..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏ .:: www.bolboljan.net ::.
مسحور کننده‌ست
وصف نشدنیه
بله، بدون شک
-شرمنده، اجازه بدین این رو جابجا کنم... -نمی‌خواد، لازم نیست
راستش، می‌خوام بالکن رو ببینم
خواهش می‌کنم، با کمال میل. متاسفم کمی نامرتبه
-همراهی‌تون می‌کنم -نگران نباشید، خودم می‌رم
-خب، پروفسور؟ -واقعا عالیه، اما...
-نمی‌تونم -قیمت معقولیه، پروفسور
ایشون پارسال تو ساثبیز*،(*حراجی قدیمی و لوکس چندملیتی واقع در نیویورک با شعبات فراوان)...
۳۰۰۰پوند استرلینگ، نه یه پِنی بیشتر
نشد دیگه؛ پروفسور، قیمت پیشنهادی‌ خودم ۳۵۰۰ بوده
-اگه بخواید، بهتون رسیدش رو نشون می‌دم -نه، حرفتون رو قبول دارم
با اینکه تا حدودی غافلگیر شدم
درهرصورت، مبارکه
با این حال، باید بپذیرید که
قیمت‌ها از پارسال به‌طور چشمگیری افزایش پیدا کرده
حتی از دیروز، یه پیشنهاد گرفتم واسه...
کسی اینجا نیست؟
ببخشید
-می‌شه یه لطفی کنید -البته، خانم
ما می‌ریم، شما هم می‌تونی درباره‌اش فکر کنی
قبلا درباره‌اش فکر کردم
قیمتش، خیلی زیاده و...
الآن وقتش نیست، فعلا نمی‌تونم. مالیات‌...
تعمیرات و بازسازی خونه
بیاید ببرید
مسئولیت و تعهدی در قبالش ندارم
خودتون رو اذیت نکنید
اما می‌شه یه لطفی در حق ما کنید؟
باید یه نگاه به چندتا تابلو تو ویلایی در "ویا کاسیا"* بندازیم(*جاده‌ای در شمال رم ایتالیا)
این روزها نمی‌شه اطمینان کنی و ولش کنی تو ماشین بمونه
مقدوره همینجا بمونه و عصری بیایم ببریمش؟
اگه این کار رو نکنید، خودم پس می‌فرستم. نمی‌خوام بخرمش
هنوز امیدوارم تغییر عقیده بدین
ما دیگه می‌ریم، پروفسور. راه رو هم بلدیم
-امیدوارم به‌زودی ببینمتون -سپاسگزارم و سفر به‌خیر
خدانگهدار
-حیفه که از دستتون بره -نظرم عوض نمی‌شه
-خداحافظ -خدانگهدار
بالاخره رفتند!
بله، همین الآن
خوبه
جسارت نباشه، اما...
شما صاحب تابلو هستید؟
-چی؟ خدای من نه! -نه؟
مطمئنید که اون‌همه پول می‌ارزه؟
چه جفتشونم چندش‌آور بودن! از دلّال‌های آثار هنری سرقتی‌ان؟
آثار سرقتی!
از گالری "بلانشارد" پاریس اومده بودن
مگه... شما باهاشون نبودین؟
نه، اون‌ها رو تو آسانسور دیدم
-خب چه‌جوری لطفتون رو جبران کنم؟ -خدمتکارتون بهم گفت
که واحد بالائی‌تون خالیه. می‌خوام اجاره‌اش کنم
-اجاره؟ -بله
برای اجاره نیست
این‌جا، به‌اندازه‌ی کافی جا ندارم، بعدش‌هم بعنوان کتابخونه ازش استفاده می‌کنم
الآن منم پروفسور یه نگاه به راهروها و انباری انداختم
خیلی فضای زیادی این پایین دارین. در نظر داشته باشین:
فکر کنم مشکلی نداشته باشین اگه چندتا جاکتابی مدرن هم داشته باشین
متشکرم از پیشنهادتون، اما خب بهتره...
همسرم، که تا حالا یه جلد کتاب هم تو عمرش نخونده،
و مطمئنم که، تک‌تک اتاقا رو با کتاب پر می‌کنه
اگه ازم بخواین می‌گم، حماقت محضه
چندتا جاکتابی ساخته،
نه ازون فلزی ضایع‌ها،
بلکه ساخته‌شده از چوب گیلاس که می‌تونه وزن کلی کتاب رو تحمل کنه
جاکتابیِ جدید نمی‌خوام و همین‌طور آپارتمانی واسه اجاره ندارم
حداقل اجازه بدین ببینمش
-چی رو ببینین؟ -واحد رو
ممکنه ازش خوشم نیاد و همینجا فیصله پیدا کنه
فقط چند دقیقه زمان می‌بره و لازم نیست از جاتون جُنب بخورید
خدمتکارتون می‌تونه نشونم بده. اسمش اِرمینیاست، آره؟
اِرمینیا!
گفت بیست‌وپنج ساله که واستون کار می‌کنه
مرد خوش‌شانسی هستین
ارمینیا
ارمینیا!
-پروفسور خیلی محبت... -کلیدای آپارتمان بالا
همین الآن، پروفسور
جسارت نباشه، اما واقعا دارین وقتتون رو هدر می‌دین
بله، متوجهم. فقط می‌خوام یه نگاه بندازم
از خیلی وقته که به اون پنجره‌های بالا نگاه می‌کنم
هروقت که بیام شهر، اغلب تو میدونِ کامپیتِلی پارک می‌کنم
این نزدیکیا پارک کردن، تقریبا غیر ممکنه
دلیل دیگه‌ اینه که دنبال جایی تو مرکز شهرم
در حال حاضر، ده مایلیِ رم زندگی می‌کنم
-خب؟ -اوه، عزیزم
-دخترم، لییِتا -سلام
عذر می‌خوام، بیانکا برومونتی هستم
-کُت‌تون پروفسور -این همه مدت داشتی چکار می‌کردی؟
بریم بالا
-هیچی نگو. داستان داره، وضعیت پیچیده‌ست -باشه
-این بالا چه قشنگه -یادم بنداز از استفانو بپرسم
اگه گالری بلانشارد رو بشناسه. فکر کنم اونا دزد هستن
گالری بلانشارد به اندازه‌ی کریستی و ساثبی مشهوره
اما احتمالا خوب لختتون می‌کنن!
پنجره‌ها رو وا نمی‌کنم چون مسدوده
همون‌طور که قبلا هم گفتم عجله دارم
لییِتا بیا کمکم
-واقعا، خانم، الآن که گفتم... -نگران نباشین، دوباره می‌بندمشون
فقط واسه ایده گرفتن ئه. تازه، اینجا خیلی بویِ نم گرفته
عالیه! بیانکا، تو یه نابغه‌ای
معرکه‌ست!
جوّ نگیرتت. بهمون نمی‌ده
-منظورت چیه؟ -اینجا رو واسه خفاش‌ها و موش‌ها نگه‌داشته
-پول بیشتری می‌خواد -اینطوری فکر می‌کنی؟
اصلا بحثِ پول نیست
مامان، بیا اینجا رو ببین
اگه واسه اجاره‌‌ست واسه چی به ما نمی‌دین؟
از اول هم به مادرتون گفتم که اینجا اجاره‌ای نبوده
مادرتون خیلی اصرار داشت که ببینه
اون پسرم نیست. خداروشکر!
می‌گن شبیه باباشه
هِی بیانکا، گمشو بیا پایین دیگه!
زود باش، خوش اومدی
چرا کُنراد اینجاست؟
من رو ببخشید
نمی‌تونم ببینمش
دیدمش. چرا پایین وایساده؟
نمی‌دونم
اون گفت که نمی‌تونه با من بیاد چون مجبوره تو رو ببینه
چرا بخاطر دیدن من؟
اونجا بودم وقتی که گفت دنبال تو میاد که بِبَرتت
اوه، فکر کنم اشتباه متوجه شده باشه
واقعا بابتش متاسفم
بهتون گفتم که می‌بندمش. اجازه بدین بهم.. کثیف می‌شین
جرثقیل ماشین رو بوکسل کرد و برد
-نتونستی جلوشون رو بگیری؟ -مگه اصلا سوئیچ داده بودی بهم
خیلی قدرنشناسی...
می‌تونم این فاحشه‌خونه‌ی لوکس رو ببینم؟
مسخره نشو
لییِتا، استفانو، ببینین می‌تونین به جرثقیل برسین و ماشین رو بگیرین
خانم، آقای بلانشارد اونجان؟
بله، بله خودمم
بلانشارد، دربونم هنوز اونجاست؟
اونی که تابلو رو آورد
عجب، چه بد
گفتم حیف، چون یکی از اون آقایون باید بیاد اینجا
نظرم عوض شد. می‌خرمش
فروخته شد؟
باور نمی‌کنم، کِی؟
پروفسور! وکیل میکِلّی
-بیا داخل! -ببخشید مزاحمتون می‌شم
به هیچ عنوان. لطفا، بنشینید
چرا اونجا وایسادین؟
اومدم
دیروز عصر، تماسی از مارکیزه برومونتی داشتم که معرّف حضور شماست
دیدمش، اما خوب نمی‌شناسمشون. علاقه‌ای به ایشون ندارم، باید می‌شناختمش
امیدوارم واسه این، اینجا نیومده باشین
حواستون باشه پروفسور، چیزی نگین که باعث پشیمونی بشه
بهم بگید دوستش دارید وگرنه سکته می‌کنم
ما خریدیمش. کجا باید بذارمش؟
-اینا با شما هستن؟ -ما راضی‌شون کردیم
همونطور که قبلا گفتم، پروفسور دیروز عصر، تماسی از مارکیزه برومونتی داشتم
با پیشنهادی قابلِ ملاحظه.. -پیشنهاد؟
بله، و بعنوان وکیلتون وظیفه‌ام هست که پیشنهادات جدی و مهم رو بهتون اطلاع بدم
به همون نحوی که شما... -میکِلّی، چقدر طفره می‌ری، اصل مطلب چیه
تقصیر ماست. گوش بدین پروفسور، می‌دونم چه حسی دارین
می‌دونم مامانم می‌تونه تهاجمی باشه، اما به همین راحتی هم نمی‌‌تونین نه بگید
فقط واسه یه سال
قسم می‌خورم اگه می‌دونستین واسه چی می‌خوایم، می‌ذاشتین مفت اجاره‌اش کنیم
احتمالا خانم برومونتی نگفتن بهتون
ایشون فقط واسه یه سال آپارتمان رو می‌خواد
تا زمانی‌که شما نخواید تا قبل بهار به یه کتابخونه تبدیلش کنین
فکر کردم بهترین کاره -نه
نه. متاسفم
رُم پر از خونه‌های لوکسی هست که مناسب آدمایی مثل شماست
اما مامانم همیشه بهونه میاره که اونا رو نبینیم
اونجور که خانم مارکیزه بهم گفتن،
دخترشون، همین بانوی جوان که اینجاست، نامزد کردن با...
