..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏ .:: www.bolboljan.net ::.
فیلمی از لوچیان پینتیلیه
‫برای پیشی خودم، از طرف خواهرت...
‫موش کوچولوی نابکار ‫مارچلا، با عشق
‫کی اون‌جاست؟
‫سلا، بفرمایید.
‫نلا؟
‫خودمم دکتر. ‫شما جون بخواه.
‫ممنون. اون‌جا چخبره؟
‫هیچی. چطور؟
‫دو ساعته دارم زنگ می‌زنم.
‫تلفن رو کشیده بودم.
‫پدرت چطوره؟
‫بهتره.
‫طبق نسخه‌ای که دادم پیش می‌ره؟
‫البته. بهتر از این نمی‌شه.
‫خوبه. نگران بودم.
‫نگران نباش. حالش خوبه.
‫همین الان تو شطرنج من رو برد.
‫راستی؟
‫جان خودم.
‫محاله! ‫درست غذا می‌خوره؟
‫انگشت‌هاش هم [با غذا] می‌خوره.
‫نوش پدر!
‫- بله؟ ‫- با پدرم بودم.
‫دیروز استیک خورد، دو تا هم سوسیس.
‫حتی آبجو هم خورد، اشکالی که نداره؟
‫- یک بطری؟ ‫- نه، یک لیوان.
‫طوری نیست.
‫اگه اشتهاش باز شده، خوبه، اما ‫زیاده‌روی نکنه
‫حتما.
‫خب...
‫کی می‌تونم به‌ت زنگ بزنم؟
‫هروقت دوست داشتی. ‫دربست در اختیارتم.
‫ممکنه برای فیلم دیدن دعوت‌ت کنم؟
‫بستگی به فیلم‌ش داره.
‫یکی از اون آمریکایی‌هاش.
‫با کمال میل.
‫بعدش هم، اگر خواستی، می‌تونیم بریم ‫خونه تو یا جای دیگه.
‫اوضاع خونه من کمی به‌هم‌ریخته‌ست.
‫ای ابله.
‫ای دغل‌باز.
‫پدرم مرده، کثافت!
‫همین‌جا، بغل دست من، مرتیکه کودن.
‫کی می‌آیی دستمزد راهنمایی خوبت رو بگیری ‫مردک چاچول‌باز؟
‫می‌گم میلیشیا (شبه‌نظامی‌ها) پدرت رو درآرن، ‫نمی‌گذارم قسر در بری.
‫کسی خونه نیست، کسی خونه نیست.
‫باز کن نلا، خربازی در نیار، ‫مارچلا ام.
‫- چی می‌خوای؟ ‫- باز کن به‌ت می‌گم.
‫بابا اون‌جاست؟ چطوره؟
‫خوبه. رفته بیرون.
‫یالا، باز کن.
‫- آخه لخت ‌ام. ‫- خب که چی...
‫- با کسی ام. ‫- ای احمق.
‫بابا دیگه نمی‌خواد ببیندت.
‫گفته نمی‌خواد پا تو خاکسپاری‌ش بگذاری.
‫باز کن، محض رضای خدا.
‫می‌دونی که کلید دارم.
‫یالا نلا، دست بردار.
‫در رو می‌شکونم ها.
‫می‌خوام بابا رو ببینم. ‫یا در رو باز کن یا می‌شکنمش.
‫خب پس خودم بازش می‌کنم،
‫و اون قیافه مضحک‌ات رو له می‌کنم.
‫برو بیرون.
‫برو پی کارت، دارم به‌ت می‌گم ها
‫کمک! کمک!
‫دزد، آی دزد.
‫نری بیرون این‌جا رو آتش می‌زنم.
‫آتش می‌زنم، فهمیدی؟
‫برو درتو بذار، پلیس کثیف.
‫گه‌لوله!
‫اگه سوختن و خاکستر شدنت رو هم ببینم، ‫جنده خانم،
‫خم به ابرو نمی‌آرم.
‫بعدا می‌بینمت پدر.
‫ببخشید.
‫چه رویی داری!
‫سلام پروفسور گیلچسکو. ‫بهتره ایشون بره پی کارش.
‫این‌جا چی می‌خوای؟
‫شما پدر من رو عمل کردی.
‫- چه‌ش بود؟ ‫- سرطان مثانه.
‫اسم‌ش؟
‫توریکا. برای وزارت شیمی کار می‌کرد.
‫آره، زیرزمینی که بودیم می‌شناختمش.
‫آره، می‌دونم.
‫خیلی خوب می‌شناسمش.
‫برای رسانه‌های آزاد [مطلب] می‌نوشتیم.
‫- احوالش چطوره؟ ‫- بد، همین الان مرد.
‫آره، آره... داره یادم می‌آد.
‫اون‌ موقع که بابات جای اینکه بره خط مقدم
‫دستش رو روی ریل قطار گذاشت،
‫کمی منش آنارشیستی داشت.
‫پروفسور،
‫از پدر من بهتر، شجاع‌تر ‫و منصف‌تر پیدا نمی‌شد.
‫اگه دستش رو روی ریل گذاشت،
‫برای این بود که به آرمان‌هاش نارو نزنه.
‫بقیه می‌تونستن برن خط مقدم و بجنگن، ‫اما او نه.
‫- خب... خب... ‫- خب چی؟
‫برام مهم نیست، ‫برای این این‌جا نیومدم.
‫درسته... ‫خب، پس چرا اومدی؟
‫ده روز پیش، پدرم وصیت کرد.
‫اجازه بدید بخونمش.
‫خودت رو زحمت نده، اصل مطلب رو بگو.
‫پدرم نمی‌خواست خاک بشه.
‫می‌خواست جسدش رو برای آزمایش‌های پزشکی، ‫و پیوند اعضا
‫تقدیم علم کنه، و باقی جسد هم
‫در بیمارستان سوزونده بشه.
‫راستی؟
‫- می‌خواید خودتون بخونید؟ ‫- نه باور کردم.
‫- خانم... ‫- توریکا...
‫[بیماری] پدرت مورد خاصی نبود.
‫یک مورد معمولی بود.
‫همه‌چیز رو درباره مرضش می‌دونم، ‫نیازی به کالبدشکافی نیست.
‫دانش‌جوهاتون چطور؟ ‫به درد اون‌ها نمی‌خوره؟
‫دانش‌جوهام؟ چطور؟
‫نمی‌خواید چندتا عضوش رو نگه دارید؟
‫کجا نگه داریم؟
‫الکل گیر نمی‌آد، فرمالدئید نیست، ‫هیچی نیست.
‫حتی مجبور شدیم چند تا مورد مطالعاتی جذاب رو ‫بسوزونیم.
‫جسد که هرچقدر بخوایم هست،
‫کو یخچال؟
‫برای گوشت هم یخچال نداریم،
‫اما بیا سیاسی‌ش نکنیم.
‫برق که نباشه، جسدها آب می‌اندازن ‫و چک‌چک می‌کنن.
‫کم پیش می‌آد گریه کنم. خیلی خسته ‌ام.
‫قهوه؟
‫بنیاد هِیجین چطور؟
‫چطور؟
‫می‌تونم استخون‌بندی رو به‌شون بدم.
‫برای چی؟
‫می‌تونن ازش استفاده آموزشی بکنن.
‫پلاستیکی‌ش رو دارن.
‫- راستی؟ ‫- راستی.
‫- خبر نداشتم. ‫- وایستا.
‫پروفسور چرکز لطفا...
‫نظرت درباره پیوند قرنیه چیه؟
‫- کی فوت شد؟ ‫- سه ساعت پیش.
‫[قرنیه] باید تا یک ساعت بعد از مرگ در بیاد،
‫و تازه، سرطانی هم نباشه.
‫به هرحال ممنون.
‫باید بدون تشریفات خاکسترش کنید.
‫دوست داشتم تو سفر آخرش همراهی‌ش کنم.
‫دوست داشتید؟
‫نه، یعنی که...
‫طوری نیست، فهمیدم یعنی چی.
‫می‌تونم شماره‌ت رو داشته باشم؟
‫آره، اما من تلفن ندارم.
‫درود ابدی بر آن‌ها که ‫در راه مبارزه با کاپیتالیسم
‫جان باختند.
‫کجا بودی؟
‫- چطور؟ ‫- یالا.
‫تلفن جواب نمی‌دادم.
‫می‌دونستی که زنگ می‌زنم.
‫اصلا برای همین جواب نمی‌دادم.
‫بریم آبجو بگیریم.
‫- من رفتم سر یک فیلم. ‫- نه بابا؟
‫برای یک نقش گنده معرفی‌ شدم ‫به یک کارگردان.
‫تو کوهستون [آپسونی] فیلم‌برداری می‌شه.
‫فیلمش تاریخیه. نظرت چیه؟
‫فیلم تاریخی؟ با ژاندارک و این‌ها؟
‫نه، با راهزن‌ها. ساعت 11 این‌جا ‫با کارگردان قرار دارم.
‫می‌خوام نظرت رو بدونم. این چیه؟
‫پدرم.
‫نلا، تو معرکه‌ای، بدجور خاطرخواهت‌ ام، ‫تو چی؟
‫نه، جِلوو. اگه نظرم عوض شد، خبرت می‌کنم.
‫نلا!
‫تو هم می‌تونی [فیلم] بازی کنی ها.
‫سیاه سفید یا رنگی؟
‫چهره جذابی داری.
‫ولی پاهام نی‌قلیونه.
‫اشتباه می‌کنی، اون‌قدرا هم لاغر نیست.
‫نه؟
‫پاهای نرمی داره.
‫پر و پا هم تو فیلم مهم‌ه،
‫- اما نه اونقدر. ‫- این‌جوریاست؟
‫بگو ببینم، ‫چطور می‌شه همچین فیلم‌های چرتی ساخت؟
‫فقط به‌خاطر بی‌استعدادیه؟
‫ولم کم بابا، نظر من همچینه. ‫این رو بخون.
‫بفرما.
‫تو راجع به چیزی حرف می‌زنی، ‫که هیچی ازش نمی‌دونی.
‫کار خودت چیه؟
‫روانشناسی.
‫دو سال پاریس بودم.
‫بابا مسکو بود، من پاریس،
‫تو یک موسسه روانشناسی.
‫نوش بابا!
‫حالا اگه من بگم روان‌شناسی ما [این‌جا] ‫دوزار نمی‌ارزه چی؟
‫خب راست می‌گی.
‫هی، بابامه ها..
‫با هم قدم زدیم. ‫حالا هم می‌ریم خونه.
‫عزیزم، ‫قرار شده برم کوپشا میکا.
‫فردا ساعت 6 می‌رم. ‫اگر خواستی بیا.
‫اما فقط تا ایستگاه.
‫خدایا، ‫بابام چقدر منتظر این معرفی‌نامه بود.
‫بابامه.
‫جان خودم.
‫مرده.
