..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏ .:: www.bolboljan.net ::.
..:: کانال تلگرام بلبل جان ::.. ‏ .:: @bollbolljan ::.
‫زشتست زیبا و زیباست زشتی
‫بگردیم در میغ دود پلشتی
‫کدامین گاه دگربار خواهد بودِمان دیدار؟ ‫به تندرکوب، رخش‌انداز یا باران‌بار؟
‫بدان گاه که آشوب بنشیند. ‫شکست آید یکی را، دیگری روی ظفر بیند.
‫- زان پیش که خورشید رخت برچیند. ‫- به کدامین مکان؟
‫بر خلنگزار.
‫بدانجاست دیدارمان با مکبث.
‫تراژدی «مکبث» از ویلیام شکسپیر
‫- این مرد خون‌آلوده کیست؟ ‫- درود، دوست دلیر!
‫دانسته‌هایت از میدان نبرد را ‫تا آنگاه که از آن به در آمدی، با پادشاه بگوی.
‫بازار کارزار آشفته بود.
‫مک‌دانُلد سنگدل، دستۀ یاغیانش را ‫از سوی جزایر غربی راهی کرد...
‫و بخت به ستیزه‌جویی شومش، روی خوش نشان می‌داد.
‫اما مکبث دلیر...
‫براستی سزاوار این نامست!
‫صف دشمن را بشکست تا با آن بندۀ فرومایه رویارو شد...
‫و بی هیچ درود و بدرودی، ‫از ناف تا چانه از هم چاکش داد.
‫همخویش دلیر، جوانمرد شایسته...
‫در همین مجال، پادشاه نروژی با سلاح‌های تازه...
‫و مردانی تازه‌نفس، تاخت و تازی دیگر آغازید.
‫این کار، سرداران ما، مکبث و بَنکو را که نهراساند؟
‫چرا. همچو شاهینی از گنجشک، ‫یا شیری از خرگوش.
‫گفتارت چنان برازندۀ توست که زخم‌هایت.
‫هر دو حاکی شرفند.
‫نزد زخم‌بند ببریدش.
‫- شهریار در پناه خدا باد! ‫- اخبار چیست، سپه‌سالار شایسته‌ام؟
‫پادشاه نروژ با سپاهی گران،
‫به دستیاری این نابکارترین خیانتکار، سپه‌سالار کودور،
‫در گیر و دار نبردی شوم بود تا این که مکبث دلیر، شوی بلونا، ‫(ایزدبانوی جنگ در اساطیر روم باستان)
‫با پادشاه نروژ، تن به تن روبرو می‌شود، ‫تا سر سرکشش را به زیر آرد...
‫و دست آخر، پیروزی ازآن ما شد!
‫چه خوش است!
‫این سپه‌سالار کودور دیگر دل ما را نتواند فریفت.
‫بروید مرگ بی‌امانش را آواز دهید...
‫و با لقبی که وی را بود،
‫مکبث را درود گویید.
‫روزی به این زشتی و زیبایی هرگز ندیده بودم.
‫اینان چیستند؟
‫چنین ژولیده و چنین ژنده‌پوش که به زمینیان نمی‌مانند ‫و با این‌همه بر زمین جای دارند.
‫سخن گویید، اگر می‌توانید. ‫چیستید؟
‫درود، مکبث!
‫درود بر تو، سپه‌سالار گلامز!
‫درود، مکبث!
‫درود بر تو، سپه‌سالار کودور!
‫درود، مکبث! ‫که زین پس پادشاهی خواهد کرد.
‫به حقیقت سوگند، ‫بگویید زادۀ پندارید یا همینید که می‌نمایید؟
‫دوست بزرگوارِ مرا با لقب کنونی‌اش می‌خوانید ‫و نویدی بزرگ می‌دهید که گویی هوش از سرش برده،
‫با من اما سخن نمی‌گویید.
‫اگر توان آن را دارید که در جوانه‌های زمان بنگرید...
‫و بگویید کدام دانه خواهد رویید و کدام نه، ‫پس با من سخن گویید؛
‫- با منی که نه چشم بر مهرتان دارم نه از کینتان بیم. ‫- درود!
‫درود!
‫ای کِه‌تر از مکبث و مِه‌تر از او.
‫نه آنچنان نیکبخت، اما نیکبخت‌تر از او.
‫شاهان از نسل تو باشند، ‫گرچه خود شاهی نکنی.
‫پس درود بر شمایان، مکبث و بَنکو.
‫بنکو و مکبث، درود بر شمایان.
‫بمانید، ای کم‌گویان! ‫بیشتر بگویید.
‫می‌دانم که با مرگ [پدرم،] ساینل، سپه‌سالار گلامز می‌شوم،
‫اما سپه‌سالار کودور چرا؟
‫بگویید این خبر شگفت را از کجا گرفته‌اید...
‫و یا چرا در این خلنگزار بایر، ‫با درودهای پیشگویانۀ خویش راه بر ما بسته‌اید.
‫به کجا ناپدید شدند؟
‫به هوا...
‫وانچه پیکرشان می‌نمود، ‫نسیمی شد در باد.
‫براستی آنهایی که سخن گفتیمشان، وجود داشتند؟
‫یا نکند ریشۀ عقل‌دزدک خورده‌ایم ‫که عقل را در بند می‌کند.
‫فرزندان تو شاه خواهند شد.
‫- تو نیز پادشاه خواهی شد. ‫- و سپه‌سالار کودور همچنین. مگر همین نگفتند؟
‫با همین آهنگ و به همین واژه‌ها.
‫سپه‌سالار کودور زنده است...
‫و پادشاه شدنم...
‫در گسترۀ باورها نمی‌گنجد،
‫همانا که سپه‌سالاری کودور.
‫پادشاه مژدۀ پیروزی‌ات را با شادی دریافت کرده، مکبث.
‫پیک از پسِ پیک تگرگ‌وار می‌رسد ‫و همه بارندۀ ستایش‌ها از تو بهر پاسداری زین پادشاهی‌اند.
‫ما را فرستاده‌اند تا سپاس خداوندگار خود را به تو رسانیم...
‫و تو را به پیشگاهش فراخوانیم، ‫نه که خود پاداشت دهیم.
‫و به پایندانی سرفرازی‌ای برزگتر ازین، ‫مرا فرموده است تا تو را از سوی وی...
‫سپه‌سالار کودور بخوانم.
‫چه؟
‫شیطان یارای راست‌گویی دارد؟
‫سپه‌سالار کودور زنده است.
‫چرا مرا جامۀ عاریت می‌پوشانید؟
‫آن که سپه‌سالار کودور بود، زنده است،
‫اما جانش در گروی حکمیست گران ‫و جانیست شایان ستاندن.
‫خیانت‌های بزرگ که بدان کرده اقرار ‫و شده اثبات، وی را سرنگون ساخته.
‫سپه‌سالاری گلامز و کودور...
‫بزرگ‌ترینشان هنوز ناپیداست.
‫سپاسگزار زحماتتانم.
‫امید نداری که فرزندانت شاه شوند؟
‫چون آنانی که مرا سپه‌سالار کودور نامیدند، ‫ایشان را نویدی کم ازین ندادند.
‫این نوید، اگر باور شود، ‫چه بسا بالاتر از سپه‌سالاری کودور...
‫در تو آرزوی تاج و تخت را برافروزد.
‫اغلب، کارگزاران سیاهی با ما حقایقی را ‫در میان می‌گذارند تا به تباهی بکشانندمان.
‫با حقایقی حقیر دلمان را می‌برند ‫تا به سخت‌ترین صورت بزنندمان زمین.
‫این وسوسه از عالمِ غیب، نه بد تواند بود،
‫نه خوب.
‫اگر بد است، چرا با بیان حقیقت در آغاز، ‫مرا طعم کامروایی چشانده؟
‫من سپه‌سالار کودور هستم.
‫اگر خوب است، چرا دل به وسوسه‌ای می‌سپارم ‫که خیال هراس‌آسایَش موی بر تنم راست می‌کند...
‫و قلب استوارم را وامی‌دارد که بر ضد سرشت خویش، ‫سر به دیوار دنده‌هایم فروکوبد؟
‫ترس‌های حیّ و حاضر دون‌تر از خیال‌های هراس‌آمیزند.
‫اندیشه‌ام، که جنایت در آن جز نقش خیالی نیست،
‫چنان چارستون وجودم را می‌لرزاند...
‫که توان کنش در گرداب گمان می‌افتد...
‫و پندار پوک، باور بایسته می‌انگارد.
‫سپاسگزارم، آقایان.
‫بنگرید دوستمان چگونه در خود فرورفته.
‫بخت اگر خواهد مرا پادشاهی دهد، ‫بی‌کوششِ من تواند تاج بر سرم نهد.
‫مکبث بزرگوار!
‫در انتظار فراغت یافتنتانیم.
‫بر من ببخشایید.
‫چیزهایی از یادرفته در ذهن کُندم به کار بودند.
‫به پیشگاه شهریار برویم.
‫زنده باد شهریار!
‫هیچ چیزِ وی در زندگی، برازنده‌تر از ترکش نبود.
‫چنان کسی جان سپُرد که در مرگ خویش پژوهیده...
‫تا گرانبهاترین داشته‌اش را همچو بی‌بهاترین چیز دور افکند.
‫هیچ شگردی نیست که بتوان با آن ‫نقش خاطر را در رخ خواند.
‫او نیک‌مردی بود که من به وی پشتگرمی تمام داشتم.
‫«...درود بر تو که پادشاهی خواهی کرد!
‫نیک آن دیدم که این را با تو، ‫عزیزترین شریکم در فخر و فر، به میان بگذارم...
‫تا از بزرگی‌ای که نویدت داده‌اند، ‫بی‌خبرت ننهم.
‫این را در دل بدار و خدا نگهدارت.»
‫سپه‌سالار گلامز و کودور تویی...
‫و همان خواهی شد که تو را نوید داده‌اند.
‫اما از نهاد تو بیم دارم.
‫چون چنان سرشار از عطوفت انسانیست ‫که بعیدست نزدیک‌ترین راه را به پیش گیرد.
‫تو خواهان بزرگی هستی،
‫از بلندپروازی نیر بهره‌وری، ‫اما بی آن شرارتی که همراهش می‌باید.
