..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏.:: www.bolboljan.net ::.
کوه‌نوردی کردیم چون باحاله
عمدتاً به خاطر باحالیش بود
هدف‌مون فقط همین بود
خیلی سر به هوا و بی‌مسئولیت بودیم
به کسی یا چیزی اهمیت نمی‌دادیم
فقط میخواستیم دنیا رو فتح کنیم باحال بود
خیلی باحال
و هر از گاهی خوب پیش نمی‌رفت و گاهی هم خوب پیش میرفت
در سال 1985 دو دوست انگلستانی جوان" ،به نام‌های جو سیمپسون و سایمون یتس .به گوشه‌ای دور افتاده از پرو سفر کردند
هدف کوهنوردان جاه‌طلب، فتح سطح غربی .قله‌ای 6400 متری و بدنام به نام سیولا گرانده بود
داستان‌ آن‌ها به افسانه‌ای ".در کوهنوردی بدل شده است
وقتی 25 سالم بود به پرو رفتیم سایمون 21 سالش بود
ولی توی آلپ خیلی کوهنوردی کرده بودیم
...برای بالا رفتن از کوه‌هایی که
...فتح نشدن، یا مسیری جدید در یه کوه
هدف کوهنوردی من بوده
یکی از دوستامون، که در آمریکای جنوبی ...خیلی کوهنوردی کرده بود
در اواسط دهه‌ی 70 این سطح رو دیده بود
میگفت کار چالش برانگیزیه
فکر میکنم آخرین سراشیبی کوهی بزرگ ،در این رشته کوه بود
که ازش بالا نرفته بودن
یه ناشناخته‌ی عالی اونجاست
...چیزی که خیلی وادار کننده است
رفتن به اون فضای ناشناخته است
[ لمس خلاء ]
نقطه‌ی دور افتاده‌ای بود باید 2 روز از جاده پیاده‌روی میکردی
کوهستان‌های اطراف خیلی بزرگ به نظر میومدن
در مقایسه با کوه‌هایی که در آلپ دیده بودم
در نهایت به جایی رسیدیم در نزدیکی سیولا گرانده
نمی‌شد الاغ‌ها رو جلوتر از این نقطه بُرد
فکر کنم 7-8 کیلومتر پایین‌تر از کوه بودیم
میدونستیم سیولا گرانده اون پشته، ولی ندیدیمش
...در لیما با کسی به نام ریچارد هاکینگ
آشنا شدیم تنهایی سفر می‌کرد
گفتیم چطوره تو سفر ما بهمون ملحق بشی؟
گفت از کوهنوردی چیزی نمیدونه
نمیدونستم قراره کجا برم
یا راستش چه اتفاقی برام بیوفته
ریچارد رو میخواستیم چون ،وقتی روی کوه بودیم
میتونست در پایین کوه مراقب وسایل‌مون باشه
با سایمون خیلی رفیق شدم
،نمیدونم به خاطر شخصیتش بود
یا چون باهام مهربون‌تر بود
چون یه آدم غیر کوهنورد در اون محیط بودم
ولی نزدیک شدن به جو برام خیلی سخت بود
...من بیشتر از سایمون جاه‌طلبی داشتم
که از کوه بالا برم
سیولا گرانده خیلی مهم بود
می‌دونستیم، یک سری اکتشاف‌ها روش شکست خورده
،اگه کسی امتحانش نکرده بود اونجوری نمیشد
با دونستن اینکه مردم تلاش کردن و شکست خوردن
باعث شد بدونیم کار سختیه
من گفتم خب، بیا انجامش بدیم ما بهتر از اوناییم
از دهه‌ی 70 تا حالا ...مردم سعی داشتن
کوه‌های رشته کوه‌های بزرگ رو با روش سبکبار فتح کنن
روش سبکبار اینجوریه که کوله پشتیش رو پُر میکنی
لباس و غذا و تجهیزات کوهنوردیت رو داخلش میذاری
و از کمپ پایه‌ی کوه شروع می‌کنی ...و سعی میکنی از کوه بالا بری
با یه بار حرکت
قبل از حرکتت طناب‌های مسیر رو آماده نمیکنی
چندتا کمپ نیست که بخوای خودتو مجهز کنی و ازش پایین بیای
خالص‌ترین حالته و ...حالتیه که من و جو باهاش
از سیولا گرانده بالا رفتیم
روش متعهدانه‌ی کوهنوردیه
چون خط عقب نشینی نداری
،اگه مشکلی پیش بیاد میتونه خیلی خیلی جدی باشه
نجاتی در کار نیست ...هلی‌کوپتر نمیاد
نجاتت بده و آدم دیگه‌ای هم نیست
جایی برای خطا کردن نیست
اگه بدجور آسیب ببینی، احتمالاً می‌میری
،از این زاویه ندیده بودمش و به نظر خیلی شیب‌دار میومد
گفتم که خدای من، خیلی بزرگه
ظاهرش سخت‌تر از چیزیه که انتظار داشتم
ولی هیجان‌زده بودم
[ روز اول ]
شروعش عالی بود
واسه همینه که زنده‌ایم
عاشق حرکت کوهنوردیم
وقتی خوب بالا میری، حس خوبیه
مثل ترکیب باله و ژیمناستیکه
ترکیب قدرت و زیبایی
واسه من، کوه‌ها زیباترین جاهای دنیان
وقتی میرم اونجا فضای بزرگی رو حس می‌کنم
آزادی زیادی رو حس میکنم ...وقتی از تمام
ناهنجاری‌هایی که توی دنیا داریم فاصله میگیرم
وقتی حدود 300 متر از یخزار بالا رفتیم تعجب کردیم
و به جایی رسیدیم که یخ در ترک‌های سنگ‌ها جاری شده بود
و آبشارهای عمودی تشکیل داده بود
بالا رفتن‌مون ازشون سخت بود
،این که به همکارت بسته شدی
یعنی به مهارت و توانایی یه نفر خیلی اعتماد کردی
ولی تو یه جای کار ممکنه فکر کنی
محض رضای خدا، سایمون اینجا نیوفتی پایین
طناب میتونه به جای اینکه نجاتت بده، بکشتت
اگه رفیقت بیوفته، وسایلت در میاد و مُردی
باهاش سقوط میکنی
اگه قراره اونجوری کوهنوردی کنی ...یه جای کار باید
کاملاً به همکارت تکیه کنی
فکر کنم در پایان روز اول خیلی راضی بودیم
خیلی کوهنوردی کرده بودیم کوهنوردی خوب
و مطمئن بودیم که باید موفق بشیم
[ روز دوم ]
در اون ارتفاع، آب بدنت خیلی کم میشه
باید مایعات زیادی بخوری روزی 4-5 لیتر