‫امروز خاکسترش کردم، 300 تا به نفعم شد.
‫چطوره خاکسترش رو بپاشم تو دریا؟
‫نه،تو یخچال می‌مونه تا جای خودش رو
تو موزه قهرمانان پیدا کنه
‫خب، شاید فردا دیدمت. ‫تا بعد.
‫خب نلا، تو هرزه کوچولو
‫بی‌اینکه به من بگی پدر رو سوزوندی.
‫من هم دخترش هستم، ‫حق نداشتم بدونم؟
‫از همون بچگی‌مون چسبیدی به‌ش.
‫تا وقتی که زنده بود، مال تو بود، ‫مال خود خودت.
‫و حالا هم همینطور، حتی خاکسترش رو برداشتی. ‫بفرما، همه‌ش مال تو.
‫یادت می‌آد نلا؟ عادت داشتیم با تفنگ‌ بابا ‫بازی کنیم،
‫و یک‌بار هم داخلش گلوله رو پیدا کرد.
‫یک کشیده به من زد، ‫خون‌دماغ شدم.
‫اما تو رو بغل کرد،
‫و بوسید.
‫این نامه رو توی قطار بخون.
‫یادت بیاد که، سر صندلی قطار
‫دعوا می‌کردیم.
‫برای بهترین صندلی.
‫صندلی‌ای که...
‫چه‌‌کار می‌کنی؟
‫منتظرم.
‫- برو بیرون. ‫- نه.
‫- چرا نه؟ ‫- کجا برم؟
‫کجا؟ اون‌یکی قطار؟
‫جلوتر نمی‌شه رفت. ‫آب ماسه‌ها رو شسته.
‫من جایی نمی‌رم. ‫با همین قطار بر‌می‌گردم.
‫نمی‌خواد پیاده شه.
‫چرا نمی‌خواد پیاده ‌شه؟
‫از بارون می‌ترسی؟
‫از مار می‌ترسم.
‫ببرش بیرون.
‫بار-و-بندیلش رو هم ببر.
‫انگار با سنگ این رو پر کرده!
‫شانست زده! بارون کم شده.
‫ممنون، ‫شما رو هم زحمت دادم.
‫طوری نیست. کارم همینه.
‫اول وظیفه.
‫حالا می‌خوای با این کیف‌ها چه کنی؟
‫تو آب نمی‌رم. ‫از مار می‌ترسم.
‫- سنگ ریختی تو این‌ها؟ ‫- کتاب‌هام توشه و مسواک.
‫ممنون. نگه می‌دارم با قهوه بکشم.
‫پدر آنگل.
‫چیه؟
‫وضع سیل چطوره؟
‫حالت چطوره؟
‫خوبم. سیگار؟
‫نه، سیگاری نیستم.
‫- می‌خوای چه‌کار کنی؟ ‫- صبر می‌کنم.
‫- می‌خوای رد بشی؟ ‫- از آب نه، از مار بیزارم.
‫فرانسوی حرف می‌زنی؟
‫با قهوه‌ات بکش، یا به‌جای قهوه‌ات.
‫یالا. ‫بیایید رد شیم.
‫برو، پدر پامفیل! ‫این صندوق رو بیار.
‫گه توش.
‫هی، تو، بپا.
‫از این پل کوچکه برو،
‫وگرنه می‌افتی.
‫از روی پل برو، عقل کل!
‫چوبش سسته. ‫از تو آب می‌رم.
‫افتاد.
‫چی شد احمق جون؟ افتادی؟
‫پام رفت رو چوب بلال.
‫خدا لعنتش کنه، زانوم داغون شد.
‫به‌اش گفتم از آب نره ها. ‫عجب خریه.
‫- کیف‌ها افتادن. ‫- روزگاره دیگه.
‫- خیس شده. ‫- مهم نیست.
‫عجب اسبیه! ‫جلوی پات رو بپا!
‫نگاه‌ش کن!
‫بپا! ‫الانه که تخم‌هات خیس بخوره.
‫هی! به ما هم کولی می‌دی؟
‫همه‌شون دختر دهاتی ان. ‫تو کارخونه بلبرینگ کار می‌کنن.
‫هی گنده بک، ‫شلوارت داره از پات می‌افته.
‫مراقب باش! بدون شلوار می‌آم سراغت.
‫عنترخان دست‌آخر موفق شد. ‫هی پامفیل، اون‌یکی کیف کو؟
‫سپردمش به یک ماهی.
‫خاک بر سرت، ‫بابانوئل داره ازت جلو می‌زنه.
‫بابا[نوئل] می‌آد با هوار، ‫بسته به تخم‌هاش تغار،
‫دارم می‌آم، مگه دستم بهت نرسه.
‫من رو بچسب ای جوون، ‫تا بخوری عسل و نون،
‫کمی سبوس گندم، ‫با یک لگد توی کون.
‫باتلاق صاحب‌مرده.
‫هی باباجون! ‫دیدی شلوارت دراومد؟
‫راستی که احمقی.
‫برو بالا،
‫الکل غم‌مون رو می‌گیره و بجاش امید می‌ده.
‫باز هم.
‫- تو کشیش ارتدکسی؟ ‫- اره.
‫- می‌خوای دعا کنی؟ ‫- من بی‌خدام (آتئیست).
‫- اسم‌ش همینه دیگه؟ ‫- آره.
‫قطار کی می‌آد؟
‫زود، بی حرفِ پیش.
‫ممنون. بهترم.
‫خیال داری چیزی به ما بدی؟
‫کولی‌ها از گدایی اِبایی ندارن.
‫این که برای منه. ‫او هم تو رو کول کرد.
‫ارزش نداره یک‌چیزی هم به او بدی؟
‫هی، کله‌پوک‌ها! از این طرف.
‫هی! وقتشه همگی بیایید صاف برید تو کونم
‫منظورش چیه؟
‫شاید یک منظوری داره.
‫منظوری نداره. مسخره‌مون کرده.
‫الانه که بچایی ها.
‫باید لباس عوض کنی.
‫کجا عوض کنم؟
‫یعنی که چی؟ همین‌جا.
‫هی دخترها، بیایید ببینم.
‫بیایید آهنگ رومانی رو بخونید، ‫همین‌جا پهلوی من.
‫داری گوش می‌دی؟
‫دورش حلقه بزنید، فقط محض این‌که شاید ‫یک بچه‌ژیگولی بخواد هیزی کنه.
‫هی پسرها، بزنید به چاک.
‫برید رد کارتون! ‫شهر فرنگ تعطیله.
‫یالا ببینم.
‫فهمیدی باباجون؟
‫می‌بینی؟ ببرش.
‫این‌جا چی می‌خواید؟ برید ببینم.
‫هی، پسرها، این هم از قطار.
‫خدا کمک‌مون کنه.
‫به امید خدا، یک‌روزی پیداش می‌کنم.
‫کی رو؟
‫شوهرم. پارسال رفت دنبال کار ‫و دیگه برنگشت.
‫حتما سرش با یکی دیگه گرمه.
‫آره، یک زن مولداویایی.
‫اگه گیرش آوردی، بندازش هلفدونی.
‫اون‌وقت کی خرج بچه‌م رو بده؟
‫نه قربان، می‌خوام اون هرزه مولداویایی رو
‫گیر بیارم و خفه‌اش کنم.
‫سوییکاست.
‫معلومه.
‫به‌ش عادت نداری؟
‫چرا کشیش شدی؟
‫تا از شر سربازی راحت شم.
‫و اینکه رنج اون‌ها رو تسکین بدم.
‫قول می‌دی؟
‫قول شرف.
‫دوران هیتلر، کشیشی بود که خودش رو ‫یهودی جا زده بود،
‫- و با باقی یهودی‌ها مرد. ‫- می‌دونم.
‫ماکسیمیلیان فون کلبه. ‫فقط این‌که او کاتولیک بود.
‫فکر می‌کنی که...
‫ای خوک!
‫خاک بر سرت.
‫تو همونی هستی که تخم‌ مرغ داشت.
‫هی! ببین، تخم مرغ‌هام رو شکستی.
‫دستش رو برده بود زیر دامن من گردش...
‫چه‌کارت کردم؟
‫دستت رو شکستم؟
‫و تو می‌خوای به‌خاطر این‌ها قربانی بشی ‫پدر؟
‫قصدم همینه.
‫تکون نخور! ‫محض رضای خدا همین‌جا بمون.
‫خدایا توبه!
‫اون حلقه‌ها رو بگذار تو کیفت، ‫شر درست می‌کنن.
‫این جماعت کجا می‌خوان برن؟
‫خب، این قطار کارگرهاست.
‫تکون نخوری، گوشمالی‌ت می‌دم.
‫چرا وحشی‌بازی در می‌آرید؟ ‫ما خودمون گرفتار بلا شدیم.
‫اگه انقدر گرفتارید تو قطار کارگرا ‫چه‌کار می‌کنید؟
‫برید خونه‌تون بی‌شرف‌ها!
‫و تو می‌خوای این جماعت رو نجات بدی؟
‫اصل کاری همین‌هان.
‫یالا، نوبت توئه!
‫نوبت توئه! جشن عروسی کی بودی؟
‫یک عده ادوِنتیست*. فرقه‌ای باورمند به ظهور مجدد حضرت مسیح و نزدیکی روز قیامت
‫آهنگ خونریزی رو بخون.
‫♪ مریم کوچک، ♪ ‫♪ از گندم طلایی برایم شیرینی بپز ♪
‫♪ روی شکم‌م بگذارش، ♪
‫♪ شالی بردار و آن را بپیچ، ♪
‫♪ این خونریزی را پایانی ببخش. ♪
‫دوره؟
‫رسیدیم.
‫مردم این‌جا رو می‌شناسی؟
‫نه، اما ردیفش می‌کنم.
‫از بخت بد، نمی‌تونم کمکت کنم. ‫حسودی زنم گل می‌کنه.
‫که چی؟
‫همه‌ش من رو می‌پاد.
‫حتی روزهای اعتراف، ‫یا عشای ربانی.
‫به‌م لباس زیر کثیف می‌ده تا خجالت بکشم ‫لباسم رو در بیارم.
‫پس طلاق برای چیه؟
‫برای ما قدغنه.
‫بیا خداحافظی کنیم، ‫او بیرون منتظر من می‌ایسته.
‫طوری نیست!
‫خدانگهدار.
‫بخارست-پاریس.
‫به طرف کوپشا میکا. ‫ایست-بین‌راهی دو دقیقه‌ای
‫یا شاید [به قدر] تمام زندگی او. ‫یادته نلا؟
‫این دلبستگی به قطارها، ‫و نه ایستگاه‌ها،
‫از کجا به ما رسید؟
‫تنها چیز مشترکی که از پدر گرفتیم
‫باید همین باشه. او کسی بود که ‫دستش رو روی ریل گذاشت.