استفانو و من فقط دوستیم(دوست‌دختر، دوست‌پسریم)
مامان موافقت کرده که می‌تونم با کُنراد و استفانو زندگی کنم
کنراد دیگه کیه؟
دست بردارین پروفسور؛ اونی که دیروز باهامون بود و دیدینش. آپارتمان واسه اونه
شما فوق‌العاده رُک و صادق هستین، بانوی جوان
و بهتون صادقانه می‌‌گم
عجله‌ای برای انتقال کتابخونه‌ام به طبقه بالا ندارم
یه پیرمردم. زودجوش میارم و عصبانی می‌شم
با سروصداهای عجیب و افراد غریبه هم کفری می‌شم
رعایت ادب و احترام هم می‌ذارم کنار
بخاطر اینه که نمی‌خوام آپارتمانم رو اجاره بدم
نه پیر هستین و نه، عصبی و متشنّج. شما جذابین و خودتونم می‌دونین
ممکنه یه کم مثل همه‌ی آدمای جذاب، دیوونه باشین
اما حداقل این دیوونگی‌تون بخاطر چیزایی مثل این تابلوست
حالام به من نگید که دیگه دوستش ندارین
-وقتی اونجا بودیم به بلانشارد زنگ زد -بله، فراموش کردم
حق با مامان بود که گفت دلالِ دزده. حتی ازَمون کمتر هم می‌خواست
-نباید بهش می‌گفتی! -چرا نمی‌گفتم؟
پروفسور باید بدونه که اون کلاه‌برداره
اونا می‌دونستن که ایشون این‌جور تابلوها رو جمع‌آوری می‌کنن و می‌خواستن ازش سوءاستفاده کنن
اینم پول اجاره سه‌ماه پروفسور، دیگه حسابمون صاف شد
خب پروفسور، موافقین این جَوونها رو خوشحال کنیم؟
قراردادِ یه ساله
خدایا، چه خبره؟
خدای من!
خودت کمکم کن
خدایا به دادم برس
چه خبرتونه؟ دیوونه شدین؟
سقف داره میاد پایین
دومنیکو، دومنیکو! کسی اون پایینه؟
-عصرتون بخیر، پروفسور -عصر بخیر، ارمینیا
اینجا چه خبره؟
کم مونده بود دیوونه بشم
باید یه نگاه هم به آشپزخونه بندازین
خوب می‌شه اگه زیر قرارداد بزنین، حتی نتونستم یه تخم‌مرغ آب‌پز بذارم
نم داده
از وقتی آب رو بستن بهتر شده
تا به‌حال انقد دیوونگی و عصبانیت ندیده بودم. انگار جنگ شده بود
انگار دوباره بمبارون کرده بودن
به وکیل میکِلی زنگ زدم، اما اون نبود
رفتم بالا در زدم جواب ندادن. خواستم به پلیس زنگ بزنم
ولی دومنیکو نذاشت. گفت منتظر شما بشم
ورّاجی‌ بسّه!
کلیدای بالا رو برام بیار
و یه چراغ قوه
-خدایا، چکار کردن. خرابه‌ست -زنگ بزن میکلّی
کی اونجاس؟ مائورو تویی؟
خونه‌ام پر از نخاله‌ی ساختمونه
آب داره از دیوار سرازیر می‌شه و دیوارا رو خراب می‌کنه!
بعدِ این همه گندکاری موندم چطور ساختمون هنوز سرپاست
حماقت و دیوونگی‌تون غیرقابل بخششه!
شمام مثل یه دزد، یواشکی اومدین داخل
ممکن بود بهتون شلیک کنم
خوشحالم که هنوز زنده‌ام و توجیه‌تون رو می‌شنوم
هرکار دوست دارم تو خونه‌ام می‌کنم؛ چهاردیواری، اختیاری
خودت گفتی می‌تونم کارم رو شروع کنم حتی اگه قرارداد بسته نشده باشه
تنها چیزی که تو قرداد هست، بازسازی یکی از سرویس‌های بهداشتیه
قرادادی که دیگه امضاء‌اش نمی‌کنم
از طرف دیگه، قصد دارم ادعای خسارت کنم
ببخشید، اما اون قرارداد اجاره‌ای چیزی به‌جز یه کاغذ پاره نیست
-قراداد خرید به نام من هست -قرداد خرید، به اسم تو؟
به‌‌وضوح اثبات می‌کنه که تابلو، بیعانه‌ی خرید بوده و خونه فروخته شده
قرارداد یه ساله‌ و غیرقابل تمدید! واقعا نمی‌خوای بفهمی
-می‌تونم یه تماس بگیرم؟ -تماس؟
این مسئله رو می‌تونید در حضور من با خانم برومونتی حل کنید
هرطور راحتی
امکان نداره خانم برومونتی ادعاتون رو قبول کنه
-به میکلّی زنگ زدی؟ -وکیل خونه نبود
اما پیغام گذاشتم که باهاتون فورا تماس بگیره
متشکرم
می‌شه یه ویسکی؟ خالص لطفا
-خبری از نوشیدنی الکلی نیست -حتی...نه
کارم شده همه‌اش این، همه‌اش اشتباه می‌کنم
به جای پاریس، به لندن زنگ می‌زنم
حساب این تماس رو واسه ادعای خسارت می‌تونی اضافه کنی
خداییش ویسکی ندارین یا به من نمی‌خوای بدی؟
-اگه شراب بخوای، هست -خوبه حداقل طرفدار منع استفاده از نوشیدنی‌های الکلی نیستین
یه لیوان شراب قرمز، لطفا
آهاا، خودتی!
خب، فاحشه‌ی بد ریخت، حیله‌ی جدیدت چیه؟
چرت نگو، اوضاع رو بدتر نکن که واقعا کفری می‌شم. چه دامی پهن کردی؟
عززیزم، آپارتمان لعنتی رو می‌گم
عوضی! آپارتمان منظورمه
توضیح می‌دم
یا بهتره، واسه یکی دیگه که اینجاس توضیح بدی
الو، چطور جرات کردی به من زنگ بزنی، کثافتِ نمک‌به‌حروم!
-جِرِت می‌دم -خانم، پروفسور هستم
می‌تونم حرف بزنم؟ بله، اما...
-الو؟ -گوشی رو به کنراد بده!
-خانم، لططفا... -دروغ دیگه بسه!
وایسین، من دروغ نمی‌گم!
-وکیلم باهاتون تماس می‌گیره -صبر کنید، عذر می‌خوام
پروفسور، لطفا، سوءتفاهم شده
یه راست میام رم تا مسئله رو حل کنم
همه‌اش تقصیر اون حروم‌زاده‌ست. همه‌چی رو بهتون توضیح می‌دم و مسئله‌ی نگران‌کننده‌ای نیست
شرمنده دیگه نمی‌خوام توضیح‌هات رو بشنوم
فکر کردی یه سال دیگه هم باهات راه میام و باب میلت می‌شم، کور خوندی
از حالام همه‌چی تموم شده، سرکار خانم مارکیزه‌ی لعنتی!
هرزه!
-روبه‌راه شد؟ -خیلی بَده، گندش بزنن؛ ممنون
ارمینیا، شبت بخیر
خب، این هم تموم شد
دوست ندارم تو کار دیگرون دخالت کنم
از طرف دیگه، کاملا متوجه امر نشدم...
متوجه می‌شین، پروفسور
هرچی پولدارتر، وخیم‌تر و بدتر
می‌دونین چیه اون مث چیزیه که درونش مبتذل و پست ئه؟
خدای من، اینجا چی شده؟
هیچی نیست
باید بقیه‌ی آپارتمان رو ببینی
ازشون شکایت کن و میلیون‌ها خسارت بگیر
باورکن، میلیون‌ها
-کِی این منتشر شده و بیرون اومده؟ -سِری جدید موتزارته
از نیویورک رسیده و تازه پخش شده
(سوپرانو)آواز تک‌نفره‌ی محشر موتزارته، "وُری اشپایگاروی، اوه دایو*!" (*به معنی: خدایا می‌خواهم برایت شرح دهم)
یه زمان دوس داشتم گوشش بدم. ممکنه؟
اصلا هوای کنسرت به سرم نزده. این ضبط‌ها و رکوردها رو ترجیح می‌دم
اینجوری بهتر شد
عاشق موتزارتم
ببخشید، باید یه زنگ بزنم
طبقه بالا منتظر دوستم بودم و ...
کنراد هستم، شما؟
مائورو چی؟ نه، بهش بگید نیاد
از خیرش گذشتم، ولش کن
باشه
فقط یه دقیقه
جِین؟
دیگه کی می‌تونه باشه؟ هنوز برنامه‌ی فردا به سن موریس برقراره؟
ردیفش کن. اگه بری، منم می‌رم
نه بابا، فقط خودمم
آرثور دِویس*(*نقاش انگلیسی قرن هجدهم که تابلوهای پرتره و چهره‌اش، مشهور است)
نه، هیچی
گوش کن، بعدا بهت زنگ می‌زنم، باشه.خدافظ
از کارهای آرثور دویس هست، اینطور نیست؟
قطعا واسه نقاش انگلیسی قرن هجدهمی هست
بعضی دوستام از کارهای دِویس دارن
پرتره‌هایی با مناظر. اون رو خوب می‌شناسمش؛ با دقت دیدمش
جالبه
ممکنه باشه
وسط تابلویِ دوستم، نه کنارش
یه بنای یادبود و یادگاری وجود داره
اونچه مهمه، این بود که ...
-حدودای نیمه‌ی قرن هجدهم نقاشی شده -یه عکس ازش میارم
-به هنر علاقه‌مندی؟ -نه، واقعا نه
اما اون نقاشی‌ رو کاملا می‌شناسم. کنار تلفن هست
تویی، مارچلو؟
کی اونجاست؟
دیگه کی؟
اگه اون اونجاست گوشی رو بده
چه‌خبر؟ می‌خوای بعدا چکار کنی؟
نه، به اندازه‌ی کافی امروز پولم هاپولی شده
فردا بهت می‌گم. خداحافظ
خونه‌ی عجیبیه
با اینکه دوسش ندارم، اما جذبش شدم
بلند نشید. راه رو بلدم
متاسفم که قضایا اینجوری تموم شد
مثل همیشه از مصاحبت با شما لذت بردم
-شب بخیر، پروفسور -شب خوش
اگه می‌خواید راحت باشید بهتره دوشاخه‌ی تلفن رو از پریز بکشم
دیر یا زود خانم برومونتی زنگ می‌زنه
یه سلطه‌جویِ تمام عیاره و حرفش رو به کرسی می‌نشونه
نمی‌خوام با وکیلتون صحبت کنم. مهم نیست؛ علاقه‌ای به این چیزا ندارم
حق با شماست، همین که گفتم، والسّلام!
نباید انقد عجله می‌کردم و با پروازی از پاریس می‌اومدم
که پر از عرب بود؛ واسه گفتن اینکه اونا اشتباهی یه دیوار رو انداختن
یه دیوار؟! شما به این می‌گین یه دیوار؟
پروفسور عزیزم، رفتارتون دور از نزاکته و شرم‌آوره
دلایل شخصی داشتم که حقیقت رو درباره‌ی قرارداد بهش نگفتم
حق نداشتین دخالت کنین!
اما حالا که اینجور شده حتما دلیلی داشتین
شایدم شما دارین از منافع آقای هوبِل حمایت می‌‌کنین و هواشو دارین
منظورتون چیه؟ من کاری به منافع کسی ندارم
و بخصوص آقای هوبِل که حتی نمی‌شناسمشون!
