..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏.:: www.bolboljan.net ::.
دختری از تِریست (شهری در ایتالیا)
برید تو آب! یالا.
یکی داره غرق میشه. بجنبید.
اونجا رو نگاه
دختره عرضه شنا نداره، اونوقت میره تو آب.
این روزا دیگه با هیچی جا نمی‌خورم.
حالش خوب میشه.
تونی، بهش یه نوشیدنی بده.
می‌تونیم تنها بزاریم؟- آره، ممنون.-
می‌دونی، نزدیک بود غزل خداحافظی رو بخونی.
درسته.
بخور، حالتو بهتر میکنه.
به ما هم نوشیدنی بده.- بیاید.-
لباسات کجاست؟
امواج بردشون.
میشه پتو‌ـتو بدی بهم؟
ممنون.
به منم همینو بده.
دیگه برم، خرچنگمو بهم بده.
بیا. روز خوبی داشته باشی.
می‌خوای بری؟
ترسیدی؟- نه، در واقع نه.-
خیلی هم اینجا قشنگه.
واقعا؟
آره. مخصوصا وقتی نجاتم دادن.
فوق العاده بود.
احساس دوست داشته شدن کردم.
واقعا حسش کردم.
خداحافظ تونی.
خداحافظ آقای دینو.
اگه پتومو برنگردونی، زنگ میزنم پلیس.
سلام.
بهم گفتن اینجا زندگی می‌کنی.
این خونَته؟
قشنگه.
آره، ازش خوشم میاد.
اینا نقاشی‌های مَنن.
تو انداختیشون دور. الان دیگه شدن مال من.
آویزه گوشم می‌کنمش.
یه چیزیو بهم بگو.
واقعا چی می‌خوای؟
یه لحظه باهات بیام تو؟
حتما.
میشه اینو نگه داری؟
مشکلی نیست؟- نه.-
چه جای قشنگیه.- والا گلایه‌ای ندارم.-
اسم من نیکوله.
فرانسوی؟
مامانم فرانسویه.
بابا تو پاریس دیدش. خیلی عاشقونه بود.
نیکول چی؟
اسمتو می‌دونم. دینو، دینو رومانی.
درسته.
کمیک می‌سازی؟ مثل چارلی براون؟
چارلی براون برا خودش شخصیتیه. نویسنده شولز هستش.
به اندازه اون معروفی؟
ولی نقاشی‌هات خیلی قشنگه.
راست میگم.
همینا برام بسه.
حالا چی؟
چی می‌خوای؟
که این پتوتو برگردونم.
همین؟
نمی‌خوای عشق بازی کنی.
من عاشق، عشق بازیم.
پیشم بمون.
می‌میرم برا نوازش عاشقونه.
تشنته؟- آره.-
الان برمی‌گردم.
سلام؟
این کیه؟
یه دلبر.
نیکولِ، دلبر.
قشنگه.
ولی دلبرت، قیافه نداره؟
آخه تو شَرَف به دنیا اومدنه.
بدنو برم!
اون هیچ تابویی نداره. (هر چیزی از لحاظ فرهنگی،شرعی و مذهبی ممنوع باشد)
اون باید یه کم نمادی از پاکی باشه.
بدون اینکه متوجه بشه، آدما رو تحریک کنه.
مثل من؟
گفتم بدون اینکه متوجه بشه.
یعنی من اینقدر تابلو می‌فهمم؟
خیلی سخت نیست.
می‌دونی،
اوایل امروز، داشتم وانمود می‌کردم دارم غرق میشم.
شنا کردن رو خیلی خوب بلدم.
و خیلی خوبم بلدی فیلم بازی کنی.
و چرا این کارو می‌کنم؟
محضِ خنده.
دارم آزمایش می‌کنم.
آزمایش می‌کنی؟
مثل قضیه غرق شدن امروز.
یا جوری تو جاده ولا میشم، انگاری یه ماشین زده قَدَم.
یا با داروهای خواب آور، خودکشی رو شبیه سازی می‌کنم.
و اگه بعدش کسی بیاد منو نجات بده، اون موقع...
احساس دوست داشته شدن می‌کنم.
و دوباره صورتمو پیدا می‌کنم.
صورتتو؟
این ثابت میکنه، جهان می‌دونه منم وجود دارم.
چرا اینجوری نگاه می‌کنی؟- کاشکی صورت تو رو داشت.-
کی؟ دلبر خانم؟
کاشکی برام ژست نقاشیم می‌شدی.
یه ساعته و نیمه انجام میدم.- چرا که نه.-
هیچی ندارم بپوشم.
من یه کمد پر از لباسای زنونه دارم.
مالِ زنته؟
متاهل نیستم.
تونی قبلا بهم گفته بود. ازش سوالای زیادی پرسیدم.
بهتره درو ببندم.
نمی‌خواستم اذیتت کنم، معذرت می‌خوام.
چی شده؟
عذر می‌خوام.