و تنها راهش ذوب کردن برفه
همه چیز خیلی وقت‌گیره
تو اون ارتفاع، درست کردن یه چای ساده هم خیلی وقت میگیره
ذوب شدن برف به اندازه‌ی چندتا لیوان شاید یه ساعت وقت بگیره
،واسه همین، شاید اونقدری که میخواستیم درست نکردیم
ولی گاز اضافی زیادی هم همراه‌مون نداشتیم
به طور عادی ریسک زیادی توی زندگی‌مون نیست
،و اینکه بخوایم ریسک رو بهش برگردونیم ما رو از زندگی ملالت‌آور خارج میکنه
باعث میشه بیشتر احساس سرزندگی بکنیم
تا حالا اونقدر بالا نرفته بودم
و خیلی فوق العادست که اونطوری از یخ بالا بری
نه تنها از نظر فنی ،سخت و ناپایدار و ترسناکه
بلکه قلبت هم به خاطر ارتفاع سریع می‌تپه
اونجای کار دیگه خیلی سرد شد
ما هم 5800 متر 6000 متر بالا بودیم و باد میومد
و برف شروع به بارش کرد
و از تمام کوهستان بهمن‌های پودربرفی میومد
برف به لباس‌ها می‌چسبید
بعد روی بدن آدم یخ می‌زد انگار زره پوشیدی
...آخرین بخش کوه
حدود 100 متر کوهنوردی جهنمی بود
برف‌پودر کاملاً ناپایدار میومد
به هیچ‌جایی نمیشد میخ کوبید
از نظر جسمانی خیلی خسته کننده بود هارنس تمام بدن داشتیم
برای صعود 65 متر حدودا 5 یا 6 ساعت زمان صرف شد
خیلی بعد از تاریکی هوا ادامه دادیم
بدن من داشت خیلی سرد میشد چون یه جا نشسته بودم
در حالی که سایمون سعی داشت بالا بره
بدنم داشت حرارتش رو از دست میداد
،می‌دونستیم اگه ادامه بدیم
شرایط‌مون بد میشه
واسه همین یه غار برفی کَندیم
[ روز سوم ]
صبح که شد، هوا صاف بود
دیدیم که سعی داشتیم از چی بالا بریم
...یه کابوس از شیارها بود
که سقوط برف به پایین بهش شکل داده بود
مرنگ‌ها و قارچ‌ها و نقاب‌های برفی
درباره‌ی شرایط برف‌پودری عجیب در کوه‌های آند شنیده بودیم
ولی ندیده بودیم
نمی‌دونم فیزیک میتونه توضیح بده چرا برف پودر می‌تونه در این شیب شدید بمونه یا نه
توی آلپ اگه شیب 40 درجه باشه برف میاد پایین
یکی از خطرناک‌ترین و ترسناک‌ترین کوهنوردیام بود
ترسیده بودیم به بن‌بست بخوریم
و نتونیم بالاتر بریم
چون میدونستیم به پایین برنمیگردیم
نه وقتی اونقدر بالا اومدیم
داشتیم به یه تله می‌رفتیم
فقط اون نبود. میتونستیم یه حفره‌ی 150 متری که جلومون بود رو ببینیم
...تا ساعت 2 بعد از ظهر
به لبه‌ی شمالی و سطح غربی رسیدیم
و عهد بستیم دیگه نمیخوایم نزدیک هیچ شیاری بریم
وقتی به لبه رسیدیم، خیلی خسته بودیم
من خیلی خسته شده بودم ،و یادمه فکر میکردم
لعنت بهش، به سطحش که رسیدیم
نمیتونم این همه زحمت بدم و برم بالا
...و بعد گفتیم حالا که تا اینجاشو اومدیم
پس بریم نوک قله رو فتح کنیم
خیلی راه اومدیم، نه؟
آره
من از قله‌ها خوشم نمیاد، چون 80 درصد حوادث موقع پایین اومدن اتفاق میوفتن
...قبل از اینکه حتی از سطح بالا بریم ...تصمیم گرفتیم که از لبه‌ی شمالی کوهستان
...پایین میریم. به فاصله‌ی بین
کوه سیولا گرانده و یه کوه دیگه به نام یروپاخا میرسیم
و بعد میتونیم بخش کوچک‌تر سطح رو فرود بیایم
ابرها به همین زودی داشتن از شرق میومدن ابرهای بزرگ
انتظار داشتیم این لبه خیلی آسون باشه
راه پایین رفتنش آسون باشه
امیدوار بودیم بتونیم راه بریم
و معلوم شد خیلی سخته
وحتشناک بود
از طرف غرب که عمودی بود و نقاب‌ها هم از طرف غرب آویزون بودن
و از طرف شرق هم شیب 100 متری
شوک کننده بود و خیلی خطرناک
کارمون از کنترل خارج شد
نیم ساعت تا یه ساعت بعد از پایین اومدن از قله، گم شدیم
نمیتونستیم هیچی ببینیم
بعد یکم ابرها کنار رفتن و لبه رو دیدم
و برگشتم روش
...نمی‌دونستم کدوم طرف لبه هستم، ولی
یه نقاب خیلی بزرگ بود آویزون بودن برف و یخ
و داشتم روش راه میرفتم
از چپ آویزون شده بودم و پایین رو نگاه میکردم ...که کلی برف و یخ
از کنارم افتادن و به طرف غرب سیولا گرانده رفتن
برگشتم روی لبه و جو رو صدا کردم
که لبه رو پیدا کردم
بهش گفتم لبه رو پیدا کردم، جو
امیدوار بودیم اون روز پایین بریم
ولی وقتی هوا تاریک شد، هنوز خیلی بالا بودیم
هنوزم در ارتفاع 6000 متری بودیم
،و اون شب که چای درست کردیم گازمون تموم شد
[ روز چهارم ]
...صبح روز بعدش خیلی مشخص بود
که از بدترین بخش لبه پایین اومده بودیم
خیلی مطمئن بودم که اون روز به کمپ پایه‌ی کوه برمیگردیم
اونجا بود که فکر کردم صعود پر دردسری بوده
من جلوتر از سایمون بودم
یهو به یه دیوار عمودی رسیدم که لبه رو به دو بخش تقسیم میکرد
بعد چهار دست و پا شدم و با تبر به یخ روش ضربه زدم
و بعد خودمو از صخره‌ی یخی پایین آوردم
،وقتی با چکش تبر ضربه میزنی باید به صداش گوش کنی و نگاش کنی
با هر دو تبر آویزون بودم ...تبر رو در آوردم و
میخواستم به دیوار عمودی بزنمش
...ضربه زدم و رفت داخل و فقط
صدای عجیبی در آورد
