‫بیا تو
‫بشین
‫آرتور مورسو، شهروند الجزیره، متولد 1903 ‫شاغل به عنوان کارمند حمل و نقل
‫وکیل گرفتید؟
‫نه، به گمانم برای پرونده‌ی من ‫نیازی به این کار نیست
‫چرا؟
‫چون به نظرم دفاعیه‌ی من کاملا ساده‌ست
‫-کجا می‌رید؟ ‫- مارنگو
..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫با نگاه به ترجمه‌ی لیلی گلستان ‫بر کتاب «بیگانه» اثر آلبر کامو
‫کارگردان: لوچینو ویسکونتی ‫بازیگران: مارچلو ماسترویانی - آنا کارینا
‫فیلم «بیگانه» ‫محصول سال 1967 میلادی
‫براساس رمان «بیگانه» اثر آلبر کامو
‫مامان امروز مرد
‫شاید هم دیروز. مطمئن نیستم
‫از آسایشگاه یک تلگراف دریافت کردم: مادرتان ‫فوت شد. خاک‌سپاری فرداست. با نهایت همدردی
‫خانه‌ی سالمندان 80 کیلومتر با ‫الجزیره فاصله داشت
‫من برای ساعت دو بلیط اتوبوس گرفتم
‫هوا خیلی گرم بود
‫خوابیدم
‫- خانم مورسو؟ ‫- بله
‫می‌تونین الان منو به دیدن مامان ببرین؟
‫- اول رئیس می‌خواد شما رو ببینه ‫- بله
‫بخاطر گرمای این نواحی، به خصوص دشت ‫باید زود دفنش کنیم
‫اینجا همه‌چی زود انجام می‌شه. همین که یکی بمیره، جز ‫رسیدن به مراسم دفنش، کار دیگه‌ای نمی‌شه انجام داد
‫چه حرفای وحشتناکی! اصلا خوب نبود!
‫نه اشکالی نداره. جالبه
‫خانم مورسو سه سال پیش یکی از ‫اعضای خانواده‌مون شد
‫ایشون هیچ وسیله‌ی شخصی نداشت ‫و کاملا وابسته‌ی شما بود
‫من به عنوان کارمند درآمد زیادی ندارم، که ‫یه جایی توی اسنادتون باید نوشته شده باشه
‫لزومی به توضیح نیست عزیزم
‫به گمانم الان می‌خواید به مادرتون ‫ادای احترام کنید
‫باید جسد رو در مرده‌شورخانه می‌گذاشتم ‫که نذاریم بقیه ناراحت بشن
‫- گاستون ممکنه مراقب آقای مورسو باشی؟ ‫- بله قربان. حتما
‫متوجهم. شما نمی‌تونستین ‫از ایشون نگهداری کنین
‫ایشون یک پرستار نیاز داشت ‫شما نمی‌تونستید از پس هزینه‌هاش بربیاید
‫- به هر حال مادرتون اینجا خیلی خوشحال‌تر بود ‫- حق با شماست
‫وقتی با هم زندگی می‌کردیم، همیشه نگاهم ‫می‌کرد ولی کم پیش می‌اومد صحبت کنیم
‫و اون متنفر بود که تموم روز رو تنها بمونه
‫بفرمایید آقا
‫اونا جلوتر در تابوت رو گذاشتن ولی من ‫می‌تونم برش دارم که شما نگاهی بندازین
‫- نمی‌خواید بازش کنم؟ ‫- نه
‫- چرا؟ ‫- مهم نیست
‫منظورتون رو می‌فهمم
‫چرا نمی‌نشینید؟
‫ایشون تومور داشت
‫اگه بخواید می‌تونید کمی شام بخورید
‫نه، بازم ممنونم. زیاد گرسنه نیستم
‫- می‌خواید براتون شیرقهوه بیارم؟ ‫- بله، یه فنجون قهوه لطفا
‫یکم تنهاتون می‌ذارم
‫شب خیلی زود فرا رسید
‫یکهو انگار آسمان بالای پنجره‌ی سقفی سیاه شد
‫راستش امشب قراره که دوستان مادرتون ‫هم از آسایشگاه بیان که شب زنده‌داری کنن
‫مرسومه. می‌رم صندلی‌ها رو بیارم
‫و قهوه‌ی تلخ
‫- شما چند وقته که اینجا زندگی می‌کنید؟ ‫- پنج سال
‫سیگار؟
‫- ممکنه یکی از چراغ‌ها رو خاموش کنید؟ ‫- نمی‌شه. همه‌شون روی یک مدارن
‫یا همه‌شون یا هیچ‌کدوم
‫می‌دونین، اون خانمه کل امروز ‫رو داشت گریه می‌کرد
‫اون هم‌نشین مادرتون بود ‫حالا می‌گه که کاملا تنها شده
‫به عنوان قانون نمی‌ذاریم ساکنین آسایشگاه، ‫خاک‌سپاری رو همراهی کنن، به خاطر خوبی خودشون
‫هرچند برای یکی از دوستان مادرتون ‫استثنا قائل شدم، توماس پرز
‫داستان‌شون واقعا تاثیرگذاره. آقای پرز ‫و مادر شما هیچ‌وقت از هم جدا نشدن
‫قبلا پیرمردهای دیگه دستش می‌انداختن ‫و بهش می‌گفتن نامزدته
‫راستش آقای پرز به‌خاطر مرگ ‫ایشون خیلی غمگین شده
‫- خورشید امروز جوش آورده، مگه نه؟ ‫- ببخشید؟
‫- می‌گم هوا خیلی گرمه ‫- بله
‫- داریم مادر شما رو دفن می‌کنیم؟ ‫- بله
‫پیر بود؟
‫بگی نگی
‫خاطرات اون روز رو به وضوح یادمه
‫خاک سرخ‌رنگی که روی تابوت مامان می‌ریختن
‫توماس پرز مثل یه عروسک خراب‌شده، افتاد
‫و گل‌های قرمز شمعدانیِ روی قبرها در قبرستان
ببخشید
‫چه عجب از این ورا
‫- ماری ‫- چند ساله که ندیدمت
‫- هنوز تو مرکز حمل و نقل کار می‌کنی؟ ‫- آره
‫الان کجا کار می‌کنی؟
‫هنوز همون‌جا‌ی قبل که بعد از ترک ‫شرکت‌تون توش کار می‌کردم
‫- واقعا متاسفم که باهامون نموندی ‫- حالا خیلی کمتر سفر می‌کنم
‫صبر کن. کمک می‌کنم بیای بالا
‫روز خوشایندی بود
‫روی قایق بادی دراز کشیدیم و من ‫سرم رو روی بدنش گذاشتم
‫به نظر براش مهم نبود
‫من هم همون‌جوری موندم
‫آسمان چشم من رو با آبی و طلایی پر کرده بود
‫زیر سرم می‌تونستم شکم ماری رو ‫حس کنم که به آرومی بالا و پایین میومد
‫مدتی طولانی روی قایق بادی دراز کشیدیم ‫بین خواب و بیداری، زیر نور خورشید
‫خب، چی می‌گی؟ با من میای سینما؟
‫آره. می‌شه بریم سینما ‫فیلم فرناندل رو ببینیم؟
‫باشه
‫عزادار هستی؟
‫بخاطر مادرم
‫کِی مُرد؟
‫دیروز
‫یادم اومد که یک‌شنبه‌ست
‫یکم دلگیرم کرد. یک‌شنبه‌ها رو دوست ندارم
‫بعدازظهر قشنگ متفاوتی بود ‫و خیابونا در گرما می‌درخشیدن
‫فقط تک و توکی آدم از خیابون عبور می‌کردن ‫ولی همه‌شون در شتابی بیهوده بودن
‫این‌طور به نظرم رسید که از یه یک‌شنبه‌ی ‫دیگه جون سالم به در بردم
‫که حالا مامان زیر خاکه و طبق معمول ‫فردا باید برم سر کار
‫و اینکه روی‌هم‌رفته هیچی تغییر نکرده بود