چرا درو بستی؟
من مردی رو می‌خوام که موقع شاش کردنمم، دوستم داشته باشه.
این لباسا مال کیه؟
مهم نیست.
تونی بهم گفت تنها زندگی می‌کنی.
و بزودی هم قراره بری.- تونی زیاد حرف میزنه.-
حالا راسته قراره بری؟
شاید در عرض چند هفته آینده.
از آدما خوشت نمیاد، آره؟
هر چی کمتر باشن، بهتره.
من برعکسم.
از تنهایی متنفرم.
دیگه هر کی یه جوره.
دقیقا.
و تو چی؟ کجا زندگی می‌کنی؟
تو یه ویلای قدیمی، حوالی سن ژوستو زندگی می‌کنم.
یه باغ با مجسمه‌های یونانی داره.
و یه درخت بزرگِ خوشگل هم جلوشه.
و ارتشی از خدمتکارها هم هستن
یه آشپز،
سرخدمتکار مرد و چهار تا کنیز زن.
حتما خیلی ثروتمندید.
هر چی دلم بخواد می‌تونم بگیرم.
و حتی فراتر!
خب، میرم یه غذایی آماده کنم.
هر وقت آماده شدی، می‌تونیم شروع کنیم.
آماده‌ای؟
صبح بخیر.
اون دختری که اون روز نجاتش دادن رو یادت هست؟
این دور و برا ندیدیش؟- والا اگه بدونم کجاست.-
مطمئناً از اون دخترایه سر به هوایی هستش که، یه روز اینجا و یه روز یه جای دیگه پِلاسن.
باشه. به هر حال ممنون.
سمت راست در انتهای میدون هستش.
ممنون.
پیدات نکردم. کجایی؟ نیکول.
انتظارتو نداشتم، عزیزم.
باید اول زنگ میزدم.- اشکالی نداره.-
ولی امشب قرار دارم.
تو هم باهام بیا، میرم پیش استانوی، یادته؟
رو مُخه ولی بی آزاره.
نه، برام مهم نیست. فقط می‌خوام بخوابم.
فکر کن تو خونه خودتی، با اینجا هم که آشنایی داری.
یه چیزی هم بخور، قول میدی؟
قول میدم.
خداحافظ، عزیزم.
خوش بگذره.
قبل نصفه شب برمی‌گردم.
الو؟
چرا حرف نمیزنی؟
اسم واقعیت چیه؟
یه دستبند پیدا کردم. حروف اختصاری ''ر د س'' روش بود.
حالا ر معنیش چیه؟ روزا؟ ریتا؟ رناتا؟
پس نمی‌خوای حرف بزنی؟
میشه بیام تو؟
چرا؟- لباستو آوردم.-
کجاست؟- چی؟
لباس دیگه.
یادم رفت.
یه چیز دیگه‌ای رو هم یادت رفته.
"ر د س''.
چرا میخندی؟
ر د س، اسم سازنده اینه. اسم منم رناتا نیست.
همون نیکوله. پس واقعا تو پشت تلفن بودی؟
..:: کانال تلگرام و اینستاگرام بلبل جان ::.. .:: Telegram: @bollbolljan ::. .:: Instagram: @bollbolljan_Com ::.
اینا رو کِی گرفتی؟- وقتی خواب بودی.-
قشنگن.
این تویی که قشنگی.
تو این یکی حتما داشتم یه کابوس وحشتناک می‌دیدم.
ازش خوشم نمیاد.
انگار مُردم.
خواب بودی.- وقتی بمیرم، این طوری میشم.-
پارش کن.
خواهشا پارش کن.
لطفا پارش کن!
دختر عجیبی هستی، نیکول.
راستی اسم خانوادگی هم داری؟
شاید.
ولی یادم رفته.
شرط می‌بندم باور نمی‌کنی.
دقیقا، باور نمی‌کنم.
ولی راسته.
چیزای خیلی زیادی هستش که یادم نمیاد.
وقتی از چیزی خوشت نمیاد، سعی می‌کنی فراموشش کنی.
خودتو دوست نداری؟ به نظرم خیلی قشنگی.
اگه بخوای می‌تونم اغوات کنم.
حتی مثل یه خانم واقعی لباس بپوشم.
امشب میریم بیرون.
مگه می‌تونم به یه خانم واقعی نه بگم.
یه چیزی در موردت فهمیدم.
چی؟
اون ویلایی که دربارش بهم گفتی، کُلی تعمیرات لازم داره.
ممنون.
برام مهم نیست...
اهمیتی نمیدم اگه نخوای چیزی در مورد خودت بهم بگی،
ولی بهم دروغ نگو.
دروغ نبود که، فقط یه رویاپردازی بود.
خوشت نیومد؟
مثل همون چیزی که راجع به بابات گفتی؟
که دیپلماته؟- من هیچ وقت بابامو نشناختم.-
اینجا حوصله‌ـمو سر میبره.
