..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏ .:: www.bolboljan.net ::.
سالومه توسط اسکار وایلد در سال 1893نوشته شده
که شبیه هیچ کدوم از آثار دیگه ی او نیست
اون نقشها رو عمداْ با شکوه و زرق و برق زیاد نوشته
اون مکان رو در شهر باستانی یهودیه در قصر پادشاه هیرود انتخاب میکنه
و تمام ارجاعات در بازی مربوط به آن دوران خاص از کتاب مقدس است
تمامی بازیگران نقشهاشون رو با لباس های مدرن تفسیر می کنند
اما همه نقش ها معطوف به اون دوره هستند
درست قبل از مرگ مسیح
سالومه شاهزاده ی یهودیه
پادشاه هیرود ناپدری سالومه
ملکه هیرودیا مادر سالومه
یحیی (تعمید دهنده) پسرخاله عیسی مسیح
سالومه
تالار ضیافت
!شهدخت سالومه امشب چه زیباست
!ماه را ببین چه عجیب می نماید
!مانند زنیست که از گور برخیزد
چون زنی مرده است
تو گوئی چشم به راه مردگانست
نگاهش عجیبست به مانند شهدخت کوچکی که نقابی ,زرد بر چهره افکنده
سیم بر ساق پوشیده باشد
همچون شهدختی ست که بال بر پای دارد
چون زنی مرده است
آرام می جنبد
کیستند این حیوانات وحشی که زوزه می کشند؟
یهودیان. آنها پیوسته چنینند
درباره دین خود بحث می کنند
چرا درباره دین خود بحث می کنند؟
...نمی دانم چرا کار همیشگی آنهاست
به عقیده من بحث کردن درباره دین کاری خنده آور است
!شهدخت سالومه امشب چه زیباست
!تو پیوسته به نظر دوخته ای
به او زیاد می نگری
اینگونه نظر دوختن به مردم فرجام نیکی ندارد
بسا که حادثه ای ترسناک را سبب شود
امشب او بسیار زیبا شده
حاکم سیمای گرفته ای دارد
بله، او حزن انگیز می نماید .
او به چیزی نگاه میکند
به کسی نظاره گر است
به چه کسی نگاه می کند؟
نمی شود گفت
هرودیا جام حاکم را پر کرده است
آیا او شهبانو هرودیا است؟- بلی او هرودیا همسر حاکم است-
پس از من کسی خواهد آمد بسا توانا تر
مرا لیاقت آن نیست که بند نعلین او بگشایم
چون او درآید مکانهای متروک مجلل گردند
و مانند شکوفه ها خواهند شکفت
چشمان نابینا روز را خواهند دید
و گوشهای ناشنوا خواهند شنید
...طفل نوزاده دست بر کنار
او را ساکت کن سخنانش همیشه مضحک است
نه، نه. او مرد مقدسی ست
و نیز بسیار بزرگوار است.هر روز هنگامی که غذایش را برایش میبرم از من تشکر می کند
او کیست؟ -پیغامبریست
-نام او چیست؟ -یحیی
او از کویر، که در آن او از ملخ و عسل وحشی تغذیه می کرد آمد
گروهی زیاد در پی اش بودند حتی پیروانی نیز داشت
-سخن از چه می گوید؟ -آنچه ما قادر به گفتنش نیستیم.گاه کلماتی وحشت انگیز می گوید
اما فهمیدن سخنانش محال است
-میتوان او را دید؟ -نه.حاکم دیدن او را منع کرده
شهدخت چهره اش را در پس بادبزن نهان ساخت
دستهای لرزان سپیدش چون بال کبوترانیست که به سوی آشیانه در پروازند
بسان پروانه های سپیدند درست بسان پروانه های سپید
به تو چه ربطی دارد؟ چرا به او می نگری؟
تو نباید به او بنگری اتفاق وحشتناکی روی خواهد داد
-چه زندان عجیبی -این یک چاه کهنه ست
یک چاه کهنه باید جایی بیماری آور باشد
اوه، نه! مثلاً برادر بزرگ حاکم
شوهر نخستین شهبانو هرودیا 12 سال در این چاه محبوس بود
و نمرد پس از 12 سال او را خفه کردند
خفه کردند؟ چه کسی جرات کرد؟
مردی که آنسو ایستاده نعمانٍ جلاد
-آیا نترسید؟ -آه نه.حاکم اگشتری را برایش فرستاد
-چه انگشتری؟ -انگشتر مرگ را.بنابراین او نترسید
با این حال خفه کردن یک امیر کار وحشتناکیست
چرا؟ امیران نیز چون دیگر مردم یک گردن دارند
من این را وحشتناک می دانم
شهدخت بر میخیزد میز را ترک می گوید
سیمایش در هم است ، چقدر رنگ پریده است هرگز او را اینگونه ندیده بودم
به او نگاه نکن از تو می خواهم که به او نگاه نکنی
چون کبوتری سرگردان است
چون گل نرگسی ست که با وزش باد در اهتزاز است
چون گلی سیمین و نقره فام
نخواهم ماند مرا توانایی ماندن نیست
از چه رو حاکم پیوسته به من می نگرد
با چشمانش که همچون چشمهای موش کور از میان پلکهای لرزنده نمایانست؟
این عجیبست که شوهر مادرم بدینسان نظر به من افکند
نیتش را نمی دانم...ولی براستی چرا می دانم
مجلس ضیافت را ترک گفته اید ، شهدخت؟
!چه دلپذیرست هوای اینجا در اینجا آسوده می توان نفس کشید
در تالار این یهودیان اورشلیم اند
که یکدیگر را بر سر عقاید ابلهانه خود می درند
بربر ها که می آشامند و می آشامند و شراب خود بر زمین می رسزند
و یونانیان ازمیری ، با چشمان سرمه کشیده و گونه های غازه مالیده
و با زلفان مجعد با طره های تابدار
و ساکت و حیله گر مصریان با ناخن های دراز یشمین و جبه های حنایی
و رومیان پست و وحشی با لهجه ی نامفهوم عجیبشان
آه ! چه سان از این رومیان متنفرم
که با وجود پستی سیمای نجیبان به خود می گیرند
!آیا میل به نشستن دارید ؟ شهدخت
چرا با او سخن می گویی؟ چرا به او نکاه می کنی؟ اتفاق وحشتناکی روی خواهد داد
چه خوشست تماشای ماه ! که همچون سکه ای کوچک
یا به سان گلی سیمین است
ماه ، خونسرد و پاکدامن
بی شک او باکره است او زیبایی باکرگی ست
هیچگاه خود را نیالوده
او نیز به سان دیگر اله ها خود را تسلیم بشر نساخته
استاد فرا آمده است.پسر انسان پدید گشته
او پدید آمد او پدید آمد
پسر انسان پدید آمد
-کیست که بانگ برداشت؟ -این پیمبر بود، شهدخت
آه، پیمبر ! همانکسی که حاکم ازو هراسان ست
ما درین باره چیزی نمی دانیم شهدخت
این یحیی نبی بود که فریاد می زد