‫آنچه را که سخت خواهانی، ‫پارسایانه خواهان آنی.
‫بازی نادرست را نخواهی، اما برد نادرست را خواهی.
‫بیا به نزدم، تا شور و شر خویش را در گوشت ریزم.
‫درود، مکبث! ‫درود، سپه‌سالار کودور!
‫آه، همخویش گرامی! ‫در عذاب بودم که هنوز تو را سپاس نگزارده‌ام.
‫مرا جز این چه مانده که گویم، ‫من چه در پای تو ریزم که سزاوار تو بُود!
‫بالاترین پاداش من همین خدمتگزاری ‫و وفاداریست که بر گردن دارم.
‫آنچه بر شهریار است، پذیرش خدمتگزاری‌های ماست.
‫خوش آمدی!
‫به تازگی تو را چون نهالی کاشته‌ام ‫و خواهمت کِشت تا بَرومند گردی.
‫بنکوی بزرگوار، که کم ازین شایسته نیست.
‫بگذار تا در آغوشت کشم و بر قلبم بفشارمت.
‫من اگر آنجا برومند شوم، آن بَر ازآن خودتان است.
‫پسران، خویشان، سپه‌سالاران ‫و شمایان که مرا نزدیک‌ترین کسانید،
‫بدانید که ما فرزند ارشد خویش،
‫مالکوم را به جانشینی برمی‌گزینیم؛
‫که زین پس او را امیرِ کامبرلند می‌نامیم.
‫درود بر امیر کامبرلند!
‫به [سرای مکبث در] اینوِرْنِس برانیم ‫تا پیوندمان را استوارتر کنیم.
‫من خود پیکِ پیشاهنگ خواهم شد...
‫و مژدۀ فرارسیدنتان را شادمانه ‫به گوش همسرم خواهم رساند.
‫- پس خاکسارانه عذر می‌طلبم. ‫- ای سپه‌سالار شایسته‌ام...
‫چه خویشاوند بی‌همتاییست!
‫«امیر کامبرلند!»
‫اینست آن سدی که می‌باید ‫از فرازش برجَهَم، یا به فرودی برافتم،
‫چرا که بر سر راهم جا گرفته.
‫مکبث! مکبث! مکبث!
‫اختران، اخگرانتان را کنید پنهان.
‫مگذارید سویی افتد برین وسوسه‌های سیاه و نهان.
‫سپه‌سالار بزرگِ گلامیز و کودور!
‫بزرگتر ازین دو زین پس.
‫نامه‌ات مرا ازین اکنونِ نامعلوم جدا ساخت...
‫و حال، آینده را در دم حس می‌کنم.
‫دلبند عزیزم...
‫دانکن امشب بدینجا می‌آید.
‫- و کی می‌رود؟ ‫- فردا، چنان که خود خواسته.
‫فردایی که خورشید هرگز نخواهد دید.
‫سپه‌سالارم، چهره‌ات کتابی را می‌ماند ‫که از آن چیزهای شگفت می‌توان خواند.
‫کار آن که در راهست را باید ساخت...
‫و بِه است کارِ گران امشب را به دستان من واگذاری.
‫دنبالۀ سخن برای گاهی دیگر.
‫چون گلِ بی‌آزار بنمای، اما ماری باش در زیر آن.
‫باقی کار را به من واگذار.
‫حتی غُراب پرکشیده، خراشیده ورود محتوم دانکن را ‫به زیر تیراندازهای باروی من آواز می‌دهد.
‫بشتابید، ای ارواحِ پاسدارِ اندیشه‌های مرگبار! ‫همین‌جا مرا ز زنانگی تهی کنید...
‫و سراپا سرریزم کنید از هولناک‌ترین سندگدلی‌ها.
‫خونم را سنگین کنید. ‫راه و روزن هر نرم‌دلی را بربندید...
‫تا هیچ عذاب وجدانی، عزم مرگبار مرا نلرزاند.
‫این کوشک چه جای دل‌پذیریست.
‫هوایش، نرم و دلکش خود را ‫به جان آرام‌یافتۀ ما آشنا می‌کند.
‫فرارس ای شب تار وندر سیاه‌ترین دود دوزخ خود را فروپوش...
‫تا چاکوی برّایم، زخمی که می‌زند را نبیند...
‫و آسمان از پس پردۀ تاریک شب ننگرد ‫و فریاد سر ندهد که «دست بدار! دست بدار!»
‫بانوی میزبانِ زیبا و بزرگوار، ‫امشب را میهمانتانیم.
‫همیشه در خدمتتانم...
‫دستتان را به من دهید.
‫مرا نزد میزبانم بَرید.
‫ما وی را بسیار دوست می‌داریم ‫و عنایاتمان در حق وی بی‌پایان است.
‫اگر انجامش، به سرانجامش می‌رسانْد، ‫پس چه بهتر که زودتر انجام می‌شد.
‫اگر که این خونریزی، می‌توانست پیامد دلخواه را به بار آورد...
‫و با به کامِ مرگ رفتن او، کامیابم کند،
‫اگر که همین یک ضربت، ‫بنیان و پایان کارها درین دنیا می‌بود،
‫به همین دنیا، بر همین ساحل و سَنار زمان،
‫جهان باقی را با آن سودا می‌کردم.
‫درود بر میزبانمان!
‫اما چنین کارها را همین‌جا نیز داوری‌ای هست،
‫چون آن که سرمشق خونریزی می‌دهد،
‫همان سرمشق، روزی گریبانش را می‌گیرد.
‫او از دو جهت، اینجا آسوده‌خاطرست.
‫نخست از این جهت که من خویشاوند و تابع اویم،
‫دو دلیل محکم بر ضد این کار؛
‫وز جهت دیگر، میزبان اویم...
‫که می‌باید در به روی قاتل وی بربندد، ‫نه این که خود چاکو به دست گیرد.
‫گذشته ازین‌ها،
‫این دانکن، قدرتش را چنان با نرمی به کار گرفته...
‫و در مقام والای خویش چنان پاکدل بوده...
‫که فضایل وی همچو فرشتگانی، نفیرنواز،
‫زین کار شومِ شنیعِ جان‌ستانی او داد خواهند خواست...
‫و ترحم، همچو نوزادی برهنه، سوار بر توفان...
‫یا در رکاب کرّوبیان آسمانیِ تازَنده ‫بر پشت پیک‌های ناپیدای هوا،
‫این کردۀ هولناک را چنان در هر چشمی ‫خواهد دمید، که باد در اشک غرقه شود.
‫مرا مَهمیزی نیست که به پهلُوانِ ‫عزم خویش فروکوبم،
‫جز بلندپروازی پرّانی...
‫که چنان بلند بر زین می‌پرد کز دگر سو فرو می‌افتد.
‫چرا تالار را ترک کردی؟
‫مرا خواسته؟
‫نمی‌دانی که چنین کرده؟
‫درین کار بیش ازین پیش نخواهیم رفت.
‫او تازه مرا جاه بخشیده...
‫و خیلِ مردم، مرا به زیور زرین نگاه خویش آراسته‌اند...
‫که تا در اوج درخشندگیست می‌باید به خود آویخت، ‫نه آنکه چنین زود دورشان افکند.
‫چه شد آن اسب امیدی که سوارش بودی؟
‫از سرمستی به خواب رفته...
‫و اکنون چشم گشوده تا رنگ و رو باخته ‫به خیالپردازی‌های خویش بنگرد؟
‫زین پس عشق تو را نیز چنین [ناپایدار] می‌شمارم.
‫تو را بیمست از آن که در اعمال و بی‌باکی، ‫چنان آمال خود باشی؟
‫خواهشمندم، آرام.
‫می‌خواهی چونان بزدلان در ارج و جاه خویش زندگی کنی؟
‫همچو آن گربۀ مسکین که می‌گوید:
‫«ماهی خوشست، اما کو دلِ به آب زدن.»
‫من دل و زَهرۀ آنچه از مرد برآید را دارم. ‫آنکه دلِ بالاتر از آن داشته باشد، مرد نیست.
‫پس کدام جانوری بود که تو را واداشت این اقدام را بر من فاش سازی؟
‫زمانی که دلش را داشتی، ‫آنگاه مرد بودی...
‫و اگر دلِ بالاتر از آن یابی، ‫بسی مردتر از مرد خواهی شد.
‫درود بر سپه‌سالار کودور.
‫اگر ناکام شدیم؟
‫ناکام می‌شویم.
‫اما تو کمر به این کار ببند و ببین که نخواهیم شد.
‫من با دو پرده‌دار دانکن چنان شراب‌خواری ‫و نوشانوشی به راه می‌اندازم...
‫که هوش، این پاسدار مغز، ‫در سرشان بخار شود.
‫به جامشان دوا می‌ریزم.
‫آنگاه که تنِ سیراب ز شرابشان، ‫مرده‌وار در خوابی خوکانه فرو می‌رود،
‫من و تو با آن دانکن بی‌نگهبان چه نتوانیم کرد؟
‫جز پسر مزای،
‫چرا که سرشت نترسِ تو را جز نرینه آوردن نشاید.
‫چه پاسی از شبست، پسر؟
‫ماه به زیر آمده. ناقوسِ شب را هنوز ننواخته‌اند.
‫- نزدیک ۱۲ به زیر می‌رود. ‫- به گمانم دیرتر از آنست، پدر.
‫بیا،
‫شمشیرم را بگیر.
‫آسمان تنگ‌چشم شده.
‫شمع‌هایش همه خاموشند.
‫این را هم بگیر.
‫خستگی چون باری از سُرب بر پلک‌هایم ‫سنگینی می‌کند، اما به خواب نمی‌روم.
‫ای فرشتگان رحمت، به زنجیر کشید این اندیشه‌های دوزخی را ‫که طبیعت به هنگام آسایش در به رویشان می‌گشاید.
‫که آنجاست؟
‫یک دوست.
‫چه شده سرورم، هنوز نخفته‌اید؟ ‫شاه در بستر است.
‫امشب، شادتر از همیشه بوده...
‫و کسانِ شما را بخشش‌های گران فرستاده است.
‫چون آمادگی نبود، مقصودمان، ‫بندۀ عیوب و کاستی‌ها شد.
‫همه چیز مهیاست.
‫دیشب، خواب آن سه خواهر جادوگر را دیدم.
‫برای تو حقایقی عیان کرده‌اند.