آدم خفه میشه.
از خوشمزه بازی خوشت میاد؟
چرا؟ مگه کار غلطی کردم؟
نه. تو همه چی تمومی. می‌دونم.
بریم؟- هر جور مِیلته.-
جاستینو؟
قربان؟
خانم...دیگه گرسنه‌ـش نیست.
یه وقت دیگه.
حتما قربان، ممنون.
خانم، کفشاتون.
شب بخیر.- خداحافظ.-
حالا دیدی چه آدم ایراد گیریَم؟
آره والا. هنوز دارم می‌لرزم.
از قبل برنامه‌ریزی کرده بودی، آره؟
نه. من حتی تکلیف یه دقیقه دیگه‌ـمم نمی‌دونم.
نمی‌خواد بگردی.
اگه دستگیرت کنن، مدارک شناسایی نداری؟
هیچ وقت با خودم نمیارمشون.
از فامیلاته؟- کی؟-
جولیانو تومیتس.
چی کار میکنی؟
یه جوری رفتار می‌کنی، انگار پلیسی.- باشه، آروم باش.-
یه سیگار بهم بده.
برادرته؟
اگه می‌خوای بدونی، من هیچ برادر و خواهری ندارم.
شوهرته؟- ازدواج نکردم.-
ولی تا یه ماه دیگه می‌کنم.- تبریک میگم.-
حالا دیگه می‌دونی چرا رفتارم اینجوریه.
با کی ازدواج می‌کنی؟
اسمش میکِله.
تو دانشگاه باهاش آشنا شدم.
دانشگاه؟- درسته.-
ادبیات انگلیسی می‌خونم و در حال آماده سازیه پایان نامم.
همچنین محض اطلاعِت، تو کتابخونه هم کار می‌کنم.
و بعدشم فرانسچکا هستش که معماری می‌خونه.
کی؟
فرانچسکا.- کی هست؟-
قبلا دوست دختر میکِله بود. هنوزم دوستش داره.
همه کنار هم زندگی می‌کنیم.- آهان، درسته...-
یک کلمه‌ـشم باور نکردی؟
باید بکنم؟- چرا نکنی؟-
کلا منظورم اینه که... اگه عاشق میکِله هستی،
پس اینجا با من چیکار می‌کنی؟
نگفتم عاشقشم.
فقط گفتم می‌خوام باهاش ازدواج کنم.
واقعا؟
اون می‌دونه دوستش نداری؟- معلومه.-
پس چرا با فرانچسکا ازدواج نمی‌کنه؟ حداقل دخترِ عاشقشه.
چون عاشق منه.- ولی تو دوستش نداری.-
نه، من عاشق تویَم.
وقتی می‌خوابی گوگولی میشی.
می‌خواستم واکنشتو، وقتی می‌بینی دارم میرم، ببینم.
موندم اومدی دنبالم بگردی یا نه.
دوسِت دارم. نیکول.
اگه اومدی، لطفا منتظرم بمون.
در بازه.
تومیتس؟ اینجاست.
کجا؟- طبقه اول.-
باید از پله‌ها برم؟- آره، آخرین در سمت راست.-
ببخشید؟
دنبال خانم تومیتس می‌گردم.- الان جلو روتونه.-
نیکول تومیتس هستید؟
نه، فرانچسکا تومیتس.
جولیانو تومیتس کیه؟
بابامه.
پس پیچیده شد.
فکر کنم دنبال دوستم، نیکول روزلی می‌گردید.
از اون لاف زنای قهاره.
شما دوتا با یه میکِله نامی زندگی نمی‌کنید؟
اون مالِ دو سال پیش بود.- الان کجا زندگی می‌کنه؟-
از وقتی ماشینمو قرض گرفته، ندیدمش. یه سه ماهی میشه.
نیکول اینجوریه دیگه.
تازه دارم می‌فهمم.
گفتش میخواد با میکِله ازدواج کنه.
میکِله؟
ولی من قراره زنش بشم.
می‌خواید باهاش ازدواج کنید؟
قشنگ آخوندو به جای مارلون براندو بهت قالب کرده، درسته؟
میشه اینجور گفت.
مسخرست.
می‌دونی ممکنه کجا باشه؟
اسم یکی از دوستاشو می‌دونم.
به امتحانش می‌ارزه.
باوردنکردنیه، مگه نه؟
ما دوستای خوبی هستیم، با این حال خیلی کم در موردش می‌دونم.
ولی می‌دونید که نیکول چجوریه.
میاد و میره. یه سری میزنه و باز میره.
نمی‌تونید یه کم بیشتر کمک کنید؟
مثلا آدرسی، تلفنی ازش؟
اسم اقوامی؟- نمی‌تونم کمکتون کنم.-
باور کنید حتی جایی که برای اولین بار دیدمش رو هم،
یادم نمیاد!
خب...
به اندازه کافی مزاحتون شدم.