شما اون رو نمی‌شناسید؟ خب، بهتون می‌گم
اون روسپی* منه.. معشوق پنهونی‌ام(* فردی که در ازای پول، نیازهای جنسی دیگری رو برطرف می‌کنه)
می‌خوای بدونی ماهانه چقدر واسش خرج می‌کنم؟
چقدر وحشتناکه تا این حد بدبخت باشی
مامان!
-کِی رسیدی؟ -کله‌پوک احمق بیچاره!
حالا هر گندی که زدی رو درست کن
اما من...
-هرچی شما خواستین انجام دادیم -همه چیز رو مثل قبل برمی‌گردونین، گفته باشم
-می‌خوام باهات حرف بزنم -آروم باش مامان
-کنراد کجاست؟ -ندیدمش
دیشب به پلاک ۷۴ رسوندیمش و پیاده کردیم، دیر شده بود
مائورو گفت کنراد، تا وقتی که پاریس هستی، واسه چند روز می‌خواسته بره سن موریس
-نگفته بودی بهش که داری بر می‌گردی؟ -نه
عجله‌ای شد و یهویی اومدم؛ پرواز وحشتناکی بود؛ انگار می‌خواست هواپیماربائی بشه
-چرا انقد با عجله؟ -یعنی تو نمی‌دونی؟
اون احمق بهش گفته آپارتمان رو نخریدم
حالام مجبوری باید بخرمش
پروفسور، هرگز اون‌رو نمی‌فروشه، مگه نه پروفسور؟
دیگه باید چه‌جوری بهت بگم؟
مادر پرخاشگرتون که می‌گه به من ربطی نداره
از آدمایی که نتونن رفتارشون رو کنترل کنن خوشم نمیاد
هر حرفی که از جانب من زده بشه...
به همون اندازه بی‌فایده‌ست که ماجرایی که بخواین من رو واردش کنین
واقعا علاقه‌ای به شنیدن حرفاتون ندارم؛ همین که گفتم!
اگه همون‌طور که می‌گی...
وکیل‌ها قبلا قراداد رو امضاء کردن
و با هزینه‌ی خودتون هرچیزی که بوده رو مثل روز اول برمی‌گردونین،
بعدش می‌تونید آپارتمان رو داشته باشین
اما اگه دیگه نمی‌خوایدش، بهم بگید که هزینه‌ی تابلو رو بهتون بدم
همین الآن
تصمیم‌تون رو بگیرید و آرومم بذارید
اوه، می‌دونم اشتباه کردیم، به نظر می‌رسه متوجه شده باشین
شما اشتباه کردین
قول می‌دم که دیگه با مشکلات خانوادگی‌مون شما رو اذیت نکنیم
می‌تونید به استفانو بگین که باید طبقه بالا چکار انجام بشه
و یادتون باشه که سرویس بهداشتی دوم
دوبرابر اون یکی باشه...
چرا دارید می‌خندید پروفسور؟
انگار داریم به دو زبان مختلف حرف می‌زنیم
-ما نمی‌تونیم سر یه چیز به توافق برسیم؛ امکان نداره هم رو بفهمیم -و این خنده‌داره؟
متاسفانه بله. باید کلا بی‌خبر باشم
بذارین نقشه‌ی جدید آپارتمان رو نشونتون بدم
دیوارهایی که علامت زرد دارن، هموناس که باید خراب بشه
ببینید، خب...
-می‌تونم یه زنگ بزنم؟ -بله، اون‌وره
این اینجا...
این همینجا خوبه
اینم همینطور
نه، این رو نمی‌تونین
کار نمی‌کنه، خرابه؟
-اوه، می‌دونستین از پریز کشیده شده بوده -چی؟
-تلفن رو می‌گم -آره، از دیشب همینجوری مونده
متوجه شدین؛ همینه که نمی‌شد باهاتون در ارتباط بود
-حداقل شکایتی نکردم -عوضش غافلگیر شدین
جِین، حالت چطوره؟
ازت نشنیدم که می‌خواستین سَن موریس برید
کی می‌خواست باهات بیاد و راننده باشه؟
جین، شوخی می‌کنی! همه می‌دونن که کنراد یه هرزه‌ست
استفانو، بیا ببین چی شده. اون نرفته
-واقعا ازش متنفرم، هر وقت می‌بینمش... -از کی متنفری
عزیزم، دنبالت می‌گشتیم؛ با کی بهم زدی؟
-دیشب کجا بودی؟ -اینجا
-موزیک گوش می‌کردم -اینجا؟
چرا به من نگفتین؟
مامان برگشته، می‌دونی؟
-دعواتون شده، آره؟ -نه دیگه، گذاشتمش کنار
اون ناراحت و عصبیه. پرواز سختی داشته
پیش دوستم بودم و یه عکس گرفتم
یه نگاه بندازین
جالبه. بعدا درموردش حرف می‌زنیم
خیلی جالبه
تو عکس خیلی خوب نمی‌شه دیدش. اون فقط یه چشم‌انداز و منظره نیست
بیش از یه تکنیکه
درخت‌ها مثل درخت‌هایِ... ببخشید!
بقیه‌ی نقاش‌های اون دوره نیست
تحت تاثیر قرار گرفتم؛ خیلی تیزبین هستی. رشته‌ات تاریخِ هنر بوده؟
مدتی دانشگاه رفتم؛ دوستش داشتم
واسه چی ول کردی؟
سال‌های سختی بود
سال ۶۸
تو جنبش* شرکت کردم و تو دردسر افتادم(*جنبش دانشجویی-کارگریِ میِ ۱۹۶۸ فرانسه)
بعد هم که اومدم اینجا
و با این مردم دم‌خور و عجین شدم
درباره‌اش شک نکن. تبریک می‌گم
می‌دونین چرا بهش فکر نکردم؟
از بین تابلوهای من، اون یکی کامل‌ترین مستندات رو داشته. بیا
کنراد اینجاست. حق با من بود. می‌دونستم که دعوا نکردین
-به من هیچی نگفت -چرا باید بهت بگه؟
مامان، استراحت کن؛ بعدا حرف می‌زنیم
به مامان گفتم ازش دلخور نیستی، حالا اون دلخور شده
-لطفا، بهش زنگ بزن، ببینش یه چیزی بهش بگو -باهاش دیگه تموم کردم
-تو که گفتی دعوا نکردی -من دیگه باهاش بهم زدم!
-می‌خواد واست آپارتمان رو بخره -وسوسه‌انگیزه، اما دیگه نمی‌خوام
باشه!
گوش کن، باهاش خوب باش و ...
یه کاری کن، نمی‌تونم اینجوری ببینمش
-پروفسور؟ -چیه؟
-پروفسور، شما بهش بگین... -نه، نه لطفا -نمی‌تونی بهش بگی چرا اون رو قاطی می‌کنی -خفه شو
برم یه کم هوا بخورم. هوای تازه
نمی‌فهمی اون با جین هست. لییِتا بهم گفت که...
سرت به کار خودت باشه! داری کجا می‌ری؟
فیومیچینو* .. دیدن بابی(*شهری در ناحیه‌ی لاتزیوی ایتالیا)
عالیه، منم میام. ممکنه قایق‌سواری هم بریم
دوستمونه که سفارش یه قایق تفریحی داده که ژوئن تحویل بگیره. واسه طبقه‌ بالا نگران نباشین
در عوض، الآن قایق رو می‌گیره. کنراد، تو یه نابغه‌ای
-بزن بریم. اینجا می‌مونی؟ -واسه چی؟
حواست به خونه باشه، اگه هم مامان به کمک احتیاج داشت
گوش کن، بهش زنگ می‌زنیم و می‌گیم
بعدش هم بهتره که پروفسور با یه مهندس صحبت کنه
-اونجوری خطای کمتری هست -اگه میای که بجنب؛ همین الآن
عکس پیشتون باشه؛ هروقت خواستین تابلو رو ببینین بهم بگید
-بدو بریم، لییِتا -اول، یه زنگ بزنم
نه، بریم پایین، از تو بار زنگ می‌زنم. گشنمه
-دیگه منتظر نمی‌شم، حسابی دیرم شده -اما شکمم داره قار و قور می‌کنه
-پروفسور، می‌شه یه چیز بدین بخورم، یه تکه نون یا هرچیز؟ -عجله کن، زودباش
کنراد، دو دقیقه‌ای اونجام
-ارمینیا؟ -بدو، لییِتا!
بیا اینجا
-چی دستور بدم؟ -استفانو، کنراد، بیاید ببینید!
-پروفسور خزانه‌ی مخفی داره -استفانو، ماشینت رو هم بیار
-ممکنه فیومیچینو بمونم -واقعا داری بیانکا رو ول می‌کنی؟
گوش کن، می‌خوام آزاد باشم. نقشه‌هایی دارم
داری یه کارهایی می‌کنی؟
عوضی!
-چه بوی فوق‌العاده‌ای -بوی خورش هست -یه کمی می‌خوای استفانو؟ -بله لطفا
-چندتا لیوان لطفا -همین الآن
این ژامبون خوب طعمدار شده. مطمئنم که خوشتون میاد
مطمئنم که خوش‌مزه‌ست. ممنون. می‌شه کمی پنیر بدین؟
کمک می‌خوای؟
-ارمینیا، برو در رو باز کن لطفا -من می‌رم، اینجا بمون
پروفسور، یه لطفی کنید. بفرستیدشون برن!
-می‌شه مزه کنم؟ -نه، هنوز آماده نشده
یه کم صبور باش، استفانو. ارمینیا دور و برش انقدر شلوغ نشده بود
نه که اون حتی صدای قدم‌هام رو دوس داشت بشنوه!
تو یه حروم‌زاده‌ای
اون نمی‌خواست اجاره بده، اما راضی‌اش کردم
اون نمی‌خواست و ما روش کار کردیم
می‌تونستم راضی‌اش کنم که اون رو بفروشه
فکر کردی باهوشی و گند زدی به همه چیز!
بد گمان و رقت‌انگیز و پست‌فطرتی
متاسفم که این همه کار واست انجام دادم!
کاری کردی که از خودم شرمم میاد
هیچ‌وقت نمی‌بخشمت، هرگز!
-داری کجا می‌ری؟ برگرد! -ولم کن
به اون آپارتمان لعنتی اهمیت نمی‌دم
اما تظاهر نکن که واسم هدیه گرفتی
داری اذیتم می‌کنی. ولم کن برم، دیوونه!
بذار برم!
-داد بزن، منتظر چی هستی؟ -بله!
پروفسور، تصمیم گرفتم که شمام با ما به فیومیچینو بیاید
امروز عصر برمی‌گردیم و شام رو باهم می‌خوریم
خورش ارمینیا رو می‌خوریم و درباره‌ی کار بالا هم تصمیم می‌گیریم
-مامان! -خیلی خوشحالم
-مطمئنم ارمینیا آشپز فوق‌العاده‌ایه -اون محشره!
