..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏ .:: www.bolboljan.net ::.
..:: کانال تلگرام و اینستاگرام بلبل جان ::.. .:: telegram: @bollbolljan ::. .:: instagram: @bollbolljan_Com ::.
‫بعداً می‌بینمت!
‫بیخیال، بچه‌ها. ‫ولش کنین.
‫ کسی نیست؟
‫پسر.
‫وای. فوق‌العاده بود.
‫چرا نمیری بیرون با دوستات بازی کنی؟
‫نمی‌دونم.
‫بیا اینجا.
‫نمی‌دونی، هان؟
‫بعضی‌وقتا مسخره‌م می‌کنن.
‫همم.
‫اون واقعیه؟
‫آره.
‫واقعیه. ‫تمام چیزای اینجا واقعیه.
‫وای. اینم واقعیه؟
‫این گربه واقعیه...
‫یه هیولای واقعی.
‫این چیه؟
‫این؟
‫این «لوید»‌ـه.
‫همم.
‫بنظر میاد جنگجوی خیلی شجاعی باشه.
‫نه، اون فقط یه پسر بچه‌اس.
‫نمی‌تونه هیچکاری بکنه.
‫شاید فرقی داشته باشه اما...
‫اما می‌تونه کارای بزرگی بکنه.
‫وای.
‫فقط کافیه...
‫جوری دیگه‌ای نگاه کنی.
‫وای!
‫این استادشه.
‫خیلی پیر...
‫خیلی دانا
‫و خیلی خوشتیپ.
‫تا حالا داستان افسانه‌ی شهر نینجاگو رو شنیدی؟
‫نه.
‫بهت میگم.
‫اما واسه درک بهتر...
‫باید هرچی می‌دونی رو فراموش کنی.
‫و داستان رو یه طور دیگه ببینی.
‫داستان شهر نینجاگو.
‫داستان یه پسر بچه‌اس.
‫اسم اون لوید‌ـه.
‫و پدرش بدترین آدم در کل تاریخ دنیاست.
‫امروز در «صبح‌بخیر، نینجاگو»...
‫صبح‌بخیر، نینجاگو!
‫وقتی گارمدان حمله می‌کنه...
‫ما باهاتونیم!
‫وقتی گارمدن بازار سهام رو نابود می‌کنه...
‫ما باز باهاتونیم!
‫وقتی گارمدان نقاشی‌های «مادر نقاش» رو خراب می‌کنه...
‫ما باز باهاتونیم!
‫ما تنها تیم خبری هستیم...
‫که 24 ساعته...
‫آشیانه‌ی آتشفشانی گارمدان رو ‫زیر نظر داره.
‫اینجا برنامه‌ی «صبح‌بخیر، نینجاگو» است!
‫- من کیت گرووی هستم. ‫- و منم وین شپرد هستم.
‫و خوشحالم که می‌خوام خبرها رو واستون بازگو کنم.
‫- خوشحال! ‫- اوه، آره!
‫خب، انگار همه بی‌قرار...
‫حمله‌ی بعدی گارمدان هستن.
‫پیش‌بینی وقوع حمله!
‫کارشناس پیش‌بینی ما احتمال میده...
‫95%احتمال داره که امروز گارمدان حمله کنه.
‫درسته، نینجاگو. ‫بهتره تو خونه بمونین
‫بهتره همونجا بمونید. ‫بیرون نیاین.
‫حداقل تا زمانی که نیروی مخفی نینجا وارد بشه.
‫بابت اون نینجاها از خدا ممنونیم.
‫اما اون نینجاهای مخفی کی هستن، کیت؟
‫ما سوال‌های زیادی داریم.
‫سوال‌های داغ!
‫نینجای آتش.
‫از 1 تا 10 چقدر باحاله؟
‫نمی‌خوام دروغ بگم.
‫من باحالم!
‫نینجای زمین.
‫اون کی از وسایل الکتریکی استفاده می‌کنه؟
‫نه، من هیچوقت اینکارو نمی‌کنم.
‫نینجا یخی.
‫اون انسانه یا روبات؟
‫چطور جرأت می‌کنی؟ ‫من یه نوجوون سرحالم.
‫نینجای رعد و برق.
‫اون شجاع‌ترین نینجای گروهه؟
‫اینو به عنوان بله قبول می‌کنم.
‫نینجا آبی.
‫اون یه دختر و یه نینجاست! ‫یعنی می‌تونه هردوشون باشه؟
‫شما پسرها باید اینو بدونید...
‫که فرهنگ ما داره به کدوم سمت میره.
‫و بالأخره نینجای سبز.
‫اون توی آسمون...
‫زمین...
‫و تو آشپزخونه با یخچال ‫می‌جنگه.
‫اما چی رو داره مخفی می‌کنه؟
‫و واقعاً اون کیه؟
‫تولد افراد محلی!
‫امروز جشن تولد...
‫همون یارویی که لباس هات داگ رو می‌پوشه ‫این پاندا...
‫و...
‫لوید گارمدان.
‫پسر ارباب گارمدان شیطانی.
‫باید سخت باشه که اون پسر باشی.
‫الو؟
‫الو.
‫چی می‌خوای؟
‫- تو بهم زنگ زدی. ‫- یه لحظه صبر کن.
‫احتمالاً باسنم شماره‌ت رو گرفته. ‫تو کی هستی؟
‫لوید‌ام.
‫- لوید گارمدان. پسرت... ‫- نه.
‫پسر من کچله و هیچ دندونی نداره.
‫آره خب، سوپرایز. ‫من دیگه بچه نیستم.
‫قبول می‌کنم.
‫چند سالته؟ ‫7سالته، درسته؟
‫- 7سالته؟ ‫شونزده.
‫فقط یه نه بهش اضافه کن.
‫- خب، صبحت خوبی باهم کردیم، پسرم. ‫- صبر کن.
‫مطمئنی دلیل خاصی نداره...
‫که امروز بهم زنگ زدی؟
‫اونم تو این روز.
‫مخصوصاً امروز.
‫ببین، من بهت زنگ نزدم. ‫باسنم بهت زنگ زد.
‫اوه.
‫خب، دیگه وقت حرف زدن ندارم. ‫ببخشید اما بابایی باید بره سر کار.
‫- باید اون نینجای سبز رو بگیرم. ‫- آره.
‫خوشحال شدم دیدم بالأخره دندون‌هات رشد کردن. خداحافظ.
‫لوید! صبح‌بخیر!
‫مامان، یه فکری دارم.
‫چطوره امروز مدرسه نرم؟
‫چی؟ اوه نه!
‫تو نمی‌خوای امروز مدرسه رو از دست بدی، عزیزم.
‫اینا بهترین سال‌های زندگیته.
‫تا حالا دبیرستان بودی؟
‫چون...
‫در موردت پیش‌داوری می‌کنن. ‫خیلی پیش‌داوری می‌کنن.
‫اوه عزیزم.
‫فقط باید بهشون فرصت بدی ‫توئه واقعی رو ببینن.
‫آره، فکر نمی‌کنم.
‫می‌تونم بذارم مردم منه واقعی رو ببینن.
‫این حقیقت نداره.
‫فقط کافیه بهشون نشون بدی...
‫از درون چه آدمی هستی.
‫اینجا.
‫اینجا اهمیت بیشتری داره.
‫اوه و یادت نره...
‫اگه امروز بازم پدرت به شهر حمله کرد...
‫فقط مطمئن شو...
‫تا پایان کار نینجاهای مخفی...
‫قایم میشی و پناه میگیری.
‫- و همچنین یادت نره... ‫- بله؟
‫تولد خوبی داشته باشی، عزیزم.
‫ممنون، مامان.
‫سعی خودم رو می‌کنم.
‫البته که سعی خودت رو می‌کنی!
‫سلام!
‫هیس.
‫سلام.
‫خوبه.
‫هیس.
‫این همون بچه‌ی که داشتم تعریف می‌کردم.
‫باباش همچی رو خراب می‌کنه.
‫سلام، رفیق نوجوون!
‫زین، سلام!
‫پسر، مامانم همیشه رو مخه. ‫همش میگه...
‫و منم میگم «بیخیال، مامان». ‫من فقط یه نوجوون هستم.
‫قبول دارم.
‫رفیق!
‫رفیق، یه بغل بهم بده، پسر!
‫- یه بغل جشن تولدی بهم بده. ‫- باشه.
‫- خیلی خوبه. ‫- بغل جشن تولدی؟
‫منم می‌خوام.
‫فقط کافیه یکم با احساس فشار بدم.
‫زین، زین، زین...
‫مراقب باش!
‫- لوید. ‫- نیا!
‫- چطوری داداش. ‫- چطوری خواهر؟
‫اوه، سلام داداش واقعیم.
‫هی نیا. ‫اون موتور رو از کجا آوردی؟
‫از فروشگاه بزرگ وسایل؟
‫بچه‌ها، نقاشی جدیدم رو ببینید.
‫چون خودم تنهایی نقاشیش کردم!
‫زن اژدها آهنی.
‫قهرمان من!
‫هی، همگی ببینین.
‫گارمدان احمق و گروه احمق‌شه!
‫می‌خوای اجرای جدیدمون روببینی؟
‫ل.و.ی.د ‫باباش آدم بدیه و خودش هم همینطور.
‫برو به جهنم، لوید!
‫آهنگ قشنگی بود!
‫مطمئنم بالادست تو وجود نداره.
‫و حالا با آهنگ شماره‌ی یک در خدمت شما هستیم.
‫برو به جهنم، لوید.
‫سلام خانوما.
‫ل.و.ی.د
‫باباش آدم بدیه و خودش هم همینطور.
‫برو به جهنم، لوید!
‫شهروندان نینجاگو!
‫آماده بشین...
‫تا به ارباب جدیدتون خوش آمد بگین!
‫که اسمش هست...
‫گارمدان!
‫اسم من کیه؟
‫گارمدان
‫بازم بگین!
‫گارمدان!
‫صداتو نشنیدم!
‫- گارمدان! ‫- گارمدان!
‫تکراریش نکنین!
‫خیلی‌خب، ژرنال شماره‌ی شش.
‫بله قربان.
‫تو و تیم آدمای خرچنگی‌ت...
‫- اداره‌ی پلیس رو بهم بریزین. ‫- می‌تونم اینکارو انجام بدم.
‫ژرنال شماره‌ی یک.
‫- مرکز تلوزیون رو بگیر. ‫- دریافت شد!
‫چی؟
‫ژرنال شماره‌ی پنج.
‫- ساختمان سهام رو از بین ببر. ‫- حتماً.
‫ژرنال شماره‌ی سه.
‫اون میز رو زیر رو رو کن.
‫ژرنال شماره‌ی دو، ‫بادکنک اون بچه رو بترکون.
‫ژرنال شماره‌ی چهار.
‫کاری کن اون اتوبوس معلق بمونه...
‫و مدام تاب بخوره.
‫چیزی که نظریش رو ندیدم!
‫همه‌مون می‌میریم!
‫حالا تنها کاری که باید بکنم...
‫بالا رفتن از برج نینجاگوـه
‫و بعدش به شهر نینجاگو فرمانروایی می‌کنم.
‫صبرکن. چی؟
‫گفتم به شهر نینجاگو فرمانروایی می‌کنم، تا ابد!
‫نینجاها کجان؟
‫خانوم...
‫گارمدان‌ـه!