نه بابا، مزاحمت کجا بود.
اگه خبری از نیکول شنیدید...
بهش میگم بیاید پیشتون.- خانوم بودنتونو میرسونه.-
جا خوردی؟ منو که یادت نرفته؟
وال...ماشینتو دم خونه ندیدم.
عقب خونه پارک کردم، اونم با احتیاط.
اسمش نیکوله، آره؟
واقعا خوشگله.
میشه یه مدت بمونم؟
حالا انگار می‌تونم نه بگم!
اذیت نمیشی اگه هنوز از خونه‌ـت استفاده کنم؟
حالت چطوره، والریا؟
اِی، کنار میام.
واقعا قلب بزرگی داری.
لیاقت آشنایی با مردی رو داری که واقعا دوسِت داشته باشه.
دنباله یکیشون هستم، ممنون.
یادم رفت...
یکی از لباساتو به نیکول قرض دادم.
مگه لخت بود؟- طرف حیرت انگیزه.-
فکر کردم دیگه از دنیا دلزده شدم،
ولی کنار اون، سورپرایزه که پشت سر هم اتفاق میفته.
آویزونت شده؟
اوضاع برعکس شده، حداقل اینجوری برات خوبه.
هیچ وقت نمی‌تونم چیزی رو ازت پنهون کنم.
درسته؟
ازم چی می‌خوای؟
هنوز همه چی بینمون تموم نشده؟
تویی که مرموز بازی در میاری.
هر چی نباشه تازه یه دوست قدیمی رو دیدم، که برام خیلی عزیزه.
عذر میخوام.
سوییچ ماشینت کجاست؟
تو ماشین.
دوباره تنها شدم.
فرار کردم، تو یه میدون نوشیدنی خوردم،
اونجا نشستم، پاهام برهنه بود،
و منتظر موندم تا بهم توجه کنن.
این باعث میشد احساس بهتر کنم و، کمتر حس تنهایی داشته باشم.
اونا منو تو یادشون میمونه. من وجود دارم.
اون دیوسا بهم نگاه می‌کردن، و من خواسته‌هاشونو می‌فهمیدم...
اونا بهم چشم داشتن، و منم یه جورایی دوستشون داشتم.
پس اینجایی؟ همه‌ی روز...
کجا بودی؟
پروفسور مارین، دنبالت می‌گشت.
اگه زود بجنبی، هنوز تو دفترشه.
بفرمایید تو.
خب؟
ما قبلا در این مورد حرف زدیم.
گوش کن.
تو نمی‌تونی مشکلات تنهاییتو، با جلب توجه غریبه‌ها،
به سمت خودت حل کنی.- خب پس چیکار کنم؟-
حداقل برا شو بازی کردن، وسط ملت نرو،
یه چی دیگه رو امتحان کن.- کُسَمو نشون بدم؟-
تعارف نکن، چرا به زبون نمیاریش؟
نا سلامتی دکتری. نباید از گفتن این حرفا بترسی.
من از کلمات نمی‌ترسم، عزیزم...
به شرطی که معنیشون تو جای درستی باشه.
چرا به دیدن اون مردی که بهم گفتی، نمیری؟
نظرم عوض شد.
چرا؟
چون یه دروغگویه.
داری بی انصافی میکنی. خودتم بهش هیچی در...
نمی‌خوام بهش هیچی بگم.
نمی‌خوام بدونه، هیچ وقت.
نیکول، باید برا یه مدتی از اینجا بزنی بیرون.
فقط چند هفته.
می‌خوای مجازاتم کنی؟
فقط ازت یه...
فداکاری کوچیک می‌خوام.
اگه می‌خوای بهتر بشی...
به کمک خودتم نیاز دارم.
میخوای بهتر بشی دیگه، درسته؟
بیشتر از هر چیزی اینو می‌خوام.
پس اونو ندیدی؟
آب شده رفته تو زمین.
حرفتو باور نمی‌کنم.
بگو ببینم، چرا این کارو می‌کنی؟
چه کاری؟
همین دنبال نیکول گشتنت؟
ارزششو داره؟
خودت همه چیو می‌دونی، مگه نه؟
اشتباه می‌کنی.
چرا راستشو بهم نمیگی؟
چیو مخفی میکنی؟
نیکول یه فاحشه‌ـست؟ از اون دختر سفارشیاست؟
تو رو خدا آقای رومانی. دیگه داری میزنی جاده خاکی.
و خود شما چطور؟ خانم؟
نیکول کجاست؟
به نظرم بهتری بری. الان مستی.
این حداقل نگرانیمه.
شب بخیر.
من خیلی دروغ گفتم.
بهش گفتم می‌خوام با میکِله ازدواج کنم.
واقعا یه احمقم.
ولی خیلی دوستش داشتم.
این اولین باره، این نوع احساساتو دارم.
می‌خوام باهاش مهربون باشم.
