..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏.:: www.bolboljan.net ::.
به بارسلونا خوش آمديد امشب حدود 100 هزار نفر
به ورزشگاه نيوکمپ آمدن
جو اينجا واقعا فوق العاده اس
سوالي که همه از خودشون ميپرسند اينه که آيا دست تقدير
به کمک منچستر يونايتد مياد يا نه. تيمي که تا امروز با جسارت و ماجراجويي
تقدير خودش رو ساخته. اونا با کمي چاشني شانس تا اينجا
رسيدن و حالا ميتونن تاريخ بسازند. اين يه فرصت تاريخي ست
فرصتي که تيم هاي انگليسي تا حالا نداشتن
و شايد هيچ وقت به دست نيارن
با مرور سال 1992 مي بينم که سال پر شور و نشاطي نبوده است
يکي از خيابان هاي اصلي شهر منچستر که از مراکز خريدش هم محسوب ميشه
ناگهان به جهنم تبديل ميشه. بمبي که در بوته هاي
پشت فروشگاه زنجيره اي کندلز جاسازي شده بود منفجر شده
تظاهرکننده هارو ميزنن... همه رو ميزنن
تنها يه چيز مي تونم بگم: خوشحالم که برگشتم
بازيکنان انگلستان مثل لشکري شکست خورده به هتل برگشتند
چند ساعت بعد، يک بار ديگه
چهره سياه فوتبال انگليس رو ديديم
امسال براي ما فاجعه بار بود
از باشگاهيي به اين بزرگي انتظار ميره که مقام بياره و قهرمان بشه
در اين باشگاه همه چيز آماده اس تا تيم خوب بازي کنه
. خوب بازي کردن براي ما يعني قهرماني در ليگ
من هوادار يونايتد بودم بنابراين وقتي مربي شدم برام خيلي مهم و خوشحال کننده بود
وقتي سر الکس تيم رو به دست گرفت همه فهميدن که ميخواد
سيستم جديدي رو پياده سازي کنه. اون به من گفت که ميخواد
يک سيستم جوان و شاداب بسازه.. او خيلي رک
و راحت و مثل عادت هميشه اش گفت از سيستم جوانان باشگاه رازي نيست
يادتون باشه فقط چند هفته يا يک ماه از ورودش به باشگاه مي گذشت.
من در جواب گفتم ولي ما مارک هيوز رو به تيم اول داديم
و سر الکس با نگاه دقيقش بهم نگاه کرد و گفت اين کافي نيست. گفتم ميدونين
منچسترسيتي چند تا استعداد ياب محلي داره؟ و ما چندتا؟ وقتي گفتم شوکه شد
واقعا شکه شد و گفت بسپارش به من...
و در عرض يه ماه، باور کنيد بدون اغراق در عرض يک ماه سيستم استعداد يابي
اونجارو متحول کرد. از اونجا بود که کم کم شروع به دادن بازيکن به تيم اول کرديم
نيکي بات يه جنگجوي واقعي بود آره عجب بازيکني بود. بدون شک بات
برايان رابسون دوم بود.. فکر کنم اسم خودشو گذاشته بود بات کله خراب
مي گفت هميشه با کله توي صورت مردم مي زده
بچه ها مي ترسيدن روش لقبي بذارن. چون مي ترسيدن
واکنشي نشون بده و ادبشون کنه
بهتره کسي آزارش نده
اسکولزي خيلي بازيگوش بود و همه رو اذيت ميکرد ما اسمش رو شبح گذاشته بوديم چون يهو غيب مي شد
آره اسکولزي خيلي شيطون بود و وقتي
لباس زير کسي گم ميشد مي دونستيم کار خودشه
اسکولزي از همه کوتاه تر بود
و آسم داشت خيلي هم سريع نبود اما بهترين بازيکني بود که تا حالا ديدم
آره . واقعا عجيبه
اولين باري که گيگزي رو ديدم
يه پسر خيلي لاغر بود
اصلا اهل خودنمايي نيست ميشه گفت راحت ترين ستاره ي ورزشيه که تا الان ديدم
بعضي وقتا جدي ترين آدم دنياست و يه جوري نگاه مي کنه که انگار ميخواد طرف رو بکشه
اما يه لحظه بعدش، ميره روي ميز و مثل الويس پرسلي ميرقصه
اولين چيزي که وقتي بکس رو ديدم برام جالب بود قيافه اش بود
خوش قيافه تر از اوني بود که بخواد فوتباليست باشه اصلا لقبش "پسرخوشگله" بود
آدم فکر ميکرد از اون لندني هاست که اهل خودنماييه
من بهش ميگفتم ملس. آره ملس. لقبش اين بود
هنوزم مثل قبله. براي من همونيه که با قورد اسکورت قرمز مکزيکيش مي اُمد باشگاه
آره براي من همون آدمه
برادراي گرفتار. مشغول يک و دو . نويل هاي عصباني
آره . گاهي توپ رو که ميگرفتن عصباني مي شدن . هم گري هم فيل
البته نه هميشه
فک کنم فردي فيلينتاف توي مصاحبه هاش گفته
بهترين روز زندگي اش روزي بوده که فيل بازنشسته شده چون بعدش
بهترين بازيکن لانک شاير ميشه هميشه شاد و سرحاله
اين يکي از فرق هاي ديگه ي اون و گزه
گري عجيب و غريب بود . اينطور نيست؟ هميشه مشغول به انجام دادن کارها بود
آره راستش هميشه درگير صداش مي کرديم
همه بچه ها از کنارم رد ميشدن و مي گفتن بيييزززز
من در بري بزرگ شدم ما توي يه خونه تراس دار زندگي مي کرديم که روبه روش پارکي بود
که کنسرت برگزار مي شد. تنها چيزي که از بچگي يادمه فوتبال بازي کردنه و همينطور کريکت (توي يه باشگاه محلي)
يکي از بهترين خاطرات بچگي ام وقتي بود که با پدرم به تماشاي بازي هاي يونايتد مي رفتيم . اولين بار
که رفته بودم از خود بي خود شدم. هميشه فکر مي کرديم سال بعد قهرمان ليگ مي شيم
ولي سال هاي مي گذشت و اين اتفاق نمي افتاد من هميشه مي خواستم فوتباليست بشم و
تنها باشگاهي که ميخواستم توش بازي کنم منچستر يونايتد بود
گري از اون آدماست که اگه بشناسينش عاشقش ميشين آره حرف نداره
همه بهش علاقه دارن ولي اگه نشناسينش ، طوريه که انگار آدم جالبي نيست. وقتي بچه بوديم
ازش خوشم نمي اُمد و هر وقتي که با تيم محلي بوديم ميخواستم بزنمش
گري نويل از نظر تکنيکي به پاي بقيه نمي رسيد از گفتنش هم ناراحت نمي شه
هميشه فکر مي کردم بايد بيشتر از بقيه کار کنم
فکر مي کردم بايد شرايط زندگي ام از بقيه بهتر باشه
البته الانه که خودمو يه کم آزاد گذاشتم ولي
وقتي 16 ساله شدم و مدرسه رو رها کردم با خودم فکر کردم و به اين نتيجه رسيدم که ديگه
نميتونم با دوستاي دوران مدرسه ام رابطه داشته باشم
چون خيلي خوب مي دونستم که اگه اين کارو بکنم به سمت کارهايي ميرم که هم سن هاي 16 يا 18 ساله مي کنن.
و ميدونستم که نميتونم اين کارو بکنم. چون نميخواستم بعد ها حسرت فرصت هامو بخورم
گري ميخواست از خودش فوتباليست بسازه من فوتباليستش نکردم همش کار خودش بود
اريک هريسون روي من تاثير زيادي داشت او در واقع همون چيزي بود که نياز داشتم
باور کنين اصلا و اصلا ... نيست. اصلا
يادمه يه روز همسرم داشت منو نگاه ميکرد چون بعد تمرين قرار بود براي خريد به ترافورد بره
وقتي سوار شدم اون توي ماشين بود گفت تو حال به هم زني.
گفتم چرا؟ گفت با بچه خودت که اين کار هارو نمي کني؟ نه؟؟
اريک کاري مي کرد که بچه ها متواضع باشن روي رفتارشون کار ميکرد و بهشون يا مي داد که
با مردم چطور رفتار کنن. اگر به بکس نگاه کنين مي بينين با وجود اينکه يکي از بزرگترين ستاره هاي ورزشيه ولي متواضع است
چون زير نظر اريک بوده براي اينکه بچه ها موفق بشن ...
اريک مجبور بود سخت بگيره. هر کسي که خودشو با خواسته هاش تطبيق مي داد بازي مي کرد
و کسايي که انجام نمي دادن ميرفتن کنار خب فوتبال همينه
کسي که از موفق نشدنش خيلي ناراحت بودم رافائل برک بود اون خيلي با استعداد بود اما
ايکاش ميتونست ذهنيت خودش رو عوض کنه چون در اين صورت حتما بازيکن اول باشگاه مي شد
تقصير خودم بود که سوخت شدم. من استعداد داشتم اما مثل بقيه جدي نبودم و تعهدي نداشتم
وقتي مردم مي پرسن بکس يا گيگز چطور بود؟ ميگم مهمترين ويژگي شون اين بود که
حاضر شدن از خيلي چيزا بگذرن اگر کسي بخواد براي موفق شدن شانس داشته باشه
بايد مثل اونا باشه و تمرين کنه . تا از خيلي چيزا نگذره ، نميتونه موفق بشه
من گري رو کاپيتان تيم جوانان سال 92 کردم
و اون کاپيتان فوق العاده اي بود
گري يه رهبر بود. چون وقتي که
مي ديدم بعد از تمرين ها توي زمين مي مونه و براي بهتر شدن باز کار مي کنه
با خودم فکر مي کردم اگه گري داره اين کارو مي کنه پس من هم بايد کاري کنم
آره ... گري کاپيتان تيم بود و براي همين هميشه مراقب همه بود .
به نظر من گري مثل چسب همه رو کنار هم نگه مي داشت
نميتونم .. عمو گري برامون هر کاري که مي کنه... اينطوريه ديگه
ما هر چند وقت با هم تلفني حرف مي زنيم من هميشه ازش مي پرسم
هنوز فوتبال رو کنار نذاشتي؟ آره؟ گري هم شروع مي کنه به صحبت راجع به تيم ملي و اينکه اوضاع فيل هم بد نيست
گري و فيل با هم تمرين مي کردن . براي هم توپ مي انداختن و مي دوييدن
بعد گري ميگفت : بچه ها استراحت کنين هنوز يه ساعت تا شروع تمرين مونده . استراحت کنين
ما اکثرا روي زمين دراز کشيده يا نشسته بوديم نگاهشون مي کرديم و مي گفتيم دارن چيکار مي کنن؟
ولي اونا به کارشون ادامه مي دادن بعضي وقتا هم با هم حرف مي زدن
چند وقت ديگه ، فينال جام حذفيه اونارو ببين هنوز آماده نيستن ولي ما هستيم .
تو آماده اي؟ من که آماده ام . آره . خوبه هر دو آماده ايم
اونها رو بي خيال. آره از بچگي اينطور بودن هميشه روي کارشون
تمرکز کامل داشتن و ...
موفق هم شدن
من در جام جوانان دو تا تجربه بد داشتم اون موقع هنوز مدرسه مي رفتم و در مرحله نيمه نهايي
شکست خورده بوديم. شکست در اون مرحله براي کسي که سال اولي بوده که وارد آکادمي شده خيلي دردناکه.
براي همين با وجود اينکه چند بار توي تيم اول هم بازي کرده بودم ولي خيلي دوست داشتم توي اون رقابت ها قهرمان بشيم
ما خوب فوتبال مي کرديم. بازي توي اون تيم لذت بخش بود چون اکثر هفته ها
بازي هامون رو 4 ، 5 يا 6 بر هيچ مي برديم
يکي از چيزايي که يادمه ضربه سر باتي بود
توپ گل نشد ولي خيلي هيجان زده شده بود
ما فقط دنبال يه نتيجه بوديم: برد همه ميخواستن برنده بشيم
اون بازي ها خيلي سخت بود و وقتي بازي تموم شد و بچه ها قهرمان جام جوانان شدن و جام رو بالاي سر بردن
بار بزرگي از دوشم برداشته شد آره خيلي فوق العاده بود
باشگاه خيلي وقت بود که
براي قهرماني توي اون رقابت ها صبر کرده بود
وقتي که به رختکن رفتيم ، بازيکن ها و سرمربي تيم اول باشگاه و همينطور کادرفني و مديران باشگاه هم اونجا بودن
معرکه بود . فوق العاده بود.. اون مدال براي من
به اندازه تمام مدال هايي که گرفتم ارزش داره
چون که وقتي آدم 16 يا 17 سالشه اون مدال يکي از بزرگترين مدال هاي فوتباليه که
ميتونه به دست بياره . روحيه تيمي ما فوق العاده بود و بچه ها و مربي ها همه عالي بودن
يونايتد خيلي وقت بود که قهرمان نشده بود ولي چه بهتر از اينکه ما جام رو در اولدترافورد بالاي سر برديم
اون موفقيت ، افتخار بزرگي بود ولي بردن يک جام هيچ وقت کافي نيست
خب باشه ، پس سال ديگه دوباره قهرمان مي شيم
دوران حضورم در تيم جوانان از بهترين روزهاي زندگي فوتبالي من بود
وقتي که آدم فقط با دوستاش تمرين مي کنه هيچ نوع نگراني نداره و فقط لذت مي بره
ما مي دونستيم که تيم خوبي هستيم
ما از اکثر تيم هايي که باهاشون بازي مي کرديم بهتر بوديم راحت بگم که اون دوران بهترين روزهاي فوتبالم بوده
ما سال اولي بوديم و تازه به تيم جوانان رسيده بوديم اون موقع قديمي ترا حسابي تازه واردا رو اذيت مي کردن
اسمش رو گذاشته بودن پاگشا و هر کاري که ميخواستن بايد انجام مي داديم. خيلي هاشو نمي تونم جلوي دوربين بگم
يک دوره از زندگي ما بود که داشت تموم مي شد
بچه هاي بزرگتر براي اينکه مارو قبول کنن با اصطلاحا پاگشا کنن
براي اينکه محکم بشيم ، مارو توي شرايطي مي ذاشتن که اصلا جالب نبود
من رو انداختن توي يه ساک و درش رو قفل کردن
و انداختنم توي يه اتوبوس. يه هفته بعد اين کارو با اسکولزي کردن نيکي ريز جثه نبود ولي من چرا... راحت جا شدم
تمام مدت خودمو به اينور اونور زدم و آخرش
توي لباس شويي اولد ترافورد بيرونم آوردن
موقع شام خوردن مي دونستيم حتما بزرگترا ميان و اذيتمون مي کنن
براي همين هممون ميرفتيم يه جا قايم ميشديم فک کنم توي يه سالن بزرگ سر پوشيده بود
وقتي قرار بود بعدي هارو پاگشا کنيم ، اکثر مواقع همش توي 15 يا 20 ثانيه تموم مي شد
يه کار عجيب بهشون ميداديم و مي گفتيم شروع کنيد
هر وقت هم تشويق مي کرديم مي فهميدن تموم شده و ديگه کافيه
اگه کسي نميخواست کاري رو که بهش گفتيم انجام بده
يا درست تمومش نمي کرد اون موقع بود که توي دردسر مي افتاد
يه دفعه اسکولزي رو انداختن توي ماشين لباس خشک کن يادم نيست که روشن کردن يا نه ولي مي دونم درش رو بستن و
اگه اشتباه نکنم يه لحظه روشنش کردن دوباره خاموش کردن .
