..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏ .:: www.bolboljan.net ::.
‫‹کِوین براونلو› بازسازیِ فیلمِ ناپُلِئون به کارگردانیِ ‫‹اَبِل گانس› را در سالِ ۱۹۶۹ شروع کرد و بعد منجر به...
‫همکاری با آرشیوِ ملّیِ مؤسّسۀ فیلمِ بریتانیا شد.
‫در سالِ ۲۰۰۰ این نسخۀ طولانی‌تر تولید شد.
‫این امر با استفاده از کلّیۀ برش‌هایِ فیلم ‫که تا کنون به دست آمده، صورت گرفت.
‫این بازسازیِ دیجیتالیِ جدید با استفاده از ‫نگاتیوِ ۲٬۰۰۰ فیلم انجام شده است.
‫در سراسرِ فیلم، آهنگ‌ها و ته‌رنگ‌هایِ ‫فیلم به صورتِ کامل تولیدِ مجدّد شده‌اند.
‫با استفاده از ابزارهایِ بازسازیِ پیشرفته، ‫تصویر پایدار شده، آسیب و افتِ کیفیتِ آن...
‫به صورتِ اساسی ترمیم گردیده و گسترۀ ‫وسیعی از منابعِ فیلم یکپارچه شده است.
‫ناپُلِئون
‫کارگردان: اَبِل گانس
‫«مایلم که از بازپسینانِ خود باشم،
‫تا به چشمِ خویش ببینم که یک شاعر...
‫چگونه درباره‌ام می‌اندیشد، ‫احساس می‌کند و به زبان می‌آورد.» ‫– ناپُلِئون
‫تمامیِ رویدادها و نقلِ‌قول‌هایی که ‫به صورتِ مستقیم از تاریخ ذکر شده‌اند،
‫با واژۀ ‹هیستوریکال› همراه‌اند.
‫در طیِ زمستانِ به‌یادماندنیِ سالِ ۱۸۷۳ میلادی،
‫هنگامی که تودۀ برفِ زیادی...
‫در حیاطِ مدرسۀ ‹برییِن کالج› انباشته شده بود... ‫(مدرسه‌ای نظامی در فرانسه ویژۀ فرزندانِ نجیب‌زادگان)
‫ناپُلِئون بُناپارت
‫ده نفر در برابرِ چهل نفر.
‫پدرانِ روحانی، دانش‌آموزان را ‫به این نبردها ترغیب می‌کردند...
‫و آن‌هایی را که در این میان با خَلقِ ‫استراتژیِ جدید و یا مهارتشان...
‫از دیگران متمایز بودند، تشویق می‌کردند.
‫امروز، کنجکاویِ آن‌ها بسیار شدّت گرفته است...
‫سردسته‌هایِ تیمِ مقابل، ‹فیلیپو› و ‹پِکادوک›،
‫دشمنانِ شخصیِ ناپُلِئون در برییِن بودند.
‫بر حسبِ تصادف در آینده مشخص می‌شود که ‫این دو در دورانِ امپراتوریِ ناپُلِئون،
‫در قامتِ مخالفانش با هم متّحد می‌شوند.
‫به امیدِ غافلگیریِ ناپُلِئون...
‫‹تریستان فلوری›، شاگردآشپز.
‫مواظب باش ناپُلِئون...!
‫«فیلیپو داره سنگ می‌ذاره داخلِ گلوله‌هایِ برفی‌ش!»
‫«ممنونم!»
‫با صلابتی غیرمنتظره، دستور می‌داد...
‫و در میانِ این نبرد، بی‌حرکت نظاره‌گر بود.
‫«برندۀ این نبرد جلو بیاد!»
‫«اسمت چیه؟»
‫«ناپُلِئون.» ‫(با همان لهجۀ کُرسیکایی‌اش، ‫نامش را این‌گونه تلفّظ کرد: ناپ-آی-اونی.)
‫«چی گفتی؟ پوشال داخلِ بینی؟»
‫«پسرم، آیندۀ روشنی در پیش داری.
‫یادت باشه این ‹پیچِگرو› بود که این حرف رو بهت زد.»
‫درسِ جغرافیا: مطالعۀ آب‌و‌هوایِ جزایر.
‫«از اون‌جایی‌که کُرسیکا ‫یه جزیرۀ نیمه‌متمدّنه...»
‫کُرسیکا، زیباترین جزیرۀ جهان است.
‫«اوه! داشتم فراموش می‌کردم.
‫یه صخر‌ۀ کوچکِ بی‌نام و نشان در اقیانوس...»
‫‹سنت-هلن› ‫(جزیره‌ای در جنوبِ اقیانوسِ اطلس، تحتِ سلطۀ بریتانیا)
‫استادان و دانش‌آموزان، همگی...
‫این بچّۀ مغرورِ آتشین‌مزاج را...
‫که میانِ آنان در انزوایی درنده ‫زندگی می‌کرد، دوست نداشتند.
‫این‌جا خیلی غمگینم...
‫قلبم برایِ این مردمی که...
‫اطرافم را گرفته‌اند، ساخته نشده.
‫امّا من تحمّل خواهم کرد.
‫کسی چه می‌داند، ممکن است روزی فرا برسد ‫که بتوانم آزادی را به میهنم بازگردانم.
‫سرنوشتِ یک امپراتوری اغلب ‫به دستانِ یک مرد رقم می‌خورد. ‫– ناپُلِئون
‫«ناپُلِئون داره تو رخت‌خوابش نامه قایم می‌کنه، آقا.»
‫تنها مایۀ تسلّیِ بُناپارت، ‫پستویِ تریستان فلوری است.
‫مونسی شکوهمند در تیره‌روزی،
‫هدیه‌ای از طرفِ داییِ پدرش، ‹پاراویچینی›،
‫عقاب‌بازِ بزرگِ [شهرِ] ‹آژاکسیو›.
‫«کی عقابِ من رو آزاد کرد؟»
‫«پس همه‌تون گناهکارید!»
‫«فکر می‌کنی کی هستی؟»
‫«یه مرد!»
‫«من معتقدم که اون به یه جایی می‌رسه.
‫مثلِ سنگِ گرانیتِ حرارت‌دیدۀ آتشفشان، سرسخته.»
‫ناپُلِئون و انقلابِ فرانسه
‫نُه سال بعد در باشگاهِ انقلابیِ ‹کلاب دِس کوردِلییِرز›. ‫(محفلی دوستانه و محبوب در زمانِ انقلابِ فرانسه)
‫مرگ بر ستمگر
‫‹کَمیل دِسمولینز›، منشیِ ‹دانتون›، و همسرش، ‹لوسیِل›.
‫سه خداوندگار...
‫دانتون...
‫‹مارا›...
‫‹روبسپییِر›...
‫«وِرّاج‌ها!»
‫«دوستِ شما، ‹دیتریک›، افسری از ارتشِ راین را ‫همراه با سرودی به اسمِ ‹مارسیز›، به این‌جا فرستاده.
‫نسخه‌هایی از این سرود را...
‫قبل از برگزاریِ جلسه، در بینِ مردم توزیع کنیم؟»
‫«گوش بدید!»
‫جمعیتِ حاضر احساس کردند که ‫شعله‌ای دارد افروخته می‌شود؛
‫شعله‌ای که می‌تواند تاریخِ جهان را تغییر دهد.
‫«اسمت چیه؟»
‫‹روگی دِ لایِل›.
‫«مردم، بشینید!»
‫«بیایید این سرود رو یاد بگیریم، بچّه‌ها.»
‫«اون بیرون مثلِ خر عَرعَر می‌کنن.»
‫«من به نیابت از مردم فرانسه، ‫از شما تشکّر می‌کنم، موسیو.
‫سرودِ میهنیِ شما توپخانه‌هایِ ‫بسیاری رو نجات خواهد داد.»
‫«سپاسگزارم ستوان.
‫اسمتون رو بهم بگید تا بتونم ‫پیشگویی‌تون رو به خاطر بسپارم.»
‫«ناپُلِئون بُناپارت.»
‫در خانه‌ای فقیرانه
‫سکانسِ از دست رفته:
‫بُناپارت محلّ‌ِ اقامتش در پاریس را ‫با دو مردِ کُرسیکایی‌،
‫‹پوزو دی بورگو› و ‹سالیچِتی›، که از او ‫خوشِشان نمی‌آید، تقسیم می‌کند.