نمی‌خوام بهش صدمه بزنم.
ما یه توافق کردیم.
فقط یه چند ساعت می‌مونم.
آخه نمی‌تونم همینجوری غیبم بزنه، باید دوباره ببینمش،
تا یه چیزایی رو توضیح بدم.
بعدش صاف اینجا برمی‌گردی؟
قول میدم.
واقعا می‌خوام حالم بهتر بشه.
پس درمون میشی.
به نظرت کسی که چیزی ازم نمی‌دونه،
ممکنه شک کنه من مریضم؟
این روحیه‌ـته که زیباست.
وایسا، لَندِهور.
کدوم قبرستونی داری میری؟
آخه نمی‌تونستم خونه‌ـتو پیدا کنم.
الان دیگه اینجایی!
برگشتی.
یکم دلت برام تنگ شده بود؟
کارم شده بود پیدا کردنت.
کجاها؟
همه جا رو گشتم، خانم روزلی.
کی اسم منو بهت گفته؟- یه فرانچسکا نامی...
کسی که قراره به طور راستکی با میکِله ازدواج کنه.
پس دیدیش؟
آره.
چی چیا گفت؟
چیز خاصی نگفت.
فقط مثلا اینکه دوستِ کلارایی.
کلا تو حرفاش اطلاعات خاصی نبود.
لباستو بپوش.
چرا؟
حالا لباس بپوش و خودت می‌فهمی چرا.
کجا داریم میریم؟
می‌خواستی بدونی کجا زندگی می‌کنم؟ بهت نشون میدم.
اینجا.
اینجا جایی هستش که زندگی میکنم.
اینجا خونه‌ـمه. پس اگه خواستی پیدام کنی...
دیگه می‌دونی کجا رو بگردی.
اینم از پایان رمز و راز.
اینجا تنها زندگی می‌کنی؟
خانم نظافتچیه مریضه.
درسته، تنها زندگی می‌کنی؟
مامانم تو لندنه.
فردا میرم ببینمش.
یک ماهی می‌مونم.
یه ماه؟
این آخرین باره که...
از هم جدا میشیم.
یه ماه دیگه برمی‌گردم.
قول میدم.
دیگه بازی در کار نیست.
می‌خوام تا ابد کنار تو باشم.
چون دوسِت دارم.
البته اگه تو هم منو بخوای...
معلومه تو رو می‌خوام.
خب الان چی کار کنیم، عشقم؟
بریم رستوران؟
یا تو تخت؟
آخه الان کُلی کار دارم.
خیله خب.
فردا، می‌رسونمت فرودگاه.
از خداحافظی متنفرم.
دیگه اوضاع رو پیچیده نکن. برو دیگه.
بیا یه جوری رفتار کنیم که انگار قراره تا پس فردا برگردم.
معمولا نمی‌تونم وانمود کنم، ولی سعیمو می‌کنم.
خوبه. هر روز برات نامه می‌نویسم.
قسم می‌خورم.
دلم برات تنگ میشه، نیکول.
خیلی.
لندن، 27 مِی
عشقم، الان رسیدم. ولی هیچی نشده دلم برات تنگ شده.
از پنجرم پارکو می‌بینم.
روزِ قشنگیه.
ولی تو اینجا نیستی...
و خیلی پِکِرَم.
هر روز یکی از اینا رو بفرست.
همشون شماره بندی شدن. تنها کاری که باید کنی اینه که مُهرشون بزنی.
باشه، بسپارش به من.
بریم یه استراحتی کنیم!
قراره تو لندن ازدواج کنی؟- نه، اینجا.-
دیروز ازدواج کردیم.- آره؟-
ایشالا خوشبخت بشید.- ممنون.-
امیدوارم زندگی بر وقف مُرادت باشه.- تو هم همینطور.-
"ای کاش من به دنیا نمی‌آمدم."
"می‌خواهم یکی از نقاشی‌های تو باشم!"
پَسش بده! خودم پیداش کردم! می‌خوام بخونمش.
"زندگی من تغییر خواهد کرد."
"این اولین بار است که عاشق می‌شوم."
بدش به من.
"می‌خواهم یکی از نقاشی‌های او باشم!"
ردش کنید بیاد.
اینو می‌خوای؟
بِدش ببینم.
درو ببند.
چی می‌خواید؟
الان می‌فهمی می‌خوایم چیکار کنیم.
که چی؟- اِی جنده دو دره باز.-
برداشتی کُسِتو وسط بازار به نمایش گذاشتی؟
''من عاشق شدم!''
"من دوست دارم یک نقاشی باشم!"
ولم کنید.
کمک.
حالا حالیت میشه، جنده.
جنده.
فهمیدم که بدون تو نمی‌تونم زندگی کنم.
وقتی تو اینجا نیستی، از هیچ چیزی لذت نمی‌برم.
اگه نمی‌دونستم تو هستی و منتظرمی...
عقلمو از دست می‌دادم.