اسکولزي بدجوري ترسيده بود تا حدي که حالش بد شده بود ماشيني که ميگم از اين ماشين هاي صنعتي بود
امتحان رفتن به کاباره از همه بهتر بود بچه ها بايد مي رفتن و با يه نفر حرف ميزدن
يه دفعه تو مجبورم کردي اين کارو انجام بدم که با يکي حرف بزني؟ آره اون موقع جرات حرف با دخترا رو نداشتم
منو مجبور کردن همونطور که به تقويم کليتون بلک مور نگاه مي کنم رقص سکسي کنم نه روي تخت؟ آره
آره اون بدترين پا گشاي من بود . يه بارم سر و کارم به واکس افتاد يه کم واکس گذاشتن روي قاشق
گفتن که بخوريش؟ آره کار کي بود؟ شک دارم نمي دونم کار کي بود
آخه کي ميخواد اين کارو بکنه؟ تو بودي فکرشم نکن . اصلا چرا اينجايي
آره .. خب حالا چي شدين؟ من که خوشم نمياد خواهش مي کنم
تو وحشتناک بودي گيگزي . وحشتناک بودي
اون کارا آدم رو قوي مي کرد باعث مي شد از اينکه کوچيک مي شيم نترسيم
باعث مي شد از اينکه بخوايم جلوي بزرگترا فرياد بزنيم ترسي نداشته باشيم
براي همين ، با اينکه الان به اين کارا ميگن آزار و اذيت ولي اون موقع پاگشا کردن تازه واردا بخشي
از روند بازيکن شدن توي يونايتد بود چون اگه يه بازيکن 20 ساله توي زمين مشکلي داشت
جراتش رو نداشت که به بزرگتراي تيم بگه باهاشون مشکل داره . اينطوري هيچ وقت بازيکن يونايتد نمي شد
با اينکه از انجام اون کارا متنفر بودم و خيلي اذيت مي شدم ولي به نظرم پاگشا جديدي ها يه سنت قديمي بود
يه روش رشد کردن سخت و مشکل که بچه هاي امروز انجامش نميدن
خوشحالم که دوره ي مت وقتي رسيد اين کارها رو ادامه نداد چون
ما وتي بازيکن ذخيره هاي باشگاه شديم و نوبتمون شد که
بچه هاي جديد تر رو پا گشا کنيم ، ديگه به اون کار ادامه نداديم چون مي دونستيم اين کارها درست نيست
بنابراين انجامش متوقف شد
يادمه که دهه هاي 60 و 70 و 80 دوران اوج ليورپول بود
چه در عرصه ي موسيقي و چه در فوتبال اما فکر کنم که 20 سال گذشته
دوران درخشش منچستريونايتد بوده چون گروهاي روزز و اويسيس از منچستر به دنيا معرفي شدن
و يونايتد بارها قهرمان ليگ برتر شده اما اين دو شهر شباهت زيادي به هم دارن روجيه جنگندگي ، شرافت ، درستي
خصوصيات مشترک مردم اين دو و شايد فکر کنين اين حرف من بوي تعصب ميده اما خب ، چه اشکالي داره؟
اولين گلي که اينجا زدي ، به کدوم تيم بود؟ گالاتاسراي
واقعا ؟ آره هموني که به طرف نقطه کرنر فرار کردي؟ آره
فرار خوبي بود. گل اول تو کدوم بود اسکولزي؟ بايد فکر کنم
اصلا يادت مياد که يه زماني فوتبال بازي ميکردي؟ هنوز هيچي نشده همه چيز رو يادت رفته؟
من يادمه ، بازي با ليورپول در ژانويه فصل 1999 بود جام حذفي؟ آره
ما يک بر هيچ عقب نبوديم؟ آره
مايکل گلشون رو زده بود .. نه؟ مايکل اوون
آره . که البته تقصير من بود
توپ رو سانتر کردن ولي نتونستم به موقع ضربه سر بزنم . يادتونه؟ توپ مال تو بود و فکر کنم منو مقصر کردي . مثل هميشه
گل هايي که خورديم و من باعثشون بودم رو کاملا يادمه
که البته تعدادشونم کم نيست راستش رو بخواين ، فضاي ورزشگاه توي اون بازي از گل
از بازي هاي اون فصل بهتر بود ... آره آره ... اون چند دقيقه آخر .. از همونجا شروع شد.
وقتي فصل 98/99 شروع شد فکر نمي کردم
با بقيه فصل ها فرقي داشته باشه . مي دونستيم که تيم و بازيکناي خوبي داريم بنابراين انتظار داشتيم که خوب باشيم
اول فصل ، گاهي خوب بوديم و گاهي بد
خيلي وقت ها از سر هيجان گل مي خورديم موقع حمله عالي بازي مي کرديم ولي
توي بازي هاي ليگ زياد گل مي خورديم تا کريسمس رسيد و در جام حذفي
به مصاف ليورپول رفتيم. عجب بازي بود
در واقع شروع داستان ما از اونجا بود
ما يک گل عق بوديم و چهار يا پنج دقيقه تا پايان بازي وقت بود
ما يک بر هيچ عقب بوديم و گل مساوي رو زديم اما بازي هنوز تموم نشده بود
وقتي به بازي برگشتيم و اواخر بازي دو گل زديم
کل روند که در طول فصل داشتيم عوض شد . اون بازي شروعي بود که همه تيم ها بفهمن
ما اگه عقب بيفتيم ميتونيم به بازي برگرديم اين توي ذهن همه ي تيم هک شده بود که
يونايتد هر چقدر هم که عقب بيفته
ميتونه برگرده و جبران کنه
همه مي دونستن منچستر يونايتد تيم بزرگي بوده و بازيکنان بزرگي داشته
براي همين آدم مي تونست وجودشون رو حس کنه
يادمه وقتي توي راهرو هاي اولدترافورد به سمت اتاق سرمربي مي رفتم
مي تونستم بوي پيپ سر مت بازبي رو حس کنم
همه ي ما مي دونستيم که مت بازبي چه اسطوره ي بزرگي بوده
تاثيري که توي باشگاه داشت اينقدر قوي بود که آدم فکر مي کرد هنوز اونجاست
در اتاقش هميشه باز بود . حالا که به اون روزا
فکر مي کنم به خودم مي گم بايد بيشتر به ديدنش مي رفتيم
و باهاش حرف ميزديم. ولي خب مي ترسيديم چون سر مت براي ما مثل خدا بود
اونا مثل دو تا کتاب بودن مهمترين کتاب هاي خانواده ي ما
يکي شون مثل انجيل بود و اون يکي مثل يه آلبوم خانوادگي آلبومي که عکس هاي سياه و سفيد بچگي مون رو توش مي ديديم
خانواده ي بزرگي که فقط محدود به يک تيم نبود بلکه کل يک منطقه رو در بر داشت
اما بدون شک بزرگترين عکس اون آلبوم ، عکس تيم معروف به بچه هاي بازبي بود
در حاشيه ي يکي از فرودگاه هاي شهر مونيخ ، لاشه ي هواپيمايي قرار داره هنوز ازش دود بلند ميشه . در اين حادثه 21 نفر جان باختند
وقتي خبر رو شنيدم مدرسه مي رفتم . توي مدرسه اينقدر گريه کردم که اشکي برم نموند
اونقدر احساساتي شدم که معلم مجبور شد منو به يه اتاق ديگه ببره
ميگفتم امکان نداره مرده باشن ولي معلمم گفت متاسفم اريک ولي اونا مردن
فکر مي کنم وقتي در 17 يا 18 سالگي قهرمان جوانان شديم مقايسه ما با تيم بچه هاي بازبي شروع شد
اما اونا الگوهاي بزرگي بودن . جواناني که مي خواستن فوتبال بازي کنن و مثل ما روياهاي زيادي داشتن
ميراث اونا براي باشگاه ، خيلي بزرگه . باشگاهي که شما مي بينيد بعد اون تراژدي و تحت تاثيرش
و با اراده ي محکم سر مت بازبي براي ساختن يه تيم ديگه شکل گرفته
...jelas untuk membentuk pasukan lagi,...
براي برگشتن به زندگي و دوباره تلاش کردن
ميراث سر مت بازبي در منچستريونايتد راه رو هموار کرد تا
سر الکس بتونه باشگاه رو توسعه بده . روند توسعه اي که ما هم بخشي از اون بوديم . اين رو ميشه حس کرد
من در کارديف به دنيا اُمدم . پدرم بازيکن حرفه اي راگبي بود و با باشگاه سوينتون قرارداد بست
و اينطوري بود که در 7 سالگي به منچستر امدم توي محله ما همه طرفدار يونايتد بودن
خونه ما در حوالي اسرتفورداند و يونايتد رود بود من از همون موقع براي ديدن بازي هاي يونايتد به استاديوم مي رفتم با دوستام مي رفتيم سوار اتوبوس استاديوم که خط 26 بود مي شديم
بعدم سعي مي کرديم از نرده ها بالا بريم تا بازيو مجاني ببينيم آره من به عنوان طرفدار يونايتد هر کاري که بگيد کردم
اولين باري که بازيش رو ديدم گفتم خدايا... عجب بازيکني
گفتم اين الگوي منه ، بايد تلاش کنم که به سطح اون برسم ولي راستش فکر مي کردم امکان نداره موفق بشم .. کارم تمومه
بعدش برگشتم به خونمون در بري و با توپ خودم شروع کردم
به بازي کردن با ديوار . فکر مي کردم امکان نداره به اون برسم چون کارش واقعا بي نظير بود
ما با اون قابل قياس نبوديم. ميدونين چي ميگم واقعيت اينه که ما حتي به پاش هم نمي رسيديم
همون روز قرارداد امضا کرد وقتي داشت
مي رفت بيرون ، جورج گراهام امد به دفتر من
به جرج گفتم يه بازيکن گرفتم
گفت اسمش چيه؟ گفتم رايان ويلسون چون اسم شناسنامه اش رايان ويلسونه
چند سال بعد يه روز با جرج نشسته بوديم
و داشتيم شراب مي خورديم . جرج گفت اون پسره رو يادته؟ همون که گفتي درجه يکه . الان کجاست؟ آخه اسمش هميشه توي ذهنمه
گفتم اسمشو عوض کرده . گفت چي گذاشته؟ گفتم رايان گيگز .. گفت شوخي مي کني؟؟
وقتي که من به منچستر امدم گيگز توي تيم بازي مي کرد
آره ، من 15 سال پي فوتبال رو کنار گذاشتم اما اون هنوز بازي مي کنه
خيلي جالبه
اون روز که سرمربي توي رختکن هاي قديمي اولدترافورد داشت اسامي بازيکن هارو اعلام مي کرد خيلي خوب يادمه
من اونجا نشسته بودم و بهش گوش نمي کردم راستش حواسم زياد نبود
چون فکر نمي کردم به من بازي بده . گوش چپ آخرين بازيکني بود که معرفي ميشد
هيچ وقت يادم نميره . گفت رايان؟ تو امروز سمت چپ بازي مي کني
گفتم الان اسم منو گفتين؟ آره از خوشحالي داشتم بال در مي آوردم
براي همين وقتي داشتم مي رفتم بيرون کف دستام عرق کرده بود اصلا باورم نمي شد . حس خيلي عجيبي داشتم
Itu perasaan yang sama.
