‫بدبختانه، اداره شرکتی مثل من، ‫عمرتو کوتاه میکنه.
‫هر سال، انگار سه سال حساب میشه.
‫مثلاً امروز، ‫حسابی کارم دراومده.
‫حداقل باید دو ساعت تو کارخونه، ‫جلسه داشته باشیم.
‫آخه کارگرا چون ما داریم میریم تعطیلات، ‫میخوان ازمون باج بگیرن.
‫یه مشت احمقن.
‫حالیشون نیست به خاطر همین شغلی که دارن، ‫باید کلاهشون رو بندازن هوا.
‫ولی در عوض چی کار میکنن؟ ‫دو قورت و نیمشونم باقیه.
‫بنیتو، لطفاً یه لیوان آب بیار.
‫باید در کارخونه رو تخته کنم و ‫بندازمش تو توالت. راستی...
‫اعتراف میکنم که، ‫واقعاً مرد باهوشی هستی، ماسیموی عزیز.
‫از اون شوهر قبلیم که همش درباره‌ی بحران اقتصادی و مرض کبدش، ‫زر میزد، خیلی سرتری.
‫ولی تو هم دیگه داری غیرقابل تحمل میشی.
‫دلم میخواد از دست این سخنرانی‌هات، ‫دهنمو جر بد بدم.
‫این که تلفظ "بوستون" درسته یا "باستون" ،خیلی مهم‌تر از ‫چیزیه که تو فکر میکنی.
‫حداقل قابل تحمل‌تر از این حرفایی هستش که، ‫هی میزنی.
‫خداحافظ.
‫میرید بیرون؟
‫دختر خوبی باش، فرانچسکا.
‫بونتوی همه چی دون... - ‫خداحافظ. -
‫...میگه آمریکایی‌ها، ‫کلاً کم غذا میخورن.
‫ولی، درست نیست. - ‫بوس -تون. -
‫نه، اونا اهل دیترویت هستن. ‫اگه خواستم باهاشون شام بخورم، خبرت میکنم.
‫بنیتو! دیگه شورشو درآوردی! ‫یعنی واقعاً نمی‌دونی، باید سینی هم بیاری؟
‫و این که موقع کار کردن، ‫باید دستکش بپوشی و اون یقه‌ـت رو هم مرتب کنی؟
‫دیگه تحملشون رو ندارم. ‫هم این، هم زنه.
‫اینقدر بی عرضه هستن که می‌تونن شیشه‌های نشکن رو هم، ‫بشکونن. میزنم اخراجشون میکنم.
‫ولی آنا کارلا، ما هر چی خدمتکاره، امتحان کردیم.
‫فیلیپینی، پرتعالی و آخر سر بازم ساردینی‌ها رو، ‫انتخاب کردیم.
‫و دیگه مثل قبل، ‫دست و پا چلفتی نیستن.
‫اگه خواستم باهاشون شام بخورم، خبرت میکنم. - ‫با کیا؟ خدمتکارا؟ -
‫نه بابا، با آمریکایی‌ها. ‫میخوان کارخونه‌ـمو بخرن.
‫تو الان میخوای چیکار کنی؟
‫میرم وسایلمو جمع کنم. - ‫خوبه. -
‫زن جمعه
‫صبح همگی بخیر. - ‫صبح بخیر. -
‫سلام قند عسل. ‫قربونت یه پول خُرد، برای تلفن زدن بده.
‫ناز چاک سینه‌ـتو برم.
‫میدونی امروز چه تفاوتی بینمون هستش؟
‫من تو وجودم باد افتاده، ‫و تو، تو سینه‌هات، باد افتاده.
‫عجب حرفی زدم.
‫صبح بخیر.
‫معمار گارونه هستم.
‫گفته بودیم امروز.
‫آره، درسته. ‫ساعت ده و نیم شب.
‫تو دفتر من؟ حتماً.
‫قربانت.
‫دوست دارید جلوی موهاتونو بیشتر کوتاه کنم، ‫یا عقبشو؟
‫کِی فیلم خونه‌ی هنری، ‫میره رو پرده سینما؟
‫ساعت سه و نیم. الان دارن فیلم شلاق رو نشون میدن. ‫من دیدمش. مال یه کشور جهان سومی هستش.
‫یه فیلم هنری ولی درست و حسابی. ‫چهار تا صحنه‌ی، کردن هم توش داره.
‫اگه دو بار ببینمش، ‫ساعت هفت میام بیرون،
‫و هشت‌تا صحنه‌ی کردن می‌بینم.
‫کوتاه کنم؟ - ‫آره، حتماً. -
‫ماسیموی عزیز،
‫چیزی که بینمون جدایی انداخته، ‫بوستون نیست.
‫بلکه اون معمار، یعنی گارونه هستش.
‫دیگه از دستش آسی شدم.
‫مرتیکه شرفو خورده، ‫حیا رو ریده.
‫شب بخیر.
‫بزار منم بردارم.
‫شب بخیر، خانم. - ‫چطورید؟ -
‫...میگن این تو کارگاه نقاش بزرگ، ‫یعنی امیلیا کشیده شده.
‫به ناموسم قسم میخورم.
‫پنج میلیون براش قیمت مفتیه. - ‫اگه دوستم وولرو بهم اجازه بده، -
‫به نظرم، این نقاشی برای گذاشتن تو اتاق هال، ‫یکم شرم آوره.
‫بچه دارید؟
‫دیگه بزرگ شدن. - ‫دیگه حتی نوه هم داری، جولیو. -
‫که هر یکشنبه یه بار، بهمون سر میزنن.
‫بیخیالش. ‫قیمتش 5 میلیونه.
‫چهار میلیونه. ‫منظورم 4 میلیون بود.
‫با اجازتون، من برم دنبال نوشیدنی بگردم.
‫خب؟
‫میریم یه دوری بزنیم و ‫شاید بازم برگردیم.
‫گارونه واقعاً یه نکبته. ‫ولی دلم به حالش میسوزه، تک و تنهاست.
‫تو آمریکا، چنین آدمایی، ورشکسته، ‫طرد شده و از نظر اجتماعی، کنار گذاشته شدن.
‫یه تریلی ازشون هست،
‫و معمولا کسی آدم حسابشون نمیکنه.
‫ولی اینجا، ‫دیگه نسلشون داره ته میکشه.
‫نخیر! امثال این آدما، عمراً بمیرن. ‫مگه اینکه، یکی دخلشون رو بیاره.
‫بابا دیگه اخراج شدیم، ‫برای چی داری تمیز میکنی؟
‫بنیتو، ‫تو رو خدا این ته سیگارها رو نگاه کن.
‫با این قیمتی که سیگار این روزا داره، برشون داریم برای خودمون. - ‫آره والا... -
‫درسته، راست میگی.
‫دو تا دیگه هم اینجا هست.
‫نگاه چه جوری له‌ــهشون کرده. ‫تابلویه، عصبانی بوده.
‫خانم خیلی آتیشی بوده.
‫"ماسیموی عزیز..." ‫همون یاروز از ایوریا هستش؟
‫نه، اون اسمش ماسیمیلیانو هستش. ‫این یکی، ماسیمو کامپیه.
‫شوهرش زنگ زد و گفت میخواد با آمریکایی‌ها، ‫غذا بخوره.
‫اونم رفت پیشش. ‫دیگه الان تو تختن.
‫اینو بخون. ‫میخواد گارونه رو بُکُشه، طرف کیه؟
‫احتمالا یه معشوقه‌ی دیگشه. - ‫و قضیه بوستون چیه؟ -
‫با اونم رابطه داره.
‫هر چی پولدارتر باشی، سلیته‌تر هستی. ‫این یکی دیگه قاتل هم از آب دراومد.
‫ماسیمو.
‫بله مامان؟ - ‫باهامون شام نمیخوری؟ - ‫نه، امشب نمیتونم. -
‫بیا برگردیم تو.
‫اعصاب دیدن اون نوشته رو ندارم.
‫خانواده مونت هم، ‫دیگه میخوان خونه‌ـشونو بفروشن.
‫چه عالی! وَر دلمون، ‫یه آپارتمان عالی با استخر و زمین تنیس داریم.
‫میگم چرا ما هم، ‫بار و بندیلمون رو نفروشیم؟
‫ماسیمو هم که دیگه اصلاً اینجا نمیاد. - ‫دستت درد نکنه. -
‫به نظرم، ‫گروه‌های آمریکایی که دارن
‫کارخونه‌های ایتالیایی رو میخرن،
‫این کارو فقط به خاطر منافع اقتصادیش، ‫نمیکنن...
‫برنج...
‫گوش ماهی...
‫شراب.
‫میوه هم داشتید؟
‫موز خوردم!
‫حالا که بحثمون گُل انداخت...
‫میگم، دوست پسر داری؟ - ‫نه. - ‫عجیبه. اونم برای دختر خوشگلی مثل تو. -
‫سه هزار و دویستا میشه. - ‫فیلم دوست داری؟ -
‫رقصیدن؟ ‫یا تعطیلات تو باهاما؟
‫از همین فردا، ‫میتونم مثل غول چراغ جادو، آرزوهاتو برآورده کنم.
‫ولی دربارش حرف نزن.
‫بزار این راز بین خودمون باشه...
‫چه حالی بکنیم با سفر، عشق و موز!
‫سه هزار و دویستا میشه.
‫بقیش برای خودت.
‫هشتصدتا انعام داد.
‫خانم؟ - ‫بله؟ -
‫اگه من دوست پسرتون بودم، ‫اون مرتیکه به خودش جرات نمیداد
‫چنین کلمات کثیفی رو به خانمی ‫مثل شما بگه...اونم صد سال.
‫داشتم از جاده کنار رودخونه میومدم.
‫هوا گرم بود و ‫نفس آدم بالا نمیومد.
‫یه 20 دقیقه‌ای، ‫داشتم با سگم پیاده روی میکردم.
‫سگ باهوشی هستش. ‫مثل همه‌ی سگا.
‫"از اونایی که که از آدما بیشترحالیشون میشه", ‫میدونید که منظورم چیه.
‫بگذریم، ساعت چند رسیدم خونه؟ ‫حتماً حول و حوش ساعت 11 بود.
‫البته شاید یه چند دقیقه اینور و اونورتر...
‫فکر کنم دقت نکردم، ‫در خونه‌ی گارونه باز هستش.
‫ولی سگم پارس کرد و منم داد زدم:
‫یا خدا جون!
‫چی نوشتی؟ - ‫نوشتم، یا خدا جون. با علامت تعجب. -
‫کوویلو، ‫مگه داری فیلم فارسی مینویسی که اینقدر جو گرفتت؟
‫آقای بوچیرو، لطفاً سعی کنید کوچیک‌ترین چیزایی که،
‫موقع باز کردن در، ‫تو دیدتون بود رو، یادتون بیاد.
‫بیاید تلاشمون رو کنیم. - ‫پس... -
‫متولد ... کالیاری.
‫چهاردهم مارس 1931.
‫و محل اقامت، داخل تورین.
‫یعنی چی داخل؟ - ‫مگه معنیشو بلد نیستید؟ -
‫داخل رو، تو کالیاری میگن. ‫ما الان تو تورین هستیم.
‫پس شما نمیگید، اهل داخل تورین هستید؟ - ‫نه. -
‫والا تو کالیاری کسی براش مهم نیست، ‫چه جوری حرف بزنیم.
‫بعد چی شد؟ - ‫یه زن بلوند دیدم... -
‫بلوند؟ - ‫آره، داشت از ساختمون میومد بیرون. -
‫به اون صورت، بَر و رو و جذابیت نداشت.
‫یه لباس بارونی پلاستیکی پوشیده بود.
‫مثل کاندوم؟ - ‫آره، البته اهمیتی ندادم. -
‫یه کیف نارنجی رو شونش انداخته بود و ‫قدشم بلند بود.
‫کوویلو، اینا رو نوشتی؟ - ‫نه. - ‫خب بنویس. -
‫شاهد آقای بوچیرو، ‫هنگام بازگشت به خانه، یک زن...
‫میشه به یه جزئیات خاصی هم اشاره کنم؟ - ‫ما مشتاق شنیدن جزئیاتیم. -
‫روی کیفش یه طرحی بود. ‫رنگش چی بود؟ سفید.
‫یه نشون بود. چه جور نشونی بود؟
‫خودتون دارید از خودتون سوال می‌پرسید؟ - ‫تا دقیق یادم بیاد. -
‫یه ستاره به شکل ایتالیا بود.
‫کوویلو، اینو بنویس. - ‫فقط یه لحظه. - ‫نه، ننویس! -
‫یه چیز دیگه هم یادم اومد.
‫اون خانم یه دستمال رو صورتش گذاشته بود،
‫انگار داشت عرقشو پاک می‌کردم، نمی‌دونم.
‫پس نمی‌تونم بگم قیافش چه شکلی بود، ‫یا حول و حوش چند سال داشت.
‫تو دستش هم، یه لوله بود. ‫یه چیز استوانه‌ای.
‫اگه ننویسید داخل، ما هم نامه رو بهتون نمیدیم. - ‫چه خبره؟ -
‫این دو نفر مسختدمن. اخراج شدن و ‫اومدن شکایت کنن.
‫باید بهتون اینو نشون بدیم، قربان.
‫همون ثانیه‌ای که فهمیدم اون مرد فلک زده کُشته شده، ‫سه سوته اومدیم اینجا.
‫کدوم مرد فلک زده؟ - ‫اینو بخونید. -
‫کی این نامه رو نوشته؟ - ‫خانم، آنا کارلا دوسیو. -
‫ماسیموی عزیز ‫یه غیر از مشکلی که سر کلمه بوستون یا...
‫باستین... - ‫با عینک بخون.
‫بوستون یا باستون داشتیم، ‫دیگه از دست گارونه، آسی شدم.
‫بیا یه بار برای همیشه، ‫از شر این موجود، خلاص بشیم.
‫به نفع هر دوتامونه.