‫دستت دردنکنه، لوید.
‫می‌دونیدد چیکار کنین. ‫پناه بگیرین و قایم بشین!
‫میشه برم دستشویی؟
‫فکر کنم درستش «می‌تونم» باشه.
‫«"می‌تونم برم دستشویی؟»
‫می‌دونین چیه؟ ‫هر کاری می‌خواین بکنین.
‫یالا، یالا!
‫نینجاها، برین!
‫ سیستم کامپیوتر نینجا راه اندازی شد.
‫یالا!
‫تیم نینجا...
‫اسمتون رو بلند داد بزنین.
‫- ها، ها! ‫- کای، روشنش کن!
‫وای! ‫ماشین آتیشی!
‫نینجایی!
‫ماشین آتش راه اندازی شد.
‫خیلی‌خب، عجله کن کن، خواهر!
‫ماشین آبی.
‫حاضر و آماده‌ی دستورم.
‫- زین! ‫- یالا!
‫- نوبت توئه، رفیق! ‫- ماشین یخی!
‫در حال بار گذاری. در حال بار گذاری. ‫در حال بار گذاری.
‫حاضری، جی؟
‫آره، آره. ‫ماشین رعد و برق. حاضرم.
‫صبر کن! نه. حاضر نیستم. ‫حاضرم.
‫کول، می‌خوای دخل‌ گارمدان رو بیاری؟
‫ماشین زمینی.
‫دستگاه روی 33 و 30 درجه‌ی آر.پی.ام هست.
‫حاضر و آماده‌ی دستورم.
‫نینجای سبز.
‫حاضر و آماده‌ی دستورم.
‫تمام نینجاها، حرکت کنین!
‫خیلی‌خب، نینجاها، دنبال من بیاین!
‫تا زمانی که این ماشین‌ها رو داریم...
‫ هیشکی نمی‌تونه جلومون رو بگیره!
‫اگه گروه بیتلز بودیم...
‫تو جان می‌شدی... ‫تو پاول می‌شدی...
‫تو جورج می‌شدی...
‫و منم کامپیوترشون می‌شدم.
‫فرار کنین!
‫همه فرار کنین!
‫از بندر دور بشین!
‫همه‌مون می‌میریم!
‫- وای! ‫- آره!
‫نینجاها!
‫اوناهاشونن. ‫نیجاها.
‫برین، نینجاها! ‫برین!
‫ممنون که اومدین کمک‌مون، نینجاها!
‫ما خیلی دوست داریم، نینجای سبز!
‫جی، هوای هوا رو داشته باش.
‫دریافت شد، رفیق خوب.
‫نایا، آب.
‫یه محیط خطرناک و زیباست.
‫می‌دونم.
‫کای، زین و کول... ‫شما برین روی زمین.
‫الآن اونجایم، رفیق.
‫بدجور دارن شلیک می‌کنن.
‫صبر کن، کای.
‫هوات رو دارم.
‫آخرین آهنگ رو شنیدی؟
‫نابود کننده‌اس.
‫ممنون، کول.
‫جی، هیولاها پشت سرتن.
‫همچنین...
‫روبرو، سمت چپ...
‫و سمت راستت هم هستن.
‫من دید خوبی دارم.
‫شلیک می‌کنم.
‫نزدیک بود موشکم بهش بزنه.
‫خرچنگ‌ها رو شلیک می‌کنم!
‫خرچنگ! خرچنگ! خرچنگ! ‫خرچنگ! خرچنگ! خرچنگ!
‫اوه، خرچنگ! ‫خرچنگ!
‫برای مرگ آماده شو، نینجای رعد و برق.
‫باید موشک الکتریکیم رو شارژ کنم.
‫یالا، شارژ شو!
‫شارژ شو!
‫عجله کن! ‫شارژ شو! شارژ شو! شارژ شو!
‫شارژ شو! عجله کن! ‫شارژ شو، شارژ شو!
‫آمده‌اس!
‫جوونم.
‫بوم!
‫زین، تو یه مرد واقعی هستی!
‫آره، من یه انسان نوجوون طبیعی هستم.
‫کارتون عالیه، بچه‌ها.
‫من میرم سراغ گارمدان.
‫یه نفر به ما کمک کنه!
‫همکلاسی‌هام. ‫صبر کنین.
‫غرش!
‫اوه، نه!
‫نینجا!
‫آفرین نینجاها!
‫ممنون، نینجای سبز!
‫تو قهرمان مایی!
‫می‌خوام وقتی بزرگ شدم مثل تو بشم.
‫هی لوید، بابات... ‫منظورم اینه که...
‫گارمدان نزدیک دفتر شهردار شده!
‫الآن میرم رو کارش.
‫باید تسلیم بشی، گارمدان.
‫تو خیلی کندی، نینجای سبز!
‫نمی‌تونی منو بگیری.
‫من کجام؟ ‫من اینجام؟
‫یا اینجام؟
‫تو پشت اون ساختمونی.
‫دم کوسه‌ات رو می‌بینم که بیرون مونده.
‫اوه، بذار اینو بگیرم.
‫الآن گارمدان کجاس؟
‫اینجاممم؟
‫یا اینجاممم؟
‫شبیه یه اتاق پُر از شیشه‌اس.
‫فکر می‌کنی الآن قایم شدی؟
‫واقعاً فکر می‌کنی نمی‌تونم ببینمت؟
‫خب اگه منو می‌بینی ‫چرا بهم شلیک نمی‌کنی؟
‫آخ! زدی توی شکمم!
‫چرا اینقدر می‌خوای شهر نینجاگو رو بدست بیاری؟
‫چون یه چیز خیلی خیلی خاص اینجاست.
‫چی؟
‫واسه یه لحظه هم که شده...
‫می‌خوام خودم باشم، نینجای سبز.
‫ادامه بده
‫حدود 16 سال پیش
‫چیزی رو از دست دادم که که هیچوقت فراموشش نمی‌کنم.
‫چیه؟ ‫بگو.
‫عیبی نداره، می‌تونی بگی.
‫یه گیتار توی دانشگاه داشتم
‫که با یه ژاکت احمقانه عوضش کردم.
‫می‌خواستی همینو بگی؟
‫آره. پس می‌خواستی چی بگم؟
‫نمی‌دونم. ‫شاید یه چیز دیگه.
‫- بهش فکر کن. ‫- چی؟ نه.
‫مطمئنی که...
‫ارتباط دیگه‌ای با این شهر نداری؟
‫- هیچی؟ ‫- یکی هست...
‫توی این شهره ‫و من خیلی دوستش دارم.
‫- جدی؟ ‫- آره.
‫اولین باری که دیدمش رو یادمه.
‫ادامه بده.
‫آخرین باری که دیدمش...
‫فکر کنم حدود 16 سال پیش بود.
‫جدی؟
‫من یه پسر بی‌مسئولیت و...
‫امم
‫خودشه
‫همون یارویی بود که احتمالاً...
‫بهترین سوشی که توی زندگی خوردم رو ‫درست کرده.
‫آدم نمی‌دونه بعدش چی میشه.
‫و حتی سفارش هم نمیدی. ‫یکی از اون جاهایی بود که...
‫منو نداشت.
‫اوماکاسی.
‫اسم مغازه‌اش اینه؟
‫نه، یعنی اینکه غذا رو خودش میاره...
‫خودشه! ‫اسم مغازه‌اش همین بود!
‫و تو انتخاب نمی‌کنی و خودش انتخاب می‌کنه.
‫- خودشه. ‫- اوماکاسی.
‫بگذریم... ‫واسه روشن کردن قضیه میگم
‫چیز دیگه‌ای به یادت نمیاد...
‫که ربطی به این قضیه داشته باشه؟
‫چرا. یه پسر بود...
‫که توی زندگیم بود.
‫چه بلای سر بچه‌ت اومد؟
‫اون طاس بود و دندون نداشت ‫و نمی‌تونست چیزی بخوره
‫همیشه گریه می‌کرد و نمی‌تونست راه بره.
‫حتی نمی‌تونست راه بره. ‫منظورم اینه که من...
‫باید با همچین بچه‌ی چیکار کنم؟
‫بعدش گفتم "من یه بچه‌ی بی‌مو و گریه کن...
‫واسه تموم عمرم، نمی‌خوام."
‫- ببندش! ببندش! ‫- و این شد که...
‫تصمیم گرفتم برم دنبال زندگی خودم.
‫حرف نزن! ‫تموم شد!
‫اسلحه مگا گلوله. ‫اسلحه‌ی سمت راست.
‫اسلحه‌ی سمت چپ.
‫اسلحه‌ی پا.
‫اسلحه‌ی زبان. ‫اسلحه‌ی ستون فقرات.
‫یک، دو، سه، چهار. ‫اسلحه‌ی دم، یک، دو...
‫اسلحه‌ی چشم. ‫بقیه اسلحه‌های چشم.
‫اسلحه ناخون پا. ‫اسلحه‌ی مچ پا.
‫اسلحه‌ی سر. ‫بقیه اسلحه‌ی سر.
‫پشتیبان اسلحه‌ی سر.
‫اسلحه‌ی مچ دست.
‫اسلحه‌ی باسن.
‫اوه، اوخیش. ‫یه روز مونده بازنشست بشم.
‫خدای من، اینا دیگه از کجا اومد؟
‫انتظارش رو نداشتم.
‫موشک‌هات خیلی دقیقن، نینجای سبز.
‫خیلی بد شد ‫چون من تمام سپرهام رو به روز کردم!
‫تمام مدت باید همینکارو می‌کردم...
‫فقط سپرهام رو به روز می‌کردم.
‫قبلو کن، گارمدان.
‫تو هیچوقت صاحب نینجاگو نمیشی.
‫پس چرا واسه همیشه بیخیال نمیشی ‫و از اینجا بری؟
‫خب، جای بحث داره.
‫اوه آره، به جز این.
‫سپر غیر فعال شود!
‫بیا، بگیرش! ‫سپر فعال شود!
‫نه!
‫اینو دیدین؟
‫اوه آره، دیدیم.
‫منظورم اینه که، کی یادت داده اینجوری بگیری؟
‫خوب گرفتیش، بی‌عرضه!
‫اوه، آره؟ ‫پس اینو بگیر!
‫عالیه! ‫کی بهت یاد داده اینجوری پرت کنی؟
‫خوبه که پرسیدی.
‫هیچکس، چون من...
‫هیچوت پدری نداشتم که باهام توپ بازی کنه.
‫خب، معلوم شد.
‫چون این بدترین چیزی بود...
‫که توی عمرم دیدم.
‫اوه، می‌دونی ‫پس بهم دوچرخه سواری یاد بده
‫یا اصلاح کردن...
‫یا چطوری یه بمب رو خنثی کنم!
‫می‌دونی کجاش خنده‌داره؟
‫این که همه‌ی این کارا رو بلدم.
‫- واقعاً؟ ‫- آره.
‫اوه، خوبه که فهمیدم.
‫و همینجوری بیکار توی ذهنم موندن.
‫همینجوری تلف میشن و از بین میرن.
‫- هیچوقت به کسی یاد ندادم. ‫- اوهوم.
‫و احتمالاً با خودم به گور می‌برمشون.
‫واقعاً؟
‫وقتی بمیرم، اگه بمیرم...
‫- فقط از نینجاگو برو... ‫- که هیچوقت همچین اتفاقی نمیوفته.