گيگز مارو به شوق مي آورد چون
با خودمون مي گفتيم اگه مربي به اون شانسي داده تا بازي کنه
پس حتما اين شانس رو به ما هم ميده
هر وقت که اصلاح مي کردم قردا صبح سر تمرين
فرگوسن نگاهم ميکرد مي گفت ديشب بيرون رفته بود؟ مي گفتم نه
ولي ميگفت چرا و رفته بودي . چون هر وقت ميري بيرون اصلاح مي کني
از اونجا فهميدم هر وقت ميرم بيرون نبايد اصلاح کنم
برزگ شدن در منچستر دهه 90 ، فوق العاده بود
من هم دوره ي روزز ، مانديز ، کارپتز و بقيه گروه هاي عالي سبک هاوس بودم
و منچستر جايگاه اصلي اين نوع موسيقي بود آره اون دوران بي نظير بود
هاسيندا ، بوردواک .. ما خيلي کنسرت مي رفتيم
اون دوره خيلي جالب بود يادمه يه بار کل تيم منچستريونايتد رفته بودن
کنسرت هاسيندا . البته اين روزا خبرنگارا همه جا هستن ديگه اينجور اتفاق ها نمي افته
به ما يه کاغذ ميدادن که بهش مي گفتن بليط هاي بازيکن هاي يونايتد
همه بازيکن هاي حرفه اي يکي از اونا داشتن با اون بليط ها مجاني ميرفتيم کنسرت
وقتي ميرسيديم اون بليط رو به دربان نشون مي داديم و ميرفتيم داخل
يکي از چيزايي که باعث ميشه از گذروندن جواني ام توي منچستر راضي باشم
اينه که اون موقع همه هواي همديگه رو داشتن . اگه آدم خوب رفتار مي کرد و خودشو نمي گرفت دربان هواش رو داشت
انگار که کل شهر جادو شده بود فضاي فوتبال و موسيقي شهر واقعا فوق العاده بود
مگه آدم ديگه چي ميخواد؟ از اينم بهتر ميشه؟
منچستر خودش رو از نو ساخت منتظر اين نبود که
يه رهبر بياد و شهر رو بسازه منچستر وقتي ديد نخست وزير ، تاچر
علاقه اي به شهر نشون نميده
اينو حس کرد و خودش دست به کار شد
اصلا نميشه راه رفت همه جا پر از سوسک و حشره است
توي واحد هاي اين ساختمون؟
آره توي اين آپارتمانا . بعضي ها ميان و از اينجا به عنوان خانه فساد استفاده مي کنن همه جا پر از کثافته قابل تحمل نيست
ما همه در دوران تاچر بزرگ شديم و بهمون ميگفتن بچه هاي تاچر اعتراف مي کنم که
در دوران تاچر بود که موسيقي رو شروع کردم چون بعد از اينکه
از دبيرستان فارغ التحصيل شدم بيمه بيکاري بهم دادن اگه غير اين بود نمي تونستم ساز زدن ياد بگيرم
بعضي از شهرهاي بزرگ در شمال مديون هيچ کسي نيستن هر چقدر هم وضعشون خراب بشه به خودشون ميان و بازسازي ميشن . شکي نيست که تيم هاي فوتبال مخصوصا يونايتد نمادش هستند
شارپي خيلي دوست داشت بره بيرون و جشن بگيره و خوش باشه
حس مي کردم با شارپي بيشتر جورم آخه هم سن و سال هم بوديم
توي شهر ، در کاباره ها با گيگزي و شارپ و بچه هاي يونايتد آشنا شدم
بعضي وقتا مجبور مي شديم بهشون بگيم ديگه کافيه
برين خونه و زود بخوابين
چون بازي با ليورپول در پيشه
البته لازم هم نبود اين کارو انجام بديم چون فرگوسن شبکه اي داشت که افرادش توي شهر پخش مي شدن و حواسشون به بچه ها بود
Pemandunya dah pergi,...
به رئيس خبر داده بودن که من و شارپي داريم ميريم بيرون
اون هم امد و درست وقتي خونه شارپي بوديم گيرمون انداخت
و رئيس در زد و دوستم در رو باز کرد
و منم درست توي ديدش بودم و نمي تونستم قايم بشم
با يه آبجو توي دستم همونجا وايساده بودم و تکيه داده بودم به يخچال
رئيس قبلا مچمون رو گرفته بود ولي نه اينطوري خلاصه دوست هامو و دخترا رو انداخت بيرون
و گفت اون شارپي لعنتي کجاست؟ يکي از دوستم دوييد بالا و داد زد
شارپي ... شارپي جلوي آيينه وايساده بود و داشت لباس مي پوشيد
توي اتاق خواب ايستاده بود و لباسش رو مرتب مي کرد
دوستم بهش ميگه رئيست اينجا ست . رئيست اينجاست شارپي ميگه آره ميدونم اينجاست . آره اينجاست
و به آماده شدن ادامه ميده و بعد رئيس رو ميبينه که داره از پله ها بالا مياد
چند تا از بچه هاي تازه وارد صداي رئيس رو مي شنون و توي کمد
و زير تخت قايم ميشن . حتي يکي شون از پنجره ميپره پايين
بنابراين رئيس نميفهمه و گير نمي افتن اما رئيس مچ من و شارپي رو
سر بزنگاه گرفت . مارو نگه داشت و حسابي حالگيري کرد
گفت شارپي برميگردي خوابگاه ... ديگه نميتوني خونه داشته باشي خيلي فرصت دادم و خرابش کردي
بعدش منو نگاه کرد و گفت اين کارش تمومه... توام ميخواي مثل اين بشي؟
از اون به بعد ديگه حواسم رو جمع کردم و سبک زندگي ام عوض شد آخه قبلا اينطوري مچم رو نگرفته بود
هيچ کدوم از دو باشگاه نمي خواستن بازي شون تکرار بشه ولي حالا اين اتفاق افتاده
يونايتد از حالا تا آخر ماه بايد هفته اي دو بازي انجام بده
چون در اين صورته که ميتونن به بردن سه گانه فکر کنن فراموش نکنيد آرسنال شانس دو جام رو داره
يونايتد بايد در اين بازي خودش رو نشون بده
فکر کنم 3 يا 4 روز قبل ، با هم بازي کرده بوديم بازي با يوونتوس در پيش بود و اوضاعمون توي ليگ هم خوب بود
بنابراين مربي تصميم گرفت توي تيم تغييرات ايجاد کنه من در بازي اول که داور يکي از گل هامون
رو مردود اعلام کرده بود بازي کرده بودم احساسمون اين بود که بايد در اون بازي برنده مي شديم خيلي دلم ميخواست توي بازي دوم هم باشم چون از اتفاقات بازي اول ناراحت بودم
اون روزها ،
آرسنال حريف اصلي ما بود ... تيم آرسنال خيلي قوي بود. ميشه گفت اونا بهترين تيمي بودن که در
بازي هاي داخلي باهاشون بازي کرده بوديم يه تيم قوي و تهاجمي ، با سرعت بالا که بازيکناش هم تجربه و هم تکنيک بالايي داشتن
آرسنال همه چيز رو با هم داشت و
بازي در مقابلشون کار خيلي سختي بود
مارتين کوون ملي پوش و ديويد سيمن توي آرسنال بازي مي کردن بازيکن هاي اون تيم خوب بودن و من ازشون خوشم مي اُمد هر چند توي زمين از هم تنفر داشتيم
بازي خسته کننده اي بود و ما يه گل جلو افتاديم ، بعد مساوي شد و
آخر سر کيني اخراج شد . ما با يه بازيکن کمتر بازي مي کرديم و همه احساساتي بازي مي کردن
فکر مي کنم بايد تعويض مي شدم چون از نظر جسمي و ذهني خسته شده بودم
اون شب ، جو خيلي پر تنش و احساساتي بود همين هم باعث شد اواخر بازي کم بيارم يادمه ري پارلر توپ و گرفت و امد سمتم. احساس کردم
که خيلي داغونم . خوب يادمه وقتي پالر داشت مي اُمد سمتم فکر مي کردم که مردم و نميتونم تکون بخورم
اين بود که افتادم روي زمين اما با خودم فکر کردم بايد تکل برم چون خسته بودم
تصميم اشتباهي گرفتم . وقتي داور پنالتي اعلام کرد احساس کردم
زندگي ام به پايان رسيده
ترجيح مي دادم بميرم ولي اون پنالتي گل نشه توي اون لحظه به اين فکر کردم که اگه
دنيس برگکمپ توپ رو گل کنه کار من
توي منچستريونايتد تمومه
من و فيل رفتيم تا با پيتر اشمايکل خوشحالي کنيم اما پيتر هل مون داد و از محوطه جريمه پرتمون کرد بيرون
لباسم رو گرفت و پرتم کرد اونور خط. اونجا بود که به خودم امدم
بازي خيلي طولاني شده بود. اين بود که مربي فکر کرد وقت خوبيه که
من رو به ميدان بفرسته تا به عنوان يار تعويضي به تيم کمک کنم. مربي بهم گفت فکر کنم دفاع راستشون خسته شده
هر وقت تونستي بهش حمله کن . برو داخل و يه کاري بکن
ما 10 نفره بوديم و فکر مي کرديم بازي به پنالتي ميکشه
ما در واقع داشتيم مقاومت مي کرديم و آرسنال پشت هم حمله مي کرد
اما بعد گيگزي توپ رو گرفت... پاتريک ويرا توپ رو از دست داد يادمه که گيگزي توپ رو گرفت و استارت زد
وقتي من استارت مي زنم ، همه متوجه ميشن چون تمام بدنم حرکت مي کنه و ظاهرم نشون ميده دارم سريع مي دووم
اما گيگزي وقتي استارت ميزنه آدم فکر مي کنه داره با حرکت آهسته بهش نگاه مي کنه چون روي چمن سُر مي خوره . انگار که پاهاش به زمين برخوردي نمي کنه
وقتي که توپ رو گرفت من به عنوان دفاع چپ پشت سرش بودم
و يادمه فرياد مي زدم گيگزي گيگزي دارم ميام
چون ميخواستم برم و باهاش حرکت اورلپ داشته باشم
اما گيگزي مدام دور تر مي شد و خيلي فاصله ازم گرفت
گيگزي شروع کرد به زدن به خط دفاع حريف و حرکتي کرد که شگردشه و از وقتي 15 ساله بودم اين کارو ازش ديده بودم
سر جام خشکم زده بود. انگار داشتم به حرکت آهسته نگاه مي کردم
مثل يه غزال بود . با حرکاتي خيلي با شکوه ... بدنش رو حرکت مي داد
اما به توپ ضربه اي نمي زد و اينطوري لي ديکسون و مارتين کيون رو گول زد
ديدم که داره از مدافعين رد ميشه و جلو ميره و فکر کنم
اسکولزي بود که دويد و رفت به تير دوم .. گفتم اسکولزي رو ببين ... اسکولزي رو ببين
تنها کاري که بايد مي کرد اين بود که توپ رو به من پاس بده با تمام وجود دويدم حدود 20 متر
باهاش فاصله داشتم ولي داشتم با تمام سرعت مي دوييدم رايان گيگز از وقتي توي خيابون هاي براوتون رود
و ليتل تون رود و توي زمين تمرين کليف در کارينگتون بازي مي کرد همينطور بود
اون لحظه ، لحظه درخشش گيگزي بود
خودم رو رها کرده بودم و نمي دونستم دارم چيکار مي کنم
اصلا يادم نيست به چي فکر مي کردم فقط يادمه خيلي خوشحال بودم
يهو تصميم گرفتم پيراهنم رو دربيارم و توي هوا بچرخونم
بچه هاي تيم داشتن مي اُمدن به سمتم ... هوادارا
سر از پا نمي شناختن ... همه پريدن روم ... واقعا فوق العاده بود
مگه آدم توي عمرش چند تا از اين گل ها مي تونه ببينه؟
به خصوص اگه اون گل توسط يکي از دوستاش زده بشه اون بهترين گلي بود که تا حالا ديدم
به خاطر اهميت گل ، به خاطر نوع به ثمر رسيدنش و به خاطر بازيکناي بزرگي که گيگزي ازشون رد شده بود تا گل بزنه
يک مدافع به بازيکن هاي تيمش يه جور ديگه اي نگاه مي کنه و اونارو مثل قهرمان هاي خودش مي بينه قهرمان هايي که وقتي بهشون احتياج داره در بهترين زمان مي رسن و نجاتش ميدن
در طول اون فصل همه بچه ها عالي بودن.. تک تکشون اما لحظه ي
گل گيگزي بهترين لحظه ي اون فصل بود
اگه آرسنال برنده شده بود مساما دو جام رو ميگرفت ولي
تا حالا فيلم اون گل رو ديدين؟ وقتي که گل ميزنه و اينطوري مي کنه
فيلم رو نگاه کنين و ببينين اسکولزي چيکار مي کنه رفتم توي گل... احتمالا پيش خودش فکر مي کرده دارم چيکار مي کنم؟ تا حالا ديدينش؟
آخه داشتم مي دوويدم و منتظر توپ بودم توپ رو بهم پاس بدي
ولي تو توپ رو گل کردي و شروع کردي به خوشحالي پيراهنت رو درآوردي و اينطوري کردي
اگه موفق نمي شدم هم باز توپ گل مي شد اسکولزي . دقيقا کنارم بودي
آره باز هم گل مي شد.. آره
بعد از بازي توي رختکن ، فضا معرکه بود ، نه؟ ولي نمي تونستيم جشن بگيريم بازي بعدي در راه بود
آره ... آدم تا فصل درست و حسابي تموم نشه، نميتونم درست و حسابي از پيروزي هاي توي فصل لذت ببره مردم هميشه مي پرسن خودتون فکر مي کردين سه تا جام بگيرين؟
وقتي فکر مي کنم مي بينم نه .. راستش حتي در موردش فکر هم نمي کرديم شما به پيروزي احتياج داشتين ولي نمي خواستين 10 نفره به وقت اضافه بريد
اين شرايط خيلي سخت بود ..
مي دوني هيچ کس نمي دونه چه اتفاقي توي فوتبال مي افته ممکن بود آخر سر همه چيز مثل آوار روي سرم خراب بشه
ولي لحظاتي مثل اين رو نميشه فراموش کرد طرفدارامون تا سال ها از اين بازي حرف مي زنن
بازيکنان تيم هم همينطور .. اين يعني فوتبال تلاش براي رسيدن به اوج و بالاي سر بردن جام در پايان فصل
يعني همين کاري که ما مي کنيم . ما حالا به فينال رسيديم و مي تونيم براي فتح يه جام ديگه تلاش کنيم
من هميشه با کساني بازي مي کردم که 2 يا 3 سال ازم بزرگتر بودن چه به عنوان دفاع وسط چه دفاع کنار و چه به عنوان هافبک
هيچوقت در رده ي سني خودم بازي نمي کردم اون موقع که هنوز بچه بودم با بزرگترا بازي مي کردم
براي همين خيلي زود فهميدم که براي پيشرفت کردن بايد مهارت زيادي داشته باشم
مربي تيم ملي بهم مي گفت بايد تصميم بگيري و براي خودت يه پست انتخاب کني
چون اگه اين کارو بکني دوران حرفه اي بهتر و طولاني تري خواهي داشت
ولي من پيش خودم مي گفتم اين مزخرف ترين حرفيه که توي عمرم شنيدم مي گفتم الان 19 يا 20 سالمه
ولي بازيکن ثابت منچستر يونايتدم
چون اون موقع نياز داشتم که به خودم اعتماد به نفس بدم و فکر کنم کارهايي که مي کنم و چيزهايي که بهشون معتقدم درست هستن
فيل هميشه محبوب بود چون مي تونست با هر کسي بجوشه فيل از اون آدما بود که
توي رختکن هميشه خوش رفتار بود و آدم دلش ميخواست کنارش باشه چون کاري مي کرد که اطرافياش راحت باشن
يه مدافع پوششي بايد براي خودش يه حرکت خاص رو شگرد داشته باشه
و شگرد من يه پا دو پا بود
هر روز روش کار مي کردم
و يک روز توي يک بازي در اولدترافورد اجراش کردم
يه پا دو پا زدم ، رفتم به خط دوم و توپ رو سانتر کردم
و چيزي نمونده بود تا گل بزنيم . وتي داشتم بر مي گشتم باتي ، بکس و کين رو ديدم
دارن از خنده روده بر ميشن آره با تمام وجود مي خنديدن ولي من نمي دونستم چرا دارن ميخندن؟
اونا داشتن بهم مي خنديدن در حالي که من بهترين يه پا دو پاي تاريخ باشگاه رو زده بودم
پس دفعه بعد يک
يه پا دوپاي دوبل زدم.. هوادارا تشويقم کردن چون فکر کردن دارم ادا در ميارم
ولي اون حرکت برام خيلي جدي بود
و شش ماه روش کار کرده بودم
يادمه اون حرکت رو در برابر ساوتهمپتون در اولدترافورد اجرا کردم وقتي يه پا دوپاي دوبل زدم و
برگشتم کين جلوم بود برگشت و گفت مسخره بازي رو بزار کنار
وقتي اون اتفاق مي افتاد خيلي خوشحال نمي شدم
آخه داشتيم بازي مي کرديم ، پيش خودم فکر مي کردم ، عاليه
بچه ها دارن همونطور که ميخوام بازي مي کنن اما چند ثانيه بعد
فيل ، فيل ، فيل ... اعصاب آدم رو خراب مي کرد وايسا وايسا.. درست نمي گم؟
فيل؟ چرا خودت خوب مي دوني
احتمالا کارم زياد خوب نبوده چون همه به خاطر اون حرکت سر به سرم مي ذاشتن
براي فرگوسن آکادمي و بازيکنان جوان خيلي مهم بود
ولي اون نسل ، نسل فوق العاده اي بود و همه مربي ها و هر کسي که
دستي بر آتش داشت همين رو مي گفت . اون نسل فوق العاده بود .