آیا میل دارید که بگویم تخت شما را به اینجا بیاورند ؟
هوای باغ دلکش است
او سخنانی وحشت انگیز در مورد مادرم می گوید، چنین نیست؟
ما هرگز سخنان او را نمی فهمیم ، شهدخت
.آری ، از مادرم به زشتی سخن می گوید
شهدخت ، حاکم از شما می خواهد که به مجلس ضیافت بازگردید -من باز نخواهم گشت
بر من ببخشائید ، اگر شما به تالار باز نگردید ممکنست واقعه ی ناگوار رخ دهد
آیا پیرست این پیمبر؟
شهدخت ، بهترست به تالار بازگردید مرا اذن دهید که شما را تا آنجا همراهی کنم
...این پیامبر
آیا پیرست؟ -نه شهدخت او جوان است
نمی شود درین باره مطمئن بود گروهی می گویند که او الیاس است -الیاس کیست؟
یک پیمبر بسیار قدیمی این سرزمین ، شهدخت
چه پاسخی باید به حضرت حاکم بدهم؟
ای سرزمین فلسطین شادی مکن
ازین که عصائی که ترا می زد شکسته است
چه از نسل مار اژدهایی پدید شود
که زاده ی او پرندگان هوا را خواهد بلعید
چه صدای عجیبی ! می خواهم با او سخن گویم
تاسف دارم که این کار برای ما ممکن نیست
حاکم نمی خواهد که کسی با او سخن گوید
و حتی کاهن بزرگ را نیز از ملاقات با او منع کرده
-میل دارم تا با او سخن گویم -این شدنی نیست شهدخت
-با او سخن خواهم گفت -بهتر نیست که به مجلس ضیافت باز گردید
این پیمبر را پیش آورید
ما جرات نداریم شهدخت
قعر این گودال چه تاریک است! وحشتناک است در چنین گودال تاریکی بودن
به سان گوری ست
آیاسخن مرا نمی شنوید؟
بیرون آورید پیمبر را میل به دیدن او دارم
شهدخت جانهای ما از آن شماست اما آنچه را که از ما خواسته اید نمی توانیم به جا آوریم
و در حقیقت شما نباید چنین چیزی از ما بخواهید
آه!
آه! چه خواهد شد؟
من مطمئنم که مصیبتی روی خواهد داد
خواست من برآورده خواهد شد نارابوٍث ! نخواهد شد؟
تو چنان خواهی کرد که من می گویم من همواره به تو لطف داشته ام
پس تو چنین خواهی کرد
من به این پیمبر عجیب تنها نگاهی خواهم افکند مردمان درباره اش پر سخن می گویند
بارها شنفته ام که حاکم نیز از او سخن می گوید
می پندارم که حاکم نیز ازو ترسانست
آیا تو ، حتی تو ، نیز ازو بیم داری ای نارابوث؟
بیمی ازو ندارم شهدخت مرا از هیچ آفریده ای بیم نیست
ولی حاکم به تصریح منع فرموده
کسی سرپوش این چاه را بردارد
تو این کار را برای من خواهی کرد نارابوث
تو خود نیک می دانی که چنین خواهی کرد
و بامداد چون در محمل خود بر پل بت خران بگذرم
از ورای پرده ها حریر به تو می نگرم
من به تو خواهم نگریست ...نارابوث . ممکن است
... من تبسمی به رویت کنم
به من نگاه کن، نارابوث
مرا بنگر
تو نیک می دانی آنچه از تو خواسته ام برآورده خواهی ساخت
تو نیک می دانی این را
می دانم که چنین خواهی کرد
پیمبر را بیرون آورید
شهدخت سالومه میل به دیدن او دارند
آه! چقدر عجیب ماه به نظر می رسد
گوئی دست زن مرده ای می خواهد
دست خود را با کفن بپوشاند
نگاه عجیبی دارد
چون شهدخت کوچکی ست که چشمانی کهربایی داشته باشد
در میان حریر ابرها چون شاهزاده خانمی لبخند می زند
کجاست آن که پیمانه ی گناهانش لبریز گشته؟
کجاست او که در جبه یی سیم بافت جان خواهد داد؟
در برابر برابر چشم مردم؟
گوئیدش تا پیش آید باشد تا بشنود آوای کسی را
که در بیغوله ها و در کاخ شاهان بانگ برداشته
-از که سخن می گوید -معلوم نیست شهدخت
-...کجاست آن زن
که چون نقش کلدانیان به دیوار بدید
پرده ی شهوت دیدگانش ببست و فرستادگان به کلده گسیل داشت؟
این سخنان درباره ی مادر منست -آه نه شهدخت
بله، از مادرم سخن می گوید
کجاست آن زن که خود را به مصریان جوان
که در لباسهایی از ارغون های فاخر ساخته بودند وا نهاد
به مصریانی که سپرشان از سیم و زر و جسمشان زورمند بود؟
او را گوئید تا از بستر زشت کاریش به در آید
از بستر زنا کاریش
باشد تا گوش به آوای کسی دهد که راه بر سرور بزرگ هموار می سازد
باشد که از شرارت هایش نادم گردد
هرچند او هیچگاه توبه نخواهد کرد بلکه با شتاب در پلیدی هایش غرقه خواهد گشت
لکن ندایش دهید تا فرا آید ، چه او غربال خود در دست دارد
ولی او وحشتناک است وحشتناک است
شهدخت از شما خواهش دارم که اینجا نمانید
این چشمان اوست که بیش از هر چیز وحشت آور است
چشمانش به سان حفره های تاریست که بر پرده های تیره نقش می کنند و مشعلی در میان آن می درخشد
همانند غارهای تیره که منزل اژدهاست
همانند غارهای مصر است که در آنها اژدها زندگی میکند
همچون دریاچه های تیره ایست که از پرتو ماه به جنبش در آمده باشد
آیا نمی پنداری که دگر باره سخن گوید؟
درینجا نمانید شهدخت از شما تمنا دارم که در اینجا نمانید
چه نحیفست ! همچون پیکره ظریف عاجیست
همانند تصویری نقره فام است یقین دارم که بسان ماه بی آلایشت
او به مانند شعاع ماه یا چون خدنگی نقره گون است
بدنش باید به سردی عاج باشد
-می خواهم از نزدیک به او بنگرم -نه نه شهدخت
-باید به او نزدیک تر گردم -!شهدخت! شهدخت
کیست این زن که مرا می نگرد؟
از نگاهش بیزارم
نمی دانم کیست و میل به شناختنش ندارم
بگوئیدش تا دور شود مرا با او کاری نیست
من سالومه، دختر هرودیا، شاهزاده یهودیه ام
دور شو ای دختر بابل
به برگزیده خدا نزدیک نشو
مادرت زمین را در شراب گناهش غرقه ساخته
بانگ تبه کاری به گوش خدا رسانده است
دگرباره سخن بگو یحیی کلامت به من سرمستی می بخشد
!شهدخت !شهدخت ! شهدخت
باز هم سخن بگو سخن بگو. ای یحیی و بگو مرا چه باید کرد