‫این‌طور نیست؟
‫دیگه چی می‌تونه باشه؟
‫- اول بلوزت رو پاره کردن؟ ‫- بله.
‫- بعد دامنت؟ ‫- بله.
‫و پیرهنت؟
‫پیرهن نداشتم.
‫- لباس زیر داشتی؟ ‫- آره.
‫- سوتین بسته بودی؟ ‫- چه سوتینی؟
‫- انداختنت زمین؟ ‫- بله.
‫بعدش؟
‫زدم تو صورت یکی‌شون.
‫باریکلا. بعد چی؟
‫زدن تو سرم و از هوش رفتم.
‫خب؟
‫چشم که باز کردم، یک مردی رو دیدم.
‫- از همون‌ها بود؟ ‫- نه.
‫خونین و مالین بود، با اون‌ها دعوا کرده بود.
‫این‌جا رو امضا کن.
‫مردی که از خواب‌گاه بیرون اومد،
‫- اسمش رو به‌ت نگفت؟ ‫- نه.
‫- ببینی‌ش می‌شناسی‌ش؟ ‫- آره.
‫امضا کن.
‫فردا صبح برو دکتر و گزارش پزشکی بگیر،
‫گواهی تجاوز.
‫بفرما، هنوز باید دو تا کپی دیگه رو امضا کنی
‫- چه حسی داری؟ ‫- افتضاح، باید برم بیمارستان.
‫بیست‌وچهار ساعت دیگه با گواهی ‫بیا سراغ خودم.
‫برو سراغ قائم‌مقام [بیمارستان]، ‫بگو از طرف من اومدی،
‫بوتوشینا، پسرعمه‌مه.
‫ممنون.
‫سیگار؟
‫فقط یکی مونده.
‫یک سوسیس.
‫باشه بعد از مراسم.
‫نپرسیدم کی عشقت می‌کشه سرویس بدی.
‫پدر گوگو.
‫ببین این پتیاره چی می‌خواد.
‫بله، خانم جون؟
‫سوسیس.
‫به همین زودی؟ با شکم خالی؟
‫برو مثل بقیه میهن‌پرست‌های خوب، ‫یک پرچمی بگیر، یه عکسی، یه نشونی
‫یا اصلا ماشین حزب رو هل بده.
‫بعد که حسابی ولوله به راه انداختی،
‫برگرد، اون‌وقت اگر چیزی مونده بود،
‫به تو هم سوسیس می‌دیم.
‫گه زیادی نخور، مردک الدنگ، ‫خجالت نمی‌کشی؟
‫معلومه رو پر قو می‌خوابی! ‫هی رفقا، بیایید این‌جا.
‫رفقا! بیایید این‌جا، ‫اصلا نکنه همگی دست‌تون تو یک کاسه‌ست؟
‫گورت رو گم کن، ‫شاخ رو بکش.
‫الان کل کاسه‌-کوزه‌تون رو می‌ریزم به هم.
‫کله‌ت رو کچل می‌کنم.
‫ما گشنگی می‌کشیم بعد ‫شما دولپی می‌لمبونید.
‫باز هم که تویی!
‫الان باید بیمارستان می‌بودی.
‫می‌دونی، می‌تونستم با قطار بعدی ‫راهی‌ت کنم بری.
‫گوش بگیر ببینم.
‫از جون من چی می‌خوای؟
‫من سوسیس خواستم، ‫ولی بد-و-بیراه نصیبم شد.
‫باید دستش رو ببوسم، برم زندان، یا چی؟
‫شانس آوردی به‌ت تجاوز شده، وگرنه...
‫سوار شو! ‫می‌برمت بیمارستان.
‫چه مزخرفاتی: ‫تظاهرات، مشاجره، آشوب.
‫ما که مجار نیستیم! ‫رومانیایی‌ها با شخصیت ان!
‫آفرین استلیکا،بزن من رو ‫از شیشه پرت کن بیرون!
‫مدارک شناسایی این ابله رو بگیر.
‫یکی همین الان مرد.
‫حالا یک تخت خالی می‌شه.
‫الان یک دکتری می‌آد و گزارشی رو که ‫پلیس می‌خواد، به‌ت می‌ده.
‫باریکلا دخترها، دود کنید! ‫همه‌تون رو می‌اندازم بیرون.
‫از این تخت بیا پایین.
‫فقط داشتم...
‫اگر هم از چیزی ناراحتی، خوش اومدی!
‫دو هفته‌س که این‌جا تلپ شدی، ‫خونه خاله که نیست.
‫درد دارم.
‫همه درد داریم. آروم باش و خفقون بگیر.
‫می‌تونم برم روی زمین.
‫بشین همون‌جا که گفتم.
‫من هم می‌گم می‌شینم روی زمین.
‫این‌جا جای منه! ‫نشنیدی دکتر چی گفت؟
‫چی می‌خوای؟
‫- سیب؟ ‫- یکی دارم.
‫ببخشید تختت رو گرفتم، ولی خیلی طول نمی‌کشه
‫نگران من نباش، خوبم، ‫کسی اذیتم نمی‌کنه.
‫با یک پیرزن روی این تخت بودم که ‫سه روز طول کشید تا بمیره.
‫با وجود این اوباشی که شب‌ها می‌زنن بیرون،
‫دوره افتاده بودی این‌ور اونور که چی؟
‫نمی‌دونم. تازه اومدم این‌جا.
‫چرا جیغ نزدی؟ یا نزدی‌شون؟
‫زدم، اما زدن تو سرم و از هوش رفتم.
‫تازگی‌ها یک همچین موردی داشتیم، ‫همون آرایشگره.
‫بن، آرایشگره، یک پسر 18 ساله هم داره.
‫بچه دبیرستانی!
‫یک روز، سرگرم قمار بوده
‫و می‌بازه: از نوارها و شلوارهاش، تا دوچرخه ‫و هرچی که داشت.
‫"حالا سر چی شرط می‌بندی؟"
‫"مادرم! اگه باختم ترتیبش رو بده."
‫- و باخت. ‫- معلومه!
‫باورت می‌شه؟
‫بعید نیست.
‫پدرش کشت‌اش
‫و دیوونه شد، ‫مادرش هم مرگ موش انداخت بالا.
‫داستان‌های صدتایه‌غاز کافیه.
‫تو، ایوانا ماریا، همراه من بیا.
‫من دکتر دومیترو بوستان هستم.
‫ارولوژ. ‫خودم رو معرفی نکرده بودم.
‫دیشب داشتم از خونه یک مریض برمی‌گشتم ‫[که دیدمت]،
‫داد زدم، یک میله آهنی برداشتم، ‫اون‌ها هم ترسیدن،
‫یکی‌شون در رفت، دوتای دیگه خواستن ‫با یک میله بزننم.
‫ولی من تیزتر بودم، ‫بچه که بودم مشت‏زنی می‌کردم،
‫خب، خوشبختانه، طوری‏ت نشده.
‫نیازی نیست بمونی.
‫سیگار؟
‫نه. به هرحال، این‌جا دود قدغنه.
‫اگه قهوه بخوای، می‌تونم ردیفش کنم.
‫- بدون سیگار... ‫- همینه.
‫با این‌کارهایی که شما کردی، ‫من خیلی به‌تون مدیون‌ ام.
‫چطوری جبران کنم؟
‫احمق نشو. ‫شانس آوردی که داشتم رد می‌شدم.
‫خب، ممنون که به‌خاطر من دعوا کردی. ‫سرتاپا خونی بودی.
‫کار شاقی نکردم. هفته پیش همین‌جا با یک قصاب ‫دعوام شد.
‫سر چی؟
‫زنش رو آتش زده بود، ‫چون بچه‌‌ش عقب‌افتاده از آب دراومد.
‫- با لوله زدمش. ‫- این اتفاق‌ها زیاد می‌افته؟
‫هر هفته. حساب کردم.
‫امروز کجایی؟
‫هیچ‌جا، چطور؟
‫شنبه‌ها، ‫می‌رم حومه شهر،
‫هرچی باشه می‌خورم، ‫هرجا بشه می‌خوابم
‫یک‌شنبه عصر با کِیف کوک بر‌میگردم.
‫می‌خوای بیایی؟
‫به شرط اینکه برام کفش بخری.
‫کیفم رو گم کردم، کفش ندارم.
‫نیازی نیست، سایزمون یکیه.
‫اگه حتی به استانداردهای اروپایی آلودگی، ‫محل می‌دادیم
‫که تازه از آمریکایی‌هاش نرم‌تره، ‫باید شهر رو تخلیه می‌کردیم،
‫و دورتادورش رو مثل میدون مین ‫فنس می‌کشیدیم.
‫این‌ها عالی ان.
‫اولین جفتیه که باهاش تاول نمی‌زنم.
‫پرونده مریض‌ها رو نشونت می‌دم.
‫درصد [بیماری] سیلیکوز سر به فلک گذاشته.
‫دیگه شمار معلولیت‌ها،
‫سوءتغذیه، می‌زدگی از دستم در رفته. خیلی پیش‌پا-افتاده نگاه‌ش می‌کنن
‫نه، منظورم دیگرانه.
‫بیست‌ و سه هزار کارگر هست،
‫بالای 4000 لِی درمی‌آرن.
‫همه از دهات می‌آن،
‫از من بیشتر در می‌آرن.
‫رشوه‌ها رو هم حساب کردی؟
‫من رشوه نمی‌گیرم، هیچ‌وقت.
‫نه، گوش کن، دارم درباره چیزی حرف می‌زنم
‫که باید موجب یک رسوایی جهانی بشه.
‫بوتوشینا و سکوریتاته *سازمان امنیت رومانی*
‫جلوی نامه من به بخارست رو گرفتن.
‫تحویل بگیر.
‫از اون‌موقع خیال داره که
بندازدم زندون
‫دستش پره؟
‫روی کاغذ، قانون پشت اونه.
‫- راسته که بی‌سواده؟ ‫- مطلقا.
‫یک زخم گلوله
‫این بچه-ارتشی رو به مقام دبیر اول ‫حزب [در این ناحیه] رسوند.
‫اما وقتی قهرمان ما
‫رفت دانشکده، ‫برای یک ترفیع دیگه،
‫کاشف به عمل اومد که سواد نداره.
‫فقط امضا بلده و خوندن الفبای بزرگ.
‫«آخه رفیق، چطور ممکنه؟ چرا به ما نگفتی؟»
‫«تقصیر بورژوازی بود.»
‫«درسته، ولی چرا نرفتی کلاس سوادآموزی؟»
‫حقیقت درز کرد:
‫قضیه مثل توپ صدا کرد ‫و ترکش‌هاش،
‫این بابا رو حسابی شوکه کرد.
‫چخبره؟
‫چی شده؟
‫ای مادرقحبه‌ها!
‫می‌خواین ما رو بکشین!
‫شما احمق‌ها، ‫این‌جا چه گهی می‌خورید؟
‫اومدیم پیاده‌روی.