براي همين طبيعي بود که مربي تيم
به اون جوان ها بازي بده
يادمه يک بار که براي تعطيلات
به قبرس رفته بودم روزنامه رو برداشتم و ديدم راجع به ماها نوشته..
با خودم گفتم اينجا چه خبره؟
وقتي مطلب رو خوندم ديدم نوشته بونايتد بايد به جاي اين جوان ها چند بازيکن
بزرگ و درست حسابي بخره
شکي نيست که مربي مي خواست پيشرفت کنيم ولي بعيد مي دونم کسي مي تونست پيش بيني کنه که
مربي در نهايت چه ترکيبي رو به زمين مي فرسته
اون موقع هيوز ، کانچلسکيس و اينس سه تا بازيکن بزرگ يونايتد بودن
اگه بخوايم منصف باشيم بايد بگيم که رئيس پشت ما وايساد و از مون حمايت کرد ... مگه نه؟ چون هر بازيکني مي خواست مي تونست بخره
اون روزا تحت فشار بود . مگه نه؟ سه بازيکني که از تيم رفتن بزرگ بودن
خيلي بزرگ .. اونا محبوب هوادار هم بودن
فکر کنم من جاي اسپارکي رو گرفتم تو هم جاي اينس و تو هم جاي آندرس رو من جاي پل پارکر رو گرفتم چون سبک بازيمون شبيه به هم بود
ما همه جانشين بازيکناي بزرگ شديم مگه نه؟ ميدونين چي ميگم ريسک بزرگي بود
ولي رئيس مي دونيست داره چيکار مي کنه و حق با اون بود
بازي کردن با اون نسل از بازيکنان و جزو تيمشون بودن و باهاشون موفق شدن
برام تجربه ي فوق العاده اي بود
کمک کردن به بازيکن هاي جوان و جديد تيم ، برام خيلي لذت بخش بود
وقتي تمرين ها شروع شد ، فهميديم رئيس بازيکن جديد نخريده تا به خودمون اُمديم ديديم فصل شروع شده و در اولين بازي مقابل استون ويلا هستيم ما همه توي تيم بوديم
در همون نيم ساعت اول 3 گل عقب افتاديم . واقعا فاجعه بود
گل براي آستون ويلا .. اوضاع داره بدتر و بدتر ميشه
بعد از بازي فکر مي کرديم که رئيس رو نا اميد کرديم مربي اي که بهمون اعتماد کرده بود حالا هوادارا
همه ازمون متنفر ميشدن چون ميگن داريم باشگاه رو نابود مي کنيم بله ، اونا مشکل دارن ولي مشکلشون بزرگ و اساسي نيست
خب ، سه تا بازيکن از باشگاه رفتن . اينجور مواقع باشگاه هاي قوي معمولا بازيکن ميخرن . بنابراين فرگوسن هم بايد بخره
با يه مشت بچه نميشه در هيچ رقابتي قهرمان شد کافيه به ترکيب امروز يونايتد و استون ويلا نگاه کنين . وقتي امروز ساعت 2:15 دقيقه
مربي ها فهرست بازيکن ها رو اعلام کردن استون ويلايي ها روحيه گرفتن . نتيجه بازي دادن به بچه ها همينه فرگوسن بايد بازيکن بخره
راستش رو بخواين وقتي اون شب برنامه مچ آف د دي رو نگاه کردم فکر کردم حق با هنسونه چون ما توي بازي به اندازه کافي خوب نبوديم
ما مي خواستيم به ايده ي سرمربي باور داشته باشيم و با تمام وجود سعي مي کرديم موفق بشيم.
راستش رو بخواين
تيمي که 5 بازيکن جديد داره
که از آکادمي اُمدن
همشون 19 سال سن دارن نميشه انتظار داشت که برنده بشن
اون موقع هنوز اونقدر پخته نشده بودم که بگم
اشکالي نداره
لازم نيست نگران باشم ، نه.. نه اون موقع به اين مرحله نرسيده بودم چون مطمئن نبودم با اون تيم موفق بشيم
ستاره هاي بزرگي به تيم يونايتد اضافه ميشن اونا کول و گيگز رو دارن
و کانتونا هم به زودي بهشون اضافه ميشه .. کانتونا و استيو بروس . هنوز کافي نيست براي قهرماني بايد يه تيم قوي و با تجربه داشت ولي اونا ندارن
ولي ما خيلي تلاش کرديم و اون جوان ها واقعا استثنايي بودن
فرگوسن مطمئن بود که اونا خيلي زود ياد مي گيرن
و اينطورم شد
ما بعد از قهرماني در ليگ ، جام دوم رو هم بدست آورديم هم ليگ برتر و هم جام حذفي
وقتي دوران محروميت اريک تموم شد برگشت و عالي کار کرد خيلي وقت ها يه تنه تيم رو بالا کشيد
نميشه با يه مشت بچه قهرمان شد ، حق با اون بود نميشد با يه مشت بچه قهرمان شد
ما قهرمان شديم چون در تيمي بازي مي کرديم که روي کين داشت و
همينطور بروس و پاليستر و بازيکن هاي با تجربه اي بي نظيري که جوان تر هارو هدايت مي کردن
و براي بهتر شدن کمکشون مي کردن
در دهه 90 ، شروع کردن به ترکيب بازيکن هاي جوان و بازيکن هاي با تجربه
بازيکن هايي مثل پل اسکولز ، ديويد بکهام و رايان گيگز
اونها همه تازه شروع کرده بودن
و در ترکيب با بازيکن هاي با تجربه تيمشون ، يک تيم فوق العاده شده بودن
از اون موقع بود که منچستر يونايتد واقعي ظاهر شد
و در رقابت هاي اروپايي درخشيد
اون موقع درست نمي فهميديم که چه اتفاق منحصر به فردي رو تجربه مي کنيم
چون همه توي تيم بوديم . بين ما هيچ حسادتي وجود نداشت و
تنها نگراني مون اين بود که
در ترکيب تيم باقي بمونيم و خوب کار کنيم من در فينال 96 بازي نکردم
توي فينال بايد با آرسنال بازي مي کرديم اون روز ضبح امد بيرون اتاق من وايساد و شروع کرد
کرد به سرفه کردن و وقتي اُمد توو گفت گري بازي نمي کنه ولي باور کنين از ته راهرو هم مي شد صداي سرفه هاشو شنيد
اگه مي دونستي که مي خواد کنار بذارتت اصلا درو وا نمي کردي
چون اگه نمي تونست پيدات کنه ، نمي تونست خط بزنه .. مگه نه؟ بايد گم مي شديم . آره . ولي منتظر بودي که بياد سراغت و بگه بازي نمي کني نه؟ آره هميشه منتظر بود در اتاقش رو بزنه و بگه جزو 11 تا نيست
يادمه يه روز اُمد پيشم فکر کنم 5شنبه ي هفته اي که شنبه اش بازي داشتيم
و گفت روز شنبه بهت بازي نميدم پسرم
ولي دو هفته ي ديگه شنبه به ميدان مي فرستمت
پيش خودم گفتم يعني توي 4 بازي بعدي بازي نمي کنم؟
گفت حواست باشه که خودت رو براي اون بازي آماده کني توي اون بازي بهت احتياج دارم
پيش خودم گفتم آره .. توي اون بازي بهم احتياج داره ولي باز از خودم مي پرسيدم
يعني توي 4 تا بازي بعدي بازي نمي کنم؟ يا اينکه الان بهم گفت کارم خوبه و براي اون بازي آماده بشم واقعا نمي تونستم سر در بيارم
بهترين بهانه اي که براي خط زدن تو آورده بود چي بود؟ هيجان زياد .. جدي ميگم گفت اسکولزي خيلي هيجان داره
به من گفت شارپي هميشه توي ويلا پارک خوب کار کرده براي مين امروز به تو بازي نمي دم يه با قبل از بازي با چلسي بهم گفت من رو به زمين نمي فرسته چون گفت
چند تا هوادار متعصب کامبت 18 توي تماشاچي ها هستن و فکر مي کرد من جونتر از اونم که کارهاشون رو تحمل کنم
بهترين بهانه اي که براي من آورد اين بود که زمين اينجا خيلي با کيفيته ولي تو فوتبال رو توي زمين هاي ناهموار ياد گرفتي
اون فصل فقط يک ماه از نوامبر بازي کردم.. يک ماه در کل فصل
نکته جالبي در مورد نيکي هست و اون اينه که هر چقدر سنش ميره بالا
قيافه اش مثل پسر بچه هاي شر و شور 10 يا يازده ساله ميشه که ميخوان خرابکاري کنن
سر الکس هميشه مي گفت : بات تو ميخواي شيطنت کني هميشه همين رو ميگفت
شيطنت هاي بچگانه مسخره يه بار با يک قوري چاي با پيتر اشمايکل شوخي کردم
فکرش رو بکنين با اون غول 2 متر و 3 سانتي.. وقتي امد توي رختکن ديد يه سيني پر از ساندويچ و يه قوري نقره اي پر از
چايي يا قهوه روي ميزه . اون روز هوا خيلي سرد بود
ما همه توي رختکن نشسته بوديم . اشماييکل رفته يه ساندويچ برداره و يه فنجان چاي بريزه بدون اينکه روحش از چيزي خبر داشته باشه
من رفتم و يک کتري خيلي داغ گذاشتم روي تخت
جوري که وقتي اشماييکل بشينه باسنش بخوره به کتري وقتي برگشتم ديدم همه بچه ها دارن مي خندن و منتظرن تا ببينن چي ميشه
اما اشماييکل وقتي که رسيد اونجا يه چرخ کامل زد و از جلو خورد به کتري يه صداي اينطوري امد : هيس سسس
م هاج و واج مونده بوديم چون باورمون نمي شد اون اتفاق بيفته
تنها چيزي که شنيدم اين بود که "آخ چيکار مي کنين" ؟ با تمام وجود داد زد
مي خواست منو بکشه . من هم کتري رو انداختم و فرار کردم همينطور که فرار مي کردم پام به کتري مي خورد
و کتري هم اين طرف اون طرف پرتاب ميشد. آخر سر ، يه تاول گنده نصيبش شد نمي دونم چي توي سرش گذشت
فقط اين رو مي دونم که يه پسر بچه شيطان و شر ، توي وجودش داشت براي همين وقتي اون قوري داغ رو ديده بود با خودش گفته بود خب با اين چيکار ميشه کرد
آها فهميدم . همين کار رو مي کنم آره اونقدر شيطنت داشت که به چيز ديگه اي فکر نمي کرد
اون اتفاق يکي از خنده دارترين چيزهايي بود که تا حالا ديدم. عالي بود
منچستر واقعا فوق العاده بود. ما جواناني بوديم که براي يونايتد بازي مي کرديم
خب معلومه که بايد خوشحال باشيم. مگه ميشد خوشحال نباشيم؟ ما پيراهني رو به تن مي کرديم که هميشه دلمون ميخواست و بازي هامون رو مي برديم
اون روزها خوش بيني در فضا موج مي زد همه مي گفتن 6 تا جوان از تيم اول باشگاه امدن و دارن به عنوان بازيکن ثابت براي يونايتد بازي مي کنن
منچستر دنيايي بود که انگار براي جوان ها ساخته شده بود اون روزها موزيک ، سياست و فوتبال در حال تغيير کردن بود يه گروه موسيقي جوان از بارنيج
به اسم اويسيس داشت در دنيا سروري مي کرد اين اتفاق باعث شده بود فضا خوش بين باشه . ميشد در کل کشور حسش کرد
تا قبل اون دوره زندگي در انگلستان طبق معمول در جريان بود اما انگار اتفاقي ناگهاني افتاده بود و همه چيز داشت عوض مي شد
يک موج فرهنگي ، يک طوفان فرهنگي داشت کشور رو در مي نورديد
موجي که داشت به جريان غالب تبديل مي شد و توجه دنيا رو به خودش جلب مي کرد
يک گيتار با نقش پرچم بريتانيا خريدم و فرستادم که برام امضاش کنه ولي اي کاش اون کار رو نمي کردم چون وقتي پسش فرستاد
ديدم نوشته براي گري ، مي دوني لياقت چند تا بازي ملي رو داري؟ بذار من بگم : هيچي
با عشق فراوان ، گلگر .. در من همه جاي گيتار هم نوشته بود ام سي اف سي
چند سال قبل از اون دوره همه حس مي کردن که روحيه ي جمعي مردم از بين رفته
چون در يک دوره ي طولاني فرديت و خودخواهي حرف اول رو زده بود و عملا چيزي به عنوان جامعه وجود نداشت بنابراين
ما با تمام وجود مي خواستيم از يه جور ايده آليسم طرفداراي کنيم
در اون 17 سال دردناک ، هميشه روياي اين رو مي ديديم که حزب کارگر دوباره قدرت رو به دست بگيره
من خيلي خوب مي دونستم که جوان هستم. چون واقعا جوان بودم
يادمه اولين روزي که به داوونينگ استريت اُمدم ، وقتي ميخواستم با رئيس خدمات اجتماعي صحبت کنم متوجه شدم که با کسي روبه رو هستم که نسبت به من خيلي مسن تره
مي تونين تصور کنين ، يکي از اون روساي نوعي دستگاه اداري بريتانيا اون آقا به من نگاه کرد و گفت آفرين ، خب حالا چي؟