با خودم گفتم خب، درش میارم و به جای خوبی میزنمش
می‌خواستم محکم قرار بگیره و خوب وارد یخ بشه
...وقتی میخواستم دوباره یخ رو عوض کنم
...درد... تمام ران و زانوم رو
در بر گرفت. که خیلی دردناک بود
برخورد باعث شد قسمت پایین پام وارد مفصل زانوم بشه
و استخوان وارد درشت نی‌ام شد و غشت ...درشت نی‌ام رو خرد کرد
و رفت بالا
درد حالا خیلی زیاد شده بود اول نمی‌تونستم تحملش کنم
فقط نفس عمیق کشیدم و کم‌کم از بین رفت ...یادمه به غرب نگاه میکردم
دیدم که با قله‌ی راساک تو یه ارتفاع قرار داریم
پس درجه‌ی ارتفاع محلی که بودیم رو داشتم
فکر کردم، لعنتی. نباید پام می‌شکست
اگه پام شکسته دیگه کارم تمومه
بعد طناب شل شد
می‌دونستم یعنی سایمون داره میاد به طرفم
نمیتونستم استخوانی رو حس کنم
دستمو بردم روش ولی خونی نشد
درد یکم آروم گرفته بود
فکر کردم شاید خیال برم داشته
فقط رباطی چیزی پاره شده
سعی کردم روش بایستم
حرکت استخوان‌ها رو که حس کردم، فهمیدم پام شکسته
جوری که نگام کرد رو همیشه یادم می‌مونه
نگاهی آغشته به شوک و نومیدی و وحشت
خیلی چیزا توی نگاهش بود
گفت حالت خوبه؟
فکر کنم گفتم، آره خوبم احمقانه بود
گفتم نه، پام شکسته
سریع گفتم به فنا رفتیم قراره بمیریم
حالا خیلی سخته که بخوایم نجات پیدا کنیم
،به ذهنم خطور کرد که
اگه اون لیز خورده، من میتونم برم
ولش کنم و خودمو به پایین برسونم تا این همه دردسر نکشم
که بخوام با اون و وضعی که توش گیر افتادیم رسیدگی کنم
بهم مسکن‌هایی داد که در اصل قرص سردرد بودن
چیزی نگفت
انگار میدونست معنیش چیه
میدونست و منم می‌دونستم که مجبوره ولم کنه
می‌تونست بگه دارم میرم کمک بیارم
من میگفتم باشه
چون می‌دونستم کمکی در کار نیست
به آسونی میتونست بگه
فکر نمیکردیم چاره‌ای باشه
حس میکردم یه اتفاقی افتاده
و کم‌کم این ذهنیت رو پیدا کردم که یکی‌شون مُرده یا جفتشون مُردن
حتی اگه یکی‌شون مرده باشه، اونی ...نیست که میخوام مرده باشه، ولی
اگه یکی‌شون برگرده، دلم میخواد کدوم یکی باشه؟
گفتنش یکم بیرحمانه است
ولی ترجیح میدادم سایمون برگرده
گفتم اوه، نمیره
یکم آروم شدم و تونستم دوباره تمرکز کنم
و فکر کنم که چطوری قراره از کوهستان پایین ببرمش
صحبت کردیم که باید چی‌کار کنیم
دو تا طناب داشتیم که طولشون 50 متر بود
و اگه به هم ببندیمشون، 100 متر طناب داریم که وسطش گِره خورده
یه طرفش رو من بستم و سایمون هم طرف دیگش رو
به طور نظری میتونست 100 متر منو پایین ببره
،واسه اینکه قلاب‌ها به پایین ببرنش
توی برفا یه جا درست کردم و توش نشستم و محکم چسبیدم
و یه جورایی بین پاهاش قرار گرفتم
و سایمون شروع کرد به پایین رفتن
با یه طناب پنجاه متر پایین میبردمش
بعد به گره بین دو طناب میرسیدم
گره نمیتونست از قلاب رد بشه
پس اون توقف میکرد
روی پای چپم که سالم بود می‌ایستادم
تا وزن رو از روی طناب بردارم
بهش فرصت کافی رو میدادم که بتونه ...طناب رو باز کنه
دوباره به وسیله‌ی پایین‌برنده وصلش کنه و گره بیوفته اونورش
دوباره به خودش وصلش کنه و 50 متر باقی مونده رو، پایینم ببره
جای خودش رو به خوبی ایمن می‌کرد و منم میرفتم پایین پیشش
و دوباره این کار رو تکرار میکردیم
سایمون سعی داشت سریعتر منو پایین ببره
و اینطوری پام همش تکون می‌خورد و زانوم خم می‌شد
شدیداً دردناک بود
یادمه ازش شاکی بودم چون داشت بهم صدمه میزد
و میگفتم آروم‌تر
همینطور میدونستم باید سریع انجامش بده. چاره‌ای نداشت
و یادمه نگاش میکردم و عصبی بود
انگار از همه چیز خیلی عصبی بود
نمی‌تونستم به این فریادهای از روی دردش توجه کنم
چون باید میرفتیم پایین
از نشستن توی برف پودر ،چاله‌هایی می‌کَندیم
و تا وقتی دوام میاوردن که من برم پایین
و در واقع اطرافش فرو میریختن
و داشت منو با یه طناب 9 میلی‌متری یا 8.8 میلی‌متری پایین میاورد. یعنی اینقدر کلفت بود
ولی دستاش یخ زده بودن
کارش خیلی خارق‌العاده بود
و تا حالا نجات کوهستانی تک نفره‌ای مثل اون ندیده بودم
حالا داشتیم در توفان کامل پایین میومدیم ،نمی‌دونستم هوا چند درجه سرد بود
ولی حدوداً منفی 80 درجه یا همچین چیزی بود
یه لیتر خون توی پام از دست رفته بود توی شوک بودم و شدیداً آب بدنم کم بود
به جایی رسیدیم که باید یه غار برفی میکَندیم و پناه میگرفتیم
میرفتیم توی کیسه خوابمون و چای داغ درست میکردیم و آب بدنمون برمیگشت
نمیتونستیم این کار رو بکنیم چون گازمون تموم شده بود
اینجای کار کنترل از دست‌مون خارج شده بود چون نمی‌تونستیم غار برفی بکَنیم
ریسک کنیم که توفان زندانیمون کنه
دیگه اوضاع داشت خوب می‌شد چون چیزی نمونده بود تا به پایین برسیم
،با خودم فکر کردم
شاید بعد از این یکی دیگه مونده باشه و بعدش به پایین و روی کوه یخی میرسیم
