نگاه کنی
‫فکر نمی‌کنم حتی متوجه شده‌باشی
‫نصف چیزهایی که داشتی ‫توی کمد و کشوها قایم کرده بودیم.
‫ تمرکز بر روی یک قسمت از خانه کمک میکنه،
‫که به جای اینکه فقط فکر کنی
‫ واو، من ۳۵ سال چیز تو این خونه‌ دارم ‫ که باید از شرش خلاص بشم
‫ما از شر اجاره انبار خلاص شدیم.
‫اجاره یه انبار بزرگ که ما ‫چندین ساله بابتش داریم پول می‌دهیم
‫و واقعاً حتی نمی دانستیم ‫چه چیزی اونجا هست، را تمومش کردیم.
‫یادمه از وسط مجموعه سی‌دی هام ‫ رد میشدم
‫و حتی یادم نبود که سی‌دی خوان ‫در ماشین دارم یا نه.
‫این تنها چیزی بود که باعث شد فکر کنم، ‫ " این احتمالا یک دلیله برای ...
‫من که این سی‌دی‌ها را دیگه نگه ندارم حتی ‫اگه بدونم که میشه اونها را پخش کرد یا نه.
‫همچنان که از شر این چیزها خلاص می‌شدم،
‫یکی یکی احساس آزادی بیشتری می‌کردم
‫آزادی وجود داشت.
‫وقتی شروع کردم از شر ‫۱۴ شلوار خلاص شدم
‫باورم نمی‌شد ‫چقدر انبار کرده بودم.
‫ و رفتم و اون‌ها را شمردم،
‫و دیدم 14 تا شلوار تو کمد جا گرفتند
‫ما خونه مون رو برای فروش گذاشتیم
‫چون ما فقط می‌خواستیم ‫از نو شروع کنیم
‫و فقط زندگی کنیم و واقعا
‫آزاد باشیم.
‫احساس خیلی آزادکننده‌ای بود، ‫برای شروع
‫و منم باهاش همراه شدم.
‫هشت ماه پس از مرگ مادرم،
‫من به عمد بیش از ۹۰ درصد از ‫دارایی‌های مادی خود را رها کردم.
‫اگر شما امروز به خانه‌ام بیایید، ‫احتمالا شما نمی‌توانید داخل شوید و بگویید،
‫اوه، خدای من
‫این آدم مینیمالیست است
‫نه، شاید فقط بپرسید ‫چگونه ما چیزها را اینقدر سازمان دهی کنیم،
‫و من فقط به شما می گویم که ‫من و خانواده ام خیلی مالک چیزی نیستیم،
‫اما هر چیزی که داریم ‫به زندگی‌مون ارزشی واقعی می بخشد.
‫هر یک از وسایل ما،
‫لباس هامون، ماشین ما ‫لوازم آشپزخانه ، اثاثیه ما،
‫یک وظیفه‌ای دارد.
‫به عنوان یک مینیمالیست ، ‫هر دارایی در خدمت یک هدف است
‫یا این باعث خوشحالی من میشه و ‫چیزهای دیگه مهم نیستند.
‫با مرتب شدن همه چیز ، من…
‫بالاخره احساس کردم که مجبورم ‫سوالاتی عمیق‌تر بپرسم
‫سوالاتی مانند، ‫" چه وقت این همه معنی و مفهوم را
‫به تمام این وسایل مادی بخشیدم؟
‫چه چیزی در زندگی من واقعا مهم است؟
‫چرا من این قدر ناراضی بودم؟
‫کسی که من می‌خواهم بشوم چه کسی است، ‫و چگونه می‌توانم موفقیت خودم را تعریف کنم؟
‫این ها سوالات سختی هستند ‫با پاسخ‌های سخت،
‫اما ثابت کرده‌اند که مهم‌تر از جمع‌آوری ‫ چیزهای اضافی من هستند.
‫و اگر ما به دقت به این سوالات پاسخ ندهیم،
‫بعدش اون کمد که ما مرتب و منظم کردیم
‫در آینده‌ای نه چندان دور، مملو از ‫خریدهای جدید خواهد بود.
‫همانطور که من رها میکردم ...
‫و همینطور که با سوالات سخت‌تر ‫در زندگی روبرو میشدم
‫زندگی من ساده‌تر شده.
‫آدمهای اطرافم متوجه یه ‫چیز متفاوتی شده بودن.