‫آ.ک.دوسیو.
‫یعنی همون خانم دوسیو؟ - ‫آره. -
‫این ماسیموی عزیز، دیگه کیه؟ - ‫ماسیمو کامپی. -
‫همون یارو کامپی؟
‫کیر تو این شانس.
‫اون دو تا خدمتکار کیَن؟ سابقه دارن؟ - ‫نه، قربان. -
‫الان به نظرتون چیکار کنیم؟ ‫دادستان منطقه...
‫من خودم به قضیه آقای مولاس میرسم. ‫یکی از شما دو نفر...
‫برید سراغ افراد اشاره شده تو نامه.
‫و اون یکی هم سرنخایی که خیلی واضح‌تره رو، ‫دنبال کنه.
‫شرمندم، ‫ولی با وضعیتی که این پرونده داره،
‫دیگه استفاده از دو تا بازرس، برای یه قتل، یکم جو گیریه. - ‫خیلی هم لازمه. -
‫چون پای دو نفر، درگیر این قضیه هستش. ‫این یه موضوع خیلی حساسه.
‫کی میره با آقای کامپی و خانم دوسیو حرف... - ‫این. -
‫خودتون یه جوری حلش کنید. ‫ولی حواستون به مطبوعات باشه.
‫و خواهشاً، ‫آسه برید و آسه بیاید.
‫به نظرم حرف زدن باهاشون، ‫کار خودته.
‫فن بیانتم بهتره و ‫بلدی یه راست بری سر اصل مطلب..
‫باشه بابا. بیا گُل یا پوچ بزنیم.
‫تو این یکیه. بزار اینو ببینم. - ‫چیه؟ دو هزار ما رو قبول نداری؟ -
‫پسرم قراره آزاد بشه یا نه؟ - ‫آزاد میشه. -
‫راستی، گارونه رو با چی کُشتن؟
‫با این!
‫یه قطعه هنری زیبا، ‫که به وضوح از آثار هنرمندان بزرگ، الهام گرفته شده!
‫برای خود قربانی بوده، ‫یا خود قاتل آورده بودش؟
‫خدا میدونه. - ‫یه ده تا کپی از این عکسا بگیرید. -
‫بفرمایید. چیز دیگه‌ای هم میخواید؟ - ‫فکر می‌کردم سیگار فروردین میکشی. آهان، فهمیدم. -
‫نکنه وقتی خانم آنا کارلو دوسیو بیاد، ‫میخوای به افتخارش، شامپاین هم باز کنی؟
‫چه رمانتیک!
‫این لحظات از تحمل من، بالاتره.
‫کجا بودیم؟ - ‫آنا کارلو دوسیو. میشناسیش؟ -
‫آره. تو روزنامه‌ها دیدمش. - ‫چه شکلیه؟ -
‫به نظرت زن یه کارخونه دار کله گنده، ‫چه شکلیه؟
‫خب، به نظرم قد بلنده، سکسیه... - ‫سکسی رو درست گفتی. -
‫و این ماسیمو کامپی، ‫پسر یه کارخونه دار بزرگ دیگه هم، لابد...
‫...لابد... - ‫آقای ماسیمو کامپی اومدن. -
‫دیگه مرخص بشم.
‫صبح بخیر. دیدنتون باعث افتخاره. ‫لطفاً بشینید.
‫شرمنده دیر کردم. آخه ماشین ندارم و ‫پیدا کردن تاکسی، اونم این روزا، مثل شاخ غول شکوندنه.
‫آخه خودتون قبول نکردید بیام تو ‫خونه‌ـتون ببینمتون...
‫پس ماشین ندارید؟ - ‫سه سالی میشه. -
‫قبلاً یه پیکان داشتم. ‫هنوزم از داشتنش شرمندم.
‫الان بدون ماشین، راحت‌ترم.
‫چقدر گرمه.
‫آره، ولی شب‌ها خنک میشه. ‫دیشب تو خونه‌ـمون که بالای تپه هستش،
‫اینقدر هوا سرد بود که ‫نتونستیم تو تراس شام بخوریم.
‫پس دیشب، تو تپه‌ها بودید؟
‫بهم زنگ زدید تا ازم مشاوره بخواید.
‫چه جور مشاوره‌ای؟ ‫دارم از کنجکاوی، می‌میرم.
‫سیگار میکشید؟ - ‫سیگار فروردین دارید؟ -
‫بر حسب اتفاق، یه چند تایی دارم.
‫خدمت شما. - ‫ممنون. -
‫در مورد...
‫یه وضعیت بغرنجی هستش که، ‫باید ریسک یه چند تا سوال احمقانه رو، به جون بخرم.
‫البته شک ندارم که، ‫وضعیت منو درک میکنید.
‫"از آن نترس که های و هوی دارد ‫از اون بترس که سر به تو دارد"
‫متاستفانه من معنی حرفای قصار رو نمیدونم.
‫خب.
‫این نامه رو از کجا آوردید؟
‫ما معمولاً به ادعاهایی که ‫خدمتکارای اخراجی، میان پیشمون میکنن، اهمیتی نمیدیم، ولی...
‫آهان، اون زن و شوهر. ‫نمی‌دونستم اخراج شدن.
‫آره. امروز صبح تو روزنامه یه خبری دیدن و این نامه و ‫برای ما آوردن.
‫که دلیل قرار گرفتنمون، ‫تو این وضعیت نسبتاً ناخوشاینده.
‫تو روزنامه چه خبری خونده بودن؟
‫چرا؟ مگه شما روزنامه نمی‌خونید؟ - ‫نه، هیچ وقت. برای چی؟ -
‫چون دیشب معمار گارونه، ‫تو دفترش به قتل رسیده.
‫با یه شی سنگیه عجیب. ‫یعنی چی عجیب؟
‫با این.
‫چه بهشم میاد. ‫خنده داره.
‫آره. حالا به غیر از خنده دار بودنش، ‫مشکل یه جای دیگست.
‫بیا یه بار برای همیشه، ‫از شرش خلاص بشیم.
‫دیگه خیلی عجیبه که بگیم همش تصادفی بوده.
‫آره. میفهمم. ‫ولی می‌تونم همه چیو توضیح بدم.
‫میشه یه فنجون قهوه بخورم؟ - ‫آره. -
‫ما یه دستگاه، قهوه ساز داریم.
‫به مظنونا هم قهوه میدید؟ - ‫آره، ولی یکم عصاره راست گفتن هم، توش میریزیم. -
‫که شک ندارم تو اینم هست.
‫خب، دیگه باید مثل غنچه شکوفا بشم.
‫ببینید، همه چی از این کلمه "بوستون" شروع شد.
‫شما بوستون رو چجوری تلفظ میکنید؟
‫همون میگم بوستون.
‫دیدید؟ ولی خانم دوسیو به روش آمریکایی میگش، ‫یعنی باستون.
‫منم بخاطر همین قضیه باهاش بگو و مگو کردم. ‫و به هم زدیم.
‫و...نه. شرمندم.
‫از این طرف. ‫خب این چه ربطی به گارونه داره؟
‫آهان، گارونه. ‫به زور میشناسیمش.
‫مثل قاشق نشسته، وارد هر مهمونی میشد. ‫و ما ازش استفاده می‌کنیم، یعنی می‌کردیم.
‫اونم به چه طریقی؟ - ‫تو تئاتر کوچک خصوصیمون. -
‫برای یه نمایش خیرخواهانه. - ‫نه، محض سرگرمی. -
‫یعنی کسی رو الگو قرار میدادیم که ‫بعضی حرفا و کارها رو چجوری باید انجام بدیم.
‫مثلا میگیم "کراوات به سبک بونتو" یا ‫"جوراب‌های آقای فلانی".
‫از همین جور چیزا... - ‫و قضیه بوستون چی بود؟ -
‫خب، راستیتش، گارونه،
‫از اون آدمایی بود که به جای بوستون، ‫میگفت باستون.
‫تا به همه نشون بده، انگلیسی بلده.
‫خوب میدونم ملت مثلا برای با کلاس بودن، تلفظ بعضی حرفا رو عوض میکنن. - ‫دقیقاً. -
‫خانم دوسیو، ‫آقای گارونه رو خوب میشناخت؟
‫نه، نه. گارونه حالش ازش بهم میخورد. ‫برای همین، خانم خیلی عصبی شد.
‫و منظورش تو اون نامه، این بود که، ‫از تئاتر، پرتش کنیم بیرون.
‫خیلی وقتتون رو گرفتم. شرمندم. - ‫اصلاً. اتفاقاً، من باید عذرخواهی کنم. -
‫به نظرتون کی انگیزه کُشتن، ‫گارونه رو داشته؟
‫فقط بی شوخی بگید. - ‫یعنی جدی باشم؟ -
‫والا چی بگم. ‫ولی بزارید یکم دربارش فکر کنم.
‫و وقتی فهمیدم، ‫سریع باهاتون تماس می‌گیرم. باشه؟
‫خداحافظ.
‫بالاخره پسر من آزاد میشه، قربان؟
‫آره، آزاد میشه.
‫طرف چجور آدمیه؟ - ‫خب، یه مُرده رو سوژه خندش کرده و... -
‫و گیر سیریش داده بود به تلفظ، ‫یه جمله انگلیسی.
‫پس بزارمش جزو دسته، م؟ - ‫یعنی همون مظنون؟ -
‫مزخرف. - ‫مزخرف و مظنون. -
‫چِته تو؟
‫صبح بخیر ژان. خانم خونه هستش؟ - ‫آره. - ‫بیا بالا. -
‫یه دست جیغ و هورا، برای تشریف آوردنت.
‫حالا وایسا حرفامو بزنم. - ‫چی هست؟ -
‫به وقتش میگم.
‫الان دو روزه تو یه هچل افتادم.
‫برات نامه نوشتم. ‫ولی بعدش، پرتش کردم رفت.
‫تو سطل آشغال؟ - ‫آره. -
‫و تصمیم گرفتم اگه رو در رو باهات حرف بزنم، ‫خیلی بهتره....
‫نوشیدنی می‌خوای؟ - ‫شاید بعداً یه قهوه بخوام. فعلاً حرف بزن. سراپا گوشم. -
‫تلفظ صحیحش "باستون" هستش.
‫پس حق با منه که دارم میگم باستون.
‫و نه "بوستون"، چون. ‫درستش همینیه که من میگم.
‫خیلی هم گفتنش طبیعیه.
‫وگرنه آبروم پیش ساکنای پونزا، میره.
‫جزیره پونزا چه ربطی به این قضایا داره؟
‫چون از آمریکا مهاجرت کردن اونجا و ‫از صبح تا شب هم، فقط میگن باستون.
‫پس باید اون گارونه نکبت، ‫با طرز حرف زدنش رو
‫از سرم وا کنی.
‫برای همین برام نوشتی، وقتشه از شرش خلاص بشیم؟ - ‫آره. -
‫تو از کجا میدونی؟
‫اون قهوه‌ای که ازت خواسته بودم رو...
‫باید خودت بیاری. ‫آخه زدی بنیتو و ماریا رو اخراج کردی.
‫الان میرم.
‫ماسیمو، اعصاب منو خط خطی نکن.
‫قضیه چیه؟
‫میدونی الان کجا بودم؟ - ‫نه. - ‫تو کلانتری. -
‫جایی که یه بازرس، یه نامه‌ای رو بهم نشون داد که ‫توش یه شیرین عقل،
‫داره حرف از کُشتن یه بابایی میزنه.
‫چی؟ ‫کار اون دو تا بوده.
‫فهمیدم! میخواستن انتقام بگیرن.
‫انگار نه انگار، ‫حقوق پلیس‌ها رو بیشتر کردیم،
‫تا به این دری وری‌های مستخدم‌ها، ‫گوش ندن.
‫اگه سرتو از یه جای خاصی از بدنت بیاری بیرون...
‫میتونی از تو روزنامه‌ها بخونی که، ‫گارونه دیشب کُشته شده.
‫نه! - ‫آره. -
‫کی کُشتش؟
‫فعلاً که، من و تو، ‫ظاهرا خدا بیامرزش کردیم.
‫بخاطر اون نامه؟
‫عجب وضع سوژه‌ای. - ‫نخند، احمق جون. -
‫قضیه جدیه. ‫دیشب داشتی چیکار می‌کردی؟
‫منظورت اینه که عذر موجه دارم؟ ‫ندارم.
‫داشتم تو محله پو پیاده روی می‌کردم. ‫همونجایی که گفتی، خونه‌های هنری داره.
‫و بانک‌هاشم مثل ش‌‌گ‌ا هستن.
‫گفتم از کلمات مخفف استفاده نکن. - ‫باشه، یعنی شبیه، شرکت گردشگری ایتالیا هستن. -
‫و بعدش؟ - ‫بعدش رفتم سینما فیلم دیدم. - ‫شاهدی هم داری؟ -
‫نه! خودت عذر موجه داری؟ - ‫خواهشاً بحثو عوض نکن، بعدش چیکار کردی؟ - ‫برگشتم خونه. -
‫ویتورو بیرون بود. خدمتکارها که خواب بودن. ‫تو هم که جواب تلفنمو ندادی.
‫فکر کردی میتونی قسر در بری؟ ‫بازرس خام این کلمه بوستون نشده.
‫به من مظنونه؟ کِی میاد ازم سوال بپرسه؟ ‫کِی میتونم ببینمش؟
‫این اولین چیز هیجان انگیزیه که، ‫تو این چهار سال گذشته، گیرم اومده.
‫خسته‌ای؟ - ‫آره. یه کمی. -
‫میشه خودت، مزه دارش کنی؟
‫میدونی میخواستم بهت چی بگم؟
‫واقعاً باید امسال، ‫این سفر یونان رو بریم.
‫خانم فولیاتو همین دیروز از اونجا برام گفت. ‫پارسال رفته بود یونان.
‫دریاش...
‫بنفشه.
‫نگاه!