‫- ... خواهش می‌کنم! ‫- من هیچوقت نمی‌میرم.
‫- و از زندگیم برو بیرون! ‫- هیچوقت. هیچوقت.
‫من...
‫از زندگیت برم بیرون؟
‫انگار با من فامیلی، درسته؟
‫- اوه-اوه. ‫- اوه پسر.
‫ام...
‫نه.
‫تو مشکلات زیادی داری، نینجای سبز.
‫امیدوارم وقتی برگشتم...
‫روی تمام مشکلاتت کار کنی.
‫و وقتی برگشتم...
‫یه چیز ترسناک واست دارم.
‫یه چیز بزرگ!
‫اون گفت دوباره برمی‌گرده؟
‫نمیشه اون نینجاها یه بار دخلش رو بیارن؟
‫اوه عالی شد. ‫حالا دوباره باید باشگاهم رو بسازم.
‫بوی بدی میده.
‫نمی‌دونم چرا اما شرط می‌بندم که لوید گارمدان...
‫ربطی به این قضیه داره.
‫واسه اطمینان بازم بگو.
‫نمی‌دونم چرا...
‫نینجای سبز هنوزم به من نگاه می‌کنه؟
‫بله قربان.
‫عجب خل و چلی.
‫پایگاه کوه آتشفشان، اینجا ‫جوخه‌ی آلفاست.
‫بزودی به سکوی فرود می‌رسیم.
‫تیم شیرینی پزی...
‫کیک پیروزی رو برگردونین توی یخچال.
‫توی اسکله‌ی شماره‌ی سه ماگمای آتشفشان وجود داره.
‫اگه به ماگما حساسیت دارین ‫نزدیک اسکله‌ی شماره‌ی سه نشن.
‫همین الأن گارمدان از اینجا رد شد
‫بنظر میاد خیلی عصبانیه.
‫اون درخواست...
‫جلسه اجباری کامندان ‫در اتاق آتش رو کرده.
‫همونی اتاقی که توش مواد مذاب هست
‫یا اتاقی که توش آدما اخراج میشن؟
‫هر دو.
‫خب ژرنال‌ها...
‫تبریک میگم.
‫بالأخره نینجاگو رو بدست آوردیم.
‫مطمئنم نیستم که اینکارو کرده باشیم.
‫- داشتم طعنه می‌زدم! ‫- وای!
‫هر موقع سعی می‌کنم نینجاگو رو بدست بیارم
‫اون نینجای سبز بی‌خود ‫جلوم رو می‌گیره.
‫منظورم اینه که ‫این ابر نینجاها کی هستن؟
‫هر موقع نقشه‌ی جدید می‌کشم...
‫بازم منو شکست میدن!
‫حتی لباساشون هم باحال نیست!
‫شماها...
‫لباس خرچنگی و لباس کوسه‌ای دارین.
‫منظورم اینه که شاید ما زیادی ‫وقت‌مون رو صرف لباس می‌کنیم.
‫بنظر منم درسته، قربان.
‫اوه، بیخیال!
‫شما بچه‌ها باید به فکر خودتون باشین.
‫من پدرتون نیستم، باشه؟
‫چیزی عجیبی بهمون گفت.
‫ ژرنال شماره‌ی یک.
‫دوست داری دنبال کننده باشی یا رهبر؟
‫ام... رهبر.
‫چطور جرأت می‌کنی.
‫منظورم دنبال کننده بود!
‫تو! درجه‌ات چیه؟
‫ام، ژرنال شماره‌ی دو، قربان.
‫خب الآن ژرنال شماره‌ی یک هستی.
‫- اوه. ‫- و تو، تو درجه‌ات چیه؟
‫ژرنال شماره‌ی سه؟
‫خب الآن ژرنال شماره‌ی دو هستی.
‫فهمیدین می‌خوام چیکار کنم؟
‫نه.
‫من به نینجای سبز گفتم...
‫با یه چیز بزرگ برمی‌گردم.
‫یه چیز ترسناک، یه چیزی مثل پیتزا.
‫ژرنال شماره‌ی یک.
‫بگو. ‫بهم یه ایده بده.
‫خب قربان ‫داشتم فکر می‌کردم شاید...
‫روی روحیه سربازا کار کنیم.
‫همیشه ترس از اخراج شدن دارن!
‫می‌تونیم کاری رو بکنیم که دفعه آخر کردیم؟
‫وای!
‫چطوره مثل نینجاهای مخفی لباس بپوشیم؟
‫وقتشه یه کد زبانی بسازیم.
‫خشم... ‫روی صورت سربازامون ابروی خشن می‌کشیم.
‫چطوره شهردار رو بخریم؟
‫وای! ‫وای!
‫اوه یالا. ‫مگه یه ایده‌ی عالی چقدر می‌تونه سخت باشه؟
‫کسی نیست؟ ‫یالا، حرف بزنین.
‫اینجا یه محیط امنه.
‫یالا. فکر کنین.
‫- ببخشید، قربان... ‫- خوره! مزاحم شدی!
‫متأسفم قربان. ‫همین الآن اینو ساختیم.
‫بده ببینم!
‫گارمدان خوشش اومد!
‫- لوید... ‫- بله؟
‫اون پدرت بود، رفیق. ‫می‌تونستی باهاش حرف بزنی.
‫زیادی زبونش تلخ بود.
‫واسه من دعوا کردن باهاش آسونه
‫چون اون پدر من نیستم.
‫ولی واسه تو ‫باید خیلی پیچیده باشه.
‫اونقدرا هم پیچیده نیست.
‫و همینطور قلب منو به لرزه در آوردی، رفیق.
‫اون حرکتت رو دوست داشتم.
‫صبرکن... ‫موشک‌هام رو میگی؟
‫نه، بقیه چیزا.
‫حرفای پدرت.
‫آره، اما دقیقاً منظورت چیه؟
‫- دیدن تو و پدرت. ‫- آسیب‌پذیری‌ت.
‫خیلی احساساتی شده بودی.
‫احساس آخرین چیزیه بود...
‫که اون بیرون داشتم
‫- ام، آره. ‫- اوهوم.
‫عیبی نداره، لوید. ‫پدر و مادر هیشکی کامل نیست.
‫منظورم اینه که مادر من اونقدر عجیبه ‫و صدف جمع می‌کنه.
‫پدر تو به شهرها و آدمای بی‌گناه حمله می‌کنه.
‫پس همشون مثل همن، می‌دونی؟
‫ام، این موزیک آرام‌بخش از کجا میاد؟
‫هی همگی ببینین! ‫استاد وو برگشته.
‫- سلام، شاگردانم. ‫- استاد وو!
‫- شوکه شدم. ‫- سفرتون چطور بود؟
‫یه سفر دراز روحی بود
‫که منو به عمق درون خودم بُرد
‫که اصلاً نمی‌دونستم وجود داره.
‫آره. از پوست سبزه‌ات کاملاً مشخصه.
‫در موردم پیش‌داوری نکن.
‫خب دیدی چطوری دخل گارمدان رو آوردیم؟
‫- ما اونو شکست دادیم. ‫- بوم بوم!
‫مبارزه‌تون رو دیدم ‫و تهدید دوباره‌ی گارمدان رو دیدم.
‫اما شماها اونو شکست ندادین.
‫چی؟
‫شماها هیچی‌تون شبیه نینجا نیست.
‫ما کاملاً نینجا هستیم. ‫نمی‌دونم داری در مورد چی حرف می‌زنی.
‫تا زمانی که...
‫جور دیگه‌ای نگاه نکنید...
‫نمی‌تونین گارمدان رو شکست بدین.
‫شما قدرت برنده شدن بدون مبارزه رو دارین.
‫وقتی از ذهن‌تون استفاده کنین
‫نیازی به ماشین و اسلحه ندارین.
‫اسم شماها ‫فقط یه اسم باحال نیست.
‫همه‌تون با این استعدادها زاده شدین.
‫نایا، تو می‌تونی خودت آب درست کنی.
‫- و کای، آتیش! ‫- وای!
‫جی، رعد و برق.
‫و نینجا.
‫- کول، زمین لرزه. ‫- ولی!
‫هر دومون می‌چرخیم.
‫و زین، یخ.
‫یخ خیلی خوبه.
‫بخاطر همین عنصرهای قدرت...
‫شما رو به عنوان نیروی مخفی نینجا انتخاب کردم.
‫این بالاترین مقامی هست که یه نینجا ‫می‌تونه بدست بیاره.
‫ یه کتاب در موردش نوشتم. ‫ اسمش رساله نینجاست.
‫نوشته، استاد وو.
‫من چی؟ ‫من چی هستم؟
‫لوید، تو مهم‌ترین عنصر رو داری.
‫باشه. بهم بگو.
‫عنصر قدرت مامورایی تو سبزـه.
‫- چی؟ ‫- سبز.
‫خیلی‌خب، بیا دوباره تکرار کنیم.
‫آتیش، یخ، آب، زمین‌لرزه.
‫رعد و برق. و...
‫سبز.
‫فکر نمی‌کنی این اصلاً یه عنصر نیست؟
‫- لوید... ‫- می‌تونم طلایی باشم؟
‫- نه. ‫- باد هم بد نیست.
‫می‌تونم باد باشم؟
‫- نه. ‫- زمین، سبز و آتیش.
‫- به هم نمی‌خورن. ‫- لوید...
‫می‌تونم عنصر سوپرایز باشم؟
‫نه. اون اسم فیوشا نینجاست.
‫سوپرایز.
‫عنصرهای زیادی موندن.
‫از عمد می‌خوای اسم نداشته باشم.
‫کافیه لوید. ‫باهام بیا تا نصیحتت کنم.
‫بقیه‌تون ضربه‌ی زدن رو تمرین کنین.
‫آسونه. ببینین.
‫اجباریه.
‫به مدت سه ساعت.
‫سه ساعت؟ ‫این یارو باهام شوخی می‌کنه؟
‫و کتابم رو بخونین!
‫اوه، پسر!
‫استاد وو شما درک نمی‌کنین.
‫همین‌الآن توی کوه آتشفشان...
‫گارمدان داره یه چیز بزرگ درست می‌کنه.
‫یه چیز خیلی بزرگ.
‫یه چیزی شبیه به کوسه.
‫و دیر یا زود برمی‌گرده.
‫پس، چیکار کنم؟
‫برادرزاده‌ام، فقط اسلحه مشکل تو رو حل نمی‌کنه.
‫من هر نوع سلاحی رو توی کاخ‌م دارم.
‫سلاحی بزرگ، سلاحی کوچیک ‫سلاحی تیز، سلاحی کند.
‫حتی سلاح نهایی.
‫اما قوی‌ترین سلاح درون توئه.
‫صبرکن. ببخشید، چی گفتی؟
‫قوی‌ترین سلاح درون توئه.
‫نه، نه، نه. قبل اون. ‫چیزای قبل اون.
‫چی؟ ‫منظورت...
‫ سلاح نهایی!
‫و چرا این همه مدت قایمش کردی؟
‫اگه اون سلاح به دست افراد نادرستی بیوفته...
‫سلاح نهایی می‌تونه نینجاگو رو نابود کنه.
‫بذارش توی دستای من.
‫وقتی می‌تونیم گارمدون رو شکست بدیم...
‫چه فرقی داره چجوری شکستش بدیم؟
‫چون برادر زاده‌ام، همین‌الآن...