‫من دیگر به آنان نمی‌اندیشم.
‫با این حال، آنگاه که قادر به ‫کاستن زمانی از خدمتگزاری باشیم...
‫و اگر شما نیز فرصتی عنایت کنید، ‫می‌توانیم ساعتی را در آن باره سخن گوییم.
‫هر گاه فراغتی یافتید.
‫مایۀ عزتتان خواهد شد.
‫اگر بهر افزاییدنش، از کفَش ندهم، ‫به شور خواهیم نشست.
‫در این میان، خوش بیاسایید.
‫سپاس، سرورم.
‫شما نیز چنین.
‫این خنجرست که دسته به جانبِ دست،
‫پیش چشمم می‌بینم؟
‫بیا،
‫بگذار به چنگت گیرم.
‫به چنگم نیامدی، اما پیش چشممی هنوز.
‫ای رؤیای شوم، مگر ‫چنان که به چشمان محسوسی، به دستان نیستی؟
‫یا نکند خنجری خیالینی،
‫آفریده‌ای دروغین، زادۀ ذهنی تب‌زده؟
‫هنوز می‌بینمت...
‫در شمایل همانا ملموس ‫چون این خنجر که اکنون می‌کشم.
‫تو مرا به همان راه رهنمایی ‫که رهسپارش بودم...
‫و همان سلاحی هستی که به کارش می‌بستم.
‫چشمانم یا فریب دیگر حس‌ها را خورده‌اند...
‫یا گوی سبقت ازشان ربوده‌اند.
‫هنوز تو را می‌بینم!
‫و بر تیغ و دسته‌ات، چکه‌های خون را...
‫که پیش ازین نبود.
‫چنین چیزی در کار نیست.
‫این همان کار خونبارست که تو را ‫پیش چشمانم شمایل می‌بخشد.
‫اکنون بر نیمی از جهان، ‫طبیعت مرده می‌انگارد...
‫و جنایتِ لاغراندام، ‫خبردار به دست دیده‌بانش، گرگ،
‫که زوزۀ وی ساعت اوست،
‫با گام‌های دزدانه، چون شَهلِنگ‌های تارکوئینِ درازدست، ‫(سکستوس تارکوئین، شاهزادۀ رومی که به زنی نجیب‌زاده تجاوز کرد)
‫شبح‌آسا سوی خیالِ در سرش روانه می‌شود.
‫ای زمین آسوده و استوار،
‫مشنو که گام‌هایم به کدام سو می‌روند،
‫بهر آن که مبادا سنگ‌هایت از مکانم دم زنند.
‫مشنو صدایش را دانکن،
‫چرا که این ناقوسِ ماتم، ‫تو را به بهشت می‌خواند...
‫یا به جهنم.
‫مکبث...
‫هان!
‫دریغا، ترسم از آنست که بیدار شده باشند ‫و کار به انجام نرسیده باشد.
‫سوءقصدست که ما را نابود می‌کند نه جنایت.
‫هان!
‫آرام.
‫نالۀ جغد بود،
‫آن ناقوس‌نواز منحوس که عبوسانه‌ترین ‫شب‌خوش‌ها را سر می‌دهد.
‫شوهرم؟
‫کار را تمام کردم.
‫صدایی نشنیدی؟
‫تنها فغان جغد و ضجۀ زنجره‌ها.
‫مگر تو سخن نگفتی؟
‫- کی؟ ‫- هم‌اکنون.
‫- پایین که می‌آمدم؟ ‫- آری.
‫بشنو!
‫- که در اتاق دوم خوابیده؟ ‫- دانِلبِین.
‫این منظرۀ غم‌انگیزیست.
‫مضحکست که بگوییم منظرۀ غم‌انگیزیست.
‫گویی صدای فریادی شنیدم.
‫«دیگر مخوابید.
‫مکبث، خونِ خواب می‌ریزد.»
‫خواب بی‌گناه،
‫خوابی که الیاف گوریدۀ پریشانی را می‌ریسد،
‫همان مرگِ زندگی هر روزه، ‫گرمابۀ کار توانفرسا، مرهم روان‌های زخمین،
‫دستپخت جاافتادۀ طبیعت، ‫خوراک نوشین بزم زندگی.
‫- مقصودت چیست؟ ‫- باز فریادی آمد...
‫سوی تمام اهل خانه. ‫«سپه‌سالار گلامز، خون خواب ریخته،
‫زینرو سپه‌سالار کودور نخواهد خوابید. ‫مکبث دیگر نخواهد خوابید!»
‫که بود که چنین فریاد کرد؟
‫نباید بدین کارها چنین‌گونه اندیشید،
‫دیوانه‌امان خواهد کرد.
‫بیا.
‫کمی آب بیاب و این شاهد ناپاک را از دستانت بشوی.
‫این خنجرها را چرا از آنجا آوردی؟
‫باید آنجا افتاده باشند.
‫دیگر نخواهم رفت.
‫از اندیشیدن به آنچه کرده‌ام بیمناکم. ‫باز دیدنش را جرئتی ندارم.
‫ای سست‌نهاد!
‫خنجرها را به من دِه.
‫اگر خونش روانست،
‫روی خادمان را آغشته و گلگون می‌کنم...
‫زیرا باید گنه‌کار نمایند.
‫این در کوفتن از کجاست؟
‫مرا چه شده که هر صدایی هراسانم می‌دارد؟
‫این‌ها کدام دستانند؟
‫چشمان مرا قلع می‌کنند!
‫این دستان خونین را اقیانوس بی‌کرانِ نپتون می‌تواند بشوید؟ ‫(ایزد دریا در اساطیر روم باستان)
‫نه،
‫این دستان منست که دریاهای بی‌شمار را خونبار خواهد کرد...
‫و سبز را سراسر سرخ.
‫دستانم به رنگ دستان توست،
‫اما عار می‌دانم که دلی چنین رنگ‌باخته داشته باشم.
‫اندکی آب، رنگ این کار را از ما خواهد شست.
‫زان پس کارمان چه آسانست!
‫به اتاق خویش برویم.
‫جامۀ خوابت را بپوش، مبادا رویدادی ما را بخواند ‫و فاش سازد که شب‌زنده‌دار بوده‌ایم.
‫چنین درمانده غرق در اندیشه‌های خویش مباش.
‫همان بِه که خویش ز یاد بَرم تا کار خویش به یاد نیاورم.
‫دانکن را با این در کوفتنت بیدار کن!
‫ای کاش می‌توانستی.
‫در کوبیدن یعنی این!
‫اگر آدم دربان دوزخ بود، ‫کمتر کلید می‌چرخاند این‌چنین!
‫به نام بَعْلِ زَبوب سوگند، کیستی؟ ‫(بَعْلَ‌الذُّباب. یکی از هفت حاکم جهنم. نامی منسوب به اهریمن)
‫تق و تق! به نام آن یکی شیطان سوگند، کیستی؟
‫تق و تق! آرام نداری. تو دیگر کیستی؟
‫آن که از راه تن‌پروری به آتش جاودانی می‌رسد؟
‫دربانیِ شیطان دیگر بس است.
‫اینجا سردتر از آنست که دوزخ باشد.
‫آمدم، آمدم!
‫رفیق، مگر شب دیر به بستر رفته‌ای ‫که تا به این دیری خواب مانده‌ای؟
‫بله سرورم، تا خروس‌خوان دوم مِی‌گساری می‌کردیم...
‫و مِی‌خواری، سرورم، مایۀ سه چیز است.
‫- کدام سه چیز؟ ‫- عرض می‌کنم. سرخی بینی، خواب و شاش.
‫شهوت را، سرورم، بیدار می‌کند و هم می‌خواباند.
‫هوس را بیدار می‌کند اما جلوی اجرا را می‌گیرد.
‫کامجویت می‌کند، ناکامت می‌کند؛
‫برانگیخته‌ات می‌کند، درآویخته‌ات می‌کند؛
‫دلگرمت می‌کند، دلسردت می‌کند؛
‫کاری می‌کند راست باشی و کج باشی!
‫- به گمانم می‌خواریِ دیشب تو را خوب فریفته. ‫- بله سرورم. تا بیخ حلق!
‫اربابت از خواب برخاسته؟
‫روز بخیر.
‫- روز بخیر. ‫- روز بخیر عالی‌جناب.
‫- شهریار برنخاسته، سپه‌سالار ارجمند؟ ‫- هنوز نه.
‫مرا فرموده بود که سپیده‌دم به دیدارش آیم. ‫نزدیک است که دیر کنم.
‫شما را نزد او می‌برم.
‫این دَرست.
‫جسارت می‌ورزم و صدایش می‌کنم، ‫چرا که به این کار گماشته شده‌ام.
امروز شاه ازینجا می‌رود؟
‫بله، می‌رود. خود چنین گُزید.
‫شبِ آشفته‌ای بود.
‫آنجا که ما خفته بودیم، ‫به دودکشمان باد می‌وزید...
‫و آنطور که می‌گفتند...
‫از آسمان ناله‌های زار می‌آمده ‫و فغان‌های غریبِ مرگ.
‫عده‌ای می‌گویند که زمین شوریده بوده و به خود لرزیده.
‫- شب ناآرامی بود. ‫- وای، وحشت!
‫وحشت، وحشت!
‫- دیوانگی، سرانجام شاهکارش را به بار آورده! ‫- چه شده؟
‫جنایت دست به آستان مقدس خداوندگارمان برده ‫و گوهر جانِ آستان را از درون ربوده.
‫- جان را؟ از چه می‌گویی؟ ‫- مقصودت شهریارست؟
‫به سخن وانداریدم.
‫بنگرید، وانگه خود سخن گویید.
‫برخیزید!
‫بـرخـیـزیـد!
‫ناقوسِ هشدار را بنواز!
‫جنایت و خیانت!
‫مالکوم و دانلبین! بنکو! برخیزید!
‫خوابِ قشنگ، این بدل مرگ را از تن بزدایید ‫و به چشمانِ خودِ مرگ بنگرید!
‫بیدار شوید! بیدار! ‫و سیمای مهیب رستاخیز را ببینید.
‫فلیئنس! بنکو! ‫برخیزید چونان که از گورتانست...
‫و همچو ارواح گام بردارید تا شاهد این وحشت باشید!
‫ناقوس را بنواز!