ای دختر سدوم به من نزدیک مشو
بلکه نقاب بر رخ افکن
و خاک بر سر بیز و در طلب پسر انسان به صحرا شو
کیست پسر انسان ؟ آیا او نیز به زیبایی تست ای یحیی
دور شو ای شیطان
در کاخ بانگ بال فرشته ی مرگ می شنوم
شهدخت از تو تمنا دارم که به تالار بازگردی
ای فرشته خدا تیغ آهخته به کف در طلب کیستی ؟
هنوز عمر آنکو در جبه ی سیم بافت جان خواهد داد به سر نیامده
!یحیی ! یحیی من شیفته ی جسم توام
بدنت به سفیدی سوسن است سوسن کشتزارانی که دروگر را بدان گذر نیست
بدنت به سپیدی برف کوهساران یهوداست
که به دره ها سرازیر گردد
گلهای گلزار ملکه عربستان همانند بدن تو سپید نیست
هیچ چیز در جهان به سپیدی بدن تو نیست
بگذار تا بدان دست کشم -دور شو. ای دختر بابل
گنه از زن بد به دنیا چیره گشت
من نه به آوای تو
بلکه به به ندای حق گوش فرا می دهم
بدنت زشت و ترس آور است همچون بدن جذامیان
به سان دیوار اندوده ایست که بر آن افعیان خزیده باشند
چون دیوار گچ اندوده ایست که در آن کژدم لانه ساخته باشد
چون گور سپیدی ست انباشته از آنچه نفرت انگیز است
بدنت زشت و ترس آور است
این دهان تو که مرا شیفته خود ساخته ای یحیی
دهانت مانند نواری مخملی بر برجی از عاج
چون اناری ست شکافته به ضرب خنجر عاج است
گلهای اناری که در باغهای ؛سرزمین تیره؛ میشکفند
و سرخ رنگ تر از گل سرخند و بدینسان گلگون نیستند
هرای سرخ رنگ کرناها که خبر از فرآمدن شاهان می دهد
و ترس در دل دشمنان می افکند ازینگونه سرخ فام نیست
دهانت سرخ فام تر از پای کسانیست
که در چرخشت پای بر انگور می فشارند
دهانت گلگون تر از پای کبوتران است
که لانه در معابد ساخته اند ودانه از دست کاهنان می خورند
خون رنگ تر از پای کسی ست که در دل جنگل
با ببرهای طلائی مصاف داده شیران غران از پای افکنده
دهان تو همانند پاره مرجانیست که ماهیگیران
شباهنگام از دریا بر گرفته اند
بهره ی شاهانش داشته اند
برسان شنگرفی ست که از دل موآب به دست آید
و شهریاران ضبط کنند
...چون کمان شاهان پارسی ست
که به شنگرفش اندوده...
به مرجانش زینت داده اند
در جهان هیچ چیز نیست
به سرخی دهانت
بهل مرا تا بران بوسه زنم
هرگز! دختر بابل ! دختر سدوم! هرگز!
بر لبانت بوسه خواهم داد یحیی بر لبانت بوسه خواهم داد
شهدخت ! شهدخت ! تو که همچون باغ اسپرغمی
تویی که کبوتر کبوترانی به این مرد نگاه نکن به او منگر
این سخنان را به او مگو من تاب تحمل ندارم
شهدخت ! شهدخت ! این سخنان را به زبان میاور
-لب بر لبت خواهم نهاد یحیی -!نه نه
جوان شامی خود را کشت
فرمانده جوان خود را کشت
او که دوست من بود خود را کشت
شهدخت فرمانده ی جوان خود را کشت
اجازه ده تا بوسه بر دهانت زنم
ای دختر زنا تنها یک تن را توان رهایی تست
و از هموست که من سخن ساز کرده ام در طلبش شو
حالی که او در دریای جلیل به قایقی نشسته با پیروانش سخن می دارد
در ساحل زانو بر خاک زن و او را به نام آواز ده
چون سوی تو آید و او به نزد هر آنکه به نامش بر خواند فرا شود
رخ بر نعلینش بسای و عفو بر گناهانات بخواه
مرا واگذار تا بوسه بر دهانت زنم
از لبانت بوسه برخواهم گرفت ای یحیی
تو نفرین زده ای سالومه تو نفرین زده ای
ما باید جسد را به جای دیگری ببریم
حاکم جز به جسد آنان که خود کشته
به دیدن اجساد دیگر میل ندارد
درست است . باید جسد را پنهان کنیم حاکم نباید آن را ببیند
حاکم به اینجا نمی آید او هرگز به بهار خواب نمی آید
که بسیار از پیمبر هراسان است
سالومه. کجاست سالومه؟
شهدخت کجاست؟
چرا به فرمان من به ضیافت بازنگشت؟
!آه! این اوست
تو نباید به او بنگری تو پیوسته نظر بر او داری
ماه را امشب نگاهی عجیب است . نی ؟
بر سان زن مجنونی ست که از هر سو در تکاپوی عاشقان ست
برهنه نیز هست
او کاملا برهنه ست
ابرها بر آنند تا برهنگیش را بر پوشند ولی او وا نمی دهد
تن برهنه بر سپهر می نماید
بی شک در پی عاشقان ست
آیا چون زنی می خواره در پیچ و تاب نیست؟
چون زنی سودا زده نیست؟
نی . ماه به شکل ماه ست تمام
...بنه به تالار باز گردیم ترا کاری درینجا نیست
درینجا خواهم ماند
منسی فرش بر گستر
شعله بر مشعلها انداز و خوانچه های عاج و یشم بدینجا آور
هوائی دلکش است با مهمانانم افزونتر ساغر تهی خوام ساخت
بر ماست که بزرگداشت تمام بر فرستادگان قیصر رعایت داریم
-بهر آنان در اینجا نمانده ای -بلی هوا خوشست
پیش آی هرودیا . مهمانان انتظار ما می دارند
لغزیدم
آه در خون لغزیدم این نشانه ایست نا میمون
فالی ست بس بی شگون خون درینجا بهر چیست؟
و این جسد را درینجا چه کارست؟
می پندارید من چون سلطان مصرم که ضیافتی بر پا نمی دارد
مگر اینکه به مهمانانش لاشه ای بنمایاند؟
-کیست این؟نظر بر او خواهم افکند -این فرمانده ماست حضرت امیر
همان جوان شامی که شما سه روز پیش فرمانده اش کرده بودید
من فرمانی بر قتلش نداده بودم
-او خود را کشت حضرت امیر -او خود را کشت؟
به چه دلیل؟ من فرمانده اش ساخته بودم
ما نمی دانیم، حضرت امیر جز آنکه او خود را کشت
شگفتا
می پنداشتم تنها حکمای رومند که جان از خود می گیرند
ایا چنین نیست تیکلینوس که فیلسوفان رومی رشته ی حیات خود می گسلند؟
رواقیانند
خود کشی این جوان مرا عجیب می نماید
من متاسفم از کرده او
و دریغی فزون چه سیمایی نکو داشت
حتی بسیار زیبا بود
دیدگانی مخمور داشت