‫دستای تو همون دست فرد نادرسته.
‫لوید.
‫من برادر اونم.
‫منم در مقابل امنیت شهر نینجاگو مسئولم.
‫اما تا ابد اینجا نیستم ‫که تو رو آموزش بدم.
‫- چرا؟ ‫- چون...
‫من خیلی خیلی پیرم.
‫اوه.
‫بخاطر همین از تو می‌خوام ‫رهبری نیروی ویژه‌ی نینجاها رو به عهده بگیری.
‫اما باید قول بدی راه دیگه‌ای رو در پیش بگیری.
‫راهی که فقط پسر گارمدان می‌تونه بره.
‫مهم نیست چقدر می‌خواد سخت باشه.
‫راستش من به راحتی...
‫قید نینجای ویژه بودن رو میزنم...
‫اگه فقط بهم بگن مجبور نیستم پسر گارمدان باشم.
‫می‌دونم تو زندگی سختی داشتی، لوید.
‫پُر از سختی بوده.
‫نظرت چیه واست یه آهنگ بزنم؟
‫احتمالاً باهات حرف بزنه.
‫ممنون، عمو وو.
‫نه، نه. ‫نمی‌دونم کجاس.
‫نه، از مدرسه نیومده خونه.
‫نه، عضو ارتش پدرش نشده.
‫این مسخره‌اس. ‫مثل شوهر مذهبی‌ت.
‫سعی می‌کنم الآن زهره‌ترک نشم...
‫اما به 18 نفر زنگ زدم
‫و نمی‌تونم پسرم رو پیدا کنم.
‫آره، می‌دونم که گفتی...
‫هیچوقت نمی‌خوای اون با پسرت بازی کنه
‫ولی گفتم شاید...
‫- لوید! ‫- سلام، مامان.
‫نه. همین‌الآن اومد. ‫همین‌الآن اومد تو. خداحافظ.
‫اوه خدای من. ‫خیلی نگرانت بودم.
‫من خوبم. فقط پیاده اومدم خونه.
‫اگه قرار نیست بهم پیام بدی...
‫پس چرا سعی کردم فقط یه دونه بچه داشته باشم؟
‫خیلی متأسفم. ‫نمی‌خواستم نگرانت کنم.
‫دوست دارم و متأسفم.
‫اگه بلایی سرت بیاد...
‫نمی‌دونم چیکار کنم.
‫ممنون، مامان.
‫خیلی خوشحالم که اون نینجاها شهر رو نجات دادن.
‫آره. آره، خودم اونجا بودم.
‫چی؟
‫با بچه‌های دیگه نگاهشون می‌کردم.
‫باشه. ‫خب، باید حتماً گشنه باشی.
‫نمی‌دونم، اونقدار گرسنه نیستم.
‫اما من غذای مورد علاقه‌ات رو درست کردم. ‫پودینگ میوه.
‫اوه! عجب غذایی. ‫ولی من...
‫می‌خوام برم بخوابم... ‫فکر کنم.
‫خیلی خستم.
‫- اوه. ‫- شب بخیر، مامان.
‫باشه، شب بخیر.
‫با خبرهای ساعت یک در خدمت شما هستیم.
‫خبر شوکه آور نداریم ‫فقط ریمیکس آهنگ «برو به جهنم، لو».
‫ل.و.ی.د
‫باباش آدم بدیه و خودم هم همینطور.
‫برو به جهنم، لوید!
‫- هان؟ ‫- این چیه؟
‫هی، نینجای سبز، من برگشتم!
‫و ببین چی واست آوردم.
‫خبر فوری.
‫گارمدان قوی‌تر از چیزای که تا حالا دیدین ‫داره به شهر حمله می‌کنه.
‫فرار کنین! ‫فرار کنین!
‫- گارمدان! ‫- گارمدان!
‫همه‌تون اومدین بیرون به من سلام کنین؟
‫فرار نکنین.
‫ساندوچی هات داگ کوچیک خوشگلیه.
‫خوردش کردم!
‫نینجاها باید...
‫با این چیز سر و کله بزنن.
‫نینجا، برین!
‫ما یه پیام از طرف برادرت گارمدان داریم.
‫می‌خوای بشنوی؟
‫اوه، جدی؟ ‫چی گفته؟
‫گفته تو یه احمق بزرگ احمق صورت احمقی هستی
‫و یه کون گنده‌ی بد بو کون
‫و بوی کون میدی.
‫بنظر شبیه برادرم میاد.
‫بگیرینش!
‫- جی. ‫- بله؟
‫تو هوای آسمان رو داشته باش.
‫کای، زین، کول، زمین رو داشته باشین.
‫- نیا، آب. ‫- حله.
‫من میرم دنبال گارمدان.
‫چرا این بار من نرم سراغ بابات؟
‫خودم دارمش. ‫من «کامل حرفه» هستم.
‫صبر کن. ‫یعنی چی؟
‫فکر کنم سعی داره بگه اون کاملاً حرفه‌ایه.
‫پس چرا میگه «کامل حرفه»؟
‫من کاملاً مطمئن هستم لوید مضطربه.
‫چی؟ ‫این حرفا چرنده.
‫چرند نیست.
‫هی، از پسش برمیام!
‫آماده باش، گارمدان.
‫خب سلام، نینجای سبز!
‫وقتشه تا ابد از نینجاگو بری.
‫اینو بگیر!
‫اسلحه مگا گلوله.
‫اسلحه‌ی سمت چپ. ‫اسله‌ی ناخن پا. اسلحه‌ی مچ دست.
‫اسلحه‌ی پا. اسلحه‌ی یک ستون فقرات. ‫دو، سه، چهار.
‫اسلحه‌ی دم یک و دو.
‫اسلحه‌ی چشم. ‫بقیه اسلحه‌های چشم.
‫اسلحه‌ی زبان. اسلحه‌ی سر. ‫بقیه اسلحه‌ی سر.
‫پشتیبان اسلحه‌ی سر. ‫اسلحه‌ی باسن.
‫سلاح‌های تو در مقابل ماشین جدید من بی‌اثره.
‫چی؟
‫خب اینو بگیر.
‫آزاد کردن تمام بمب‌ها.
‫داره میاد...
‫خطر! خطر! خطر!
‫با این ماشین اژدها مشکلی داری، نینجای سبز؟
‫خداحافظ.
‫صبر من. نه!
‫جی، چی شده؟
‫گارمدان لوید رو پرت کرد.
‫- چی؟ ‫- صبرکن، چی؟
‫ببخشید، چی گفتی؟
‫تکرار می‌کنم. ‫گارمدان لوید رو پرت کرد اونور!
‫بنظر میاد پلیس و ارتش...
‫و نیروی دریایی...
‫در مقابل نیروی گارمدان تسلیم شدن.
‫بچه‌ها، گارمدان داره به ساختمون شهر نزدیک میشه.
‫میشه یه نفرتون جلوش رو بگیره؟
‫من اینجا فرو رفتم.
‫منم یه خورده سرم شلوغه.
‫منو دارم کجا میرم.
‫کی کوسه می‌خواد؟ ‫تو کوسه می‌خوای؟
‫یه کوسه مال تو!
‫کوسه‌ها گاز می‌گیرن!
‫یالا، یالا، یالا.
‫فقط از برج میرم بالا.
‫آه، اگه لوید الآن بود خوب میشد.
‫تو کجایی، لوید؟
‫من استاد نینجا هستم!
‫شماها به من نمی‌خورین!
‫اومدم اینجا بوبا بخورم و دخل شما رو بیارم.
‫و الآن بوبام رو خوردم.
‫سلام، نینجاگو!
‫اوه صبر کن. ‫خیلی بد شد.
‫گارمدان داره نینجاگو رو فتح می‌کنه!
‫کیت، این همون روزیه که ‫رسوایی ما شروع میشه.
‫- همین‌الآن از خودم گفتم. ‫- نه، اینکار نکردی.
‫چرا، اینکارو کردم. ‫حق انحصاری، بن شپرد.
‫الآن مال منه.
‫وای! موفق شدم!
‫بالأخره فرمانروای نینجاگو شدم!
‫تا ابد!
‫آروم باش، گارمدان!
‫نینجای سبز؟
‫و سلاح نهایی افسانه‌ای؟
‫آه، این انصاف نیست.
‫دیگه حالم داره بهم می‌خورم از اینکه می‌خوای ‫نینجاگو رو فتح کنی!
‫باشه، نینجای سبز. ‫ببین، آروم باش.
‫لازم نیست از اون استفاده کنی.
‫پس از نینجاگو میری؟
‫- آره. ‫- برای همیشه؟
‫قول میدم.
‫چرا دستات رو گذاشتی پشتت؟
‫اون پشت داری چیکار می‌کنی؟ ‫انگشتات رو گرفتی. [دروغ گفتن]
‫غیر ممکنه.
‫چطور ممکنه انگشتام رو بگیرم؟ ‫من اینارو دارم.
‫دارم بهت هشدار میدم، گارمدان!
‫باشه! دروغ نمیگم! ‫دروغ نمیگم!
‫آروم باش. ‫باشه. ببین...
‫دارم همه‌ی کوسه‌هام رو دور میندازم.
‫دیدی؟ ‫کوسه ندارم.
‫و کوسه‌های توی قوزک پات؟
‫دیگه کوسه ندارم.
‫- پس توی قوزک پات چی؟ ‫- چندتا دلفین هستن، پسر.
‫داری دیوونه بازی درمیاری. ‫منظورم اینه که...
‫هی! ‫بندازشون دور.
‫باشه. ‫راضی شدی؟
‫تمومه. تو بُردی.
‫داری چیکار می‌کنی؟ ‫الآن داری چیکار می‌کنی؟
‫آروم باش، نینجای سبز.
‫نزدیکتر نیا!
‫آروم باش.
‫دارم بهت هشدار میدم، گارمدان.
‫بیا فقط آروم باشیم.
‫من خودم الآن آرومم.
‫می‌دونم.
‫برو عقب!
‫اسلحه‌ی نهایی رو بذار زمین، نینجای سبز.
‫هردومون می‌دونم باهاش شلیک نمی‌کنی.
‫اوه، جدی؟ ‫این آخرین فرصتته.
‫از نینجاگو برو... ‫همین‌الآن و برای همیشه!
‫نه.
‫خیلی‌خب، باشه. ‫واسه این آماده‌ای؟
‫- آره. ‫- داره میاد.
‫- باشه. ‫- بهت هشدار دادم.
‫- منتظرم. ‫- داره میاد.
‫- هر لحظه که خواستی. ‫- خیلی‌خب...
‫داره میاد!
‫اوه خدای من!
‫اون واقعاً شلیک کرد و منفجر شد. ‫و الآن...
‫اما هیچ اتفاقی نیوفتاد. ‫چرا هیچ اتفاقی نیوفتاد؟
‫چی شد؟
‫این مسخره‌ترین اسلحه‌ی نهایی دنیاست.
‫یالا!
‫چرا کار نمی‌کنی؟
‫موتور منو ول کن!
‫میشنوی؟
‫چیکار کردی؟
‫وای.
‫اوه!
‫چطور اینو خاموش کنم؟
‫آه.
‫یالا!
‫ژرنال‌ها، نینجای سبز رو بگیرین.
‫برین عقب.
‫وای. وای.
‫صبر کن!
‫نه، نه، نه!