خورش و دیگه چی؟
-خورش و ... -عالیه
-خب، می‌شه بریم؟ -کجا بریم عزیزم؟
بریم قایق بابی رو تو فیومیچینو ببینیم. پروفسور هم میان
با نسیم امروز دریا باید دوس‌داشتنی باشه
دریا همیشه معرکه‌ست. رنگ‌هاش
صداهاش، آواهایی که درمیاره
هرگز نفهمیدم چطور هنرمندای یونانی
قادر بودن تا تمرکز کنن، اینچنین تصاویر و نماهای شگفت‌انگیزی رو خلق کنند
چشم‌اندازهای باشکوه و دل‌فریب رو در حضور چَشمانشون
-فقط می‌تونم بگم من رو مسحور خودش می‌کنه -خب، با ما میاید؟
-فکر نکنم -چرا نه؟
اصرار نکنید. پروفسور از تفریح خوشش نمیاد
دوست داره تنها باشه. یادتونه
همه می‌گن می‌خوان تنها باشن، اما حقیقت نداره
اما خب اون تنها زندگی نمی‌کنه
پروفسور، حقیقت اینه که:
چه رازی تو زندگی‌تون وجود داره؟ فکر کنم شما...
مرد خوش‌تیپی بودین
هنوز هم هستین. خیلی جذابید
اما چرا...
چرا اینجوری داری زندگی می‌کنین؟
زندگی بین مردم ...
مجبور می‌کنه تا درباره‌شون فکر کنین، به‌جای کارهای هنری‌شون
باهاشون آمیخته می‌شین، و بخاطرشون رنج می‌برین
بخاطر همینه که یکی یه‌جا گفته:
"کلاغ‌ها دسته‌جمعی پرواز می‌کنند،
عقاب‌ها در تنهایی اوج می‌گیرن"
-خب فهمیدین که -کلاغ‌ها بریم دیگه!
پروفسور، امشب برای شام می‌بینمتون
-به امید دیدار -خدانگهدار
اما تو کتاب مقدس اومده:
" وای بر کسی‌ که وقتی زمین می‌خوره، تنهاست و کسی رو نداره که بلندش کنه."
کنراد، کتاب مقدس!
-ممنونم پروفسور -می‌بینمتون
ارمینیا؟
-اینجا رو مرتب کن -بله، الآن
هنوز نیومدن. خبری نشده ممکنه با ماشین اتفاقی افتاده باشه براشون
شایدم تو ترافیک موندن. اگه فکر می‌کردن دیر می‌رسن باید یه زنگ می‌زدن
اونا خیلی مودب و فرهیخته‌اند
اونا اونجور که تو می‌گی فرهیخته و پاک نیستن
گستاخ و احمقند. آدمای بی‌مصرف
می‌خوام غذا بخورم
دیگه حتی یه دقیقه هم صبر نمی‌کنم
هرطور مایلین، پروفسور
-صبحتون بخیر پروفسور -صبح بخیر
-اینا مدلهاش هستن -بله، نمونه‌هاشند
دو هفته‌ست که ازشون خبری نیست
-داریم وقتمون رو با اینا هدر می‌دیم -امر، امر شماست
خونه برای شماست. هرکار دوس دارین می‌تونید انجام بدید
می‌تونستم درباره‌ی دیوارها تصمیم بگیرم، اما اینا...
-باید یه فکری کنید پروفسور -الآن می‌گم
-بله -بسیار خب
بذا یه نگاه بندازم
برای آشپزخونه...
-فک کنم این خوب باشه -بله، رنگ قشنگیه
بله، این رنگ واسه دیوارها
پروفسور؟
پروفسور؟ بازکنید، ما یه چیز واستون داریم
ما حتی داخل هم نمیایم. فقط در رو باز کنید
یه لحظه هم که شده. غافلگیر می‌شین. بهتون نمی‌گیم اون چیه
پروفسور، آروم باشین و در رو وا کنین
-یه سورپرایزه -بهشون اهمیت نده،پروفسور
صبح می‌بینیمتون. شب بخیر
الآن در رو باز می‌کنم
سلام پروفسور، براتون یه هدیه خریدیم
-بالا عالی شده -معجزه کردین پروفسور
ما بهتره فردا ببینیم. حیف که بیشتر از دوتا تخت نیست
پروفسور؟
-هنوز پتوم اینجاست؟ -پتو؟
-آره، اونجا جا گذاشتیش -بَرمی‌دارمِش
اون سایمونه
یه‌سره همین رو تکرار می‌کنه
بخاطر همین خریدیمش
تا حالا حیوون خونگی نداشتم
حیوونا باید آزادانه تو محیط زیست‌شون زندگی کنن
اگه اذیتتون می‌کنه، بفرستینش بالا پیشم
باهاش کنار میام. واسه تسویه حساب لازمش دارم، گردنش رو می‌شکنم
کنراد رو دیوونه کرده بود و اونم تو کابین گذاشتش
-خیلی اشتباه بزرگی کردین که باهامون نیومدین -شوخی می‌کنی، لییِتا
اتفاقا خیلی خوش‌شانس بودین
باید امشب نگهش دارید. صبح...
گوش کن مرد جوان، می‌خوام یه چیز بهت بگم
دیگه تکرار نمی‌کنم
حدود یه ماه قبل درباره‌ی نقشه‌‌ها باهام حرف زدی و خبری هم ازت نشد
هِی.. بیاین اینجا رو ببینین!
-اسکلت‌ها رو پیدا کردم. اون یه دزد دریائیه. داری درباره‌ی چی حرف می‌زنی؟
-خیلی خوبه -خیلی خوبه؟ محشره!
-بودش یا ساختینش؟ -از قبل اینجا بود
خیلی به درد مردم در طول جنگ خورد
چیز جالبی واسه دیدن نیست. فقط یه اتاقه
بریم استفانو
مادرم ایتالیایی بود، وقتی جنگ تموم شد اینجا زندگی می‌کرد
اینجا رو واسه قایم شدن پناهندگان سیاسی ساخت
پارتیزان‌ها، یهودی‌ها
از اون زمانی که اینجا زندگی می‌کرد اطلاعات کمی دارم
قبل از اینکه جنگ تموم بشه فوت کرد
آمریکا بودم و با ارتش اومدم اینجا
دیگه ازون وقت تا حالا اینجام
پروفسور، داریم می‌ریم. خیلی خسته‌ایم
کنراد میای؟
بذار پتوم رو بردارم
ببخشید من رو نا امید کردین. فکر می‌کردم از سایمون خوشتون بیاد
شایدم خوشم بیاد
خب، آماده‌ام
حالا می‌تونم دوباره بالا سرتون بخوابم
-اما کسی نباید بدونه! فهمیدید؟ -نه
-خدافظ، شب خوش پروفسور -شب خوش
بیانکا فکر می‌کنه اون وین رفته
تعطیلات بعد از گرفتن کابین مشترک یه ماهه
خفه‌شو، استفانو!
-خداحافظ پروفسور -شب خوش، لییِتا
استفانو
-شب بخیر کنراد -شب بخیر پروفسور
کی اونجاست؟ وایسا!
خدای من!
چی شده؟ به پلیس زنگ می‌زنم
نه، به کسی زنگ نزن. سرت به کار خودت باشه
-کمکم کن ازینجا بیام بیرون -باشه
می‌برمت طبقه پایین
نه، تکون نخور. سعی کن آروم باشی
- من کجام؟ -تو خونه‌ی من
دوبار از هوش رفتی. آوردمت پایین
الآن بهتری. برمی‌گردم
اون عوضیا رو می‌کشم
بهتره دراز بکشی
می‌دونی کیا بهت حمله کردن؟
من...
نه. چرا؟
چون به‌نظر می‌رسه...
حتی اونا رو ندیدم. اونا من رو غافلگیر کردن
یکی‌شون رو دیدم. می‌تونم اگه ببینمش بشناسم و تشخیص بدم کیه
-ازم خواستی... -چی؟
اصرار کردی به پلیس زنگ نزنم. فکر کردم می‌دونستی که اونا کی بودن
جنگ و دعوا بود
-می‌خوام قبل از تماس مطمئن بشم -وایسا، نزن!
وظیفه‌امه که بهت کمک کنم. پلیس رو در جریان بذارم
تو هیچ وظیفه‌ای نداری
و نمی‌خوام پلیس چیزی بفهمه
تازه‌شم اون حرومزاده‌ها رو پیدا نمی‌کنن. حتی دنبالشم نمی‌گردن
به اندازه‌ی کافی هر روز با مرگ و جنون طرفند
قتل، سرقت، تجاوز، اعتصاب، تظاهرات
چرا باید به لبِ جِر خورده‌‌ی من اهمیت بدن؟
یه گزارش چهار خطی و تماام
یه مشت گوه
نه، پلیس اصلا اهمیت نمی‌ده
فقط چنتا گزارشگر لعنتی که اسمم رو بفهمن و بشناسنم
"مرد جوانی درگیر رابطه‌ی عاشقانه شد"
آره، چیزیه که اونا می‌نویسن
"با بیانکا برومونتی، همسر فاشیست مشهور"
فهمیدی که چطور آخرش تموم می‌شه؟
اینجوری بهتره
-و خون؟ -خون؟
-طبقه بالا باید خون باشه -نگران نباش، فردا تمیزش می‌کنیم
قبلا که بهتون گفتم، کسی نباید چیزی بفهمه!
-بذار برم -بهتره بمونی، خودم حلش می‌کنم
تمیزش می‌کنم. اینجا بمون
تکون نخور
-حداقل میشه به دکتر زنگ بزنم؟ -خدایا!
باید زنگ بزنم وگرنه حالت بدتر می‌شه؟
نه، هیشکی نباید بدونه
باشه
-پروفسور -بله
میشه امشب اینجا بمونم؟ می‌ترسم برم بالا
-البته، می‌تونی اینجا بمونی -ممنونم
زود بر می‌گردم
خیلی تحقیرآمیزه که کتک بخوری
حداقل غرورت رو داری اگه اونا تو رو بکشن
همینجوری، مردم بهت می‌خندن
"شنیدی؟
بالاخره یه درس حسابی به اون عوضی دادن"
-اوه خدایا -مسکّن می‌خوای؟
نه، تا حالا نخوردم
پروفسور، در رو باز کنید
چرا در رو، روی من قفل کردین؟
نه. چون ارمینیا زود واسه نظافت پامیشه
شرمنده. اعصابم ریخته بهم و موندم چکار کنم
بذارید باز بمونه. حس می‌کنم زندونی شدم
نبندینش
جدا از هرچیز دیگه، شمام فکر می‌کنید من یه بُزدلم
تا به‌حال ترسیدین؟
بله
بله، منم ترسیدم. در طول جنگ وحشت کردم
اما خب ترس‌های بدتری هم وجود داره
مثلا، وقتی شغلت رو از دست می‌دی
ترس از ندونستن اینکه چطور زندگی جدیدی رو شروع کنی
-شغلتون چی بود؟ -دانشمند بودم
عجیبه، فکر می‌کردم استاد علوم بودین وقتی دیدمتون
-یه‌بار -یه‌بار؟
بهای پیشرفت، تباهیه
دارم می‌فهمم که علم جدید و مدرن نمی‌تونه خنثی و بی‌اثر باشه
تلاشش برای مفید واقع شدن
علم، قدرت تکنولوژی رو به رهاسازی نوعی از بردگی تبدیل کرده
و اون کاربرد علمه...