‫خداییش شبیه یه عروس دریایی هستش.
‫نتزه، جزیره‌های...
‫باورنکردنی هم داره.
‫همه امسال میرن یونان. - ‫دقیقاً. -
‫باید حتماً یه بار تو عمرت، ببینیش.
‫آها، یه لحظه.
‫منظورم این بود که، ‫یه عالمه آدمو میشناسم که قراره برن اونجا.
‫اونم به صورت گَله‌ای. - ‫آها، همون دوستای پولدارت. -
‫هیچ کی مجبورمون نکرده بریم یونان. ‫ببین...
‫نظرت درباره جزایر ائولی چیه؟
‫یکم بِچِش. - ‫نه، قبولت دارم. -
‫فکر کنم اونجا نه برق هست، ‫نه آب، گاز. کلاً هیچی نداره.
‫فقط من و تو و طبیعت هستیم.
‫هر روز صبح، به جای یه فنجون قهوه، ‫صیادها برات یه خرچنگ به این بزرگی میارن.
‫چی شده؟
‫راستیتش...ترجیح میدم صبح‌ها، همون قهوه بخورم، ‫تا خرچنگ.
‫اصلاً ذوق نداری.
‫نه، حتماً جای آروم و قشنگی هستش.
‫فقط من...
‫به یه چیز دراماتیک‌تر فکر می‌کردم. - ‫که چی باشه؟
‫اون ویلا تو مونفراتو.
‫تو که صد سال یه بار اونجا میری. - ‫دقیقاً. -
‫برای همین، ‫تو فکر رفتن به اونجا بودم.
‫للو... - ‫بله؟ -
‫نکته اینجاست که ما... - ‫میدونم. کاملاً تابلویه. -
‫امیدوار بودی که با 24 روز مرخصی که در سال، ‫گیرم میاد...
‫دیگه تو این تعطیلات مسخره تو مونفراتو، نریم.
‫درست نمیگم؟
‫هنوز دوستیم.
‫امیدوارم بازم همو ببینیم. ‫یا نکنه برنامه داری، برای همیشه اونجا بمونی؟
‫نه، گوش کن چی میگم. - ‫ولم کن بابا. - ‫نکن. -
‫یه دلیل دیگه هم هست که چرا نمی‌تونم، ‫برم خارج از کشور.
‫نمی‌خواستم بهت بگم.
‫یه رازه؟ - ‫آره. -
‫بین من، یه دوست و یه پلیس.
‫گرفتی ما رو؟ - ‫نه سر این قضیه. - ‫کلاً چی داری میگی؟ -
‫راست میگم. ‫پای یه قتل وسطه.
‫دروغ میگی! بابا روم حساب کن، ‫طرف کی بوده؟
‫یه معمار به اسم گارونه. ‫یه بدبخت که سنگ قبر، میساخت.
‫دربارش خوندم. چه ربطی به تو داره؟ - ‫راستیتش، اصلاً هیچ ربطی بهم نداره. -
‫ولی یه سوتفاهم مسخره برای من
‫و اون دوست، پیش اومده. ‫یعنی آنا کارلا.
‫تا خِرخِره رفتیم تو قضیه. حالا فهمیدی؟ - ‫ماسیمو، تو رو خدا منو ببخش. -
‫منو ببخش! ببخش! ببخش!
‫بالاخره فهمیدم رفته بود کی رو ببینه.
‫چی؟ - ‫رفته بود خونه‌ی طرف. - ‫چی گفتی؟ -
‫اسم یارو، ریویرا للو هستش - ‫بله؟ -
‫ریویرا، مثل ریواس.
‫ریویرا... ‫لِلو، مثل لولو! - ‫للو. -
‫کارش چیه؟
‫از اینور و اونور پرسیدم و ‫فهمیدم کارش چیه.
‫تو شهرداری کار میکنه.
‫طرف جنس موافق دوست داره.
‫همجنسگرا هستش.
‫کونیه.
‫چرا حالا سیسیلی حرف میزنی؟ - ‫آخه نمی‌خوام آدمای اینجا، بفهمن که. -
‫دارم چی میگم.
‫اَخَوی، ما از تو واردتریم.
‫چی ذهنتو مشغول کرده؟
‫هیچی.
‫نه. ‫داری به پرونده گارونه فکر میکنی.
‫نه.
‫تو دیشب اینجا بودی.
‫یه عذر موجه داری. ‫چرا به بازرس اینو نگفتی؟
‫خجالت کشیدی، آره؟
‫حتی اگه بهش می‌گفتم هم، ‫دردی رو دوا نمی‌کرد.
‫اینجا بودم، ‫ولی حول و حوش ساعت ده و نیم رفتم.
‫بعد سوار یه ماشین خطی شدم...
‫و وقتی اومدم خونه، ‫هیچ کی منو ندید.
‫همه خوابیده بودن.
‫یه تریلی وقت داشتم که، ‫بتونم گارونه رو بُکُشم.
‫منم بُکُش. ‫تا دیگه عذاب نکشم.
‫چقدر تو نفهمی.
‫ما ثابت میکنیم که بی‌گناهی.
‫حتماً!
‫معلومه! نگران نباش.
‫بازرس سانتاماریا. ایشون آنا کارلا دوسیو هستن. ‫باعث افتخاره. -
‫لطفاً بشینید.
‫امروز صبح داشتم به دی کوینسی فکر می‌کردم. - ‫ببخشید؟ - ‫توماس دی کوینسی. -
‫نویسنده کتاب، قتل یکی از هنرهای زیبا محسوب میشود. - ‫آهان، آره. درسته. -
‫شما هم میل دارید بازرس؟ - ‫بله، یه نوشیدنی. -
‫یعنی واقعاً...
‫...کی انگیزه کُشتن گارونه رو داشته؟
‫این روزا قتل بدون انگیزه، ‫یه فرضیه اغوا کننده هستش.
‫نه، نه. بیاید اغواگری رو بزاریم کنار و منطقی فکر کنیم.
‫یه قتل تصادفی، ‫حرف اشتباهی نیست.
‫ولی داریم درباره گارونه حرف میزنیم که، ‫خیلی‌ها ازش متنفر بودن.
‫راست نمیگم؟
‫من داشتم درباره هنر زیبایی قتل حرف میزدم، ‫نه تصادفی بودنش.
‫بهتره بریم سر اصل مطلب ‫درسته بازرس؟
‫خب؟
‫خب...
‫نظریه‌های آقای کامپی، خیلی جالبن. - ‫ممنون بازرس. -
‫شما مردا همیشه پشت همو دارید. ‫یه مشت مافیا هستید.
‫ببخشید بازرس، ‫شما سیسیلی هستید؟
‫نه، من اهل رُمم. ‫همه‌ی بازرسا، سیسیلی نیستن.
‫و همه سیسیلی‌ها هم، عضو مافیا نیستن. - ‫محبتتون رو میرسونه! -
‫من این بحثو، ‫برای اینکه شاید مفید باشه، شروع کردم.
‫ولی اگه معناشناسی رو ترجیح میدید، لطفاً ادامه بدید. - ‫نه. -
‫نه، خانم. ‫لطفاً شما هم یه دست یاری بهم برسونید.
‫برای شروع،
‫میخواید بدونید که من و ماسیمو، ‫برای دیشب، عذرمون چی بوده.
‫آنا کارلا. قضیه شوخی بردار نیست. ‫بزار بازرس حرفشو بزنه.
‫بگید، بازرس.
‫خیله خب.
‫خب، عذرتون چیه؟
‫آقایون، ناهار حاضره. - ‫خیله خب. ممنون ترسا. -
‫معمولاً تو کمُدی‌های سخیف، ‫یکی مثل قاشق نشسته میپره وسط.
‫بریم غذا بخوریم.
‫بازرس...
‫میگید: عذر من چیه؟ ‫ولی ندارم.
‫ولی یه چیزایی درباره گارونه میدونم که،
‫ممکنه به درد تحقیقاتتون بخوره. - ‫میدونید؟ خواهشاً تعریف کنید. -
‫یه دوست به اسم بونا دارم.
‫یه روز اون منو به زور به یه ‫سخنرانی مثلاً روشنفکرانه کشوند.
‫"اسمش، خود ارضایی بچه‌ها بود.".
‫گارونه هم اونجا بود.
‫طرف بچه نداشت. ‫پس قطعاً برای شهوت بازی، اونجا بوده.
‫بعد بونا شروع کرد به صحبت کردن با گارونه.
‫منم منتظر شوهرم بودم و بعدش ‫بونا یه دفعه رفت کنار.
‫اونوقت گارونه به من زل زد و ‫یه حرکت خیلی چندش آور، انجام داد.
‫واقعاً؟ شما چی کار کردید؟ - ‫چی کار میتونستم بکنم؟ -
‫از اون روز به بعد، هر موقع گذرم بهش میفتاد، ‫اون کار چندشو انجام میداد.
‫این همه چیزی بود که بین من و گارونه جریان داشت.
‫همین هم مهمه. ‫یه رابطه مرموز بین قربانی و قاتل.
‫خانم دیگه کُفرش از سیریش بودن این مرد چندش،
‫درمیاد و میزنه میکُشش. ‫نظر شما چیه؟
‫خاک بر سرت! ‫حتی ویتوریو هم، به این حرفت میخنده.
‫قراره تو تحقیقات کمک کنیم یا نه؟ - ‫ویتوریو دوسیو، شوهرشه. -
‫آره، شاید میخندید، ولی ممکن بود آتیشی هم بشه. ‫که خودشو هم یه مظنون میکنه.
‫راست نمیگم، بازرس؟
‫شوهرتون... ‫گارونه رو میشناخت؟
‫فکر نکنم. ‫البته پیشش، اسمشو برده بودیم.
‫ماسیمو، میشه لطفاً تو عذرتو بهمون بگی؟
‫من عذری ندارم. ولی اونایی که ندارن، ‫بی گناهن، درسته؟
‫یه قاتل، همیشه برای خودش یه عذر موجه درست میچینه. - ‫اگه اینجوریه، پس منم بی گناهم. -
‫سنار بده آش!
‫آنا کارلا، یه عذر نصفه و نیمه داره.
‫رفته بود سینما. ولی هیچ کی ندیده بودش. ‫قاتلا همیشه شب جنایت،
‫پا میشن میرن سینما! - ‫قربانیا هم همین غلطو میکنن. -
‫میخواید بدونید کدوم سینما رفتم؟ - ‫بله. -
‫خانه‌ی هنر. ‫اسم فیلم هم، شلاق بود.
‫گارونه هم برای دیدن همین فیلم، ‫رفته بود خانه‌ی هنر.
‫میگم... ‫اون یارو معشوقه ماسیمو هستش؟
‫اون؟ ‫پس اون زنه این وسط چی میگه؟
‫اون خانم دوسیو هستش.
‫پائولو، بسه. ‫چی داری میبافی برای خودت؟
‫از خواب غفلت پاشو، بتینا.
‫چطور میتونی تو چنین سنی، ‫اینقدر ساده لوح باشی؟
‫ماسیموت، چهل سالشه.
‫چی شده؟
‫داشتم به سلاحی که دخل گارونه رو باهاش آوردن، ‫فکر میکردم.
‫اون عقلش بین دو تا لنگاش بود... ‫بهت که گفتم با چی کُشتنش.
‫با همون چیز بین دو تا پاش، زندگی میکرد و ‫با همونم به درک پیوست.
‫منظورم اون، کیر سنگی هستش.
‫اگه متعلق به قاتل باشه، ‫قطعاً یه سرنخه.
‫شما رو پشت تلفن میخوان. - ‫ممنون. عذر میخوام. -
‫ممنون.
‫معلومه که دارم.
‫نه، باید به زبون بیاریش.
‫بگو: دوست دارم.
‫الان پیش همکارامم. ‫تریبرتی، سريوني و فُگلیاتی.
‫میخوام یه کاری کنم از شر این دردسر، ‫خلاص بشی.
‫نه، دیگه بیشتر از این نمی‌تونم چیزی بهت بگم. ‫بگو منو دوست داری.
‫بهت که گفتم.
‫دوست دارم.
‫کُتتون رو درنمیارید؟
‫نه، ممنون.
‫به چی فکر میکنید؟ - ‫خودتون نظرتون چیه؟ -
‫فهمیدم منظورتون چیه: ‫"من اینجا سوال می‌پرسم، عزیزکم.".
‫راست نمیگم؟
‫داشتم فکر میکردم...
‫امروز یه جورایی، ‫با روزای دیگه فرق داره.
‫منم همین فکرو می‌کردم. - ‫کلاً معلومه مظنون نیستید. -
‫تا جایی که فهمیدم، ‫هر دو تاتون نیستید.
‫اینو نگید! وگرنه باید دوباره برگردم، ‫سر همون زندگی بیخود قبلیم...
‫یعنی چمدونامو برای تعطیلات، ببندم.
‫راستی...
‫منظورم از یه روز متفاوت...
‫یعنی...یه روز لذت بخش بود.
‫منم همین منظورو داشتم. - ‫حرفای منو تکرار میکنید؟ -
‫ببخشید؟
‫آخه اصلاً به یه ذره هم نمی‌تونم تصور کنم..
‫یه بازرس چجوری، وقتای آزادشو میگذرونه؟
‫خب...
‫موزیک کلاسیک گوش میدم... ‫کتاب میخونم...
‫یکشنبه دیگه، وقتم آزاده.
‫حتماً عزیزم. - ‫عزیزم! قند عسلم! -
‫شرمندم. ‫عمه پیرم بود، یکم حوصله سربره.
‫بازرس...
‫آنا کُلی پشت سر من، ‫دری وری گفت، درسته؟
‫ماسیمو، ‫این مال نمایشگاه وولرو هستش.
‫منم دعوت شده بودم. ‫ولی نرفتم.
‫گارونه همیشه برای کوفت کردن، ‫خودشو مینداخت تو این مهمونیا.