‫- صبح بخیر ‫- صبح بخیر
‫بشین
‫- حالت خوبه مورسو؟ ‫- ممنونم. خوبم
‫- خسته که نیستی؟ ‫- نه، نه
‫- خبرش رو که شنیدم ناراحت شدم ‫- ممنونم قربان
‫مورسو مادرت چند سالش بود؟
‫- حدودا 60 سال ‫- نسبتا پیر بود
‫- امانوئل ‫- بله؟
‫بدو بریم بگیریمش
‫هی کِلِست، ما رسیدیم
‫- حالت چطوره مورسو؟ ‫- خوب، ولی گرسنه‌م
‫- پس بشین. همون همیشگی ‫رو میارم برات. استراحت کن - باشه
‫چی میل دارین؟
‫پیش‌غذا، استیک گاو، پنیر راکفور و قهوه ‫[پنیر راکفور: نام بازرگانی پنیر فرانسوی]
‫بفرمایید
‫- شب بخیر خانم ‫- حال‌تون چطوره؟
‫- دورگه‌ی کثیف. لعنت بهت ‫- سگ‌تون کار اشتباهی کرده؟
‫همیشه توی دست و پاست. لعنت بهش
‫یالا بیا
‫جوری که اون با سگش رفتار می‌کنه
‫- مزخرفه مگه نه؟ ‫- نه
‫هی من یه مقدار شراب خوش‌مزه دارم
‫نظرت چیه یه چیزی با هم بخوریم؟
‫باشه، ممنونم
‫همونجور که گفتم این زن معشوق قدیمی من بود
‫اون یارو که بهت گفتم شل و پلش کردم
‫اون داداش همین زن بود
‫می‌دونم در و همسایه چی می‌گن. که من ‫برای گذران زندگی‌م جاکشی می‌کنم
‫ولی این یه دروغ کثیفه. من توی ‫یه انبار کار می‌کنم، همین
‫خب، به‌هرحال، درباره‌ی این زن
‫من پول اجاره‌ش رو می‌دادم، و اضافه به اون ‫هرهفته پونزده دلار برای خورد و خوراک
‫و گاهی هم چندتا هدیه. منظورم اینه که ‫اینا از سر هر زنی هم زیاده
‫ولی خانوم می‌گفت من خسیسم، می‌گفت ‫نمی‌تونه با چیزی که من بهش می‌دم سر کنه
‫ببین، بهش گفتم چرا چند ساعت در هفته ‫کار نمی‌کنی؟ وقتشه یکم کمکم کنی
‫گفت نمی‌خواد هیچ‌کاری بکنه و من به مرور ‫فهمیدم مورد کثیفی در جریانه
‫یه روز این بلیط لاتاری رو توی ‫کیفش پیدا کردم
‫و اون بهم نگفت از کجا پول ‫گیر آورده که بلیط بخره
‫بعد، یه بار دیگه من یه رسید گرو پیدا کردم ‫که نشون می‌داد دو تا النگو گرو گذاشته
‫می‌فهمی چی می‌گم؟
‫کدوم خری اون دستبندا رو بهش داده؟
‫من هیچی بهش نداده بودم. یکی دیگه بوده
‫پس بعد از کتک زدنش، با تیپا انداختمش بیرون
‫خوب هم سرش داد زدم
‫گفتم همه‌ی چیزی که اون می‌خواد ‫هم‌خوابگی با این و اونه
‫ولی این همه‌ش نیست مورسو
‫بهش گفتم یه روزی پشیمون می‌شی دختر ‫و آرزو می‌کنی برگردم
‫قبلا چند باری زده بودمش ولی محض ‫مسخره‌بازی، همین!
‫اون گلایه می‌کرد، یکم جیغ می‌زد ‫بعد تهش به رختخواب ختم می‌شد
‫- نه ممنون ‫- فقط یکم
‫ولی الان کارم باهاش تمومه ‫اون هرزه باید تنبیه بشه
‫ببین من درباره‌ش یکم مشاوره می‌خوام
‫اولش فکر کردم ببرمش به یه هتل با پلیس ‫تماس بگیرم که به عنوان فاحشه بگیرنش
‫بعدش فکر کردم با چندتا از رفقایی ‫که سر کارم پیدا کردم تماس بگیرم
‫ولی همه‌شون می‌گن چرا بهش اَنگ نزنیم؟ ‫ولی چیزی که توی ذهن منه این نیست
‫پس به ذهنم رسید که نظر تو رو ‫درباره‌ی این قضیه بدونم مورسو
‫خب، مطمئن نیستم ولی داستان جالبیه
‫بهم دروغ نگفته بود، مورسو؟ حق ندارم ‫فکر کنم داره بهم خیانت می‌کنه؟
‫خب، حدس می‌زنم همین‌جوریه ‫[داره خیانت می‌کنه]
‫بذار بهت بگم چی تو مخ منه
‫می‌خوام یه نامه برای این زن بفرستم ‫یه نامه‌ی عاشقانه. منظورم رو می‌فهمی؟
‫ولی در عین حال به‌خاطر کاری که کرده ‫پشیمونش کنه
‫وقتی اینجا برسه به رختخواب می‌برمش
‫نمی‌خوام فرصتم رو برای یه هم‌خوابگی خوب ‫از دست بدم می‌فهمی؟
‫ولی همین که تموم کردیم، برای همیشه ‫بندازمش بیرون و تف بندازم تو صورتش
‫نظرت چیه؟
‫خب، اینجوری به نظرم هرچی سرش بیاد حقشه
‫درسته. مشکل اینه که می‌دونم به اون هرزه ‫چی می‌خوام بگم ولی توی نامه‌نویسی افتضاحم
‫پس امیدوار بودم تو بهم یه دستی برسونی
‫می‌شه لطف کنی امشب بنویسی‌ش؟
‫نه
‫می‌دونم تو یه شاعر واقعی هستی
‫اسمش یاسمینه
‫- دختر عرب؟ ‫- آره
‫چند روز بعد ماری اومد تا من رو ‫به دفتر برسونه
‫در امتداد بلوارهای شهر برای ‫پیاده‌روی‌ای طولانی رفتیم
‫زنان برنزه و زیبا بودند و از ماری ‫پرسیدم آیا متوجه شده
‫اون گفت بله، حرفت رو می‌فهمم
‫می‌خوای با من ازدواج کنی؟
‫واقعا اهمیتی نداره
‫ولی اگه تو اینجوری می‌خوای ‫باهات ازدواج می‌کنم
‫من رو دوست داری؟
‫نه، فکر نکنم دوستت داشته باشم
‫ولی اگه تو می‌خوای، ازدواج می‌کنیم
‫به نظرم ازدواج یه موضوع جدیه
‫نه
‫بعد اون گفت من یه جورایی عجیبم ‫و به همین خاطر من رو دوست داره
‫که یه روزی ممکنه به همین خاطر ‫از من متنفر بشه
‫بعد یهو مشتاق شدیم به خونه‌ی من برگردیم
‫و هم‌خوابگی کنیم
‫پنجره رو باز گذاشتم
‫و کشیده‌شدن خنکای شب روی بدن‌مون ‫حس خوبی داشت
‫- در رو باز بذار که یکم هوای تازه بیاد تو، باشه؟ ‫- باشه
‫ببین چی پوشیدم. اوه، چی آوردی؟
‫اوه عالیه
‫- حروم‌زاده! سگ احمق! ‫- چه خبره؟
‫هشت ساله که ادامه داره
‫سگش بیماری پوستی بدی داره ‫تقریبا کچله و پوستش پر از زخمه
‫و اون پیرمرد هم دقیقا شبیه سگشه
‫و جالب‌تر اینکه هردوشون مثل سیبی می‌مونن ‫که از وسط دو نصف شده باشه
‫شبیه دوقلوهان ولی شاید باورت نشه ‫که نمی‌تونن همدیگه رو تحمل کنن
‫من رو دوست داری؟
‫اینجور سوالا واقعا بی‌معنیه
‫ولی فکر نکنم
‫- الان؟ ‫- آره الان
‫هرزه‌ی دروغ‌گو! بهت می‌فهمونم
‫چه خبره؟
‫وحشتناکه!