یاد دارم پیوسته به سالومه می نگریست
راستی، پر بر او نظر می افکند
دیگرانی نیز هستند که پر بدو می نگرند
پدرش شهریاری بود. منش از خطه سلطنت بدر راندم
و تو ای هرودیا مادرش که شهبانویی بود کنیز خود ساختی
اینسان بر من او مهمان آمد و راستی چنین بود
از این رو فرمانده اش ساختم
اندوه از مرگش دارم
هی ... چرا نعشش به جاست نظر بر او نخواهم فکند... دورش کنید
آه! سرد است اینجا
باد در وزشست . نی؟
-نی بادی نیست -...ترا گویم نسیمی می وزد
و صوتی مانند ضربان بالهایی گسترده می شنوم
مانند ضربان بالهایی گسترده
-آیا ترا به گوش نمی رسد -چیزی نمی شنوم
زیاده نشنفتم لکن شنفتم
بی گمان وزش باد بود از من دور شد
من دوباره آن را می شنوم...آیا ترا به گوش نمی رسد؟ همانند ضربان بالهائیست
چنین نیست .تو بیماری بگذار تا به تالار رویم
من بیمار نیستم. این دختر تست که بیمارست
سیمای بیمار گونه دارد هرگز بدینسان پریده رنگ ندیده ام
ترا گفتم که باو منگری
می فرا آورید
سالومه،با من اندکی شراب بنوش
شرابی پر قدر دارم که تحفه ی قیصرست
لب گل رنگت را غوطه در آن ده تا من ساغر از جرعه ها تهی سازم
من تشنه نیستم حاکم
می شنوی چه سان پاسخم می دهد این دختر تو؟
به جا می کند.تو چرا پیوسته دیده بر او دوخته ای؟
میوه رسیده پیش آورید
سالومه، فرا آی و همگام من شو
خوش دارم که بردانه ی میوه ای اثر از ثنایای خرد تو بینم
به دندان تکه ای کن و مانده به من وا نه
میل به خوردن ندارم حاکم
می نگری که چه سان پروریده ای دختر خود را؟
من و دخترم را خاندانی نژاده است
اما تو چه؟ پدرت شتر چران بود و دزد
-تو سخن به دروغ می گوئی -تو خود راستی از آن بهتر دانی
سالومه، پیش آی و در بر من نشین من اریکه مادرت را از آن تو خواهم کرد
خسته نیستم حاکم
می نگری که چگونه نظری بتو دارد
پیش آورید... چه؟
چیست آنچه منش می طلبم؟ از یاد برده ام
آه! بله، به یاد آوردم
!هلا
زمان آن رسیده است! آنچه از آن یاد کردم روی داده است
این کلام خداست
هان بنگر برین روز موعود
استاد آمد پسر انسان آمد
او را بگو تا ساکت شود به آوایش گوش نخواهم داد
این مرد تا به جاودان ناسزا گوی من ست
او کلامی به رغم تو نپرداخته وانگهی پیمبریست بس گرانقدر
باور به پیمبران ندارم
مگر کس تواند گوید که چه خواهد شد چه کس آینده را میداند؟
افزون برین او تا به جاودان مرا ناسزا گوی است
ولی پندارم که تو ازو بیم داری بی گمان ازو هراسانی
مرا باکی ازو نیست مرا از هیچ آفریده ای باک نیست
میگویم تو ازو هراسانی
اگر ترا بیمی ازو نیست چرا به یهودیانی
که شش ماهست به طلب اویند نمی سپاریش؟
به راستی سرور من بهتر میبود اگر او را به ما وا می نهادید
-بله سرورم -این سخن را کفایتست. شما را پاسخ داده ام
من او را به چنگ شما در نخواهم افکند
او مردیست پرهیزکار که جمال خدا دیده
این نا شدنیست از زمان الیاس تا کنون کسی خدا را ندیده
در این روز ها خدا خود را نمی نماید
او خود را در همه چیز و همه جا نشان می دهد
خدا همچنانکه در بدی مستترست در نیکی ها نیز هست
این عقیده ای بس خطرناکست
کسی نمی تواند بگوید که کار خدا چگونه است راه هایش پنهانیست
بسا آنچه را که ما بد می دانیم خوب باشد
و آنچه را که نیک می شماریم بد
باید به ناچار تسلیم هر چیز شویم چه خدا تواناست
-بسیار توانا -او نیک و بد را با هم می کوبد
و رحم بر کسی نمی کند
به راستی خدا مخوفست . او نیک و بد را در هم می شکند
همچون مردی که غله در هاون می کوبد اما این مرد هرگز خدا را ندیده
از زمان الیاس تا کنون هیچ کس خدا را ندیده
بدینسان روز سرور بزرگ فرا آمد
و من از فراز کوه ها می شنوم
بانگ گامهای او را
که ناجی جهان خواهد بود
این را چه معنائیست؟
منجی جهان معنی آن چیست؟
این یکی از القاب قیصر است
لکن قیصر را آهنگ یهودیه نیست
روز پیشین رقعه از او داشتم
و این سخن را حاوی نبود
و تو ای تی کلینوس که زمستان را به روم بودی
گمان دارم که سخنی در این باره نشنفته ای
حضرت امیر من در این باره چیزی نشنفته ام و تنها لقب قیصر را بیان کردم
این یکی از القاب قیصر است
ولی قیصر را توان آمدن نیست
او به رنج نقرس اندرست
گویند پایش به سان پای پیل گشته
نیز مصالح ملک در میان ست
و انکو از روم به در شود روم را از کف داده باشد
هر چند قیصر سالاری ست و اگر عزم کند آید
با این وجود، من گمان به آمدنش ندارم
حضرت امیر پیمبر سخن از قیصر نمی گفت
-از قیصر نمی گفت؟ -نه حضرت امیر
پس از که سخن می گفت؟
از مسیح که ظهور کرده
او در همه جا معجزاتی دارد
به راستی در یک عروسی که در یکی از قصبات جلیل بر پا شد
او آب را به شراب تبدیل کرد
و نیز دیده اند که بر فراز کوهی با فرشتگان سخن می گفته
!فرشتگان وجود ندارد
فرشتگان وجود دارند، اما من باور نمی کنم این مرد با آنها سخن گفته
گروه زیادی دیده اند که با فرشتگان سخن می گفته
-با فرشتگان نبوده -چه سان این مردم مرا رنجه می دارند . خنده آورندن اینان
همچنین درباره ی دختر یایروس معجزه ای کرد
بله، این حقیقت دارد هیچکس نمی تواند منکرش شود
دیوانه اند این مردم پر به ماه نگریسته اند
فرمان ده ساکت شوند
چیست این معجزه ی دختر یایروس؟
دختر یایریوس مرده بود و او زنده اش ساخت
-او مردگان به پا می دارد؟ -بلی حضرت امیر او مردگان را زنده می کند
من او را بدین کار اذن نمی دهم
منعش می کنم