‫چه شده است که بانگ سهمگینِ شیپوری، ‫چنین خفتگانِ خانه را گرد هم فرا می‌خواند؟
‫بگویید! بگویید!
‫بانوی بزرگوار، آنچه بر زبان دارم، ‫برازندۀ گوش‌های شما نیست.
‫ای بنکو، بنکو! سرور عالی‌قدرمان کشته شده.
‫آه، دریغا!
‫چه؟
‫در خانۀ ما؟
‫به هر کجا هولناکست.
‫تمنا می‌کنم، انکار کن و بگو اینگونه نیست.
‫چه خوش روزگاری به سر برده بودم، ‫گر پیش ازین پیشامد مرده بودم.
‫چرا که زین پس، جهان فانی را زیستن سودی نیست.
‫همه چیز بازیچه است. ‫نکونامی و نیک‌مردی دگر مرده‌اند.
‫- چه رخ داده؟ ‫- بدینجایی و نمی‌دانی.
‫پدر عالی‌قَدرت کشته شده.
‫به دست که؟
‫گویا نگهبانان خوابگاهش این کار را کرده‌اند.
‫دستان و چهره‌هایشان همه آغشته به خون بود؛ ‫خنجرهایشان نیز چنین.
‫با این همه، پشیمانم از خشم خویش که چرا آنان را کشتم.
‫چرا چنین کردی؟
‫چه کسی می‌تواند در یک آن هم هشیار و حیران، ‫هم آرام و جوشان، و هم بی‌طرف و طرفدار باشد؟
‫هیچ کس!
‫دانکن بدینسو افتاده بود، ‫پوست سیمگونش آغشته به خون خسروانی...
‫بدانجا هم قاتلانش، غوته‌ور در رنگ و روی کسب و کارشان.
‫کیست که او را دلی پرمهر باشد...
‫و در آن دل، جرئت ابراز مهر، ‫اما دست به هیچ کاری نبرد؟
‫بیایید زود جامۀ رزم بپوشیم و در تالار گرد هم آییم...
‫تا از چند و چون این کار بس خونین جویا شویم ‫و بیشتر بدانیم.
‫هراس و دودلی بی‌قرارمان کرده‌اند.
‫اما من خود را به دستان خدا می‌سپارم...
‫و در پناه او، رودرروی دسیسۀ مستور، ‫با این بدخواهی خائنانه می‌جنگم.
‫- من نیز چنین. ‫- همه‌امان چنین.
‫تو چه خواهی کرد؟
‫بیا آنان را به خود واگذاریم.
‫- من به انگلستان می‌روم. ‫- من به ایرلند.
‫سرنوشتِ گره‌ناخورده، ‫هر دویمان را ایمن‌تر نگاه خواهد داشت.
‫اینجا که ماییم، پشت هر لبخندی خنجریست.
‫این تیر جان‌ستانِ رها ز کمان، ‫هنوز در آسمان است.
‫پس سوی اسب‌ها رَویم...
‫و بگذار بدرودگویی را نادیده گیریم...
دانلود رايگان جديدترين فيلم ها و سريال ها ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫از کار جهان چه خبر، مَکداف؟
‫چطور؟ نمی‌بینی؟
‫معلوم است این کار بس خونین را که کرده؟
‫آنانی که مکبث کشتشان.
‫دریغ از روزگار! چه سودایی به سر داشتند؟
‫گماشته شده بودند.
‫دو پسر شاه، مالکوم و دانلبین، ‫راه کشیده و گریخته‌اند؛
‫که سبب بدگمانی به آن‌ها می‌شود.
‫پس بسیار محتملست که پادشاهی ازآن مکبث شود.
‫هم‌اکنون پادشاه نامیده شده ‫و به اِسکون رفته تا ردای پادشاهی بپوشد.
‫- شما به اسکون نمی‌روید؟ ‫- نه، همخویشم. من به خانه‌ام، فایف می‌روم.
‫باشد، من به آنجا می‌روم.
‫امیدوارم کارها همه آنجا روبراه باشد. بدرود.
‫اکنون به همه دست یافته‌ای.
‫پادشاهی، سپه‌سالاری کودور و گلامز،
‫همان‌گونه که زنان جادوگر نویدت دادند...
‫و من هراسانم که مبادا ‫دست به شریرانه‌ترین کار برده باشی.
‫اما آن‌ها گفتند که پادشاهی در دودمان تو نمی‌ماند؛
‫که من ریشه و پدر شاهان بسیاری خواهم بود.
‫اگر سخن راست روا می‌دارند،
‫چرا لوح‌خوان سرنوشت من نباشند...
‫و مرا امید نبخشند؟
‫درود بر مکبث، پادشاه اسکاتلند!
‫این هم از بزرگترین میهمانمان.
‫اگر او را از یاد برده بودیم، ‫جایش در جشن بزرگ ما خالی می‌بود.
‫امشب خوانی شکوهمند گسترده‌ایم، سرورا، ‫و من خواهان حضورتانم.
‫هر آنچه شهریار فرمان دهد،
‫که در قبالشان مرا وظیفۀ فرمانبرداری ‫با ناگسستنی‌ترین پیوند تا ابد بسته شده.
‫- نیمروز که شد راهی می‌شوی؟ ‫- آری، سرور گرامی.
‫راه دوری می‌روی؟
‫سرورم، به آن دوری که زمانِ میانِ کنون تا شام را پر کند.
‫- جشن ما را از یاد مبر. ‫- سرورم، نخواهم برد.
‫به گوشمان رسیده که همخویشانِ خونریزمان در ایرلند و انگلستان ‫پناه گرفته‌اند و به پدرکشی سنگدلانۀ خویش اعتراف نمی‌کنند.
‫اما این بماند برای فردا. سوی اسبت بشتاب. ‫بدرود تا شب‌هنگام که بازمی‌گردی.
‫- فلیئنس هم با شما می‌آید؟ ‫- آری، سرور گرامی.
‫امیدوارم اسب‌هایتان چالاک و سخت‌پا باشند. بدرود.
‫- آن مردان، چشم‌براه مایند؟ ‫- آری، سرورم.
‫نزد ما بیاورشان.
‫چنین بودن هیچ است، مگر با دل‌آسودگی چنین.
‫ترس از بنکو در دلم جاریست...
‫و در قلمروی سرشت او، وی را خردیست ‫رهنمای کنش با اطمینان و آسوده‌دلی به هنگام بی‌باکی و پُردلی.
‫تنها از وجود اوست که بیمناکم...
‫و پیش اوست که فرشتۀ نگاهبانم سراسیمه می‌گردد.
‫تا هنگام شام تنها خواهیم ماند. ‫تا آنگاه، خدا نگهدارتان!
‫هنگامی که آن خواهران، نخست بر من ‫نام شاهی نهادند، بدیشان پرخاشی نمود...
‫و خواست با او سخن گویند.
‫آنگاه، پیشگویانه او را...
‫پدرِ خاندانی از شاهان نامیدند.
‫بر سرم، تاجی بی‌بار و بر نهادند...
‫و به چنگم، عصایی سِتَروَن...
‫تا به دست ناخویشی که جانشینم است، ‫ز چنگالم برون آید.
‫اگر چنین باشد،
‫در راه فرزندانِ بنکو، روانم را آلوده‌ام...
‫و در راه آنان، خون دانکنِ نازنین را ریخته‌ام...
‫که تا شاهشان کنم،
‫تخم و ترکۀ بنکو را.
‫در نزدیکی بمان.
‫- دیروز نبود که با هم گفت‌وگو کردیم؟ ‫- بلی، دیروز بود، سرورم.
‫بسیار خب،
‫در گفته‌های من تأمل نکردید؟
‫بدانید این او بود که در روزگاران گذشته، ‫شما را چنان سیه‌روز می‌داشت؛
‫که شما می‌اندیشیدید کار مای بی‌گناه است.
‫ما را ازین آگاه ساختید.
‫آیا شکیبایی را در نهادتان چنان چیره می‌بینید، ‫که توانید از این‌ها همه چشم بپوشید؟
‫آیا چنان انجیل‌پرستید که برای این مردک شریف ‫و فرزندانش دعای خیر کنید؟
‫او که زورگویی‌اش، شما را به لبۀ گور کشانده ‫و کسانتان را تا ابد به خاک سیاه نشانده.
‫ما مرد هستیم، سرورم.
‫آری، به جدول جانداران، در ردۀ مردانید!
‫چنان که سگان شکاری و تازی، ‫دورگه، اسپانیایی، ولگرد، پشمین،
‫شناگر و گرگ‌زاد، همگی با نام سگ خوانده می‌شوند.
‫آدمیان نیز به همین منوال.
‫اینک، اگر شما را در ردۀ مردان جایگاهیست،
‫نه در پست‌ترین ردیف مردانگی، بگویید [چنینست]...
‫تا من با دلتان از آن کاری دم زنم...
‫که انجامش، دشمنتان را از میان برمی‌دارد...
‫و شما را به دل و جان ما می‌نشانَد؛
‫مایی که تا او می‌زیَد، تندرستیم اما بیمارانه،
‫تندرستی‌ای که با مرگ او بی‌نقص می‌بود.
‫من مَردم، سرورم،
‫مردی که جور و جفای این جهان، ‫چنان جان‌به‌لبش کرده که دیگر مرا،
‫مرا ابایی نیست به در افتادن با جهان.
‫من نیز چنین.
‫هر دویتان می‌دانید که بنکو دشمنتان بوده.
‫- آری سرورم. ‫- آری سروم، اما...
‫دشمن من نیز هست!
‫و هرچند می‌توانم او را بی‌پرده ‫با قدرت خویش از پیش چشم بردارم...
‫و آشکارا ارادۀ خویش را بر این کار گمارم؛
‫اما نباید چنین کنم،
‫برای خاطر تنی چند که دوستانِ من و اویند، ‫و مهرشان را نمی‌توانم از کف دهم.
‫و از همین‌روست که من به یاری شما دل بسته‌ام؛
‫تا این کار را از چشم مردم، ‫به چندین دلیل، پوشیده دارم.
‫سرورم، گوش به فرمان شماییم.
‫- حتی اگر جان‍... ‫- دل و جرئت از سر و رویتان می‌بارد.
‫باید امشب انجام شود، ‫در جایی به دور از کاخ...