منتظرمی دیگه، مگه نه؟
سِفت نگهش دار.
تو می‌تونی عزیزم، قوی باش.
گلوکز.
باید اونو از کُما خارج کنیم.
کاش این روزها کوتاهتر بود.
من آدرسمو بهت نمیدم.
برا این نیست که نخوام جامو پیدا کنی.
این جدایی مثل یه آزمایشه.
می‌خوام خیالت از بابت زندگی با من راحت باشه.
چون مطمئنم می‌خوام زندگیمو با تو سپری کنم.
دوستم داری؟ من که دوسِت دارم. نیکول.
نگران نباش، کلارا.
وضعیتش رو به بهبوده، باور کن.
میشه بیام ببینمش؟
هنوزم زوده.- پس بعدا زمانشو بهم میگی؟-
حتما.
نیکول رو از طرف من بغل کن.
بعضی آدما نمی‌تونن با واقعیت روبرو بشن.
هر چیزی بهشون آسیب میزنه.
نیکول یکی از اوناست.
بیش از حد حساسه.
الان چِشه؟- یعنی چجوری می‌تونیم درمانش کنیم؟-
میشه گفت جنون افسردگی گرفته،
یا اسکیزوفرنیک یا به سادگی به اختلال عصبی مبتلا شده.
اینا مهم نیست.
اون تو کُمایه،
ولی تحت کنترله.
یه نوع کُمایی هستش که، می‌تونیم کنترلش کنیم.
وقتی بیدار بشه، دوباره می‌خوابونیمش.
و 30، 40 باری این کارو تکرار می‌کنیم.
بهش میگیم کمای درمانیه انسولین یا آسی‌تی.
روی روان بیمار کار میکنه.
معلوم نیست به چه علت به مغز کمک میکنه،
ولی اثرات خوبی داره.
امیدواریم که نیکول رو به طور کامل درمان کنیم.
خیلی طول میکشه؟
گفتنش سخته. اون پیشرفت زیادی کرده بود،
و تقریبا درمان شده بود.
تقریبا می‌خواستیم مرخصش کنیم، ولی بعد...
حدود یه ماه پیش، یه اتفاقی افتاد.
خب، فکر کنم به اندازه کافی شنیدم.
-الو؟ -سلام. دکتر مارین هستم
نیکول با شماست؟
پس بزودی میاد اونجا.
امروز صبح بدون اجازه من رفتش.
آره، مطمئنم دلش میخواد شما رو ببینه.
نه، من چیزی نگفتم.
خبر نداره شما قضیه رو می‌دونید.
از من نپرسید باید چیکار کنید.
مشکل خودتونه.
انتخابیه که باید انجامش بدید.
دینو؟
برو.
برو گمشو.
کجا داریم میریم؟
افعانستان، چین. هر جا تو بخوای.
اگه دوست داری بریم ونیز؟
مهم نیست...
اگه برات مهم نیست، می‌تونیم همون خونه بمونیم.
حالیت هست که من می‌خوام فرار کنم؟
معذرت می‌خوام، ولی باید فکرامو وا بکنم.
پس به سفر با این دید نگاه می‌کنی؟
خوردن ویسکی و حرف زدن با من؟
می‌دونم کارم خودخواهانست،
البته دلمم براش میسوزه.- هر کاری عشقته بکن.-
یک سال...
چی؟
برزیل.
یه سال پیش بود؟- حرف نداشت.-
کُلی پاپایا خوردیم.
می‌خوای بعد از ظهر رو اینجا بشینی؟- می‌خوای راه بیفتیم؟-
بنازم به ایدت!
پس بزن بریم.
الان تو دستای مَنی.
می‌دونم.
هنوز دوسِت دارم.
متاسفم.
من می‌رونم.
وال؟
کجاییم؟
دیگه رسیدیم.
قهوه می‌خوای؟
نه، ممنون.
ازم بدت میاد؟
من از خیلی چیزا بدم میاد، ولی تو نه.
چی کار می‌تونم برا تشکر ازت بکنم؟
برات لیستشو می‌فرستم.
در پناه خدا.
لندن، 13 ژوئن
دینو، نمی‌دونم چجوری توضیح بدم،
ولی سعیَمو می‌کنم بگم.
با یه مرد آشنا شدم، روبرتو.
عاشق هم شدیم.
عشق در نگاه اول بود،
مثل یه طوفان تابستونی.
دیروز ازدواج کردیم.
روبرتو کانادایی هستش. فردا میریم مونترال.
سعی نکن منو پیدا کنی، فراموشم نکن،
و لطفا منو ببخش. بدرود، نیکول.
کِی فهمیدی؟
کِی؟
هفته قبل که اومدی دنبالم، قایم شده بودم.
می‌دونم. درک کردم.
دینوی بیچاره...
بعدش فرار کردم.
با همون خانمی که لباسشو دادی بهم،
همونی که اون روز مُچِتو باهاش گرفتم.