هیچ کس را رخصت خیزاندن مردگان نمی دهم
او را بیابند و بگویند منعش می کنم من که مرده ای را جان دهد
-حالی کجاست او؟ -گفته می شود که اکنون او در سامره است
اگر او در سامره باشد آشکار است که او مسیح نیست
از سامره مسیح بر نخواهد خواست -مسئله این نیست
هرآنجا که باشد او را بیابید و بگوئیدش
که اذنش نمی دهم جان به مردگان دهد
آب به شراب بدل کردن
ابرصان و نابینایان را شفا بخشیدن
اگر خواهد مجازست که چنین کار ها کند
و براستی شفا بخشیدن جذامیان کاریست نیک
اما هیچکس را رخصت خیزاندن مردگان نمی دهم
وحشت انگیز است اگر مردگان باز گردند
آه ! روسپی سیه کار
!دختر بابل با دیدگان زرفام و پلک های زراندوده
وا نه تا انبوهی بر او ایستند
و سنگسارش کنند
-فرمان ده ساکت شود
بهل سران سپاه را تا به شمشیر برند و به ضرب سپر توتیایش کنند
این سخنیست ننگ آور
خواهد شد که جمع بدکاری را از عرصه زمین محو کنم
زنان را درس عبرتی شود
از آنچه بر او رود
می شنوی که چه می گوید؟ اذنش می دهی که زوجه ات را دشنام دهد؟
او نام تو به میان نیاورد
حکایتی عجیب است تو نیک می دانی که او در پی ناسزا گویی به منست
و من زوجه ی توام آیا چنین نیست؟
راستی را هرودیاس گرامی و شریف تو همسر منی
و پیش از آن زوجه برادرم بودی
این تو بودی که مرا از دست او گرفتی
به راستی مرا توانائی بیش بود
لکن بهل تا سخن از او نگوئیم چه مرا خواست بدان نیست
این را سبب سخنان هراس انگیز پیمبرست
بیم آنست که مصیبتی پدید آید
این سخن را کوتاه کنیم
ای هرودیاس شریف ما پاس میهمانان نمی داریم
پر ساز تو جام مرا که نیکت عزیز می دارم
می اندر مینای سیمگون و ساغر بلورین انداز
به نام قیصر می نوشیم رومیان در اینجایند و ما را به نام قیصر نوشیدن باید
!قیصر !قیصر
آیا نظر به دخترت نمی افکنی که رنگ بر چهره ندارد؟
تو را چه شود اگر او را رنگ پریده باشد؟
هرگز بدینسانش رنگ پریده ندیده ام
تو نباید به او بنگری
در آن روز خورشید برسان بوریای مویین به تیرگی گراید
و ماه صبغه خون بر خورد گیرد
و ستارگان مانند دانه های انجیر بر زمین فرو بارند
مانند دانه های انجیر فرو بارند
و پادشاهان را هراس بر دل چیره گردد
خواهم این روز را ببینم
زمانی که ماه برنگ خون گردد
و ستارگان چون دانه های انجیر بر زمین فروبارند
این پیامبر سخن چون مستان می گوید
لکن تحمل صدایش را نتوانم کرد
من از صدایش متنفرم فرمانش ده که ساکت گردد
نخواهم گفت
مرا درک کلامش میسر نیست لکن مگر از مغیبات سخن می گوید
آه! باور به مغیبات ندارم او همچو مستان سخن می گوید
مگر که سرمست از می خدا باشد
چگونه شرابیست این می خدا؟
فرآورده کدامین تاکستان است؟ و در کدامین چرخشت یافته آید؟
تیکلینوس در ایامی که به روم بودی
آیا از امپراطور سخنی نشنفتی؟
در چه باره حضرت امیر؟
در چه باره؟
آه! من از تو پرسشی داشتم آیا چنین نیست؟
فراموش کرده ام آنچه قصد پرسیدنش داشتم
دگر باره به دخترم می نگری
نباید بر او نظر افکنی هم ایدون ترا گفته ام
-ترا سخنی جز این نیست -دگر باره می گویم
و ترمیم معبد که پر سخن از آن گفته اند
آیا به کرده خواهد پیوست؟
و آیا راست می گویند که پرده ی قدس ناپدید گشته؟
این تو خود بودی که آن را دزدیدی
به یاوه سخن می گویی. در اینجا نخواهم ماند بنه به تالار رویم
برقص برای من سالومه
او را به رقص وا نمی گذارم
میلی به رقص ندارم حاکم
سالومه، دختر هرودیاس برقص برای من
آسوده اش بگذار
ترا فرمان می دهم که برقصی
من نخواهم رقصید
می بینی چه سان فرمانت می برد
مرا چه شود اگر او رقص کند یا نه هیچ است بهر من
امشب شادم و خوشی ام را اندازه نیست
هرگز بدینسان شاد نبوده ام
حاکم اندوهگین به نظر می آید؟
بلی او گرفته به نظر می آید
چون فراز اریکه ی خود نشسته
ارغوانی بر تن ساز کرده
ساغر زر گون گناه فرا چنگ آورده باشد
فرشته خدا خواهدش زد
و کرمها خواهندش خورد
می شنوی چه بهرت می گوید گوید کرم ها خواهندت خورد
سخن از من نمی گوید از شاه کاپادوکیه می گوید
پادشاه کاپادوکیه که دشمن من است
این اوست که کرم ها خواهندش خورد
پیمبر هیچگاه کلامی به رغم من نیاورده
گناهی از من نشمرده مگر آنکه زوجه ی برادر زن کرده ام
شایدست که این راستی ست چه تو نازایی
من نازایم، من؟
این سخن توست سخن تو که پیوسته نظر به دختر من داری
سخن تو که رقص او را بهر خوشیت خواهانی؟
این سخن یاوه است من فرزندی زاده ام
و تو هیچ فرزند نساخته ای نه نه حتی از کنیزانت
این تویی که عقیم هستی نه من
خموش ای زن ترا می گویم که نازایی
تو مرا فرزندی نیاورده ای
و پیمبر گوید که وصلت ما به جا نیست
او می گوید که وصلتی تباهست
که شرار از آن خیزد
بیم دارم که بر حق باشد مرا ثقت به راستی اوست
لکن اکنون هنگام این سخن نیست
می خواهم شاد باشم
و به راستی شادمانم
هیچگاه این اندازه شادان نبوده ام
مرا به چیزی نیاز نیست
شادم که تو امشب ازین گونه به سر خوشی گرائیده ای .این سیره ی تو نبود
لکن دیر گاهست. بنه به تالار رویم از یاد مبر پگاه شکار خواهیم داشت
همه بزرگداشتمان باید بر فرستادگان قیصر پدید شود آیا جز اینست؟
سالومه سالومه، برقص. از تو خواهانم که بهرم رقص کنی
من به غم اندرم امشب اندوهگینم
چون بدینجا آمدم در خون لغزیدم که نشانه ای بی شگون ست
و یقین دارم که در قصر صدای ضربان بالهایی شنیده ام
ضربان بال هایی غول آسا