یهو به آرنجم فشار اومد و یخی شد
و شیب زیادتر شد داشتم از سراشیبی پایین میرفتم و شیب تندتر شد
و یهو ترس برم داشت
داشتم با تمام وجود به سایمون داد می‌زدم که وایسه و اون صدامو نمی‌شنید
فهمیدم که وزن بیشتری روی طناب افتاد
ولی خیلی بهش فکر نکردم
گفتم لابد شیب بیشتر شده
وقتی پایین رو نگاه کردم، دیدم زیر پام خالیه
وحشت کرده بودم که روی چی هستم
و به وضوح دیدم که یه شکاف بزرگ مستقیماً زیر پرتگاه وجود داره
که حدود 25 متر زیر پامه
تبرهام رو پرت کردم تا ببینم به دیواری که اونجا بود میرسن یا نه
وقتی داشتم اون کار رو انجام می‌دادم، بازم به پایین رفتم
و گفتم خدای من، انجامش نده
چون می‌دونستم، طناب کافی وجود نداره تا به کف برسم
...و اگه نمی‌تونستم وزنم رو از روی طناب بردارم
اون نمی‌تونست طناب رو قطع کنه تا بخش دومش رو وصل کنه
و اینا رو میدونستم و بازم داد زدم که منو پایین‌تر نبره
به پایین بردنش ادامه دادم، تا وقتی به گره رسیدم بعد طناب رو تکون دادم
بهش علامت دادم که وزنش رو از روی طناب برداره
اتفاقی نیوفتاد
صبرکردم و بازم اتفاقی نیوفتاد
می‌دونستم تنها راه نجات اینه که از طناب بالا برم
دو حلقه‌ی پلکانی داشتم حلقه‌های پلکانی ریسمان‌های نازکی از طناب هستن
،و اگه از یه گره پیچیدن خاص روی طناب استفاده کنی ...میتونی بالای گره ببریش
و بکشیش، و گره، طناب رو محکم می‌گیره
یه گیره بهش وصل کنی و حلقه‌ی باری، میتونی ازش بری بالا
،اگه یکی دیگه داشته باشی، که بالاش وصل باشه اون یکی رو می‌بری بالا
از این حلقه که حالا بالاتره، بالا میری
میخواستم خودمو قائم نگه دارم تا طناب سرجاش بمونه
بعد این گره رو از خودش رد کنم و رد کنم
و این طناب کوفتی بیهوده... توضیحش سخته که چطوری نمیشد
چون اصلاً نمیتونستم انگشتام رو حس کنم
نگاش کردم و سعی داشتم هلش بدم داخل و ...با دندونام
دورش میدادم و دورش میدادم
دستام سرد بودن، پاهام خیلی سرد
موقعیت سختی بود ...اینکه نمی‌دونستم جو داره چی‌کار میکنه
یا توی چه موقعیتیه، شرایط رو بدتر کرده بود
نمیفهمیدم چرا برداشتن وزنش از روی طناب داره اینقدر طول میکشه
توضیح منطقی‌ای نداشت
یکی رو وصل کردم و به سینه‌ام گیره‌اش زدم چون اونطوری قائم نگهم می‌داشت
و سعی کردم اون یکی رو هم بزنم و با دستام خیلی مشکل داشتم
انداختمش و دیدم که افتاد
اون موقع فهمیدم که دیگه کارم تمومه
گفتم خب، نمیشه از طناب بالا برم
اینکه بخوام با دست از طناب بالا برم، نمیشه
خصوصاً وقتی دستام یخ زده بودن شدنی نبود
کاری ازم برنمیومد و خیلی احساس درموندگی میکردم
شدیداً عصبانی بودم
کاری ازم برنمیومد نمی‌تونستم وزنم رو از روی طناب بردارم
فقط اونجا بودم و شاید یه ساعت و نیم ادامه پیدا کرد
که در این مدت موقعیتم سخت‌تر شد
سخت در تلاش بودم که روی صندلی شکننده‌ای که توش نشسته بودم، بمونم
و برف هم داشت از زیرم لیز می‌خورد
پس موقعیتم داشت سخت‌تر می‌شد
فکر میکنم از نظر روانی ناامید بودم
کاری ازم برنمیومد
پس فقط روی طناب آویزون بودم و منتظر مرگم بودم
و فکر کنم خیلی زود می‌مُردم باد خیلی سرد بود
داشتم با قدم‌های خیلی آروم پایین میرفتم
چون برف زیرم لیز خورد
انتظار داشتم بیوفته و کاریش نمی‌تونستم بکنم
قرار بود از فاصله‌ی 100 متری بیوفته
پنجاه متر از من دورتر بود دوبرابر اون فاصله رو بیوفته و بمیره
و نمیدونست که چقدر از زمین فاصله دارم
خبر نداشت. ولی میدونست که قراره بمیره
بعد یادم اومد توی کوله پشتیم، چاقو دارم
تصمیمم رو خیلی سریع گرفتم
با شرایط موجود به نظرم کار درستی بود
چون نمی‌تونستم اونجا بمونم
دیر یا زود، از کوهستان به پایین کشیده می‌شدم
کوله پشتی رو در آوردم و بعد جیب بالاییش رو با یه دستم باز کردم
و چاقو رو در آوردم
!پاره‌اش کردم
شب وحشتناکی بود
ذهنم درگیر این بود که چه بلایی سر جو اومده
گرم شدنم خیلی طول کشید و فکر کنم خیلی گرم نشدم
شب خیلی سردی داشتم
یادمه که حس می‌کردم تشنه‌ام
فکر میکردم میتونم آب توی برفی که اطرافمه رو حس کنم
چنین حسی داشتم
خیلی عجیب بود
نمی‌دونستم چی‌شده
جایی که روش فرود اومدم صاف نبود از دو طرف شیب داشت
و داشتم توی تاریکی لیز میخوردم
فکر کنم 50 متر سقوط کرده بودم
خیلی تعجب کردم که زنده‌ام
...نور چراغ قوه رو انداختم و
تاریکی خوردش و محوش کرد
و خیلی دلسرد و ناراحت بودم
اگه کمتر از یه متر بیشتر به سمت راست افتاده بودم
از یه چاله‌ی بزرگ سقوط میکردم
خیلی سریع میخ یخی رو وصل کردم
...اطراف رو نگاه کردم و گفتم
خدای من، بیرون رفتن غیرممکنه
طنابم 25 متر بالاتر از یه دریچه‌ای بیرون زده بود
فکر کردم سایمون اون طرفشه
ولی مطمئن بودم که مُرده و معنایی نداشت