در واقعیت جامعه‌ی امروزه...
خب تو هم که اینجایی حیوون پلید
-اونا پیش پروفسورند؟ -نه
دیشب نیومدن؟
ساکت باش دیگه. آزاردهنده‌ست، مگه نه؟
-می‌شه یه زنگ بزنم؟ -براتون میارم
من رو ببخشید، باید به‌زودی یکی بخریم
پروفسور؟ ببخشید متوجه نشدم شما اینجا بودین. اومدم که تلفن رو بردارم
خانمِ طبقه بالایی، تلفن رو لازم داره
-کل شب رو اینجا خوابیدید، پروفسور؟ -هان؟
نه، نه، نه، من...
زود بیدار شدم و اومدم اینجا به کارم برسم که
-خوابم برد -صبحانه‌تون رو آماده می‌کنم
بله. اما اینجا بیارش لطفا
-تلفن تو اتاق مهمون‌خونه‌ست -اوه، ممنون
بنظرم گرسنه‌ست
ارمینیا، می‌شه برام قهوه بیاری؟
صبح بخیر ارمینیا. دنبال خانم برومونتی می‌گردم
یه پیغام براشون از آقای استفانو دارم
لوئیجی، خودتی؟ تو اتاق مهمون‌خونه‌ام
خانم صبح‌بخیر. آقای استفانو طبقه‌ی پایین منتظرتونند
باشه، باشه؛ بهشون بگید فورا میام پایین
در ضمن باید واسه توکا چیزی بخره، بخوره
چه توکای با مزه‌ایه
ایناهاشن. رسیدند!
دَنیِله، سریع بیا!
عجله کن!
-آقا، کیفتون رو بهم بدین -لوئیزا، نگاه کن، خدایا!
-حالتون چطوره؟ -خوبم
-دنیله، چطوری؟ -خوبم، ممنون خانم
-کیف رو بدید به من، خانم -متشکر
ببخشید، "بانو"
بالاخره، پسر کوچولوی آمریکائی‌مون رسید
اون شبیه شماست
-کیف‌ها رو بگیرید -الآن
یه چیزی بگو
-بدو، به لوئیزا سلام کن -خجالتیه
از خونه‌ام خوشت نمیاد؟
واسه مامانت بخند
-یه ذره شکلات می‌خوای؟ -اون خجالتیه، خانم
اونجا روی میز بذار
خانم برومونتی قهوه خواستن‌. ممکنه بهشون قهوه بدم؟
حتما
۱۶ ساعته که بکوب خوابیدم. چرا بیدارم نکردین؟
خواب واست خوب بود
بعد هم بدجور گرفته بودی خوابیده بودی
صبح وقتی بیدار شدم خانم برومونتی اینجا بود
-سراغم رو گرفت و می‌دونه اینجام؟ -نه
اومد که زنگ بزنه
بعد ارمینیا رو برد طبقه بالا که واسه کاری کمکش کنه
کل روز در حال جابه‌جا کردن وسایل بودن
-ارمینیا می‌دونه من اینجام؟ -نه
از هیچی بو نبرده
پرنده تو بالکنه پروفسور. قفس رو با یه تکه پارچه پوشوندمش
تو آشپزخونه بذارش. گرم بمونه بهتره
چرا به نگهبان نمی‌دین؟ دوسِش داره
-بهشون برمی‌گردونم -هرطور صلاحه
-چیز دیگه‌ای می‌خواید؟ -نه، ممنون
-شب خوش ارمینیا -شب بخیر پروفسور
نگاه کنین؛ باید یه چیزی رو بهتون بگم پروفسور
دیشب بهتون دروغ گفتم
می‌دونم کیا و چرا بهم حمله کردند
-اصلا شک نداشتم -هرچی می‌خواین ازم بپرسین
نمی‌خواد توضیح بدی. کنجکاو نیستم
لَبِت بنظر می‌رسه بهتر شده
بهتر هم می‌شه
نمی‌تونی منتظرم باشی تا برم، می‌تونی؟
تا اندازه‌ای
باشه
بابت کمک و لطفی که در حقّم کردین ممنونم
متوجهم که دوست ندارین وارد ماجرا بشین
کاری نکردم
عادت دارم تنها زندگی کنم، پس...
هرکسی دیگه تو خونه‌ام مخلّ آسایشمه و مانع کارمه
چنتا تماس می‌گیرم و امشب دیگه زحمت رو کم می‌کنم
هر طور راحتید
هرچی درباره‌ی خودم و تحصیل و مطالعه‌ام گفتم
یادتونه، خب، حقیقت داشت
از یه دردسری خلاص شدم اما یه چیز بدتر گیرم اومد
همیشه اونجور نبودم و اوضاع اینجوری نبوده
من یه بار...
لعنتی!
اهمیتی نمی‌دم به اون چیزایی که قبلا باورشون داشتم و مهم بودن
کل روز رو خواب نبودم
بیدار بودم
صدای قدمهای پا رو می‌شنیدم
تو فکر و خیال بودم...
فکر کردم درباره‌ی خودم بهتون بگم
-ازتون کمک بخوام و نصیحتم کنید -متاسفانه، پند و اندرزی براتون ندارم
بعدش هم، مرد جوانی به سن و ذکاوت شما باید بدونه که چه‌کار کنه
پاک همه‌چیز فراموش بشه
حتما! بنظر ساده‌ میاد
اگه ارمینیا خواب بود برات چیزی میارم بخوری
بعد هم خودم می‌رم بخوابم. تماس‌هاتون رو بگیرید
وقتی می‌رید در رو ببندین. فردا اینجا رو مرتب می‌کنم
همه‌چی رو بهت می‌گم؛ باید هرچی که اتفاق افتاده رو واست تعریف کنم
می‌شنوی، بهت احتیاج دارم؛اگه تقصیر منه بهم بگو
باورکن، فقط تویی که می‌تونی کمکم کنی
اوه، بیدارش کردیم
"اگه اندام زیبا دیدید،
شکارش کنید(دنبالش کنید)، و اگه ممکنه در آغوش بکشیدش!"
"چه دختر باشه، یا یه پسر؛ شرمسار و خجول نباشید، پررو باشید و سرخوش"
"زندگی کوتاهه! هروقت که هوس کردی و نیاز داشتی با هرچی که به گوشت تَنِت
تماس پیدا می‌کنه کِیف کن و لذت ببر؛ تو قبر خبری از سکس نیست."
-داری چی می‌گی؟ -خودت بهم یاد دادی
یادت نمیاد؟
از شعرهای اخیر آدِن* هست. تو همه‌چی می‌دونی(*ویستِن هیو آدن، شاعر آمریکایی‌تبار انگلیسی)
ازش شنیدی، اون رو می‌شناسی؟
واسه بیمارتون چنتا چمدون آوردیم
دیگه داره می‌ره مونیخ
-هرگز امکان نداره چیزای رفته دوباره برگرده -منظورت چیه؟
پروفسور خودش می‌دونه
نه دیگه، اون همه‌چی رو می‌دونه؛ منم می‌خوام بدونم
پروفسور گفت که باید زندگی‌ام رو تغییر بدم
توقع پروفسور خیلی زیاده
-و تو چی می‌دونی؟ -چی باید بدونم؟
استفانو حسوده، و فاجعه اینجاست که مرتکب گناه کبیره شده
یه روز باید بهم بگی که چرا حسودی کنراد یا بقیه رو می‌کنم، اگه فکر می‌کنی حسودم
باشه، یه روز بهت می‌گم
پروفسور بیچاره، هنوز نیمه‌خوابه
نگران نباشید، دیگه داریم الآن می‌ریم
می‌بینی، انگار یه بازیه که داریم انجام می‌دیم
واقعا چیز وحشتناکی توش نداره
شما هم جَوون بودین
-مث ما نبودی؟ -نه
البته که نه
باعث تاسفه، خیلی چیزا رو از دست دادی‌! اما خب باید تو هم یه‌جور دلخوشی‌های داشته باشی دیگه
شما که پولدار و خوش‌تیپ بودی، چکار می‌کردی؟
-چکار می‌کردم؟ -بله
به تحصیل و سفر مشغول بودم
تو جنگ شرکت کردم و ازدواج کردم
اما خب نتیجه‌ی خوبی نداشت
و وقتی خودم رو پیدا کردم فهمیدم وسط
مردمی هستم که نمی‌فهممشون
دست بردارید پروفسور، اونقدرام متفاوت و جدا از هم نیستیم
-نه، حق با اونه -چطوره؟
فراموش نکن، جامعه همون چیزیه که هست
-مقصر... -اوه، کنراد. نه، شروع نکن!
می‌خوام همه‌چیز رو درباره‌ی زندگی خصوصی پروفسور بدونم
-گذشته‌اش، حال... -حال
-در حال حاضر یه پیرمردم -پروفسور بس کن؛ اونجوری حرف نزن؛ می‌دونین که پیر نیستید
باید باورکنین که هنوزم مرد جذابی هستید
حداقل من که هنوز می‌گم شما جذابین و پیر نیستین
-اگه می‌خواستم بوسِتون کنم چکار می‌کردین؟ -بهت اجازه نمی‌دادم
چون خودم رو جات می‌ذاشتم، قبل از اون
چهره‌ی مردی رو می‌دیدم که جَوون نیست و
خیلی وقته که پیر شده
-بسه دیگه -اما من جدی‌ گفتم
دوستش دارم. اگه ازم بخواد باهاش ازدواج می‌کنم
ازت نمی‌خوام
خودم رو مثل شخصیتی تراژیک و غمبار تو یه نمایشنامه می‌بینم
پیرمردی که فریب خورده و بهش خیانت شده
شاه‌لیر* تنها داستان عاشقانه‌ست برام(*نمایشنامه‌ی معروف شکسپیر، که این شخصیت، توسط دوتا دختراش مورد توطئه و خیانت قرار گرفت)
پدر و فرزندانش
خیلی خوب می‌تونستی جلوش رو بگیری
نه بچه‌ای و نه تراژدی‌ای
پروفسور می‌تونه پدر فوق‌العاده‌ای باشه
می‌دونی چکار می‌کنم؟
اگه از یکی ازین احمقا حامله بشم
گور بابای سقط! نگهش می‌داشتم و به شما می‌دادم
وقت زیادی ندارم، به یه بچه‌ی بزرگتر نیاز دارم
-بهشون اون چیزایی که بلد بودم رو می‌گفتم -کنراد!
چرا کنراد رو به فرزندخوندگی قبول نمی‌کنین؟ باهوشه و خوش‌تیپ
خوش‌چهره و جذاب
و اگه اون سر پول انقدر به درد سر نیفته...
کنراد بذا تو رو قبول کنه
اینم بگم پروفسور که، اون ارزون نیست...
فقط امشب پنج میلیون لیره واست آب خورد
کنراد بیچاره، بدهکار قمارباز از چنتا کلوپ پشت پرده که تو رو به این وضع انداختن
واسه اینه که اونا صورتش رو داغون کردن
بدهی رو از پول کاری که طبقه‌بالا انجام می‌دیم صاف می‌کنیم
چه بیانکا بدونه یا ندونه، اون همیشه بدهی‌ها رو می‌ده
بدهی قمار
اونقدرا هم فاجعه نیست، اما خب درسته
می‌دونین...