‫نکنه می‌خواید خودتون رو به کشتن بدید؟
‫تانک‌های ما پشت تپه‌ ان.
‫پیاده‌نظام سوم تو جنلگه،
‫روی تیغه کوه، تو نقطه 27، ‫واحد ارتباطات مستقره.
‫کسی به شما نگفت این‌جا دسترسی عمومی نداره؟
‫نه.
‫با تیپ دوازدهم برخورد نکردید؟
‫سربازهایی که از منطقه محافظت می‌کنن؟
‫نه قربان!
‫این پتکولسکو عجب جاکشیه.
‫ما از میون‌بر اومدیم.
‫- اما پتکولسکو می‌تونست... ‫- دست از سرش بردار.
‫او شما رو ندیده.
‫روزگاره دیگه... ‫قهوه می‌خواهید؟
‫فکر خوبیه.
‫جیورومیا،
‫بگو تانک‌ها جلوتر نیان.
‫الو؟ از واربلر 3
‫به واربلر 2.
‫همون‌جا که هستید بمونید.
‫شما رزمایش داشتید، ‫ما مزاحم‌تون شدیم.
‫چطور پیدامون کردید؟
‫بچه‌های واحد ارتباطات شما رو دیدن ‫که می‌دویدید،
‫و هشدار دادن.
‫اگر هشدار نمی‌دادن چی؟
‫یا با تانک از روتون رد می‌شدیم، ‫یا با گلوله می‌ترکوندیم‌تون.
‫هی جیرومیا، ‫با تانک‌ها تماس گرفتی؟
‫البته که گرفتم. نگاه کنید.
‫تماشاییه. عین دیزنی‌لند.
‫زدی کشتی‌ش.
‫این دیگه تو منطقه درگیری چه‌کار می‌کرد؟
‫هی جیرومیا، ‫آهنگ مترو رو بخون.
‫ایستگاه مترو
‫گذرگاه وحدت
‫کولی‌ها همه‌جا می‌رن
‫به دنبال برکت (پول)
‫تو رو از [زمان] دانشکده ‫پرستاری می‌شناسم
‫تو بخارست تو یک خیابون زندگی می‌کردیم.
‫اسمم بِبِه‌ست.
‫یادم نیست.
‫پدرت سرهنگ بود.
‫کله‌گنده بود، ‫ماشین دولتی داشت.
‫چهار پنج روز پیش مرد.
‫تسلیت می‌گم. ‫یادمه یک دست داشت.
‫بعد از اون رفتید سمت دریاچه،
‫یک ویلای بزرگ بود. ‫درخت کاج داشت. یادته؟
‫مادرم رفت کمی ‫داروهای خارجی ازش بگیره.
‫مرد خوبی بود. ‫یک تراس گنده گل‌دار داشتید.
‫تو تاب‌بازی می‌کردی، ‫توت‌فرنگی می‌خوردی.
‫یادم نیست.
‫تکون نخور!
‫احمق‌ جون، ما رو نمی‌شناسی؟
‫اسم رمز؟
‫بفرما: «تخم ما رو کشیدی».
‫عذرخواهی می‌کنم...
‫بگیر بشین، قهوه بخور.
‫گم شدی؟
‫آره.
‫استلیکا، واحد 3؟
‫یادمه.
‫آره، عجب حافظه‌ توپی دارم.
‫می‌خواستم به‌ت ثابت کنم،
‫و نشونت بدم که هیچ عوض نشدی.
‫چطوره یک چکه کنیاک بریزیم تو قهوه؟
‫این هم یادت می‌آد؟
‫نه؟ خب، ‫ده دقیقه پیش این ریختی بود.
‫هی، ناراحت نباش.
‫روزگاره دیگه.
‫من باید برم.
‫نگران نباشید، ‫این رفیق شما رو می‌رسونه.
‫من می‌رم بخوابم.
‫تخم ما رو کشیدی!
‫گفتی پدرم رو می‌شناختی،
‫یک‌چیزی برات می‌خونم
‫از طرف وزیر بهداشت
‫مال پنج ماه پیشه:
‫«با توجه به کمبود ارز خارجی
‫با تاسف به اطلاع می‌رسانیم که سفارش نکروسول ‫- دارویی که درخواست کردید -
‫از آلمان غربی، مقدور نیست.»
‫امضا: ناخوانا
‫می‌شنوی؟
‫نا-خوا-نا
‫از کجا گیرش آوردی؟
‫از آزمایشگاه نجاتش دادم. ‫باهوش‌ترین [موش] بیمارستان بود.
‫یک ساعت دیگه بیدارم کن. ‫باید برم [بیمارستان] سرکشی.
‫معطل شدن نداره!
‫باید پای مصنوعی‌ش رو تو خونه جا می‌زد.
‫- بله؟ ‫- دکتر عزیز...
‫چی شده؟
‫شما اتاق عمل 2 رو برای هشت صبح فردا
‫رزرو کردید.
‫چه عملی؟
‫به خودم مربوطه.
‫مدیر رفته نشست حزب.
‫چه خوب.
‫اون که نباشه، همه‌کاره این‌جا منم.
‫فردا عمل بی عمل.
‫باید بندازی‌ش عقب.
‫بوتوشینا!
‫خیلی بد شد که افلیج تشریف داری.
‫چطور؟
‫چون بدجوری دلم می‌خواد بزنم نفله‌ت کنم.
‫چرا نمی‌گذاری عمل کنم؟
‫با توجه به معاینات سایر دکترها می‌گم.،
‫وقتی نبودم کمیسیون، تیتی رو معاینه کرده ها؟
‫برید به درک، همه‌تون.
‫اون‌ها مریض من‌ ان. ‫درس‌هات رو بگذار دم کوزه...
‫یک مشت کثافت بی‌همه‌چیز!
‫خوک‌های کثیف!
‫دکتر، سرم!
‫تو یکی زر نزن.
‫حواست باشه! اگه عملت کنن، ‫حین بی‌هوشی می‌میری.
‫اگه عملت نکنن، ‫از خفگی می‌میری.
‫دکتر تیتی، ‫لطفا بیایید دفتر من.
‫ببخشید مزاحم شدم.
‫به هرحال یک مشاوره مجانی بود.
‫چی شده دکتر؟
‫امشب می‌خوام عملت کنم.
‫چرا امشب؟
‫اول، چون امشب کشیک ام. ‫دوم، چون شب‌ها بهتر عمل می‌کنم.
‫سوم، این بوتوشینای احمق ‫من رو از عمل کردنت منع کرده،
‫پس باید وقتی که نیست کار رو یکسره کنم.
‫اگر نه، از ریخت می‌اندازمش.
‫بگذار سوزی بشوردت و بعد ‫دو تا قرص خواب بخور.
‫خوب فکر کن.
‫گوش کن پتیاره خانم، طوری ‫رفتار می‌کنی که انگار این‌جا ارث باباته
‫با همه ولگردهای شهر یک راه رفتی،
‫حالا اومدی مرد من رو بدزدی؟
‫با منی؟
‫پس با کی‌ ام؟
‫اگه یک لگد بزنم در کونت بندازمت بیرون چی؟
‫امتحان کن.
‫جنده خانم!
‫- سوزی! ‫- بله دکتر.
‫دست به‌اش بزنی کشتمت.
‫چشم دکتر.
‫جدی می‌گم. کلا پرتت می‌کنم بیرون.
‫بله دکتر. ببخشید.
‫- کمک می‌کنی امشب عمل کنم؟ ‫- آره.
‫ساعت یک این‌جا باش.
‫خروجی اون یکی دره.
‫ترسیدی؟
‫کم مونده بود بترسم.
‫- زنک دیوونه‌ست. ‫- شیزوفرنی؟
‫مردبارگی و جنون اغراق [داره]. ‫ولی بهترین پرستاره.
‫فقط هفته‌ای یک‌بار، کشیده‌لازم می‌شه.
‫برای همین هم ازم می‌ترسه. ‫اما به‌م علاقه هم داره.
‫بیا این‌جا...
‫هفته پیش، یک زن از طبقه هشتم پرید پایین،
‫تا حالا همچین عملی نکردم.
‫ترسیدی؟
‫مثانه‌ش رو در می‌آرم و با کمی از روده،‌ ‫یکی دیگه براش درست می‌کنم.
‫سرطان؟
‫- سخته؟ ‫- آره، ولی درستش می‌کنم.
‫از استاد سابقم تو بخارست بهتر درش می‌آرم
‫خیلی تند می‌خوری.
‫عصبیه... بی‌قرارم.
‫این مریض خیلی آقاست.
‫چهار سالی می‌شه که این‌جاست. ‫ازش خوشم می‌آد.
‫عملش کنم یا نه؟
‫از خودش بپرس.
‫تصمیم با خودشه.
‫دارم می‌رم مدرسه، برام دعا کن.
‫می‌خوای باهاشون چه‌کار کنی؟
‫گفتم که. مطالعه رفتارشناسی.
‫می‌خوام هنر مخصوصی رو که
‫یک‌نفر نوجوون می‌تونه ‫از طریق یادگیریِ فکری به دست بیاره
‫- نشون بدم. ‫- چقدر نوجوون؟
‫آموزش و پرورش سطح بالا
‫حق این بچه‌های باهوشه.
‫- منظورت نخبه‌ست؟ ‫- اگه این‌جوری دوست داری.
‫بر چه اساسی می‌گی این‌ها باهوش ان؟
‫منظورت از نخبه چیه؟
منظورش همون‌هاست که ترتیبش رو دادن
‫بسه دخترها، تمومش کنید.
‫چرا اقلا درباره تجاوز چیزی به‌مون نمی‌گی؟
‫یالا، تعریف کن.
‫یالا، تعریف کن ببینم.
‫تیتی، چطوری؟
‫به سختی برش گردوندی. ‫فشارت...
‫فشار خونم همیشه پایین بوده. ‫گیاه‌خوارم.
‫- دفترچه رو آوردی؟ ‫- نه یادم رفت.
‫سریع بیارش.
‫باید با تو چه‌کار کنم تیتی؟
‫بوتوشینا میکشدم.
‫دکتر، می‌دونی چرا نمی‌تونم بمیرم؟
‫چون [این‌جا] کار مهمی دارم که باید بکنم،
‫تا انجامش ندم نمی‌میرم.
‫تو همون دفتر آبیه. ‫همه‌چیز توضیح داده شده.
‫چی هست، تیتی؟
‫وقت توضیح دادن ندارم، برو بیارش.
‫نگران نباش، آوردمش.
‫چه احساسی داری؟
‫دارن صدات می‌زنن.
‫وقت ندارم.
‫دنبال من نمی‌گردن،
‫ولی دنبال این چرا.
‫این تنها چیزیه که از تیتی باقی مونده.
‫اومدن دنبالت.
‫- کی؟ ‫- یک مَرده.
‫کی بود؟
‫نشون امنیتی‌ش رو کرد تو چشمم.