اون فاحشه کثیف.
دوسِت دارم، نیکول.
چه خیف.
چون من دیگه دوسِت ندارم.
آهان، یادم اومد.
الان روبرتو رو دوست داری، همونی که باهاش ازدواج کردی.
دروغ گفتم.
چرا؟
چون یه دروغگویم.
نمی‌دونم چجوری بگم دوسِت ندارم.
پس دوستم داری.
درست نیست.
به من گوش کن.
می‌خوام بیای و باهام زندگی کنی.
اینو بهم نگو، عقل از سرم میپره.
خواهشا برو.- بدون تو نمیرم.-
باید اینو بفهمی.
نمی‌تونی منو تنها بزاری.
تو مثل من دیوونه‌ای.
شاید هستم.
ولی تو هیچ وقت جیغ زدنمو،
وقتی یه آدم غریبه می‌بینم
و وقتی توهم میزنمو ندیدی.
می‌تونم از پَسِش بربیام.
بعضی وقتا حتی حالیم نیست خودم کیَم.
چجوری می‌تونی یه دختر مثل منو دوست داشته باشی؟
اگه می‌خوای بدونی عملی میشه یا نه، حداقل باید تلاشمونو کنیم.
خودتم نمی‌دونی داری درباره چی حرف میزنی.
فکر کردی می‌تونی بهم کمک کنی؟
ولی کنار من امن نیستی.
زندگی خطرناکه.
مثل عشق.
ساعت چنده؟
هشت یا نه، کی میدونه؟
صبحه یا شب؟- برم یه نگاهی بندازم.-
شبه.
گُشنته؟
می‌خوای اینجا غذا بخوری؟
ناراحتی لازم نیست، قبلا به اندازه کافی حرفامونو زدیم.
می‌دونم تو در نیویورکی و منم تو پاریس...
خیالت تخت. امشب چارلی رو می‌بینم.
بهش میگم. خداحافظ.
کی بود؟
آدم مهمی نبود.
یه زن بود، آره؟
چه زنی؟
بابا از سرکارم بود.
متوجه شدم.
متوجه نشدی.
فقط یه زن تو زندگیه منه.
و اونم تویی.
مفهومه؟
خواهشا الان نه.
بیا تو.
بزارش اونجا.
الان باید تظاهر کنم چیزی ندیدم؟
کِی از پاریس میری؟
همین که دلم براتون تنگ شد.
چه لباس قشنگی داری.
برا همینم دزدیدمش.
پس اینجا قایم شده بودیً!
سلام.- سلام، چارلی.-
دنیل رو می‌شناسی؟
آره، چطورید؟- خوبم شما چطور؟-
سرم شلوغه.
یه لحظه دیگه میام پیشت.
قراره زیاد بمونی؟- سه روز دیگه میرم به،-
لندن و نیویورک.
پیغامی، چیزی داری برسونم؟
بهشون بگو آروم باشن، تا قبل زمان مقرر چیزا رو میرسونم.
کتاب قراره تا کریسمس چابپ بشه.- آره، هری بهم گفت.-
دنبال کی می‌گردی؟ یه دختر؟
آره، دوست دخترم. غیبش زده.
کلود، بردش بالا تا مستندشو ببینه.
یه گزارشی از خاورمیانست. شگفت انگیزه.
کلود رو که میشناسی؟
آره، می‌شناسمش. بعدا می‌بینمت.
خوش بگذره.
بیا! دیگه وقتشه.
بجنب، بیا بریم.
زود باش.
بهترم.
همیشه نزدیکم بمون تا نترسم.
دیگه از هیچی نمی‌ترسیدم.
کاشکی هیچ کی به غیر از من و تو، در این دنیا نبود.
فقط ما دوتا بودیم.
دوست دارم برگردم.
.من همه جا به دنبالت میام، عزیزم
بیا برگردیم.
خوشحالم می‌بینمت. می‌رسونمت خونه.
خوشحالی؟- آره، خیلی. چون زندگی قشنگه.-
فضای اتاق خوبه؟- آره، فکر کنم.-
لباس زیرامو کجا بزارم؟- هر جا دوست داری.-
الان دیگه تو خونه خودتی.
فکر کنم اینجا خوشحال بشم.
معلومه میشی.
منم.
مستاجر جدیدت.- نه، بزار روشن بمونه.-
میخوای بری بیرون؟- آره، میرم ساحل.-
داری منو رنگ میکنی؟- اونم رنگایه تیره.-
بالاخره یه دلبر که بیشتر نداریم.
من پر از انرژیم.
قهوه رو اجاقه، فقط کافیه روشنش کنی...
و وایسی آب جوش بیاد.
فعلا که منتظری،
آشپزخونه هم یه مقدار تمیزکاری می‌خواد.
بله، سرورم.
گمشو.
گمشید.
گمشید ببینم.