اگه بخوام فردا عصر،مونیخ باشم بهتره الآن برم
ژاکتت اونجاست استفانو
-تا دم ماشین میام کنراد -ممنون
-زود باش -راضی‌اش کردی که به فرزندخوندگی قبولت کنه؟
هنوز نه، هرکار از دستم بر می‌اومد انجام دادم تا خوشحالتون کنم
پروفسور، به پسرت بگو تند رانندگی نکنه
ممکنه قبل از اینکه قبولش کنی از دستش بدی
و منم ماشینم رو از دست می‌دم
به مراسم ختم و سوگواری‌ام که میاید پروفسور؟
احتمالا تنها فرد قابل احترام و محترم‌ترین فرد بین تشییع‌کنندگان باشین
تمام فاحشه‌های رم مشکی‌پوش می‌شن
-راه باریکی از بیوه‌ها -با جمعیتی از دلال‌ها
-و هرویینی‌ها و هم‌جنس‌گراها -و گروه نمایندگانی از همجنس‌بازا و عوضیا
-ببخشید، پروفسور..؟ -بله
-دومنیکو چیه؟ -این آقایون می‌خوان باهاتون صحبت کنن
قرار ملاقاتی نداشتم
-اونا پلیسن -پلیس؟
بله
ممکنه چند کلمه باهاتون حرف بزنیم پروفسور؟ من کاراگاه برنای
از حوزه‌ی کلانتری کامپیتِلی هستم
اگه اشکال نداره، یه سری اطلاعات می‌خوایم؟
-داشتم می‌رفتم بیرون.. -فقط یه دقیقه زمان می‌بره
آقای کنراد هوبل تو خونه‌ی شما زندگی می‌کنه؟
البته که نه
-پس شما آقای کنراد هوبل رو نمی‌شناسین؟ -شما پرسیدین که اون اینجا زندگی می‌کرده
-و من گفتم نه -بله، اما ایشون رو می‌شناسین؟
بله، ملاقاتش کردم. مهمون مستاجر طبقه‌ی بالایی بود
ممنون می‌شیم اگه هر وقت مقدوره به کلانتری زنگ بزنید
-اما بهتون گفتم که... -کمیسر بهتر توضیح می‌دن
واقعیت اینه که هوبل ادعا می‌کنه شب دوم فوریه رو تو خونه‌ی شما گذرونه
و البته تمام روز بعد یعنی سوم فوریه رو
باهاتون به ایستگاه پلیس میام
-واقعا وحشتناکه -مامان، لطفا
-حالم رو داره بهم می‌زنه -یه کم پشت کاناپه، رنگ و رو لازمه
-یه عالمه پول بابت این رنگ‌وروها رفته -به قیمت بازار خریدیم
-استفانو راست می‌گه -نقاشی‌های کلاسیک، حرف ندارن
می‌رم پایین پیش پروفسور و ازش یکی قرض می‌گیرم
البته؛ اما خب بسه دیگه زیاد اذیتش کردیم
اوه، پروفسور، چه سورپرایزی، چه خوب!
اومدین دنبال ارمینیا؟
شرمنده پروفسور، چند روز اخیر با کمال شرمساری ازشون کار کشیدیم
ارمینیا، اگه کارت اینجا تموم شده پایین کلی کار داریم
بدتون اومد، نه؟ بهش عادت می‌کنید
گذاشتم بچه‌ها تا وقتی اینجاییم، هرچی خواستن رو خودشون انتخاب کنن
فکر نمی‌کنید درست می‌گم؟ یه تابلوی کلاسیک اینجا می‌تونه فوق‌العاده باشه
می‌دونستین که کنراد رو لب مرز گرفتن؟
-گرفتن؟ -توسط پلیس
اما کِی؟ کجا؟ اون که مونیخه
اونا پس‌فردای سفر تفریحی‌ دریایی‌مون بردنش فرودگاه
دیشب با ماشین برگشته و ول کرده، اما خب مهم نیست
خیلی هم مهمه چون حقیقت نداره
مامان چی شده، چی درست نیست؟
پروفسور می‌گه کنراد با ماشین مونده
آره، درسته. بهتون نگفتیم چون می‌دونستیم وقتی رانندگی می‌کنه نگران می‌شین
-چی شده؛ تصادف کرده؟ -الآن که گفت، دستگیر شده
اوه، اینجوری نگفتم
اونا گرفتنش چون...
بهش مظنونن
اسم من رو بعنوان شاهد برده
بهشون گفته دو روز خونه‌ی من بوده
-غیر قابل قبوله -درسته که دیشب رفته؟
بله، ما باهاش بودیم. اون دیر رفت تا یه چیزایی رو راست‌‌ و‌ ریست کنه
انقدر پنهون‌کاری رو نمی‌فهمم؛ چرا زودتر بهم نگفتین؟
بازم همه‌تون باهام بد تا کردین!
شما هم پروفسور! شمام باهاشون بودین، هان؟
من این چیزا رو نمی‌دونستم. فقط اجازه دادم مهمونم باشه
چقدر شما خوبین پروفسور!
کنراد شما رو هم مسحور خودش کرده؟
-منظورتون چیه؟ -دقیقا همونی که گفتم
مامان بسه دیگه!
فقط بخاطر اینکه کنراد دو روز اینجا مونده و بهتون نگفته، دلیلی نداره که...
خفه‌شو احمق!
فقط وقتی می‌خواد کل شب رو بیرون بگذرونه، مغزش رو به کار می‌ندازه
نشنیدی؟ دستگیرش کردن
چرا؟ اون وقتی اینجا بود چکار می‌کرد؟
-نمی‌تونید بفهمید، چقدر نگرانم؟ -صحت نداره، تو حسودی
می‌خوای بدونی هرلحظه داره چکار می‌کنه
بذا نفس بکشه. هرکی هم باشه، یه روز تعطیل می‌خواد واسه خودش باشه
-بس کنید! -پروفسور
-می‌تونین توضیح بدین بهم، چرا دیشب کنراد پیش شما بود؟ -در مقامی نیستم که پاسخ بدم
حتی به پلیس هم نگفتم، توضیح دادنش برام آسون نبود
به مخفی‌کاری عادت ندارم
اونا ممکنه هردو آپارتمان رو دنبال مواد بگردن
نمی‌دونستم پلیس یه
لیستی بلندبالا داره، کافیه فقط،
مربوط به کنراد هوبل باشه
قبلا می‌دونستیم اون رو، بهمون گفته بود
پلیس آمار کنراد رو داره چون تو جنبش برلین بوده
-چه مزخرفاتی! -بی‌انصاف نباشین
می‌دونین دستگیر شده بوده. تو اون جنبش شرکت کرده بود
البته، اون فقط تو بخش سنگربندی بوده تا به یه فاحشه‌ی کوچولو نزدیک بشه
که تصادفا پدرش از ثروتمندترین مردهای برلین بوده
کنراد قادره هرکار کنه تا به اونچه می‌خواد برسه
-مهم نیس واسه چی، حتی با مشارکت تو یه جنبش -عاشقِ ضایع‌کردن اونی
ممکنه شیفته‌ی کنراد باشم
اما می‌دونم که اون کیه و چه‌کاری از دستش برمیاد
می‌دونی چرا اون از قایقی که تو کَن بودیم پیاده نشد؟
چون اگه پاش رو تو خاک فرانسه می‌ذاشت یه راست می‌بردنش زندان!
واقعا شوکّه شدم و به وحشت افتادم. شماها چه‌جور آدمایی هستین؟
دخترتون رو به کسی می‌سپرید که هیچ ارزش و احترامی واسش قائل نیستین؟
هرگز دخترم رو به اون نسپردم!
اونا تو این خونه باهم زندگی می‌کنن
مامان اغراق می‌کنه، کنراد اونقدرام بد نیست
منصفانه نیست که اینجوری قضاوتش کنیم
کسی رو قضاوت نمی‌کنم
کنراد تا جایی که می‌دونم می‌تونه بی‌گناه باشه و ناعادلانه متهم شده باشه
اونچه حالم رو بهم می‌زنه اینه که تو اون رو یه آدم بی‌اخلاقِ به‌دردنخور به حساب میاری
هنوز اونو از دخترت خاطرجمع کردی و مجبوری می‌کنی با دوستات بره!
دوستای من همه‌اشون آدم حسابی و سالمند، نگران نباش پروفسور
و لییِتا هم در خطر نیست
بخاطر همونه پس تو خونه‌ام دیدمش
اما خب بهتره دیگه وارد اون بحث نشیم
-وظیفه‌ام بود که بهتون هشدار بدم، مبادا... -مبادا فریب بخورم؟
نه، گول نخوردم!
بنظرم تنها توجیه ممکن همینه
دیگه حرفی واسه گفتن نمونده
خانم بهم گفت که موافقت کردین که هر ازگاهی کمکشون کنم
اگه خودت بخوای می‌تونی. من دیگه نمی‌خوام ببینمشون
اوه، ببخشید. منظوری نداشتم
خیلی با بابابزرگ مهربون نبودی
اون خیلی خوشحاله که شما اینجایین
معمولا همه‌اش تنهاست
تنهایی، وقتی که پیر و بیمار می‌شی وحشتناکه
تنها؟
اون تنها نیست
یه آشپز و خدمتکار داره، و حتی یه گربه
من حتی یه گربه هم ندارم
ارمینیا، فورا برو بالا
-به اونا بگو سر و صداهاشون رو بس کنن! -بله، پروفسور
-سلام؟ -پروفسور شمایین؟
-بله، خودشه -امیدوارم مزاحمتون نشده باشم
در حقیقت کلن مزاحمید
-ممنون می‌شم اگه صدای موزیک رو کم کنین -حتما
-ممنونم -اوه، پروفسور؟
-بله؟ -می‌دونستین که تلفن داریم؟
واضحه که تا خودتون تماس نگرفته بودین متوجه‌اش نشده باشم
شماره‌مون رو بهتون می‌دم: 676013
-676013 -هروقت چیزی خواستین می‌تونین زنگ بزنین
نوشتینش؟
بله، نوشتم
الو؟
ببخشید، می‌دونم دوباره مزاحمتون شدم پروفسور، اما شما جواب نامه‌ام رو ندادین؟
-نامه؟ -بله
-نامه‌ای به دستم نرسیده -ندیدینش؟
قبلا از زیر در انداختم تو
-خیلی خب -خوشحال می‌شم اگه جوابش رو بدین
یه چیزی بهم گفت که جواب ندادین، گفتم خودم بیام پایین
یه دعوته؛ هنوز حاضر نشدین؟
کنراد برگشته و ما هم می‌خواستیم یه جشن بزرگ خوشامدگویی و ورود بگیریم
بعدش نظرمون عوض شد، فقط ماییم و چنتا از دوستانمون
فقط موزیک گوش بدیم، برقصیم و گپ بزنیم
-می‌خواید بیاید؟ -ممنون، من...
می‌دونین که پلیس گفت کنراد هیچ‌ربطی به اون قضیه نداشت؟
-بله، می‌دونم -شما بعدش چیزای وحشتناکی بهمون گفتین
-واقعا ناراحتم کردین -می‌دونم عصبانی شدم؛ باید خودم رو کنترل می‌کردم
-نباید اونجوری می‌شد -شما هم حق داشتین
اما حقیقت اینه که مامان می‌گه:اونقدر زیاد درباره‌ی زندگی کنراد نمی‌دونم
ما هم همینطور
طفلکی کنراد!