اگه اون دوره رو تجربه نکرده باشين ، نمي تونين متوجه بشين که اون روز ها چقدر مهم بود و ما چقدر خوش شانس بوديم که در اون روزها در اينجا زندگي مي کرديم
حس و حالي که اون بازيکن هاي جوان داشتن ، به شکلي عجيب در فرهنگ ، هنر و سياست هم بازتاب داشت
وقتي به اون روزها فکر مي کنم و مي بيم که تونستيم در مجلس اعيان چه تغييراتي به وجود بياريم اينکه عضويت موروثي رو لغو کرديم
تيولداري اسکاتلند رو از بين برديم و اولين پارلمان اسکاتلند رو تشکيل داديم و روند صلح رو در ايرلند شمالي شروع کرديم ، خيلي خوشحال ميشم
بعضي وقت ها فکر مي کنم ، مهمترين ويژگي حال و هواي اون دوره ،
ويژگي اي که با تحليل عقلاني نميشه بررسي اش کرد روح دوران باعث شده بود همه حس کنيم هر چيزي ممکنه و
و ميشه به هر چيزي رسيد
روح اميد به همه چيز دميده شده بود . اون روزها واقعا فوق العاده بودن روزهاي تغيير ، اون دوره خيلي شاد بود . يادش بخير
سکو هاي استرت فورد اند رو خراب کردن و يهو ديديم در محل اولدترافورد يه استاديوم بزرگ و جديد ساختن
در همه جاي دنيا استاديوم هاي جديد ساخته مي شد که بزرگتر و بهتر بودن همه چيز داشت بزرگتر و بهتر مي شد
فوتبال کاملا عوض شد . نگاه مردم به فوتبال هم عوض شد نحوه پخش بازي ها هم عوض شد دستمزد ها بيشتر شد و پول بيشتري در مي اُمد
فوتبال انگلستان به بخش مهمي از هويت ما تبديل شد فوتبال ناگهان از فعاليتي که با سياست ارتباط نداشت
به پديده اي تبديل شد که براي سياست ورزس ، فوق العاده مهم بود
ميشه گفت ما به نوعي در يک انقلاب شرکت داشتيم اگر بخوايم يک فوتباليست رو انتخاب کنيم که
نماد اصلي اين تغييرات بوده ، شک ندارم که بايد نام ديويد بکهام رو انتخاب کنيم
من در شرق لندن بزرگ شدم البته در ليتون استون به دنيا اُمدم
و حدود 10 سال ليتون استون نزديک پيست سگ دواني زندگي کردم بعدش خانواده ما به چينگ فورد نقل مکان کرد که يکي از محله هاي شيک نشين بود
تا وقتي که 15 سالم شد به منچستر رفتم ، همونجا زندگي مي کرديم پدرم طرفدار پر و پا قرص منچستريونايتد بود و مدام درباره ي
يونايتد حرف مي زد . فوتباليست محبوب پدرم بابي چارلتون بود اسم دوم من رابرت جوزفه . اسم روبرت رو
به خاطر چارلتون برام گذاشتن . جوزف هم اسم پدربزرگم بوده . پدربزرگم طرفدار تاتنهام بود و براي 50 سال ، هر فصل بليط هاي کل بازي هاي تاتنهام رو خريده بود
هر سال کريسمس ، پدرم برام يه دست لباس يونايتد مي خريد. لباس جديدش رو پدربزرگم هم هميشه برام لباس تاتنهام مي خريد
وقتي قرارداد امضا کردي چه حسي داشتي؟ اوه معرکه بود . از همون لحظه ي اول همه چيز فوق العاده بود
وقتي رسيديم اونجا فوق العاده بود . وقتي مدارک رو امضا مي کردم باورم نمي شد اين اتفاقاتي که مي افته واقعيه
وقتي بکس به يونايتد امد قيافه اش مثل عروسک نماد باشگاه بود چون همه گرمکن ها ، دستمال سر ها ، کلاه ها و
نشان هاي بابي چارلتون رو داشت . آره بکس هوادار متعصب يونايتد بود
براي ما بچه هاي منچستر خيلي عجيب بود که مي ديديم
مي دونين ، يه پسر لندني بيشتر از ما اطلاعات درباره يونايتد داره حتي ميشه گفت مايه ي خجالت بود
سر الکس فرگوسن به خونه ما زنگ مي زنه
مادرم گوشي رو بر مي داره و ميبينه يه نفر با لهجه غليظ اسکاتلندي
ميگه خانم بکهام ، من الکس فرگوسن هستم مادر و پدرم ميگن اين امکان نداره
بعد پدرم مياد پاي تلفن
و يه کم صحبت مي کنه.. سر الکس ميگه مي دونين وضعيت ديويد چطوره؟ مي دونين هفته پيش چيکار کرده؟
و پدرم طبق معمول ميگه کارش خوب بود ولي مي تونه بهتر هم بشه آخه پدرم هميشه همين رو ميگفت
بروسي و روبو بلافاصله شروع کردن به مسخره کردنش و گفتن خداي من اين حتما بايد فوتباليست بشه
وگرنه توي رختکن يونايتد چيکار مي کنه؟ مي رفتم به رختکن و به نورمن کمک مي کردم تا لباس ها ، جوراب ها
و شورت هاي کثيف رو جمع کنه . اين کارو با علاقه مي کردم چون اونجا منچستريونايتد بود و اونها بازيکناش بودن
که شورت هاشون رو روي زمين انداخته بودن . مي رفتم برشون مي داشتم و مي انداختم توي سبد لباس چرک ها
يکي از خصوصياتشکه ازش خوشم مي اُمد اين بود که
که با همه يه جور برخورد مي کرد از رئيس باشگاه تا مسئول لباس شويي
با همه دقيقا يک جور برخورد مي کرد .
به همه توجه مي کرد
چون با اين ارزش ها بزرگ شده بود
دلت براي خونه تنگ نمي شه؟ چرا ، دلم يه کم تنگ ميشه ولي من اينجا دارم کاري رو مي کنم که دوست دارم
يکي از خصوصيات ديويد که هميشه تحسينش مي کردم قدرت ذهني -رواني اش بود
کساني که ديويد رو نمي شناسن ، خيلي چيزا راجع بهش ميگن ولي به نظرم ديويد از نظر قدرت ذهني ، يکي از بزرگ ترين آدم هاي دنياست
ما همه با شرکت هوندا قرارداد امضا کرده بوديم
و بنابراين همه ماشين هاي هوندا پرليود داشتيم... ماه ها و سال ها زيادي بود که منتظر اون ماشين بودم چون همه بازيکن هاي قبل از من ماشين داشتن
فکر کنم بايد 21 بازي مي کرديم تا بهمون ماشين بدن
اون موقع 6 يا 7 ماه از پيوستنم به باشگاه مي گذشت و فکر کنم 18 يا 19 بازي کرده بودم يعني خيلي نزديک بودم و همين داشت منو مي کُشت
رفتم به دفتر هوندا ، ماشينم رو سفارش دادم و با هوندا پرلود خودم برگشتم
بيرون . خيلي خوشحال بودم
بکس يه هونداي سياه داشت و پول بيشتري داده بود تا صندلي هاي ماشينش چرمي بشه پاداش جام حذفي ام خرج صندلي چرم کردم .
همه ي پولم رو... براي يک سري آلياژهاي خاص ، پول بيشتري داده بود
فروشنده بهم گفت مي دوني که يک سال بعد بايد ماشين رو برگردوني؟
من هم گفتم آره آره .. اشکالي نداره ما ماشين هاي همديگه رو سوار مي شديم
البته بهتر بگم هر روز سوار ماشين بکس مي شديم چون صندلي چرمي داشت و
اون هم عصباني مي شد.. چون با کفش هاي فوتبال سوار مي شديم و ماشينش رو کثيف مي کرديم . مي اُمد ميگفت
بچه ها ، بچه ها ، هر کاري مي کنين فقط چرم ماشين رو خط نندازين راستش يادم نيست اين رو گفته باشم ولي
بعيد هم نيست که گفته باشم بعد از اينکه اون حرف رو زد ، هر روز بيرون ماشينش مي ايستاديم و مي گفتيم آماده اي بکس؟
مي خوايم سوار ماشينت شيم بکس . همه شيرجه ميزديم توي ماشين و صندلي هارو خراب مي کرديم چون بالاخره پاي يکي مي خورد به صندلي و ميخ کفش ، خرابش مي کرد
آخر سر به خاطر ماشين جريمه ام کردن ولي تا وقتي داشتمش
ظاهرش واقعا معرکه بود
گلي که به ويمبلدون زد ، روي حرکتي بود که هر روز تمرينش مي کرد
آره هر روز تمرين مي کرد . روي خط وسط زمين مي ايستاد و توپ رو سمت دروازه شوت مي کرد
ضربه اي که به توپ مي زد واقعا فوق العاده بود
من توي اون بازي مصدوم بودم .
يکي از رفقام گفت بکس الان از وسط زمين گل زد
پيش خودم گفتم داره يه کم اغراق مي کنه
احتمالا از فاصله ي 40 متري يا همين حدود گل زده
يادمه کانتونا سرش رو تکون مي داد . به خودم گفتم
اين اريک کانتوناست معلومه که به نظرش گل خوبي زدم اما مربي برگشت و گفت شانس آوردي که گل شد
ولي با اين اوصاف ، فکر مي کردم گل خوبي زدم حتي اگه اون توپ گل نمي شد ...
باز هم خوب هدفگيري کرده بود
وقتي اون گل رو ديدم ماتم برد. شهرت بکس بعد از اون اوج گرفت همه پيش خودشون مي گفتن
امکان نداره ، اين ديگه کيه . آخرين نفري که از اون فاصله هدف گيري کرده بود پله بود ولي حتي اون توپ هم گل نشده بود
مي دونين ، ديويد مي خواست ستاره باشه . اون موقع که صندلي ماشين هاي ما پارچه اي بود اون صندلي چرمي سفارش داده بود
مي خواست بهترين بلندگو ها رو توي ماشينش بذاره تا موسيقي رو با بهترين کيفيت بشنوه . ميخواست از فوتبال فرا تر بره. مُد براش مهم بود
موسيقي براش مهم بود ، اينکه علاوه بر فوتبال بازي کردن کارهاي ديگه اي هم بکنه براش مهم بود
بکس ستاره ي بزرگي بود که روز به روز ، بزرگ و بزرگ و بزرگتر مي شد
اما با اين حال .. توي رختکن ،
چيز زيادي عوض نشده بود و بکس همون بکس بود
سرش خيلي شلوغ بود و خيلي بهش توجه مي شد در مقابل ويمبلدون اون گل رو زده بود و داشت با ويکتوريا آشنا مي شد
ماجراي آنها روي بورس بود و بکس هر کاري مي کرد تحت فشار قرار مي گرفت
موفقيت هايي که ديويد بدست آورده بود و شهرتش در سراسر دنيا واقعا فوق العاده است بکهام يه پديده است . اون حالا ديگه فوتباليستي
نيست که مي تونه خوب شوت بزنه
در ژاپن به ديدن يه مدرسه کوچک دور افتاده رفتم
و وقتي رفتم داخل و به شاگرد هاي مدرسه معرفي شدم ديدم که
درست و حسابي نمي دونن کي هستم . راستش رو بخواين فکر مي کنم اگه
ازشون مي پرسيدن ، نمي دونستن بريتانيا کجاي دنياست
آخر سر ، از روي نا اميدي دو کلمه ي ديويد بکهام از دهنم بيرون اومد
اما يکدفعه ديدم سر و صدا بلند شد و همه ديويد رو مي شناسن و همين يک نقطه باعث شد بين ما رابطه برقرار بشه
بکس هيچ وقت با اين موضوع مشکل نداشته حتي از روز هاي اول من اوايل با اين وضعيت
مشکل داشتم چون فکر مي کردم داره روي فوتبالم تاثير مي ذاره
اما بکس طوري باهاش کنار اومده بود که روي فوتبالش تاثير نذاشته از شانس خوبم ، فشار از روي دوش من برداشته شد
و بکس همچنان در اوج بود پيش خودم فکر مي کردم اون چطور مي تونه با اين وضعيت کنار بياد ولي اون هميشه موفق بود
با اين حال من به عنوان دوستش هميشه نگران بود که
که نکنه اين شهرت روي فوتبالش تاثير بذاره
ما خيلي خوب بازي مي کرديم . عالي بازي مي کرديم
يادمه که از پشت ضربه خوردم .
ولي واکنش زيادي نشون دادم
پام رو بلند کردم و يه حرکت مسخره انجام دادم
به محض اينکه اون کار رو کردم فهميدم که اخراجم قطعيه
مي دونستم که اشتباه بزرگي کردم
اوه ، کارت قرمزه .. اوه ، نه
اون موقع نمي دونستم که بعدش چه اتفاق هايي مي افته و اصلا فکر نمي کردم که مجبور شم باهاش سر و کله بزنم
يادمه وقتي بچه ها اومدن توي رختکن ، فهميديم که حذف شديم
هيچ کدوم از بازيکن ها ، حتي يه کلمه باهام حرف نزدن
فقط گري و اسکولزي که از يونايتد بودن باهام حرف زدن
بعدش توني آدامز اومد طرفم و دستش رو انداخت دورم و گفت
مي دوني چيه پسر ، همه اشتباه مي کنن فراموشش کن
يادمه وقتي بيذونم اومدم پدر و مادرم رو ديدم که اونجا وايسادن اون موقع 21 سالم بود... 21 يا 22 ساله
يادمه خودم رو انداخت بغل بابام و سال ها بود
اونجوري هق هق گريه نکرده بودم .