‫بُناپارت آن‌قدر در مضیقه است که...
‫با مقوّا برایِ خودش ‫یک جفت چکمه درست می‌کند.
‫آن روز در میانِ آن ثروتمندانِ بی‌عار،
‫‹ژوزِفین دِ بوهارنه›،
‫به دنبالِ مادمازِل ‹لِنورمَنت›، ‫کف‌بینِ معروف، می‌گشت.
‫«چه اقبالِ شگفت‌انگیزی... ‫مادام، شما قرار است ملکه شوید!»
‫شبِ دهمِ اوت، ‫ناگهان شورش گسترده شد...
‫و پژواکِ یورش به تاجِ پادشاهی در ‫سرِ بُناپارت طنین‌انداز شد.
‫گوشه‌هایی از یک رویدادِ بزرگ، ‫که از پسِ اتاقی کوچک دیده می‌شود.
‫دل بستن به قتلِ عام، کار بیهوده‌ای است.
‫اگر مواظب نباشیم،
‫بهترین ثمره‌هایِ انقلاب، ‫از دست خواهند رفت.
‫در مجلسِ ملّی، مرگِ دردناکِ مقامِ سلطنت.
‫«اگر انقلاب کوره است، ‫همانا کارگاهِ آهنگری نیز است!
‫بیایید تا همین الآن جمهوری را بسازیم!»
‫این مردان چقدر بزدل و پست هستند.
‫مردم به زحمت ارزشِ چنین دردسری را دارند.
‫هر کدام به دنبال پیشبردِ منافعِ خویش هستند...
‫و برایِ رسیدن به موفّقیت...
‫دست به اعمالِ شنیعی می‌زنند.
‫اعلامیۀ حقوقِ بشر و شهروند
‫«این کاری است که امروز شما ‫با حکومتِ سلطنتی کرده‌اید.»
‫هر لحظه‌ای که می‌گذشت،
‫هم‌زمان با فروپاشیِ سلطنت،
‫ناپُلِئون احساسِ مبهمی داشت؛ ‫از سرچشمۀ نوری که...
‫در درونش در حالِ شعله‌ور شدن بود.
‫بُناپارت که سال‌ها به کُرسیکا برنگشته بود،
‫همراه با خواهرش ‹اِلیزا›، ‫واردِ آژاکسیو می‌شوند،
‫تا احساساتِ ملّی‌گرایانه را احیا کنند.
‫اِلیزا بُناپارت
‫‹مادر لتیزیا›!
‫بهترین دوستِ خانوادۀ بُناپارت،
‫‹سانتو-ریچیِ› چوپان.
‫«سلام، پسرعمو!»
‫«الان وقتِ تفریح نیست، ناپُلِئون.»
‫«باید بلافاصله از حقایقِ وحشتناکی باخبر بشی.»
‫«پائولی، پیر و بزرگِ ما،
‫پدرِ موردِ احترامِ همۀ ما،
‫قصد داره ما رو به انگلیسی‌ها بفروشه.»
‫«تا من زنده‌م، هرگز کُرسیکا ‫به تصرّفِ انگلیسی‌ها در نمی‌آد.»
‫تمامیِ صحنه‌هایِ کُرسیکا...
‫دقیقاً در مکان‌هایی که حوادث رخ داده...
‫فیلم‌برداری شده‌اند. ‫(یادداشت مؤلّف)
‫خانه‌اش.
‫ناپُلِئون در ۱۵ اوتِ ۱۷۶۹ ‫در این خانه متولّد شده است.
‫روستایش.
‫ناپُلِئون برایِ تأمّل در سرنوشتِ ‫زادبومِ کوچکِ خویش، به غارِ کازونی،
‫محلّ‌ِ رؤیاهایِ جوانی‌اش، آمد.
‫خانواده‌اش.
‫پوزو دی بورگو، دادستانِ کنونیِ کُرسیکا و دفتردارِ پائولی،
‫حسادتِ شدیدی به خانوادۀ ناپُلِئون داشت.
‫ناپُلِئون به عنوانِ نمایندۀ رسمیِ فرانسه،
‫از طرفِ افرادی مانندِ پائولی که طرفدارِ...
‫حکومتِ انگلیس بودند، طرد شد.
‫و این قضیه بذرِ کینه را ‫در دلِ پوزو پرورش داد.
‫«مرگ بر ناپُلِئون بُناپارت!»
‫ناپُلِئون با نادیده گرفتنِ توصیه‌هایِ خانواده‌اش،
‫مبنی بر فرار از خشمِ مردم،
‫هر روز به پرتگاهِ متروکۀ ‫‹لِس سانگوینیرس› می‌رفت...
‫تا دربارۀ آینده با دوستِ خود، ‫اقیانوس، گفت‌وگو کند.
‫پائولی
‫«ناپُلِئون بُناپارت به واسطۀ ‫مکاتباتِ پنهانی‌ش با مجلس،
‫حالا، جدّی‌ترین مانعِ اتّحادِ ما با انگلیسه.
‫به نامِ کُرسیکا، سرزمینِ آبا و اجدادی،
‫اجازه بدید که اون رو بکُشم!»
‫در ‹مولِن دو روی›، جایی که سیاست حاکم است. ‫(یکی از سه آسیابِ یخچالیِ روستایِ ترویس مولِنز)
‫دستورِ قضایی: ‫خطاب به مقاماتِ مدنی و نظامی برایِ تعقیب و ‫دستگیریِ ناپُلِئون بُناپارت، به دلیلِ خیانت به کشورش.
‫مبلغِ پانصد پوند به کسی که زنده یا مردۀ او را ‫به شورایِ کُرسیکا بیاورد، پرداخت خواهد شد. ‫– پائولی.
‫برادرانِ ناپُلِئون، ‹لوسیِن› و ‫‹جوزِف›، در لباسِ مبدّل...
‫برایِ کمک گرفتن از مقاماتِ فرانسوی...
‫عازمِ ‹کالوی› شدند. ‫(شهری کوچک در شمالِ غربیِ کُرسیکا)
‫«چی کار می‌خوای بکنی؟»
‫«یه کاری می‌کنم، مادر!»
‫زندگیِ این افسرِ جوان،
‫از این لحظه تا زمانِ بازگشتش به فرانسه،
‫تبدیل به یکی از شگفت‌انگیزترین ‫داستان‌هایِ ماجراجویانه می‌شود.
‫«اسپانیا، سرزمینِ آبا و اجدادیِ ما، حامیِ ‹بوتافوکو› است! ‫(یکی از نجیب‌زادگانِ کُرسیکایی و از مخالفانِ ناپُلِئون)
‫مرگ بر ناپُلِئون بُناپارت!»
‫«خیر، ایتالیا سرزمینِ آبا و اجدادیِ ما، ‫حامیِ دوکِ ‹ساوی› است! ‫(یکی از سرزمین‌هایِ الحاقی به فرانسه)
‫مرگ بر ناپُلِئون بُناپارت!»
‫«خیر، انگلستان سرزمینِ آبا و اجدادیِ ما، ‫حامیِ پائولی است!
‫مرگ بر ناپُلِئون بُناپارت!»
‫«خیر... سرزمینِ آبا و اجدادیِ ما فرانسه است،
‫همراه با من!»
‫«اگر می‌توانستید رؤیایی که ‫روحم رو آزار می‌ده، درک کنید،
‫همگی از من تبعیت می‌کردید!»
‫«مگر نمی‌بینید که فرانسه مادرِ همۀ ماست؟»
‫«باور کنید...
‫مردی میاد که امیدِ ملّت رو...
‫دوباره به هم پیوند می‌ده و سپس...»
‫«ما با فرانسه در جنگیم!»
‫«من این پرچم رو برمی‌دارم. ‫این پرچم برایِ شما زیادی بزرگه!»
‫خبرِ اعلانِ جنگ، در ارتباط با فرارِ بُناپارت، ‫مردم را به وجد آورد.
‫دریا – آخرین چارۀ تبعید.
‫«بدونِ بادبان – بدونِ پارو!»
‫«پرچم رو بهتون برمی‌گردونم!»
‫سرانجام، در ۲۶ ماهِ مِۀ ۱۷۹۳،
‫پس از تعقیب و گریزی قهرمانانه،
‫ناپُلِئون با قایقِ ‹اوچیا›یی‌اش رهسپارِ دریا شد. ‫(بخشِ کوچکی در کُرسیکا)
‫قانون‌شِکنان.