چرائیش را نتوانم گفت
پس برقص برای من.سالومه از تو تمنا دارم
سالومه، اگر بهر من رقص کنی
توانی خواست خود را بگویی
تا من برآورم هم اگر نیم کشورم باشد
آیا به راستی خواست من برآورده خواهی ساخت؟
مرقص دخترم
هرآنچه هم اگر نیم کشورم باشد
سوگند می خوری، حاکم؟
سوگند می خورم سالومه
-به چه قسم یاد می کنی؟ -به حیاتم به تاجم و به خدایانم
که هرآنچه خواهی به تو دهم هم اگر نیم کشورم باشد
اگر تو تنها رقص کنی برای من
اه سالومه سالومه برقص برای من
تو قسم یاد کرده ای حاکم
من قسم یاد کرده ام سالومه
مرقص دخترم
تو شهبانویی فریبا خواهی شد
چه اگر نیم خطه ی شاهیم خواهی سالومه
آیا زیبا نخواهد بود بدانگاه که شهبانویی گردد؟
آه سردست اینجا باد سردی می وزد
و به گوش من... این آهنگ از چه می شنوم؟
گویی پرنده ای درشت هیکل
بر فراز ایوان در پروازست
چرا نمی توانمش دید؟ ضربان بالش وحشت انگیزست
نفیر باد بالهایش هراس انگیز است
نسیمی سردست...لکن سرد نیست گرم است
خفه می شوم
آب بر دست هایم ریزید مرا برف دهید تا بخورم
!بر دارید ردایم را بی درنگ ! بی درنگ ردایم را
لکن نه برجایش نهید! این تاج منست که می آزاردم تاج گل من
گل ها مانند آتشند آتش به پیشانی ام افکنده اند
آه! حال نفس توانم کشید چه سانند این گلبرگ های سرخ فام
همچون لکه های خون بر جامه ایست
اما آن را ارزشی در نیست نباید هر دیدنی را نشانه ای دانست
چه از این زندگی نا شدنی گردد
نکوتر آنست که گفته شود لکه های خون همانند گلبرگهای گل سرخ دوست داشتنی اند
بسا بهترست گفته شود که
لکن ازین سخن بیشتر نگوییم حالی من خوشحالم
شادمان گشته ام
آیا مرا حق آن نیست که شاد باشم؟ دخترت بر آنست که بهر من رقص کند
آیا تو رقص نخواهی کرد سالومه؟ تو با من عهد کرده ای که برقصی
من او را به رقص وا نمی نهم
من بهر تو خواهم رقصید حاکم
می شنوی چه می گوید دخترت؟ سر رقصیدن بهر من دارد
نیک رایی ست سالومه
و هنگامی که رقص بهر من کردی از یاد مبر که بدانچه خواست داری
خواهان گردی هرآنچه خواهی . هم اگر نیم کشورم باشد
-بدان قسم یاد کرده ام.نه؟ -تو بدان قسم یاد کرده ای
و من هیچگاه عهد خود نشکسته ام من از سوگند شکنان نیستم
دروغ گفتن نتوانم و عهدم را بنده ام
و کلام من کلام شاهست
پادشاه کاپادوکیه همیشه دروغ می گوید
اما او شهریار براستی نیست او آدمی بزدل ست
نیز به من وامی ست و بدهی اش را خواست به بازگرداندن ندارد
هم به فرستادگان من خواری روا داشته سخن به گستاخی آورده است
اما چون به روم رود قیصر به دارش آویزد
برین باور دارم
نیز اگر او چنین نکن خود خواهد مرد و کرم ها خواهندش خورد
این پیشگویی پیمبرست نیک . درنگت بهر چیست سالومه؟
انتظار می برم تا کنیزکانم عطرها
و پوشاک هفت گانه ام بیاورند و نعلین از پایم به در کنند
آه، تو بر آنی که با پای برهنه رقص کنی
نیک است . آه ! نیک پاهای کوچک تو
پاهای کوچک تو به سان کبوترانی سپید خواهد بود
یا چون گلهای خرد سیم فامی که رقص بر درختان می کنند
اما نه نه.سر رقصیدن بر خون دارد خون بر زمین ریخته است
او را نشاید که بر خون پایکوبی کند این نشانه ایست بی شگون
ترا چه شود اگر او رقص بر خون کند؟
تو خود به کفایت در خون فرو شده ای
مرا چه شود؟...آه . ماه را بنگر
به سرخی گرائیده
صبغه ی خون بر خود گرفته پیمبر خبر به راستی داد
او خبر داد که ماه به سرخی خون گردد.آیا نگفت؟
...اوه، بله، نیک می بینم آن را
و ستارگان چون دانه های انجیر فرو می افتند. نی؟
و خورشیدبه تیرگی می گراید و همچون پلاسی موئین می شود
و پادشاهان زمین می هراسند
لا اقل این راست تواند بود پیمبر یک بار سخن راست گفته است
پادشاهان زمین هراسانند
بنه به تالار رویم . تو بیماری در روم خواهند گفت که تو مجنون گشته ای
به تو میگویم بنه به تالار رویم
این کیست که از ادوم با لباس سرخ از بصر آید
در جلوه ی پوشاک خود رخشانست
و در کثرت قوت خویش می خرامد چرا جامه ات از ارغوان رنگ بر گرفته؟
!همانا استاد باشد
بنه با تالار رویم آوای این مرد مرا دیوانه سازد
من دخترم را به رقص وا نخواهم گذاشت زمانی که او پیوسته فریاد بر می کشد
من او را به رقص وا نمی نهم زمانی که تو پیوسته بدینگونه او را می نگری
سخن کوتاه من او را به رقص وا نم نهم
بر نخیز همسر من . این ترا سودی در بر نخواهد داشت
تا نرقصد به تالار باز نمی گردم
رقص کن سالومه رقص کن برای من
مرقص دخترم
من آماده ام حاکم
!آه! شگفتا
دیدی که دخترت رقصید از برایم
فر آی سالومه
نزدیک شو. باشد که توانم ترا پاداش دهم
من دست افشانان را به سزا پاسخ می دهم ترا مزدی شاهانه خواهم داد
هر آنچه خواهان باشی چه را خواست بداشتن داری . بگو
چه را خواست به داشتن داری؟
بگو
خواهانم که هم ایدون در طشتی سیمین
در طشتی سیمین؟
بی گمان آری در طشتی سیمین
فریباست او .نی؟
اما چه را خواهانی در طشت سیم فام؟ هلا
هر انچه باشد به فرمانم بهره ات خواهند ساخت
چیست خواست تو سالومه؟
سر یحیی
آه ! نیک کلامی ست دخترم
نه، نه، سالومه. تو این از من نخواهی خواست
به آوای مادرت گوش مدار
او به هر زمان رای کژ بر تو می آورد پا بر پی اش منه
من پا بر پی مادرم نمی نهم این خواست خاطر منست
که سر یحیی را در طشتی سیمین خواهانم
تو قسم یاد کرده ای حاکم -از یاد مبر که پیمان بر کلامت بسته ای
می دانم . عهد بسته ام و به خدایانم قسم یاد کرده ام