آره خودم رو حسابي خالي کردم
رئيس صدام کرد و گفت نگران نباش پسر.. تموم شده
دوباره بر ميگردي... تو بازيکن منچستريونايتدي ما هوات رو داريم
اينجا همه ازت حمايت مي کنن . نگران هيچي نباش برو چند هفته تعطيلات و استراحت کن
اما وقتي برگشتي بدون که توي منچستريونايتد همه ازت حمايت مي کنن
ديويد اولين ملي پوش انگلستان بود که به خاطر اشتباهش توي زمين
اون همه مورد آزار و اذيت قرار گرفت
منزجر کننده و زننده بود.. بعضي از اذيت و آزارهايي که ديويد تحمل کرد رو حتي مي شد به عنوان عمل مجرمانه تعقيب کرد
چند بار تهديد به مرگ شدم . برام با پُست فشنگ مي فرستادن
توي بسته هايي که آدرس نداشت و توي صندوق پُستي ام پيدا ميشد
همون اتفاق 2 سال بعد ، در سال 2000 براي برادرم پيش اومد برادرم توي بازي با روماني پنالتي رو از دست داد
خيلي اذيت شدم . رسانه ها خيلي
آزارم دادن . برام خيلي
سخت بود
يک روز که همسرم از سر کار برميگرده خونه مي بينه که در ورودي رو آتش زدن و يک پرچم انگليس روي در نصب شده
يه بار ديگه همسرم رو براي خوردن يک شام رومانتيک برده بودم بيرون قبل از شام رفتم دستشويي
اما اونجا اومدن سراغم و من هم رفتم دست زنم رو گرفتم و بردمش خونه چند تا خبرنگار رفته بودن سراغ پدربزرگم و بهش گفته بودن
مي دوني نوه ات چيکار کرده؟ وقتي اينو شنيدم
بيشتر از هر وقت ديگه اي ناراحت شدم
راستش رو بخواين آزار و اذيتي که من تجربه کردم
حتي 10 درصد ماجراهاي ديويد هم نبود
ولي همون روي من خيلي تاثير گذاشت و اعتماد به نفسم رو از بين برد بايد کاري مي کردم که دوباره از فوتبال و
زندگي ام لذت ببرم . براي همين قبل از بازي ها دعا مي کردم
دعا مي کردم که همسرم ، بچه هام ، پدر و مادر و خواهر
و برادرم وقتي بازي رو ميبينن بهم افتخار کنن
آره تا آخرين روز فوتبالم ، هر هفته قبل از بازي ها ايتطوري دعا مي کردم
بکهام وقتي در بازي انگلستان اخراج شد ماجراهايي رو تجربه کرد که
من وقتي در بازي با کريستال پالاس اخراج شدم گذروندم
و باشگاه با هر دوي ما يک جور برخورد کرد
من اون موقع در تيم ملي فرانسه بازي مي کردم
اما منچستريونايتد ازم درخواست تمديد قرارداد کرد
با اينکه 9 ماه محروميت داشتم
اما مسئولين تيم فرانسه
نظر ديگه اي داشتن
برگشتم به منچستريونايتد و همه چيز به روال عادي برگشت
وقتي آدم بازيکن منچستريونايتد باشه و با تيم تمرين کنه رابطه اش با اتفاق هايي که در بيرون از باشگاه مي افته
کاملا قطع ميشه .. چون آدم مي دونه که نه خبري به بيرون درز مي کنه و نه ماجراهاي بيرون به داخل باشگاه کشيده ميشه.
چون آدم مي دونه که سرمربي ازش حمايت مي کنه
کي به آقاي بکهام اجازه دادين تا راجع به حادثه اي که در جام جهاني اتفاف افتاد صحبت کنه؟
لازم نيست راجع به چيزي صحبت کنه . اون بازيکن يونايتده و مي تونه راجع به يونايتد حرف بزنه
ما در فرانسه ميگيم
بعضي وقت ها براي آدم اتفاقات بد مي افته ، ولي بايد از اون استفاده کرد
اگه آدم بتونه ازشون خوب استفاده کنه ، ممکنه به نفعش تمام بشه
پيراهن هاي جديد... روز غم انگيزيه . نه .. نيست
اين پيراهن جديده؟ اسکولزي آخرين بار چند وقته که اينجا نبوديم؟ 20 سال... ولي گيگز هنوز اينجاست
مال اشلي يانگه ... بايد بشينم همون جايي که هميشه مي نشستم؟
شماها سر جاهاي خودتون نشستين؟ آره .. نشستن سر جاهاشون.. زودتر از من جنبيدن نشستي کنار دروازبان . مگه نه گز؟ آره
اتفاق هايي که در 2 هفته آينده مي افته ، اگه موفق بشيم .. 10 روز آينده فوق العاده ترين روزهاي تاريخ باشگاه ميشه
شايد حتي در تاريخ تمام تيم هاي انگليسي
چون براي فتح ليگ قهرمانان ، جام حذفي و ليگ برتر شانس داريم و
مي تونيم هر سه رو بدست بياريم
آره ، بازي با تاتنهام اولين فينال از سه فينالي بود که بايد توش بازي مي کرديم
ما بايد در 10 روز در سه بازي به ميدان مي رفتيم و اگر برنده مي شديم تاريخ ساز مي شديم ..
ممکنه ساده به نظر بياد ولي اصلا ساده نبود
فکر کنم اينکه بايد تاتنهام رو شکست مي داديم
براي من از اکثر بازيکن هاي ديگه مهم تر بود
اولين جام يعني ليگ برتر .. در دسترسشونه
منچستر سونايتد حالا با رقيب اصلي خودش فاصله ي خيلي کمي داره.
بايد ديد آيا تاتنهام مي تونه فرصت قهرماني رو به آرسنال تقديم کنه؟
در همون نيمه اول ، مي تونستم 3 ، 4 ، 5 گل بزنم فرصت هاي زيادي داشتم ولي همشون رو خراب کردم
البته يونايتد طبق معمول بايد با سختي موفق ميشديم ولي اصلا انتظار اين نتيجه رو نداشتيم به خودمون مي گفتيم چي شده؟
روي يه ضربه ي سر شانس عالي داشتم ولي توپ رفت به آسمون کم کم داشتيم به اين نتيجه مي رسيديم ، روز ...
روز ما نيست .. و قراره در آخرين بازي فصل ، همه چيز رو خراب کنيم
اين جور مواقع آدم دنبال يه قهرمان مي گرده تاتنهام باعث شده بود بکس با تمام وجود بازي کنه ديويد هميشه گل هاي فوق العاده ميزد
در هر استاديومي ، در هر نقطه ي دنيا وقتي توپ به بکس مي رسيد به خاطر تمرين هاي زيادي که کرده بود ، آدم مي دونست
با همون تکنيک هميشگي و با همون کيفيت هميشگي کار مي کنه
گيگز به اسکولز
توي دروازه .. يک يک .. ديويد بکهام
گل فوق العاده اي بود . يک گل فوق العاده تکنيکي همون چيزي که از ديويد انتظار ميرفت
بکس به خاطر بعضي از گل هايي که زده اونطور که بايد تحسين نشده
در نيمه نهاي جام حذفي .. به خاطر گلي که من زدم
همه گل ديويد رو فراموش کردن .. ضربه ي کات داري که از 22 متري زد و ديويد سيمن نتونست کاري کنه
گلي که به تاتنهام زد .. از اون گل هاست که
فقط بکس مي تونه بزنه
يک گل شلاقي .. که واقعا معرکه بود
بعد تو گل زدي .. آره درست قبل از نيمه اول .. اون گل همه چيزو عوض کرد
من هم يک عالمه فرصت رو از دست دادم ما خيلي فرصت داشتيم ، مگه نه؟
من 4 يا 5 تا فرصت داشتم .. واقعا؟ آره فرصت هاي عالي يادمه بين دو نيمه مربي ها بهم غر ميزدن و مي گفتن
چند تا فرصت ديگه بايد گيرت بياد تا گل بزني؟ انگار همه چيز بر عليه ما دست به دست هم داده بود
اسکولزي چند تا فرصت خوب داشت
قبل از اون هيچ وقت نشده بود که توي اولدترافورد قهرمان بشيم
تو پاس گل رو دادي گز؟ آره با پاي چپ..
عجب پاسي بود
يه پاس تر و تميز ، درست در مسير حرکتش
پاس پاي چپ من افتاد جلوي کولي و اون هم گلش کرد
آره ، يه پاس خيلي بلند بود مگه نه؟ يه توپ شانسي..
اگه اسکولزي يا بکهام اون پاس رو داده بودن تا آخر دنيا راجع بهش حرف مي زدن
بايد يه جشن بزرگ بگيري
راستش قبل از اينکه پاس بدم اصلا نگاه نکردم
ولي پاس معرکه اي بود .. عين پلاتيني شده بودم
يه شوت نوک پا که افتاد در مسير حرکت کول و اون هم با يه ضربه آروم گلش کرد
با اون گل 2 بر 1 جلو افتاديم و به خودمون گفتيم حالا به بازي برگشتيم
البته اواخر بازي داشتيم دفاع مي کرديم چون به برد احتياج داشتيم يادمه وقتي داور سوت زد ، در دايره وسط بودم زانو زدم و دستامو بالا بردم
باتي اومد و پيراهنم رو کشيد و بلندم کرد و با هم شادي کرديم اون لحظه ها برام خيلي لذت بخش بود
هر چند مي دونم پدربزرگم از دستم خيلي حرص خورد ولي من از اينکه مي دونستم قهرمان ليگ شديم خيلي خوشحال بودم
مي دونم پدربزرگم حتي از من خوشحال تر بوده
چون يا ما قهرمان مي شديم يا آرسنال و چون پدربزرگم هوادار تاتنهام بود
از اينکه منچستر يونايتد قهرمان شده بود حتما خوشحال بوده
وقتي بکس اون گل رو زد ، وضعيت نسبت به اول فصل که حاشيه هاي مربوط به جام جهاني اش ،
حسابي تحت فشار گذاشته بودش کاملا تغيير کرد .
بکس خيلي خوب کار کرد و آخر سر هم با اون گل مهم که قهرماني مارو در ليگ قطعي کرد ، فصل رو به پايان برد
حالا يه جام رو برده بوديم و دو جام ديگه در پيش داشتيم
من در جايي به اسم لانگلي در ميدلتون بزرگ شدم يک محله پُر از خانه هاي سازماني که خيلي خشن بود
البته اون موقع به نظر من خشن نبود ولي فکر کنم کساني که از بيرون مي اُومدن محله ما به نظرشون خشن مي رسيد خلاصه جاي خيلي خوبي نبود
اما چون من اونجا بزرگ شده بودم و اونجارو محله ي خودم مي دونستم ، کلي کيف مي کردم
انتهاي خيابون ما يک ميدانگاه کوچک بود که يه فنس خيلي بزرگ از کنارش مي گذشت من تمام روز جلوي فنس مي موندم و توپم رو بهش شوت مي کردم
تا اينکه همسايه ها سعي کردن جلوم رو بگيرن . حتي يادمه همسايه ديوار به ديوارمون و بعضي همسايه هاي ديگه با پدرم بحث مي کردن که جلوي بازيم رو بگيره
کار به اونجا رسيد که يه تابلو ي توپ بازي ممنوع اونجا نصب کردن من هم ديگه اجازه نداشتم اونجا بازي کنم ، از محله زدم بيرون از اون به بعد هر جا که ميشد فوتبال بازي مي کردم
توصيف اسکولزي کار سختيه چون ميشه گفت سه يا چهار شخصيت مختلف داره
اسکولزي هميشه آروم بود ، شوخ نبود و جک هاش هميشه يه خطي بودن وقتي تمرين تموم ميشد ، يکراست مي رفت خونه ما شروع مي کرديم به جک گفتن
تا اينکه يکي مي گفت اسکولزي کجاست؟ اونقدر بي سر و صدا مي رفت که حتي متوجه رفتنش نمي شديم
برمي گشت به اتاقش که حکم غار تنهايي اش رو داشت با آدامس ها و اسمارتيزهاي ام اند امش
مشغول مي شد و تلويزيون تماشا مي کرد
وقتي آدم براي ديدن پل اسکولز به اتاقش مي رفت اين رو بگم که اتاقش خيلي بامزه بود
چون آدم هر ساعت روز که مي رفت به ديدنش ، ميديد که اتاقش کاملا تاريکه
پرده ها هميشه کشيده بود و شورت به پا روي تخت دراز کشيده بود و تلويزيون هم روشن بود
به عنوان فوتباليست ازش خوشم مي اومد اما شخصيتش از اون هم برام جالب تر بود بيرون زمين اهل جارو جنجال نبود
توي زمين خيلي خوب بود ولي بعد از بازي ، نمي شد پيداش کرد
از اسکولزي خيلي خوشم مي اومد چون اينکه يه نفر به شهرت و حاشيه هايي که مشهور شدن با خودش مي آره ، کاملا بي توجه باشه به نظرم خيلي رمانتيک بود
اسکولز به همه ي اون حاشيه ها بي توجه بود فقط مي خواست بازي کنه و زندگي آرومي داشته باشه
فکر کنم خيلي از ماها مي تونيم با چنين آدمي همذات پنداري کنيم
خيلي ها ازم مي خوان باهاشون مصاحبه کنم ولي مجبور به انجامش که نيستم چون به نظرم مصاحبه کردن لازم نيست
تنها چيزي که مي خواستم اين بود که فوتبال بازي کنم و راستش هيچ وقت به رويه ي ديگه ي زندگي فوتباليست ها توجه نکردم
هيچ چيز قشنگ تر از اين نيست که پل اسکولز وارد فضاي خالي پشت
محوطه ي جريمه ميشه توي محوطه شلوغه و همه با هم درگيرن اما پشت محوطه ي جريمه
يه فضاي خالي هست که پل اسکولز داره بهش وارد ميشه
ديدن پل اسکولز که در فضاي خالي به توپ مي رسه تا يه شوت غير قابل مهار بزنه واقعا لحظه ي لذت بخشيه
من فکر مي کردم بهترين چيز اينه که آدم هر کاري رو به ساده ترين شکل ممکن انجام بده
چون وقتي آدم سعي مي کنه کارهايي بکنه که نمي تونه و خوب بلد نيست
مثلا دريبل زدن و رد شدن از بازيکن هاي حريف ، اينطوري فقط وقتش رو هدر ميده
اگه کسي اسکولزي رو مي شناخت ، هيچوقت بهش پشت نمي کرد
ما موقع تمرين ، اگه خيلي احتياج پيدا کي کرديم مي رفتيم پشت بوته ها و خودمونو راحت مي کرديم ، ولي مي دونستيم که
نبايد به اسکولزي پشت کنيم .. ما از همون دوران تيم جوانان فهميده بوديم که هيچوقت نبايد به اسکولزي پشت کنيم چون مي دونستيم ...