‫- برگرد پلیس خبر کن ‫- نه، از پلیسا خوشم نمیاد
‫من پلیس رو خبر می‌کنم
‫اوه خدا رو شکر. پلیس اومد ‫اون اینجاست. اینجاست
‫طبقه‌ی بالاست سرکار. زود باش ‫داره اونو می‌کشه. طبقه‌ی دومه
‫چرا کنار نمی‌رین؟ یالا. راه بیفتین
‫اوه سرکار، ببین، کتکم می‌زنه
‫هی تو. اسمت چیه؟
‫رِیموند سینتِس
‫اون سیگار رو از دهنت درآر
‫- می‌تونم سیگارم رو بردارم؟ ‫- بله می‌تونی برش داری
‫بهتره به قانون یکم احترام نشون بدی
‫اون جاکشه. هرزه‌ها رو می‌فروشه
‫- قانونیه که به یه نفر بگن جاکش؟ ‫- خفه شو
‫- هنوز کارم باهات تموم نشده ‫- گفتم خفه شو
‫و تو، برو بیرون
‫یالا برو دیگه
‫بهتره تا زمانی که رئیس به کلانتری احضارت ‫کنه همینجا بمونی، تفهیم شد؟
‫خجالت بکش. انقدر مست کردی ‫که تموم بدنت می‌لرزه
‫من مست نیستم
‫فقط وقتی یه پلیس بهم چشم‌غره می‌ره ‫از ترس به خودم می‌لرزم
‫همه برید. تموم شد. راه بیفتین
‫خیلی ممنونم مورسو. واقعا جووونمردی ‫که کمکم کردی از این آشفتگی دربیام
‫یه رفیق واقعی هستی، می‌دونستی؟
‫اینکه به پلیس بگم که اون زن ‫منو گول زد، درست بود
‫پلیسا همه‌شون یه جورن. می‌دونم ‫چجوری باهاشون کنار بیام
‫مورسو، انتظار داشتی جواب سیلی پلیس رو بدم؟
‫نه، نه. منظورم اینه که به‌هرحال ‫از پلیسا خوشم نمیاد
‫می‌خوای بریم یه جایی ‫یا یه چندتا فاحشه تور کنیم؟
‫نه، اصلا نه. از این گذشته فردا ‫باید زود بیدار شم
‫آره من خودمم خسته‌م و برای یه روز ‫به اندازه‌ی کافی از زن‌ها کشیدم
‫پس آروم برگشتیم خونه و ریموند ‫با من خیلی مهربون شده بود
‫و فکر کردم چه شب دلپذیری بود
‫- چی شده؟ ‫- سگم رفته
‫امشب مثل همیشه به محوطه‌ی نمایشگاه بردمش
‫جمعیت زیادی توی نمایشگاه بود. یه دقیقه ‫ایستادم که نمایش شعبده‌بازی رو ببینم
‫و باورتون می‌شه؟ ناپدید شد!
‫البته همیشه می‌خواستم ‫قلاده‌ی تنگ‌تری براش بخرم
‫ولی هرگز فکر نمی‌کردم این سگ ‫کثیف اینجوری در بره
‫شرم‌آوره
‫راه خونه رو پیدا می‌کنه
‫اول از گرسنگی می‌میره چون کسی برش نمی‌داره
‫خب اون چندش‌آوره با اون زخم‌هایی ‫که روی کل بدنشه
‫پلیس بهش شلیک می‌کنه، من می‌دونم
‫شرط می‌بندم به مرکز سگ‌های گمشده بردنش ‫می‌تونین سگ‌تون رو در ازای مبلغی برگردونین
‫خب می‌تونن بکشنش. برام مهم نیست
‫یه سِنت هم برای اون سگ خرج نمی‌کنم
‫شب‌بخیر و بازم ممنونم. همه‌چی خوب پیش رفت
‫- واقعا به اون هرزه درس خوبی دادیم ‫- شب بخیر
‫فکر می‌کنین چه اتفاقی میفته آقای مورسو؟
‫اگه اونا کمکم نکنن که پیداش کنم، چیکار کنم؟
‫چرا نمی‌رین بیرون که یه سگ دیگه بخرین؟
‫- به این یکی عادت کردم ‫- می‌فهمم
‫- خیلی وقته که این سگ رو دارین؟ ‫- از وقتی همسرم مُرد
‫چندان علاقه‌ای به همسرم نداشتم
‫ولی رفته‌رفته به داشتنش عادت کردم ‫و وقتی که مُرد، خیلی احساس تنهایی کردم
‫بعد به جا و مکان دادن به یه سگ فکر کردم ‫و از یکی از دوستای قدیمی‌م یه سگ خواستم
‫دوستم سگ رو به اینجا آورد. یه چیز ریزه میزه
‫خیلی بچه بود و باید با پستونک ‫بهش غذا می‌دادم
‫اما سگ از آدم کمتر عمر می‌کنه ‫پس با هم پیر شدیم
‫من و اون دعوا مرافعه‌هایی با هم داشتیم ‫اما با تموم اینها سگ خوبی بود
‫از نژاد اصیلی بود؟
‫اوه، باید اون رو قبل از مریض شدنش می‌شناختید
‫اون سگ چنان موهای براقی داشت ‫که همه تحسینش می‌کردن
‫ولی مشکل این بود که خیلی پیر شد ‫و پیری درمانی نداره
‫بله، به نظرم درست می‌گین
‫مادر بیچاره‌ی شما خیلی شیفته‌ی سگ ‫من بود. می‌دونستین؟
‫و شما، شما هم از فقدان خیلی بدی می‌رنجید
‫امیدوارم صدای عو عو سگی رو نشنوم ‫همه‌ش فکر می‌کنم صدای سگ منه
‫شب بخیر
‫نمی‌دونم چرا اما یهو یاد مامان افتادم
‫بله، خوبه. بسیارخوب
‫یه رفیقه. اسمش ماسونه. آدم معرکه‌ایه
‫آخر همین هفته به کلبه‌ی ساحلی‌ش ‫دعوت‌مون کرده
‫آره، همه‌چی رو درباره‌ت بهش گفتم
‫حتما، دوست‌دخترت رو هم با خودت بیار
‫زن ماسون خوش‌حال می‌شه ‫که یه زن دیگه هم بیاد
‫ببین ریموند، باید قطع کنم
‫صبر کن. مهمه
‫عجله داری؟
‫می‌خوام یه چیز دیگه هم بهت بگم
‫گوش کن، یه مشت عرب تموم صبح ‫داشتن تعقیبم می‌کردن
‫یکی از اونا داداش دوست‌دختر سابقم بود
‫پس ببین، وقتی امشب رسیدی خونه ‫حواست باشه، و اگه اون یارو رو دیدی
‫خبرم کن. خیلی مهمه
‫باشه. می‌تونی روم حساب کنی
‫-مورسو، رئیس می‌خواد ببینتت ‫- باید برم، خدانگهدار
‫بیا تو. بیا تو
‫لطفا بشین. بشین
‫گوش کن مورسو. یه پروژه‌ی کوچیک توی ذهنمه ‫که می‌خوام درباره‌ش باهات صحبت کنم
‫می‌خوام نظرت رو درباره‌ش بشنوم
‫می‌خوام یه شعبه در پاریس دایر کنم که ‫مستقیماً با شرکت‌های بزرگ‌تر معامله کنیم
‫می‌خواستم بدونم اعتراضی نداری ‫که به اونجا فرستاده بشی؟
‫فرصت بی‌نظیریه و می‌تونی بیشتر ‫سال رو به سفر بری
‫تو هنوز جوونی و می‌تونی اوقات خوبی ‫در پاریس داشته باشی
‫به گمونم همین‌طوره. اما واقعا ‫برام اهمیتی نداره
‫یه ذره هم وسوسه نشدی ‫که زندگی‌ت رو تغییر بدی؟
‫آدم مسیر زندگی‌ش رو هرگز تغییر نمی‌ده ‫ارزش همه‌ی زندگی‌ها یکیه
‫می‌خوام جایی که هستم بمونم
‫زندگی فعلی‌م مناسب منه و خیلی خوبه
‫چرا سرت همیشه تو ابراست؟ ‫باید بلندپرواز باشی
‫بدون بلندپروازی نمی‌تونی موفق بشی. بعدا ‫باهات صحبت می‌کنم، الان می‌تونی بری
‫دانشجو که بودم خیلی بلندپرواز بودم
‫ولی بعد محبور شدم ترک تحصیل کنم و فهمیدم ‫که بلندپروازی چقدر بی‌اهمیت و بیهوده بود
‫پس متاسفم، فقط...