هرکاری رو واسه پول درآوردن می‌کنه. قمار می‌کنه، واسه اینه که تو درد سر می‌افته؛ خودتونم دیدین
یه بار تو شرط‌بندی برنده شد و کُلّ پول رو واسه مامان، هدیه خرید
می‌دونین، اون خیلی افتخار می‌کرد که شخص مهمی مثل شما رو می‌شناسه
ممکنه آرزوهایی داشته باشه که ما ازش بی‌خبریم
به‌هرحال، همه رو خیلی خوشحال می‌کنه اگه دقایقی رو بیاید بالا
فقط یه دقیقه
نه
بخاطر اون عصر افتضاح؟
سعی کنین فراموشش کنید. منم که نباید یادم بره
قول می‌دم دیگه اتفاق نیفته
-میاید بالا؟ -نه، من...
کار دارم
-اگه دوست دارین، می‌تونین واسه شام، فردا عصر بیاید اینجا -واقعا؟
ساعت ۸:۳۰
شراب زمین خودتونه؟ دقیقا کجاست؟
اسکالا، نزدیک ترِتزا
خوبه
دِ نه دیگه پروفسور، تقریبا آخراشه، بعدش می‌ریم
خیلی گرفته‌اید. شرط می‌بندم نمی‌خواستین ما اینجا باشیم
-لییِتا مجبورتون کرد -نه، حقیقت نداره
نه، فکر خودم بود
-خب، چطور انقدر به‌سختی یه کلوم باهامون حرف می‌زنین؟ -اوه، به اون گوش ندین
همه‌مون کمی غمگینیم
همه‌ی این دردسرها از اخباره
هرجا بری آسمون یه رنگه
امروز برای اولین بار بعد از مدتها ناهار خونه بودم
اشتباه بزرگی کردم
کارگر‌های پدرم، بیش از یه هفته‌ست که اعتصاب کردند
و اونم با برادرم هنوز یه کلمه‌ هم حرف نمی‌زنه
فقط ساکت، اونجا سر میز نشسته
مثل شما، پروفسور
اما شما که کارگران اعتصابی ندارین یا پسری...
که وانمود می‌کنه یه مارکسیسته
اون اصلا به نقاشی‌ها اهمیت نمی‌ده. اما شما فقط آدمای شاد و آروم دور و برتون هستند
بدون هیچ مشکلی. همه‌شون رو دوست دارین؟
منم علائق و خیانت‌هایی دارم
مدت‌ها به خانواده‌ی "سیت‌وِل" خدمت و لطف می‌کردم
حتی اونا رو به اتاق خوابم آوردم، اما تجربه بغرنجی داشتیم و به مشکل برخوردم
میونه‌ام با دختر بزرگه شکراب شد. اون قد بلنده که اون گوشه‌ی عکسه
و می‌خواید با کی تو خانواده‌ی جدیدتون دعوا کنین؟
کدوم خانواده؟ این یکی؟
به‌زودی با همه‌تون دعوا می‌کنم. قبلا هم داشتیم دیگه!
اما خب دیگه اون تموم شد و رفت. چون الآن اینجاییم، مگه نه؟
سالمندان، آدمای عجیبی‌اند. نمی‌دونستین؟
اهل بحث‌و‌جدل و کم تحمل‌اند
برخی اوقات از تنهایی‌ای که آرزوش رو داشتند وحشت می‌کنن،
برخی اوقات هم اونا حفظش می‌کنن وقتی که وحشت‌زده‌اند
طی یکی از این بحرانهای مختصر...
بود که شما رو امروز عصر، اینجا دعوتتون کردم
اما پیش از این‌که بیایم، بحران دیگه تموم شده بود
فکر می‌کنم وقت تغییره. سعی کنید عوض بشید
نگاه کنید، پروفسور. دوره‌ی گوشه‌نشینی تموم شده
واقعا اینجا رو خیلی دوست داریم
و قراره زیاد دور این میز باشیم
-و مامان خونواده‌ی کوچولومون رو تکمیل می‌کنه -پس، منم جزئی ازین خانواده‌ام؟
-مامان -لطفا، خواهش می‌کنم پروفسور بلند نشید
البته که تو بخشی از اونی
همین الآن تصمیم گرفتیم تشکیل خانواده بدیم: پدر، مادر، بچه‌ها
مامان، خوشگل شدی
-خانواده‌مون مرتکب زنایِ با محارم شده -پسره‌ی احمق!
-عذر می‌خوام که دیر کردم پروفسور -مشکلی نیست
-ارمینیا، می‌شه لطفا... -ممنون، اما قبلا صرف شده
اما نمی‌تونم به اون کیک فوق‌العاده نه بگم
باید بگم که خیلی خوشحالم که بهمون ملحق شدین
حق داشتین که دنبال یه پدر جدید باشین
-قدیمیه رفته -بابا؟
به فرودگاه کشوندمش
فرودگاه‌ها، این ‌روزا مثل قبرستونا شده
-چرا حالا کشوندیش بیاد فرودگاه؟ -خودمم در تعجبم
عصر کابوس‌واری بود
فکر می‌کنم پدرت داره کمی خل می‌شه
اونم یه همچین عقیده‌ای درباره‌ات داره
همسرم، زوج گاسپاری رو برای شام دعوت کرد
و هروقت کار ضروری داشت تا شرکت کنه
ازم می‌خواست تا ملاقاتش بیام و هنگام شام خانواده‌ی گاسپاری رو سرگرم کنم
هر وقت عجله داشت برای راحتی اونا هرکاری می‌کردم
وقتی بهشون خوشامد می‌گفتم و همسرم می‌اومد، مثل آدمای وحشی، داد می‌زد و می‌گفت اون سریع باید بره
جالب اینجاست که، من باید اون‌رو تا فرودگاه همراهی می‌کردم تا مجبور می‌شد باهام حرف بزنه
بابا مجبور می‌شد باهات حرف بزنه
خانواده‌ی گاسپاری چی پس؟
-طبیعتا خوشحال نبودن -می‌تونم تصورش رو بکنم
اغلب اوقات اونا رو اینجا می‌فرستادمشون
چه فکر محشری!
-بابا کجا رفت؟ -به مادرید
به گاسپاری گفت که مسائل جدی سیاسی پیش اومده که
مجبوره اونا رو واسه یه ماموریت محرمانه ترک کنه
بنظر رسید که اونام باور کردند
عوضش، فکر می‌کنم پدرت یادش مونده آخرین بار
که فردا آغاز فصل شکار در ویلاورده مادرید هست
اون پارسال هم همین موقع اونجا بود
-با کی قبل شام صحبت کرد؟ -نمی‌دونم، عزیزم
مردی که تابه‌حال ندیده بودمش
همسرم به گاسپاری گفت کسی هست که...
تو دفتر مطبوعات دولتی کار می‌کنه
میل دارین قهوه رو تو اتاق مهمون(کتابخونه) صرف کنیم؟
اما خب این پایان ماجرا نبود، گفته باشم!
ببخشید، بیانکا، مردی که با همسرت صحبت کرد آقای گیسبرتی نبود؟
نمی‌دونم، قبلا هم بهت گفتم که!
متشکرم، خودم سِرو می‌کنم
-کی قهوه می‌خواد؟ -مامان هیچ‌وقت واسه عصر قهوه نمی‌خوره
اما این‌دفعه با یه قطره خامه می‌خورم
-ممکنه من پذیرایی کنم؟ -بله، لطفا
-ممنونم -پروفسور؟
بله، متشکر، بدون خامه لطفا
-کنراد؟ -خودم می‌ریزم
-استفانو؟ -نه، ممنون
خب حالا که دیگه راحت و آرومیم بقیه‌ی ماجرا رو بگم
خوب توجه کن، کنراد، باید مشخصا مورد علاقه‌ی تو باشه
همین که از شر گاسپاری‌ها خلاص شدیم، سریع به فرودگاه رفتیم
و همسرم می‌خواست بهم چی بگه؟
"درخواست می‌کنم..."، و دقیقا حرفاش این بود
"درخواست می‌کنم کنراد رو ترک کنی و دیگه اون رو نبینی!"
-بابا اونو گفت؟ از کِی اون... -دقیقا، از کی؟
با این عبارات و طرز حرف زدنش دیگه نمی‌خوام مقابلش باشم
تاحالا اینجوری ندیده بودمش
شور و شوقش برگشته. غیرتی شده
اوه خواهش می‌کنم، کاملا واضحه:
اون اصلا اهمیت نمی‌ده که برم با یکی دیگه
اما اون ازم می‌خواد تا از شرّ کنراد خلاص شم
یه سری چیزای مسخره هم بلغور کرد
بهم گفت اون رو فورا ردش کن بره، وگرنه...
آخرش دیگه منم عصبانی شدم و گفتم:
"اگه اینجوری می‌خوای، ترجیح می‌دم طلاق بگیرم."
-حالام همین کار رو داریم می‌کنیم -پس می‌خوای با کنراد ازدواج کنی؟
نه!
وانگهی، کنراد اصلا ازم نخواسته که باهاش ازدواج کنم
مگه نه، عزیزم؟
-الآن ازت می‌خوام -ممنون
اما جوابم"نه" هست
مردم ازدواج می‌کنن که خانواده داشته باشن، و جدا می‌شن که آزاد بشن
-آزاد بشی که دوباره ازدواج کنی؟ -نه، آزاد
-فقط آزاد باشم -چرند نگو
-البته که همینطوره، ینی چی؟ -خودت می‌دونی
-لییِتا، اون چشه؟ -دست بردار، واسه چی باهام ازدواج نمی‌کنی؟
-کافیه دیگه، تمومش کن -کنراد
-می‌شه بهشون بگم؟ -خودتو اذیت نکن خودم می‌گم
باهات ازدواج نمی‌کنم چون ۱۲ سال ازم کوچکتری
و چون صلاحیت ازدواج نداری
ندارم؟ چرا صلاحیتش رو ندارم؟
شوخی که نمی‌کنی
سعی می‌کنم. جوابم رو بده
اون مسته، تمام عصر رو می‌نوشید
مست نیستم. و نمی‌خوام هم با من ازدواج کنه
نا معقول و مزخرفه. من همینی‌ام که هستم
می‌دونم هم شماها چه‌جوری هستین و نمی‌ذارم من رو دست بندازین
-هیچکس بهت نمی‌خنده -ببخشید منظورم شما نبودین
حالا هم عزیزم...
بهم بگو چرا، طبق قوانین جامعه‌ی محترمانه‌ات
من فاقد شرایط ازدواج هستم؟
-این مزخرفات رو دیگه بس کن -چِت شده؟
-اتفاقی واست افتاده؟ -بخاطر اصل و نسَبم نیست
بخاطر سبک زندگیمه، نه؟
یه معشوق پنهونی. روابط غیرقانونی
ایناس که مشکل‌سازه
آره فدات شم، ایناس که اهمیت داره
مهمه چون من موفق نبودم
چون فقط سگ دست‌پرورده‌ی زن پولدارم
آورده شده جایی که بقیه‌ی سگ‌ها به‌شدت ممنوعه‌اند
البته که واسه بقیه مهم نیست که اون غذا بدزده، کثیف‌کاری کنه یا گاز بگیره
اینجوری حرف نزن، خودت هم می‌دونی که اونا صحت ندارن!