‫یه سرنخ خوبه. دوست دارید ببرمتون اونجا؟ - ‫لازم به زحمت نیست. -
‫نقاشی‌ها و اساطیر در گالری، وولرو.
‫یه سری به اونجا میزنم.
‫تو هم عجب گیری دادی به این پرونده گارونه. ‫کُلی کار مهم‌تر رو سرت ریخته...
‫نه این یه قتل مرموزانه هستش. ‫یه دزدی یا دعوای خیابونی یا،
‫تبراندازی بین چند تا علاف نبوده.
‫به نظرم قاتل از اون حرفه‌ای ها هستش. ‫خوبم بلده سیاه بازی کنه.
‫نه. کار بوچیرو هستش. همونی که پیش پلیس رفت. - ‫چرا؟ -
‫پنجاه درصد مواقع، شخصی که قتلو گزارش میده، ‫خودش قاتله.
‫شاید رقیب کاریه هم بودن. ‫گارونه تو کار طراحی سنگ قبر بود و
‫و شاید بوچیرو هم، تو همین کاره.
‫تريبرتی؟ - ‫چیه؟ - ‫میشه یه نگاهی به اون پرونده‌هایی که از مقبره‌ها و گورستان‌ها پیدا کردی، بندازم؟ -
‫یه وقت مُرده‌ها زنده نشن! - ‫سریونی، خجالت بکش. - ‫شرمندم. -
‫کِی مغازه رو میبندید؟ - ‫والا اگه بدونم، خانم. -
‫هیچ کی نمیخواد از شهر بره. ‫آخه از دزدها می‌ترسن.
‫اگه به خاطر این که باید مراقب خونه‌ـت باشی،
‫یا حواست باشه، ‫نقاشی‌هاتو ندزدن،
‫نخوای بری تعطیلات، ‫پس بهتره برم سوئیس زندگی کنم. -
‫حتماً شما هم خانم تابوسو، ‫با اون همه خلافکاری که اطراف خونه‌ـتون،
‫ول میچرخن، احساس امنیت نمی‌کنید. - ‫واقعاً کی فکرشو میکرد خونه‌ی من، -
‫تبدیل به یه فاحشه خونه‌ی، ‫شبانه روزی بشه؟
‫معشوقه‌ها میان اونجا؟ - ‫آره، معشوقه‌ها میان. -
‫هر چی فاحشه خونه‌ـست، ‫ور دل خونه‌ی ما، زده شده.
‫حواستو جمع کن. دردم گرفت. ‫یه مشت سلیته و جاکش ریختن اون دور و بر.
‫میدونید هر روز صبح، ‫کارمون تو باغ چیه؟
‫برداشت کاندونم!
‫یه عالمه شکایت نامه نوشتم. ولی هیچی به هیچی. ‫هیچ کی به تخمشم نیست.
‫خانم تابوسو، من یه بازرس پلیس رو میشناسم. - ‫تو رو خدا باهاش حرف بزن. -
‫از گروه ویژه هستش؟ - ‫رو پرونده گارونه کار میکنه. -
‫کلاً اینجا همه سرشون به کار خودشونه.
‫همه گلایه میکنن، ولی کسی وظیفه‌شو انجام نمیده. ‫به غیر از بوچیرو.
‫اون کیه؟ - ‫همونیه که جسد این معمار رو پیدا کرده. -
‫به جای اینکه بگه، منو سَنَنَه، ‫صاف رفته اداره‌ی پلیس.
‫بنازم به حافظش. ‫حتی یه زن بلوند رو هم یادشه.
‫هنوز قاتلو گیر ننداختن.
‫اون حسابی انداختشون رو غلتک. ‫یه چیزی درباره لوله هم گفته.
‫و یه چیز دیگه. ‫یه کیفی که ستاره ایتالیا روشه.
‫ستاره دریایی.
‫چی داری میگی؟ ‫ستاره‌ی چی چی؟
‫خب...ستاره‌ی دریایی هستش. - ‫تو از کجا میدونی؟ -
‫دیدمش.
‫ببخشید، لطفاً، معذرت میخوام.
‫اینقدر هول نباشید.
‫چیزی پیدا کردی؟ - ‫نه. -
‫بوچیروت میتونه بین این فلک زده‌هایی باشه که ‫پروژ‌ه‌هایی رو
‫برای ساخت مقبره‌های خانوادگی انجام میدن،
‫به این امید که، ‫یکی پیدا بشه، بخرشون.
‫هنوز حالیشون نشده بابا دیگه ‫جایی برای ساخت مقبره وجود نداره. حتی اندازه یه ارزن.
‫آینده، تو سوزوندن جسد هستش.
‫ما داریم تو عصر، خونه‌های قوطی کبریتی زندگی میکنیم. ‫اسمش اینجاست یا نه؟
‫اسم بوچیرو نیست، ‫ولی اسم گارونه اومده.
‫گارونه، شرکت برادران زاواتارو، بُرش دهنده‌ی سنگ مرمر. - ‫که چی؟ -
‫این معنیش یعنی چی؟
‫یعنی مشتری رو برش دهنده برامون آورده نه معمار.
‫واقعاً قلبم داره تیر میکشه قربان.
‫انگار هنوزم می‌تونم کنار این نقاشی ببینمش، ‫گارونه،
‫یه آدم دوست داشتنی و بی همتا بود.
‫واقعاً بغض گلومو گرفته. ‫نبودش خلا بزرگیه.
‫آخه کی؟ ‫آخه کی انگیزه کُشتنشو داشته؟
‫منم میخواستم همین سوالتو ازتون یپرسم، ‫آقای وولرو.
‫قطعاً هیچی کی. آره، هیچکی.
‫راست نمیگم؟ ‫اون شب مُردنش، اینجا بود.
‫اون شب، گارونه رو دیدید.
‫چیزی بهتون گفت که شاید بتونه کمک حالمون بشه؟
‫نه. چیز به خصوصی نگفت.
‫به لحظه. انگار مغزم داره روشن میشه.
‫جزئیات دارن میان جلو چشمم.
‫خواهرای پیوانو هم اون شب اینجا بودن؟ - ‫آره، آره. -
‫بعد یکیشون یه چیزی گفت... ‫چی گفت؟
‫"امشب، همه میریم گُل فروشی.", ‫بعد گارونه گفت:
‫"نه، امشب از گل خبری نیست. من با سنگ سر و کار دارم". ‫دقیقاً همینو گفت.
‫واقعاً گفت: ‫"با سنگ‌ها سر و کار دارم".
‫اولش، ‫هیچ کی نفهمید منظورش چیه.
‫میتونه یه ارتباطی با...
‫سلاح قتل داشته باشه. ‫فقط یه حدس زدم.
‫بازم حدس بزنید. - ‫بعدش، یه چیز دیگه هم گفت. -
‫یه چند تا حرکات موزون انجام داد و گفت:
‫"بزودی پولدار میشم و همه‌ی این مزخرفات رو میخرم
‫و آویزونشون میکنم تو دستشوییم." شرمندم. ‫نه بابا. از این کارا نمیکنه.
‫آره، چون مُرده.
‫خانم دوسیو ‫چه افتخاری که شما رو اینجا می‌بینم.
‫آقای سانتاماریا رو می‌شناسید؟
‫امروز موقع ناهار، همو دیدیم.
‫یکیو پیدا کردم که، ‫نیم ساعت بعد قتل،
‫صورت قاتلو دیده. ‫میخواید ببینیدش؟
‫کسی خونه هست؟
‫کسی هست؟
‫شما کی هستید؟
‫من بازرس سانتاماریا هستم.
‫و منم همکارشون، دِ پالما هستم. - ‫خانم دوسیو شما رو فرستاده؟ - ‫وظیفه ما رو فرستاده. -
‫کُنتس تابوسو شمایید؟ - ‫کُنتس بیاد بره تو کونم! -
‫ایشون کُنتس نیستن. - ‫پوزش می‌طلبم. -
‫باید شب بیاید.
‫اونا ماشیناشونو اونجا پارک میکنن.
‫بعد میان بالا و کارهای چندششونو، ‫تو دره انجام میدن.
‫یه مشت مردم حشره صفت ریختن اینجا.
‫میشه صدای آه و ناله‌هاشونو شنید. ‫شهر داره پیشرفت میکنه، جنده‌ها هم همینطور.
‫این زباله‌ها، این بهشتو نابود کردن. ‫از بس بُکُن بُکُن راه انداختن.
‫از شکاف حصار میان تو. - ‫خب چرا نمیبندیدش؟ -
‫آب در هاون کوبیدنه. ‫از جنگلم خوشتون میاد؟ از زمان مرگ سیچی بیچارم،
‫به یه شاخه‌ـش هم دست نزدم.
‫توت فرنگی‌های وحشی رو له نکنید. ‫یکم دوست دارید؟ افتادید؟
‫نگاه چقدر قشنگه. ‫یه حموم قرن هفدهمی هستش.
‫مجبور شدم آبشو ببندم. ‫چون ملت کرده بودنش، توالت سیار.
‫خانم، میخوام یه چند تا سوال از خواهرتون بپرسیم.
‫در مورد همون زنه که دستش لوله بود؟ - ‫آره. - ‫باهام بیاید. -
‫شما چون پاهای ضعیفی دارید، ‫بهتره سوار این بشی.
‫هر دو تاتونو حمل میکنه.
‫بیاید دیگه، ترسیدید؟
‫از قطار کوچولوم، خوشتون میاد؟ ‫برای سیچی بیچارم ساخته بودمش.
‫فلج شده بود. ‫و دیگه بالا و پایین بردنش خیلی سخت بود.
‫دویست پوند هم وزن داشت، ‫حالا یکم کمتر یا بیشتر.
‫خواهرم تا سر حد مرگ میترسه که اون بلونده بیاد و ‫دخلشو بیاره.
‫برای همینم تا الان، ‫دربارش لام تا کام حرف نزده بود.
‫دیگه حتی تو روشنایی روز هم، بیرون نمیره.
‫اینم از خواهرم.
‫خانم، میشه درباره اون زنی که کیفی با نشان ستاره داشت، ‫برامون بگید؟
‫خانم. - ‫شرمندم. -
‫غذاش خوب هضم نشده بود و نتونسته بود بخوابه... - ‫بزارید خودش حرف بزنه. -
‫نه، الان خیلی مضطربه.
‫بهتره الان من بهتون بگم. ‫جیک و پوک قضیه رو میدونم.
‫اون شب، ‫لوبیا پُلو خورده بودیم.
‫میدونید که چجوریه؟ سر دل میمونه.
‫برای همین خواهرم رفت بیرون. ‫چه ساعتی؟ - ‫حدود 11 شب. -
‫بعدش خواهرم، از باغ رد میشه...
‫و راهشو مستقیم تا دره فاحشه‌ها ادامه میده...
‫آخه همیشه آدم رمانتیکی بوده. ‫شاید داشته به صدای جیرجیرک‌ها گوش میداده...
‫ولی یه دفعه، ‫یکی از ماشینایی که اونجا پارک کرده بود،
‫چراغاش روشن میشه و میخواد بره. ‫بعد خواهرم یه صدای عجیبی میشنوه و...
‫و یه موجود از پشت بوته‌ها میزنه بیرون
‫خواهرمو میبینه و با چوب میفته دنبالش.
‫که البته ظاهراً لوله بوده و ‫طرف مثل گاییده شده‌ها، جیغ میزده.
‫قیافه‌ـشو دیده؟ - ‫هیولایی از یه کابوس. -
‫وقتی رسید خونه، قلبش اومده بود تو دهنش. ‫بعدش تو روزنامه خوند که،
‫یه زنی زده با همون لوله، ‫گارونه رو خدا بیامرز کرده.
‫تا امروزم ازش حرفی نزده بود.
‫وقتی داشتم با خانم دوسیو حرف میزدم، ‫یه دفعه عقلش اومد سرجاش.
‫و همه چی مثل روز براش روشن شد.
‫اون زن یه کیف ساحلی داشته که یه ستاره دریایی، ‫روش گلدوزی شده بوده.
‫ستاره دریایی؟
‫حالا میشه این دره رو از فاحشه‌ها پاک کنید؟
‫از معاون رییس هم خواستم...ولی به تخمشم نگرفت. ‫آخه کجای زندگی کردن بین سلیته‌ها، خوبه؟
‫آقای بوچیرو، این از دید شما، ‫شبیه یه ستاره به شکل ایتالیا هستش؟
‫نه راست میگید. ستاره دریایی هستش.
‫به طور خلاصه، ‫اون زن بلوند، بعد قتل، نزدیکی جنگل بوده.
‫دوسیو و کامپی کجا بودن؟
‫پولدارا نیازی به عذر داشتن ندارن.
‫شاید برای این ندارن، چون با هم رابطه دارن. - ‫نه... -
‫چرا نه؟ - ‫بهش بگو. -
‫ماسیمو کامپی...
‫همجنسگرا هستش.
‫باید بدویم. خداحافظ. - ‫خداحافظ. می‌بینمت. -
‫نه! ملت ما رو می‌بینن. - ‫چرا همیشه در ماشینو قفل میکنی؟ -
‫نگران دزدا هستی؟ - ‫یه ماشین آخرین سیستمه... -
‫ماسیمو، کلاً از نظرت، ‫من یه احمقم، مگه نه؟
‫اصلاً و ابداً. ‫به نظرم تو پسر خیلی باهوشی هستی.
‫واقعاً؟ - ‫آره بابا. -
‫قسم بخور. - ‫قسم میخورم. - ‫خوشحالم، میدونی؟ -
‫چون شکاکی و عدم امنیت، ‫بدترین خصوصیت اخلاقیمه.
‫امشب برای شام میای؟ - ‫نمی‌دونم. - ‫کسی نیست. تنهاییم. -
‫هورا! پس من فردا میرم زاواتارو.
‫نگاه چجوری پارک کردن. - ‫زاواتارو؟ -
‫دارم رو قتل گارونه تحقیق میکنم. ‫بخاطر تو انجامش میدم. افتادم رو غلتک.