‫من رو ببخشید
‫چه روز محشری
‫چی توی کیفت داری؟ بذار ببینم
‫اگه دنبال خوراکی می‌گردی، هیچی نگذاشتم
‫ولی می‌تونیم بریم قهوه بخوریم
‫ایشون ریموند سانتسه. می‌خوام ‫با خانم ماری کاردون آشنا بشی
‫- بیاید راه بیفتیم ‫- خیلی هم خوب
‫چی شده؟
‫دومی از چپ. یارو خودشه
‫بیا بریم
‫- چیزی شده؟ ‫- فقط یه عربه، ریموند باهاش دعوا داشت
‫- اینم از اتوبوس ‫- پس بیاید بریم، مگه اینکه تو قهوه بخوای
‫بعدا می‌تونیم بخوریم ‫وقت تلف کردن فایده‌ای نداره
‫تعریف از شوهرم نباشه ولی اون ‫بهترین ماهی‌گیر الجزیره‌ست
‫ببینین امروز صبح چی گرفته
‫هی ماسون! یه ماهی دیگه هم به ساحل بیار
‫وایسا منم بیام
‫امروز صبح یادت رفت منو ببوسی
‫داشتم فکر می‌کردم
‫چرا به رئیست نگی که درباره‌ی حرف‌هایی ‫که بهش زدی تجدیدنظر کردی؟
‫و سال بعد اون کار در پاریس رو قبول کنی ‫منم باهات میام
‫می‌میرم که پاریس رو ببینم
‫یه بار خیلی وقت پیش، اونجا ساکن بودم
‫- قشنگ نیست؟ ‫- خیلی کثیفه
‫کبوتر داره و راهروهای تیره و تار ‫و مردمش پوست رنگ‌پریده‌ای دارن
‫خانم ماسون کمک می‌خواید؟ انصاف نیست ‫بشینم و بذارم همه‌ی کارا رو شما بکنید
‫نه همونجا بمونید. از عهده‌ش برمیام ‫خوبم، اشکالی نداره
‫- زود باش، می‌خوایم غذا بخوریم ‫- باشه
‫ماسون برگشت خونه‌ش، می‌بینی؟
‫- حتما ناهار آماده‌س ‫- منم گرسنه‌م. بریم؟
‫از اینور
‫- می‌دونید ساعت چنده؟ - نَه ‫- ساعت یازده و نیمه - باورم نمی‌شه
‫نسبت به همیشه، زودتر ناهار خوردیم
‫من همیشه می‌گم، وقت ناهار وقتیه که گرسنه‌ای
‫آقایون پیشنهاد می‌کنم یکم تو ساحل قدم بزنیم
‫- زنم همیشه دوست داره بعد ناهار چرت بزنه ‫- اوه آره، آرومم می‌کنه
‫ولی من ترجیح می‌دم قدم بزنم ‫پیاده‌روی آرومم می‌کنه
‫خانم ماسون من برای شستن ظرف‌ها ‫کمک‌تون می‌کنم
‫- پس بیاید بریم ‫- باشه
‫ریموند با ما میای؟
‫بیا حالا شروع و زودی تمومش کنیم
‫بیا
‫و وقتی برگردین می‌بینین مثل ‫دختر کوچولوها، جمع‌شده خوابیدیم
‫خودشه، خیله‌خب
‫- چطوری فهمیدن شما اینجایید؟ ‫- ما رو دیدن که سوار اتوبوس شدیم
‫اگه پی دردسر بودن، ازت می‌خوام دومی رو ‫داشته باشی. من هم یاروی خودم رو می‌گیرم
‫تو هم مورسو اگه کس دیگه‌ای اومد مال تو
‫ماسون! بدو بیا!
‫تیکه پاره‌ت می‌کنم
‫چاقو داره مواظب باش!
‫- دستم رو بد برید؟ ‫- نه، فقط خراش افتاده
‫- صورتم. بهش نگاه بنداز ‫-بهت گفتم بد نیست
‫زود باش، بیا تو رو به خونه برگردونیم
‫هی، هی، خانم ماسون، سریع بیا، عجله کن!
‫- چی شده؟ حادثه‌ای پیش اومده ‫- چیز جدی‌ای نیست.
‫- اوه خدای من ‫- خانم! خانم! بیاید بیرون
‫یه دکتر هست که یه خونه‌ی ساحلی روی صخره ‫داره. اون معمولا یکشنبه‌ها اونجاست
‫- می‌رم بیارمش ‫- نه من کاملا خوبم
‫- خودم می‌رم اونجا ‫- من می‌برمت
‫ما با چندتا عرب درگیر شدیم
‫- ریموند ‫- خفه شو، می‌تونی؟
‫- ریموند یه لحظه وایسا ‫- گفتم خفه شو
‫- شلیک کنم؟ ‫- نه
‫به اعصابت مسلط باش ریموند. انصاف نیست ‫که با بی‌رحمی تمام شلیک کنی
‫خیله‌خب. اول تحقیرش می‌کنم بعد شلیک می‌کنم
‫نه، منطقی باش ریموند. تفنگ رو بده به من
‫یکم کتکش بزن. اگه چاقوش رو ‫درآورد، حسابش رو می‌رسم
‫- خب، خوشحال شدم که رفتن ‫- اونا رو ترسوندیم، آره؟
‫بهتره به شهر برگردیم. اتوبوس ساعت پنج می‌ره
‫لحظه‌ای روی پله‌ی اول ایستادم
‫سرم از گرمای آفتاب منگ شده بود
‫توان بالا رفتن از پله‌ها و روبروشدن ‫با لبخندها و پرحرفی زن‌ها رو نداشتم
‫از پرده‌ی عرق و نور که کورم کرده بود ‫خلاص شدم
‫پی بردم که در خاموشی آرام عصرگاه ‫و سکوت درخشان ساحل، شلیک کردم
‫چهار گلوله همانند چهار تقه‌ی کوتاه بود ‫که به درِ بدبختی زدم
‫من به‌خاطر دزدی از یه مغازه دستگیر شدم ‫شما چطور؟
‫من یه عرب رو کشتم
‫وقتی خواستین بخوابین، این حصیر رو بردارین ‫و به عنوان بالش ازش استفاده کنین
‫باید یاد بگیرین که چطوری صاف لوله‌ش کنین
‫- ممنونم ‫- سیگار می‌کشید؟ - بله
‫بازم همون داستان همیشگی! شما احمق‌ها ‫هرگز از دستورات پیروی نمی‌کنید
‫مثل همیشه اشتباه کردید قرار بود توی انفرادی باشه
‫مورسو
مورسو
‫پاشو، یالا! می‌ری انفرادی
‫تکون بخور. شما دوتا ببریدش پایین
‫من وکیل شمام
‫دادگاه من رو انتخاب کرد
‫پرونده‌ی شما رو مرور کردم
‫البته که خیلی حساس و مشکله. با این حال ‫می‌دونم که می‌تونم نجات‌تون بدم
‫- البته اگه به توصیه‌های من اعتماد کنین ‫- متشکرم
‫بریم سر اصل مطلب
‫اونا قبلا تحقیقاتی درباره‌ی زندگی شخصی ‫شما داشتن و فهمیدن مادرتون اخیرا فوت کرده
‫ایشون در یک خانه‌ی سالمندان ‫در مارنگو ساکن بود
‫اونا آسایشگاه رو بررسی کردن ‫و متاسفانه فهمیدن
‫که شما به طرز خاصی در مراسم خاک‌سپاری ‫مادرتون بی‌احساس بودین
‫پرسیدن این سوال برام آزاردهنده‌ست ‫اما خیلی مهمه
‫اگه دادستانی پی این اتهام رو بگیره ‫ممکنه به دردسر بزرگی بیفتید
‫آیا شما واقعا از مرگ مادرتون ناراحت شدید؟
‫مطمئن نیستم که چی باید بگم
‫اهمیت چندانی برام نداشت
‫من دوستش داشتم، بله
‫و با این حال لحظاتی هم بود ‫که آرزو می‌کردم بمیره
‫- مگه همه‌مون همینجوری نیستیم ‫- بهم قول بدید که این حرف رو در دادگاه...
‫یا پیش دادستان تکرارش نکنید
‫روزی که مادر رو دفن کردن ‫من مثل یه خواب‌گرد، خسته بودم
‫طوری تلو تلو می‌خوردم ‫که انگار گیج و منگ بودم
‫طبعا ترجیح می‌دادم... ترجیح می‌دادم ‫مادرم نمی‌مرد
‫این کافی نیست، مورسو. می‌تونی بگی ‫به احساسات طبیعی‌ت مسلط نبودی؟
‫نه این دروغه
‫امروز فهمیدم که رئیس و کارکنان آسایشگاه...