اما تمنا دارم سالومه چیزی دگر بخواه
نیم اقلیم مرا بخواه ارزانیت می دارم
ولی بر خواست خود پای مفشار - من از تو سر یحیی را خواستارم
-نی . نی . خواست بدان ندارم -تو قسم یاد کرده ای هرود
بله، تو قسم یاد کرده ای, همه شنفته اند , تو در برابر
خاموش باش! با تو سخن ندارم
اوه، دخترم به جا می کند که سر یحیی را خواهانست
او مرا در ناسزاهایش غرقه ساخته از من سخن به زشتی ساز کرده
همه توانند دید که دخترم مادرش را نیک دوست می دارد
تسلیم مشو دخترم او قسم یاد کرده
خموش با من سخن مگو
سالومه . بیندیش . من هیچگاه به تو تند نگشته ام
پیوسته مهر بر تو داشته ام بسا که دلبسته ات بودم
از این رو مخواه از من چنین کاری
این کرداری هراس انگیزست از من انجام دادن کاری هراس انگیز می خواهی
بی گمان سخن به جد نمی گویی
...سر بریده از بدن را
نگریستن نشاید... حالیا، نه؟
درخور یک دوشیزه نیست که دیده بر چنین چیزی بردوزد
چه خوشنودی از آن توانی یافت؟ هیچ . نی این خواست تو نیست
به من گوش فرا دار مرا گوی زمردیست
زمردی درشت که پیشکش معشوقه قیصرست
چون بدان بنگری
از آنچه در دوردست رخ دهد آگاه شوی
قیصر خود به گاه رفتن به سیرک همانند این با خود می دارد
لکن زمرد من کلان تر است به خوبی می دانم
این درشت ترین زمرد های دنیاست
بی گمان تو دل در آن خواهی بست؟
بطلب آن را از من به تو خواهمش داد
سر یحیی را خواهانم
به سخنم گوش نمی داری ترا گوش شنوا نیست
-بنه مرا تا سخن گویم - سر یحیی
نه . نه . تو آهنگ بدان نداری
تو این از بهر رنجه داشتن من می گویی چه تمام شب به تو نگریستم
به راستی نظر بر تو دوختم جمال تو در بندم افکند
زیباییت به دشواریم گرفتار ساخت و پر بر تو نگریستم
ولی بیش بر تو نظر نخواهم دوخت
به هیچ چیز و به هیچ کس نگه نباید کرد
تنها باید به آینه نگریست چه آینه ها تنها صورتک ها را می نماید
!آه .شراب! تشنه ام
سالومه، وا نه دوست هم باشیم
می خواستم چه بگویم . چه بود؟ به یاد آوردم
سالومه نی نزدیک تر آی بیم دارم سخنم را نشنوی
سالومه تو طاووس های سپید مرا دیده ای طاووس های سپید زیبایم
که بین درختان مورد و سروهای آزاد می خرامند
نوکشان به زراندوده دانه ی زرگون خود می خورند
پایشان از حنا رنگ گرفته
چون بانگ بردارند باران فرو بارد
و بدان گاه که پر گسترند ماه بر سپهر جلوه کند
دو به دو میان باغ
گیاهان مورد و سرو های تیره رنگ می خرامند
و هر کدام را بنده ای به تیمار ایستاده
تمامی آنان را به تو می دهم مرا صد تای از آنانست
تنها ترا رها ساختن من از بند عهدم باید
و نخواهی از من آنچه را که خواستاری
وا نه به من سر یحیی را
دخترم به جا می کند تو نیز با طاووس هایت خنده آوری
!خاموش
تو پیوسته فریاد بر میکشی چون درندگان بانگ بر می داری
نباید چنین کنی
...صدایت
رنجه ام می دارد...
ساکت . من می گویم
سالومه، بیندیش که چه می کنی
بسا که این مرد فرستاده خدا باشد
او مردیست بی آلایش که انگشت خدا بر او سوده
خداوند بر دهانش سخنانی بیم انگیز نهاده
در کاخ شاهی همچون زمانی که در بیابان بود خدا با اوست
هیچ نباشد این بودنی ست کس چه می داند
بودنیست که خدا یار اوست و همراه اوست
گذشته ازین با مرگ او مرا رنجی در گیر آید
او خود گفت در روز مرگش
پیشامدی بد به هر کسی روی دهد و این تنها بهر من خواهد بود
به یاد آر که چون بدینجا آمدم در خون لغزیدم
نیز ضربان بال هایی شنفتم
ضربان بال هایی زورمند
اینان نشانه های بی شگون بودند یقین که باز هم بود
یقین دارم دیگر نشانه هایی نیز بودند که نتوانستمشان دید
سالومه، بی گمان ترا خواست بدان نیست که پیشامدی نا بهنجار بهر من رخ دهد؟
ترا خواست نیست پس بپذیر سخن مرا
وا نه به من سر یحیی را
آه! تو گوش به سخنم نمی دهی آرام باش
من آرام هستم
من از همه رو آرام هستم. گوش فرا دار
من گوهر ها نهفته در این کاخ دارم
گوهر ها که شگفت انگیزند
گردن بند مرواریدی دارم بند شده به چهار رده
ماننده به ماهی که به پرتوی سیمشان به رشته کشیده اند
به سان پنجاه ماه اندرون توری زرگون
پیش ار این جایگه بر سینه ی عاجگون شهبانویی داشته
و تو چو آن را به گردنت بندی همچو شهبانویی فریبا شوی
مرا زبرجد هاییت زردگون بسان دیدگان ببر
سنگ هایی که پیوسته با زبانه های سرد می سوزند
سنگ هایی که رای آدمیان تار می سازد و در تیرگی رنگ از رخ می دهند
یاقوت هایی کبود به کلانی تخم مرغ
و همرنگ نیلوفر که دریا در پهنه ی آنان در جنبش است
و ماه هیچگاه پرتو آبیشان را بر هم نزند
زبرجد ها و یاقوت ها و عقیق ها و لعل ها
با سنگهای یمانی بس فریبنده دارم
و تمامیشان را به تو می دهم و دیگر چیزها بر آن می افزایم
شهریار هند برایم فرستاده داشته
چهار بادبیزن ساخته از پر طوطی
و پادشاه نومیدیا، جامه ای برساخته از پر شترمرغ
ساغر بلورینی دارم که زنان را نگریست بدان روا نیست
نی مردان جوان را مگر به ترکه زده شوند اندرون درجی ساخته از صدف
مرا سه فیروزه شگفت آور است
هر آنکو آنان را به پیشانیش آویزد تواند نابودنی ها در پندار پردازد
و آنکو آنان را به دست برگیرد تواند زنان را سترون گرداند
اینان گنج هایی بس پر بهایند سالومه گنج هایی که ارزش بدانها نتوان نهاد
اینان گنج هایی بس پر بهایند بی قیمت
لکن هنوز پی دارد
اندرون جعبه ای از آبنوس
دو جام کهربایی دارم که به سان سیب های زرینند