‫چه تحقیقاتی؟ این که مشکل تو نیست. - ‫چی میگی؟ تو، توی این قضیه درگیری. -
‫نه، خواهشاً بیخیال شو.
‫قربونت برم که اینقدر بهم قوت قلب میدی و ‫ببخشید که اگه نگرانتم.
‫بسه.
‫بزار توضیح بدم. ‫یه سوتفاهم شده.
‫منو ببخش ماسیمو. - ‫بس کن. - ‫منو ببخش. - ‫آبرومو نبر. -
‫دیگه شرمنده، دست تنها و فقط یا یه خدمتکار، ‫دارم اینجا رو میگردونم.
‫تازه امروز قراره اوضاع روبراه بشه.
‫از نظرتون خیلی شام بد به نظر میرسه؟ - ‫نه، این حرفا چیه. -
‫دیگه تو رستوران‌ها هم، ‫یه زور غذای خوب گیرت میاد.
‫اون شب که با آمریکایی‌ها بودیم...
‫اینقدر حوصله‌ـش سر رفته بود که پیچید به بازی و ‫حق هم داشت...
‫فوتانای عزیز، علاقه‌ای به این که اون شب ویتوریو چیکار کرد، ‫ندارم.
‫ولی میشه بگی چه ساعتی فلنگو بست؟ - ‫اما... -
‫عزیزم! فونتانا اشتباه میکنه.
‫نخیر، نمیکنه. ‫پس جنابعالی هم هیچ عذر موجه‌ای نداری.
‫عذر موجه؟ عذر کیلو چنده؟
‫ویتوریو، یا رفته بودی پیش یه فاحشه، ‫یا تو گارونه رو کُشتی.
‫چی داری میگی برای خودت؟ - ‫خانم حتما شوخیش گرفته. -
‫نخیرم. ‫راستی یه چیزیو بهم بگو.
‫باشه خانم. - ‫یه... -
‫چند ماه پیش، ‫داشتی با ویتوریو،
‫یه گفتگوی مورد دار می‌کردی.
‫یه چیزی درباره یه شی ناپسند بود.
‫وقتی من نزدیکتر شدم، ‫یه دفعه موضوع رو عوض کردی.
‫فکر کنم اسمشم آوردی، ‫یادت میاد؟
‫بابا چیز خاصی نبود. - ‫ولی بازم میخوام بشنومش. -
‫یه چند تا مدیرای هلندی، ‫از شرکت آیندهوون،
‫اومده بودن باهامون معامله کنن و ‫گفته بودن یه چیزایی خریدن...
‫آخه چجوری بگمش؟...
‫یه چند تا کیر سنگی...
‫که یه طراح سنگ مرمر از امیلیا ساخته بودشون
‫اسم این آدمی که ساختشون چی بوده؟ - ‫زاواتارو. -
‫خوبه. همینو میخواستم بدونم. - ‫همین؟ - ‫آره. -
‫شاید قضیه تصادفی بوده، ولی... - ‫این ویلای اون زنای دیوونه هستش. -
‫و اینم ویلای کامپیه. ‫عجب دنیای کوچیکیه.
‫آقای سانتاماریا، با شما کار دارن.
‫خانمه!
‫الو؟ - ‫آنا کارلو دوسیو هستم. -
‫شب بخیر. - ‫با خانم تابوسو حرف زدید؟ -
‫آره، زدم. ممنون. - ‫کمکی هم کرد؟ -
‫امشب می‌فهمیم. - ‫چرا؟ -
‫امشب قراره با یه تیم، ‫یورش ببریم تو زمین اون خانم.
‫واقعاً؟ خوبه. خوشحال شدم.
‫خبرای بیشتری براتون دارم. ‫میتونه مهم باشه.
‫آره؟ چی هست؟
‫پشت تلفن نمیشه. شاید داره شنود میشه. - ‫تلفن خودتون رو میگید؟ -
‫نه! تلفن شما!
‫میشه صبح بیاید خونه‌ـم؟ - ‫حتماً. -
‫ساعت ده منتظرتونم. در پناه خدا. - ‫ممنون. شب بخیر. -
‫بهش درباره حمله گفتم، چون یه فکری دارم. - ‫میدونم. - ‫منظورت چیه؟ -
‫هیچی. فقط دارم میگم آمادم. تو آماده‌ای؟ - ‫چه جورم. -
‫بسه. ‫سرم دیگه داره گیج میره.
‫چی شده؟
‫فکر کنم...
‫اگه بچه دار میشدیم، ‫دیگه اینقدر با هم بحثمون نمیشد.
‫بابا شوخی کردم.
‫گوش کن.
‫میای صبح شنبه بریم بازار بالون؟
‫یه چیزایی برای ویلا میخریم. - ‫چرا؟ اینجا همه چی داریم. -
‫تو اتاقتم همینطور.
‫اتاقم؟
‫آره. چرا؟
‫هر کی تو اتاقای جداگونه میخوابه؟
‫فقط خدا کنه، ‫انباری رو نداده باشی به من.
‫البته لیاقت یه بدبختی مثل من، انباری هم نیست. - ‫بیخیال بابا. -
‫روزا تو قلعه‌ت مثل سیندرلام، ‫ولی بعد نصف شب، بازم یه خدمتکار بدبختم.
‫کافیه. ‫دیگه تحملتو ندارم.
‫بیخیال زن‌ها شدم چون همش غر میزنن، ‫ولی تو از اونا بدتری.
‫پس برگرد پیش زنات.
‫آره. چطوری؟
‫نه، تو باغ بودم. ‫مجبور شدم بدویم.
‫چه حمله‌ای؟ ‫تو خونه‌ی خواهرای تابوسو؟
‫از کجا میدونی؟
‫گوشی دستت. ‫الان برمی‌گردم.
‫هیچ کی تکون نخوره. ‫پلیس اینجاست.
‫تکون نخورید. - ‫من هیچ لباسی تنم نیست. -
‫پلیسا حمله کردن. ‫واقعاً ازتون ممنونم. - ‫فقط انجام وظیفه هستش، خانم. -
‫گرفتمت. - ‫داری به کجام دست میزنی، دیوس؟ -
‫بگو من با تویم. ‫امر دیگه؟ نیکوزیا. -
‫بگو خانم با تویه. - ‫بیا بریم، عروسک خانم. -
‫نمیخوام بیام. ‫ولم کن، ولم کن.
‫به همسراتون میگم. - ‫لخت تو یه مکان عمومی داری برای خودت میگردی. -
‫اینجا یه ملک خصوصیه. ‫گُل گفتی. بیا بریم. -
‫من یه مشتریم. مگه جرمه؟ - ‫آره. چون اینجا خونه‌ی منه. -
‫معلومه، یه فاحشه خونه هستش.
‫برید! ‫از این طرف.
‫به خانم کمک کن. تو دردسر افتاده.
‫از این طرف.
‫نترس. ‫چرا فرار میکنی؟ نیکوزیا.
‫جلوی اون زنیکه رو بگیر.
‫نیکوزیا! کوویلو! ‫ورودی ویلا را مسدود کنید.
‫من 5 تاشونو دستگیر کردم. ‫چرا منو تنها گذاشتید؟ بابا کجایید؟
‫آروم بگیر.
‫دارن میان بالا.
‫رفت اونطرف.
‫بیا ببینم. - ‫کُسخلی؟ نمی‌بینی من مالک خود اینجا هستم؟ - ‫شرمندم. -
‫تو! بیا ببینم. - ‫نه. -
‫خب؟
‫خب، یه چند تا دختر...یه پسرک جوون و ‫یه آقا.
‫آقای دی پالما، کجایی؟
‫تو رو جون مادرت، تو جواب بده. ‫من دیگه جون عربده زدن ندارم.
‫نیکوزیا، چیه؟ ‫ما اینجاییم.
‫اینا رو پیدا کردم...
‫همون کیف اون زن بلوند.
‫آروم بابا! خودم میتونم راه برم. ‫نگران نباش.
‫هوا شناسی گفت قراره از سمت شمال، ‫باد خنک بیاد.
‫فکر کنم تو مرز به باد گیر دادن. ‫چون ساعت 4 صبحه و داریم میپزیم.
‫خب، اسمت چیه؟
‫فاشیتی ارملیندا.
‫میخوای برم نزدیک آینه؟ - ‫نه، همینجا جات خوبه، شیرین عسل. -
‫هر شب تو اون باغ پخش و پلایی؟ - ‫این الان سوال بود؟ -
‫اگه جواب بدی، میفهمی که سواله. ‫یالا.
‫اونورو نگاه کن، ویرجینیا. ‫نمی‌تونن تو رو ببینن.
‫نگاه. خود طرفه؟ - ‫با دقت نگاه کن. شناختیش؟ -
‫نه، اون نیست. - ‫اونی که من دیدم، چجوری توضیحش بدم...
‫خیلی قد بلندتر بود...خیلی...
‫آخه کجای من شبیه اون دختر تحت تعقیبه؟
‫من نه بلوندم و نه قدم بلنده.
‫کی بهت گفته ما داریم دنبال یه بلونده، ‫قد بلند می‌گردیم؟
‫شهر کوچیکیه. خبرا زود میپیچه. میشه دیگه برم؟ - ‫آره. - ‫برو، برو دیگه. -
‫گور بابات... - ‫گمشو... -
‫دلقک بازی راه ننداز.
‫این یکی بلنده، ‫ولی بلوند نیست.
‫به نظرت یه جنده دِیلاق، نمی‌تونه کلاه گیس بلوند بزاره؟ ‫آخه اینم من باید بهت بگم؟
‫نه خانم. لازم نیست.
‫بعدی. - ‫بدشون به من. -
‫کسی از شماها، ‫یه بلونده قد بلند میشناسه که اینا رو بپوشه؟
‫با دیوار حرف میزدم.
‫میشه ما هم گورمون رو گم کنیم، قربان؟
‫از خدامونه. - ‫قربون لطفت. -
‫خاک بر سرت. - ‫لطفتو میرسونه، خانم. -
‫میدونیم کی مسئول این شب خاطره انگیز بوده.
‫اون دو تا فسیلی که صاحب اون ملکن. ‫بهشون بگو برن در خودشون بزارن، باشه؟
‫حتما میگم. - ‫ممنون قربان. - ‫به امید دیدار. -
‫شنیدی اون افریته چی گفت؟ ‫باید ازمون محافظت کنید.
‫باشه، ارتش رو خبر میکنیم. ‫الو؟
‫سلام عالیجناب!
‫رئیس زنگ زد. ‫جزئیات حمله رو میخواست.
‫بهش گفتی اون کیفو نزدیک ویلای آقای کامپی، ‫پیدا کردیم؟
‫گفتم. بعد به زمین و زمان فحش داد و ‫قطع کرد.
‫گاهی وقتا، میگم عجب غلطی کردم که پلیس شدم.
‫بارزس‌ها! بازرس‌ها! ‫یه خبری شده.
‫آره. من میخواستم یه نونوا بشم.
‫کلاً موقع سحر، سرم انگار داره میترکه.
‫آره، تو سحر، تخم‌های آدم هم به این وضع دچار میشن.
‫می‌تونیم فریاد پیروزی سر بدیم. ‫نگاه کنید.
‫همون یارو همجنس بازه... ‫اون کونیه.
‫همونیه که دیروز پشت تلفن، ‫دربارش خرف زدم.
‫وقتی داشتم اون یارو رو تعقیب میکردم.
‫اینم تو حمله دستگیر شده. ‫چون هیچ کارت شناسایی با خودش نداشت.
‫این بارونی هم که، کاملاً اندازشه.
‫یعنی تقریباً. - ‫کارت شناسایی نداشتم، چون خونه یکی از آشناهام جا گذاشتمش. -
‫اصلاً نمی‌فهمم چرا این پلاستیکو، ‫تن من کردید.
‫می‌تونی درش بیاری. - ‫ممنون. -
‫این آشنایی که میگی، ‫کجا زندگی میکنه؟
‫جواب بده.
‫منتظرم. - ‫رو تپه. -
‫اسمش چیه؟
‫نمی‌خوای بهمون بگی؟
‫نمی‌خوام اونو درگیر قضیه کنم.
‫یه آدمیه با موقعیت اجتماعیه بالا.
‫اطلاعات شخصیشو گیر بیارید و بزارید بره. - ‫بزاریم بره؟ -
‫همیشه این کیف پولمو، جا میزارم.
‫پس شمایید، بازرس. - ‫صبح بخیر. -
‫به این زودی کارو شروع کردید؟ - ‫زود پا شدم، چون شب بی خوابی کشیدم. -
‫به خاطر نگرانی؟ - ‫به خاطر گرما. -
‫ملت باید از این شهر برن. ‫باغبونمم همین کارو کرده.
‫خواهشاً نگید اتفاقی داشتید از اینجا رد میشدید. - ‫نه، اینجوری نیست. -
‫حمله خوب پیش رفت؟
‫از کجا فهمیدید؟ - ‫آنا کارلا، دیشب بهم زنگ زد. -
‫خبرچین غیورش، بهش گفته بود. - ‫و این شخص کی هستن؟ -
‫یه شخصیت جدید تو ‫تئاتر خصوصیتون؟
‫احتمالاً حرف اشتباهی زدم.
‫پس فکر کنم دیگه نتیجه حمله رو هم می‌دونی.
‫چرا باید بدونم؟
‫هفت تا روسپی، سه تا مرتیکه و ‫یه جوونک به اسم للو ریویرا.
‫چرا اینا رو به من میگید، آقای سانتاماریا؟ - ‫خودت یه حدسی بزن. -
‫تاکتیکای بازجوییه پلیس‌های ما رو باش.
‫دیشب، اون تو ویلای تو بود. - ‫دیگه لفظ قلم باهام حرف نمیزنی. -
‫آقای ریویرا بهتون گفته اینجا شام خورده؟
‫چنین حرفی نزد.