‫در دادگاه شهادت می‌دن. می‌تونه خطرناک باشه
‫اما این داستان هیچ ربطی به قضیه‌ی من نداره
‫قبلا با قوه‌ی قضائیه سر و کار نداشتید ‫مگه نه؟
‫به من بگید که آیا مادرتون رو دوست داشتید؟
‫بله، مثل همه
‫پنج بار شلیک کردید، درسته؟ یکی پس از دیگری
‫نه، اولش یک بار شلیک کردم
‫کمی بعد باقی گلوله‌ها رو شلیک کردم
‫می‌دونم. اما چه دلیلی برای فاصله انداختن ‫بین شلیک اول و دوم داشتید؟
‫توضیح بدید چرا به شلیک به یک جسد ‫ادامه دادید؟
‫چرا؟
‫اصرار دارم جواب شما رو بشنوم
‫چرا؟
‫به من بگید چرا؟
‫- این رو می‌بینید؟ معنی‌ش رو می‌فهمید؟ ‫- بله البته
‫من به خدا باور دارم. باور دارم که خدا ‫گناه‌کارترین افراد رو هم می‌بخشه
‫اما در نخست گناهکار باید مانند یه بچه بشه ‫و با راستی به درگاه خدا توبه کنه
‫واضحه که فقط ‫یک نقطه‌ی کور در اعتراف شما هست
‫اینکه می‌گید پیش از شلیک دومین تیر ‫درنگ داشتید
‫چیزای دیگه همه خوب بودن اما این یکی ‫به کلی گیجم کرده
‫آیا به خداوند متعال باور دارید؟
‫نه
‫امکان نداره. روی زمین کسی نیست ‫که به خدا اعتقاد نداشته باشه
‫همه خداباورن، حتی اونایی که انکارش می‌کنن ‫اگه شکی داشتم، همه‌ی زندگی‌م بی‌معنی می‌شد
‫می‌خواید بگید زندگی من بی‌معنا بوده؟
‫برای من اهمیتی نداره
‫من مسیحی‌م و به درگاه خدا دعا می‌کنم ‫تو و گناهانت رو ببخشه
‫اما چطوری می‌خوای رنجی که ‫مسیح بخاطر تو کشیده رو انکار کنی؟
‫باید باور داشته باشی. باید
‫مطمئنم که تو باید به خدا باور داشته باشی
‫نه
‫در تمام عمرم هرگز روحی به این ‫بی‌احساسی مثل روح شما ندیدم
‫همه‌ی مجرم‌هایی که اینجا میان، تصویر ارزشمند صلیب رو که می‌بینن، سوزناک گریه می‌کنن
‫آیا از کاری که کردید، پشیمونید؟
‫در کل پشیمون نیستم
‫بلکه کمی احساس ناراحتی می‌کنم
‫برای امروز کافیه
‫آقای ضد مسیح
‫زن‌ها نه. معمولا اولین شکایت ‫زندانی‌ها از همینه
‫نمی‌فهمم چرا. بی‌انصافیه که این ‫حق رو هم از من بگیرین
‫اما مگه هدف زندانی بودن همین نیست؟
‫چه هدفی؟
‫که شما رو اینجا بذارن و از آزادی محروم کنن
‫فراموش کردم. دارم تنبیه می‌شم
‫و این توضیحش می‌ده
آفرین! مخ‌تون خوب کار می‌کنه ‫بقیه اینطوری نیستن
‫اما بالاخره همه‌تون یه‌جوری ‫خودتون رو آروم می‌کنید
‫سلام
‫چیزی هست که بخوای؟
‫پس سرش داد زدم و حدس بزن چی شد؟ شروع ‫کرد به فریادزدن که: «دهن کثیفت رو ببند.»
‫- ریموند ازم خواست بهت سلام برسونم ‫- سلام من رو هم بهش برسون
‫- بهتر شده؟ ‫- آره، دوشنبه به خونه بردمش
‫- اوضاعت خوب می‌شه؟ ‫- اون احمق لعنتی می‌خواد باهاش ازدواج کنه
‫وقتی اومدی بیرون ازدواج می‌کنیم، باشه؟
‫وقت ملاقات تمومه
‫وقت ملاقات تمومه، همگی بیرون
‫همگی بیرون
‫تو تبرئه می‌شی. با هم می‌ریم ‫ساحل شنا می‌کنیم
‫تمومه
‫خداحافظ مادر
‫فکر نکنم بذارن بیام و ببینمت. به من ‫اجازه‌ش رو نمی‌دن چون...
‫چون ما ازدواج نکردیم. گفتن فقط ‫همین یه بار می‌تونم بیام
‫پنج ماه
‫پنج ماه اینجا در زندان
‫خیلی زود تابستون جای تابستون رو گرفت
‫شروع کنیم؟
‫دادگاه به موضوعاتی می‌پردازه که شاید مهم ‫به نظر نیاد، اما به موضوع اصلی مرتبطه
‫بذارید حقایق کلیدی رو بسنجیم. شما در ژوئن ‫1936 مادرتون رو در خانه‌ی سالمندان گذاشتید
‫- آیا همینطوره؟ ‫- بله عالیجناب
‫- بله، و چرا این کار رو کردید؟ ‫- چون پول نداشتم که ازش مراقبت کنم
‫آیا از این کار ناراحت شدید؟ ‫اصلا دل‌تنگ ایشون شدید؟
‫من و مادرم به کلی از همدیگه ‫و یا از هر کس دیگه‌ای...
‫جدا و مستقل بودیم
‫پس هردومون می‌تونستیم ‫به این تغییر عادت کنیم
‫مایل نیستم این موضوع رو دنبال کنم
‫آیا دادستان پرسش خاصی دارن؟
‫با اجازه‌ی شما عالیجناب، بله دارم
‫مایلم از متهم بپرسم که آیا ایشون به نیت ‫کشتن مرد عرب به چشمه‌ی ساحلی برگشت؟
‫نه
‫اگه اینطوره، چرا متهم اسلحه داشت ‫و چرا درست به همان محل رفت؟
‫به گمونم اتفاقی بود
‫عالیجناب فعلا صحبتی ندارم
‫وکیل مدافع اعتراض داره عالیجناب
‫یه لحظه، داره دیر می‌شه. بعد از ناهار ‫به اعتراض شما می‌پردازیم
‫ختم موقت دادگاه. دادرسی رو ساعت دو ادامه ‫می‌دیم که اظهارات تمام شاهدین شنیده بشه
‫دادگاه مختومه‌ست. زندانی رو ببرین
‫مایلم بپرسم آیا پیش اومده بود که ‫مادر متهم، از رفتار پسرش گله‌مند باشه؟
‫بله بارها، اما این رفتار از همه‌ی مهمانان ما ‫انتظار می‌ره. اونا همیشه از بستگان‌شون می‌نالن
‫بسیارخوب. مایلم بدونم آیا ایشون از فرستاده شدن ‫به خانه‌ی سالمندان شما گله‌مند بودند؟
‫بله
‫آیا شما مورد خاصی رو درباره‌ی متهم در ‫روز خاک‌سپاری مادرشون مشاهده کردید؟
‫بله، ایشون به طور غیرمعمولی آروم ‫و خون‌سرد به نظر می‌رسید
‫ایشون از دیدن جسد مادرش خودداری کرد
‫ایشون حتی یه قطره اشک هم نریخت
‫و در پایان مراسم بدون ادای احترام ‫در کنار قبر، اونجا رو ترک کرد
‫اگر دادستان هم‌اکنون پرسشی دارن ‫الان می‌تونن اقدام کنن
‫اوه نه، همین کافی بود
‫متشکرم آقا، می‌تونید برید پایین
‫ایشون بهم گفت نمی‌خواد جسد رو ببینه ‫از این گذشته سیگار کشید، قهوه خورد و خوابید
‫واضح نشنیدم. عالیجناب می‌شه از شاهد ‫درخواست کنید که گفته‌هاشون رو تکرار کنن
‫لطفا چیزهایی رو گفتید تکرار کنید آقا
‫بلندتر لطفا
‫گفتم زندانی همچنان که در جلوی تابوت ‫نشسته بود، فنجانی قهوه نوشید و سیگار کشید
‫بعد خوابید
‫عالیجناب اجازه‌ی صحبت دارم؟
‫عالیجناب ممکنه از این مرد بپرسید ‫در زمان بیداری، آیا ایشون هم سیگار کشید؟
‫اینجا کی در حال محاکمه‌ست؟
‫آیا همکار من فکر می‌کنه که با تهمت زدن به ‫یک شاهد می‌تونه شهادت علیه متهم رو تضعیف کنه؟
‫سیگار رو قبول کردم چون ایشون به من ‫تعارفش کرد و نمی‌دونستم چطوری بگم نه
‫آیا متهم چیزی برای اضافه کردن داره؟
‫نه هیچی
‫جز اینکه ایشون حقیقت رو گفت ‫اون شب من بهش یه سیگار دادم
‫خب، عالیجناب این من بودم ‫که به ایشون قهوه تعارف کردم
‫هیئت منصفه، به این حرف‌ها توجه کنید
‫بله، می‌دونم هیئت منصفه این موضوع رو می‌بینند ‫و موافقند که یه غریبه می‌تونه به متهم قهوه تعارف کنه
‫اما متهم نباید قبولش کنه چون این یه ‫بی‌حرمتی به مادرشه که به این دنیا آوردتش
‫آقای پرز، ممکنه لطف کنید به دادگاه بگید که ‫متهم در روز خاکسپاری چگونه رفتار می‌کرد؟
‫عالیجناب، باید بدونید که من در اون روز ‫بسیار غمگین بودم
‫و راستش من اصلا متوجه ایشون نبودم ‫مخصوصا چون که غش کرده بودم عالیجناب
‫چطور می‌تونستم به آقای مورسو توجه کنم؟
‫به من بگید آیا دیدید ایشون اشک بریزه؟
‫نه
‫هیئت منصفه، به این حرف‌ها توجه کنید
‫می‌تونید برای دادگاه سوگند بخورید ‫که ایشون اصلا اشکی نریخت؟
‫نه