‫یادت باشه، نینجای سبز
‫من اول اینو شلیک نکردم. ‫کار تو بود.
‫ولی حالا که روشنش کردی
‫بذار روی چندتا هدف مترحک امتحانش کنیم.
‫نه!
‫چی؟!
‫بس کن، گارمدان! ‫بس کن!
‫این دیگه چیه؟
‫دارم بالا میارم!
‫جیغ بلند.
‫5تا نینجا نابود شدن
‫یکی دیگه مونده.
‫بنگ! من بُردم! ‫آهنگ رو پخش کن!
‫وای!
‫کارت عالی بود، قربان!
‫چی؟ می‌خوای گریه کنی؟
‫من گریه نمی‌کنم.
‫شرط می‌بندم می‌خواد گریه کنه.
‫من گریه نمی‌کنم...
‫بابا.
‫للوید؟
‫درسته! منم، پسرت!
‫و اسمم لویدـه، بابا.
‫نه. للوید. ‫خودم اسمت رو گذاشتم.
‫تو زندگیم رو خراب کردی!
‫چطور زندگیت رو خراب کردم؟ ‫من که اصلاً پیشت نبودم.
‫ای کاش تو پدرم نبودی.
‫و ما برمی‌گردیم با ‫سه،دو، یک.
‫خوش برگشتین، نینجاگو. ‫من کیگ گروین هستم.
‫و همونطور که می‌دونین شهر ما...
‫وسط نابودی کامله.
‫و واسه شهری که زیاد بهش حمله میشه
‫یه چیز عادی حساب میشه، کیت.
‫میشه اینطور گفت.
‫در حالی که واسه نجاتون در تلاشیم...
‫سوال‌های بیشماری برامون پیش اومده ‫مثل این که...
‫کی نینجاگو رو فتح می‌کنه؟
‫هیولا؟
‫یا گارمدان؟
‫ما موفق شدیم!
‫وقت مهمونیه!
‫دارم میام!
‫ما موفق شدیم!
‫بزن بریم.
‫"ای کاش تو پدرم نبودی."
‫هان؟
‫مشکل منم یا حرفاش عجیب غریب بود؟
‫"ای کاش تو پدرم نبودی."
‫و تن صداش... خیلی توهین آمیز بود.
‫بله قربان. ‫ضمن اینکه اون خواست بهتون شلیک کنه.
‫آره! اونم قبل از اینکه شهر رو فتح کنین!
‫من بزرگترین دشمن‌تون رو شکست دادیم
‫البته معلوم شد پسرتونه...
‫مطمئن که این حرفو به عنوان تعریف گفت
‫اما بازم عجیبه، درسته؟ ‫ژرنال شماره‌ی یک!
‫قربان!
‫هنوز پسرم رو نگرفتی؟
‫نه، هنوز نه، قربان.
‫ولی الآن اینجایی.
‫در حال مهمونی گرفتن در بالای پشت‌بام...
‫با یه چتر کاغذی رو نوشیدنی‌ت.
‫دوستای نینجا للوید چی؟
‫هیچکدومشون رو نگرفتی؟
‫نه قربان.
‫و برادرم وو چی؟
‫نه قربان.
‫زن قبلیم چی، کوکو؟ ‫پیداش کردی؟
‫نه قربان.
‫خب، مطمئنم واسه پیدا کردن بار...
‫مشکلی نداری، درسته؟
‫ما دنبالشیم، قربان.
‫تمام شهر رو زیر رو کردیم.
‫تو توی لیست نیستی. اوه، تخته‌م!
‫ببین، همین الآن اومد.
‫هی کوکو. ‫خوشحالم که به مهمونی اومدی.
‫منظره‌اش عالیه، مگه نه؟
‫اون لبخند رو از روی صورتت وردار، گارمدان.
‫آه، کوک قدیمی.
‫اگه یه ذره خوش بگذرونم تو می‌میری، درسته؟
‫اوه در ضمن... ‫یه سال کوچیک...
‫باز چی شده؟
‫اوه چرا پسرت رو بر علیه من کردی؟
‫من؟ خودت باعثش شدی، گارم.
‫تو یه آدم شرور دیوونه‌ای.
‫خیلی‌خب، تعریف دیگه بسه.
‫فکر کی بود که تبدیل به نینجا بشه؟
‫للوید نینجا نیست.
‫حالا کی «ولی» بدیه؟
‫در مورد چی حرف میزنی؟
‫للوید. ‫اون نینجای سبزـه.
‫یکی از بزرگ‌ترین دشمن‌هام...
‫مصمم و قسم خورده که منو نابود کنه.
‫می‌دونی، چی بهم گفت؟ ‫گفت که ای کاش...
‫چیکارش کردی؟
‫لوید کجاس؟
‫خدای من، زن... ‫چه بلایی سر ما اومد؟
‫- آه. ‫- دلم واسه اون خشونت تنگ شده.
‫می‌دونی، همیشه سعی داشتم لوید ببینه...
‫که نباید بخاطر پدرش خجالت بکشه.
‫اما الآن...
‫دارم فکر می‌کنم که شاید حق با اون باشه.
‫اوه، نه، نه، نه، نه، خواهش می‌کنم. ‫خواهش می‌کنم، نه.
‫عمو وو...
‫اوه، خدای من! ‫شماها حالتون خوبه!
‫به سختی.
‫تو از سلاح نهایی استفاده کردی.
‫کار خوبی نکردی.
‫رفیق، ماشین‌هامون نابود شدن.
‫و الآن اون گربه نینجاگو رو نابود می‌کنه.
‫ما تنها کسی هستیم که از تو متنفر نبودیم...
‫ولی الآن ما از تو متنفریم!
‫در حال حذف کردن تمام اطلاعاتی که ‫مربوط به دوستی با لوید میشه.
‫بچه‌ها، متأسفم.
‫من همه رو توی خطر گذاشتم ‫و الآنم استاد وو مُرده.
‫سلام، شاگردانم.
‫استاد وو!
‫تو زنده‌ای!
‫آره! ‫من یه استاد نینجا هستم!
‫در صورتی می‌میرم که بخوام به شما یه درسی بدم.
‫لوید، تو میاثورا رو بیدار کردی.
‫میاثورا؟
‫آره، میاثورا.
‫پنجه‌ی 6تایی نرم ‫و زبون سمباده‌ی شکلش.
‫سلطنت ظالمانه‌اش ادامه داره...
‫تا زمانی که تمام نینجاگو رو خراب کنه.
‫فقط یه امیدی هست.
‫فقط یه چیز می‌تونه میاثورا رو از اینجا دور می‌کنه.
‫- چیه؟ ‫- چیه؟
‫سلاح نهایی نهایی.
‫وای!
‫این چیز کجاس؟
‫اون طرف جزیره
‫مخفی شده و فقط یه استاد نینجا ‫می‌تونه پیداش کنه.
‫باید مسیر درست رو دنبال کنی.
‫وگرنه در آخر
‫توی جنگلی پُر از روح‌های سرگردانه گیر میوفتین
‫یا نمی‌تونین از روی پُل اساتید بگذرین
‫و توی دره‌ی پُر از روح‌های عصبانی گیر میوفتی
‫و اگه بازم زنده بمونین
‫از روی کوه‌های معبد...
‫میوفتین پایین.
‫این سفری که خیلیا رفتن ‫ولی دیگه برنگشتن.
‫بنظر سخت میاد.
‫و ترسناک.
‫اما می‌دونی چیه؟ ‫ما آماده‌ایم.
‫نه، نیستی.
‫نیاز به کلی تمرین، شجاعت و سخت کوشی داره.
‫مهارت یه استاد نینجای واقعی.
‫پس من خودم به این سفر میرم. ‫خداحافظ.
‫- صبرکن، صبرکن، صبرکن. ‫- استاد وو، صبر کن!
‫یه لحظه صبر کن، خواهش می‌کنم.
‫استاد وو، من می‌دونم نینجاگو رو ناامید کردم.
‫درسته، لوید نینجاگو رو ناامید کرده. ‫متأسفم، رفیق!
‫ما می‌خوایم اشتباهش رو درست کنیم.
‫- ما رو تمرین بده که یه نینجای واقعی بشیم. ‫- ما استعدادش رو داریم.
‫- یالا! ‫- صبرکن! ما هر کاری می‌کنیم.
‫خواهش می‌کنم، استاد وو.
‫تو نمی‌تونی اینکارو تنهایی انجام بدی.
‫می‌دونم ما هنوز استاد نینجا نیستیم
‫اما خودت گفتی.
‫خیلی مهمه که به چیزا یه طور دیگه نگاه کنی.
‫کاری هست بکنم ‫تا نظرت عوض بشه؟
‫همم.
‫شاگردانم، اجازه میدین به لوید یه شانس دوباره بدم؟
‫ام...
‫- خیلی زوده. ‫- نه.
‫- رد می‌کنم. ‫- زمان می‌خواد. پس...
‫اوهوم.
‫لوید، راه درازی در پیش داری
‫تا اعتماد دوستانت رو جلب کنی.
‫خوشبختانه مسیر درازی پیش روی ماست.
‫ممنون، استاد وو. ‫ممنون.
‫سرنوشت نینجاگو در دستای شماست.
‫حاضرین؟
‫- آره، بریم! ‫- اوه، آره!
‫- آره! ‫- شاید.
‫بزن بریم!
‫قربان، فکر کنم پیداشون کردیم.
‫یه گروه از نینجاهای رنگی...
‫دارن به سمت جنگل خطرناک میرن.
‫امم. یه خورده بیشتر زوم کن.
‫بیشتر.
‫نه، بیشتر. بیشتر.
‫آره! این ریش کثیف برادرمه!
‫چی داره میگه؟ ‫یه چیزی در مورد اسلحه.
‫سلاح املت املت. ‫[تشابه اسمی]
‫بنظر خوشمزه میرسه.
‫خوشمزه ولی احتمالاً خطرناک باشه.
‫اون داره در مورد سلاح نهایی نهایی حرف میزنه.
‫منم همین رو گفتم ‫سلاح نهایی املت.
‫کجا میرین؟
‫این اصل مبارزه‌اس.
‫تنها توی میدون مبارزه... دنبال کردن نینجاها.
‫فهمیدن معنی حرفای للوید
‫وقتی گفت "ای کاش تو پدرم نبودی."
‫پس فکر کنم برم جنگل.
‫فلوت زدن خفنی بود، استاد وو.
‫ممنون.
‫شاگردانم.
‫عنصرهای قدرت شما از این جنگل سبز باشکوه میاد.
‫انرژی که در جریانه رو حس کنید.
‫خوبه. خوبه.
‫قدرت در درون شماست.
‫حالا به خودتون بگین
‫"من قدرتش رو دارم."
‫من قدرتش رو دارم!
‫اون چی بود؟
‫امم. دنبال کردن نینجا!
‫حضور شیطان رو حس می‌کنم.
‫شاگردانم، یه نینجای واقعی می‌دونه کی بجنگه
‫و اونم زمانیه که ‫به قدرت‌هاش دست پیدا کنه.
‫ زودباشین، توی سایه مخفی بشین.
‫همه‌تون نینجاهای افتضاحی هستین.
‫خودم ترتیب گارمدان رو میدم.
‫نزدیکم.
‫- نزدیکه. ‫- خیلی نزدیکم.
‫خیلی نزدیکه.
‫- تو! ‫- تو!