هميشه سعي مي کردم شوت کنم به پشت سر بچه ها .. البته نه عمدي باشه ، اعتراف مي کنم يه کم عمدي بود . اگر کسي حواسش جمع نبود نشونه مي گرفتمش
که اسکولزي با شوت هاي جوندارش هدف مي گيردمون راستش ، اينقدر اينکارو ميکرد که نميشد گفت تصادفيه
خلاصه اگه کسي تازه وارد بود ، مثلا بازيکن هاي خارجي ، خيلي زود مي فهميدن
وقتي که ميرن پشت بوته ها نبايد به اسکولزي پشت کنن
يه روز فيل نويل رو با يه شوت قشنگ هدف گرفتم ، يه شوت 50 و چند متري از اونطرف زمين فکر کنم بعد از تمرين داشت تنهايي مي دوييد
چند تا از بچه ها نشسته بودن وقتي تو رو شوت کردم ، قشنگ خورد به سرش و فيل با صورت افتاد روي چمن و هممون نشسته بوديم
روي زمين و خودمون رو زده بوديم به اون راه . فيل بيچاره نمي دونست کار کي بوده
آره از اون شوت هاي معرکه بود
ولي همونطور که گفتم من اون کارو به عنوان تمرين پاس هاي بلند مي کردم
فينال جام حذفي براي من و فکر کنم براي خيلي از شماها
از بچگي بازي اي بود که خيلي براش هيجان داشتيم .. برج هاي دوقلوي ومبلي
يه روز کامل فوتبالي.. آخه اون روز صبح از ساعت 9 که بيدار مي شديم فقط به فوتبال فکر مي کرديم
مهم نبود فينال بين کدوم تيمه ، اون روز براي من مهم ترين روز فوتبالي سال بود آره ، وقتي بچه بودم فينال جام حذفي
برام بزرگترين اتفاق فوتبالي بود و اگه اون موقع يکي بهم مي گفت
يک روز خودت در يک يا چند فينال بازي مي کني ، خنده ام مي گرفت
اگه به معلمم مي گفتم که يه روز در فينال جام حذفي بازي مي کنم احتمالا اونقدر ميخنديد که از حال مي رفت
فينال جام حذفي ، حُسن ختام تاريخي و با ارزش فصل رقابت هاي فوتبال انگلستانه
اما اگه منچستريونايتد امروز بتونه دومين جام بزرگ فوتبال انگلستان رو به دست بياره اونوقت مي تونه با فتح
ليگ قهرمانان اروپا به موفقيتي تاريخي دست پيدا کنه.
فينال جام حذفي روز شنبه برگزار مي شد . ما مي خواستيم فضا آروم باشه قرار بود با نيوکاسل بازي کنيم و
مي خواستيم فضا بي تنش باشه ولي فينال جام حذفي هيچوقت آروم و بي حاشيه نيست
اون بازي هميشه حساس و پُر تنشه
ولي اون بازي راحت از کار دراومد
ما در نيمه ي اول خيلي خوب بازي کرديم و البته بعد از حدود 20 دقيقه کيني رو از دست داديم که ضربه ي سختي بود
بعد تدي به زمين اومد اما به قول اون ضرب المثل که ميگه شر باعث موفقيت شد يار تعويضي برامون گل زد
اسکولزي همون کاري رو کرد که هميشه مي کرد. زدن گل هاي مهم در بازي هاي بزرگ
بازي کردن در فينال جام حذفي و گل زدن در اون
بازي ، بهترين اتفاق فوتبالي بوده که برام پيش اومده
شرينگهام .. اسکولز گل دوم
باز هم معتقدم اسکولزي به خاطر اون گل اونقدر که بايد تحسين نشد
فکر کنم اسکولزي از اينکه اون بازي بين دو بازي بزرگ قرار گرفته بود خوشحال بود
پل گل پيروزي بخش مارو زده بود نه تنها در فينال جام حذفي ، گل پيروزي بخش زده بود
بلکه عکسش در صفحه اول تمام روزنامه ها چاپ شده بود و تا آخر تابستون در معرض ديد بود
اما اون گل در کوران شادي 7 روز قبل و 3 روز بعد از فينال جام حذفي گم شد
ولي اسکولزي اصلا ناراحت نشده بود چون شخصيتش اينطوري نبود
کسي که در فينال جام حذفي ، گل پيروزي بخش تيمش رو زده بود بعد از بازي
برگشت خونه با بچه هاش بازي کرد ، يه آبجو خورد و همين پايان داستان بود
يکي از چيزهايي که اون دوره و اون بچه ها براي ما به ارمغان آوردن
فهم اين نکته بود که با اينکه ما در دوران اوج گيري فرديت زندگي مي کنيم اما هنوز روحيه جمعي و کار گروهي
ميشه کارهاي بزرگي رو به سرانجام رسوند
ما فکر مي کرديم داريم با رفقامون فوتبال بازي مي کنيم مي دونم که اين حرفم يه
کم احمقانه به نظر ميرسه و حتما دارين پيش خودتون ميگين بي خيال شما توي يونايتد بازي مي کردين ولي ما خيلي خوش شانس بوديم
چون اولا در کنار همديگه داشتيم خوب بازي مي کرديم و در ثانيا در بزرگترين باشگاه دنيا بازي مي کرديم
ما هواي همديگه رو داشتيم و دوست هاي صميمي بوديم با همديگه بيرون مي رفتيم و تفريح مي کرديم حتي با دوست دخترهامون گروهي بيرون مي رفتيم
ما 6 تا مرد جوان بوديم که با همديگه از زندگيمون لذت مي برديم
آره . واقعا مثل رويا بود
اصلا مهم نبود که کي اهل کجاست ، کي توي چه خانواده اي بزرگ شده يا کي از طريق تيم الف ، تيم ب يا
تيم هاي ذخيره باشگاه بالا اومده . همه هواي همديگه رو داشتيم
درسته که من و فيل بردار بوديم ولي تنها برادرهاي اون جمع نبوديم چون همه بچه ها با هم مثل برادر بودن
چه بچه هايي که از رده ي پايين باشگاه بالا اومده بودن و چه بازيکن هاي خارجي همه هواي همديگه رو داشتن
اگه کسي مصدوم مي شد ، سعي مي کرديم هر طور شده کاري کنيم که به تيم برگرده
البته معمولا نيکي اين کارو مي کرد
من در گورتون بزرگ شدم و از اين بابت خيلي خوشحالم ، اونجا يه محله ي کارگري واقعي بود و من هميشه پيش رفقام بودم
اونجا هواي همديگه رو داشتن آدم هر جا مي رفت در خونه ها به روش باز بود
باتي اهل گورتونه ، فکر کنم همون جاييه که فيلم شيم لس رو توش ساختن اين رو گفتم تا يادتون بياد از چه جور جايي حرف مي زنم
اما باتي به جايي که توش بزرگ شده افتخار مي کنه فکر کنم از اولين ماشين هاش ، يه اوريون بود
يادمه يه بار سوار شدم ، وقتي زير پام رو نگاه کردم ديدم يه زنجير به اين کلفتي اونجاست
گفتم باتي ، اين چيه؟ گفت آره آره ، جايي که من زندگي مي کنم ، آدم بايد اين جور چيزا همراهش باشه
هادت داشت اون زنجير رو دور دسته دنده و فرمان بپيچه زنجير خيلي ضخيمي بود مثل زنجير لنگر کشتي ها
بعضي وقت ها تعجب مي کردم که ماشينش چطور مي تونه وزنش رو تحمل کنه و باتي فقط براي احتياط مي ذاشتش توي ماشين
باتي آدم سر سختي بود . از اون بچه هاي باحال خيابون آدم وقتي به مشکل بر مي خورد مطمئن بود
که اگه اين طرف و اون طرفش رو نگاه کنه ، باتي پيداش ميشه و ترتيب کارارو ميده
فکر کنم چند باري هم پشت گري دراومده باشه
آدم وقتي از زيرگذرها رد مي شد ، بد نبود که چند نفر باهاش باشن ، مگه نه؟
باتي خيلي گنده نبود ولي تکنيک کارو بلد بود و مي دونست چطور بايد طرف رو سر جاش بشونه
مي دونين چي ميگم ، مي دونست چطور بايد بزنه
در تيم جوانان ، نيکي بهترين بازيکن تيم بود .
اون خلق و خوي عجيبي داشت و مي تونست توي هر رقابتي در هر سطحي ، بازي کنه و نترسه
کم کم به اين فکر افتاديم که اون فصل برامون يه فصل جادوييه چون بعد از فينال جام حذفي ، همه راجع به 3 جام حرف مي زدن
ولي ما هيچ وقت راجع بهش حرف نزديم البته فکر کنم همگي توي دلشون بهش فکر مي کردن ولي هيچ کس چيزي به زبون نمي آورد
ما يه مشک بزرگ داشتيم چون کين و اسکولز محروم بودن و نمي تونستن در فينال جام اروپا بازي کنن
اسکولز تکل ميره
اوه ، داور .. کارت زرد نشونش ميده حالا اگه يونايتد به فينال بره ، اسکولز در فينال نيست
همونجا فهميدم که نمي تونم در فينال ليگ قهرمانان بازي کنم
ولي هيچ کاري از دستم بر نمي اومد
مي دونين که منظورم چيه .. خب شکي نبود که ناراحت بودم وقتي اومديم به رختکن
يه کم ناراحت بودم ولي مهمترين چيز اين بود که به فينال رسيده بوديم
فکر کنم بزرگترين ناراحتي مون اين بود که روي در فينال نيست چون در نيمه نهايي اونقدر خوب بازي کرده بود که
نبودش مي تونست در فينال برامون مشکل بزرگي باشه
بازي در ليگ قهرمانان روياي هر فوتباليسته
همه دوست دارن در اون رقابت ها بازي کنن و به فينال برسن
چون رسيدن به فينال کار سختيه
بعد اگر قهرماني به دست بياد ، ديگه چه بهتر از اين
ما به کسي احتياج داشتيم که با تمام وجود بخواد به جنگ بايرن مونيخ بره
نيکي بات بهترين کسي بود که مي تونست اين نقش رو به عهده بگيره
چون آدم نترسيه .... اگه خواستين برين به جنگ حتما نيکي بات رو با خودتون ببريد
سرمربي بهش گفت فراموشش کن . تو. قراره در فينال ليگ قرمانان بازي کني
من نمي تونم توي چنين بازي اي ريسک کنم
خيلي گيج شده بودم کاملا به هم ريخته بودم چيزي نمونده بود به سرمربي بگم که نه ،
اين هم مثل فينال جام حذفيه ..ولي ته دلم مي دونستم اگه موفق بشيم ، چه براي خودم و چه براي باشگاه موفقيت بزرگي محسوب ميشه
نيکي تنها هافبک مرکزي خوب تيم بود
براي همين بايد فشار زيادي رو تحمل مي کرد .. علاوه بر اين ما بايد با يه تيم خيلي خوب بازي مي کرديم
حالا بچه ها دارن شخصيتشون رو نشون ميدن . بعد از پيروزي بر ليورپول در جام حذفي روحيه ي تيمي ما عالي بود
تاکيد ما در حال حاضر روي تسليم نشدن ، روحيه ي تيمي و اراده ي پولادينه
خيلي ناراحت بودم ، چون مجبور شده بودم لامبرتام رو بفروشم
اون موتور برام عزيزترين چيزي بود که داشتم
بازي روز چهارشنبه بود و من روز دوشنبه ، لامبرتاي خودمو فروختم بعد براي يه تعطيلات يک هفته اي رفتيم به سالو
و بليط بازي رو به قيمت 400 پوند خريديم . با اون جمعيتي که براي تشويق يونايتد اومده بودن همه چيز براي موفقيت بچه ها آماده بود
نيوکمپ يکي از بهترين استاديوم هاي دنياست
اون موقع نه خيلي مدرن بود و نه خيلي قديمي
وقتي که از تونل رد مي شديم ، ديوارهاي بتوني لخت لخت بودن سمت راست يه اتاق کوچک بود که حکم يه کليساي کوچک رو داشت
و مي شد رفت توش و دعا خوند . آدم حس مي کرد قبل از اينکه بکشنش بهش
وقت مي دن تا آخرين دعاش رو بخونه . بعد از اون به انتهاي تونل و براي وارد شدن به نيوکمپ بايد
از پله ها بالا مي رفتيم
وقتي که از پله ها بالا اومديم ، تنها چيزي که مي شد ديد استاديوم بالاي سرمون بود
"منچستريونايتد اولين باشگاه انگليسي بوده که جام باشگاه هاي اروپا رو بالاي سر برده"
"ولي نه منچستريونايتد و نه هيچ تيم انگليسي ديگه اي تا حالا نتونسته در يک فصل سه جام به دست بياره ."
"امشب برگي از تاريخ رقم مي خوره"
تعداد تماشاچي هاي يونايتد در مقايسه با تماشا چي هاي بايرن مونيخ قابل مقايسه نبود طرفداراي ما سه چهارم سکو هارو اشغال کرده بودن
مي دونستيم که داريم در يک بازي خيلي بزرگ بازي مي کنيم توي جمعيت دنبال خانواده هامون گشتيم و براشون دست تکون داديم و بعد بازي شروع شد
اون لحظه همه چيز دست ما بود . بعد از اون بازي
يا اسطوره هاي منچستريونايتد مي شديم و يا
با قهرماني در ليگ و جام حذفي فصل رو تموم مي کرديم
اما بازي از اول خوب پيش نرفت
اونا تيم قوي و با تجربه اي بودن
يه چيزي پشت ذهنمون بود که مي گفت تا اينجا خوب اومديم ولي ديگه زورمون نمي رسه
پيش خودمون مي گفتيم يعني شانس ازمون رو برگردونده؟ يعني چي کم داريم؟ در اون زمان حساس....