‫بهترین دوست من، ‫شخصی به نام رایان نیکودیموس،
‫که از وقتی دوتا کوچولو‌ی چاق تو ‫کلاس پنجم بودیم می‌شناسمش
‫یه روز اومد پیش من و گفت
‫چرا اینقدر خوشحالی؟
‫واسه همین بهش در مورد چیزی که ‫اسمش "minimalism" بود گفتم
‫و او گفت: "مینیمالیسم دیگه چه کوفتیه؟"
‫و من گفتم: " مینیمالیسم چیزی است ‫که باعث رها کردن چیزهامون میشه
‫پس میتونیم برای مهم‌ترین ‫چیزهای زندگی‌مون جا باز کنیم
‫که در واقع اصلاً چیز نیستند.
‫می دونی چیه، "رایان"؟
‫من فکر می‌کنم تو هم از ‫مینیمالیسم لذت می‌بری، چون …
‫خوب، چون تو خیلی آت و آشغال داری."
‫
‫اون موقع را یادمه که
‫در واقع می‌دیدم که زندگی تو با کاری که ‫انجام میدادی متفاوت بود
‫مثلا، من باید بفهمم، ‫"جاش چه کار متفاوتی می‌کنه؟"
‫چون زندگی من خارج از کنترل بود. ‫باید یه تغییری ایجاد می کردم
‫تو یه سری تغییرات ‫ایجاد کردی، واسه همین
‫یادمه وقتی تو رو دعوت کردم ‫واسه اون ناهار رویایی تو مترو
‫آره، ‫و، ما نشسته بودیم و
‫ساندویچ داشتیم
‫و من فقط یادمه که ازت پرسیدم ‫که چرا اینقدر خوشحالی؟
‫و می دونی، اگه تو نبودی
‫که درباره مینیمالیسم به من بگی
‫یا اگه کسی دیگه‌ای بود، ‫باز هم اینقدر سریع
‫حاضر به امتحان کردنش بودم
‫همانطور که اونجا نشسته بودیم، ‫ناهارمان را بخوریم،
‫او در مورد اینکه چگونه چند ماه گذشته ‫ را صرف ساده سازی کرده صحبت کرد.
‫جمع و جور کردن
‫ایجاد جایی برای مهم‌ترین چیزها.
‫پس من، حلال مشکلی‌ام، که خودم ساختم
‫در اونجا بود که من تصمیم گرفتم ‫به یک مینیمالیست تبدیل شوم.
‫به جاش نگاه کردم و با هیجان گفتم:
‫خیلی خب، مرد، من هستم من انجام میدم! ‫من یه مینیمالیست میشم.
‫حالا چی؟
‫می‌دانید، من نمی‌خواستم چندین ‫ماه وقت صرف کنم.
‫به آرامی، مثل اون باشم
‫منظورم اینکه برای اون عالی بود ‫ولی من نتایج سریع‌تر می‌خواستم
‫خب، ما به ایده‌ای طوفانی رسیدیم ‫به نام "مهمونی بسته بندی"
‫تصمیم گرفتیم همه چیز رو طوری ‫بسته‌بندی کنیم که انگار دارم از اینجا میرم
‫بعدش فقط چیزایی رو که برای سه هفته ‫آینده لازم داشتم، باز می‌کردم
‫پس جاش اومد و بهم کمک کرد ‫که همه چی رو جمع کنم
‫لباس‌هام ، وسایل آشپزخانه، ‫حوله هام ، تلویزیون،
‫لوازم الکترونیکی، قاب عکس‌ها ‫و نقاشی ها، لوازم آرایش .
‫همه چیز، ما دقیقا وانمود کردیم ‫ که دارم از اینجا میرم
‫پس از نُه ساعت و چندین سفارش پیتزا،
‫من و "جاش" تو اتاق نشیمن ‫ دومم نشسته بودیم
‫و خیره بودیم به جعبه‌ها ‫که 2 متری بالا اومده بودن
‫هر چی که داشتم
‫تمام چیزهایی که برایش در یک دهه ‫گذشته خیلی سخت کار کرده بودم
‫همه چیز در آن اتاق بود.
‫فقط درون جعبه‌هایی که ‫روی سر هم چیده شده‌اند.
‫حالا هر جعبه به خوبی اسم گذاری شده بود
‫تا بدونم وقتی به یه چیز خاص ‫ احتیاج دارم کجا برم
‫اسم‌هایی مثله "کشوی آشغال"،
‫ "اتاق نشیمن شماره یک"
‫ "وسایل آشپزخانه"
‫"کشوی آشغال شماره هفت"
‫تا ۲۱ روز بعد تنها چیزهایی که ‫لازم داشتم را باز کردم.
‫مسواک‌ام، تخت و ملافه‌های تخت
‫چند تا لباس برای کار،
‫وسایلی که واقعاً ازشون استفاده میکردم
‫یک مجموعه ابزار،
‫مقداری وسایل آشپزخانه
‫فقط چیزهایی که به زندگی من ارزشی می بخشند.