‫اوه، سلام برادر.
‫اون نینجاهای مشنگت کجان؟
‫ترکوندم.
‫تو رو محاصره کردن
‫به خوبی مخفی شدن ‫تا به تو ضربه بزنن.
‫اوه جداً؟
‫شاگردها، درس بعدی‌تون.
‫چطور مثل یه نینجای واقعی بجنگین...
‫اوه! ‫اوه!
‫هان؟
‫آه.
‫اوه، منو نگاه کنین! ‫من استاد وو هستم!
‫درس امروز خیلی کسل‌کننده‌اس.
‫انگار یه درس می‌خوای
‫تا یاد بگیری اون دهن احمقت رو ببندی.
‫خب، این چیزیه که توی مدرسه یاد نمی‌گیری...
‫7پروانه‌ی مرگبار شائولین.
‫یک، دو، سه، چهار، پنج، شش، هفت!
‫من نیازی به یه پروانه‌ی مرگبار ندارم ‫که تو رو نیش بزنه.
‫هان!
‫ما الآن کاملاً مخفی شدیم.
‫هنوزم می‌تونم شماها رو ببینم!
‫- اوه، پسر. ‫- یالا، از این طرف.
‫بابات کیه؟
‫- هان؟ ‫- ها!
‫از رو سرم بیا پایین.
‫هی داداش ‫از زیر پام برو کنار!
‫- ول کن! ‫- نه تو از زیر پام برو کنار.
‫تا بزنم دهنت رو صاف کنم.
‫وای!
‫ای.
‫استاد وو
‫- مراقب باش! اون پشت سرته. ‫- کجاس؟
‫اوه!
‫واقعاً؟ شرت مامان دوز؟ ‫هنوزم میپوشی؟
‫قبول کن، حرکت دیگه‌ای بلد نیستی، وو.
‫اوه جدی؟ ‫این یکی چطوره؟
‫اوه
‫بهش میگم قفس میمون
‫اوه، شوخیت گرفته!
‫نفسم بند اومد.
‫و اینطوریه، شاگردانم...
‫که چطوری مثل یه نینجای واقعی بجنگی.
‫خبف یه نینجای واقعی...
‫باید هفت تا پروانه رو بشماره.
‫چی؟ ‫شمردم.
‫یک، دو، سه ‫چهار، پنج، شش...
‫هفت.
‫نه!
‫استاد وو!
‫لوید، همیشه یادت باشه...
‫چی؟
‫توی راه درست بمون ‫تا آرامش درونت رو پیدا کنی.
‫- نه، نه، نه! ‫- اوه خدای من!
‫استاد وو، ما بهت احتیاج داریم ‫خواهش می‌کنم! ترک‌مون نکن!
‫عمو وو!
‫اون گفت آرامش درون؟
‫مسیر درست؟
‫چرا اینقدر دیر توی سفرمون...
‫اینو بهمون گفت؟
‫خب، خب، خب.
‫انگار استاد نینجای باارزش‌تون مُرد.
‫زودباش للوید.
‫قفس رو باز کن. ‫بذار بابات بیاد بیرون.
‫حالا می‌خوای پدرم باشی؟
‫یه بار دیگه ازت نمیخوام، للوید.
‫همین‌الآن قفس رو باز کن.
‫یک...
‫دو...
‫سه...
‫فکر می‌کردم روی بچه‌ها جواب میده.
‫ببین، للوید و دوستایی که اسم‌شون رو نمی‌دونم...
‫- من جی هستم. ‫- این یه سوال نبود.
‫اوه.
‫اگه می‌خواین از این سفر زنده بیرون بیاین
‫به یه نفر نیاز دارین ‫که راه نینجا رو نشون‌تون بده.
‫در مورد نینجا بودن چی می‌دونی؟
‫اوه، چیزای زیادی می‌دونم، للوید.
‫اگه چیزایی در مورد نینجا بودن ندونی...
‫نمی‌تونی تبدیل به یه جنگجوی خوب بشی.
‫نینجای تاریکی.
‫این چیه؟
‫تو یه نینجایی؟
‫بله، هستم.
‫راستش یه کتاب در مورد اطلاعات نینجا نوشتم.
‫چرا به همه‌ی کتاب‌ها نقد یه ستاره میدن؟
‫فکر کنم مشکل شخصی دارن.
‫- اوه. ‫- ما به کتابت احتیاج نداریم، گارمدان.
‫وو استاد ماست.
‫خب، اون الآن مُرده.
‫و واسه بیرون اومدن از این جنگل به من نیاز دارین
‫وگرنه همه‌تون می‌میرین.
‫اوه، عالی شد! ‫قراره همه‌مون بمیریم.
‫ما قرار نیست، بمیریم، جی.
‫و زمانی که حواسم به شما هست
‫شاید چندتا از حرکتای تاریک نینجاییم رو بهتون نشون بدم.
‫مثل کُشتن زنبور.
‫وای.
‫- سیلی کاسه‌ی چینی. ‫- وای.
‫یا بُرش اره‌برقی. ‫- وای.
‫- یا رقص شیطان. ‫- وای.
‫یه لحظه صبرکن.
‫این گارمدان خودمونه.
‫ما هنوزم می‌تونیم تنهایی...
‫سلاح نهایی نهایی رو پیدا کنیم.
‫فقط باید یادمون باشه استاد وو چی بهمون یاد داده.
‫تنها چیزی که یادمه ‫گفت نیازمند یه استاد نینجاست.
‫و توئم یه استاد نینجا نیستی.
‫خب چیکار کنیم؟
‫یا خودمون می‌بریمش.
‫عالیه!
‫می‌دونی چی جالبه؟
‫وقتی 158 سالم بود للوید بدنیا اومد.
‫- وای. ‫- یه لحظه صبر کن.
‫- الآن 174سالته؟ ‫- آره.
‫استاد وو گفت 167 سالشه.
‫و اون برادر کوچیکته؟
‫اون برادر کوچیکمه. ‫درسته.
‫چطور امکان داره؟ ‫تو بنظر میاد...
‫جوون تر باشی.
‫- ممنون. ‫- پوستت رو مرطوب نگه میداری؟
‫آره، بخاطر همین قدرتم از استاد وو بیشتره.
‫- قدرتت بیشتره؟ ‫- آره، قدرتم بیشتره.
‫چطور دوتا دست داری؟
‫اوه، اینجوری نکن.
‫نمی‌دونم چطوری تعریف کنم.
‫- خب، اون چهارتا دست داره. ‫- درسته!
‫می‌دونی، آدمای زیادی ازم می‌پرسن.
‫خب خوشحالم که با جواب دادن مشکلی نداری.
‫للوید حتی یه بارم ازم در مورد دستام چیزی نپرسیده.
‫- درسته للیود؟ ‫- با من حرف نزن.
‫یه مار نیشم زد.
‫- نه! ‫- آره.
‫مار هم چندتا دست داشت؟
‫- اونا اصلاً دست ندارن. ‫- درسته.
‫منظورت مثل یه عنکبوته؟
‫اوه نه، یه عنکبوت منو نیش زد.
‫و مار توسط یه عنکبوت نیش خورده بود.
‫و بعدش مار منو نیش زد.
‫- اوه. ‫- شما بچه‌ها واقعاً...
‫اینارو باور می‌کنین؟
‫پس اینو چطور توضیح میدی، للوید؟ ‫تو که اونجا نبودی.
‫و بعدش که دو تا دستم شروع به رشد کردن
‫گفتی "اخ جوون" یا گفتی...
‫نه اولش کاملاً ترسیده بودم
‫و بعضی‌وقتا خجالت می‌کشیدم.
‫هی، گارمدان.
‫می‌تونم یه سوال دیگه ازت بپرسم؟
‫آره، بگو.
‫در مورد دستاته. ام... ‫می‌تونی با خودت دست بدی؟
‫- ببین، اینجا رو داشته باشین، نینجاها! ‫- اوه خدای من.
‫اون بهترین دوست خودشه!
‫اوه، دوتا دست میده!
‫عاشق افسونت هستم.
‫اینجا رو ببین. ‫این یکی از چیزای مورد علاقه‌مه.
‫انگار دارم با یه نفر عشق بازی می‌کنم، درسته؟
‫- تحت تأثیر قرار گرفتم. ‫- سرگرمی فوق‌العاده‌ایه.
‫هی، می‌دونی چیه؟ ‫ما باید...
‫باید الآن تمرین سکوت کنیم.
‫ببخشید.
‫وقتی تو حرف میزنی نمی‌خوام گوش بدم
‫ولی وقتی اون حرف میز‌زنه می‌خوام گوش بدم.
‫قبول دارم.
‫همیشه گفتم ‫اون صدای ضعیفی داره.
‫فکر کنم داریم یه خورده هدف‌مون رو فراموش می‌کنیم.
‫فقط یه خورده.
‫فهمیدین که در مورد ضعیف بودن صداش ‫چی میگم؟
‫"فقط یه خورده."
‫- اینجوری حرف میزنه. ‫- یه بار دیگه بگو.
‫"فقط یه خورده."
‫اوه من اینجوری... ‫این شبیه من نیست!
‫اون دقیقاً عینه خودته.
‫ببین باهامون چیکار کرده!
‫ما باید حواسمون رو جمع کنیم. ‫داره حواسمون رو پرت می‌کنه.
‫ممنون، زین. ‫حق با توئه.
‫سنسورهام یه دو راهی تو جاده می‌بینه.
‫همم.
‫راه راست طولانیه ‫و سخت و روشنه.
‫و راه چپ میانبره.
‫چرا باید بویسن "احتمالاً"؟
‫باید بدونن، درسته؟
‫باید از میانبر بریم. ‫یالا!
‫نه، نه. ‫خیلی‌خب، صبر کنین.
‫استاد وو گفت ما باید از مسیر درست بریم.
‫چی؟
‫شما می‌خواین به حرف مردی گوش بدین ‫که از روی پُل افتاد پایین؟
‫یا مردی که از روی پُل نیوفتاد پایین؟
‫هی زین، ‫میشه اینو ضبط کنی
‫و هیچوقت برام پخشش نکنی؟
‫بله.
‫ام... بچه‌ها.
‫شاید فکر خوبی نبوده.
‫این بدترین جاییه که تا حالا بودم.
‫اینو میشنوین؟
‫- باید برگردیم. ‫- چی؟
‫- باید برگدیم. ‫- چی داری میگی؟
‫- باید برگردیم. ‫- برو، برو، برو.
‫برگرد. ‫به برگشت ادامه بدین.
‫هشدار. ‫خطر بیشتر.
‫- می‌خوام بالا بیارم. ‫- چیکار کنیم؟
‫تعدادشون خیلی زیاده.
‫یه لحظه صبر کن. ‫وای خدای من، للوید.
‫اونا شبیه ژرنال‌های قبلی شماره‌ی یک‌ام هستن.
‫شما بچه‌ها عالی بنظر میرسین.
‫پوست‌تون می‌درخشه.
‫تمام مدت داشتین آفتاب می‌گرفتین؟
‫ما از کوه آتشفشان...
‫اخراج شدیم.
‫اوه، درسته، درسته، درسته.
‫آره، اما غیر از اون ‫حالتون خوبه؟
‫آه، گارمدان
‫تو تمام این ژرنال‌ها رو از کوه آتشفشان اخراج کردی؟
‫نه! ‫همه‌شون رو که باهم اخراج نکردم.