‫همواره بیشه از قانون‌شِکنان محافظت می‌کند.
‫بادِ گرم و ناخوشایندی وزیدن گرفت.
‫ناپُلِئون از ترسِ طوفان، ‫سعی کرد که نزدیکِ ساحل بماند.
‫ناپُلِئون که با نهایتِ سرعت به سمتِ ‫دریایِ آزاد رانده شده بود،
‫داشت با سرنوشت، نبرد قهرمانانه‌ای را می‌آغازید.
‫همان شب، هم‌زمان،
‫طوفانِ سهمگینِ دیگری در مجلس، در گرفته بود.
‫«نتیجه‌گیریِ من؟ کیفرخواستِ عمومی ‫برایِ تمامِ ‹ژیروندین‌ها›ست!» ‫(نام حزبی سیاسی)
‫مجلس مات و مبهوت بود.
‫بنابراین همۀ غول‌هایِ انقلاب،
‫یکی پس از دیگری...
‫در گردابِ خشمِ پادشاهیِ ترور...
‫از بین رفتند.
‫و مردی که همراهِ بی‌باکِ اقیانوس بوده...
‫و بادبانِ سه رنگش را در بادِ انقلاب گشوده،
‫فاتحانه به بلندایِ تاریخ روانه می‌شد.
‫در سپیده‌دم، مشیّتِ تاریخی به وقوع می‌پیوندد؛
‫برادرانِ بُناپارت از راهِ دریا به کالوی برمی‌گردند.
‫«تمامیِ اعضایِ خانواده!
‫به سرعت پیش به سویِ ساحلِ ‹اَسپرِتو›!»
‫چند ساعت بعد.
‫«افسوس، ای فرزندهایم!
‫خانۀ فقیرانۀ ما با دستورِ پائولی غارت شد...
‫و حالا مجبوریم از میهنِ عزیزمون فرار کنیم.»
‫«حالا دیگه خانوادۀ بُناپارت یک وطن...
‫و تنها یک وطن داره؛ فقط...»
‫«فرانسه!»
‫«کاپیتان، اجازه بدید که ‫اون کشتیِ مشکوک رو غرق کنم.»
‫«نه، نِلسون...»
‫«باروتمون رو با شلیک به چنین ‫چیزِ بی‌اهمّیتی، ضایع نکن.»
‫قیصر و سرنوشتش.
‫امپراطورِ آینده، سه پادشاه و یک ملکه،
‫در چند متر مربّع...
‫میانِ دریا و آسمان.
‫میان‌پرده
‫پردۀ دوّم
‫در پاریس، یکی از آن سه خدایان...
‫در شُرُفِ قتل به دستِ گردبادی انقلابی بود.
‫‹شارلوت کُردِی›، طرفدارِ متعصّبِ ژیروندین‌ها،
‫از زمانِ سقوطِ آن‌ها،
‫رؤیایِ انتقام از شخصِ خونخوارِ مارا را ‫در سر می‌پروراند.
‫«زنِ جوانی اهلِ ‹کان› اصرار داره شما رو ببینه.
‫طبقِ گفتۀ خودش، اتّهاماتِ جدّی‌ای برایِ ارائه داره.
‫من به جایِ شما بودم، حاضر به دیدنش نمی‌شدم.»
‫«لیستی از افرادِ مظنون رو براتون اورده‌م.
‫امّا نمی‌تونم در حضورِ دیگران چیزی بگم.»
‫«ما رو تنها بذار... ‫اون پرده رو هم بکِش!»
‫محاصرۀ ‹تولون›
‫در سپتامبرِ ۱۷۹۳، بندرِ تولون...
‫که به دستِ ۲۰٬۰۰۰ نیرویِ انگلیسی، ‫ایتالیایی و اسپانیایی اشغال شده بود،
‫از طرفِ ارتشِ فرانسه، تحتِ فرماندهیِ ‫ژنرال ‹کارتو›، محاصره گردید.
‫کارتویِ نقّاش، ژنرالی که ارتشِ ‫محاصره‌کننده را فرماندهی می‌کرد،
‫به داشتنِ اقبالِ درخشان شهرت داشت.
‫تریستان فلوری، شاگردآشپزِ پیشینِ برییِن،
‫صاحبِ مسافرخانه‌ای در تولون شده بود.
‫سالیچِتی، نمایندۀ کُرسیکا در مجلسِ ملّی،
‫به عنوانِ سرپرستِ ارتشِ تولون گماشته شده بود.
‫«به سلامتیِ ژنرال کارتویِ کبیر،
‫فاتحِ آیندۀ تولون.»
‫یک افسرِ جوانِ توپخانه ‫تازه به تولون رسیده است.
‫نیروهایِ جمهوری در وضعیتی بودند که ‫از نوآوری حمایت می‌کردند.
‫‹وایولِن›، دخترِ تریستان فلوری.
‫«مردِ جوان، برایِ چه کاری به این‌جا اومدی؟»
‫«به عنوانِ جانشینِ فرماندهِ توپخانه اومده‌م، قربان.»
‫«توپخانه؟»
‫«چرا؟ ما که نیازی نداریم!
‫ما تولون رو با شمشیر و سرنیزه می‌گیریم!»
‫«مردِ کوچکِ من، اگه تو جایِ من بودی، ‫چی کار می‌کردی؟»
‫«به محضِ این که قلعۀ ‹اِیگولِت› تسخیر بشه،
‫ارتشِ انگلیس شهر رو ترک می‌کنه.»
‫«خب، کاپیتانِ توپخانه، معلوم شد ‫که از جغرافیا سررشتۀ چندانی نداری.»
‫«مردِ جوان یادت باشه،
‫اوّل این که توپخانه بلااستفاده است، ‫و دوّم این که...»
‫«و دوّم این که از همه چیز بدتره.»
‫«این بار دیگه تردید نمی‌کنم،
‫دانشکدۀ برییِن رو بهش یادآوری می‌کنم.»
‫«کاپیتان، من...»
‫«نان، زیتون و سکوت!»
‫بی‌کفایتیِ کارتو محرز...
‫و ژنرال ‹داگومییِر› به جایِ او گماشته شد.
‫ناپُلِئون در آموزشِ افراد و اسب‌ها...
‫اشتیاقِ بسیاری از خود نشان داد.
‫طولی نکشید که ژنرال داگومییِر...
‫به ویژگی‌هایِ بی‌همتایِ افسرِ توپخانه‌اش، پی بُرد.
‫سرکشی.
‫«قدّت خیلی کوتاهه!»
‫تولون به عنوانِ یکی از تسخیرناپذیرترین...
‫دژهایِ جهان شناخته شده بود.
‫«ژنرال همشهری، قدرتِ شلیکِ ‫جبل‌الطّارقِ کوچک باعث شده که...
‫نتونیم از اون استحکامات استفاده کنیم.
‫دستور دادیم که توپ‌ها رو از اون‌جا بردارن.»
‫استحکاماتِ انگلیس در «جبل‌الطّارقِ کوچک».
‫«توپ‌ رو به جایِ خودش برگردونید.»
‫«غیرِممکنه، کاپیتان.»
‫«غیرِممکن در قاموسِ ما فرانسویان نیست.»
‫«به عنوانِ جانشینِ فرمانده، ‫حواست به کارِ خودت باشه...
‫و بذار تا من هم در مقامِ سربازِ توپخانه، ‫وظیفه‌م رو انجام بدم.
‫این توپخانه باید این‌جا بمونه، و اِلّا من می‌رم!»
‫«سرِ افراد حتّی به سببِ جواب‌هایی ‫با گستاخیِ کم‌تر از این هم بر باد رفته!»
‫«بهتر؛ دیگه نیازی به شن و ماسه هم ندارم!»
‫«رفیق ‹ژونات›، من از تو خوشم می‌آد.»
‫آتشبارِ مردانِ بی‌باک
‫«کاپیتان بُناپارت، شما رو به مقامِ ‫فرماندهیِ توپخانه منصوب می‌کنم.»
‫«برایِ بازپس‌گیریِ تولون، ‫همون بهتر که این کار رو به بُناپارت بسپاریم.»
‫بُناپارت با آزادیِ عملی که پیدا کرده بود، ‫فوراً دست به حمله زد.
‫موفّقیت‌هایش ادامه می‌یابد، ‫تا آن‌جا که پادگانِ برجِ بزرگ را نیز...