‫یه آدم محافظه‌کاره. ‫یه جنتلمن واقعی هستش.
‫یعنی چی؟ اگه اون بهت نگفته، ‫پس از کجا میدونی ما با هم دوستیم؟
‫حالا چرا اینقدر جلز و ولز میزنی؟ - ‫از کجا میدونی؟ خانم دوسیو بهت گفته؟ -
‫اون نگفته. - ‫الان تو داری جلز و ولز میزنی. -
‫ناسلامتی یه آدم کُشته شده... - ‫این کارت یه سوظن نامعقول هستش. -
‫دارم وظیفه‌ـمو انجام میدم.
‫اینقدر تو کار و زندگی مردم فضولی نکنید...
‫میدونم اینجا خونه‌ـته، ‫ولی عربده نزن،
‫آقای کامپی. - ‫تو هم عربده بزن. -
‫ممنون. لازم ندارم.
‫برو و خانم دوسیو رو ببین.
‫آخه دوست نداره منتظرش بزارن.
‫بگو چرا ریویرا، ‫دیشب موقع حمله...
‫از اینجا رفت؟
‫سادست، بازرس.
‫یه لشگر جنده اونجا بوده. ‫اونم احتمالاً خواسته بره یکیشونو ببینه.
‫نکنه این جرمه؟
‫شاید از نظر تو باشه.
‫نه، نه، عزیز جون ‫تو جلسه‌ای که با شعبه‌هامون داریم،
‫نظرمو میگم. ‫باید از نه به پنج، کاهش پیدا کنیم.
‫قطعاً...قطعاً.
‫می‌دونیم. ‫قبلاً بهشون گفتیم. ولی...
‫برو اتاقت، فرانچسکا.
‫مزاحم بابات نشو. - ‫خیله خب. همین الانشم داریم به آلمان جنس صادر میکنیم...
‫کاملاً در اختیار شما هستم. ‫چقدر هم وقت شناسی.
‫آره. ‫ما فقط وقتی دیر میرسیم که بخوایم دزدا رو شکار کنیم.
‫میشه بدونم کجا داریم میریم؟
‫یه کیفم نگاه کنید. ‫یه کارت زرد توشه.
‫میخوام بریم یه جایی.
‫چرا به آقای کامپی، درباره حمله گفتید؟
‫آهان! برای همین جوشی شدی.
‫ماسیمو کلاً آدم شایعه پراکنی هستش.
‫منم میخواستم بهش ثابت کنم که، ‫همیشه در جریان همه‌ی چیزا نیست.
‫ولی حق با شماست.
‫منو میبخشید؟
‫آره، حتماً.
‫برادران زاواتارو. تولید کننده‌ی سنگ مرمر، گرانیت ، ‫هنر و صنایع دستی، بناهای یادبود تشییع جنازه.
‫سنگ و بازم سنگ. نکته اینجاست که، ‫روزی که گارونه کُشته شد، گفت:
‫"امشب، با سنگ سر و کار دارم". ‫چرا اینجاییم، خانم؟
‫دیروز فهمیدم که، ‫یه چند تا آدم هلندی، از کجا اون چیزو خریده بودن...
‫فهمیدم. گرفتم.
‫شاخکام داره مجنبه، ‫بوی یه قاتلو حس میکنم.
‫اسلحه داری؟ - ‫بیا یکم جدی باشیم. -
‫کسی اینجا هست؟
‫از حرفی که قراره بزنم، جا نخور.
‫جا خوردن تو لغت ناممم نیست.
‫شما صاحب اینجایید؟
‫آقای زاواتارو؟ - ‫بله. -
‫ما از هلند اومدیم. ‫شما اشیای خاصی تولید می‌کنید؟
‫به چه چیزایی علاقه دارید؟
‫چیزای ویژه...
‫میشه این چیزای ویژه رو ببینیم؟
‫فقط یه لحظه. ‫برم به برادرم اسوالدو، خبر بدم.
‫اون تو آلمان کار میکرده، آلمانی بلده. - ‫ببینید، نیازی نیست. من خودم ایتالیایی هستم. -
‫پس چرا به این خانم اجازه میدید، ‫اینجوری حرف بزنه؟
‫داره تمرین میکنه.
‫اینجا غرفه فانتزیمون هستش.
‫برادرم اسوالدو، یه هنرمنده.
‫شبکه فروش خاصی دارید؟
‫نه. ‫مستقیم از تولید کننده، میرسه دست مشتری.
‫این یکی...اندازش استاندارده.
‫ببخشید، سیگار دارید؟ - ‫نه. -
‫برادرم اسوالدو سعی کرد یه نسخه مینیاتوری از سنگ مرمر، ‫بسازه.
‫ولی بدرد نمیخوره.
‫هیچ کی از کارمون قدر دانی نمیکنه. ‫تقاضاهای خواستن اینا کمه.
‫این چیزا می‌تونن همه جا، جا بیفتن.
‫یه اندازه بزرگشم اینجا داریم.
‫سایز سلطان!
‫تو سوئد، اونا اینا رو تو حیاط باغشون، ‫نصب میکنن.
‫اگه فقط برای خودتون می‌خواید، ‫قیمت یکی یا دوتاش، زیاد درمیاد.
‫اگه یه شرکت هستید و ‫می‌خواید محصولاتمون رو توزیع کنید،
‫اون موقع براتون یه تخفیف تپل، در نظر می‌گیریم.
‫شما کی هستی قربان؟ یه بازرس؟ - ‫نه، من یه وکیلم. -
‫من نماینده خانواده‌ی معمار گارونه هستم.
‫خانواده‌ی گارونه؟
‫پس ایشون کیَن؟ ‫یکی از دوستای گارونه؟
‫خانم یکی از اقوامشون هستن.
‫واقعاً؟ - ‫خبر دارید گارونه، سه شنبه شب، کُشته شده؟ -
‫چه ربطی به ما داره؟
‫می‌خواستیم در مورد سهمی که گارونه با شرکت شما داشته، ‫اطلاعات کسب کنیم.
‫سهم؟ اینجا از یه سر سوزنش گرفته تا اون سلطانش، ‫مال خودمه.
‫به اون با هر فروش، ‫یه کمیسیونی میدادیم.
‫بیست درصد.
‫ولی تو یه سال، ‫فقط تونست 20 تا بفروشه.
‫سهمی در کار نیست. ‫گرفتید؟ سهم بی سهم.
‫اینجا سهم برای کسی خیرات نمی‌کنیم. ‫بزن به چاک، هم تو و هم این جنده.
‫حرفای آخرتو خوب نشنیدم.
‫تو یه وکیل نیستی.
‫طرف بادیگارده. - ‫بیا بریم. -
‫نه، پلیسه. - ‫فکر کنم بادیگارده. -
‫اونا قاتلن؟ - ‫نه بابا. -
‫چون اگه بودن، اون چیزو
‫تو دفتر گارونه جا نمیزاشتن. ‫چون یه مدرک جرم میشه.
‫ولی فهمیدیم که سلاح قاتل، ‫متعلق به خود قربانی بوده.
‫با وسیله‌ی خودش، کُشته شده.
‫منو کنار ایستگاه تاکسی پیاده کن.
‫باید برگردی پیش خانوادت... ‫خانوادم الان پخش و پلان. -
‫دخترم رفته مدرسه.
‫و شوهرمم داره تو دفترش ناهار میخوره.
‫پس اگه بهم اجازه بدی... ‫دوست دارم برای ناهار، دعوتت کنم.
‫یه مکان رو بالای تپه میشناسم.
‫یه خونه مزرعه‌ای هستش. ‫به سلیقه‌ـت میخوره؟
‫آره، آره. به نظر خوب میاد. ‫حتماً.
‫اون بالا خنک‌تره. - ‫خب پس. -
‫گمشو بیرون.
‫دیوونه‌ای؟ ‫به پلیس گزارشتو میدم، فهمیدی؟
‫گردنتو میشکونم. - ‫کمک. -
‫من هیچ نقشه برداری نمی‌شناسم.
‫نمی‌دونم این معمار گارونه هم کیه.
‫کلاً هیچ کیو نمی‌شناسم.
‫چطور روت میشه؟
‫جاسوس کثیف. ‫ظاهراً اون جنده بسشون نبود.
‫تو دیگه کدوم مادر جنده‌ای هستی؟ ‫فک و فامیلشی؟
‫هیجده‌‌‌تا کیرمو شکوندید.
‫ولی میکُشمتون. همه‌ی شما بادیگاردا، ‫پلیس‌ها و هر هلندی.
‫صاف موقع تعطیلیشون، ‫اومدیم اینجا.
‫من تا حالا اینجا نبودم.
‫خب، شاید...
‫شاید؟
‫میخواستم بگم...شاید اینجوری قشنگتر باشه. ‫یعنی هیچ کی این دور و بر نباشه.
‫ساحل‌هایی بدون آدم، ‫کلاسایی بدون دانش آموز.
‫و اتاقای خالی برای زوج‌های نامشروع.
‫خدا میدونه چقدر میشه اینجا برای خودت، ‫عذر موجه ساخت.
‫یه حفره تو عذر شوهر من وجود داره، خبر داشتید؟ - ‫آره، میدونم. -
‫و شما هم از ساعت هشت و ربع دیشب، ‫اینو خوب میدونید.
‫درسته. ‫برای همینم دارم دربارش حرف میزنم.
‫کلاً هر بار که شوهرم شبو بیرون میگذرونه، ‫یه حفره تو عذر و بهونه‌هاش درکاره.
‫که دیگه داره هر شب اتفاق میفته.
‫همچنین یه حفره هم تو عذر ماسیمو کامپی وجود داره.
‫یه چیزیو میدونم. اگه اون کُشته بودش، ‫تا الان گفته بود.
‫شما ماسیمو رو خوب نمی‌شناسید.
‫یه کم سعی کنید بهتر درکش کنید.
‫چرا میخندی؟
‫چون معمولاً هیچ کی ازم نمیخواد، ‫وقتی خودشم یه مظنونه...
‫بیام یه بدبخت دیگه رو درک کنم.
‫ماسیمو زود از کوره در میره، ‫ولی آدم فروتنی هستش.
‫سخاوتمنده...
‫بی ریا هستش... ‫و مهمتر از همه، خیلی باهوشه.
‫تا حالا شده شما و ماسیمو، از اینکه ‫به هر قیمتی باهوش بمونید، خسته شده باشید؟
‫دیگه بهای باهوش بودنه.
‫بهایی که خوب هم از پسش برمیاید.
‫هوش فقط برای کُشتن زمان هستش و...
‫یه مزخرفه.
‫مزخرف؟
‫بیا لفط قلم حرف زدنو بزاریم کنار.
‫برو بابا!
‫دیگه داری توهین میکنی.
‫منو میبخشی؟
‫فردا چی کاره‌ای؟ - ‫شوهرم دخترمو میبره ژنو. -
‫آخه تو این دور و زمونه، ‫آدمربایی خیلی زیاد شده.
‫جاش تو سوئیس امن‌تره. ‫مثل اینه که، تو بانک بزاریمش.
‫چرا پرسیدی؟ - ‫تا به تورمون، یه رستوران بسته‌ی دیگه، نخوره.
‫در خونه‌ی من همیشه بازه. ‫ولی آشپز افتضاحی هستم.
‫الان منو دعوت کردی؟ - ‫آره، دعوتت کردم. -
‫فیله دوست داری؟
‫فلفلی شدشو. - ‫خوب فلفل هم میخرم. حله؟ -
‫پس در این صورت، ‫فیله باشه به عهده تو،
‫و بستنی، فلفل و چیزای دیگه، ‫به دوش من.
‫اینکه... - ‫کی؟ -
‫تو هم میشناسیش؟ - ‫آره. - ‫رفیق جون جونیه، شوهرمه. -
‫بسته‌ـست.
‫و اونم قطعاً زنش نیست.
‫چرا قایم شدی؟
‫تا خجالت زدش نکنم. ‫تازه، الان در حال انجام وظیفه‌ـم.
‫کجا بودیم؟
‫گفتی الان تو انجام وظیفه هستی.
‫بیا اعتراف کنیم که زاواتارو یه بن بست بود. ‫بهتره دنبال یه سرنخ دیگه بگردیم.
‫فضولی، گربه رو به کشتن میده.
‫بهتره سرت به کار خوت باشه. - ‫سلام. -
‫ایشون همکار ماهر ما هستن. ‫ریویرا از زیرمجموعه 4.
‫کمکتون رو لازم داره.
‫به طور اتفاقی، ‫این دفتر منتظر پذیرفته شدن،
‫یه چند تا پروژه، ‫توسط معمار گارونه نبوده؟
‫نمیدونم. می‌تونیم یه نگاهی بندازیم. - ‫ممنون. -
‫تو چه تاریخی، پروژه‌هاش رو ارائه کرده؟ - ‫نمی‌دونم. -
‫اصلاً نمیدونم اینجا اومده یا نه. - ‫این رفیقمون، تو نقش کارآگاه بودن، فرو رفته. -
‫آره، این همون چیزیه که میخوایم.
‫نه، میگم ‫با این همه آدمربایی، تیراندازی...
‫واقعاً باید این وظیفه رو به ما بدید؟
‫چی گفتید؟ ‫حتماً قربان.
‫خب؟ - ‫حتی بیشتر از قبل، از کوره در رفت. -
‫این دفعه، تقصیر ما نیست. - ‫چرا؟ -
‫آخه رستوران تعطیل بود. - ‫چه ربطی داره؟ -
‫چون وقتی غذا نخوری، اخلاقت آخوندی میشه. ‫چی گیرت اومد؟
‫از زاواتارو‌ها سوال کردم. ‫اونا عذر موجه دارن.
‫اون خشن‌تره، میگفت یه جوون لاغر مُردنی،...
‫ازش در مورد گارونه سوال کرده. - ‫للو ریویرا! -
‫خیله خب.