بیا اینجا! اونا منو می‌ترسونن.- چی شده؟-
تو رو خدا بُکُششون.
کمکم کن.- آخه تو چی؟ چیزی اینجا نیست.-
سوسکا.
همه جا هستن.- چیزی اینجا نیست.-
باور کن.- یه کاری کن برن.-
تو رو خدا.- همه چی روبراهه.-
اونا الان،
کجان؟
همه جان.
رو کاشی‌ها.
باشه، الان کَلَکِشونو می‌کنم.
یا خدا! الان تو موهامن.
دیگه رفتن.
آروم باش، عشقم.
همشون رفتن.
دیگه هیچی نیست.
هنوز یکمشون تو موهام هستن.
می‌تونم حسش کنم.
چیزی نیست.
دیگه رفتن.
هیچ وقت تو موهات نبودن.
ولی حسشون می‌کنم.
راست میگم.- می‌دونم...
الان تموم شد.
موهات خیلی قشنگه.
و خیلی هم بلند.
امیدوارم این فقط یه بحران موقتی باشه.
داروهاشو مرتب مصرف میکنه؟
آره، فکر کنم.
خب... و در مورد عروسیتون،
تاریخشو تعیین کردید؟- نه هنوز.-
بزودی میشه.
فکر خوبیه. این ازدواج می‌تونه کمک کنه.
می‌تونه بهش ثبات بده.
منم به همین امیدوارم.
همه باید گاهی وقتا ریسک کنیم، درسته؟
آره، خیلی هم مهمه.
به نیکول گفتید که اومدید دیدنم؟
وقتی رفتم، خوابیده بود. آروم بود.
بهتره وقتی بیدار میشه اونجا باشید.
در صورت لزوم بهم زنگ بزنید.
اونم هر وقتی.- ممنون، این کارو میکنم.-
بسه! بسه.
تحمل ندارم!
بسه.
موضوع چیه؟
آروم باش.
جلوی این صدای زنگو بگیر.
باشه.- جلوشو بگیر.-
خواهشا، ساکتش کن.
تو رو خدا!
ساکتش کن.
الان برمی‌گردم.
فکر کردم قراره بیاد پیشِ تو.
حدود سه ساعت قبل.
نه، حالش خوب بود.
وایسا، فکر کنم اینجاست.
باشه، بهش میگم.
کلارا بود.
نرفتم سراغش.
میخوای بدونی کجا بودم؟- آره.-
یا قمر بنی هاشم...
خودت گفتی بکنم.- من؟-
گفتی...
موهام خیلی بلند بودن.- نه.-
من گفتم اونا خیلی بلند و قشنگن.
حالتو بهم میزنم؟
بگو دیگه.- اصلا.-
فقط جا خوردم. بزار بهش عادت کنم.
راستشو بگو. از این وضعم...
خوشت میاد؟
من همیشه ازت خوشم میاد.
راست میگم.
از نظرم خیلی سکسی شدی.
واقعا؟
به جون خودم.
پس ثابتش کن.
بیا بریم تو تخت.
وسوسه‌ـم نکن. اول باید نقاشی دلبر رو تموم کنم.
یه چند ساعت دیگه میام، باشه؟
از سیاره زمین به فضایی، هستی؟
گرفتیش؟ بهم بگو.
چیو؟
اون نامه.
کدوم نامه؟
نامه روبرتو.
همونی که از لندن برام فرستاده.
روبرتویی وجود نداره.
زایده تخیلاتِ خودت بود، یادته؟
بهم دست نزن.
لندن، 25 سپتامبر.
نیکول، من نمی‌تونم بدون تو زندگی کنم.
دارم میام دنبالت.
وقتی با هم هستیم، زمستان، باران،
برف و سرمایی در کار نیست.
هیچی به غیر از خورشید نیست.
صبح بخیر.
همه شبو کار می‌کردی؟
کم و بیش.
تو منو گذاشتی تو تخت؟
رو کاناپه خوابت برد.
حالت چطوره؟
حرف ندارم.
خورشید می‌تابه، روز زیبایی هستش.
خیلی آرزو کردم امروز خورشید باشه. حالا بفرما...
اینجاست، فقط برای من.
میرم ساحل و حالشو می‌برم.
منم باهات میام.
نیا.
خسته به نظر میای.
باید یه کم بخوابی.
مهم نیست، می‌خوام باهات باشم.
باید از اینجا بزنم بیرون.
هر جور مایلی...
ممنون، تونی.
کی فکرشو می‌کرد؟ چهار ماه پیش اونو نجات دادیم...
و الانم...
یعنی اینقدر گذشته؟
وقتی ازم پرسیدی اونو می‌شناسم...
می‌خواستم یه چیزی بگم، ولی جرات نکردم.
چی بود؟
که باید مراقب باشی.
زندگی خطرناکه.- درسته.-
بلبل جان مرجع دانلود فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده ‏.:: www.bolboljan.net ::.