‫بعد از سه هفته
‫۸۰ % از وسایلم هنوز تو
‫اون جعبه‌ها بودن
‫فقط اونجا بودن، بدون دسترسی
‫میدونی، من به اون جعبه‌ها نگاه می‌کردم
‫حتی نمی‌توانستم به یاد بیاورم ‫که در اکثر آن‌ها چه چیزی بود.
‫همه اون چیزایی که توی زندگیم آوردم ‫که منو خوشحال کنه
‫اونها کارشون را انجام نمی‌دادند.
‫پس اون موقع بود که تصمیم گرفتم رهاشون کنم ‫و میدونی چیه؟
‫احساس آزادی می‌کردم. ‫برای اولین بار در زندگی ام.
‫من زمان رو پس گرفتم
‫من زندگی ام رو پس گرفتم
‫و همینطور که زندگیم رو تغییر می دادم
‫من بر جامعه متمرکز شدم، نه مصرف‌گرایی.
‫بر بخشیدن، نه گرفتن
‫مردم، نه چیزها
‫این باعث شد که ما دوباره ‫زندگی هامون رو ارزیابی کنیم
‫اهداف و تعهدات خود را دوباره ارزیابی کنیم.
‫دوستان و خانواده و همکارانم تصدیق می کنند ‫که من تغییری اساسی داشته ام.
‫به من این فرصت را داد که
‫اون کسی باشم که قبلا ‫در موردش حرف می‌زدم
‫به خاطر این روش که ارزش‌های من ‫دوباره سازماندهی شده‌اند،
‫هر ثانیه سپاسگزار هستم.
‫واقعا، دوباره خودم را پیدا کردم.
‫و برای آن، بسیار سپاسگزارم.
‫مینیمالیسم
‫زندگیم را تغییر داد.
‫این احساس بر من چیره شد. ‫میدونی، خیلی طاقت‌فرسا بود
‫ و این احساس وفور نعمت بود.
‫مثل فراوانی در جایی که ‫ همه چیز خوب است.
‫تو هرچیزی که نیاز داری ‫ رو داری، همه چی خوبه
‫و من فکر نمی‌کنم که …
‫دوباره که بهش فکر می‌کنم ‫احساساتی میشم
‫
‫فکر نمی کنم از چهار یا پنج سالگی ‫ چنین احساسی داشتم، بنابراین ...
‫می دونستم که این ‫همه چیزیست که می خواستم
‫میدونی، تنها چیزی که دنبالش بودم ‫تنها چیزی که نیاز داشتم
‫من قبلاً داشتم
‫کمی بیش از یک سال بعد از امتحان ‫مهمونی بسته‌بندی‌
‫یه اتفاق غیر منتظره افتاد.
‫رئیس‌ام جمعه صبح بهم زنگ زد.
‫و به من گفت که بعد از ظهر ‫ به سینسیناتی بروم.
‫تا او را در دفتر منابع انسانی شرکت ملاقات کنم.
‫وارد اتاق کنفرانس شدم و رئیسم رو دیدم
‫و یک نفر از منابع انسانی که در ‫سمت دیگر میز کنفرانس نشسته بود.
‫رئیسم سرش رو تکون داد
‫رئیسم گفت: ما جایگاه شما را
‫در آخرین مرحله حذف کردیم.
‫و این تغییر، بلافاصله قابل اجراست.
‫بعد از هفت ترفیع در کم‌تر از یک دهه،
‫بدون هیچ اخطاری اخراج شدم.
‫و بعدش از فکری که کردم غافلگیر شدم
‫ "آیا این بهترین اتفاقی نیست ‫که میتواند بیفتد؟"
‫انگار بار سنگینی از روی ‫ شانه‌هایم افتاده بود.
‫می دونستم که وقتشه که ادامه بدم
‫و این همون سُقُلمه‌ای بود که نیاز داشتم
‫تمام چشم‌انداز من تغییر کرده بود.
‫و بعد با خودم گفتم،" ممکن است ‫ افرادی وجود داشته باشند
‫که ارزش داستان من را بفهمند.
‫چه کسی میتواند ارزش داستان ما را بفهمد
‫بنابراین جاش و من تصمیم گرفتیم، کاری که ‫دو رفیق ۳۰ ساله انجام می‌دهند، انجام دهیم.
‫ما یک وبلاگ راه انداختیم.
‫که ماله یک دهه پیشه
‫و میدونی چیه؟ ‫یه اتفاق فوق‌العاده افتاد
‫پنجاه و دو نفر در ماه اول از ‫وب سایت ما دیدن کردند.