‫به محاصرۀ خود در می‌آورد.
‫در ۱۱ دسامبرِ ۱۷۹۳، ستادِ ارتشِ فرانسه،
‫شورایِ جنگِ سرنوشت‌سازی را برگزار کرد.
‫«یا من دستور می‌دم، یا این که چیزی نمی‌گم.»
‫شورایِ جنگِ دشمن، وضعیتِ ‫بسیار پیچیده و مبهمی داشت.
‫‹هود›، دریاسالارِ انگلیسی.
‫«ما اربابانِ دریا هستیم.
‫ناوگانِ فرانسه گروگانِ ماست، ‫و اون رو در لنگرگاه زندانی کرده‌ایم.
‫دژهایِ ما تسخیرناپذیرند.
‫من هیچ نگرانی‌ای ندارم.»
‫«تولون فقط یک نقطه‌ضعف داره، ‫اون هم دماغۀ اِیگولِته.
‫اگه اون‌جا رو بگیریم، شهر در اختیارِ ماست.»
‫«بنابراین، نیمه‌شب بایستی به شهر یورش ببریم.»
‫«با نظم، خونسردی و در سکوت.»
‫آماده‌سازی برایِ نبرد.
‫«صبر داشته باشید! تازه ساعت هفت شده.
‫فردا ساعت پنجِ صبح، دشمن رو غافلگیر می‌کنیم.»
‫«نمی‌تونید دود راه بندازید، امّا می‌تونید بشینید.»
‫«‹ویالا›، پسرکِ طبل‌زن،
‫وقتی که مُرد، چند سالش بود؟»
‫«سیزده.»
‫«چه شانسی!
‫این یعنی که من شش سال بیشتر عمر می‌کنم.»
‫«ما در آستانۀ نبردیم،
‫پس اجازه دارید که آواز بخونید.»
‫علیٰ‌رغمِ دستورهایِ صریحِ فرماندهانِ ارتش،
‫ناپُلِئون بر خلافِ نظرِ آن‌ها که نگرانِ طوفان بودند،
‫به توپخانه دستورِ حمله داد.
‫با آشکار شدنِ نقشۀ باشکوهِ حمله،
‫ستونِ سربازانِ ‹ویکتور› و ‹دِلابورد› را ‫روانۀ جناحینِ ساردینیایی و اسپانیایی کرد...
‫و خود نیز از وسط به نیروهایِ انگلیسی حمله‌ور شد.
‫داگومییِر، دستورهایِ ناپُلِئون را نادیده می‌گیرد...
‫و در حالی که خوشبختانه زخمِ کوچکی برداشته،
‫نیروهایِ فرانسوی را وادار به عقب‌نشینی می‌کند.
‫در این لحظه، اعضایِ کنگره...
‫دستورِ لغوِ حمله را صادر می‌کنند.
‫«ژنرال ‹هوچارد› و ‹کاستین› هم در پاریس...
‫با اشتباهاتی خیلی کوچیک‌تر ‫سرشون زیر گیوتین رفته.»
‫«بُناپارت مرتکبِ بزرگ‌ترین جنایتِ تاریخ شده.
‫حمله به دشمن توی چنین شبی... ‫اون‌قدر احمقانه است که حتّی...
‫با قطع شدنِ سرش هم نمی‌تونه ‫تاوانِ کارش رو پس بده.»
‫«کاپیتان بُناپارت، بدونِ فوتِ وقت...
‫حمله را متوقّف کنید.» ‫– دستور صادره از جانبِ ژنرال داگومییِر.
‫«کاپیتان بُناپارت، بدونِ فوتِ وقت...
‫حمله را متوقّف کنید.» ‫– دستور صادره از جانبِ ژنرال داگومییِر.
‫«سخنوران!»
‫«موفّقیتش رو تضمین می‌کنی؟»
‫«فرماندهِ توپخانه مسئولیتِ شخصیِ...
‫این حمله رو بر عهده گرفته...
‫و تصمیم بر ادامۀ حمله داره.»
‫هرگز بُناپارت چنان بی‌باکی‌ای ‫از خود نشان نداده است.
‫همه جا حضور دارد، همه چیز را می‌بیند ‫و بر همه چیز اشراف دارد.
‫از آسمان رعد و برق و از زمین نورِ ‫انفجارِ توپخانه، او را محاصره کرده‌اند.
‫او در مرکزِ آتشبارِ دشمن، در حالِ خود بود.
‫«و فردا، ژنرال، شما در تولون، ‫در خواب به سر خواهید برد.»
‫«جهتِ لولۀ توپ‌ها رو بچرخونید!»
‫تفنگدارانِ انگلیسی توسّطِ توپ‌هایِ خودشان...
‫سلّاخی شدند.
‫از میانِ آن کسانی که از سنگر دفاع می‌کردند،
‫حتّی یک نفر هم نتوانست فرار کند ‫و جانِ سالم به‌در‌برد.
‫حمله به جبل‌الطّارقِ کوچک.
‫«این که چیزی نیست!
‫همۀ این چیزها رو از قبل در برییِن دیده‌م. ‫پوشال در بینیِ دلاور!»
‫ژنرال ‹اوهارا›یِ انگلیسی، ‫دستورِ عقب‌نشینی صادر می‌کند.
‫در میانۀ ضجّه‌هایِ زخمی‌شدگان و افرادِ جان‌دهنده،
‫تیراندازی متوقّف می‌گردد و ‫نبردهایِ تن‌به‌تن در می‌گیرد.
‫تنها سلاحِ باقیمانده، شمشیر است.
‫«اون افسرِ جوانی رو که دو ساعت می‌شه...
‫مثلِ ببر مبارزه می‌کنه، پیشِ من بیار.»
‫«اسمت چیه؟»
‫«‹دوسه›».
‫«اسکادرانِ انگلیسی رو خارج کن...»
‫«و ناوگانِ فرانسوی رو بسوزون.»
‫نیروهایِ فرانسوی،
‫بعد از ۷۶ ساعت مبارزه در گِل و طوفان،
‫استحکاماتِ انگلیسی‌ها را تصرّف کردند.
‫«طبل‌ها؟ طبل‌هایِ هنگِ ششم کجاست؟»
‫«طبل‌ها؟ آماده!»
‫در زیرِ رگبارِ گلولۀ دشمن،
‫کار تقدیر این بود که تگرگی غیرمنتظره، ‫جایِ آن طبل‌زنانِ هنگِ ششم را بگیرد.
‫«من ایمان دارم که اون مرد ‫فرانسه رو نجات می‌ده!»
‫پس از پیروزی.
‫بر بلندایِ دماغۀ اِیگولِت، ۱۸ دسامبرِ ۱۷۹۳.
‫«اسمِ اون کاپیتان چیه؟»
‫سپیده‌دم، سرپرستانِ ارتش...
‫که نشانِ سرتیپی را برایِ معذرت‌خواهی ‫از او آورده بودند،
‫وی را سر نهاده بر طبلی و خوابیده یافتند.
‫«فاتحِ تولون این‌جاست.»
‫پایانِ دورۀ اوّل
‫ناپُلِئون به کارگردانیِ اَبِل گانس
‫دورۀ دوّم
‫وحشت
‫در خانۀ سالیچِتی، کسی که حسادتِ وی...
‫نسبت به هموطنش بُناپارت، درست به اندازۀ ‫حسادتِ پوزو دی‌بورگو به ناپُلِئون بود.
‫«می‌خوای به ناپُلِئون اتّهامِ جاسوسی بزنی؟
‫بسیار خب، من چند شاهدِ ‫ساختگی برات فراهم می‌کنم.»
‫سالیچِتی به نزدِ روبسپییِر می‌آید...
‫تا با او همکاری کرده و ناپُلِئون را ‫به پایِ محاکمه بنشانند.
‫«بذار ژنرال ناپُلِئون به جایِ ‹هِنرایِت›،
‫به عنوانِ فرماندهِ دژِ پاریس پیشنهاد بشه.»
‫«مردِ قدرتمندیه این بُناپارت؛
‫درست همون چیزی که در پاریس ‫کمبودش رو احساس می‌کنیم.»
‫«اگه قبول نکنه، پس من هم اون رو ‫در اختیارت خواهم گذاشت.»
‫مارسِ ۱۷۹۴
‫روبسپییِر، بعد از اعدامِ ‹هِبِرتیستِس‌ها›،
‫در اوجِ قدرت، مسئولیتِ ادارۀ دولتِ انقلابی را بر عهده گرفت.