‫و برای آنکه هیچ ناهمواری و دشواری‌ای در کار نماند،
‫فلیئنس، پسرش که همراه اوست...
‫و نابودنش به همان اندازه مهم است که نبود پدرش،
‫باید در آن شبِ تار به همان سرنوشت پدر دچار آید.
‫- بروید جداگانه تصمیم بگیرید. ‫- تصمیممان را گرفته‌ایم، سرورم.
‫بگویشان که کجا کمین کنند.
‫چه شده، سرورم؟
‫چرا گوشه می‌گیری...
‫و با اندوه‌بارترین خیال‌ها همنشینی می‌کنی؟
‫چیزهایی را که چاره‌ای نیست، باید از یاد بُرد. ‫آنچه شده، دیگر شده.
‫ما آن مار را زخمی کرده‌ایم، نه این که کشته باشیمش.
‫باشد که بندبند هستی از هم گسسته گردد، ‫پیش از آن که در هراس، خوراک خوریم...
‫و در عذابِ این خواب‌های هولناک ‫که شبانگاه می‌لرزانندمان، سر به بالش نهیم.
‫بهترست با مردگان باشیم...
‫تا که زیر شکنجۀ ذهن خویش، ‫در بی‌خودیِ بی‌وقفه، درازکش.
‫دانکن به گور خویش است.
‫پس از تبِ گاه و بی‌گاه زندگی، ‫اکنون به خوشی می‌خوابد.
‫خیانت، هر چه بوده به بار آورده.
‫نه پولاد، نه زهر،
‫نه بدخواهِ آشنا، نه لشکرکشِ بیگانه، ‫دست هیچ‌چیز دیگر به او نمی‌رسد.
‫مکن اینگونه، سرور مهربانم.
‫چین از چهرۀ ناسوده‌ات بگشا.
‫امشب را در میان میهمانان خویش، ‫خوشرو و خندان باش.
‫چنین خواهم بود، دلبندم.
‫تو نیز چنین باش.
‫آه که سرم سرای کژدم‌هاست، همسر عزیزم.
‫تو می‌دانی بنکو و پسرش، فلیئنس، زنده‌اند.
‫اما طبیعت که آنان را سند جاودانگی نداده.
‫ولی هنوز مایۀ آرامشی هست.
‫آنان بی‌دفاعند.
‫پس دلت را شاد کن.
‫چون پیش از آنکه شب‌پرۀ گوشه‌گزین بال گیرد...
‫و خَزوکِ سرگین‌زاد،
‫به ندای هِکات، زنگولۀ خمیازه‌کش شب را... ‫(ایزدبانوی جادوگری و ساکن جهان زیرین در اساطیر یونان بوستان)
‫با زمزمه‌های خواب‌آور خویش نوازد،
‫آنگاه کاری کرده خواهد شد که دل‌ها را بلرزاند.
‫چه خواهد شد؟
‫در پی دانستنش مباش، نازنینم، ‫که چون کرده شد بر آن آفرین گویی.
‫فرارس ای شبِ دیده‌دوز،
‫و چشمان مهروَرز روز را بدوز...
‫و با دستان ناپیدا و خون‌آلودت، ‫آن عهدنامه‌ای را که هراسانم می‌دارد،
‫باطل و هزار‌پاره کن.
‫روشنایی تیره می‌گردد، ‫و کلاغ سوی بیشۀ زاغان بال می‌کشد.
‫نیک‌سرشتانِ روز کم‌کم، ‫می‌خمند و می‌خوابند،
‫به همان گه سیه‌کاران شب، ‫سوی مُسته‌هاشان خیزانند.
‫تو را که گفت به ما بپیوندی؟
‫مکبث.
‫نباید به او بدگمان بود، زیرا وی وظایف ما را...
‫و آنچه را که بر آنیم، به همان گونه بازفرمود.
‫پس با ما بمان. آسمان باختر هنوز ‫با اندک پرتویی از روز، کورسو می‌زند...
‫و آن که چشم‌براهش هستیم، نزدیک می‌شود.
‫بنا به ساعت، اکنون روز است،
‫حال آنکه شب تار، دارد چراغ راه را می‌کُشد.
‫از چیرگی شب است یا روگیری روز...
‫که تاریکی، چهرۀ زمین را در گور می‌کند، ‫آنگاه که روشناییِ جانبخش می‌باید بوسه‌اش زند؟
‫امشب باران می‌بارد.
‫بگذار فروریزد!
‫خیانت!
‫بگریز، فلیئنس جان، بگریز!
‫بـگـریـز!
‫بگریز، فلیئنس.
‫رویت خونین است.
‫- خون بنکوست. ‫- کارش ساخته شد؟
‫سرورم، گلویش بریده شده. ‫این را من کردم.
‫تو بهترینِ گلوبُرانی.
‫اما چه خوبست آن که با فلیئنس همین کرده باشد.
‫اگر تو چنین کرده باشی، ‫بی‌همتا می‌شوی.
‫سرور عالی‌قدرم، فلیئنس گریخته.
‫باز آن تب به جانم می‌تازد.
‫اگر چنین نمی‌شد، چه سرزنده و بی‌نقص می‌بودم، ‫منسجم چو مرمر، مستحکم چو سنگ،
‫اما اکنون تا زانو، زمین‌گیر، زندانی، ‫و زنجیر به شکوک و هراس‌های سرکش خویشم.
‫- از بنکو اما مطمئنی؟ ‫- آری سرور بزرگوارم.
‫امن و امان در جویی، با بیست... ‫بیست زخمِ کاری بر سرش افتاده.
‫مار سالخورده بدانجا افتاده.
‫بچه‌ماری که گریخته، روزی بنا به طبیعتِ خویش، ‫زهر به بار خواهد آورد؛
‫گرچه هنوز دندان برنیاورده.
‫اکنون برو. فردا باز سخن خواهیم گفت.
‫همه جایگاه خویش را می‌دانید. بنشینید. ‫بر مه‌تر و که‌ترتان از دل درود.
‫سپاس شهریارا.
‫بانوی میزبانمان، بر تخت خویش می‌ماند.
‫ما خود در میان جمع می‌نشینیم ‫و میزبان فروتنتان خواهیم شد.
‫- سرور عالی‌قدرم، اشارتی به شادخواری نکردید. ‫- چه شیرین به یاد آوردی.
‫این را به شادیِ همۀ میهمانان می‌نوشم...
‫و به یاد دوست عزیزمان، بنکو، ‫که جایش خالیست.
‫کاش بدینجا می‌بود.
‫بنکو!
‫حال، گوارشِ خوش پیرو اشتهایتان باد، ‫و سلامتی پیرو هر دو!
‫شهریار جلوس نمی‌فرمایند؟
‫شهریارا، ما را به همنشینیِ خود مفتخر نمی‌کنید؟
‫- میز جایی ندارد. ‫- سرورم، اینجا خالیست.
‫- کجا؟ ‫- اینجا، سرور بزرگوارم.
‫ای‍... این کار کدامتان است؟
‫چه کاری سرورم؟
‫نمی‌توانی بگویی کار من بوده.
‫- کاکلِ خونینت را بر من متکان. ‫- آقایان، برخیزید.
‫شهریار ناخوش است.
‫بنشینید دوستان ارجمند.
‫سرورم از روزگار جوانی، بارها چنین حالی بوده.
‫خواهش می‌کنم بنشینید. تب و لرزه‌اش گذراست، ‫تا دمی دیگر حالش باز خوب می‌شود.
‫مگر مرد نیستی؟
‫هستم، آن هم از نترس‌هایش که جرئت کرد ‫به آنچه بنگرد که رنگ از رخسار شیطان می‌بَرد.
‫چه چرندیاتی!
‫این همان نقش خیالِ ترس‌های توست.
‫همان خنجر معلق‌درهواییست که گفتی سوی دانکن بردتَت.
‫شرم‌آورست!
‫چرا چنین چهره‌هایی به خود می‌گیری؟ ‫اکنون که کار تمام شده، به هیچ نمی‌نگری جز چارپایه.
‫خداوندا، نگاه کن! ‫بنگر! ببین! چه می‌گویی؟
‫ره کِش از دیدگانم!
‫بگذار زمین خاکت کند! ‫استخوانت پوکیده است، خونت سردست.
‫به آن چشمانت که خشم‌آلود می‌نگرند، ‫هیچ بینشی نیست.
‫هر آنچه شیرمردی کند، من هم کنم.
‫به هر شکلی خواهی باش، جز این، ‫وانگاه تن استوارم به هیچ لرزه نخواهد افتاد.
‫دور شو، شبح وحشتناک! ‫ای نمایش خیالین، دور شو!
‫چه شد؟
‫دیوانگی ز مردانگی تهی‌ات کرده؟
‫- اگر این منم بدینجا، پس او را بدیدم. ‫- وَه که شرم‌آورست!
‫پیش ازین، در روزگاران دیرین هم خون ریخته‌اند...
‫و همان گه نیز، به جنایت‌هایی که ‫گوش را یارای شنیدنش نیست، دست برده‌اند.
‫روزگاری بوده که چون کاسۀ سر کسی ‫شکافته می‌شد، جان می‌داد...
‫و همین و بس.
‫اما اکنون دوباره برمی‌خیزند،
‫با بیست زخم مرگبار بر تاج سرشان ‫و ما را از جایمان می‌رانند.
‫عیشمان را تباه کردی؛ مجلسمان را ‫با این شاهکار آشوبِ خویش بر هم زدی.
‫چگونه چنین چیزهایی می‌توانند باشند ‫و چون ابر تابستانی ما را فراگیرند اما در حیرت فرونبرندمان؟
‫کاری می‌کنید اکنون غریب باشم، ‫حتی برای این سرشتی که خود صاحبم.
‫اکنونی که می‌بینم شما را توان دیدن چنین مناظریست...
‫و یارای نگاهداری سرخیِ مادرزاد گونه‌های خویش،
‫حال آنکه گونه‌های مرا ترس رنگ پرانده.
‫سرورم، کدام مناظر؟
‫خواهش می‌کنم، چیزی مگویید، ‫حالش بدتر و بدتر می‌شود.
‫پرس‌وجو برآشفته‌اش می‌کند. ‫شب همگی‌اتان خوش.
‫در بند ترتیب رفتنتان مباشید، ‫بلکه بی‌درنگ بروید.