‫به گمونت چی این‌تو باشه؟
‫من باید برم.
‫کجا؟
‫بیش بچه‌های باهوش.
‫اون‌جا رو باش.
‫نوبت توئه، دودو.
‫دودو، هنوز عکست رو نگرفتم، برگرد.
‫می‌خوای چه‌کاره شی؟
‫نویسنده.
‫خواستن کافی نیست، ‫استعداد هم مهمه.
‫ولی من...
‫می‌نویسی؟
‫22 تا شعر قافیه‌دار نوشتم ‫و 10 تا هم بی‌قافیه. همینطور خاطراتم.
‫شوخی می‌کنی! ‫برای خاطره‌نویسی خیلی زوده.
‫برای من نه. زندگی مادر و پدرم ‫رو توصیف می‌کنم.
‫اتفاقاتی که تو پاریس برام افتاد.
‫پاریس بودی؟
‫پدر مادرت چه‌کاره ان؟
‫پدرم چرخ‌کاره و مادرم...
‫- مادرت... ‫- خانه‌دار.
‫پس چرا با شک می‌گی؟
‫منظورم اینه که اون یک شاهدخت هم هست
‫چی؟
‫آره، اولش شاهدخت بوده.
‫اجدادش شاهزاده بودن،
‫یکی‌شون چهار و نیم ماه
‫سلطنت کرده.
‫پس رگ‌وریشه اشرافی داری؟
‫اما پدرم کولیه.
‫وقتی زمین‌ها تقسیم شدن، ‫[پدرم] باید مادرم را دستگیر می‌کرده.
‫[مادرم] می‌خواسته خودش رو حلق‌آویز کنه.
‫او نجاتش می‌ده، عاشقش می‌شه، ‫از حزب بیرون می‌آد و ازدواج می‌کنن.
‫صبر کن دودو، من گیج شدم.
‫این‌ها رو جایی خوندی؟
‫بله... تو خاطراتم.
‫تازه‌ش هم، ‫این سه تا داستان همه واقعیه.
‫ببین تیتی چی نوشته.
‫خیال داشته پیامبر یک دین نو بشه
اخلاقیات جدید
‫چی چی؟
‫حالش که بهتر بود،
‫می‌خواست برگرده خونه‌ش، توی ده، و یک مدرسه
‫برای [تعلیم] مقامات تاسیس کنه.
‫شوخی می‌کنی.
‫نه، خودش نوشته. قسم می‌خورم.
‫می‌خواسته با جدیت یک جین حواری تربیت کنه،
‫تا بعدا عقایدش رو ترویج کنن.
‫مثل کاری که عیسی کرد.
‫دقیقا.
‫درستش رو بخوای، آرزو داشته...
‫این تیتی تو عجب خیال‌پردازی بوده. ‫باید عملش می‌کردی.
‫ تنها امید بود.
‫ببین،
‫احمقه ها، ‫ولی خواهرزاده بازرس مدرسه‌ست.
‫تا ایشون ثبت نام نکنه ‫نمی‌تونیم کلاس رو برگزار کنیم.
‫به حرف تیتی‌ت گوش کن.
‫چرا تیتی "من"؟
‫«فرستادگان همگی جوان خواهند بود
‫و به شیوه اسپارتی آموزش می‌بینند:
‫بیدارباش ساعت چهار صبح،
‫تا ساعت شش نرمش،
‫دویدن، چوب‌بری، ینجه‌خردکنی، و الی آخر...
‫سی دقیقه وقت خوراک، در نهایت سکوت،
‫غذای گیاهی، ‫شاید کمی شیر و پنیر،
‫بعد، کلاس تا وقت ظهر.»
‫آفرین، آفرین تیتی.
‫«ساعت نه شب خاموش‌باش، ‫بعد از یک پیاده‌روی،
‫و یک خوانش جمعی از سرودهای ‫"بیدار-باشید‌ رومانیایی‌ها"
‫و [از] سوگندی که برای ورودشان به این دنیا
‫به زبان می‌آورند.
‫آن‌ها با ادونتیست‌ها و ترانسندنتال‌ها ‫در تماس خواهند بود.
‫نلا، این یکی رو شنیدی؟
‫این یکی پسر یک ادونتیسته،
‫نابغه ریاضیه، ولی شپش داره،
‫باید برم ببینمش.
‫بره به جهنم با این سیر و سلوکش!
‫کیه؟
‫منم، دکتر، خانم گیچا.
‫چی شده؟
‫یک نفر می‌خواد شما رو ببینه.
‫لخت ام. بره فردا بیاد.
‫این همونه که قبلا هم اومده. ‫باهاش حرف بزن.
‫می‌دونم چی می‌خواد: دفتر تیتی.
‫دیدن من برش داشتم.
‫می‌شه بیام تو؟
‫نه نمی‌شه.
‫صبر کن شلوار پام کنم.
‫تیتی بیمارها رو موعظه می‌کرد. ‫مدتی تحت تعقیب بود.
‫دیوانهء سیاست بود.
‫نمی‌دونی چقدر دلتنگش شدم. ‫گوهری بود.
‫کیه؟
‫آدم خوب‌ها.
‫حالا که این‌طوره، بفرمایید تو.
‫ندید می‌دونم کی هستی!
‫- چطور؟ ‫- بچه زرنگی هستم.
‫درباره دفتر اون بیماره.
‫مگه نه؟ واگذارش کرد به من.
‫همین الان داشتم برای دوستم می‌خوندمش.
‫خطری نداره، فقط حرف‌های خام و آرمانیه.
‫بله، ولی اگه پخش بشه، کی می‌دونه...
‫همچین خبرهایی هم نیست. ‫پیشنهاد من اینه:
‫می‌خونمش و فردا صبح برات می‌آرمش،
‫به یک شرط،
‫نسخه اصلی رو بیاری،
‫وگرنه...
‫خواسته‌ت رو به مقامات اعلام می‌کنم.
‫پس چه‌کار می‌کنیم؟
‫می‌دمش به نگهبانی بیمارستان.
‫می‌خوام از شخص خودت تحویلش بگیرم.
‫فردا ساعت سه می‌بینمت.
‫عالیه.
‫می‌بخشید.
‫عصر خوش. ‫تا بعد.
‫عصر خوش.
‫یک یادداشت این‌جاست.
‫آخرین آرزوی تیتی: طبق آیین مذهبی ‫تو روستای خودش دفن شه
‫می‌دونست می‌میره.
‫آه تیتی.
‫تکون بخور، بگذار دکتر رد شه.
‫رفیق مدیر بوتوشینا منتظر شماست.
‫خودش گفت؟
‫بگو بیاد بره تو کونم...
‫این‌ها قوم‌وخویش بیرکا کنستانتین هستن. ‫اقوام تیتی...
‫گفته بود قوم‌وخویشی نداره.
‫ما تنها اقوامش هستیم،
‫برای خاکسپاری اومدیم.
‫شما از طرف...
‫ما اقوام مادری‌ش هستیم.
‫بچه خاله، بچه دایی؟
‫پسرخاله‌مون بود.
‫پسرخاله خونی؟
‫نه ولی پسرخاله‌مون بود.
‫هیچ‌وقت نیومدید ملاقاتش؟
‫- چرا اومدیم. ‫- کی؟
‫من که ندیدم این‌جا بیایید.
‫کم‌وبیش اومدیم، ‫ما هم درگیر بچه‌ها و مزرعه‌مونیم.
‫برید اتاق بغل، کاغذبازی‌ها رو ‫با منشی من انجام بدید،
‫و بعد برگردید.
‫میتیکا، ما تصمیم گرفتیم که جراحی
‫روی این مورد انجام نشه.
‫کمیسیون و سر-جراح هم موافقت کردن.
‫مجبور شدم به بستگان مریض اطلاع بدم
‫که بیمار بی اذن خودش جراحی شده.
‫کی مجبورت کرد؟
‫کی مجبورت کرد، بوتوشینا؟ ‫وجدانت که نبوده.
‫طوری مزخرف می‌گی که اون سرش ناپیداست
‫آروم باش،
‫مرده‌شورت رو ببرن، خاک‌برسر!
‫مدارک رو گرفتی؟
‫چطوری بدون وسیله منتقلش کنیم؟
‫با تشریفات خاکسپاری تماس می‌گیرم.
‫هزینه‌ش چقدره؟
‫خودم راست-و-ریسش می‌کنم.
‫تابوت رو هم همینطور.
‫یعنی تاخت زدن پول تابوت و حمل‌ونقل ‫با زندگی یک آدم منصفانه‌ست؟
‫من که گمون نکنم.
‫فکر می‌کنی چقدر باشه منصفانه می‌شه؟
‫صد هزار تا که بدی بی‌حساب می‌شیم.
‫بفرما، همه‌ش همین‌قدر مونده.
‫اون هم اقساطی...
‫اصلا می‌دونی چیه؟
‫برید پی کارتون.
‫بیرون.
‫چرا؟
‫بیرون.
‫گم شید بیرون تا کار دست‌تون ندادم، ‫بی‌شرف‌ها!
‫سوزی،
‫کجایی؟ ناخن‌هات رو می‌گیری؟
‫سوزی، یک شمع بیار.
‫تیتی، ببین کی اومده.
‫دادستان می‌خواد ببیندت.
‫بگو منتظر باشه.
‫- رفیق دکتر، شما... ‫- بگو بیرون منتظر باشه.
‫ببخشید.
‫سوزی، مثل جونت مراقب این باش.
‫این‌جا عمرا پیداش کنن.
‫- رفیق دکتر... ‫- گوش می‌کنم.
‫مرتکب حماقت بزرگی شدی،
‫یکی رو کتک زدی...
‫دیگه نمی‌تونی طبابت کنی.
‫در بهترین حالت، ‫یک لات ولگرد هستی.
‫یک لحظه ‌ببخشید!
‫اگه به من میگی لات، ‫باید در اولین فرصت لایق همچین عنوانی بشم.
‫دخلت اومده، رفیق.
‫عجب افتضاحی!
‫سیگار داری؟
‫این‌جا چخبره؟
به تو چه مربوط؟
‫این چمدون منه.
‫بعدی چیه؟
‫عکس‌ها؟
‫این‌ها مال منه.
‫تو دیوونه‌ای.
‫مجوز بازرسی دارن. ‫نشونم دادن.
‫خانم...
‫- او دستگیر شده. ‫- کِی؟
‫یک ساعت پیش.
‫- سوزی اومد خبر داد. ‫- چرا؟
‫نمی‌دونم. ‫با یک ون آبی بردنش.
‫انگار یکی‌شون رو زده بود.
‫- دیگه چیزی نمی‌دونی؟ ‫- چی؟
‫سگ‌ش رو کشتن، ‫همونی که برای آزمایش‌هاش بود،
‫مسموم‌ش کردن.
‫- محاله. ‫- چرا؟
‫تحت بازجوییه.