‫او از جانبِ ‹سَنت-جاست› و ‹کوتان› حمایت می‌شد.
‫خوفناک‌ترین شخصِ دستگاهِ ترور و وحشت: ‫سَنت-جاست.
‫«دِمونتفورت؟»
‫متّهم: دِمونتفورت، ۹۴ساله.
‫– کمیتۀ امنیتِ عمومی
‫‹لوسیِل دِسمولینز›؟
‫متّهم: لوسیِل دِسمولینز. ‫مجازات: مرگ
‫– کمیتۀ امنیتِ عمومی
‫علاوه بر سَنت-جاست، کوتان نیز ‫یکی از تأثیرگذارترین اعضایِ...
‫کمیتۀ امنیتِ عمومی بود.
‫طبقِ دستورِ روبسپییِر،
‫دانتون به دلیلِ توطئه علیهِ جمهوری،
‫دستگیر و محکوم به مرگ شده است.
‫«به دانتون رحم کنید!»
‫«روبسپییِرِ پست‌فطرت! ‫سکویِ اعدام انتظارت رو می‌کِشه!
‫نفرِ بعدی تو هستی!»
‫«یادت نره که سرم رو به مردم نشون بدی.
‫ارزشش رو داره.»
‫کراموِل
‫«بُناپارت فرماندهیِ دژِ پاریس رو قبول نکرده.
‫اون نمی‌خواد که از شخصی مانندِ شما حمایت کنه.»
‫کمیتۀ امنیتِ عمومی:
‫با توجّه به رفتارِ مشکوکِ ژنرال بُناپارت،
‫نمایندگانِ مردم اعتمادشان را...
‫نسبت به او از دست داده‌اند.
‫وِی را تعلیق کرده و دستگیر نمایید. ‫– روبسپییِر
‫«من از ویسکونتس ژوزِفین دِ بوهارنه...
‫نزدِ کمیتۀ امنیتِ عمومی شکایت می‌کنم.
‫اون حتّی پرهیزگارترین افراد ‫رو هم می‌تونه اغوا کنه.»
‫متّهم: ژوزِفین دِ بوهارنه ‫– کمیتۀ امنیتِ عمومی
‫متّهم: ژنرال ناپُلِئون بُناپارت
‫متّهم: ژوزِفین دِ بوهارنه
‫به واسطۀ این سرنوشتِ عجیب،
‫ناپُلِئون و ژوزفین در آستانۀ مرگ قرار گرفتند.
‫متّهم: ‹آندره چِنییِر› ‫– کمیتۀ امنیتِ عمومی
‫«شاعران ارزشی ندارند... محکوم به مرگ!»
‫متّهم: آندره چِنییِر ‫مجازات: مرگ
‫– کمیتۀ امنیتِ عمومی
‫زندانِ ‹قلعۀ کاغی› در ‹آنتیب›. ‫(قلعه‌ای ستاره‌شکل در جنوبِ شرقیِ فرانسه)
‫هدفِ روبسپییِر این بود که ‫سرِ ناپُلِئون را زیرِ تیغۀ گیوتین ببَرد.
‫ژوزِفین را بی‌رحمانه از ‫فرزندانش یوجین و هورتِنس جدا کردند...
‫و به زندانِ کارمِس در پاریس انداخته بودند.
‫ژوزِفین دِ بوهارنه.
‫«آخه شما کی هستید آقا؟»
‫ژنرال ‹هوک› هستم، مادام.
‫سالیچِتی با گذر از آنتیب...
‫سعی در برافروختنِ بُناپارت داشت.
‫«دفاعیه‌ت رو آماده می‌کنی؟»
‫«نه، نمی‌کنم. دارم به دنبالِ مسیری می‌گردم...
‫که از طریقِ آبراهِ سوئِز بشه به شرق رفت.»
‫حضور و غیابِ محکومان.
‫«لوسیِل دِسمولینز.»
‫«دِ بوهارنه!»
‫ویکونت دِ بورهانه نیز،
‫که دو سال پیش از ژوزِفین طلاق گرفته‌اند،
‫باید تاوانِ اشراف‌زادگیِ خود را بدهند.
‫«چی؟ هر دویِ شما؟»
‫«خب، این دیگه به خودتون ربط داره.
‫من فقط به یه سر نیاز دارم.»
‫«مادام، فقط این بار، ‫اجازه بدید تا حقّ‌ِ تقدّم با من باشه.»
‫«مادام، با بچّه‌هامون بدرود بگید.»
‫«آندره چِنییِر.»
‫حرارت‌سنجِ گیوتین.
‫«همۀ این افراد رو بدونِ محاکمه اعدام کنید.
‫بلافاصله لیست‌هاتون رو رونویسی کنید.
‫روزانه ۳۰۰ سر لازم دارم.»
‫«فرانسه هیچ‌وقت چنین هیجانی به خودش ندیده!»
‫متّهم: ژوزِفین دِ بوهارنه ‫– کمیتۀ امنیتِ عمومی
‫خوشبختانه، ‹لا باسییِر› گوش‌به‌زنگ بود...
‫این شخصیتِ غریبه برایِ نجاتِ بشریت،
‫خود را ملزم به خوردنِ اسناد کرده بود.
‫لا باسییِر پروندۀ ژوزِفین دِ بورهانه را جوید...
‫و وِی زندگی‌اش را مدیونِ...
‫فداکاریِ این قهرمانِ فوق‌العاده بود.
‫«خوش به حالت که می‌تونی کاغذها رو هضم کنی. ‫من که از پسش برنمی‌آم.»
‫متّهم: ناپُلِئون بُناپارت. ‫– کمیتۀ امنیتِ عمومی
‫«این یکی رو هم بخور.»
‫متّهم: ناپُلِئون بُناپارت. ‫– کمیتۀ امنیتِ عمومی
‫‹تِرمیدور› ‫(یازدهمین ماهِ تقویمِ انقلابِ فرانسه)
‫«مرگ بر سَنت-جاست!»
‫«مرگ بر روبسپییِر!»
‫«مرگ بر این دو هیولا!»
‫«رئیسِ مزدوران، برایِ آخرین بار ‫اجازه می‌دهید تا حرف بزنم؟»
‫‹باراس›
‫«من خودم رو به یه خنجر مسلّح کرده‌م...
‫تا اگه کنگره شجاعتش رو نداشت که این کراموِلِ ‫نو-رسیده رو متّهم کنه، سینه‌ش رو بشکافم.»
‫«خونِ دانتون داره خفه‌ت می‌کنه!»
‫«تو داری مزارِ ژیروندین‌ها رو لگدمال می‌کنی!»
‫«انسان‌هایِ چاپلوس!»
‫«بله، ما بایستی قربانی‌هایی می‌دادیم،
‫ولی مگر انقلاب مثلِ فانوسِ بزرگی نیست ‫که به این مزارها می‌تابه؟»
‫«یادتون رفته که تویِ این دوره...
‫فرانسۀ جدیدی رو براتون ساختیم؟!
‫فرانسه‌ای که بشه توش زندگی کرد؟!»
‫«دوازده‌هزار قانون رو به تصویب رسوندیم...
‫که دو-سوّمش به اهدافِ بشردوستانه ‫اختصاص داره. یادتون رفته؟!»
‫«ما همۀ این چیزها رو با داشتنِ ‫اون کرکسِ ‹لاوندی› در جناحِ لشکرمون...
‫و با وجودِ طرفدارانِ سلطنت که مثلِ ‫گلّه‌هایِ ببر به دنبالمون بودن، به دست آوردیم!»
‫«حالا دیگه می‌تونید هر یک از اعضایِ بدنمون رو...
‫در گوشه‌هایِ مختلف پخش کنید.
‫جمهوری‌خواهان از اون‌ها دوباره سبز می‌شن.»
‫«من از خاکی که از اون ساخته شده‌م و ‫با اون دارم با شما حرف می‌زنم، متنفّرم.
‫اون رو هم تقدیمِ شما می‌کنم!»
‫«بزرگیِ اون‌ها بیشتر از سرِ ماست.»
‫لیستِ افرادی که فردا صبح با ‫گیوتین اعدام خواهند شد:
‫روبسپییِر، کوتان، سَنت-جاست، هِنرایِت ‫و تمامیِ طرفدارانِ روبسپییِر.