‫شبتان خوش...
‫ و امیدست حال شهریار بهتر شود.
‫شب همگی بخیر و خوشی.
‫می‌گویند بهایش خونست. ‫«بهای خون، خونست.»
‫آورده‌اند که سنگها از جای می‌غلتیده‌اند ‫و درختان سخن می‌گفته‌اند.
‫چه پاسی از شب است؟
‫پاسِ گیرودار با سپیده‌دم.
‫نمی‌توان گفت.
‫این را چه می‌گویی که مکداف، از آمدن ‫به میهمانیِ بزرگ ما سر باز زده است؟
‫از کجا این را می‌دانید، سرورم؟
‫از این و آن می‌شنوم.
‫در خانۀ هیچ‌یکشان نیست که خبرچینی نداشته باشم.
‫تو را چرخۀ تمام جانداران کم است، خواب.
‫بیا، می‌رویم بخوابیم.
‫بایستی باز نزد خواهران جادوگر رَوَم.
‫مرا بیش ازین باید گویند.
‫زیرا دیگر سرِ آن دارم که از بدترین راه، ‫بدترین چیزها را بدانم.
‫در برابر خواستۀ من، ‫هیچ سدی نمی‌باید راه بندد.
‫چنان در خون غوته‌ورم که دیگر ‫اگر دست از کار هم کشم،
‫بازگشتنم را همانا جانفرساست که پیش رفتنم.
‫چیزهای شگفتی به سر دارم ‫که راهی دستان خواهند شد،
‫چیزهایی که پیش از تأمل، ‫باید برشان دست برد.
‫ما هنوز در کارمان خامدستیم.
‫به گِزگِزی که نوک شستانست ‫چیزی خبیث بدین سو روانست
‫این چیست، عجوزگانِ مرموز و موذیِ نیمه‌شب؟
‫- چه می‌کنید؟ ‫- کاری بدون نام.
‫دوچندان، دوچندان، رنج دردمندان ‫آتش دیگ و جوشش و غلیان
‫دوچندان، دوچندان...
‫غوکی زیر سنگی سرد ‫خفته سی شبانه‌روز
‫زهر خویش پرورانده در درون ‫تو جوش اول به دیگ افسون
‫چشم سمندرک و پای وَک ‫موی شب‌پره و زبان سگ
‫زبان افعی و نیش کورمار ‫بال بچه‌جغد و پوست سوسمار
‫دماغ ترک و لب تاتاری ‫بریده در ماه‌گرفتگی
‫گوشت تنِ مارِ آبگیر ‫به جوش و پز درون دیگ
‫جگر جهود کفرگفتار ‫زردآب بز و شاخۀ سُرخدار
‫شما را به هر آنچه پیروی می‌کنید، ‫به هر گونه که از نامَده باخبرید، سوگند.
‫- به آنچه می‌گویم، پاسخ گویید! ‫- بگو!
‫- بپرس! ‫- پاسخت می‌گوییم.
‫از زبان ما می‌خواهی بشنوی یا کارفرمایانمان؟
‫فراخوانشان، بگذار ببینمشان.
‫با خون اَنتر خنکش ساز ‫وانگه افسونت مهیاست
‫- بگو ای نیروی ناشناس... ‫- او اندیشه‌هایت را می‌داند.
‫مکبث، مکبث، مکبث.
‫بترس از مکداف، آن سپه‌سالار فایف.
‫درست بر رگِ ترسم انگشت نهادی.
‫- بمان و بیش بگو! ‫- او فرمانبر کسی نیست.
‫خونریز و نترس و سرسخت باش. ‫بر نیروی بشری خنده زن،
‫زیرا که هیچ زادۀ زنی، مکبث را آسیب نمی‌رساند.
‫«هیچ زادۀ زنی، مکبث را آسیب نمی‌رساند.»
‫پس زنده بمان مکداف. ‫مرا چه نیازی به ترس از توست؟
‫اما با این حال، خاطر خود را جمع‌تر می‌کنم ‫و از سرنوشت، عهدنامه‌ای می‌گیرم.
‫تو نخواهی زیست!
‫- مکبث هرگز روی شکست نخواهد دید. ‫- هرگز، هرگز.
‫مگر آنگاه که جنگل بزرگ بِرنام، ‫از فراز تپۀ دانْسینِین، برابرش صف آراید.
‫هرگز چنین نخواهد شد!
‫که تواند جنگل را به خدمت در آرد...
‫و درخت را فرمان دهد ‫که ریشۀ در خاک‌دوانده‌اش را بَرکَند؟
‫چه بختِ خوشی، خوشست!
‫اما دلم برای دانستن یک چیز دیگر می‌تپد.
‫- فرزندان بنکو روزی بر تخت پادشاهی خواهند نشست؟ ‫- بیش ازین مپرس.
‫همین را بگویید و بس! ‫اگر نگویید، نفرین ابدی بر شمایان باد!
‫تو بسیار به روح بنکو می‌مانی.
‫تاجت بر تخم چشمانم داغ می‌نهد.
‫چه؟ یعنی این صف تا روز رستاخیز دنباله دارد؟
‫اکنون می‌بینم که راست است؛
‫چرا که بنکوی خونین‌کاکل بر من لبخند می‌زند...
‫و بر فرزندان خویش اشاره می‌کند!
‫چه شدند؟
‫رفته‌اند!
‫نابود باد آن هوایی که بر پشتش سوارند!
‫و نفرین بر آنانی که به ایشان اعتماد می‌کنند!
‫مکداف گریخته.
‫- می‌دانی به کجا پناه جسته؟ ‫- به دربار انگلستان...
‫جایی که پسر دانکن است.
‫مکداف نیز بدانجا رفته...
‫تا از پادشاه انگلستان درخواست کند...
‫که [لشکر] نورث‌آمبرلند و سیواردِ جنگاور را ‫به یاری‌اش گسیل کند؛
‫تا بتوانیم به یاری آنان، ‫باری دیگر خورش را به خوانمان...
‫و خواب را به شبستانمان بازگردانیم، ‫و چاکوهای خونین را از جشن و بزممان برچینیم.
‫کاش فرشته‌ای آسمانی به دربار انگلستان پرواز کند...
‫تا که هر چه زودتر [پیام مکداف را برساند و] ‫به این کشورِ زجرکِشمان، برکت الهی بازگردد.
‫بانوی مهربان.
‫دانکن نازنین مرده.
‫مکبث براستی برای دانکنِ نازنین دل می‌سوزاند. ‫اما دریغا که دیگر مرده بود.
‫و بنکوی دلاور، دیر راه خویش پیمود.
‫که اگر بخواهید، می‌توان گفت ‫فلیئنس او را کشته، زیرا فلیئنس گریز نمود.
‫آدمی نبایست دیر بگوید بدرود!
‫مالکم و دانلبین چه دیوسیرت بودند ‫که پدر نازنین خویش را کشتند!
‫براستی لعنت بر ایشان! ‫مکبث را چه به فغان آوردند!
‫- به گمان من اگر پسران دانکن به چنگش می‌افتادند... ‫- که خدا نکند زمانی بیفتند.
‫خوب می‌دانستند که پدرکشی را چه عاقبتیست!
‫فلیئنس نیز همچنین.
‫بگذریم.
‫اخبار چیست؟
‫مکداف به انگلستان گریخته.
‫- به انگلستان گریخته؟ ‫- آری سرورم.
‫ای زمان، تو بر هنرنمایی‌های هولناکم پیشدستی می‌کنی.
‫به کوشک مکداف بی‌خبر خواهم تاخت. ‫فایف را خواهم گرفت.
‫همسر، کودکانش و هر نگون‌بختی را که...
‫از تخم و ترکۀ اوست، به دم تیغ خواهم سپرد.
‫چو دیوانگان نباید لاف زد.
‫این کار را پیش از آن خواهم کرد ‫که آتش عزمم بخوابد.
‫- بایستی شکیبا باشید، خانم. ‫- اما او نبود.
‫گریزَش دیوانگی بود. کاری هم که نکرده باشیم، ‫ترس و هراس، ما را خائن می‌نماید.
‫- شما نمی‌دانید که گریزش از سر ترس بوده یا خردمندی. ‫- خردمندی؟
‫زن و فرزند و خانه و زندگی و نام و نشانِ خود را ‫گذاشتن و گریختن خردمندیست؟
‫او ما را دوست نمی‌دارد.
‫در ذاتش عاطفه‌ای نیست.
‫حتی گنجشک ناچیز هم با همۀ خُردی‌اش، ‫در لانه می‌ماند و با جغد بر سر جوجگانش می‌جنگد.
‫- همه از سر ترس است نه از سر مهر. ‫- بانوی عزیزتر از جان، خواهشمندم بردبار باشید.
‫و بدانید که شوهرتان، شریف، خردمند و باریک‌بین است...
‫و گرم و سرد گیتی را بهتر چشیده.
‫بنده رهسپار می‌شوم. ‫بزودی بدینجا بازخواهم گشت.
‫اوضاع در بدترین حالت، یا حل می‌شوند...
‫یا که به همان حالت پیشین خویش باز می‌گردند.
‫عمو جان نازنین، ‫خداوند یار و همراهت!
‫پسرم پدر دارد، اما بی‌پدر است.
‫دیگر رهسپار می‌شوم.
‫- با درد بی‌پدری چه می‌کنی؟ ‫- نه! تو با درد بی‌شوهری چه می‌کنی؟
‫می‌توانم بیست‌تا از هر بازاری بخرم.
‫- پدر من خائن بود؟ ‫- آری، خائن بود.
‫- خائن چیست؟ ‫- آن که عهد می‌بندد و می‌شکند.
‫همۀ کسانی که چنین می‌کنند، خائنند؟
‫همۀ کسانی که چنین می‌کنند، خائنند ‫و باید دار زده شوند.
‫- که باید دارشان زند؟ ‫- مردان شریف.
‫پس عهدشکنان همه نادانند، زیرا آنقدری ازشان هست ‫که مردان شریف را بگیرند و آنان را دار زنند.
‫خدا به دادت برسد، وروجک.
‫اگر مرده بود، برایش گریه و زاری می‌کردی.
‫شوهرت کجاست؟
‫امیدوارم در چنان جای پلیدی نباشد ‫که آدم پستی چون تو بیابدش.