‫می‌فهمم که اولش ‫بنظر معمولی میومد
‫ولی من و جاش هیجان‌زده بودیم
‫و بعد چیزهای جالب دیگری ‫ در حال رخ دادن بود.
‫پنجاه و دو نفر خواننده به ۵۰۰ نفر تبدیل شدند، ‫پانصد نفر به ۵،۰۰۰ نفر تبدیل شدند
‫و حالا ما این امتیاز رو داریم
‫که پیام مون را با میلیون‌ها نفر در ‫ هر سال به اشتراک بگذاریم
‫مشخصه که وقتی شما به ‫زندگی مردم ارزشی اضافه کنید،
‫آن‌ها مشتاق‌اند که داستان شما را با ‫دوستان و خانواده خودشان به اشتراک بگذارند،
‫برای افزودن ارزش به زندگی آنها.
‫این به موقع بود که ما به اینجا برگشتیم.
‫نه فقط در دایتون، بلکه در ‫ روزنامه‌فروشی، در این کافی‌شاپ،
‫چون همه چی دقیقاً از اینجا شروع شد.
‫حتی زمانی که ما در دنیای کارمندی بودیم،
‫من و تو اینجا همدیگه رو دیدیم ‫و اینجا جای خلقت ما بود.
‫تقریبا مثل این بود که ما به فضای اضافی ‫ خارج از دنیای کارمندی نیاز داشتیم،
‫بیرون از زندگی‌ شخصی شلوغ مون،
‫به اینجا بیایم تا بفهمیم چطور زندگی کنیم، ‫چطور زندگی مان را ساده کنیم.
‫برای گرفتن این احساس که ‫ ما داریم تجربه می‌کنیم
‫و آن را بر روی صفحه ثبت می‌کنیم.
‫به نظرم همه ما باید اجازه داشته باشیم ‫که تصویر زندگی خود را حک کنیم
‫و بگویید: فکر می‌کردم این همان چیزیه ‫ که می‌خواستم، اما اینطور نیست
‫و پس من می‌خواهم دوباره شروع کنم.
‫اگر شما یک آرزو و یک رویا و یک عشق ‫ در درون خود داشته باشید،
‫چرا باید آنچه را که عادت داشتید انجام دهید ‫و شما چه کسی هستید
‫و می‌خواهی چه کسی بشوی؟
‫مهم نیست که ما در کجای سفرمان ‫ به سمت کم‌تر شدن هستیم،
‫ما همیشه در این جهت ‫حرکت خواهیم کرد.
‫در جهت مقایسه کردن ، در جهت ‫غرق شدن توسط رسانه‌ها.
‫و حقیقت این است که ما ‫باید دائماً خودمان را متمرکز کنیم.
‫ما زندگی را بی جهت پیچیده می کنیم
‫چرا که ما غفلت می‌کنیم یا دست‌کم می‌گیریم
‫حس هدایتی را که می‌تونه از طریق فقط
‫لحظات کوتاهی خلوت با خودمان بدست بیاد
‫تا در سکوت بنشیند و بگوید:
‫من نمی خواهم ایده های خود ‫ را در مورد زندگی خوب
‫از منابع انگیزشی خارجی دریافت کنم.
‫من می‌خواهم به صدای درونی گوش دهم و ‫ببینم که آن صدا مرا راهنمایی می‌کند
‫اگر مردم بتوانند تصمیم بگیرند ‫ که کاملا زنده باشند،
‫اگر آن‌ها بتوانند از شر هر چیزی که ‫زندگی را از روح خالی میکند خلاص شوند،
‫آن وقت است که می خواهی ‫ اشتیاقت را پیدا کنی
‫اما اشتیاق شما هرگز درمورد ‫ خودتان نخواهد بود.
‫اشتیاق شما همیشه در مورد کارهایی است ‫ که شما می‌توانید در دنیا انجام دهید.
‫به همین دلیل است که ‫ جاش و من الان اینجا هستیم.
‫ما واقعا امیدواریم که بتوانیم ارزشی ‫به زندگی شما اضافه کنیم
‫با تشویق شما برای رها کردن
‫برای تصور یک زندگی با بیشتر.
‫زمان بیشتر، روابط معنی‌دارتر،
‫رشد ، مشارکت و رضایت بیشتر
‫یک زندگی پرشور،
‫بدون گرفتار شدن در تله های دنیای ‫ آشفته اطراف‌تون
‫چیزی که تصور می‌کنید ‫ یک زندگی آگاهانه است.
‫نه یه زندگی عالی.
‫نه حتی یه زندگی آسون
‫اما خیلی ساده.
‫و برای رسیدن به اون، باید یک سری ‫چیزها رو بذاری کنار.
بلبل جان مرجع دانلود رايگان فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده ‏.:: www.bolboljan.net ::.