‫پرونده‌ها را آماده کنید.
‫«چه آشفته‌بازاری.»
‫اخبار از طریقِ سیستمِ تلگرافیِ ‹چَپ›... ‫(کلاود چَپ، مخترعِ فرانسویِ سیستمِ مخابراتی سمافور)
‫به سراسرِ فرانسه مخابره شده است.
‫سالِ آتی در پاریس:
‫بُناپارت علیٰ‌رغمِ تنگدستی‌اش،
‫از پذیرشِ فرماندهیِ استانِ شورشیِ لا وِندی...
‫که از جانبِ ‹آوبری›، وزیرِ جنگ،
‫به وِی پیشنهاد شده بود، سر باز زد.
‫«این که با فرمانِ من به کارزارِ جنگ...
‫در لا وِندی بری، تو رو آزار می‌ده؟»
‫«هنگامی که دویست‌هزار اجنبی ‫دارن به مرزهامون تجاوز می‌کنن،
‫قطعاً به مصافِ شهروندانِ ‫فرانسوی رفتن، من رو آزار می‌ده.»
‫مجلسِ ملّی:
‫به موجبِ این حُکم، ژنرال بُناپارت...
‫به دلیلِ امتناع از پذیرشِ منصبِ پیشنهادی، ‫از فهرستِ افسرانِ دارایِ مأموریت کنار گذاشته می‌شود.
‫بُناپارت که در بخشِ نقشه‌برداریِ ارتش مستقرّ است،
‫نقشه‌هایِ تحسین‌برانگیزِ خود را به ‹پونته کولانت›...
‫و برایِ لشکرِ ایتالیا می‌آورد.
‫«نقشه‌هایِ این مردِ جوان شگفت‌انگیزه!»
‫خطاب به شهروند ‹شِرِر›، ژنرالِ فرماندهِ ارتش در ایتالیا،
‫نقشه‌هایِ این ژنرالِ جوان را که سزاوارِ...
‫نهایتِ توجّه از جانبِ شماست، بیازمایید.
‫فرماندهِ کلّ‌ِ ارتشِ ایتالیا، آن زمان در ‹نیس› بود.
‫ژنرال شِرِر قادر به درکِ نقشه‌هایِ بُناپارت نبود.
‫کشیدنِ این نقشه‌ها کارِ آدمی دیوانه است!
‫بگذارید تا هر که طرحِ آن‌ها را ریخته، ‫خود نیز به اجرا دربیاورد.
‫ژنرال شِرِر، فرماندهِ کلِ ارتش در ایتالیا.
‫فرانسه در این کشمکش با قحطی روبه‌رو بود.
‫در این درماندگیِ غیرقابلِ‌تصوّر، ‫مردم از جمهوری روی‌گردان شده بودند.
‫«اگر انقلاب در طیِ این یک هفته ‫رهبرش رو نتونه پیدا کنه،
‫فرانسه از دست می‌ره.»
‫«بایستی به دنبالِ یه رهبر باشیم.»
‫«چرا اون جوانکِ عجیب و غریب، ‫بُنا... بُنا... پارت رو در نظر نمی‌گیرید؟»
‫«نه!»
‫«خیلی خب، بهش فکر می‌کنم...»
‫و در دوازدهمِ ‹وِندِمییِر›... ‫(اوّلین ماه در تقویمِ انقلابِ فرانسه)
‫«سلطنت‌طلبان از پُلِ ‹پانت نوف› عبور کرده‌ند...
‫و در عرضِ یک ساعت به یک قدمیِ مجلس می‌رسند.»
‫«برایِ سرکوبِ قیامِ سلطنت‌طلبان، ‫فوراً به یک ژنرال نیاز دارم.»
‫«فاتحِ نبردِ تولون، بُناپارت رو پیشنهاد می‌کنم.»
‫«کسی از محلّ‌ِ زندگی‌ش خبر داره؟»
‫لیستِ ژنرال‌های موجود در وِندِمییِر:
‫بُناپارت، نشانی: پاریس، خیابانِ مِل ۱
‫باراس از این که فهمید چنین مردِ توانایی...
‫در دسترس است، خیالش راحت شد.
‫«قبول می‌کنم. من هیچ علاقه‌ای به اشخاصی ‫که به اون‌ها خدمت می‌کنم، ندارم.
‫امّا وقتی که کشور به خطر افتاده،
‫اوّلین کار، ساماندهیِ افرادیه که...
‫پایه‌هایِ این دولت رو نگه داشته‌ن.»
‫«بهت هشدار می‌دم باراس.
‫همین که شمشیرم از نیام بیرون بیاد، ‫تا وقتی که دوباره نظم برقرار نشه، غلاف نمی‌شه.»
‫ناپُلِئون ۸۰۰ اسلحه را برایِ تجهیزِ اعضایِ مجلس...
‫به عنوانِ نیروهایِ ذخیره، ‫به مقابلِ ساختمانِ مجلس آورد.
‫این برآورد باعثِ هشدار گردید...
‫و سرانجام تهدیدِ بزرگ احساس شد.
‫«سرِ جایِ خودتون بشینید، آقایون.»
‫«سلاح‌ها رو توزیع کنید.»
‫«ما فقط ۵٬۰۰۰ نفر نیرو داریم، در حالی که ‫تعداد نیروهایِ دشمن ۴۰٬۰۰۰ نفره.
‫تمومِ اون ۴۰ توپی هم که داریم،
‫شورشیانِ ‹سابلون› مصادره کرده‌ن.»
‫«حالا... اون رو با تیر بزنید.»
‫«تو آزادی که بری.»
‫«ازت خوشم می‌آد.
‫فرماندهیِ ۳۰۰ نفر سواره‌نظام رو بر عهده بگیر...
‫و اون ۴۰ توپ رو از پیشِ سابلون‌ها پس بیار.
‫توپ‌ها باید تا ساعت ۱ بامداد تویِ پاریس باشن.»
‫«اسمت چیه؟»
‫«‹مورات› هستم، ژنرال.»
‫نبوغِ ناپُلِئون در طیِ وِندِمییِر، همانا استفاده از ‫برآوردهایِ دفاعی‌ای بود که...
‫از پیشرویِ سلطنت‌طلبان جلوگیری کرد و ‫باعث شد درگیریِ مختصری میان آنان صورت گیرد.
‫مردم چند لحظه بعد، سالیچِتی را که برایِ فرار ‫به شکلِ کالسکه‌چی درآمده بود، شناسایی کردند.
‫«این دو مرد رو رها کنین.
‫اون‌ها آزاد هستن.
‫من می‌تونم به راحتی ببخشمشون،
‫امّا نمی‌تونم فراموش کنم.»
‫بخشِ عظیمی از پاریسی‌ها،
‫از این رویداد کاملاً چشم‌پوشی کردند.
‫«دلیلِ این جنجال چیه، آقایِ ‹فوشه›؟»
‫«مادام، این بُناپارته که ‫دوباره به تاریخ پا می‌ذاره.»
‫این اقبالِ خوب و غیرمنتظره باعث شد...
‫این مردِ جوانِ بدنام که به تازگی ‫واردِ ۲۶سالگی شده است،
‫به یکی از مهم‌ترین افرادِ فرانسه بدل گردد.
‫«من پیشنهادم اینه که ناجیِ کنگره،
‫نامزدِ مقامِ فرماندهیِ کلّ‌ِ ارتشِ داخلی بشه.»
‫«از طریقِ صدایِ من، ‫انقلاب از شما تشکّر می‌کنه.»
‫«از امروز، من خودم انقلاب هستم.»
‫«چه خبر شده؟»
‫«دو نفر دهقان این‌جا هستند که...
‫خبرِ نجاتِ فرانسه به دستِ ‫ژنرال بُناپارت رو نشنیده‌ن.»
‫واکنش
‫۵۰ بطری شرابِ ‹آی›، ۶۰ بطری شرابِ ‹فالرنی›، ‫۸۰ بطری شرابِ ‹موسکاتل›.
‫کمپوتِ گیلاس، آب‌نباتِ شکلاتی ‫با طعمِ زردآلو، ژلۀ انگورِفرنگی.
‫خوراکِ جگرِ اردک، کیکِ گوشتِ مارماهی، ‫خوراکِ گوشتِ آمیانی، ساندویچِ گوشتِ غاز.
‫در این واکنشِ پرخروشِ زندگی علیهِ مرگ،
‫عطشِ شادی سراسرِ فرانسه را در بر گرفت.