‫او خائن است.
‫- دروغ می‌گویی، تبهکار درازگوش! ‫- چه گفتی؟ جوجه!
‫تخم و ترکۀ خیانت!
‫مرا کشت، مادر.
‫جز راه رفتن...
‫و کارهای دیگر که می‌کند،
‫زبانش بر چه چیزهایی رواست؟
‫سخنانی که پشت سرش نخواهم گفت.
‫به پزشک می‌توانی بگویی ‫و بسیار هم کار بجاییست.
‫نه به شما خواهم گفت، نه به کسی دیگر،
‫چون کسی را ندارم که بگوید راست می‌گویم.
‫- چشمانش باز است. ‫- آری، اما حس بینایی‌اش بسته.
‫- اکنون چه می‌کند؟ ‫- کار همیشگی‌اش است.
‫گویی دستانش را می‌شوید.
‫هنوز لکه‌ای هست.
‫پاک شو، لکۀ ملعون!
‫گفتم، پاک شو!
‫یک.
‫دو.
‫اکنون زمان کار است.
‫دوزخ، تیره و تار است.
‫شرم سرورم، شرمت باد!
‫سرباز و ترس؟!
‫چرا از آن کس که می‌داند بترسیم، ‫حال آن که هیچ‌کس را توانِ بازخواستنمان نیست؟
‫اما که گمان می‌کرد پیرمردِ نگون‌بخت، ‫این همه خون داشته باشد؟
‫بَه بَه بَه...
‫سپه‌سالار فایف، همسری داشت.
‫اکنون به کجاست؟
‫یعنی هرگز این دستان پاک نخواهند شد؟
‫بس است، سرورم. بس است. ‫همه چیز را با این دلهرۀ خویش خراب می‌کنی.
‫برو، برو. تو از چیزی خبردار شده‌ای که نباید.
‫او چیزهایی گفته که نباید. از این خاطرجمعم.
‫هنوز بوی خون هست.
‫همۀ عطرهای عربستان هم ‫این دستان کوچک را خوش‌بو نخواهند کرد.
‫چه آهی به آسمان فرستاد! ‫دلش دریای اندوهست.
‫دستانت را بشوی، ‫جامۀ خوابت را بپوش.
‫چنین رنگ‌باخته مباش.
‫باز تو را می‌گویم، بنکو در خاک خفته است. ‫نمی‌تواند از گور خویش برخیزد.
‫که این‌طور...
‫به بستر رَویم، به بستر.
‫بیا... بیا، بیا!
‫بیا، دستت را به من دِه.
‫آنچه شده، دیگر ناشده نمی‌شود.
‫به بستر رویم، به بستر.
‫نیازش بیشتر به کشیش است تا به پزشک.
‫خدایا! خدایا، همۀ ما را ببخشای!
‫پهلویش بمان.
‫هر چیز دم‌دستی که بلای جانش است را ‫جابجا کن و چشم از او برمدار.
‫- شبت خوش. ‫- شب‌خوش، پزشک مهربان.
‫بیمارت در چه حالست، پزشک؟
‫چندان بیمار نیست، سرورم.
‫بیشتر از هجوم خیال‌هایی رنجورست ‫که خواب را از او گرفته‌اند.
‫درمانش کن.
‫مگر تو نمی‌توانی روان آزرده را درمان کنی؟
‫اندوهِ ریشه‌دوانده را از جان کَنی؟
‫پریشانی‌های نگاشته در ذهن را بزدایی؟
‫و با نوشدارویی فراموشی‌زا،
‫سینۀ انباشته را از بار گرانی که ‫بر دل سنگینی می‌کند، سبک کنی؟
‫این دردیست که بیمار می‌باید خود درمان کند.
‫پس پزشکی‌ات را پیش سگان انداز. ‫مرا نیازی به آن نیست.
‫دیگر برایم خبری میاورید. ‫بگذارید که [مردانم] بگریزند. تک‌تکشان!
‫تا جنگل بِرنام به دانْسینِین نیاید، ‫دلم رها از هر هراسیست.
‫این پسرک، مالکوم، کیست؟ ‫مگر او را زن نزاده؟
‫ارواحی که سرانجامِ آدمیان را می‌دانند، ‫با من چنین گفته‌اند:
‫«هیچ مترس مکبث. هرگز مردی که از زن بزاده، ‫بر تو چیره نخواهد گشت.»
‫پس بگریزید سپه‌سالاران بی‌وفا...
‫و با شکم‌بارگان انگلستانی بیامیزید.
‫کشورمان رفته‌رفته زیر یوغ از پا می‌افتد.
‫اشک و خونش روانست...
‫و هر روز، زخمی تازه بر تنش می‌نشیند.
‫هر سپیده‌دم، بیوگان و یتیمانی داغدار می‌گِریند.
‫اندوهانی از دل برآمده به گنبد آسمان می‌خورند ‫و باز می‌پیچند، چنان که گویی ملکوت برای اسکاتلند می‌نالد.
‫کیست که می‌آید؟
‫هموطنی که از دور بر ما ناآشناست.
‫همخویشِ بسیار گرامی‌ام.
‫خوش آمدی.
‫- اسکاتلند هنوز به همان گونه است؟ ‫- افسوس بر این سرزمین نگون‌بخت.
‫خود را دیگر از یاد برده است. ‫نتوانیم سرزمین مادری‌امان بنامیمش، اما گورستانمان آری.
‫- تازه‌ترین مصیبت چیست؟ ‫- هر دم آبستن مصیبتی تازه است.
‫- از همسرم چه خبر؟ ‫- خوب است.
‫- فرزندانم چه؟ ‫- آن‌ها هم خوبند.
‫- جبار که آسایششان را بر هم نزده؟ ‫- نه. هنگامی که ترکشان کردم، آسوده بودند.
‫در سخن گفتن کم مایه مگذار. ‫اوضاع چگونه است؟
‫حضور شما در اسکاتلند سرباز می‌آفریند ‫و زنان را به میدان جنگ می‌آورد تا به سیه‌روزی‌اشان پایان دهند.
‫بدانجا خواهیم آمد.
‫پادشاه بزرگوار انگلستان، ‫ده‌هزار سرباز و سیواردِ چیره‌دست را به ما سپرده.
‫سربازی کهنه‌کارتر و بهتر از او در ممالک مسیحی نیست.
‫کاش می‌توانستم این خبر خوشِ شما را ‫پاسخی خوش گویم.
‫اما مرا سخنانیست که می‌باید در بیابان ‫فریاد برآرم تا به هیچ گوشی نرسد.
‫- سخنانت در چه باره‌ایست؟ ‫- بیشترش تنها دربارۀ شماست.
‫اگر دربارۀ من است، از من پنهانش مدار. ‫زود، بگو تا بدانم.
‫بی‌خبر به کوشکت تاختند، ‫همسر و کودکانت را وحشیانه کشتند.
‫خدای مهربان!
‫مکن اینگونه!
‫هرگز دیدگانت را به زیر سرپوش مبر.
‫سخنان اندوهگین بر زبان آور.
‫فرزندانم را نیز؟
‫همسرت، کودکانت، خادمینت. ‫هر که را که یافتند.
‫و من باید آنجا نمی‌بودم!
‫- همسرم را نیز کشتند؟ ‫- گفتمت.
‫بر دلت مرهم بگذار. بیا تا با کین‌خواهیِ سخت خویش، ‫درمانی برای این اندوه جانکاه بسازیم.
‫او خود بچه‌ای ندارد.
‫همۀ ماهرویانم را...
‫گفتی همه‌اشان را؟
‫آه، سگ جهنم!
‫یعنی همۀ جوجگان زیبایم ‫و مادرشان را به دندان دریده؟
‫مردانه با اندوهت روبرو شو!
‫چنین خواهم کرد، ‫اما مردانه نیز باید احساسش کنم.
‫چگونه می‌توانم آنچه مرا بود از یاد بَرَم،
‫کسانی که مرا عزیزترین بودند.
‫یعنی آسمان بر آنان نِگریست و جانبشان را نگرفت؟
‫مکداف روسیاه، ‫همه‌اشان از برای تو تاخته شدند.
‫نه برای گناهان خودشان، ‫بلکه برای گناهان من بود که مرگ به جانشان افتاد.
‫خداوندا، اکنون آرامششان دِه.
‫دردت را تیزگرِ تیغ شمشیرت کن. ‫بگذار اندوه به خشم بدل گردد.
‫آتش دل را منشان،
‫برافروزش!
‫خداوند مهربان،
‫هر وقفه‌ای را از میان بردار.
‫خودْ این دیوِ اسکاتلند و مرا، رویارویِ هم بگذار.
‫سپاهمان آماده است. ‫مکبث رسیده و با مویی به شاخه بندست.
‫در تیغ‌رس من او را جا دِه.
‫اگر جان به در بُرد، تو نیز او را ببخش.
‫- جبار چه می‌کند؟ ‫- قلعۀ بزرگ دانسینین را باروبندی می‌کند.
‫برخی می‌گویند دیوانه است.
‫دیگرانی که کمتر از او بیزارند، ‫کارش را خشم و خروش دلاورانه می‌نامند.
‫فرمانبرانش تنها از روی وظیفه فرمان می‌برند؛ ‫نه از سر وفاداری.
‫اکنون پی می‌بَرد که ردای پادشاهی برازندۀ وی نیست.
‫همچو قبای غولی بر تن دزدی کوتاه‌قامت.
‫هر چه به درونش هست، ‫خود را برای بدانجا بودن سرزنش می‌کند.
‫سپاه انگلستان نزدیک است، ‫به سرکردگی مالکوم، عمویش سیوارد و مکداف بزرگوار.
‫بایستی نزدیک جنگل بِرنام با آنان دیدار کنیم.
‫از آنسو می‌آیند.
‫شیطان سیه‌رویت کند ای ابله رنگ‌پریده!
‫چرا همچو گوسفند هراسانی؟
‫ده‌هزارتا...
‫گرگ؟ راهزن؟
‫سرباز بودند، قربان.
‫ای پسرک بی‌جگر! ‫کدام س‍‌سربازان، کودن؟
‫جانت برآید! آن گونه‌های بی‌رنگت، ‫اندرزگر ترس و هراسند.
‫کدام سربازان، رنگ‌باخته؟
‫سپاه انگلستان، ق‍‌ق‍‌قربان.