فقط فکر کردم اگه این طناب رو بکشم به بدنش وصله
چون از پرتگاه سقوط کرده به پایین شکاف
بعد اونجا افتاده و مُرده مثل یه وزنه افتاده
طناب رفته بالا و بعد افتاده توی شکاف
پس فکر کردم اگه این طناب رو بکشم محکم به بدنش وصله
طناب همینجوری میومد و میومد
وقتی دیدمش، فهمیدم که بریده شده
فکر کردم قراره اونجا بمیرم
یه حس خوبی داشتم که یعنی اینطوری سایمون زنده است
!سایمون
اینکه دیدم کجا هستم، خیلی منظره‌ی بدی بود
چون آدم به خاطر شکستگی پا نمی‌میره
چراغ قوه‌ام رو خاموش کردم که باتریش تموم نشه
تاریک بود و تاریکی داشت اذیتم میکرد
شکاف‌ها یه ویژگی دارن
وحشت رو از خودشون ساطع میکنن جای موجودات زنده نیست
می‌تونستم صدای شکستن یخ رو بشنوم و صدای باد توی یخ‌ها
دوباره چراغ قوه رو روشن کردم چون از تاریکیش خوشم نیومد
احساس کردم خیلی تنهام
خیلی ترسیده بودم
همچنین 25 سالم بود، بدنم آماده بود خیلی جاه‌طلب بودم
اولین سفری بود که بهش رفته بودم میخواستم دنیا رو فتح کنم
...به نظر نمیومد این بخشی از برنامه‌مون نبود
احتمالاً خیلی دیروقت بود
فکر میکردم راهی ندارم که برم بیرون
لعنتی چقدر احمقم
!احمق
احمق
!احمق
احمق
!احمق
!گندش بزنن
!لعنتی
توی کوهنوردی، همیشه باید کنترل رو به دست داشته باشی
پس با انجام اون کار، شکست خوردی و باختی
!لعنت بهت
بچگونه بود گریه کردم
...فکر میکردم
محکم‌تر از اون حرفا باشم
[ روز پنجم ]
ساعت 5 یا 6 هوا داشت روشن می‌شد
دوباره اسم سایمون رو داد زدم
خودمو بردم بالا و داخل خونه‌ی برفی لباس پوشیدم و همه چیز رو جمع کردم
احساس وحشت بدی بود
اونجا بود که مطمئن بودم جو روز گذشته کشته شده
حالا منم قراره بمیرم به عنوان مجازات
ولی به جای اینکه اونجا بشینم و به حال خودم افسوس بخورم
راه میوفتم و توی مسیر پایین می‌میرم
خیلی سریع شیب زمین زیاد شد
اطراف این زمین شیب‌دارتر رو نگاه کردم
وقتی داشتم به پایین می‌رفتم یه پرتگاه برفی آویزون رو دیدم
که از روی اون، جو رو به پایین بُرده بودم
فهمیدم توی اون فاصله آویزون شده
واسه همین نمیتونسته وزنشو از روی طناب برداره
همینطور که پایین‌تر رفتم، وحشت کردم
چون پایین این پرتگاه یخی یه شکاف خیلی بزرگ وجود داشت
پهانش 12 متر بود و از جایی که داشتم نگاش میکردم انتهاش مشخص نبود
!سایمون
فکر کردم سپیده‌دم که بشه بیدار میشه
چون خیلی تشنه بودم
اونم میاد بهم آب میده
میخواد پیدام کنه
توقف کردم و بالای شکاف داد زدم
اسم جو رو داد زدم
،اگه بخوایم عقلانی بگیم
...بعد از اینکه از طناب پایین اومدم، باید می‌رفتم
داخل شکاف تا ببینم کجاست
ولی راستش فکر انجامش به ذهنم خطور نکرد
قانع شده بودم که مُرده
!سایمون
مطمئن بودم که فقط خودمم
کسی نمیاد دنبالم
از بچگی یه کاتولیک مذهبی بار اومدم
خیلی وقت بود که ایمانم به خدا رو کنار گذاشته بودم
...همیشه فکر میکردم، اگه یه وقت شرایطم بد شد
حاضرم از خدا کمک بخوام؟ بگم از اینجا خارجم کنه؟
یه بار هم به ذهنم خطور نکرد
معنیش این بود که واقعاً ایمان ندارم
واقعاً باور دارم وقتی بمیری، دیگه مُردی همینه، آخرتی وجود نداره
هیچی نیست
با خودم گفتم میتونم از اینجا بالا برم؟
به اندازه‌ی 25 متر یخ آویزون؟ امکان نداره بتونم با یه پای سالم ازش بالا برم
می‌دونستم جفتشون مُردن ولی نمیتونستم همینجوری از کمپ برم
اولاً هیچی دربارشون نمی‌دونستم
به جز اینکه اسم کوچیک‌شون جو و سایمون بود
نام خانوادگی‌شون رو نمی‌دونستم واقعاً هیچی دربارشون نمیدونستم
...فکر عجیبی داشتم که از کوه افتادن
و افتادن پایینش
با خودم گفتم شاید بتونم از انتهای کوه یخی اونا رو ببینم
با این هدف که تا هرجا میتونم برم، راه افتادم
تنهایی از کوه یخی پایین رفتم
مطمئن بودم قراره بمیرم
تنهایی عبور کردن از کوه یخی خیلی خطرناکه
چون توی یخ شکاف‌هایی وجود داره که برف اونا رو پوشونده
...خوشبختانه تونستم خط ردپاهای
نسبتاً محو شده‌مون رو پیدا کنم
وقتی از کوه یخی پایین رفتم، فهمیدم میتونم برم پایین
از اینجا میرم بیرون
زنده می‌مونم
نمیتونم بگم شب چقدر ترسناک بوده
فکر میکردم چندین روز همینجوری باشه
باید تصمیم بگیری باید به تصمیم گیری ادامه بدی
حتی اگه تصمیمات اشتباهی باشن
اگه تصمیم نگیری کارت تمومه
...به جز مُردن روی اون لبه، تنها فرصتم این بود که
وارد شکاف بشم
نمیدونستم اونجا چی پیدا می‌کنم
فقط امیدوار بودم یه جور راه خروج از مارپیچ یخ و برف باشه
در گرفتن اون تصمیم خیلی با خودم کلنجار رفتم از اینکه به عمق بیشتری برم، خیلی میترسیدم
انتخاب دیگه این بود که همونجا بشینم
امیدوار باشم یه جوری وضعیت بهتر بشه
می‌دونستم بهتر نمیشه
نمیخواستم پایینو نگاه کنم
میترسیدم پایینش خالی باشه