تو رو خدا دیگه بسه! بیانکا، بیشتر ترغیبش نکن
اون فقط می‌خواد به جامعه‌ی بورژوای سرمایه‌داری فاسدمون حمله کنه
درباره‌ی جامعه‌ای حرف می‌زنی که دیگه وجود نداره
و اگه هم وجود داشته باشه همه‌تون ازش بهره بردین
وجود داره
هنوزم هست
و خطرناک‌تر هم شده
-چون تغییر ماهیت داده -نه دیگه شمام، پروفسور
مستبد و بی‌منطق نیستم، خودتونم می‌دونین
نه، ایجور نیست. شماها تغییر رفتار دادین!
هر روشنفکری که دیدم طرفدار جناح چپه
ادعایی که خوشبختانه هرگز زندگی یا هنرشون رو اثبات نکرده
روشنفکران نسل من
سعی کردن تا تعادلی بین سیاست و اخلاقیات پیدا کنن
کاری غیرممکن
حداقل اونا زندگی‌شون رو وقفش کردن
اما اون اصلا از عهده‌ هیچ مسئله‌ی سیاسی و اخلاقی برنیومد
اون کیه که بخواد از جامعه‌ای که گذاشت مثل ارباب‌ها زندگی کنه، متنفر باشه؟
-حتی اگه اون خودش رو تو خدمت پنهون می‌کرد -راست می‌گی
با یه تیشرت و ژاکت کهنه اونوقتا که جَوون بودم
اولین خونه رو یادمه، معرکه بود
و بانوی توی تخت هم عالی بود
اون به زیبایی تو نبود
اما واسه من محشر بود
یه توده تو گلوم داشتم و اشک چشمام
مثل معدن‌یابی که اولین بار طلا رو تو نهر می‌بینه
چیزی بود که می‌خواستم و همه کار کردم تا حفظش کنم
روشهایی که ازش خیلی متنفری
خیلی خوب اونجا یاد گرفتم
اونا مثل شیوه‌هایی هستن که خودت داری تو دنیای خودت ازش استفاده می‌کنی
فقط اسماشون فرق می‌کنه چون سطحش بالاتره
اونا اسامی قشنگی دارن و با احترام ازشون یاد می‌شه
به‌جای اینکه تو رو اذیت کنه
فکر می‌کنی که بین مردهای نجیب زندگی می‌کنی
اما اغلب این مردها مجرم و تبهکارند
اگه بهت گفتم همسرت فرار کرده چون نقشه‌ی همدستش
که می‌خواست خلاص بشه از دست عده‌ای کمونیست و چنتا وزیر دولتی
واسه انجام دادن کودتا، لو رفته بود
-باید متعجب شده باشی -من تعجب نکردم
من که می‌گم تو دیوونه شدی!
همسرم یه کارخونه‌دار هست ک عضو حزب راست هست
اما کجا هستند کارخونه‌دارهای حزب چپی؟
ممکنه بعضیاشون ادعا کنن که باشن
همسرم حزب راستیه، و در ملاءعام هم افشاء کرده
و چرا اون نباید بگه و خوش به حالش
اما به این معنی نیست که عضو سازمان جنایی هست!
در حقیقت هست! از استفانو بپرس
اون حقیقت رو می‌دونه
تو خل شدی
این سگ دست‌آموز کوچولو، شکاری هم بوده
فهمیدم. بازیته دیگه!
اینجوریه که خودتو از دردسر خلاص می‌کنی
هروقت هرکسی دیگه داره کوکائین رو از سیفون پایین می‌فرسته
تو تنها کسی هستی که مجبور نیست نگران بشه
تو مرز نگهت می‌دارن و روز بعد هم می‌ذارن بری
-دروغ و تهمت‌هات حفظت می‌کنن -کافیه!
دروغ نیست، متهمشون کردم!
و ازین بابت خوشحالم
و چطور این رو تو خونه‌اتون تحمل می‌کنین پروفسور؟
-چی می‌خوای؟ -حرومزاده!
کنراد!
-برو کنار -استفانو نه!
-نکن -بس کن کافیه!
اجازه نمی‌دم دیگه!
وایسین!
حتی تو جهنم هم جهنمی‌ها به هم تهمت نمی‌زنن
-اینجور که شما دوتا می‌کنین -یه دقیقه!
کنراد داوطلب شد و اول ماجراش رو گفت حالا نوبت منه
پروفسور، قبلا افرادی که باهاش درگیر شدن رو دیدین
یه مشت پیزوری و جوجه تبهکارن که به خاطر مواد کتکش زدن
دنیاش اینه و همه‌چی که باید بدونه
کنراد، جوابش رو بده!
حرومزاده!
گفتم بسه!
دارین مثل سگ‌های هار دعوا می‌کنین!
فکر کردم همدیگه رو دوست دارید، که باهم دوست بودین
دوستای واقعی. جدانشدنی
عاشق هم بودیم؟ دوست بودیم؟
البته، هر روز باهم بودیم
حرف می‌زدیم، می‌خندیدیم، می‌خوردیم و با هم سکس می‌کردیم!
اما وقتی تفریح و خوشی تموم شد دوستان هم غیبشون زدن
-هرکی واسه خودش -درسته. هرکی رفت پی کار خودش
به‌هرحال، افرادی مثل تو روی پاهاشون وایمیستن
خب
ازتون خداحافظی می‌کنم و راه خودم رو می‌رم، تا هروقت شما بخواین
همین رو نمی‌خواین پروفسور؟
خیلی حرفهای توهین‌آمیزی زدین
حقیقت رو گفتم، و بابتش هم عذرخواهی نمی‌کنم
برای شام ممنونم، اما این رو ازم بپذیرین:
خارج از نزاع و درگیری بمونید، تا حالا که بودین
اینجا با تابلوهای زیبای افراد مرده بمونید
اونا تنها کسانی هستن که از خشونت دلقک‌های فاشیست در اَمانند
امیدوارم شمام تحمل کنید
امیدوارم زود بگذره
شماها خوب رو پاتون وایسادین
واسه سن من خیلی راحت نیست، اما تمام تلاشم رو می‌کنم
الآن کجا می‌خوای بری؟
-منم باهات میام -نه
همیشه تلاش کردم همه کار براش بکنم
لباسهای قشنگ، سفر، اونام بخشی از زندگی هستن
حتی اگه اشتباه هم کرده باشم، یه کاری براش کردم
واقعا عاشقش بودم
-چی شده؟ -ولم کن!
بهش توهین کردین، باشه!
مثل یه خدمتکاری که چیزی دزدیده دنبالش کردین، باشه!
اما شما پروفسور
شما حق ندارین ازش روی برگردونین
نباید
شما نه. شما دیگه نه!
دست بردار، هیچ‌کسی نباید اینجا سرزنش بشه
اگه بخوای، می‌رم دنبالش
ازش عاجزانه درخواست می‌کنم که ببخشه
امیدوارم کنراد کسی رو نبخشه
خودمم همینطور
وقتی خانم برومونتی اومدن اینجا و خواستن که آپارتمان رو اجاره کنن
ردشون کردم
از مجاورت با مردمی که نمی‌شناختم می‌ترسیدم
مردمی که ممکنه مزاحمم بشن و مخلّ آرامشم
درعوض، همه‌ی اینا خیلی بدتر از اونچه تصور می‌کردم شد
اگه هیچ مستاجرِ نشدنی و غیرقابل امکانی وجود داشت
فکر کنم پیداشون کردم
اما بعدش شروع کردم به فکر کردن
هنونطور که لییِتا گفت
که اونا می‌تونن خانواده‌ام باشن
خانواده‌ای که به خوب یا بد تغییر کردن، اما کاملا متفاوت از من
و از زمانیکه عاشق این خانواده‌ی بیچاره‌ام
می‌خوام کاری واسش کنم، همونطور که اون، بدون درک کردن و فهمیدن
برام انجام داد
یه کتاب با یه نویسنده‌ی مشخصی تو اتاق خوابمه
و ادامه‌اش رو می‌خونم
درباره‌ی مستاجری هست که به واحد بالایی خونه‌ی نویسنده نقل مکان می‌کنه
اون حرکت کردنش رو متوجه می‌شه
راه رفتن و انجام دادن کارهایی رو
برخی اوقات، یهو غیبش می‌زنه
و برای مدت طولانی هیچ اتفاقی نمیفته و سکوت حکمفرما می‌شه
اما یه دفعه اون برمی‌گرده
به‌تدریج غیبتاش کمتر می‌شه
و حضورش دائمی می‌شه
اون مرگش هست
دونستن اینکه به پایان زندگی‌اش نزدیکی
به شکل‌های فریبنده و بی‌حد و حصرش برای نویسنده نمایان می‌شه
حضورتون بالای سرم...
برعکسش برام بود
باور ندارم که گول خوردم
از خواب بیدارم کردین
به آرامی
از خوابی بسیار عمیق
خوابی که کَر و سست بود...
مثل مرگ
پروفسور اونا براتون یه نامه آوردن
ارمینیا! بدو ببین کنراد طبقه‌ی بالاست
سریع برو، برو!
پروفسور عزیز، کاش اشتباه کرده باشم
اما فکر نمی‌کنم دیگه همدیگه رو ببینیم
پسرتون، کنراد
-اوه خدایا! -پروفسور، بهش دست نزنید
منتظر پلیس باشید
آروم نفس بکشید
بهتر شد
خیلی خوبه
الآن دیگه تموم می‌شه
پروفسور؟ ملاقاتی دارید
کلیدها رو به ارمینیا پس دادم
وکیلم باهاتون صحبت می‌کنه
اونا تمام هزینه‌ها رو واسه اونچه طبقه بالا اتفاق افتاده می‌پردازن
نتایج تحقیقات و بازجویی‌ها رو بهتون خبر می‌دم
ای کاش...
کاش می‌شد کمی تردید داشتم
متاسفانه...
خودکشیِ کنراد آخرین فصل‌الخطاب اون بود
به روشی وحشتناک و سنگدلانه خواست ما رو تا ابد مجازات کنه
اما چیزی که هنوز کنراد متوجه‌اش نشده اینه که:
ما فراموشش می‌کنیم
و از یاد می‌بریمش
اون واسه یاد گرفتن چیزای وحشتناک دیگه خیلی جَوون بود...
که درد و رنج هم مثل هرچیز دیگه‌ای فانی و گذراست
خدانگهدار، پروفسور
حرف مامانم رو قبول نکنین
به من اعتماد کنید، اون خودش رو نکشته
اونا کشتنش
شما تنها کسی بودین که بهش ایمان داشتین
ایمانتون رو از دست ندیدن فقط بخاطر اینکه اون مُرده
..:: کانال تلگرام و اینستاگرام بلبل جان ::.. .:: telegram: @bollbolljan ::. .:: instagram: @bollbolljan_Com ::.
بلبل جان مرجع دانلود رايگان فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده .:: www.bolboljan.net ::.