اگر بدخواهی زهر در آنها ریزد همانند سیب های سیمین گردند
در جعبه ای اندوده به کهربا
صندل هایی دارم اندوده به شیشه
شنل هایی دارم که ارمغان سرزمین سیریس اند
و دستبند ها آراسته به لعل و به سنگ یشم
که ره آورد سرزمین فرات اند
ازین چه بیش خواهانی، سالومه؟
بگو مرا هر آنچه خواست تست ترا خواهم داد
هر آنچه خواهانی جز یک چیز را
...هر آنچه مراست به تو خواهم داد
... جانش را وا نه
ردای کاهن بزرگ به تو می دهم
پرده ی قدس را به تو می دهم
وا نه به من سر یحیی را
خواسته اش بدو داده شود
به راستی که فرزند مادرش است
که برده است انگشتر مرا؟
بر انگشت راستم انگشتری بود
چه کس نوشیده است جام مرا؟
می در جام من بود لبالب از شراب بود
کسی نوشیده است آن را
بی گمان مصیبتی بر کسی روی می دهد
از چه عهد بستم؟
شاهان را سزا نیست که پیمان بندند
اگر بر آن مانند بیم آورست
و اگر بشکنند آن را نیز بیم آورست
دخترم به جا کرده است
یقین دارم که مصیبتی روی خواهد داد
چرا این مرد فریاد بر نمی آورد؟
اگر کسی آهنگ جان من کند بانگ بر می دارم
به مصاف می ایستم سر فرو نخواهم آورد
بزن نعمان ترا می گویم شمشیرت را فرود آور
آه چیزی به زمین افتاد هراسش تیغ از دست افکند
این برده را دل کشتن او نیست سپاهیان را وا گذار تا به درون روند
پیش آی. تو یار اوئی که کنون مرده است نیست چنین؟
خب، ترا می گویم...مردگان ما را کفایت نمی دارند سپاهیان را فرا خوان
و بگو تا وعده حاکم را به جا آرند
چیزی که حاکم وعده داده بود به من
پیش آئید . در چاه شوبد و سر این مرد را بهر من آورید
!حاکم، حاکم
بگو سربازانت را تا سر یحیی بهر من آورند
آه ! تو وانگذاردی مرا تا بر لبت بوسه دهم یحیی
نیک هم ایدون لبت را خواهم بوسید
چون بر میوه ای رسیده بر آن دندان خواهم فشرد
لب بر لبت خواهم سود ای یحیی
من این را خود گفته بودم.نی؟
و اکنون بر آن بوسه می زنم
اما چونست که بر من نمی نگری یحیی؟
دیدگان هراس انگیزت که شراره ی خشم و نفرت از آن بر می تافت اکنون بسته شده
از چه دیده فرو بسته ای؟
چشم هایت را بگشای پلکهایت را بالا بر یحیی
آیا هراسی ترا از نگریستن وا می دارد؟
و زبانت که چون ماری سرخ رنگ زهر می پراکند در جنبش نیست
اکنون سخن ساز نمی کند یحیی
آن افعی گلگون که زهر کین بر من ریخت
عجیب است ، نه؟ چنانست که افعی سرخ را جنبشی نیست؟
ترا سر برخوداری از من نبود یحیی تو مرا از خود راندی
تو مرا با کلامی نا بهنجار یاد کردی
مرا روسپی پست خواندی
...من
سالومه...
دختر هرودیاس شاهزاده یهودیه
اما یحیی اکنون مرا زندگی به جاست و تو تو اما مرده ای
و سرت از آن من است با آن هر چه خواهم توانم کرد
توانم آن را نزد سگان زمین و مرغان هوا اندازم
تا آنچه سگان بر جای نهند مرغان طعمه سازند
!ای یحیی
یحیی تو یگانه مردی بودی که منش دوست داشتم
دیگران در من بیزاری می انگیختند اما تو زیبا بودی
بدنت چون ستونی از عاج بود بر پایگاهی نقره فام
بسان گلزاری انباشته از کبوتران و زنبق های سیم فام
ماننده برجی سیم رنگ بود آراسته با سپر های عاج
در جهان پدیده ای به سپیدی بدن تو یافت نمی گشت
در جهان سیه رنگی سیه تر از زلفانت
و سرخ فامی گلگون تر از لبهایت نبود
دهانت مجمری عطر بیز بود
چون بر تو نگریستم از آن آهنگ شگفت شنفتم
از چه رو نظر بر من نیافکندی یحیی؟
تو رخ در پس دست نهان داشتی
تو پرده ی تیرگی بر دیدگان خدا دیده ات انداختی
هلا تو دیده ای خدایت! یحیی
اما مرا ... مرا هیچگاه ندیدی
اگر نظر بر من انداخته بودی به من مهر می یافتی
من ترا دیدم و دل بر تو بستم یحیی
اوه، من تو را دوست داشتم
و اکنون نیز ترا دوست دارم
من تنها ترا دوست دارم
من تشنه جمال تو و گرسنه ی جسم تو ام
هیچ خوردنی و آشامیدنی در جهان میل مرا نتواند فرونشاند
حالی . چه توانم کرد ای یحیی؟
آتش شور مرا نه رودهای عظیم توانند فرو نشانند و نه سیلاب های غریوا
من شاهزاده ای بودم و تو مرا خوار ساختی
من دوشیزه ای بودم و تو چشم مرا به شهوت گشودی
من پاکدامن بودم و تو درون مرا از اتش پر ساختی
از چه رو به من نگه نیافکندی؟ یحیی
اگر به من نظر کرده بودی به من مهر می یافتی
می دانم که خواستار من می شدی
رمز عشق را فزونی بر راز مرگست
ادمی باید تنها به عشق اندیشد
بیرحم است دختر تو
به حقیقت اهریمنی ست
به راستی آنچه او کرد جنایتی ست بزرگ
بی گمان جنایتی ست
در حق خدایی ناشناخته
نیک می شمارم آنچه را که دخترم به جای آورد و من اکنون درینجا خواهم ماند
آه! زن تبه کار سخن مگو
بیا
درینجا نخواهم ماند
بیا، گویمت
بی گمان مصیبتی هراس انگیز روی خواهد داد
منسی ایساچار عزیا مشعلها را خاموش سازید
به کسی نمی نگرم
کسی را وا نمی نهم به من بنگرد
خاموش سازید مشعل ها را
پنهان سازید ماه را پنهان سازید ستارگان را
بیا، هرودیا
خود را در کاخ مان پنهان داریم
بیم در دلم رخنه کرده
آخر لب ترا بوسیدم ای یحیی
دهان ترا بوسیدم
از دهانت مزه ای تلخ چشیدم
آیا تلخی خون بود؟
آیا تلخی عشق بود
می گویند که عشق تلخ ست
باشد
چه باک؟
من آخر لبان ترا بوسیدم ای یحیی
بکشید آن زن را
..:: جديدترين اخبار فيلم و سريال در کانال تلگرام و اینستاگرام سايت ::.. .:: @bollbolljan_com ::.
بلبل جان مرجع دانلود رايگان فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده .:: www.bolboljan.net ::.