انتهای طناب رو گره نزدم
اگه چیزی پایینش نبود، نمیتونستم طناب رو نگه دارم
میوفتادم و سریع هم رخ میداد
با خودم گفتم !خدای من، خیلی بزرگه
از لحاظ جسمانی کاملاً خسته بودم
داشتم از مرنگ‌ها با تلوتلو خوردن پایین میومدم هنوزم خیلی تشنه بودم
افکار زیادی توی سرم بود
عذاب وجدان، نگرانی، اینکه چطوری به والدین جو توضیح بدم
به دوستام، به ریچارد
فکرش به ذهنم رسید که شاید بتونم یه داستان خوب بگم
که منو بد نشون نده
یه مدتی هم بهش فکر کردم
تنها تصویری که از اون همه زمان در پرو ،تو ذهنم چسبیده
دیدن این قامته
وقتی خوب نزدیک شد فهمیدم کیه
ولی ظاهرش خیلی وحشتناک بود
آدم نمی‌شناختش
گفتم، جو کجاست؟
اون گفت جو مُرده
کل داستان رو براش تعریف کردم وقتی داشتیم به کمپ برمیگشتیم
گفتم چه اتفاقی افتاده
اصلاً کارمو قضاوت نکرد
خیلی خوب برخورد کرد
حدود 25 متر از جای قبلی پایین اومدم
حالا در انتهای شکاف بودم
ولی شبیه یه ساعت شنی بزرگ بود
احتمالاً 50 متر تا سقف فاصله داشتم
فکر کنم به بزرگی گنبد سنت پائول
پایننو نگاه کردم و برف محکم رو دیدم
با خودم فکر کردم که انتهای شکافه
در فاصله‌ی 15 متریم، یه دامنه‌ای بود که به بالا میرفت
بالاش، نور خورشید از سوراخی می‌تابید
می‌تابید نور بزرگ خورشید میومد داخل
!راه خروجی بود که دنبالش بودم
وای، میتونم از اون دامنه بالا برم بایدم ازش بالا برم
به شکم، روی زمین مسطح خزیدم
بعد شنیدم یه چیزایی زیرم شکستن
فهمیدم زمین محکمی نیست انگار زیرش خالی بود
خیلی ترسیده بودم
انگار روی پوست تخم مرغ بودم
اگه بشکنه، هیچوقت نمیتونم به اون دامنه برسم
راه خروجم اون بود
خیلی‌خب، رسیدم، حالا محکمه
تبرم رو وارد کردم و رفتم بالا
خیلی دردناک بود پاهام که می‌رفتن بالا، هردو میومدن پایین
میخواستم تو موقعیت بهتری قرار بگیرم تا پای چپم اول نباشه
ولی ناچارتاً رفتم روی پای شکسته‌ام
حرکت استخوان‌ها رو حس میکردم
پس هر چقدر بالا میرفتم، درد رو حس می‌کردم
به طرز اشک‌آوری دردناک بود
روز آفتابی روشنی بود
کل دنیا برگشته بود
روی برف دراز کشیده بودم و می‌خندیدم
به خاطر آسودگی خیال خروج از اونجا بود
...بعد به کوه یخی نگاه کردم و فکر کردم
هنوز حتی شروع نشده، رفیق
کیلومترها زمین ناهموار در پیش داری
نشسته بودم و فکر میکردم چون همچین چیزی در پیش بود
وقتی تازه سخت‌ترین کوهنوردی زندگیم رو انجام داده بودم
وقتی از چنین کوهنوردی‌ای زنده بیرون بیای، چندین روز خسته‌ای
فقط میخوری و میخوابی
تازه از اون خارج شده بودم پام بدجوری شکسته بود و درد داشتم
آب بدنم شدیداً کم بود و غذایی نداشتم و میخواستم از اون پایین برم
امکان نداشت بدنم تحمل کنه
تصمیم گرفتم اهداف معین تنظیم کنم
...به نقاط نگاه کردم و گفتم
...اگه 20 دقیقه دیگه به شکافی که اونجاست برسم
همون کار رو می‌کنم
اگه تا 18 دقیقه دیگه میرسیدم، خوشحال می‌شدم
اگه 22 دقیقه‌ای یا 24 دقیقه‌ای میرسیدم در حد گریه کردن ناراحت میشدم
فکرمو درگیر خودش کرد
نمیدونم چرا، ولی فکر کنم میدونستم داره چی میشه
کاری که مجبور بودم انجامش بدم اینقدر بزرگ بود که نمی‌تونستم انجامش بدم
ردپاهای سایمون رو دنبال کردم ...و اطراف برامدگی‌ها و
شکاف‌های واضح و این چیزها بودن
گفتم اگه به چاله‌ای نرسم ،که جسدش توش افتاده باشه
این ردپاها منو از میدون مین شکاف‌ها عبور میدن
کوه‌های بزرگی اطرافم بودن
باعث می‌شدن احساس خردی و آسیب پذیری داشته باشم
با خودت میگی نکنه یه حضور شرور وجود داره که میخواد تو رو بکشه
انگار یه نفر داشت با یه مورچه ور میرفت
همش مانع سر راهش میذاشت
در نهایت میخواست پا روش بذاره
می‌تونستم ببینم ردپاهای سایمون داشتن پُر میشدن
راه نجاتم برای پایین رفتن از کوه یخی بودن
داشتم ناامید میشدم
با خزیدن توی تاریکی ادامه دادم کار احمقانه‌ای در شیب کوه یخیه
ولی ترسیده بودم و فقط سعی داشتم ردپاهای سایمون رو ببینم
[ روز ششم ]
صبح که شد، روز روشن و آفتابی‌ای بود تمام ردپاها از بین رفته بودن
صبح خیلی زود بیدار شدم
گاهی روی یه پام بلند می‌شدم تا راهو ببینم
دوباره می‌نشستم و حرکت میکردم
نزدیک لبه یه شکاف خیلی بزرگ بود
وارد مارپیچی از اونا شده بودم
یهو به جایی رسیدم که می‌دیدم یخ به پایین میره و میتونستم سنگ‌ها رو ببینم
احتمالاً من بودم که بحث رفتن رو پیش کشیدم
تا حدودی چون نگران سایمون بودم
حس میکردم بهتره تا حد امکان از جایی که اتفاق افتاده دور بشیم
نمی‌خواستم بلافاصله برم
حس میکردم یکی دو روز نیاز دارم افکارم رو متمرکز کنم
قدرتی جمع کنم
مدت زیادی رو صرف شستن خودم کردم
حس خوبی داشت که موها و صورتمو بشورم. و ریشامو بزنم
...که
باقی مونده‌های کوهستان رو از خودم جدا کنم