منچستريونايتد همونطور که بارها و بارها در اين دوره ي جام باشگاه هاي اروپا نشون داده در همه ي بازي ها کارو براي خودش سخت مي کنه
يادمه بين 2 نيمه سرمربي نشسته بود و باهامون صحبت مي کرد باور کنيد...
اعصاب همه از کادر فني گرفته تا بازيکن ها خراب بود
بهمون گفت فکر کنين اگه مجبور بشين از کنار جام قهرماني رد بشين
اما نتونين بهش دست بزنين و بلندش کنين چه حسي پيدا مي کنين؟
اون موقع مي دونين که نتونستين جام رو بدست بيارين
پس اگه خسته اين يا حس مي کنين ديگه نمي تونن بدويين ،
فقط به اين فکر کنين ... به اين که بايد از کنار جام رد بشين ولي نميتونين بلندش کنين نمي تونين بهش دست بزنين يا ببوسيدش
تنها وقتي که به پيروزيمون شک کردم در نيم ساعت فينال ليگ قهرمانان بود
چون بايرن مونيخ همچنان داشت روي دروازمون موقعيت درست مي کرد
حتي چند بار به تير دروازه زدن ...
ولي ما خوب بازي نمي کرديم
هر کاري مي کرديم بازيمون نمي گرفت . سانتر نمي کرديم . من اورلپ نمي کردم گيگزي دريبل نميزد
يورک و کول با حرکات ترکيبي جلو نمي رفتن اينا کارهايي بود که در طول سال ، بارها انجام داده بوديم ولي در اون لحظات بازيمون نمي گرفت
اما در 15 دقيقه ي آخر .. بکس اومد کنار و در سمت راست قرار گرفت چند تا تغيير در تيم به وجود اومد
توي وارد زمين شد . اولي هم همينطور يهو ديديم آره ،
بازيمون شروع شد
عدم حضور کين براي باشگاه فاجعه بود . براي خوش هم همينطور
ولي شايد خدا اينطور خواست که اين بازي ، فرصت نيکي بات باشه
اگر کسي به ارزش باتي شک داشت ، بازي اون شب به همه نشون داد که چه بازيکن خوبيه
چون اون شب واقعا فوق العاده بود
معرکه بود . من اونجا بودم عجب پسري .. گورتون .. آفرين
نيکي اهل منچستره و مي دونه منچستري بودن يعني چي مي دونين که منظورم چيه
اصل ماجرا اين بود که ما به حرکت رو به جلو و به حمله کردن ادامه داديم و پشت هم کرنر به دست آورديم
و با حضور بازيکني مثل بکس توي زمين که مي تونست توپ هارو به اون خوبي روي دروازه بفرسته و قدرت تهاجمي و قدرت سرزني که داشتيم خيلي ها منتظر بودن اتفاقي بيفته همه مي دونستيم دير يا زود گل ميزنيم
تيم هاي منچستر يونايتد زير نظر الکس فرگوسن هميشه تا لحظات آخر مي جنگيدن . هميشه
چون هميشه فکر مي کرديم براي رسيدن به هدف تا جايي که ممکنه بايد تلاش کرد چون فکر مي کرديم تا لحظه ي آخر براي گل زدن وقت هست
سه دقيقه مونده .. نگران نباشيد .. هنوز فرصت هست
"سه دقيقه وقت اضافه " "ديويد بکهام"
"حالا گري نويل"
"سانتر نويل برمي گرده" "يه کرنر ديگه"
"يعني منچستريونايتد ميتونه گل بزنه؟"
"اونا هميشه گل مي زنن"
يادمه به طرف نقطه ي کرنر دويدم .. حس خوبي داشتم چون مي دونستم اون شب خيلي خوب بازي کردم
وقتي توپ رو گذاشتم روي نقطه ي کرنر ، خوب يادمه
فاصله ي تماشاچي ها با نقطه ي کرنر کم بود و مي تونستمصداي طرفداراي يونايتد رو بشنوم
ولي چيزي که توجهم رو خيلي جلب کرد ديدن پيتر اشمايکل بود که از دروازه اش بيرون اومده بود
و به طرف درواز ي حريف مي دوييد از وقتي که در تيم جوانان بازي مي کردم ميدونستم
وقتي دروازبان ها از دروازه بيرون ميان اصلا دوست ندارن توپ از دست بره
مي دونستم اگه توپ رو بد سانتر کنم اشمايکل دمار از روزگارمون در مياره آره . فکر کنم بازي در دوران تيم جوانان ، منو براي اينجور لحظات آماده کرده بود
" اشمايکل نقش مهاجم رو بازي مي کنه" قبلا يک گل زده
"بکهام توپ رو مي فرسته . دفع ميشه . گيگز شوت ميکنه"
"شرينگهام"
وقتي دوباره به بازي برگشتيم همه داشتن جشن مي گرفتن همه مي گفتن وقت اضافه هم ديگه تمام شده
ولي وقتي به بچه ها نگاه کردم ، به بازيکن هايي که باهاشون بزرگ شدم
توي چشم هاشون ديدم که اونا هم مثل من فکر مي کنن که بازي هنوز تموم نشده
گفتم لعنتي ، دوباره وقت اضافه بايد دوباره بدوام. براي همين حدود 45 متر رو با سرعت دوييدم و برگشتم
سعي کردم هر چي قدرت دارم جمع کنم و به پاهام برسونم بعد از اونکه مساوي شديم
ذهنيتم کلا عوض شد . گفتم با اين وضعيت توي وقت اضافه مي تونيم ببريمشون آره ذهنيتم بلافاصله اينقدر تغيير کرد. حالا فکر کردم مي تونيم ببريم
باور کنين نميتونم بگم که در يک و نيم دقيقه ي بعدي چه اتفاقي افتاد چون حس مي کردم بدنم ديگه مال خودم نيست
دوباره توپ رو گرفتيم و به جلو حرکت کرديم و يه کرنر گرفتيم همين حالا که بهش فکر مي کنم ، مو به تنم سيخ ميشه
چون مي تونم حسش کنم .
خوب يادمه وقتي پشت کرنر وايسادم چه حسي داشتم
چون مي دونستم دوباره يه کرنر خوب مي فرستم
و بعدش استاديوم يهو منفجر شد
" توپ به شرينگهام ميرسه"
"و سولشر گل ميزنه"
اين اتفاقي بود که بايد مي افتاد
هيچي بهتر از گل زدن و در آخرين دقيقه بردن بازي نيست
آره من ازدواج کردم و بچه دار شدم ، با اين حال ميگم هيچ چي توي دنيا بهتر از تجربه کردن اين لحظه نيست
راستش رو بخواين سوت پايان بازي رو يادم نيست چون وقتي توپ گل شد فکر مي کردم بازي تموم شده
به محض اينکه سوت آخر بازي به صدا دراومد خيالم راحت شد هيجان زده و خوشحال بودم . هر حس خوبي که فکر کنيد داشتم زانو زدم و شروع کردم به گريه کردن
يادمه روي زمين دراز کشيده بودم و به آسمون نگاه مي کردم و بغض توي گلوم بود با خودم فکر مي کردم خداي من
الان چه اتفاقي افتاد؟
رفتم پيش گري .. چراغ ها روشن بود ولي هيچ کس اونجا نبود چشم هاش برق مي زد و مردمک چشمهاش داشت دو دو ميزد
وقتي چشمام رو باز کردم اولين کسي که ديدم داره به سمتم مياد رئيس بود
بلند شدم و بغلش کردم
اون شب آدم حس مي کرد دلش ميخواد همه رو بغل کنه و ديگه هيچ وقت رهاشون نکنه
حس و حال اون شب ، بهترين حسي بود که توي زمين هاي فوتبال تجربه کرده بودم
بهترين حسي که تجربه کرده بودم
امروز بهترين روز زندگي منه . هضم کردن اتفاقي که افتاده برام سخته
"گري نويل 24 ساله ، فيل نويل 22 ساله ، ديويد بکهام 24 ساله ، "
"نيکي بات 24 ، رايان گيگز 25 "
"شک دارم در آينده اونا هر چقدر هم که پيشرفت کنن بتونن موفقيت امشب رو به دست بيارن"
"منچستريونايتد يک بار ديگه قهرمان اروپا ميشه"
يادمه فکر کردم اسکولزي هم بايد توي زمين با ما باشه
تصويري که خيلي دوست دارم وقتيه که همه براي اسکولز و کيني يه تونل درست کرديم
و اون ها با جام قهرماني اروپا اومدن و ازش رد شدن
آخه اون دو نفر در تمام موفقيت هايي که بدست آورده بوديم نقش اساسي داشتن
خودم ترجيح ميدادم که مي رفتم به رختکن و منتظر بچه ها مي موندم و اونجا باهاشون جشن مي گرفتم
ولي خب بچه ها خيلي بهمون لطف داشتن و من و روي
با شرمندگي رفتيم توي زمين
هيچ وقت فراموشش نمي کنم بعد از اون همه سال صبر کردن ، وقتي آدم ميبينه
که تيم محبوبش در ليگ قهرمانان اروپا به قهرماني مي رسه لحظه ي فوق العاده ايه
راستش نتونستم گل پيروزي رو ببينم چون مثل يه بچه داشتم گريه مي کردم بعد ار گل اول اونقدر گريه کردم که
نتونستم گل پيروزي رو ببينم . روي صندلي ام وا رفته بودم احساسات چنان بهم غلبه کرده بود که خودمو گم کرده بودم
من هيچوقت از خود بي خود نشده بودم
ولي اون شب واقعا از خودم بي خود شدم
آره خيلي هيجان زده بودم و در عين حال ، احساس غرور مي کردم
اينکه گل رو در آخرين دقايق زدن ، اينکه تا آخرين لحظه تسليم نشدن و تونستن موفق بشن خيلي خيلي مهم بود
تيم معروف به بچه هاي بازبي ،
تيم خيلي با استعداد و آينده داري بود که در يک تراژدي عظيم يکدفعه نابود شده بود
اما بازبي باز تونسته بود منچستريونايتد رو بسازه و سرپا نگه داره
. ده سال بعد ، يونايتد قهرمان اروپا شده بود . براي همين وقتي بعد از 30 سال انتظار منچستريونايتد يک بار ديگه قهرمان اروپا شد ،
به نظرم اتفاق خيلي مهمي بود
ما اون شب خيلي خوب مي دونستيم که چه چشم هايي بهمون دوخته شده ما تاريخ باشگاه رو مي دونستيم
در اون لحظه صحبت از تاريخ يک باشگاه بزرگ در ميان بود اون شب
يکي از شب هاي تاريخي يونايتد بود
قهرماني در جام باشگاه هاي اروپا براي همه اتفاق بزرگي بود ولي وقتي آدم با بچه هايي جام رو بالاي سرش مي بره که باهاشون بزرگ شده
شيريني اش دو چندان ميشه . ما عکس هاي خوبي داريم که هر 6 نفرمون رو با جام باشگاه هاي اروپا نشون ميده . بعضي از ماها از 12 سالگي همديگر رو ميشناختيم
من هيچوقت به گذشته فکر نمي کنم . دوست ندارم به گذشته فکر کنم دلم مي خواد به آينده نگاه کنم اما اه بهم مي گفتن مي توني 10 روز زندگي ات رو انتخاب کني و دوباره زندگي شون کني حتما اون 10 روز رو انتخاب مي کردم
فوق العاده اس . ديگه بهتر از اين نميشه
آره . رمانتيکه . آره . فقط ورزشه که مي تونه احساسات رو اينطوري تحريک کنه
وقتي 100 سال بعد تاريخ فوتبال رو مرور کنن ، سه جامي که ما در سال 99 فتح کرديم
هيچوقت فراموش نميشه
بعضي لحظات خاص تاريخي هست که در اونها همه چيز دست به دست هم ميده تا يک اتفاق بزرگ بيفته .
مثلا وقتي يه سري جوان که در خانواده هاي متوسط بزرگ شدن ،
و افتخارهاي بزرگي به دست ميارن
افتخار هايي به شکل بي سابقه و تاريخي بدست مياد
آدم هميشه اميدواره که اينجور اتفاق ها دوباره تکرار بشه
ولي آيا ممکنه يه بار ديگه 6 تا جوان که از بچگي طرفدار باشگاه بودن و از 12 يا 13 سالگي با هم بزرگ شدن
بيان و سه جام بزرگ فوتبال اروپا رو بدست بيارن من بعيد ميدونم
راستش من بعيد ميدونم دوباره اين اتفاق بيفته . چون اين روزا فوتبال در مسيري قرار گرفته که فقط نتيجه مهمه . اونم نتيجه فوري .
براي همين بعيد ميدونم در فوتبال بريتانيا شش يا هفت جوان بتونن
با هم بزرگ بشن و در بالا ترين سطح بازي کنن
حتما روياتون اينکه که براي منچستريونايتد بازي کنين . مگه نه؟ ولي
واقعيت اينه که اين اتفاق براي اکثر آدم ها نمي افته
ما آدماي خوش شانسي بوديم که اين اتفاق برامون افتاد
ما اين شانس رو داشتيم که از تيم هاي جوانان باشگاه با هم بازي کنيم و با همديگه به تيم اول يونايتد وارد بشيم
اين اتفاق خيلي جاها نمي افته . اگه بپرسين به نظرم اين اتفاق باز تکرار ميشه؟ بايد بگم بعيد مي دونم
اخيرا نشستم و ويديو ها و عکس هاي اون زمان رو نگاه کردم
و به اون دوره فکر کردم تا ببينم بر من و بچه هايي که
باهاشون بزرگ شدم چي گذشته و ما چطور تونستيم اون افتخارات بزرگ رو بدست بياريم
وقتي برميگردم و گذشته رو نگاه مي کنم گري رو ميبينم که پشت سرم وايساده وقتي که به کناره هاي زمين نگاه مي کنم
اسکولزي ، باتي و گيگز رو ميبينم و همينطور وقتي به عقب نگاه مي کنم
فيل رو ميبينم. اين خاطره ها
از تمامي اتفاقاتي که در زندگي شخصي و ورزشي ام افتاده مهم تره
..:: کانال تلگرام و اینستاگرام بلبل جان ::.. .:: Telegram: @bollbolljan ::. .:: Instagram: @bollbolljan_Com ::.
بلبل جان مرجع دانلود فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده ‏.:: www.bolboljan.net ::.