‫نگران نباش. ‫اینا مثل خانواده‌م می‌مونن. دوستم دارن.
‫درسته، ژرنال‌ها؟
‫اوه، ما خانواده‌تیم. درسته!
‫نینجاها، بریم!
‫بچه‌ها، صبر کنین!
‫باید از نیروی نینجایی خودمون استفاده کنیم.
‫چیکار کنیم؟ ‫ما بدون ماشین‌هامون هیچکاری نمی‌تونیم بکنیم.
‫بیخیال. یادتون باشه ‫استاد وو چی بهمون گفت.
‫نیا، تو می‌تونی با آب اینا رو از اینجا ببری.
‫تنها امید آب‌مون...
‫اینه که جی تصادفی یه بار دیگه ‫شلوارش رو خیس کرده باشه.
‫آره، حق با اونه! ‫ما باید از اینجا بریم!
‫- اوه، دردم اومد! ‫- بزن بریم.
‫نه، نه، بچه‌ها. ‫از عنصر قدرت‌تون استفاده کنین.
‫ما قدرت داریم!
‫ما گارمدان رو گرفتیم
‫و این بچه‌های معمولی رو
‫ ما می‌خوام همه‌شون رو بکشیم.
‫اوخ، نباید این می‌گفتیم.
‫بهتون دستور میدم من و پسرم رو آزاد کنین.
‫این یه دستوره، ژرنال‌ها.
‫صدات رو نمیشنوم!
‫گفتم بهت دستور میدم من و پسرم رو آزاد کنی.
‫هی، دلیلی اینکه باب صدات رو نمیشنوه...
‫اینه که ‫وقتی اونو از کوه آتشفشان پرت کردی بیرون...
‫پرده‌ی گوشش پاره شد!
‫نمی‌تونم صدات رو بشنوم!
‫احمق ساده‌لو!
‫چی؟ باورت میشه چی دارن میگن؟
‫انگار مثل بدترین آدم تاریخ تو کل دنیا...
‫باهاشون رفتار کردم.
‫خوبه که نمی‌تونی...
‫چیزای مثل این رو ببینی، للوید.
‫آره، آره. وقتی می‌زدی باشگاه آدما رو خراب می‌کردی...
‫هیچکس هیچی بهم نمی‌گفت.
‫یا آرایشگاه‌شون یا فروشگاه وسایل دریایی‌شون رو...
‫یا اونجایی که رنگ دستگاهای چاپ رو می‌فروشن.
‫و بهتره باور کنی هیشکی...
‫منو بخاطر پرت کردن یه توپ ‫مسخره نکرده.
‫وای، وای، وای. ‫صبر کن ببینم.
‫می‌دونم خنده‌داره ‫اما کدوم آدم کثیفی...
‫بخاطر این ‫تو رو مسخره می‌کنه؟
‫شوخیت گرفته دیگه، درسته؟
‫باید بلند شی
‫و اونو از کوه آتشفشان پرت کنی بیرون.
‫من اینکارو می‌کنم.
‫باید یه کوه آتشفشان واسه خودت درست کنی، پسر جون.
‫آره.
‫همه‌چی رو منفجر کنم...
‫و هیچوقت درست‌شون نکنم.
‫تو توی این کار بهترینی، مگه‌نه؟
‫خب سلام!
‫واست یه هدیه داریم.
‫آتیشش بزنین! آتیشش بزنین! ‫آتیشش بزنین!
‫یه نمونه دقیق از کوه آتشفشانی من.
‫و بذار حدس بزنم
‫می‌خواین ما رو پرت کنین بیرون.
‫اوه نه، می‌‎خوایم توی کوه تو رو آتیش بزنیم.
‫قبل از اینکه بتونی حس کنی...
‫مواد مذاب 15 میلیون درجه‌ای ‫پوستت رو ذوب می‌کنه.
‫اُمور، اونا رو ببر بالا.
‫باشه.
‫ببر بالا!
‫وای.
‫این چیه دیگه؟
‫- هی! ‫- چه خبر؟
‫زین! حالت خوبه؟
‫فکر کنم آدرنالینم رفته بالا.
‫گرفتمت، رفیق! ‫گرفتمت!
‫خودمم می‌تونستم راه برم
‫اما ممنون.
‫صبرکن، لوید کجاس؟
‫- ام... ‫- ام...
‫اوه نه.
‫باورم نمیشه ما فرار کردیم و اونجا ولش کردیم
‫خیلی بده.
‫ما دوستای بدی هستیم.
‫و یه نینجای به درد نخور.
‫درسته. درسته.
‫صبرکنین. ‫بچه‌ها...
‫آتیشش بزنین! ‫آتیشش بزنین!
‫- ام... ‫- اوه نه!
‫لوید!
‫- توی دردسر افتاده. ‫- اوه پسر.
‫باید چیکار کنیم؟
‫ما از پسش برمیایم، بچه‌ها.
‫فقط باید فکر کنیم ‫چطور یه نینجای واقعی باشیم.
‫می‌دونی چه کاری شجاعانه‌ است؟
‫پناهگاه درست کنیم ‫تمام شب بخوابیم
‫و فردا صبح از خواب پاشیم.
‫ارهف این شجاعانه است.
‫صبرکن، زین... ‫مگه تو 700 گیگ...
‫فیلم جنگی تو هارد درایوت نداری؟
‫- درسته! ‫- عالیه! مرورش کن.
‫کلوب فیلم‌های جنگی زین.
‫- باغبان مرگبار. ‫- داستان شماره‌ی سه پلیس.
‫- مشت آدم یخی. ‫- مشت سریع آتشین.
‫- مشت دیواری. ‫- دخترای خوب در مقابل پسران بد.
‫- کشنده‌ی قبض‌ها. قسمت دوم. ‫- بازی‌های کشنده‌ی مرگ.
‫- آخر رقص. ‫- رقص مرکزی.
‫- استاد کافئین. ‫- مرد خوشحال.
‫پسر آینده‌ی جودو.
‫لاک دو: کلوب شادی لاک.
‫بهت که گفتم داری وقتت رو طلف می‌کنی
‫من قسم خوردم که قید زندیگ رو بزنم.
‫- ببین کی مشت می‌زنه؟ ‫- ببین کی بازم مشت می‌زنه؟
‫- وای! ‫- آی، آی، آی.
‫به همین زودی ‫خیلی چیزا یاد گرفتم.
‫- درسته. درسته. ‫- من حاضرم.
‫وقتشه بریم پایین و کثیف بشیم. ‫استایل نینجا.
‫- اوه، آره. ‫- درسته!
‫وای، این یه نهنگه؟
‫بچه‌ها، شنا ممنوعه. ‫همین‌الآن غذا خوردیم!
‫وقتشه همرنگ شون بشیم.
‫آتیشش بزنین! آتیشش بزنین! ‫آتیشش بزنین!
‫للوید...
‫بله.
‫ام... من...
‫من...
‫- لوید! ‫- بچه‌ها!
‫اوه، سلام!
‫اوه خدای من! ‫چطور همه‌تون اومدین اینجا؟
‫اوه پسر. ‫ما تمام کارایی که...
‫تو و استاد وو بهم گفتین رو ‫انجام دادیم.
‫استایل نینجا، رفیق.
‫وای!
‫خیلی‌خب. بیاین از اینجا بریم
‫و به سلاح نهایی نهایی برسیم.
‫این کار آسونی نیست، دختر نینجا.
‫چون من تعداد زیادی از ژرنال‌ها رو اخراج کردم.
‫خیلی‌خب، خیلی‌خب. ‫من یه فکری دارم.
‫اگه بتونیم به اندازه‌ی کافی ‫این ژرنال‌ها رو معطل کنیم
‫می‌تونیم یه چیزی بسازیم ‫که از اینجا بریم بیرون.
‫فکر خوبیه. ‫شما بچه‌ها شروع کنین به ساختن.
‫للوید و من ‫براتون آجر پرت می‌کنیم.
‫للوید، من یه دو در دو می‌خوام.
‫بگیرش.
‫افتضاح بود.
‫دوتا یه دونه‌ی به من بده.
‫حله. ‫بگیرش.
‫چطور می‌تونی اینقدر بد باشی؟
‫آره. دریچه‌ی انسداد داری؟
‫همگی صبر کنین.
‫شما نینجاها ادامه بدین.
‫للوید، با من بیا.
‫من رئیس آهنگ گذاشتن میشم.
‫و می‌خوام یه آهنگ غیر مشخص بذارم.
‫خواهش می‌کنم جیم کروجی نباش. ‫خواهش می‌کنم جیم کروجی نباش.
‫آه! شانس دیگه. ‫بیخیالش.
‫خیلی‌خب! ‫نینجاها، به ساختن ادامه بدین!
‫للوید، می‌خوام بهت یاد بدم که چطوری پرتاب کنی.
‫یالا!
‫- نیا، بنظر سالم میاد! ‫- ممنون.
‫آره!
‫فرار کن.
‫للوید! ‫بنداز اینجا، من نیاز دارم.
‫خیلی‌خب ‫من از پسش برمیام.
‫ذهنت رو آورم کن، للوید.
‫باشه.
‫فکر کن هیشکی نگات نمی‌کنه ‫به جز پدر پیش داورت.
‫کمکی نمی‌کنه.
‫اوهف درسته. ‫از پسش برمیای. انجامش بده.
‫- ها! للوید! ‫- آره!
‫اینو ببین. ‫واقعاً بهت یاد دادم...
‫- چطوری اینکارو بکنی. ‫- واقعاً؟
‫- عالیه، رفیق! عالی بود! ‫- تو موفق شدی، لوید!
‫کول، بگیر.
‫- کای. ‫- بنداز اینجا، من لازم دارم!
‫- پرتاب خوبی بود. ‫- یکی دیگه بهم بده. سریع!
‫زین، نوبت توئه رفیق.
‫وای!
‫چقدر دقیق میندازی.
‫واقعاً، یه پرتاب عالی.
‫للوید، یه بلایی سر صورتم اومده.
‫روبه بالا رفته و تکون‌های عجیبی می‌خوره.
‫اوه، فکر کنم شیمیایی زدن!
‫سر منم اومده!
‫ببین، ببین، ما داریم لبخند می‌زنیم.
‫لبخند چیه؟
‫حالش رو ببر. ‫حس خوبیه، نه؟
‫آره.
‫اوه، این چیزا واسم ناآشناست.
‫- میدونم. ‫- آره.
‫خیلی‌خب، بگیرش.
‫للوید!
‫وقتشه تو رو آتیش بزنم...
‫للوید!
‫للوید، حالت خوبه؟
‫آره، آره! ‫فکر کنم دستم درد می‌کنه.
‫وضعش بده؟
‫- وای! ‫- نمی‌خوام نگاه کنم.
‫به گمونم خوب میاد.
‫از یک تا ده ‫چقدر وضعش بده؟
‫اوه، می‌تونم بگم...
‫هفت ممیز دستت قطع شده.
‫دستم چی؟ ‫یه بار دیگه بگو.
‫فقط نگاش نکن.
‫پایین گردن‌ت رو نگاه نکن.
‫صورتت رو اینجوری نکن. ‫چرا صورتت رو اینجوری می‌کنی؟
‫فقط...
‫باید بالا بیارم. ‫حال بهم زنه.