‫سیطِن!
‫گورت را گم کن.
‫از درون بیزار می‌شوم آنگاه که می‌بینم...
‫سیطِن را خواندم!
‫سیطن...
‫های سیطن، سیطان...
‫سالیان درازی زیسته‌ام.
‫جریان زندگی‌ام همچو برگی زرد ‫به خزان دچار گشته...
‫و بر آنچه باید با پیرسالی بیاید،
‫چون عزت، وفاداری،
‫فرمانبری...
‫و خیل دوستان،
‫نبایست چشم داشته باشم.
‫اما به جایشان، نفرین دیگران،
‫نه آشکارا، اما گیرا،
‫چاپلوسی،
‫دم زدنی که دل بی‌نوایشان، خرسندانه ‫دریغ خواهد کرد اما شهامتش را ندارد.
‫- سیطن؟ ‫- فرمایش شهریار چیست؟
‫- اخبار تازه چیست؟ ‫- هر آنچه گفته شد درست است، سروم.
‫تا گوشت بر استخوانمست، خواهم جنگید.
‫- جوشنم را بیاور! ‫- نیازی نیست هنوز.
‫من می‌پوشم!
‫سواره‌های بیشتری بفرستید، ‫همه جا را زیر و رو کنید.
‫هر آنکه دم از ترس زد را دار زنید.
‫بیا، جوشنم را به تنم کن، ‫شمشیرم را بده.
‫پزشک جان، سپه‌سالاران از پیشم می‌گریزند.
‫زود باش، تنم کن.
‫اگر می‌توانستی ای پزشک، ‫که قارورۀ سرزمینم را بگیری،
‫مرضش را بیابی و علاجش کنی ‫تا تندرستی پیشینش بازگردد،
‫چنان برایت کف می‌زدم ‫که پژواکش باز تو را کف زند.
‫درش بیاور!
‫ریواسی، سِنایی، یا داروی شکم‌ران دیگری نیست ‫که این انگلستانی‌ها را از اینجا براند؟
‫چیزی به گوشت خورده؟
‫آری، سرورم. بسیجِ...
‫شاهانۀ شما چیزهایی به گوشمان می‌رساند.
‫تا جنگل برنام به دانسینین نیاید، ‫نه از مرگ می‌ترسم، نه از آنچه مرگ‌آورست.
‫اگر امن و امان از دانسینین بار بندم،
‫مال و منال نتواند کاری کند بازگردم.
‫- چه جنگلی رویاروی ماست؟ ‫- جنگل برنام.
‫«در روز پیروزی با من دیدار کردند...
‫و از پیشگویی بی‌نقصشان پی بردم که اینان...
‫دانشی دارند برتر از آدمیان میرا.
‫چنان که از این ماجرا در شگفت فرومانده بودم،
‫پیک‌های پادشاه رسیدند و مرا...
‫سپه‌سالار کودور خواندند.
‫به همان لقبی که پیش ازین، ‫خواهران جادوگر مرا درود گفته بودند...
‫و این چنین با من از رهاورد زمان سخن گفتند:
‫«درود بر تو که پادشاهی خواهی کرد!»
‫نیک آن دیدم که این را با تو، ‫عزیزترین شریکم در فخر و فر، به میان بگذارم...
‫تا از بزرگی‌ای که...
‫نویدت داده‌اند،
‫بی‌خبرت ننهم.
‫این را در دل بدار و...
‫خدا نگهدارت.»
‫درفش‌ها را بر باروهای بیرونی بیاویزید.
‫هنوز فریادِ «دارند می‌آیند» برپاست؟
‫اما استحکام دژِمان بر هر محاصره‌ای پوزخند می‌زند.
‫بگذار آنقدر اینجا بمانند تا ‫گرسنگی و بیماری فروخورَدِشان.
‫اگر صفوفشان با یارانِ ما پر نمی‌بود، ‫پردل و پنجه در پنجه می‌جنگیدیم...
‫و آنان را تا سرزمینشان می‌راندیم.
‫این صدای چیست؟
‫گویی طعم هراس را از یاد برده‌ام.
‫روزگاری بود که فریادی در دل شب، ‫همچو بید مرا می‌لرزاند...
‫و حکایتی هولناک،
‫موهایم را چنان بر اندام راست می‌کرد ‫که گویی جان درشان جاریست.
‫من از جام وحشت، سیر نوشیده‌ام.
‫آن ناله از برای چه بود؟
‫سرورم، شهبانو مرده است.
‫می‌بایست روزی می‌مرد.
‫بایستی روزی این خبر را می‌آوردند.
‫فردا پشت فردا، پشت فردا،
‫همراه این گام‌های خُرد، روز پس از روز، ‫می‌خزد تا آخرین هجای لوح زمان...
‫و همۀ دیروزهامان، بر راه احمقان ‫تا مرگ غبارآلودشان نور افکنده‌اند.
‫خاموش شو ای شمع نیمه‌جان.
‫زندگی تنها سایه‌ایست دوپا.
‫بازیگری ناشیست که فرصتش بر صحنه را به خرامیدن ‫و برآشفتن می‌گذراند و دیگر از او چیزی نمی‌شنوی.
‫فسانه‌ایست از زبان دیوانه‌ای،
‫پر از خشم و هیاهو،
‫بیانگر هیچ.
‫سرور بزرگوارم!
‫زود سخن گو!
‫چیزی که دیده‌ام را باید شرح دهم، ‫اما نمی‌دانم چگونه.
‫خب؟ بگو چیست.
‫به دیده‌بانی که مشغول بودم، ‫سوی برنام نگریستم...
‫و ناگه، گویی، جنگل به راه افتاد.
‫دروغگوی مزدور!
‫از یک میلی می‌توان دیدش.
‫بیشه‌ای جنبان!
‫اگر دروغ گفته باشی،
‫زنده‌زنده به درختی آویزانت می‌کنم ‫تا از گرسنگی جان بدهی.
‫«تا جنگل برنام به دانسینین نیامده است، هیچ مترس.»
‫و اکنون جنگلی سوی دانسینین می‌آید.
‫هر سربازی شاخه‌ای بریده و پیش روی خود نگاه داشته.
‫با این کار شمار سپاهیان خویش را پنهان کرده‌اند...
‫و پاسبانان را به خطا انداخته‌اند.
‫دارم بیزار می‌شوم از این خورشید سوزان.
‫ای کاش که اکنون از کار بازمی‌ایستاد این جهان.
‫ناقوسِ خبردار را بنواز!
‫بوَز ای باد! بیا ویرانی! ‫لااقل زِرِه‌پوش می‌رویم از این دنیای فانی.
‫شیپورها را همه به صدا در آورید.
‫مکدافِ بزرگوار، شما و فرزندِ سیوارد، ‫نخستین یورشمان را رهبری کنید.
‫جبار، خود را بنمای!
‫کاری کن بیابمش ای بخت، ‫و دیگر هیچ نخواهم از تو.
‫اگر به تیغ کسی جز من جان دهی،
‫ارواحِ همسر و فرزندانم مرا وانخواهند نهاد.
‫نامت چیست؟
‫از شنیدنش هراسان خواهی شد.
‫هرگز؛ هرچند نامت سوزان‌ترین نامِ دوزخیان باشد!
‫نامم مکبث است.
‫خودِ ابلیس نیز نمی‌توانست نامی ‫نفرت‌انگیزتر ازین در گوشم بخواند.
‫- نه، نه ترسناک‌تر از این. ‫- دروغست، جبار نفرت‌انگیز!
‫با شمشیرم، دروغی که گفتی را عیان می‌کنم.
‫تو از زن زاده بودی.
‫مرا چون خرسی به دیرک بسته‌اند.
‫راه گریزم نیست؛
‫اما باید تا آخر با این سگ‌ها بجنگم!
‫من چرا چون سرداران دیوانۀ رومی کنم ‫و به شمشیر خویش بمیرم؟
‫حال آنکه جان‌هایی را می‌بینم ‫که زخم شمشیر بر پیکر آنان خوش‌ترست.
‫آن کیست که از زن نزاده؟
‫از آن کس باید هراسم، نه از دیگری.
‫بچرخ سگ جهنم،
‫بچرخ!
‫از میان همۀ مردان، تنها از تو روگردان بودم.
‫سخنی نیست برانم.
‫شمشیرم خود سخنرانست.
‫تو خون‌خوارتر از آنی که واژه‌ها وصفت کنند!
‫روانم...
‫همینک از خون کسانت بسی سرشار است.
‫تیغت را بر تارَک‌های زخم‌پذیر بیازمای.
‫مرا جانی طلسم‌شده است...
‫که به دست هیچ زادۀ زنی نبایست پایان یابد!
‫به طلسمت دل مبند و از آن فرشتۀ رانده‌ای ‫که تاکنون خدمتش کرده‌ای بپرس تا بگویدت،
‫مکداف را نابهنگام از زهدان مادرش برون کشیدند!
‫بریده باد زبانی که با من چنین می‌گوید،
‫زیرا گوهر مردانگی‌ام را خُرد می‌کند.
‫دیگر آن اهریمنان حیله‌گر را ‫که دوپهلو با ما دم می‌زنند را باور نخواهیم کرد.
‫آنانی که به گوشمان نویدها می‌خوانند ‫و به چشمداشتمان در همشان می‌شکنند.
من ‫زانو نخواهم زد...
‫که بوسه‌زن خاک پای این جوانک، مالکوم، شوم...
‫و دشنام‌شنوی این مردم فرومایه گردم!
‫گرچه جنگل برنام به دانسینین آمده...
‫و تو نیز از زهدان زن نزاده‌ای،
‫اما من تا واپسین نفس هستم.
‫مکداف، شمشیر بر آر.
‫لعنت بر آن کس که گوید: «بس است، دست بدار.»
‫پیروزی‌ای به این بزرگی را، چه ارزان خریده‌ایم.
‫درود شاها، که اکنون پادشاهی تو راست.
‫بنگر که سر آن غاصب ملعون کجاست.
‫زمانه دیگر رهاست.
‫درود!
‫درود، پادشاه اسکاتلند!
..:: کانال تلگرام بلبل جان ::.. ‏ .:: @bollbolljan ::.
بلبل جان مرجع دانلود رايگان فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده ‏.:: www.bolboljan.net ::.