‫این دادرسی همه‌ش بیهوده‌ست ‫حقایق نادرستن و دروغ‌ها درست
‫می‌تونید برید
‫نگران نباش. همه چیز داره خوب پیش می‌ره ‫همه چیز درست می‌شه. روی من حساب کن
‫خب حالا، آقای مورسو اغلب در ‫رستوران شما غذا می‌خورد؟
‫بله. اون یه مشتری و یه دوست خوب بود
‫چرا ایشون دوست خوبی بود؟
‫چون اون واقعاً مرد خوبیه
‫- منظورتون از این حرف دقیقاً چیه؟ ‫- اون مرد خوبیه، تعریف دیگه‌ای نداره
‫رعایت کنید. رعایت کنید
‫آیا به نظر می‌رسید که برای متهم، ارتباط ‫برقرار کردن با بقیه‌ی شماها، مشکل باشه؟
‫اون آدم پرحرفی بود عالیجناب
‫آیا متهم حساباش رو با شما همیشه ‫سروقت تسویه می‌کرد؟
‫همیشه، بدون تأخیر
‫با اغماض دادگاه، مایلم نظر شما رو درباره‌ی ‫جنایتی که ایشون مرتکب شد، بدونم
‫از نظر من این اتفاق یه بدبیاری بود ‫همه معنای بدبیاری رو می‌دونن
‫یه بدبیاری غیرمنتظره. به نظرم ‫خلاصه‌ی پرونده همینه
‫کافیه، می‌تونید برید پایین
‫- می‌خوام یه چیز دیگه هم بگم ‫- ادامه بدید، اما لطفا کوتاه بگید
‫اون قاتل نیست
‫دادگاه تصمیمش رو می‌گیره. روشنه که اینجا ‫وظیفه‌ی ما اندیشیدن و قضاوت کردنه
‫متشکرم، کافیه
‫لطفا به من بگید چند وقته ‫که متهم رو می‌شناسید؟
‫-تقریبا سه سال ‫- لطفا بلندتر حرف بزنید
‫تقریبا سه سال
‫من در دفتری که آقای مورسو کار ‫می‌کردن، مشغول به کار بودم
‫و چه رابطه‌ای با زندانی دارید؟
‫رک و راست بگید
‫من دوست دخترش هستم
‫قرار بود با هم ازدواج کنیم
‫مایلم از خانم کاردونا بپرسم رابطه‌شون ‫با متهم در چه روزی آغاز شد؟
‫بخوام دقیق بگم، اولین شنبه‌ی ‫ماه ژوئیه‌ی پارسال بود
‫می‌فهمم، می‌فهمم
‫روز بعد از خاک‌سپاری خانم مورسو
‫رعایت کنید، رعایت کنید
‫با تموم احترامی که به احساسات سرکار خانم ‫قائلم، نمی‌خوام به یک موضوع حساس اصرار کنم
‫اما وظیفه‌ی منه که از ملاحظات ‫و آداب‌دانی‌ها چشم‌پوشی کنم
‫پس به من بگید، دقیقا چه اتفاقاتی در اولین ‫شنبه‌ی ماه ژوئیه‌ی پارسال رخ داد؟
‫می‌بخشید سرکار خانم اما من ‫باید به جوابی برسم
‫خب... من معمولا در ژوئیه، شنبه‌ها رو ‫در ساحل سپری می‌کنم
‫عصر اون روز در ساحل دیدمش
‫اون روز تقریبا یک ساعت رو با اون ‫به شنا کردن و آفتاب گرفتن گذروندم
‫بعد از اون تصمیم گرفتیم به سینما بریم
‫بعد به خونه‌ش برگشتیم، و ازم خواست ‫که شب رو باهاش بگذرونم
‫خانم کاردونا در طول بازجویی ‫اظهارات‌شون رو به دادگاه گفتند
‫بنابراین من در روزنامه‌ای فهرست فیلم‌های ‫اون روز در سینما رو بررسی کردم
‫اما مایلم از خانم کاردونا بپرسم ‫که اون روز چه فیلمی دیدن؟
‫یه فیلم از فرناندل بود
‫آقایون هیئت منصفه، ایشون روز پس از ‫وفات مادرش، در ساحل تفریح کرد
‫با یک خانم جوان وارد رابطه‌ای نامشروع شد ‫و یک فیلم کمدی در سینما تماشا کرد
‫رفتارتون خیلی بیمارگونه‌ست. این قضیه ‫جوری که به نظر میاد، نیست
‫هرچی که گفتم رو تحریف کردین
‫می‌دونم که اون قصدی نداشته ‫اون کار بدی نکرده
‫لطفا خانم، از این طرف
‫اون با مهربونی با سگ بیچاره‌ی من رفتار کرد
‫او و مادرش دیگه وجه مشترکی با هم نداشتن ‫پس اینطوری با قضیه برخورد کردن
‫قضیه‌ها همینجوری پیش میان
‫عالیجناب... اون بی‌گناهه
‫شما نه برای قضاوت، که برای شرح حقایق و پاسخ به پرسش‌ها به اینجا فراخوانده شدید
‫ممکنه به دادگاه بگید که دقیقا ‫چه رابطه‌ای با قربانی داشتید؟
‫پیش از هرچیز، من تنها مردی‌م ‫که مورد نفرت قربانی بودم
‫به این خاطر که خواهرش رو گول زدم
‫آیا قربانی تحت هر عنوانی دلیلی داشت ‫که از متهم خوشش نیاد؟
‫نه، به هیچ وجه
‫آقای مورسو اون روز به طور اتفاقی ‫با من در ساحل بود
‫مایلم این آقا الان به دادگاه توضیح بده ‫که چطور شد که این نامه...
‫که به وضوح اساس این جنایت بوده ‫به دست متهم نوشته شده؟
‫اتفاقی بود
‫به نظر می‌رسه که در این پرونده ‫مجرم واقعی «اتفاقی» هست
‫و همچنین این که متهم با شما به ‫کلانتری اومده بود، «اتفاقی» بوده؟
‫و باز هم اینکه ایشون از روی ملاحظه ‫به سود شما شهادت داده «اتفاقی» بود؟
‫آقای سینتس، ممکنه به ما بگید در حال حاضر ‫در الجزایر مشغول چه کاری هستید؟
‫من در یک کارخانه کار می‌کنم
‫عالیجناب برای همه مثل روز روشنه که ایشون در ‫واقع به عنوان «دلال محبت» مشغول به کارن
‫و متهم رفیق و هم‌دست ایشون بود
‫این جنایت ریشه در فساد اخلاقی داره
‫عالیجناب، دادستان بی‌شرمانه...
‫در این باره زمانی گفت‌وگو می‌کنیم که ‫صحبت دادستان تموم بشه، بذارید ادامه بدن
‫چیزی برای اضافه کردن به حرفام ‫ندارم عالیجناب
‫آیا متهم دوست شما بود؟
‫بله اون یه رفیق واقعی بود
‫و آیا این مرد دوست شما بود؟
‫بله
‫به این جنایت‌کار سنگ‌دل نگاه کنید، یک پسر ‫که با عیاشی و هرزگی به سوگ مادرش نشسته
‫و با خون‌سردی جوانک بیچاره‌ای که ‫کوچک‌ترین آسیبی هم بهش نرسونده، کشته
‫آیا موکل من به خاطر دوست نداشتن ‫مادرش داره محاکمه می‌شه یا کشتن یک عرب؟
‫نحوه‌ای که این مرد تنها مادرش رو دفن کرده ‫نشون‌دهنده‌ی اینه که او قلباً جنایت‌کاره
‫و آقایان هیئت منصفه، حالا شما ‫با رشته‌ای از اتفاقات آشنا شدید
‫که به ارتکاب قتل این مرد با سوء نیت قبلی ‫با هوشیاری نابکارانه از جنایتش، منجر می‌شه
‫تکرار می‌کنم، مدرکی دال بر شرایط ‫تخفیف دهنده‌ی جرم در کار نیست
‫مدرکی دال بر رفتار بی‌فکرانه ‫یا نامعقول در کار نیست
‫مردی که پیش روی شما در جایگاه ‫زندانی نشسته، آدم باهوشیه
‫باهوشی‌ش رو با طرز پاسخ دادنش به ‫سوالاتم مشاهده کردید، بنابراین تکرار می‌کنم
‫اینکه نتیجه بگیریم او بی‌اینکه بدونه داره ‫چیکار می‌کنه جنایت کرده، ممکن نیست
‫آقایون هیئت منصفه، من در روان این مرد ‫دقیق شدم و پوچی گسترده‌ای در درونش دیدم
‫در واقع او نه روان داره و نه انسانیت
‫این دیو سیرت حتی کوچک‌ترین ذره‌ای از ‫اخلاق‌مندی که پاسدار دل هر آدمیه، نداره
‫بدون شک نمی‌تونیم متهم رو بخاطر نبود ‫چیزی که نتونسته به دست بیاره، مقصر بدونیم
‫اما اینجا و در این دادرسی ما باید ‫خوی انسانیِ باگذشت بودن رو سرکوب کنیم
‫و خواسته‌ی خودمون رو به الزامی بزرگ‌تر ‫و آرمانی شریف یعنی عدالت، تسلیم کنیم
‫مخصوصاً مردی که در جایگاه روبروی شماست ‫تجسم هرآنچه که شیطانی و غیرانسانیه، هست
‫و باید از جهانی که فقط می‌تونه فاسد ‫و گندیده‌ش کنه، حذف بشه
‫همین دادگاه فردا به چیزی که به گمان من ‫پلیدترین جنایت‌هاست، می‌پردازه
‫قتل یک پدر، آقایان. و بازم باید این رو بگم
‫ترسی که این جنایت به دلم انداخته
‫چیزی به جز انعکاسی کم رنگ از ترس القا شده ‫از سنگ‌دلی مردی که روبه‌روی شماست، نیست
‫این مرد که اخلاقاً بخاطر مرگ مادرش ‫گناهکاره، به نسبت پسری که پدرش رو کشت...