‫خودم به این قضیه ریویرا میرسم و ‫تو هم برو یه قهوه دیگه برای خودت بریز.
‫اوناهاش! اون یارو.
‫حتماً پلیسه. - ‫شبیه پلیسا نیست. -
‫قیافش دردسر سازه. ازش خوشم نمیاد.
‫اینجا، شستشو خونه هستش.
‫برای قرن‌ها، زنای تورینی، ‫لباساشون رو اینجا میشستن،
‫هنوزم جای قشنگیه.
‫میخواید برید یا بشینید؟ ‫اینجوری فقط باعث مزاحمت میشید.
‫صبح بخیر بازرس. ‫خوشحالم که می‌بینم، به سخنرانی‌های ما، علاقه دارید.
‫لطفاً، اصلاً احساس غریبی نکنید.
‫پو، پدر همه‌‌ی ایتالیایی‌ها و شاید تمام رودخونه‌های، ‫دنیا باشه.
‫ریشه شناسی اسمش، ‫از دریای مدیترانه هم، فراتر میره.
‫یونانی‌ها به این رودخونه "پوتاموس" می‌گفتن.
‫و پوتوماک هم اسمیه که سرخپوستا، به رودخونه‌ای که ‫از کارولینا رد میشه، دادن.
‫ویرجینیا! - ‫درسته، ویرجینیا! -
‫عکس بعدی...نه این نیست. ‫این یکی از دوستامون هستش.
‫مشاور باستان شناسی بودن که ‫با مستند ما همکاری کردن.
‫معمار گارونه، ‫که متاستفانه عاقبت بدی نصیبش شد.
‫و این پایان سخنرانی ما درباره‌ی شستشو خانه‌های،
‫تاریخی حومه تورین هستش. ‫ممنون.
‫چرا پیش زاواتاروها رفتی تا در مورد گارونه بپرسی؟
‫میدونید منو کتک زدن؟ میشه بهشون اتهام بزنم؟ - ‫آره. -
‫برای چی رفتی؟ - ‫ترجیح میدم بهتون نگم. -
‫ببین، ما اونقدر مدارک علیه‌ـت داریم که ‫بکشونیمت دادگاه.
‫اگه فکر میکنی میتونی منو بترسونی، ‫در اشتباهی.
‫چرا نگفتی شب حمله، ‫تو خونه ماسیمو کامپی بودی؟
‫از کجا فهمیدی؟
‫خودش بهم گفت. - ‫واقعاً؟ -
‫راحت اعتراف کرد؟ ‫خجالت نکشید؟
‫جوابمو بده.
‫راستشو بگو...
‫آقای ماسیمو کامپی، یه مظنون اصلیه؟
‫نگاه...
‫اگه بهم بگید آقای کامپی مظنون نیستش، ‫واقعاً میخوره تو برجکم.
‫نه بخاطر اینکه از دستش ناراحتم، ‫البته شاید یکم باشم.
‫ولی بخاطر اینه که...
‫خیلی مغرورانه باهام رفتار میکنه.
‫که چی؟
‫برای همین سعی میکنم تحت فشار قرارش ندم،
‫چون میدونم عشق مثل یه زنجیر نیست، نه؟
‫از اون گذشته...
‫با هم به هم زدیم.
‫واقعاً داغونم. ‫دیگه نمی‌تونم زندگی کنم.
‫و برای همین... ‫آخرین امیدم برای اینکه بتونم برش گردونم...
‫و با اینکه گفتنش درست نیست، ‫ولی اینه که...
‫بتونم مهر تایید رو تو چشماش ببینم.
‫و بهش ثابت کنم این پارچه بدرد نخور...
‫میتونه اونو از دردسر بیرون بکشه و ‫به پلیس‌ها هم کمک کنه، قربان.
‫فقط میخوام بشنوم که میگه: ‫"باریکلا بهت للو. ممنونم.".
‫فقط همین، قربان.
‫اهل جنوبی، مگه نه؟
‫آره. ولی سعی میکنم قوی باشم.
‫وقتی مجبورم کردید دیشب، ‫اون لباس زنونه رو بپوشم،
‫باهام خیلی مهربون بودید. ‫دلیلشو میدونم.
‫جنوبی‌ها قلب بزرگی دارن.
‫بعدشو بگو. - ‫الان میگم. -
‫اولش به بوچیرو مشکوک شده بودم.
‫چون فکر می‌کردم رقیب گارونه هستش. ‫که جاده خاکی بود.
‫شنیدید میگن وقتی یه در بسته بشه، ‫یه در دیگه به روت باز میشه؟
‫به دفاتر مجوزهای ساختمان در تالار شهر یه نگاهی انداختم و ‫متوجه شدم که...
‫دیگه به اندازه کافی گفتم.
‫فقط باید بدونید که تو مسیر درستی هستم. - ‫همین؟ -
‫بابا یه کم رو هیکلمون حساب باز کن.
‫امشب منتظر یه تماس تلفنی هستم تا ‫یه قرار برای صبح داشته باشم.
‫که به نظرم، همه چیو روشن میکنه. - ‫با کی؟ - ‫نمی‌تونم بهت بگم. -
‫این راز کوچیک بین ماست.
‫فردا بعد اینکه حرفام با اون شخص تموم شد،
‫برمیگردم و قربون و صدقم میرید.
‫مراقب باش. - ‫خیالتون تخت. -
‫میدونی همکار سیسیلیم چی میگه؟
‫کسی که به دنبال چیزی باشه که نباید باشه، ‫اونچی که نمی‌خواد رو پیدا میکنه.
‫ما هم یه جمله مناسب داریم.
‫مال بد، ‫بیخ ریش صاحبشه.
‫ولی من قبلاً مال خودمو پیدا کردم. ‫خداحافظ.
‫از فردا به بعد، مراقبش باش.
‫اون وقت فکر میکنن چشمم یه کونی رو گرفته.
‫اینا همین الان فکر میکنن، من کونیم.
‫خاک بر سر این پارک کردنت.
‫باز خوبه چاق نیستم.
‫اون دیگه چی میخواد؟
‫کی؟ آهان ریورا هستی.
‫نه، آقای سانتاماریا بیرونه. ‫میتونی با من حرف بزنی.
‫یه ماشین افتاده دنبالت؟
‫نه، ما دنبالت نیستیم.
‫با ماشینی با گلگیر خراب نداریم.
‫چرا درو باز نمیکنی؟ - ‫چون از فرط ترس، ریدم به خودم!. -
‫اول زاواتارو کتکم زد. ‫حالا هم یکی داره شکارم میکنه.
‫شاید بازم زاواتارو باشه. ‫بابا من دارم با شما همکاری میکنم.
‫قربون لطفتون بریم، ممنون. - ‫باعث افتخارمه. -
‫باید بفهمید اون ماشین متعلق به کیه. - ‫باشه. بررسیش میکنیم. -
‫میدونی یه فیات سفید رنگ که گلگیر سمت چپش خرابه و ‫پلاکشم نا‌شناخته هستش، مال کیه؟
‫نمیدونی؟ پس چه غلطی میکنی؟ ‫کِپیدی؟
‫اون تو چی داری؟ - ‫ما بیشتر از صد تا فروشگاه رو گشتیم. -
‫همه‌ی سوپرمارکت‌ها رو هم همینطور. ‫هیچ کی اینجور کیف‌ها رو تو تورین نمیفروشه.
‫پلیس همیشه آویزونه کمکه، ‫همیشه دستاش بستست.
‫پلیس نمیتونه عین آدم شلیک کنه، ‫نمیتونه حتی یه تیکه گه رو پیدا کنه.
‫نگاه این منظره دریایی، چقدر دوست داشتنی هستش، ‫آقای وولرو.
‫اسممو نیار. ‫آخه چند صد بار باید بهت اینو بگم، احمق جون؟
‫من از اینجا چیزی نمیخرم. ‫از لندن میخرم.
‫ولی عجب منظره‌ای هم هست. کی کشیدش؟ - ‫هر کی که شما بگید. -
‫آهنگ عشق من به همه چیز رو، دارید؟
‫یه موسیقی کلاسیک هستش.
‫جان بربریک خوندش. ‫بابا خیلی تابلویه.
‫بربریک...گربه‌ها. ترکوندن.
‫ما رو باش با کی حرف میزنیم.
‫یه تختش کمه.
‫میشه باهاش فلفل خرد کرد؟ - ‫باهاش همه چیو میشه خرد کرد. -
‫این روزا، ‫داشتن این جور چیزا، خیلی رو بورسه.
‫قیمتش چنده؟ - ‫پنج هزارتا. مفته. -
‫و این یکی؟ - ‫شش هزارتا. -
‫پس میخرمش. - ‫از این خرید پشیمون نمیشید. -
‫این چیه؟
‫یه هدیه برای یه نفر.
‫قشنگه. - ‫و این چیه؟ -
‫یه هدیه برای یه نفر.
‫فاینزای اصل هستش.
‫مال سال 1700 هستش. نظیر نداره. - ‫دو تا ازش میخوام. -
‫ولی دو تا نسخه بهتر هم ازش داریم.
‫قیمتش 40 هزارتا هستش. ‫تخفیف هم داره.
‫ببخشید قربان.
‫من اشتباهی هر دو تاشونو برداشتم.
‫موندم سرم با کجام بازی میکنه. - ‫اگه خانم هم دچار اشتباه شده، -
‫شاید دسته هونگ رو هم اشتباهی برداشته. - ‫چه دسته هونگی؟ -
‫یه دسته هونگی به این بزرگی. ‫یازده پوند وزنش بود.
‫حداقل قیمتش ده هزارتاست.
‫تو هم بازارچه بالون میای؟
‫خب، قراره یکیو تو قبرستون مبلمان دست دوم ملاقات کنم، ‫ولی...
‫همه امروز اومدن بالون.
‫بونتو، شوهرم، من، تو...
‫ماسیمو... - ‫ماسیمو؟ مگه دیدیش؟ -
‫فکر کردم میخوای اون رو ببینی. - ‫نه، یکی دیگست. -
‫کلاً ترجیح میدم نیبنمش. ‫فعلاً زوده.
‫ولی یه چیزیو میتونم بهت بگم.
‫فکر کنم میدونم کی گارونه رو کُشته.
‫بزودی ثابتش میکنم و ‫بعدش حرف میزنیم، خداحافظ.
‫خداحافظ ریورا.
‫ریورا.
‫بازرس سانتاماریا؟ اون یارو انگار یه چیز مهمی میدونه.
‫آره، تو بازارچه بالون و تو بخش مبلمان کهنه هستش.
‫درسته. راستی خانم دوسیو همسرش و ‫آقای کامی،
‫و بقیه هم اینجان. - ‫نزار زنه از جلو چشمات دور بشه. -
‫می‌بینم که تو هم اینجایی.
‫منظورت چیه؟ - ‫همین الان للو رو دیدم. -
‫للو؟ نه، من ندیدمش.
‫اومدم یه چیزی برای ویلام تو مونفراتو بخرم.
‫ولی اینجا چیزاشون حتی از عتیقه فروشی هم، ‫گرونتره.
‫میخواد یکیو تو قبرستون مبلمان ببینه. ‫یکم شیش میزد.
‫بهم گفت داره میفهمه قاتل کیه و ‫مدرک هم داره.
‫این دیگه چه داستانیه؟
‫بازرس سانتاماریا چی فهمیده؟
‫چرا از من می‌پرسی؟
‫حرف بدی زدم؟ - ‫والا چی بگم... - ‫خب دیگه... -
‫باید برم. فردا بهت زنگ میزنم. - ‫خداحافظ. -
‫این که خیلی دمده هستش. ‫نباید هر جایی وایستی.
‫بزارش سر جاش، فیلیشیا.
‫خسته شدی؟
‫بونتو رو گم کردم.
‫وای چه بد! - ‫چی؟ -
‫برید تو قبرستون مبلمان. - ‫چی شده؟ - ‫یه جنازه پیدا کردن. -
‫کجا بودی؟ - ‫این دور و برا می‌چرخیدم، نگاه می‌کردم... -
‫اتفاقی افتاده؟ - ‫نمی‌دونم. بیا بریم ببینیم. -
‫کجا بودی؟
‫کودن! تو...
‫و اون.
‫سرش خُرد شده. ‫با یه دسته هونگ برنزی. -
‫از کجا میدونی؟
‫بیا بریم! نیکوزیا، به دِ پالما گزارش بده.
‫آفای وولرو، کجا میرید؟ ‫قایم نشید، بیاید.
‫بیاید اینجا. - ‫برید کنار! برید کنار لطفاً. -
‫لازم نیست چیزیو به کسی توضیح بدم. ‫جواب سوال‌هاتونم نمیدم.
‫مگه اینکه یه دلیل خاص بهم بدید. ‫تازه بدون حضور وکیلمم، حرف نمیزنم.
‫فعلاً هیچ کَس مظنون نیست.
‫اینم یه بازجویی نیست.
‫این گزارشیه که باید به دادستان ارائه بدم.
‫و برای همینه که ما رو اینجا نگه داشتید و ‫مراقبمونید؟
‫اونم اینجا؟ - ‫آخه کمبود جا داریم. -
‫میشه هر کدومتون لطف کنید بهم بگید، ‫چرا امروز به بالون رفتید؟
‫و در ساعت 12:35 یعنی موقعی که،
‫آقای للو ریورا کُشته شد، کجا بودید؟
‫بونتو، جواب نده. - ‫لعنت، منظورت چیه؟ -
‫انگار چیزی هم برای قایم کردن دارم. ‫تازه، چرا من باید اول جواب بدم؟
‫چون تو اولین نفر تو صفی. - ‫اگه بخوایم با کسی شروع کنیم، تو اولی هستی. -
‫بیاید با خانما شروع کنیم. ‫خانم، مایلید شما اول جواب بدید؟
‫من رفتم بالون، تا یه چیزی بخرم. - ‫چی خریدید؟ -
‫قطعاً دسته هونگ برنزی نبود.