‫زمان بازجویی یا محاکمه، ‫ملاقات ممنوعه.
‫- حتی برای وکیلش؟ ‫- وکیلش می‌تونه.
‫بستگی داره.
‫به‌ش بگید من می‌شینم تو پیاده‌رو،
‫و هرچقدر طول بکشه صبر می‌کنم تا بیام داخل،
‫با یک نشون دور گردنم.
‫این‌جا نپلک.
‫میلیشیا پیاده‌رو رو هم صاحب شده؟
‫چخبره؟
‫برید ببینم.
‫یالا.
‫پشیمون می‌شی ها.
‫کافیه.
‫یالا.
‫رفقا،
‫می‌شنوی؟
‫بسه! مگه کری؟
‫برگرد.
‫برگرد طرف من!
‫بچرخ... این‌جوری.
‫بس‌ت شد؟
‫یالا! بزن به چاک.
‫برو ببینم، قحبه.
‫گفتم بزن به چاک.
‫یک‌بار دیگه از این کارا بکنی، ‫می‌اندازمت جلوی سگ‌ها.
‫سلا، خانم عامل-بگایی!
‫ملکه قحبه‌ها...
‫خوش داری چطوری خیارشورم رو بگذارم تو کُست؟
‫می‌خواستید من رو ببینید؟
‫فقط یک ربع.
‫با کمال میل.
‫می‌تونم یک آبجو مهمونت کنم؟ من تشنه ‌ام.
‫ممنون، ولی فکر می‌کنید این ساعت آبجو پیدا بشه؟
‫روی کاغذ نه، ولی برای ما چرا.
‫شاید حتی یکی دوتا ساردین .[پیدا بشه]
‫ما قبلا دیدار کردیم؟
‫کجا دیدار کردیم؟
‫من نمی‌گم، حدس بزن.
،شاید الان نظرم رو عوض کنم اما قبلا همیشه فکر می‌کردم که
‫دادستان‌ها از همه بی‌رحم‌تر باشن، ‫ پست‌ترینِ کارمندهای دولت.
‫چرا اون‌وقت؟
‫چون سنگین‌ترین احکام رو می‌برید.
‫این درست نیست. ‫این به‌خاطر وظیفه حرفه‌ای ماست،
‫وگرنه ما هیچ‌وقت ‫قانون رو زیر پا نمی‌گذاریم.
‫حتی اعدام اونی یک عالمه گوشت دزدیده بود؟
‫او به‌بخاطر دزدی محکوم نشد،
‫علیه حکومت خرابکاری می‌کرد.
‫بیا بریم خونه من،
‫این‌طوری مست و پاتیل که نمی‌تونی پیش زنت بری
‫زن نگو بگو مادر فولاد-زره.
‫یالا، برو یک دوشی بگیر.
‫اون زخم چیه؟
‫مثل تو فیلم‌ها، ‫با یک دختری رفتم ته دره.
‫اون پشت فرمون بود، ‫تا پای مرگ رفتیم.
‫می‌دونی چطوری نجات‌مون دادن؟ ‫با کمک مشعل جوشکاری!
‫همینه دیگه.
‫می‌رم دوش بگیرم.
‫گوش کن...
‫- برای چی عکس می‌گیری؟ ‫- برای یادگاری.
‫تو کی هستی؟
‫گفتی میشناسی‌م.
‫برای چی عکس گرفتی؟
‫گفتم که، یادگاری می‌خواستم.
‫باید یک زنگ بزنم.
‫تلفن ندارم.
‫تو نباید...
‫ساکت! ‫وگرنه می‌زنم در گوشت،
‫یا همسایه‌ها رو خبر می‌کنم.
‫چی می‌خوای؟
‫حالا شد.
‫من زن دکتر بوستان ام. ‫دیروز دستگیرش کردید.
‫می‌دونی چرا؟
‫چون یک اوردنگی گذاشت در کون‌ت.
‫قبول دارم کار خوبی نیست.
‫ولی اگه مرد بودی، ‫تو هم [همون‌جا] می‌زدی‌ش.
‫ولی عوضش، عین یک آدم دست‌وپاچلفتی، ‫دستگیرش کردی.
‫حالا چی می‌شه؟
‫[عکس‌ها] به دست حزب، دادستان کل،
‫به کمیته مرکزی، خودت خواستی،
‫حتی به دست زنت می‌رسه.
‫در عوض چی ‌می‌خوای؟
‫شکایتت از شوهرم رو پس بگیری.
‫لباس‌هام رو بده، دیر شده.
‫کمک می‌خوای؟
‫دو-روزه جواب می‌خوام ها، بیشتر نه.
‫خب؟
‫کاری از دست من برنمی‌آد.
‫- چرا؟ ‫- کل شهر از این پرونده باخبر ان:
‫دادستان کل، دبیرخونه،
‫بوتوشینا گفته که شر [او] باید کم بشه.
‫کاری از دست من ساخته نیست.
‫التماس می‌کنم باور کنی.
‫الان دیگه نمی‌تونم بیخیال شکایت بشم.
‫فقط می‌تونم طی محاکمه کمی کارسازی کنم
‫و به دادستان کل بگم شل بگیره.
‫پس نمی‌تونی درش بیاری؟
‫- چقدر حکم می‌برن؟ ‫- یک سال و نیم.
‫برو!
‫بگذار جیبت، نوبت منه.
‫من دارم می‌رم...
‫فقط یک‌چیز...
‫اگه خواستی عکس‌ها رو برای حزب بفرست
‫برای کمیته مرکزی، سکوریتاته، هرکی، گورباچف، ‫سازمان ملل،
‫فقط برای زنم نفرست!
‫ترسیدی؟
‫آره. ‫روزگارم رو سیاه می‌کنه.
‫یک سال نشده باید خودکشی کنم.
‫یکی‌ش رو نگه می‌دارم،
‫تا نشون میتیکا بدم.
‫اون خیلی خوش‌خنده‌ست.
‫بعد پاره‌ش می‌کنم
‫باور می‌کنی؟
‫خب پیشی، موش نابکار بالاخره گیرت آورد
‫اسمش چی بود؟ میتیکا؟
‫تو زندان که دیدی‌ش از طرف من ماچش کن
‫درت رو بگذار، جنده خانم.
‫این‌طوریاست، پیشی جون؟
‫رفیق سرهنگ می‌خواد ببیندت.
‫بگو بیاد بره تو کونم.
‫اگه دکتر نبودی به‌خاطر این حرف ‫یک بلایی سرت می‌اومد.
‫چه بلایی، مارینیکا؟
‫یک کتک مفصل.
‫راه بیفت بریم، ‫من دیگه بیدار شدم.
‫بگذار ببینم چی تو خودش دیده که بیدارم کرده
‫دکتر جون، تا حالا کسی به‌ت گفته مادرقحبه؟
‫مادرقحبه؟
‫از وقتی بچه بودم به این طرف، نه.
‫خب، من ساعت 6:45 صبح همچین چیزی خطاب شدم
‫چرا؟
‫به‌خاطر جنابعالی.
‫- کی به‌ت گفت؟ ‫- دبیر کل.
‫به دل نگیر.
‫چرا به‌ت فحش داد؟
‫صبر کن، به‌ت می‌گم.
‫تو دیشب یک زن رو حراجی کردی؟
‫- برای چی؟ ‫- زخم داخلی.
‫می‌دونی [مریض] کی بود؟
‫زن دبیر کل.
‫خب؟
‫اول پرسید ماهرترین جراح شهر کیه؟
‫اسم تو رو آوردیم.
‫او هم تصمیم گرفت که تو [زنش را] عمل کنی
‫ولی کسی به‌ش نگفته بود که بازداشتی
‫خب خب.
‫بعد از عمل هم می‌خواست ازت تشکر کنه.
‫اون‌جا بود که فهمید
‫فقط برای جراحی به‌ت اجازه دادیم ‫از زندان خارج شی.
‫دادستان رو خبر کرد، و به ما گفت:
‫«عوض این‌که از این دکتر بزرگوار ‫تشکر کنید
‫«این‌طوری باهاش رفتار می‌کنید،
‫«فقط به‌خاطر این‌که این‌جا زندگی می‌کنه، ‫نه تو بخارست!
‫«اون هم فقط محض این‌که یک دادستان بی‌خاصیت ‫یک درکونی خورده؟
‫«اون الدنگ چاچول‌باز باید خیلی پیش از این‌ها ‫اخراج می‌شد!
‫بعد رفتید دکتر رو دستگیر کردید کودن‌ها؟»
‫بعد چی‌ شد؟
‫دادستان درخواست تجدید نظر داد.
‫دو ساعت پیش، ‫خلاص شدی،
‫همون وقت که خواب بودی،
‫تبرئه شدی رفت.
‫حالا باز بگو این کشور ‫بویی از دموکراسی نبرده.
‫حالا چی می‌خوای؟
‫تشکر بابت اینکه ندادی مستراح رو بشورم؟
‫طوری نیست، بیخیال.
‫طبقه پایین کیف دارید؟
‫سرباز! برو کیف آقای دکتر رو بیار، احمق جون
‫یالا، معطل نکن.
‫من هم هرکسی رو که زورم برسه می‌چزونم
‫اون [سرباز] هم ‫می‌ره زندانی‌ها رو می‌چزونه، و الی آخر.
‫"الی آخر"ی در کار نیست.
‫چون زندانی‌ها نمی‌تونن ‫کسی رو بچزونن!
‫اون‌ها پله اول نردبون ان.
‫اشتباه می‌کنی دکتر. ‫حتی بین اون‌ها هم، سلسله مراتبی هست.
‫مثلا، دو ماه پیش:
‫دو تا قاتل همه بچه‌های سلول رو روفیدن ‫و بعد هم ترتیب‌شون رو دادن.
‫یکی‌شون معلول بود، الان تو کماست.
‫آزادی!
‫به مافوق‌هات بگو که ‫[یک] ناسپاسی باعث آزادی من شد.
‫عصر خوش.
‫- نکن دیگه. ‫- برای چی؟
‫- قلقلک‌ام می‌آد. ‫- ناراحتی؟
‫ما هیچ همدیگر رو نبوسیدیم، ‫با اینکه هفت روز با هم زندگی کردیم...
‫پنج روزش رو که زندون بودم. حالا چطور؟
‫هیچی. گفتم که بگم.
‫حالا منظور؟ نکنه حلقه می‌خوای؟
‫می‌دونی پول یک تابوت چقدر درمی‌آد؟
‫بریم.
‫کجا؟
‫بریم تیتی رو از سردخونه بگیریم و خاکش کنیم
‫آخرین آرزوش رو یادت رفت؟
‫اصلا برای همین از اون غار تفتیش عقاید زدم بیرون
‫تیتی، یادته ازم خواستی که باهام ازدواج کنی؟
‫همون شبی که کشیک بودم،
‫من هم "بله" گفتم.