‫۶۴۴ مجلسِ رقص به مناسبتِ بزرگداشتِ...
‫قربانیانِ دورۀ وحشت و ترور برگزار گردید.
‫جهتِ ورود به مجلسِ رقصِ قربانیان،
‫افراد بایستی زندانی‌شدن، یا مرگِ پدر، ‫برادر و یا همسرِ خود را، به اثبات می‌رساندند.
‫‹ژنرال وِندِمییِر›. ‫(اوّلین لقبِ ناپُلِئون بُناپارت)
‫افسونِ سه بانویِ حاضر در مجلسِ رقص،
‫آوازۀ ناگهانیِ بُناپارت را در سایۀ خود افکنده بود.
‫«‹مادام تالییِن›.»
‫«‹مادام ریکامییِر›.»
‫«مادام ژوزِفین دِ بوهارنه.»
‫«موسیو بُناپارت، درست در همین‌جا بود که...
‫من رو به پایِ چوبۀ اعدام کِشوندن.»
‫«تقدیم به سه بانویی که تمامِ پاریس رو ‫با جادویِ خودشون افسون کرده‌ند.»
‫«به راستی که این بُناپارت آدمِ دلرباییه.»
‫«فرانسه با داشتنِ افرادِ بی‌عار ‫و سبک‌مغزی مثلِ تو،
‫در ورطۀ عمیقی فرو می‌ره.»
‫یک بازیِ شطرنج برایِ جلبِ توجّهِ رزم‌آرا‌هایی ‫چون هوچ و بُناپارت، ترتیب داده شده بود.
‫«مواظب باش. چیزی نمونده که ملکه‌ت رو بگیرم.»
‫«من باخت رو قبول دارم. به قطعِ یقین ‫تو در این زمینه ژنرالِ بهتری نسبت به من هستی.»
‫«ژنرال، شما از چه سلاح‌هایی بیشتر می‌ترسید؟»
‫«بادبزن‌ها، مادام.»
‫ناپُلِئون که دستورِ توقیفِ تمامیِ سلاح‌ها ‫از همۀ شهروندانِ غیرنظامی را صادر کرده است،
‫درخواستی غیرمنتظره دریافت می‌کند.
‫«از شما تقاضا دارم که اجازه دهید...
‫شمشیرِ پدرم، الکساندر دِ بورهانه، را نگه دارم.»
‫روزِ بعد، برایِ تشکّر از ژنرال...
‫«هر وقت که سکوت می‌کنید، ‫بیشتر از قبل محبوب می‌شید.»
‫دو ساعت بعد.
‫رومئو.
‫هیچ‌گاه تالْما، بازیگرِ جوان، ‫چنین دانش‌آموزِ سخت‌کوشی نداشته است.
‫«چقدر که تو دوستش ‌داری!»
‫«داری پاریس رو می‌بوسی؟»
‫«پاریس؟ دهنِ ژوزفینه!»
‫چه زیبا، ولو نااخلاق‌مدار،
‫او زنی خوش‌برخورد ‫و آهنگسازی بااستعداد بود.
‫قلبم آه می‌کِشد. ‫(قطعه‌ای از موتسارت، آهنگسازِ اتریشی)
‫«به نظرت اون می‌تونه مادر رو خوشبخت کنه؟»
‫او هر روز به هتل شانترین می‌آمد.
‫و سایۀ کوچکِ سفیدِ ‹وایولِن› هم با او می‌آمد.
‫ژوزفین با علمِ به این موضوع که...
‫باراس می‌خواهد از شرّش خلاص شود،
‫موافقت می‌کند که با ناپُلِئون ازدواج کند؛
‫به این شرط که باراس ناپُلِئون را ‫فرماندهِ ارتشِ ایتالیا کند.
‫«یوجین، به نظرت مادر واقعاً قصدِ ازدواج داره؟»
‫«از این یارو، بُناپارت، خوشت می‌آد؟»
‫«تو چی؟ تو ازش خوشت می‌آد؟»
‫«ژوزفینِ عزیزم، آدم در کارِ عشق ‫نباید واضح‌تر از این ببینه!»
‫آن شب.
‫«فرماندهِ کلّ‌ِ ارتشِ ایتالیا...
‫کارِ خودشان را کردند!»
‫کشیدنِ این نقشه‌ها کارِ ‌آدمی دیوانه است!
‫بگذارید تا هر که طرحِ آن‌ها را ریخته، ‫خود نیز به اجرا دربیاورد.
‫ژنرال شِرِر، فرمانده‌کلّ‌ِ ارتش در ایتالیا.
‫سرانجام!
‫«من دخترِ شما رو به خدمتِ خودم در می‌آرم.
‫پس شما هم می‌تونید بدونِ هیچ ‫نگرانی‌ای به ارتش ملحق بشید.»
‫«ما باید با هم ازدواج کنیم، مادام.
‫سریع... دفترخانه، مراسمِ ازدواج در کلیسا... ‫عقد‌نامه‌ها!»
‫«سه ماه به خودم وقت داده‌م تا ایتالیا رو فتح کنم.»
‫در ۹ مارسِ ۱۷۹۶، در ساعتِ ۱۰ شب،
‫موسیو لِکلِرک، محضردارِ منطقۀ دو...
‫«ازدواجتون چی می‌شه، قربان؟»
‫«سریع‌تر.»
‫«از همۀ اون موارد رد بشید!»
‫«به نامِ قانون، آیا شما... می‌پذیرید؟»
‫«بله!»
‫«این بُناپارتِ شما داره من رو می‌ترسونه!»
‫وایولِن نیز آن شب ازدواج کرد.
‫میان‌پرده
‫پردۀ چهارم
‫شبِ ۲۱اُمِ ‹وِنتوس›، سالِ چهارم... ‫(ششمین ماه در تقویمِ انقلابِ فرانسه)
‫۴۸ ساعت بعد از ازدواجش،
‫۴۰٬۰۰۰ فرانکِ ناچیز را در میانِ ‫ارتشِ ایتالیایی‌اش تقسیم کرد.
‫ناپُلِئون نمی‌خواست که ‫بدونِ تجدیدِ قوا در مجلس، پاریس را ترک کند؛
‫مجلسی که اگر چه متروکه شده بود، ‫امّا هنوز هم با پژواکِ صدایِ انقلاب زنده بود.
‫و به حالتِ مرموز و عجیبی کالسکه‌اش را ‫در مقابلِ مجلس متوقّف کرد؛
‫مجلسی که گهوارۀ انقلاب بود و ‫او قصدِ تعمّق در آینده را داشت.
‫«صدایِ ما را بشنو بُناپارت! ‫انقلاب دارد با تو حرف می‌زند.»
‫«الان دیگه می‌دونیم که انقلاب بدونِ داشتنِ ‫اختیاراتی وسیع، نمی‌تونه شکوفا بشه.
‫تو رهبریِ اون رو به عهده می‌گیری؟»
‫«اگه انقلاب در اون سویِ مرزهایِ ما گسترده نشه، ‫از بین می‌ره.
‫انقلابمون رو به اروپا می‌بَری؟»
‫«بله.»
‫«این حرفِ سَنت-جاسته!
‫اگه چنان‌چه فراموش کنی که ‫وارثِ مستقیمِ انقلاب هستی،
‫ما حمایتِ خودمون رو ازت ‫به طرزِ ناگواری دریغ می‌کنیم.
‫به یاد می‌آری؟»
‫«برنامه‌هات چیه، بُناپارت؟»
‫«آزادسازیِ مردمِ ستمدیده،
‫ادغامِ منافعِ اروپایِ بزرگ،
‫از بین بردنِ مرزها...»
‫«و...»
‫«جمهوریِ جهانی!»
‫«اروپا به یه ملّتِ واحد تبدیل می‌شه...
‫و هر کس به هر کجا که مسافرت ‌کنه،
‫همیشه خودش رو در سرزمینِ پدری‌ای مشترک احساس می‌کنه.»
‫«برایِ رسیدن به این هدفِ مقدّس،
‫جنگ‌هایِ زیادی لازم می‌شه،
‫امّا همین‌جا خطاب به آیندگان اعلام می‌کنم...
‫روزی می‌رسه که فتوحاتِ جنگی...
‫بدونِ استفاده از توپ و سرنیزه میسّر می‌شه.»