‫دیگه شایسته‌ی بودن در جامعه‌ی انسانی نیست ‫و همچنین بدون هیچ شکی در دلم...
‫درخواست می‌کنم که مجازات اعدام ‫رو به این مرد اعمال کنید
‫وظیفه‌ی من در سیر حرفه‌ای‌م در دادگاه، اغلب ‫این بوده که خواستار مجازات شدید اعدام باشم
‫اما در این موضوع وظیفه نقشی نداره. حس می‌کنم ‫باید برای وجدان و دلم راه باز کنم، نه وظیفه
‫بنابراین وجدان من مجبورم می‌کنه که در این ‫پرونده خواستار مجازات اعدام باشم
‫چون وجدان من مخالف این مجرم و این هیولاست ‫که هیچ بویی از عواطف انسانی نبرده
‫حرفی برای گفتن دارید؟
‫من واقعاً...
واقعاً قصد نداشتم مرد عرب رو بکشم
‫دادگاه اظهارات شما رو یادداشت خواهد کرد
‫می‌دونید، من در درک کامل ‫دفاعیه‌ی شما درمانده شدم
‫پس قبل از اینکه دادگاه جمع‌بندی ‫استدلالات وکیل‌تون رو بشنوه
‫ممکنه لطفا انگیزه و دلیل کارتون رو ‫برای من شفاف کنید؟
‫خب، فکر می‌کنم...
‫فکر می‌کنم به خاطر آفتاب بود
‫بله
‫وکیل مدافع می‌تونه سخنرانی خودش رو آغاز کنه
‫آقایون هیئت منصفه
‫من اعتراف می‌کنم که یه مرد رو کشتم
‫- چرا این حرف رو زد؟ ‫- وکیل‌ها همیشه اینجوری حرف می‌زنن
‫من همچنین مدتی به عمق ‫روان این مرد دقیق شدم
‫اما من با دیدگاهی که همکار دانای من ‫مطرح کرده موافق نیستم
‫و من در واقع روان ایشون رو به شفافیت ‫چشمه‌ای درخشان یافتم
‫این روان یک کارمند شریفه ‫روان یک مرد جوان درستکار و منصف
‫دوست و همدمی برای خیلی‌ها، یک شهروند ‫اخلاق‌مدار، دلسوز و کمک‌رسان به دیگران
‫من واقعا از سر و صدای به پا شده درباره‌ی ‫طرز رفتار ایشون با مادرش، متحیر شدم
‫اینجا فرزندی وظیفه‌شناس نشسته که تا جایی ‫که توانش رو داشته، از مادرش مراقبت کرده
‫در آخر به اندازه‌ی کافی در تامین مادرش ‫ناتوان شد. به این امید که مادرش...
‫تمام آسایش و مراقبتی که می‌خواد، به دست ‫بیاره، ایشون رو به خانه‌ی سالمندان فرستاد
‫قطع به یقین، درباره‌ی مفید بودن ‫و باارزش بودن این سازمان‌ها...
‫کافیه به یاد بیاریم که دولت این مؤسسات ‫رو ترویج داده و خرج‌شون رو تقبل می‌کنه
‫که ما تعهد و دِین‌مون رو ادا کنیم
‫بنابراین این مرد با فرستادن مادرش ‫به یک مؤسسه‌ی دولتی...
‫در مقیاسی بزرگ‌تر، اعتقاد و باورش رو به ‫قوانین ما، به مدارس ما، به بیمارستان‌های ما و...
‫به عدالت ابراز می‌کنه. بله آقایان، به خود عدالت
‫آقایون هیئت منصفه، تصدیق می‌کنم ‫که این مرد اشتباه بزرگی کرده
‫یک خطای انسانی. شما باید باگذشت ‫عمل کنید و محکومش نکنید
‫در این پرونده شرایطی برای تخفیف دادن ‫به جرم هست، فکر می‌کنم موافق باشید
‫پس بذارید قاضی این مرد، وجدانش باشه
‫و تنها شکنجه‌گر او...
‫خدای متعال باشه
‫آفرین، عالی بودی
‫به نام مردم فرانسه، این دادگاه پس از ‫بررسی عادلانه و مقتضی این پرونده
‫متهم را به جرمی که به آن متهم شده ‫گناهکار می‌شناسد
‫و مطابق با اصول قانون...
‫آرتور مورسو را به اعدام با گیوتین ‫در ملأ عام محکوم می‌کند
‫شنیدم اونا همیشه به هنگام سپیده‌دم ‫به دنبال آدم میان
‫حالا من شبام رو در انتظار اون ‫یک سپیده‌دم می‌گذرونم
‫هرگز دوست نداشتم غافلگیر بشم
‫برای همینه که فقط در طول روز می‌خوابم
‫تموم شب روشنایی کم‌رنگ ‫آسمون رو تماشا می‌کنم
‫با کوچک‌ترین صدای از در...
‫گوشم رو به تخته‌ی در می‌فشردم، به طوری ‫که صدای نفس کشیدنم رو دقیق می‌شنیدم
‫تنفس تند و خِس‌خِس‌دار
‫مانند لَه‌لَه زدن یک سگ
‫بعد آشفتگی‌م فروکش می‌کرد
‫و می‌فهمیدم که 24 ساعت دیگه زنده‌م
‫ملاقات کشیش زندان رو سه بار نپذیرفتم
‫چیزی برای گفتن به او نداشتم
‫میلی به صحبت نداشتم
‫زمان زیادی رو به فکر کردن، که مرگ در 30 ‫سالگی یا در 70 سالگی فرقی نداره، گذروندم
‫یه بار که می‌میری، مهم نیست که چطور...
‫یا چه زمانی مُردی
‫هروقت که باورمندانه با خودم ‫در این باره حرف می‌زنم‌...
‫مدت کوتاهی به آرامش می‌رسم
‫واقعا نیازی به دیدن کشیش نداشتم
‫نترس
‫تو معمولا... لحظه‌ی آخر میای
‫این فقط یه دیدار دوستانه‌س
‫اومدن من ربطی به فرجام‌خواهی شما نداره ‫من اطلاعاتی درباره‌ش ندارم
‫بیاید کنارم بشینید
‫نه... ممنونم
‫چرا دیدار من رو رد می‌کردید؟
‫من خداناباورم
‫چظور می‌تونید مطمئن باشید ‫که خدایی وجود نداره؟
‫چرا ناراحتت کرد؟
‫به نظرم چندان مهم نیست
اینکه بگید از چیزی مطمئنید ‫وقتی که شک و تردید...