‫و بعد کل شب داشتیم همدیگر رو مثل خل‌وچل‌ها ‫می‌بوسیدیم.
‫صبح که شد جدولت رو دیدم...
‫تو بهترینی، خدا خیرت بده، ‫چطوره 800 لی هم به‌م قرض بدی؟
‫باشه، دکتر.
‫تیتی، می‌برمت خونه.
‫ای تیتی!
‫نگاه کن یک ماشین دنبالمون افتاده.
‫«افتادن در دامان [عشق] یک زن ‫به مثابه آخرین سقوط مرد است.
‫و این [عشق] در حکم خوار و خفیف شدن ‫شخصیت اوست.»
‫می‌بینی نلا، ‫تیتی ما سورن کیرکگور خونده بوده.
‫خودشه، کیرکگور*. ‫*فیلسوف و یزدان‌شناس دانمارکی*
‫شما مشنگ‌ها خبر دارید تیتی چی می‌خونده؟ ‫کیرکگور!
‫تیتی خبر نداشت که او بعدها خودش عاشق شد
‫و خودکشی کرد.
‫تیتی بیچاره!
‫نگاه کن چطوری دُمِ کون ما شدن.
‫باقی بچه‌ها ‫برای بچه‌های زرنگ من دست می‌گیرن.
‫روشون تف می‌کنن،پشت‌ پا می‌گیرن، ‫اجازه نمی‌دن فوتبال بازی کنن.
‫امروز با آجر زدن تو سر دودو.
‫من هم نامردی نکردم ‫و با شلنگ آب حال‌شون رو گرفتم.
‫آدم از میلیشیا خوب چیزهایی یاد می‌گیره
‫این مشنگ‌ها هنوز دارن تمرین می‌کنن
‫چخبره؟
‫شنیدی؟
‫می‌دونم عقب ما هستید.
‫دارم تیتی رو می‌برم گورستون. ‫شما که ماموریت دارید،
‫این مسخره هم که گیر کرده،
‫چرا یک کمک نمی‌دید تابوت رو ‫بگذارید رو باربندتون؟
‫این‌طوری تا نصف شب می‌رسیم.
‫خب، بریم.
‫یک سوال کنم؟
‫بفرما.
‫اگه تو ماموریت هستید، چرا باربند دارید؟
‫دکتر، درسته که ما تو ماموریت هستیم،
‫اما تو دهات، شاید یک چیزی به تور آدم خورد:
‫یک گونی سیب‌زمینی، انگور، زردآلو...
‫دلاورهامون رو نگاه!
‫این‌جا، رادیو Free Europe ‫*اروپای آزاد*
‫کشورمون عجب قشنگه!
‫می‌خوای کشیش دفنش کنه؟
‫هرجور راحتی.
‫چرا که نه؟ خوب آواز می‌خونه، ‫مردم خوش‌شون می‌آد.
‫کدوم مردم؟ ‫این وقت ساعت؟
‫زنگ رو می‌زنم.
‫پیداشون می‌شه، ‫تلویزیون داره فیلم کره‌ای می‌ده.
‫مثل برق می‌آن.
‫صبر کن، وایستا زنگ رو بزنم.
‫دیدی دکتر، دارن می‌آن، ‫کشیش همون موتورسواره‌ست.
‫راه بدید ببینم.
‫چه مردیه:
‫دودیه، می‌ می‌زنه، ماهی‌ می‌گیره، ‫شکار می‌کنه
‫و برای سقلمه زدن به دبیر کل هم وقت گیر می‌آره
‫می‌شنوی چه صدایی داره؟
‫ترونه‌های محلی می‌خونه، ‫ترونه‌های وقت مستی.
‫"ای گورکن، گور رو بکن" ‫"ماگالدینا"
‫تو [مسابقه‌] "ترانه‌های رومانی" نفر دوم شد
‫حق‌ش بود برنده شه.
‫بعد از این‌جا، تو خونه‌ خودش ‫سفره پهن می‌کنه.
‫انگار که مغزش خشکیده، ‫رشدش متوقف شده
‫چند سالشه؟
‫پنج سال. چقدر عمر می‌کنه؟
‫نهایت بیست سال.
‫خاک بر سرم! عجب مصیبتی.
‫چندتا آمریکایی می‌خواستن بررسی‌ش کنن
‫اما شوهرم، جناب کشیش، ‫می‌خواست بابتش پول [خارجی] بگیره.
‫حالا می‌خواد به‌ش گشنگی بدیم تا تلف شه، ‫ولی من نمی‌تونم تحمل کنم.
‫به‌ش که غذا می‌دم ها، ‫گل از گلش می‌شکفه، می‌خنده.
‫آخه چطوری به‌ش غذا ندم؟
‫اگه می‌خوای مست کنی و بزنی زیر آواز، ‫پنجره‌ها رو کیپ کن،
‫وگرنه کل ده آواز خر در چمنت رو می‌شنون
‫اگه بحث سیاسی شد، جواب سرراست نده، ‫سربسته حرف بزن.
‫برو به سوپ سر بزن.
‫ارباب ما امشب خودش هم لبی تر می‌کنه
‫تر می‌کنه، ‫ولی چیز زیادی باقی نمونده.
‫دکتر، یک‌چیز قوی‌تر می‌خوای؟
‫شما که ترکوندی.
‫فعلا که راضی ام.
‫ای آدمِ ناتو:
‫رومانیایی‌ها یک‌بند می‌نالن که هیچی نداریم، ‫آخرش هم دست‌شون پره.‌
‫به قول بابام: ‫خدا روزی رسونه.
‫تا وقتی این کشور کشاورز داره، ‫کارش لنگ نمی‌مونه.
‫ولی بعدش چی؟
‫آه، اما دیگه سیاسی شد.
‫نه، سیاسی نیست.
‫گوش کن ببینم.
‫الان دیگه فقط زن‌ها می‌رن سر زمین.‌
‫مردها همه رفتن شهر، ‫اون هم نه برای کار صنعتی،
‫اکثریت، یعنی 90% نگهبان شدن، شب و روز،
‫درستش رو بخوای، اگر نگیم روستا،
‫ما یک دهکده اروپایی هستیم،
‫با بیشترین نرخ بی‌کاری.
‫سخت نگیر.
‫بحث سیاسی بسه.
‫این هم از وضع دهقان رومانیایی،
‫خالق "میوریتزا"، ستون فقرات کشور. ‫*سرود باستانی رومانی*
‫برید به درک، مسخره‌ها.
‫به‌ت ثابت می‌کنم اشتباه می‌کنی، ‫گوش کن احمق جون.
‫پدر، تو می‌گی کشاورزی ما خوابیده.
‫اشتباه می‌کنی! ‫اگه [دهقان‌ها] بیشتر بودن،
‫می‌خواستیم چه‌کارشون کنیم؟
‫می‌خواستن صبح تا شب بشنین تو می‌خونه، ‫دنیا رو آباد کنن.
نیروی کار مازاد
‫باریکلا!
‫این‌که سربازها رو ‫برای برداشت محصول می‌فرستن ضرری نداره؟
‫ولم کن بابا!
‫دانشجوها، استادهاشون،
‫باشه باشه! بگذار حرفم رو بزنم.
‫حکومت لطف می‌کنه ‫و به دانشجو و استاد یاد می‌ده
‫برای نون شب‌شون کار بکنن.
‫به گمونم کم افتخاری نیست.
‫تا حالا همچین چیزی نشنیده بودم!
‫هیچ‌وقت؟
‫ولم کن!
‫گور بابای تو و سیاست‌بازی‌ت.
‫حالا تقصیرکار کیه؟
‫آمریکا!
‫خوک‌های آمریکایی.
‫می‌خوان کل دنیا رو ‫تسلیم دلارها و منافع‌شون بکنن.
‫وقتی کسی نتونه بدهی‌هاش رو بده می‌فهمن ‫چه خاکی به سرشون شده.
‫اگه همه به آمریکایی‌ها می‌گفتن سیکتیر،
‫تا حالا تار و مار شده بودن.
‫گوش بگیر ببین چی می‌گم ، دکتر، ‫هنوز تموم نشده.
‫تو هم گوش کن، پدر.
‫از آمریکایی جماعت احمق‌تر خودشه.
‫دکتر، تو بچه روستایی؟
‫دهقان یا روشنفکر؟
‫دهقان.
‫به نظرت وضع کشاورزی امروز ما چطوره؟
‫من از ده سالگی دیگه تو روستا زندگی نکردم،
‫می‌تونم از مردم شهر براتون بگم،
‫خودتون بهتر می‌دونید که ‫این آقایون از سکوریتاته هستن.
‫ماموریت‌شون چیه؟
‫ما تنها کسایی هستیم که می‌دونیم، ‫خیال هم نداریم به کسی بگیم.
‫درسته؟
‫اون باربند رو می‌بینید؟
‫خب، گذاشتن اون‌جا تا بلکه بتونن ‫ از این‌جا چیزی با خودشون ببرن.
‫سیب‌زمینی، انگور، شراب،
‫چه بدونم، هرچی که دم دست‌شون بیاد.
‫اومدنی برای ما جیمز باند شده بودن.
‫اما برگشتنی ‫بیشتر شکل وانتی سبزی‌فروش می‌شن.
‫تحویل بگیرید: ‫شهروند امروز رومانی،
‫و منظورم [از شهروند] دقیقا یک عضو برجسته امنیتیه
‫دکتر، تو آدم باکله‌ای هستی! بیا یک سلامتی بگیم
من اهلش نیستم
‫پدر،
‫یا می‌خونی یا به شرفم ‫در کلیسات رو تخته می‌کنم.
‫می‌دم به‌خاطر اپیدمی تعطیلش کنن، ‫اون‌وقت بیکار می‌شی و باید،
‫بری سر زمین بیل بزنی.
‫درخواستی دارید؟
‫به یاد قدیم-ندیم‌ها.
‫"ماگدالینا".
‫پنجره‌ها رو می‌بندم.
‫مرده‌شور تو و پیروانت رو ببرن! ‫همه‌شون رو دستگیر می‌کنم.
‫بسوزه قبر هرچی عضو کلیسا!
‫کثافت‌ها، مادرقحبه‌ها، بی‌شرف‌ها.
‫ارتدکس‌ها، وقت کاره.
‫آهای، الانه که بچه‌ها رو بیدار کنی.
‫مگه زده به سرت؟
‫واربلر 2، واربلر سه هستم! ‫جواب بده.
‫کونت پاره‌ست، خوک.
‫یکی از چتربازهامونه، ‫حتما باد از وسط مانور آورده‌اش این‌جا.
‫افتاد رو گل‌خونه‌م. ‫گند زد تو گل‌خونه‌م.
‫افتادی رو گل‌خونه‌ی من.
‫اون شیشه رو بده من.
‫- می‌خوام همین‌جا باهاش بنوشم. ‫- گل‌کلم‌هام خراب شد.