خیلی تشنه بودم چون هرچقدرم برف بخوری
آب کافی وارد بدنت نمیشه
سنگ‌ها رو دیدم. میدونستم تخته سنگ‌ها چقدر بزرگن و چقدر فاصله است
...اولین باری بود که فکر کردم
می‌تونم این فاصله رو برم یا نه
تمام وسایلمو خالی کردم
می‌دونستم نمیشه از روی این سنگ‌ها بخزم خیلی بزرگ بودن
تنها راه این بود که سعی کنم بپرم
میدونستم قراره خیلی بیوفتم
با هر پرش میوفتادم
انگار هر بار پام میشکست
عقب رو نگاه کردم و دیدم 20 متر اومدم
خیلی طول کشیده چه دردی داشتم تا فقط 20 متر برم
گاهی وقتا خیلی کله شقم
میخوام همه چیز طبق خواسته‌ام پیش بره
این روزا اوضاع اصلاً طبق خواسته‌ام پیش نمیرفت
یه سنگ رو می‌دیدم و میگفتم باشه تا 20 دقیقه‌ی دیگه میرسم بهش
وقتی تصمیم گرفتم 20 دقیقه‌ای اون مسیر رو میرم
مطمئناً انجامش میدادم
،بهم کمک میکرد، چون نصف مسیرش رو که میرفتم
خیلی دردم میگرفت
نمیتونستم تحمل کنم که دوباره پاشم و راه بیوفتم
ولی به هدف نگاه میکردم و می‌گفتم بهش میرسم
...دراز کشیده بودم و فکر میکردم
نه، موفق میشی. فقط 10 دقیقه مونده فقط 10 دقیقه
انگار یه بخش خیلی سرد و عمل‌گرا داشتم ...که میگفت
باید این کارها رو انجام بدی، اگه قراره برسی
زودباش، ادامه بده، برو
پاشو و دوباره حرکت کن
خیی مصر و واضح بود
یه صدا یا بخش جدایی از من بود که بهم می‌گفت کاری بکنم
خیلی بدون ملاحظه و دلسوزی
نمیدونست شاید خسته باشم یا صدمه دیدم
خیلی عجیب بود
اون بخش ازم میگفت ادامه بده، توقف نکن
و بخش دیگه‌ام میگفت خیلی‌خب
اطرافو نگاه میکرد
...با گذشت ساعات، و روزها گذشتن
عجیب و عجیب‌تر شد
خیلی خیلی تشنه بودم
چیزی که آزار دهنده بود، تخته سنگ‌ها بودن ...مرنگ‌هایی که
بالای کوه یخی بودن و میشد صدای حرکت آب رو شنید
همیشه
خیلی میوفتادم و صدای آب رو میشنیدم و دنبالش می‌گشتم
نمی‌تونستم پیداش کنم بهش برسم
و داشت دیوونه‌ام میکرد که میتونم صدای آب رو بشنوم
نگران سایمون بودم
سلامتیش، چون نوک انگشت‌هاش هنوز به خاطر سرمازدگی سیاه بودن
و حس نمی‌کردم اونجا جای موندن باشه
صبح آماده‌ی رفتن شدیم
آخرش وسط سنگ‌ها غش کردم و خوب هم نخوابیده بودم
پام خیلی درد داشت
شب اولی بود که توفان نبود
برف نبارید و بارون نیومد و میتونستم ستاره‌ها رو ببینم
...یادمه به پشت دراز کشیده بودم و مدت زیادی
به ستاره‌ها زل زدم
...حس میکردم قرن‌هاست و خیلی وقته که
اونجا دراز کشیدم
با سنگ‌ها یکی شدم و جایی که هیچوقت قرار نبود ازش خلاص بشم
[ روز هفتم ]
خورشید طلوع کرد و گرمم کرد
گفتم خیلی خوب میشه همونجوری دراز بکشم تکون نخورم و دردم نگیره
و خدای من، به انجام دادنش خیلی نزدیک بودم
واقعاً باور داشتم نمیتونم تا پایین برم
و باور داشتم قراره بمیرم
و یه جورایی قبولش کرده بودم
خزیدن خیلی منطقی بود
اگه فکر نمیکردی فایده‌ای داشته باشه
فکر میکنم اون تنهایی بود، حس رهاشدگی
همیشه باهام بودش
نخزیدم چون فکر میکردم زنده میمونم
فکر میکنم میخواستم وقتی بمیرم کنار کسی باشم
یه حرکت نمادین بود که باهاش خدافظی کنم تو ذهن خودم
با انجام اون کار
چندین لیتر ازش خوردم
مثل سوخت‌گیری بود
میتونستم حس کنم که دارم بلافاصله قوی‌تر میشم
همش خودمو خیس میکردم
و یادمه از حسش خیلی خوشم میومد از گرماش
یه تنزل خیلی کند و ثابت بود
نه فقط جسمانی جسمانیش خیلی واضح بود
ولی خودت، همه چیز، نفست
حس میکردم هیچی برام نمونده
دیگه اهمیت نمیدادم
وقاری نداشتم اهمیت نمیدادم شجاعم یا ضعیف
به پوچ تبدیل میشی عجیب بود
هنوز داشتم حرکت‌های 20 دقیقه‌ای رو انجام میدادم تا جابجا بشم
بعد ردپاها رو دیدم
بعد قانع شدم که سایمون و ریچارد بودن
پشت سرم هستن و دارن میان
و من به خزیدن ادامه دادم
مطمئن بودم دارن از پشت سرم دارن
گفتم خیلی احمقانه است. میان کمکم میکنن
،خودمو قانع کردم که دارن راه خودشون رو میرن
چون نمی‌خوان منو خجالت زده کنن چون خودمو خیس کردم و گریه میکردم
نمیدونم تا کِی ادامه داشت شاید یه ساعت
کاملاً باورش داشتم و بعد یهو انگار حبابش ترکید
بعد فهمیدم اونجا نیستن و احساس کردم کاملاً خرد شدم
وقتی به دریاچه رسیدم ساعت 4 بود
و دیدم که اون طرفش، یه سد مرنگی وجود داره
،و از بالاش
میتونم پایین رو نگاه کنم جایی که کمپ‌مون بود
در واقع، می‌تونم چادرها رو ببینم
...اولین باری که بهش فکر کردم
گفتم، مسیر رو میرم. واقعاً میتونم موفق بشم
...فکر بعدی که به ذهنم رسید این بود که
کسی اونجا هست؟
خدای من، چهار روز میشه که سایمون رو ندیدم
واسه چی اونجا بودن؟
میدونستم ساعت 6 هوا تاریک میشه و باید برسم، باید برسم
و سعی داشتم تا حد امکان سریع برم
،ادامه‌ی عصر
حس وحشتناک نبودن‌شون ذهنم رو درگیر کرده بود