‫یه فلفل خرد کن بود.
‫خریدنش جرمه؟ - ‫این همه راهو رفتید بالون، تا فلفل خرد کن بخرید؟ -
‫ولی...
‫خانم، ریورا و گارونه رو خیلی خوب میشناخت.
‫دهنتو ببند. ‫نمیخواد واسه من نتیجه گیری کنی.
‫تا جایی که معلومه، تنها کسی که میتونسته بره بالون ‫و ریورا رو ببینه،
‫آقای کامپی هستش و ‫همه هم میدونن چرا.
‫خفه شو، دیوس. ‫من نرفتم اونجا تا اونو ببینم.
‫اصلاً روحمم خبر نداشت اونجاست. ‫آنا کارلا، تو یه چیزی بگو.
‫تو نوشتی باید، ‫شر گارونه کم بشه.
‫تو آخرین نفری بودی که با للو حرف زدی. ‫تازه میدونی با چی کُشته شده.
‫دیگه خیلی میدونی.
‫منظورت چیه؟ - ‫بازرس هم که دوست نداره ازت سوال بپرسه. -
‫شرم و حیا نداری؟ - ‫داستان چیه؟ - ‫من یه توضیح میخوام. -
‫آقای سانتاماریا، ‫میشه یه لحظه بیاید بیرون؟
‫پس همه چی تموم شد؟ ‫اسم و آدرسشون رو بگیرید و بفرستیدشون خونه.
‫اونا همشون مظنونن. ‫بعضیاشون حتی بیشتر.
‫و شاید حتی خیلی بیشتر. - ‫چرا لقمه رو دور دهنت میچرخونی؟ -
‫یه عالمه مظنون، که هیچ مقصری هم نمیشه از توشون پیدا کرد.
‫از الان میتونم تیتر روزنامه‌ها رو بخونم.
‫بازارچه بالون: قتلی خونین. ‫جامعه عالی تورین وحشت زده هستند.
‫من میشم عروسک خیمه شب بازیه، ‫کارخونه‌دارای پولدار.
‫از الان می‌تونم ببینم ‫شدی یه آدم شرور و فاسد،
‫که مقابل حزب حاکم، تا کمر خم میشی.
‫اصلاً لایق سانتاماریا نیستی.
‫همشونو بفرست خونه‌ـشون. ‫من رییستم و این یه دستوره.
‫تو افسر تحقیقات هستی. ‫نمی‌خوام تو این قضیه دخالت کنم.
‫چیزی که گفتمو یادت بمونه. ‫البته شتر دیدی ندیدی.
‫ما حتی همو ندیدیم. بدرود.
‫بازرس، هر سه تاشون مقصر هستن. ‫یک، دو و سه، قاتلن.
‫بشینید. - ‫دیوونه‌ای؟ - ‫چطور جرات میکنی؟ - ‫همه‌ـتون قاتلید. -
‫بازرس، اگه اینطوره، ‫پس اونم مقصره.
‫مقابل یه لشگر آدم شنیدم که ‫گفت: گارونه باید
‫کُشته بشه، تیکه تیکه بشه... ‫یادم نمیاد دقیق چی گفت، ولی...
‫میشه بشینید؟ - ‫گارونه یکی از بدترین دشمنای تو بود. -
‫واقعاً که خُل و چلی.
‫من و اون در حال تحقیق روی وان‌های سنگی بودیم.
‫همگی لال بشید. ‫کیر توش.
‫ولم کن، احمق.
‫آقای بونتو، یه دقیقه پیش، ‫اسم وان‌های سنگی رو آوردید.
‫آره. چرا؟ - ‫خوبه. -
‫اونایی که اهل پیدو مونت هستن، ‫می‌تونن بهم کمک کنن یه معما رو حل کنم.
‫چرا یه زن رختشورِ بد، ‫گلابی خوب گیرش نمیاد؟
‫زن رختشور چه ربطی به گلابی داره؟ - ‫تو تورینیز، گلابی همون معنی سنگ رو میده.
‫دقیقاً. - ‫یه زن رختشور بد، هرگز سنگ خوبی پیدا نمیکنه. -
‫چون از اونجا که یه زن بدکاره هستش، ‫نمیخواد لباس بشوره.
‫به انگلیسی معنیش میشه... - ‫اونش دیگه به یه ورمون نیست. -
‫آقای بونتو... - ‫بله؟ -
‫اون شب، گارونه بهتون گفت: ‫"قراره با سنگ‌ها، سر و کار داشته باشم".
‫درسته. - ‫و دیشب هم، ریویرا تو سخنرانی شما بود، -
‫چون به سنگ‌ها علاقه داشت. - ‫این دقیقاً همون چیزیه که منم دارم... -
‫با اجازتون ما میریم چند تا سنگ رو ببینیم. ‫زودی برمی‌گردیم.
‫دِ پالما، بزن بریم. - ‫کجا؟ - ‫یعنی هنوز نفهمیدی؟ - ‫چیو؟ -
‫این افراد همه مهمون ما هستن.
‫بهت که گفتم بار ماشین زیاده. - ‫بزار من حرف بزنم. -
‫آیا شما حسابدار سریونی از زیرمجموعه 4 هستید؟ - ‫بله، چرا؟ -
‫از مرکز بهمون زنگ زدن. ‫شما باید به شهر برگردید.
‫حتماً مامانت رو به قبله شده. - ‫بابا من که اینجام. - ‫درسته. -
‫خیلی هم فوریه.
‫زود باشید. راه بیفتید بریم.
‫چی شد؟ - ‫بعداً توضیح میدم. -
‫بزنید بریم. - ‫بجنبید، وگرنه آخرای شب میرسیم. -
‫پیداش کردم.
‫هیچ میدونستی این لوله‌ای که تو دست اون زن بلوند بوده، ‫چی بوده؟
‫یه پروژه محرمانه. ‫بیا بریم این رجیس رو ببینیم.
‫چیکار میکنی؟ مگه حیا نداری؟ ‫بهت دستور میدم که...
‫عجب نمایی، آقای رجیس.
‫خواهشاً بیخیال اون تلسکوپ بشید...
‫بیا تو هم یه نگاهی بنداز.
‫کجا داری میری؟ ‫بیا اینجا ببینم.
‫برای همینم تو و گارونه دوستای خوبی بودید، درسته؟ - ‫اون تنها دوست واقعی من بود. -
‫تسلیم نشدن در برابر زیبایی...
‫آسون نیست.
‫ملت هم از آدمای فضول خیلی بدشون میاد.
‫اونم دزدکی دید زدن.
‫جاسوسی کردن زوج‌ها تو شب، خطرناکه.
‫میریم ستاد فرماندهی. - ‫نه! تو رو خدا منو با خودتون نبرید. -
‫همسایه‌ها منو می‌بینن. - ‫اگه همینجا دهن باز کنی، تو رو از این شرمساری نجات میدیم. -
‫و از یه چیز بدتر از خجالت. مگه نه؟ - ‫درسته. ما انسان‌ها که از چوب ساخته نشدیم. -
‫بیخیال، بیا برگردیم سر موضوع گارونه.
‫به خدا قسم...
‫من بدون هیچ چشمداشتی، به گارونه کمک میکردم.
‫من تو دفتر شهرداری کار میکنم. ‫مهرهای تایبدیه رو میزنم.
‫اونم بخاطر تحقیرهای زیادی که میشد، ‫به دنبال انتقام بود.
‫بعد وقتی که داشت رو یه مستند کار میکرد،
‫فهمید که زمینی که داره توش فیلمبرداری میشه،
‫ویرانه‌های یه وان حموم قدیمی بوده.
‫اینجوری پروژه می‌تونست، ‫فیلمبرداریش متوقف بشه.
‫کیه؟
‫دوستیم. بازرس سانتاماریا. - ‫و همکارش، د پالما. -
‫مقابل سوراخ چشمی وایستید، ‫تا بتونم ببینمتون.
‫حالا نیمرخ.
‫خیله خب.
‫این مکان، گلابی‌های قشنگ هم، جای خوبیه‌ـها. - ‫که معنیش میشه همون، سنگ‌های قشنگ. -
‫آره. سنگ‌های حوضچه قدیمی. - ‫درسته. -
‫میگم، خواهرتون خونه نیست؟ - ‫نه. -
‫اون رفته... - ‫یه بازارچه بالون. - ‫نه. -
‫برای 22 سالگرد، رفته قبرستون.
‫نوشیدنی میل دارید؟
‫بیست و دومین سالگرد چی؟
‫بیست و دومین سالگرد مرگ شوهر فقیدش، سیچی.
‫هر سال میره.
‫اینجا از زمان یورش ما، جای ساکتی شده، نه؟ - ‫آره. -
‫نه واقعاً. ‫دیروز وحشت برم داشته بود.
‫تو باغ بودم اون پایین یه...
‫مرد جوون رو دیدم که...
‫مشکوک میزد. ‫ولی خواهرم رفت تا باهاش حرف بزنه.
‫و فهمیدیم که یکی از افسرای شما بوده. - ‫یه آدم بلوند و لاغر؟ - ‫درسته. -
‫ولی شبیه پلیس‌ها نبود. - ‫نه، چون پلیس نبود. -
‫چی میخواید؟ - ‫یه چند تا سوال ازتون داریم. -
‫برو و به پالمیرا کمک کن... ‫نخود‌ها رو پوسته کن. برو.
‫من به آقایون نوشیدنی پیشنهاد دادم، کارم اشتباه بود؟ - ‫نه، کار خیلی خوبی کردی. -
‫برید خانم به نخودها برسید. ‫اینجوری بهتره.
‫خانم تابوسو... ‫بیاید یکم گپ بزنیم، باشه؟
‫میدونید که آقای ریویرا تو بازارچه بالون، ‫با دسته هونگ کشته شده؟
‫حتماً خبر دارید، مگه نه؟
‫معلومه که دارید. ‫چون ما مدرک داریم.
‫با این حرفا میخواید به چی برسید؟ ‫اینکه امروز تو بالون بودید. -
‫یعنی قبل اینکه برید قبرستون. البته اگه اصلاً رفته باشید قبرستون. - ‫رفتم. -
‫و حداقل ده نفر هم منو دیدن. - ‫ولی تو بالون هم دیده شدید. -
‫دقیقتر بگم، یه پلیس راهنمایی و رانندگی هم
‫اونجا ماشینتون رو جریمه کرده.
‫حالا مگه خلاف قوانینه که رفت بالون؟
‫بستگی داره برای چی رفته باشید اونجا.
‫خانم...
‫میشه لطفاً گواهی نامه‌ی رانندگیتون رو نشون بدید؟
‫گواهی نامه ندارید؟ - ‫آخه کیف هم نداره. -
‫تو ماشینتون جا گذاشتید؟
‫حتماً یه ماشین فیات سفید رنگ با گلگیر شکسته هستش.
‫میرم یه بررسی کنم. - ‫نه، من میرم. - ‫شما زحمت نکشید، خانم. -
‫خانم عزیز...
‫میبینم که پولو آوردید.
‫آفرین.
‫ولی متاستفانه، یه مشکلاتی به وجود اومده.
‫نگاه... ‫این پول دیگه بس نیست.
‫دوستام تو شهرداری، ‫میگن باید دو برابر بیشتر پول بدم.
‫رفع محدودیت‌ها برای زمینی که می‌خواستید کاملاً برای خودتون کنیدش، ‫خیلی سخت بود.
‫ولی به جاش پول زیادی به جیب میزنید. ‫آره، یه پول هنگفت.
‫اگه اون مجوز رو میخواید، باید دو برابر بیشتر پول بدید. ‫یا بدید یا بیخیال شید.
‫میخواید پروژتون رو تصویب کنید؟ ‫حله، ولی اول باید پول بدید.
‫به این چیزا هم دست نزنید.
‫اونجا بود؟ - ‫ایناهاش. -
‫آره، دسته هونگ هنوز تو کیفش بود.
‫کسی که مچشو گرفته بود، للو بود. ‫بیچاره، همه چیو فهمیده بود.
‫قضیه شهرداری، پروژه...
‫و بعدشم که اون گلابی‌های قشنگ. ‫حقیقت صاف جلو چشممون بود.
‫به هر حال، بالاخره اعتراف کرد. ‫میدونی چی گفت؟
‫ریویرا و گارونه...
‫دو تا دیوسی بودن که لیاقتشون همین بود.
‫یه ذره حس پشیمونی نداشت.
‫هی، خوابیدی؟
‫وای، لعنت به من.
‫دیر شده. باید به کارهام برسم.
‫نه. وایسا، گوش کن.
‫چه کارایی؟
‫حتی تو روز تعطیل؟ - ‫باید وسایلمو ببندم. -
‫قبلاً بخاطر این بازجویی‌های تو، ‫وقت نکردم انجامش بدم.
‫شرمنده.
‫قراره فردا بریم.
‫کِی برمی‌گردی؟
‫نمی‌دونم. سپتامبر میریم سوئیس. خداحافظ. - ‫ولی...آنا کارلا. -
‫باشه بابا.
‫دنبال راننده میگردی؟
‫بپر تو. میرسونمت.
‫شهر خالیه. ‫تقریباً همه رفتن.
‫دیگه حتی یه تاکسی گیرت نمیاد.
‫تو میگی راننده یا تاکسی؟ - ‫من؟ میگم تاکسی. -.
‫میدونستم. ولی من میگم راننده. ‫ولی این دفعه، دیگه نمی‌تونی ضایعم کنی.
‫تو لندن میگن تاکسی. ‫که خیلی احمقانه و بیخود هستش.
‫ولی تو نیویورک باید بگی، راننده. - ‫جون مادرت بیخیال شو. - ‫نه، تو ایتالیا... -
‫آدمای امروزی میگن تاکسی. ‫قدیمی‌ها میگن راننده. -
‫بازم کم آوردی. - ‫تو داری چرت میگی. - ‫حرومزاده. -