‫زنده باد ارتش رومانی.
‫کرفس‌هام!
‫گل کلم‌هام، کلم‌هام... همه‌‌ش خراب شد.
‫باتری‌های بی‌صاحاب.
کاش که جهنم هم مثل بعدازظهر امروز باشه*
‫نگاه کن چه‌کار کرده.
‫زنده باد ارتش رومانی و فرمانده کل.
‫طوری نیست، ‫یکی دیگه درست می‌کنیم.
‫پاینده باد ارتش رومانی.
‫گور پدر همه‌تون.
‫اهرام ثلاثه مفت نمی‌ارزه.
‫باغ‌های معلق بابل مفت نمی‌ارزه.
‫غول رودس هیچ گهی نیست.
‫زن‌های رومانیایی ‫- مادرها و معشوقه‌ها-
‫با چشم‌ها، لب‌ها، و سینه‌هاشون،
‫عجایب دنیا هستن.
‫نزدیک بود فرو بریزه.
‫ما از کلیساهامون دفاع کردیم، سینه‌های ما ‫سپری مقابل ترک‌هاست.
‫ما سپر اروپا بودیم،
‫اون‌ها هم داشتن در صلح و صفا کلیساهای جامع می‌ساختن
‫گور بابای کلیساهای جامع‌شون.
‫ترک‌ها نبودن که برای کلیسا ملات میفرستادن.
‫ترک‌ها می‌فرستادن؟
‫کدوم ملات؟
‫تیتی، دست خوب آدم‌هایی سپردمت.
‫کله بابای کشیش، ‫و خرگوش و اردکش.
‫بدبخت‌ بیچاره‌ها کم‌تر می‌خورن، ‫ولی عمرشون درازتره.
‫بله رفیق دبیر.
‫نه، آدم سحرخیزی هستم.
‫خاکش کردیم.
‫یالا، بگذار لباست رو در بیارم.
‫معلومه الکل به‌ت نمی‌سازه ها.
‫یکشبنه بعد؟
‫آزادم.
‫ماشین ندارم، ‫یک موتور بلغاری دارم.
‫بقیه [ماشین] دارن؟ ‫خوش به حال‌شون.
‫هیجان‌زده ام.
‫تا یکشنبه.
‫دبیر کل یکیشنبه برای نهار دعوت‌مون کرده،
‫کلبه ییلاقی‌ش.
‫قبول کردی؟
‫اینجوری، ‫می‌تونی گذشته طلایی‌ت رو تکرار کنی.
‫گوش کن میتیکا،
‫عاشق من نشو. ‫وگرنه تا عمر داری پشیمون میشی.
‫پاهات رو بلند کن.
‫دفترچه کو؟
‫گمش کردم.
‫اِه این‌جاست که! عجب خری ام من.
‫ببخشید این موقع مزاحم شدم.
‫نه، از صبح‌ها خوشم می‌آد.
‫قبل از این‌که در بزنم، گوش ایستادم ببینم ‫بیدارید یا نه.
‫خانم عزیز، ‫لطفا این گل‌ها رو قبول کنید.
‫ممنون.
‫عزیز من، دیدی چه همکار زن‌بازی دارم؟
‫همکارم همراه گل‌ها یک یادداشت به‌ت می‌ده.
‫بعدا همون یادداشت در مدرسه هم ‫به دستت می‌رسه.
‫بعد دیگه نمی‌تونی بگی که ‫از وضع سلامتی مادر بی‌خبر بودی.
‫حالا می‌دونی.
‫و اگر می‌خوای برای بار آخر ببینی‌ش،
‫بدون معطلی بیا بخارست.
‫مارچلا، موش نابکار تو.
‫پ.ن:
‫این‌جا که اومدی، از مادر بپرس:
‫- آخه اگه تو ‌ندونی خوبیت نداره -
‫«مادر،
‫چرا پدر دستش رو روی ریل گذاشت؟»
‫کی برمی‌گردی؟
‫پس‌فردا، می‌خوای زنگ بزنم؟
‫نه، نگران نباش. بدرود.
‫می‌آی ایستگاه قطار دنبالم...
‫یا دیگه پررو می‌شم؟
‫چرا پدر رو ترک کردی؟
‫می‌دونستی که سرطان داشت.
‫برای این‌که مکافات بکشه.
‫مگه چه‌کارت کرده بود؟
‫چرا زخم‌های قدیمی رو باز کنیم؟
‫می‌خوام بدونم.
‫وقتی سال 1958، ‫ده سال بعد از ازدواج‌مون،
‫برای یک مقام مهم امنیتی نامزد شده بود
‫ازش پرسیده بودن من یهودی ام یا نه.
‫خب؟
‫چهار ماه خون به دل من کرد،
‫بیدارم می‌کرد و سین‌جیم‌م می‌کرد.
‫تو تازه به دنیا اومده بودی، ‫مشغول تروخشک کردن تو بودم.
‫«حرف بزن، راستش رو بگو»
‫شروع کرد به کنکاش بین قوم و خویش من،
‫و یکی از قدیمی‌های بوتوشن، به اسم ملتزر ‫رو پیدا کرد.
‫به‌ش گفتم که یهودی نیستم، اتریشی ام،
‫ولی گوشش بدهکار نبود.
‫به‌م گفت می‌کُشَدَم.
‫همیشه رو میز پاتختی یک تفنگ داشت.
‫پس کینه انتقام به دل گرفتی؟
‫ولی باید صبر می‌کردم شما ‫از آب و گل در بیایید.
‫چرا دستش رو گذاشت زیر قطار؟
‫از ترس.
‫خشکش زده بود.
‫وقتی فراخوان خدمت [سربازی] رو دید، ‫شلوارش رو خیس کرد.
‫مست کرد و دستش رو گذاشت روی ریل،
‫و یک‌چیز دیگه هم باید بدونی.
‫[او در] دوران زیرزمینی‌‌اش هم قهرمان نبود.
‫نقطه قوت‌ش این بود که خوب قایم می‌شد. ‫همین و همین.
‫هیچ می‌دونی تو میتینگ‌های زیر شیروونی‌شون ‫چه می‌کردن؟
‫بیخیال، مادر.
‫نمی‌خوای بدونی تو جلسات زیر شیروونی ‫چخبر بود؟
‫چرا نمی‌خوای بدونی؟
‫مامان، مهم نیست. ‫بیا بریم داخل. داره سرد می‌شه.
این چیه؟
‫پدرم.
‫از اون‌جا که نتونستم قرنیه‌ش رو اهدا کنم،
‫می‌خوام آخرین ‫خواسته‌ش رو برآورده کنم:
‫این‌که خاکسترش زیر درخت بلوط آروم بگیره
‫می‌دونی، ‫پدرم میهن‌پرست بزرگی بود.
‫یکی خوبش رو سراغ دارم. ‫فردا می‌ریم سراغش.
‫تو آکواریوم، ‫اردک‌ماهی، ماهی‌ها رو می‌ترسونه.
‫می‌خوان در برن، ‫ولی اردک‌ماهی نگاه‌شون می‌کنه.
‫یکی هم که جرئت کنه و از دستش در بره، ‫"تق"
‫میخوردش.
‫تق! دودوی من رو بردن.
‫تق! از ادونتیست‌ها متنفرم!
‫تق! برید توی صف.
‫نور به قبرت بباره.
‫پدر خوب، پدر ستمگر،
‫پدر ترسو،
‫پدر عزیز، عزیز.
‫نور به قبرت بباره.
‫تسلیم شید! تحت محاصره اید!
‫ده ثانیه وقت دارید تسلیم شید،
‫وگرنه شلیک می‌کنیم، مراقب باشید.
‫دست‌ها پشت سر.
‫اسلحه‌تون رو بالا بگیرید! ‫تسلیم شید.
‫تا ده ثانیه دیگه شلیک می‌کنیم! ‫همه‌جا محاصره‌ست.
‫این بچه‌ها گروگان ان.
‫دکتر، گمونم برنامه نهار امروزمون
‫مالیده.
‫آره به گمونم.
‫خودشه!
‫بگذارید معرفی کنم اولین...
‫مطمئنم خودشه.
‫داشتم به شوهرت می‌گفتم... ‫نهار امروزمون،
‫امنیتی‌های مادرقحبه، ‫آشغال‌کله‌های بی‌همه‌چیز،
‫خوک‌های کثافت.
‫بگذار باهاشون حرف بزنم.
‫پست و مقام مدیرهاتون از بین رفته،
‫تفاله‌های ‫سکوریتاته صاحبت‌مرده [رو می‌گم]
‫حالا ما باید تانوان ریدمون شما رو بدیم.
‫کیف و حالش برای شما باشه نک و نالش برای ما؟
‫شما جاکش‌ها می‌خواید ما رو سپر بلا کنید.
‫هواپیما رو جور کنید تا ما بریم، وگرنه ‫خودمون و بچه‌ها رو به کشتن می‌دیم.
‫همراه این کوچولوها می‌ریم پیش خدا،
‫چون‌که ما هم بی‌گناه ایم.
‫هی حرومزاده‌ها!
‫تسلیم شید! محاصره اید!
‫اسلحه‌ها رو بندازید، ‫دست‌ها پشت سر.
‫یکی یکی بیایید بیرون،
‫بجنبید تسلیم شید.
‫تسلیم.
‫محاصره شدید، راه فراری نیست.
‫ده ثانیه وقت دارید.
‫می‌فرستمش پیش‌ت.
‫خفقون! ‫بلندگو رو از دست این بگیرید.
‫فهمیدم.
‫اون‌ها بچه ان، ‫رفیق دبیر.
‫بگذارید بگم،
‫شاید شفاف نگفتم،
‫اون‌‌ها بچه‌های شش تا نه ساله‌ ان.
‫بله قربان. ‫دستور دستور شماست.
‫هی، سربازها،
‫هی بچه‌ها، شلیک نکنید.
‫گوش بدید.
‫به فرمانده‌تون بگید بیاد این‌جا صحبت کنیم،
‫وگرنه اتوبوس رو می‌ترکونیم.
‫برید عقب، اون‌طرف، برید عقب.
‫شلیک نکنید!
‫خودشه!
‫شلیک نکنید!
‫بخواب رو زمین، احمق.
‫نری عقب، شلیک می‌کنم.
‫آروم باش.
‫آروم.
‫می‌خوام یک‌ چیزی بگم.
‫بفرما.
‫می‌خوام ازت آبستن شم.
‫موندم بچه ما دیگه چجور بچه‌ای می‌شه.
‫یا نابغه در می‌آد یا کودن.
‫معلومه، اگه عادی در بیاد، ‫با دست خودم می‌کشمش.
..:: کانال تلگرام و اینستاگرام بلبل جان ::.. .:: telegram: @bollbolljan ::. .:: instagram: @bollbolljan_Com ::.
بلبل جان مرجع دانلود رايگان فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده .:: www.bolboljan.net ::.