توجه نمیکردم که آب و هوا داره چطوری میشه
...ساعت 4 که راه افتادم و ساعت 6 که به مرنگ‌ها رسیدم
آب و هوا تغییر کرده بود
،وقتی به دره نگاه کردم پُر از ابر بود
سایمون
گوشامو باز کردم به این امید که صدایی بشنوم
ولی هیچی نشنیدم
زمان زیادی اونجا نشستم و گریه کردم و نمی‌دونستم چی‌کار کنم
گفتم بهتره برم توی کیسه خوابم
انگار مُردن رقت‌انگیزی بود
مردن توی کیسه خواب
خب، خوبه ولی ادامه بده یه جایی اون پایین می‌میری
نمیدونم باقی اون شب چه اتفاقاتی افتاد
دیگه ساعت رو نگاه نمیکردم و همه چیز به هم ریخت
فکر کنم گم شدم
دیگه نمیدونستم دارم چی‌کار میکنم
یادم نمیاد به کسی فکر کرده باشم
کسی که دوست داشتم یا همچین چیزی
یاد یه آهنگی افتادم
آهنگ یه گروه به نام بونی ام
و از آهنگاشون خیلی خوشم نمیومد
چندین ساعت تو ذهنم گیر کرده بود
خیلی آزار دهنده بود چون میخواستم از سرم خارجش کنم
و می‌خواستم به چیزای دیگه فکر کنم
لعنتی، قراره با شنیدن آهنگ بونی ام بمیرم
...یادمه بیدار نمیشدم
فکر کنم همیشه بیدار بودم ولی به هوش میومدم، مثل بیدار شدن بود
...نشسته بودم
نمی‌دونستم کجام
هوا تاریک بود و برف می‌بارید فکر میکردم برگشتم روی کوه یخی
یا توی پارکینگ عمومیم و دوباره کتکم زدن
بعد دوباره خودم رو گم می‌کردم
بوی چیزی رو حس کردم
بوی خیلی قوی‌ای بود
مثل نمک بودار این توهماتم رو از بین بُرد
یادمه خیلی گیج بودم نمیتونم بفهمم بوی چیه
خیلی طول کشید تا بفهمم از کجا میاد
فکر میکردم از خودمه
و خیلی آروم افکارمو جمع کردم
یادم اومد از کنار مستراح کمپ‌مون رد شدم
و بعد فهمیدم به چادرها نزدیکم
!سایمون
وقتی داشتم داد میزدم، فکر کردم دیگه آخرشه
نمیتونم جلوتر از این برم
سایمون
اشتباه کردم که یکم امید داشتم
...وقتی داد زدم و نبودن
فهمیدم دیگه قراره بمیرم
...اون لحظه، وقتی کسی جوابمو نداد
سایمون
یه چیزی رو از دست دادم
خودم رو از دست دادم
بیدار شدم و نمیدونستم چرا
و یه جو عجیبی بود
صدای باد بیرون چادر رو می‌شنیدم
و یه صدایی شنیدم
به آرومی فهمیدم
فقط یه چیز میتونه باشه
که جو بیرونه و داره داد می‌زنه
ولی کاملاً غیرممکن بود چون مُرده بود
و 3 یا 4 روز پیش مُرده بود
و دوباره خیلی نافذتر شنیدمش
و واقعاً شبیه داد زدن کسی بود صدای سایمون
ترس برم داشت چون نمی‌تونست جو باشه
چون جو مُرده
ولی اگه اون باشه، قراره یه موجود وحشتناک باشه
نمیتونه انسان باشه ...چون
هیچ انسانی نمیتونه چنین چیزی رو پشت‌سر بذاره
دراز کشیده بودم و نمی‌دونستم چی‌کار کنم
بعد سایمون بیدار شد
سایمون! به وضوح داشت صدام میکرد
میدونستم جو بود سریع فهمیدم
داشتم اطرافو نگاه می‌کرد و بعد یه چیز معلق رو دیدم
سایمون هم سریع بلند شد تا پیگیرش بشه
یهو صداهایی شنیدم
...جو
تویی؟
کار خاصی نمیکردم چون واقعاً فکر نمیکردم انسان باشه
سایمون
رفتیم بالای جویبار جایی که صداها ازش میومدن
شاید 60 الی 80 متر بیرون کمپ و جو اونجا بود
سایمون - ای وای. ای وای -
نمی‌تونستم کاملاً باور کنم تا وقتی خودم دیدمش
ولی بازم باورش یکم سخت بود
به خاطر شب تاریک و وضعیتی که داشت
سایمون
تو وضع ناجوری بود
انگار یه قامت شبیه روح بود
انگار باید خودمو نیشگون میگرفتم تا باور کنم
که واقعاً داره اتفاق میوفته
کمکم کن - لعنتی، جو -
حالت خوبه؟ لعنتی
...سایمون خیلی
خیلی فحاشی میکرد
ای لعنت بهش
ریچارد، بلندش کن
ریچارد، بگیرش احمق حرومزاده! بلندش کن
باشه، جو
یادمه سایمون شونه‌هامو گرفت
و نگهم داشت
پاهاش رو بگیر
یادم میاد
حس بغل شدن
باشه، گرفتمت جات امنه
ازم تشکر کرد که سعی کردم از کوهستان بیارمش پایین
بابت تمام تلاشایی که کردم
...جایی که طناب رو بریدم
و بهم گفت اگه منم بودم همین کار رو می‌کردم
اولین حرفایی بود که بهم زد
...یادمه قبل از اینکه کاریش بکنیم
قبل از اینکه حتی در رو ببندیم
گفت، شلوارم کجاست؟
...توضیح دادیم شلوارش رو
سوزوندیم که خیلی عصبی شد
و فکر کنم تا حدودی زنده شدم
فهمیدم همون جوی خودمون برگشته
،جو در حین تلاش برای زنده ماندن" .یک سوم وزنش را از دست داد
.پس از 2 سال و 6 عمل جراحی، جو دوباره توانست کوهنوردی کند .اون هنوز هم کوهنوردی می‌کند
سایمون به انگلستان برگشت و به خاطر بریدن طناب همکارش .با انتقادهای شدیدی از انجمن‌های کوهنوردی روبرو شد .جو همیشه از او دفاع کرده است
هیچکس نتوانسته است صعود به قله‌ی سیولا گرانده را ".مانند جو و سایمون با موفقیت به پایان برساند
..:: کانال تلگرام و اینستاگرام بلبل جان ::.. .:: Telegram: @bollbolljan ::. .:: Instagram: @bollbolljan_Com ::.
بلبل جان مرجع دانلود فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده ‏.:: www.bolboljan.net ::.