‫محبوبم، هر لحظۀ زندگی مرا از تو دور می‌سازد،
‫و در هر لحظه احساس می‌کنم که ‫تحمّلم در برابرِ این جدایی کم می‌شود.
‫«تدارکات.»
‫«مدیریت.»
‫«انبارِ باروت.»
‫«بیمارستانِ صحرایی.»
‫هزاران‌هزار بوسه برایت می‌فرستم،
‫امّا تو هیچ بوسه‌ای برایم مفرست،
‫زیرا آتش به جانم می‌اندازد. ‫– بُناپارت
‫سرعتِ حرکتِ کالسکه بابِ میلِ او نیست...
‫در ‹آلبِنگا›، ستادِ فرماندهیِ ارتشِ ایتالیا.
‫حاضران شاملِ ‹سِروریِر›، ‹لا هارپ›،
‫‹ویکتور›، ‹سِروُنی›، ‹مورِت›، ‫‹دوژارد›، ‹دون‌مارتین› و ‹ژوبِرت› بودند،
‫و فرماندهیِ این گروهِ برجسته را...
‫‹ماسِنا›یِ کبیر و ‹آگورو›یِ شکست‌ناپذیر به عهده داشتند.
‫«تصوّرش رو بکنید که این تازه‌به‌دوران‌رسیده، ‫این ژنرال بُناپارتِ سرکش رو، به ما تحمیل کنند!
‫من، آگورو، به شرافتم ‫قسم می‌خورم که ازش تبعیت نکنم.
‫رو در رویِ اون می‌ایستم.
‫تو چی کار می‌کنی، ماسِنا؟»
‫«بذار فعلاً از راه برسه.»
‫ارتشِ ایتالیا بدونِ غذا و لباس، و فاقدِ انضباط.
‫«‹بِرتییِر›، رئیسِ ستادِ ارتشم.»
‫«آگورو، ماسِنا، لا هارپ و سِروریِر:
‫اردوکشیِ ایتالیایی‌ها داره شروع می‌شه.
‫لشکرتون رو آماده کنید!»
‫«چطوری؟ ما در برابرِ ۱۰۰٬۰۰۰ نیرویِ دشمن، ‫۳۵٬۰۰۰ نیرویِ ژنده‌پوش داریم،
‫و در برابرِ ۲۰۰ توپِ دشمن، ۳۰ توپِ جنگی.
‫اون‌وقت تو از ما می‌خوای که ‫حالتِ تهاجمی بگیریم؟»
‫«ماسِنا، تو هنوز خام و بچّه‌ای.»
‫«در عرضِ یک ساعت، از ارتشْ سان ببین.»
‫«این پسرکِ جوونی که برامون فرستاده‌ن رو دیده‌این؟
‫هیچ تمایلی به اطاعتِ ازش ندارم.
‫امّا ماسِنا قصد داره که زنده‌زنده بخوردش!»
‫«ممنون آقایان.
‫به هر یک از شما ۴ کیسه سکّۀ طلا داده می‌شه ‫تا بتونید لشکرکشیِ نیروهاتون رو شروع کنید.»
‫«می‌خوام بابتِ نحوۀ رفتارمون ‫موقعِ ورودش، معذرت‌خواهی کنم.»
‫«قربان، هر چیزی را که می‌خواهید، ‫از من درخواست کنید، مگر زمان.»
‫«این مردکِ کوتوله،
‫با اون نگاهِ نافذش ترس به دلم می‌ندازه.»
‫زندگی‌ام بدونِ تو همانندِ کابوسی است.
‫این دلهرۀ هولناک راهِ نفسِ مرا گرفته است.
‫من بیش از این دیگر زنده نیستم.
‫چیزی بیشتر از زندگی، بیشتر از خوشبختی، ‫بیشتر از آسایش را، از دست داده‌ام.
‫تقریباً امیدم را از دست داده‌ام. ‫تمنّا می‌کنم پاسخِ نامه‌ام را بدهی.
‫اوّلین برخورد با ارتشِ ایتالیا.
‫«به جایِ خود!»
‫یک ساعت بعد.
‫در عرضِ چند ساعت، بُناپارت احساس کرد که ‫اشتیاقِ بی‌نظیری در اطرافِ او شکل گرفته است.
‫به شکلِ معجزه‌آسایی، نظم به اردوگاه برگشته بود.
‫«راحت باشید!»
‫آن شب برایِ اوّلین بار، ‫ارتش بااطمینان خوابید.
‫صبحِ روزِ ۱۱ آوریلِ ۱۷۹۶،
‫این جمعیتِ ژنده‌پوش،
‫با روحیۀ ارتشی بزرگ از خواب برخواهد خاست.
‫«سربازان!»
‫«شما برهنه و گرسنه‌اید.»
‫«دولت بسیار به شما بدهکار است، ‫امّا چیزی نمی‌تواند به شما بدهد.»
‫«صبر و شجاعتی که شما در میانِ ‫این صخره‌ها از خود نشان می‌دهید،
‫تحسین‌کردنی است، امّا...
‫برایِ شما افتخار به ارمغان نمی‌آورد.»
‫«من می‌خواهم شما را به سویِ ‫حاصل‌خیزترین دشت‌هایِ دنیا هدایت کنم.»
‫«استان‌هایِ ثروتمند و شهرهایِ بزرگ، ‫در مُشتِ شما خواهند بود.»
‫«از این طریق شما به شکوه، افتخار ‫و ثروت دست خواهید یافت.»
‫«سربازانِ ارتشِ ایتالیا، آیا شما ‫فاقدِ شجاعت و پایداریِ لازم‌اید؟»
‫و اکنون، در حالی که ‫رو به سمتِ ایتالیا چرخانده بود،
‫خاکِ سرزمینِ موعود را نشان می‌داد، ‫که می‌خواست آن‌ها را به آن‌جا هدایت کند.
‫«پیشاپیشِ من، ۵۰۰ متر پایین‌تر،
‫جلگه‌هایِ غنی و حاصل‌خیزِ ‹پیِدمونت› قرار دارد،
‫که رودخانه‌هایش مانندِ شمشیرِ دوهلالۀ طلا، ‫کج و معوّج بیرون جهیده است.»
‫«سربازان، من به شما قول می‌دهم!»
‫دو ساعت بعد، با سرعتی معجزه‌آسا،
‫ارتشِ بزرگ در حالِ پیشروی بود.
‫اروپا مات و مبهوت از خیزشِ ستاره‌ای که...
‫در عرضِ چند روز می‌خواست ‫چهرۀ دنیا را عوض کند.
‫یا آزادی، یا مرگ.
‫۴۸ ساعت بعد، ناپُلِئون در ‹مونته‌نوته›،
‫با خوشحالی دروازه‌هایِ ایتالیا را گشود.
‫و با گذر از آن درهایِ گشوده،
‫پُرشورترین سیلابِ قدرتِ انسانی را ‫که تاریخ به چشمِ خود دیده است، آزاد کرد.
‫پاریس با شنیدنِ این ورودِ خیره‌کننده به ایتالیا،
‫مرز‌هایِ اشتیاقِ خود را در هم شکست.
‫او در ۱۶ آوریلِ ۱۷۹۶، ‫پیشی‌گرفته از کلّ‌ِ ارتش و هیئتش،
‫بر فرازِ بلندایِ ‹مونته‌زِمولو›، ‫در ارتفاعِ ۸۲۲متری ایستاده بود.
‫چشمانِ تیزبینِ او، تمامیِ آرزوها و ‫فتوحاتش را در آسمانِ ایتالیا حک می‌کند؛
‫در حالی که گدایانِ شکوه و افتخار، ‫با شکم‌هایی خالی، امّا سرهایی مملو از ترنّم،
‫تاریخ را با افسانه پیوند می‌زنند...
‫روحِ ناپُلِئون بر بالِ رؤیایی شگفت‌آسا، ‫در راهِ ویران‌گری و پی‌افکنیِ تمدّن‌ها،
‫با ابرها شانه‌به‌شانه می‌گردد.
‫و در آسمان، رهبری حیرت‌آور، ‫ضربِ آهنگِ ارتش را تنظیم می‌کند.
‫اَبِل گانس
..:: جديدترين اخبار فيلم و سريال در کانال تلگرام و اینستاگرام سايت ::.. .:: @bollbolljan_com ::.
بلبل جان مرجع دانلود رايگان فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده .:: www.bolboljan.net ::.