‫از درون متلاشی‌تون می‌کنه، خیلی آسونه
‫موافق نیستید؟
‫ممکنه
‫به هر حال، ممکنه مطمئن نباشم ‫که چه چیزی برام واقعا جالبه
‫اما می‌دونم و مطمئنم که چی خسته‌م می‌کنه
‫و مطمئنم چیزایی که تو گفتی ‫خیلی خسته‌م می‌کنه
‫آیا از سر ناامیدی‌تون نیست که اینطوری ‫با من حرف می‌زنید؟
‫من ناامید نیستم
من ‫ترسیدم
‫طبیعیه، مگه نه؟
‫خداوند می‌تونه ترس‌های شما رو فرو بنشونه
‫دوست من، این حرف‌ها رو به این خاطر ‫که شما محکوم به مرگ هستید نمی‌زنم
‫ما همه محکوم به مرگ هستیم
‫اما نه با اعدام
‫پس این حرف‌ها بهم دلگرمی نمی‌ده ‫اینو باید بفهمی
‫می‌فهمم. اما چه حالا و چه بعداً ‫شما یه روزی حتما می‌میرید
‫و باز همین سؤال پیش میاد
‫چطور می‌خواید با این آزمون وحشتناک ‫روبه‌رو بشید؟
‫دقیقا همینطوری که امروز صبح ‫دارم باهاش روبه‌رو می‌شم
‫آیا هیچ امیدی ندارید؟
‫واقعا به این باور دارید که بعد از مرگ‌تون ‫همه‌چی تموم می‌شه؟
‫بله
‫دلم به حال شما می‌سوزه
‫اگه اینطور احساسی دارید، زندگی باید ‫برای شما غیرقابل تحمل بوده باشه
‫گوش بدید. مطمئنم فرجام‌خواهی شما ‫پذیرفته می‌شه، اما نگرانی من این نیست
‫شما بار گناهان بزرگی رو دارید به دوش ‫می‌کشید که باید جبرانش کنید
‫عدالت آدما هیچی نیست ‫و فقط عدالت خداست که اهمیت داره
‫من با عدالت آدما محکوم شدم
‫آدما نمی‌تونن رستگاری رو به شما تقدیم کنن
‫برای من هیچ اهمیتی نداره
‫بخاطر کاری که انجام دادم محکومم کردن، دارم ‫تاوان می‌دم، از من چیز بیشتری نمی‌شه خواست
‫اگه به این باور دارید، دارید اشتباه می‌کنید
‫تاوان بیشتری خواهید داد
‫خیلی بیشتر از چیزی که تصورش کنید
‫چه تاوانی؟
‫ناچار خواهید بود که ببینید، که روبه‌رو بشید
‫روبه‌رو با چی؟
‫این دیوارا تکه لباسی از رنج و عذاب ‫آدما هستن، این رو می‌دونم
‫شکنجه و مصیبت درون‌شون رو حس می‌کنم
‫اما ته دلم، می‌دونم...
‫هر مردی که اینجا منتظر مرگ مونده ‫از این سیاهی...
‫چهره‌ی سربرآورده‌ی ناجی‌مون رو دیده
‫شما هم اون چهره رو خواهید دید
‫ماه‌هاست که من به دیوارها ‫خیره شدم و حالا...
‫هیچ‌چیز و هیچ‌کس اونجا نیست ‫چیزی به جز چهار دیوار نیست
‫بله، خیره شده بودم
‫مدت‌ها پیش
‫برای چهره‌ی کسی زیاد گشتم
‫چهره‌ای آفتاب‌سوخته بود ‫شعله‌های هوس رو داشت
‫چهره‌ی زنی به نام ماری بود
‫اما بیهوده جست‌وجو کردم
‫حالا همه‌چی تموم شده
‫از دل این دیوارهای کثیف ‫ندیدم چیزی بیرون بیاد
‫پس نمی‌خواید دعا کنید؟
‫نه
‫- به چیزای روی این کره‌ی خاکی ‫ارزش زیادی قائلید؟ - بله
‫نه. باور ندارم
‫من مطمئنم که شما اغلب آرزوی ‫زندگی پس از مرگ رو داشته‌اید
‫البته که داشتم، کیه که نداشته باشه، ولی در ‫عین حال آرزو دارم پولدار بشم یا دور دنیا سفر کنم
‫یا دهانی خوش‌شکل‌تر داشته باشم ‫اینا همه مثل هم هستن
‫بهم بگید وقتی که به مردن فکر می‌کنید، چیزی ‫که در پی‌ش میاد رو چطور مجسم می‌کنید؟
‫زندگی‌ای که بتونم این زندگی رو به یاد ‫بیارم. تموم چیزی که می‌خوام همینه
‫من مریض و خسته‌م آقا. دست از سرم بردار
‫حالا زمان ارزشمنده
‫نمی‌خوام روی خدا هدرش بدم
‫چرا من رو «آقا» صدا می‌زنید؟ ‫من رو «پدر» صدا کنید
‫تو پدر من نیستی
‫تو طرف بقیه‌ای
‫نه، پسرم، من طرف شما هستم
‫اما شما همچنان ناآگاهید، چون قلب ‫شما سخت و سرشار از نفرت شده
‫پس برای شما دعا می‌کنم
‫نمی‌خوام برام دعا کنی
‫خیلی بابت همه‌چی مطمئنی، ولی هیچ کدوم ‫از یقینای تو به قدر یک تار موی زنی نمی‌ارزن
‫حتی اطمینان نداری که آدم زنده‌ای هستی ‫چون شبیه یه آدم مرده رفتار می‌کنی
‫و من، به نظر میاد هیچی ندارم، اما از خودم ‫مطمئنم، از چیزی که هستم، از همه‌چیز مطمئنم
‫مطمئن از زندگی فعلی‌م، و حالا حتی از مرگم ‫می‌دونم چیزی که ازش مطمئنم، برام حقیقیه
‫مادرم اهمیتی نداره، واقعا هیچ‌کس مهم نیست ‫و به‌خصوص خدای تو هم اهمیتی نداره
‫یا اینکه تصمیم دارم چطور زندگی کنم، یا سرنوشتی ‫که فکر می‌کنم من انتخاب می‌کنم، بقیه مثل تو ‫با این «سرنوشت» روبرو می‌شن، می‌فهمی؟
‫چه فرقی داره اگه یه مرد به خاطر گریه نکردن ‫برای جسد مادرش، متهم به قتل و اعدام بشه؟
‫یا سالامانو که جز سگش کسی رو دوست ‫نداشت یا ماری که می‌خواست باهاش ازدواج کنم
‫چه فرقی داره اگه ریموند دوست من باشه ‫و کلست مرد بهتری نسبت به اون باشه؟
‫و چه اهمیتی داره اگه امروز ماری ‫در حال بوسیدن یه آدم دیگه باشه؟
‫نمی‌بینی، تو هم دقیقا مثل من خواهی مرد، اما ‫من از چیزی که باهاش رودررو می‌شم مطمئنم
‫ولش کنید. ولش کنید
‫همین که رفت، دوباره آروم گرفتم
‫باید خوابم برده باشه، چون چشمام رو که ‫باز کردم ستاره‌ها روی چهره‌م می‌درخشیدن
‫صداهای دهکده با خنکای شب ‫در درون سلولم جریان داشت
‫بوی خاک و شب و نمک روی گونه‌هام ‫پهن می‌شد
‫آرامش شگفت‌انگیز شب تابستان به خواب ‫رفته، مانند جزر و مد من رو در بر می‌گرفت
‫بعد، درست در شُرُف سپیده‌دم ‫صدای سوت کشتی‌ای رو شنیدم
‫آدما شروع به سفر در دنیایی می‌کردن ‫که وجودش برای من بی‌اهمیت شده بود
‫پس از ماه‌ها، برای اولین بار ‫به مامان فکر کردم
‫انگار حالا می‌فهمم که چرا آخر عمری ‫برای خودش «نامزد» گرفته بود
‫که چرا وانمود به شروعی تازه کرده بود
‫اونجا هم، در خانه‌ی سالمندان که زندگی‌ها در ‫حال خاموشی بودن، آرامشی غم‌انگیز اومده بود
‫اگه مادر در یک قدمی مرگ، حس رهایی ‫داشت و حاضر شده بود از نو زندگی کنه...
‫هیچ‌کس حق نداشت براش گریه کنه
‫من هم حس می‌کردم حاضرم از نو زندگی کنم
‫انگار خشم شدیدم من رو از بدی پاک ‫و از امید خالی کرده بود
‫و خیره به آسمان شب، برای اولین بار قلبم رو ‫به روی بی‌تفاوتی شیرین دنیا باز کردم
‫بی‌تفاوتی رو خیلی شبیه خودم و خیلی برادرانه ‫حس می‌کردم، باعث می‌شد بفهمم خوشحال بوده‌ام
‫و اینکه هنوز خوشحال بودم
‫برای اینکه همه‌چی کامل بشه ‫برای اینکه کمتر احساس تنهایی کنم...
‫آرزو می‌کنم تماشاگرای زیادی ‫در روز اعدامم حضور داشته باشن...
‫و با فریادهایی از نفرت و تحقیر ‫به پیشواز من بیان
‫پایان
بلبل جان مرجع دانلود فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده ‏.:: www.bolboljan.net ::.