‫باید نگاه کنم؟
‫نگاه کردم! من دست ندارم! ‫من دست ندارم! نه!
‫بهت که گفتم وضعش بده.
‫آه! این بدتر از چیزی که...
‫تصور می‌کردم! ‫خیلی بده!
‫حالت خوب میشه. ‫بذار به مامانت پیام بدم.
‫یایا، نه! من بهت احتیاج دارم! ‫پیشم بمون!
‫الآن پیشم بمون، باشه؟ ‫یه کاری بکن.
‫خیلی‌خب، مشکلی نیست.
‫چه شکلیه؟
‫مثل دست چپم می‌مونه ‫ولی دست راستمه.
‫اوه، آره، درسته.
‫خیلی‌خب، همگی، برین...
‫پخش بشین و دست للوید رو پیدا کنین.
‫مثل دسته‌ی فنجون می‌مونه.
‫فقط آستین سیاه و یه چیز سبز روشه.
‫وقتی بیینیدش می‌فهمین.
‫این دست للوید، محض رضای خدا.
‫- شبیه اینه؟ ‫- نه.
‫خیلی‌خب، بذار این دست رو امتحان کنیم.
‫اون یه پاست.
‫تا حالا یه دست داشتی که لگد بزنه؟
‫- می‌تونه باحال باشه. ‫- نمی‌تونم بگم داشتم.
‫هی، این یکی چطوره؟
‫این یه شمشیره. ‫این یه شمشیره!
‫اوه پسر، یه بازوی شمشیری داشته باشی. ‫چقدر خوب میشه!
‫می‌دونی، ایده‌اش...
‫خیلی باحال‌تر از واقعیته.
‫اوه اوه، صبر کن. ‫یه لحظه صبر کن. پیداش کردم!
‫- بفرما! ‫- خیلی‌خب.
‫می‌خوام این دست رو برگردونم سر جاش.
‫خیلی‌خب، صبرکن، صبرکن، صبرکن.
‫اما فقط یه لحظه درد می‌کنه، درسته؟
‫فقط یه لحظه درد می‌کنه؟ ‫نه!
‫تا یه مدتی درد می‌کنه.
‫کی این اطلاعات غلط رو بهت داده؟
‫خیلی‌خب، خیلی‌خب. ‫خیلی‌خب.
‫فقط انجامش بده، فقط انجامش بده. ‫فقط انجامش بده.
‫خیلی‌خب، تا 12 میشمارم.
‫نه، نه، نه، نه. ‫نمی‌خوام تا 12 باشه.
‫بذار تا سه باشه.
‫باشه، سه.
‫یک.
‫دو...
‫آه! ای کاش مامانت اینجا بود ‫که این کارو انجام بده.
‫داری منو میُشی. ‫انجامش بده.
‫خیلی‌خب. ‫یک...
‫دو...
‫سه...
‫وای.
‫بنظر...
‫خوب...
‫بنظر خوب میاد.
‫تو اینکارو کردی، دست منو جا انداختی.
‫مثل یه بابای واقعی.
‫تو...
‫تو منو بابا صدا کردی؟
‫آره.
‫وای! فکر کنم... ‫فکر کنم همینکارو کردم.
‫واقعاً دارم کارای باباها رو انجام میدم.
‫درسته؟
‫لوید، زودباش! ‫باید از اینجا بریم!
‫- یالا! ‫- فرار کن! فرار کن!
‫بچه‌ها، باید بریم.
‫- عجله کن! عجله کن! ‫- یالا!
‫بیاین حرکت کنیم.
‫یالا بچه‌ها! ‫بزن بریم!
‫باورم نمیشه کار کرد.
‫معبد، الآن میایم سراغت.
‫هی، للوید
‫بذار بهت نشون نشون بدم چطوره با این پرواز کنی.
‫دستات رو بذار روی موقعیت ساعت ده و دو.
‫من همیشه این جور ماشین‌ها رو میسازم و میرونم.
‫بنظرم مشکلی ندارم.
‫اوه باشه. آره، احتمالاً حق با تو باشه.
‫ام. چی...
‫چی گفتی؟ ‫ده و چند؟
‫- اوه، دو! ده و دو. ‫- دو. دو.
‫- آره، فقط ده و دو. ‫- باشه، خیلی‌خب، خیلی‌خب.
‫یه جورایی این...
‫- قاعده‌ی رانندگیه. ‫- خوبه که می‌دونم.
‫و یادت نره آینه رو چک کنی.
‫واسه دیدن پشت سرت.
‫و همه‌جا نقطه کور داری.
‫آینه بررسی شد.
‫چشمات رو باز کن.
‫باید فقط جلوت رو نگاه کنی.
‫گرفتم، ممنون.
‫می‌خوای یه امتحانی ازش بکنم؟
‫البته، حتماً. ‫بذار ببینیم چیکار می‌تونه بکنه.
‫باشه.
‫آره!
‫خیلی‌خب، کافیه!
‫- خیلی سریع بود. ‫- خوشت نیومد؟
‫منظورم اینه که، خوشم اومد. ‫اگه من رانندگی می‌کنم...
‫- مشکلی باهاش نداشتم. ‫- حتماً، حتماً.
‫درسته. من یکم ترسیدم. ‫تو نترسیدی؟
‫ام، آره. ‫نمی‌خوام دروغ بگم
‫شاید بهتر باشه ‫زره‌م رو عوض کنم
‫ازت می‌خوام...
‫یه خورده تخته گاز بری.
‫باشه، باشه. ‫گرفتم، گرفتم.
‫کارت حرف نداره، رفیق. ‫سرعتش خیلی زیا... بُز!
‫بُز، بُز، بُز!
‫همه حالشون خوبه؟
‫- نه راستش. ‫- هان؟
‫نظاره گر باشین، معبد بنیانگذار سرما.
‫سوخت هلیکوپتر باعث بی‌ثباتی کل این منطقه شده.
‫و من کسی رو مقصر نمی‌دونم...
‫ولی اگه یه دفعه دیگه اون بُز رو ببینم
‫من و اون باهام حرف می‌زنیم.
‫و می‌تونی حدس بزنی...
‫چه کلمه‌ی چهار حرفی می‌خوام بهش بگم. ‫[لعنت]
‫و منظور من بُز نیست.
‫حرف اولش رو بهمون بگو.
‫این جدیدترین بدترین جاییه که تا حالا بودم.
‫من مدت زیادی اینجا بودم ‫و حرفم رو باور کنید...
‫بهتر از این نمیشه.
‫صبر کن ببینم ‫پس تو اینجا رو به خاطر داری؟
‫کی...
‫محل زندگی بچه‌گیش رو به خاطر نداره؟
‫آره، اینجا خیلی بی‌ثباته....
‫منم بخاطر امنیت بیشتر رفتم به یه کوه آتشفشان.
‫خب، بریم؟
‫نزدیکم بمونید.
‫شما رو از این محیط خطرناک عبور میدم...
‫اوه ببنید، کلید برق.
‫دستشویی دارین ازش استفاده کنم؟
‫نه.
‫میوه‌ی تازه!
‫- بالأخره غذا پیدا کردیم! ‫- دارم از گرسنگی می‌میرم!
‫آی! فکر کنم دندونم شکست.
‫آره، پدر و مادرم ‫از میوه‌ی پلاستیکی خوششون میومد.
‫وای! ‫این عکسای قدیمی رو ببینید.
‫اینو ببین!
‫آی! خیلی خوشگلن!
‫ریش اون بچه رو ببین!
‫منظورم اینه که، استاد وو ‫مثل یه آدم خیلی پیر می‌مونه.
‫حتی اون موقع هم تو رو شکستت میداده.
‫حالا هر چی.
‫یالا، بیاین بریم اسلحه‌ی نهایی نهایی رو پیدا کنیم.
‫صبر کن.
‫این... این تویی.
‫و اون...
‫زن آژدهای آهنی.
‫قهرمان من!
‫آره، زن ژدهای آهنی
‫«اکا»، مامان للوید.
‫صبرکن. چی؟
‫مامانم یه نینجا بوده؟
‫درسته.
‫اون بهترین نینجای مبارزی بود ‫که تو عمرم می‌دیدم.
‫اولین باری که دیدمش رو یادمه.
‫توی یه جنگ خونین بودم.
‫داشتم دهکده‌های آرام رو...
‫با ارتش اسکلتیم ‫غارت می‌کردم
‫وقتی اون ملکه‌ی جنگجویی زیبا رو
‫توی جمعیت شلوغ میدون جنگ دیدم
‫داشت به خوبی مبارزه می‌کرد.
‫حتی با وجود کُشتن افرادم...
‫نمی‌تونستم ازش چشم بردارم.
‫زبونم بند اومده بود.
‫با تمام شجاعت بهش نزدیک شدم.
‫ازش خواستم باهام مبارزه کنه.
‫اونم گفت "باشه."
‫و بذار بهت بگم، للوید.
‫وقتی چشمامون بهمدیگه افتاد ‫برق میزد.
‫عاشق شدن در مبارزه‌ی اول بود!
‫من و مادرت زوج واقعاً قوی بودیم.
‫فکر کردم باهمدیگه جهان رو تصرف می‌کنیم.
‫شادترین لحظات زندگیم بود.
‫صبرکن ببینم. ‫صبر کن ببینم.
‫اگه شما اینقدر خوشحال بودیم ‫پس چرا ما رو ول کردی؟
‫قضیه‌اش...
‫پیچیده‌اس.
‫یه روز، اومدیم بالا نینجاگو.
‫به مادرت گفتم
‫که می‌خوام آینده‌ی پسرمون رو...
‫روی خاکستر اون شهر بسازم.
‫اما اون لحظه بود که مادرت فهمید...
‫زندگی به عنوان یه جنگجو...
‫زندگی نبوده...
‫که واسه تو می‌خواسته.
‫سعی کردم تغییر کنم.
‫اما نشد.
‫و قبل از اینکه بفهمم...
‫اون رفت...
‫و توئم با خودش بُرد.
‫للوید، مامانت آدم خوبیه.
‫اون به خاطر تو...
‫ازم می‌خواست عوض بشم.
‫هیچوقت نباید می‌ذاشتم از پیشم بری.
‫لوید! ‫ما سلاح نهایی نهایی رو پیدا کردیم!
‫اینجاست، توی اتاق خواب!
‫ما فکر می‌کنیم توی اون جعبه باشه.
‫بازش کن، بازش کن، بازش کن!
‫وای!
‫ عجب چیزای آشغالی.
‫شاید یه چیز مهمتر زیرش باشه.
‫ این آخر آخر ناامیدیه.
‫- درسته. ‫- نه. صبرکن.
‫هر کدومشون مال قدرت‌هامونه.
‫آتیش.
‫وای!
‫زمین.
‫این سنگ رو ببین!
‫- و آب ‫- اچ2، اوه آره.
‫و یخ.
‫عالیه.
‫ و رعد و برق.
‫آه!
‫و منم... سبز هستم.
‫اما واسه شماها خیلی خوشحالم.
‫آره.
‫می‌دونی، للوید
‫بعد از این همه وقتی که با تو بودم
‫و فهمیدم که چه جنگجوی نینجای عالی هستی
‫خب؟
‫می‌دونی، فهمیبدم که...
‫لازم نیست باهمدیگه بجنگیم
‫وقتی می‌تونیم در کنار هم بجنگیم.
‫واقعاً؟
‫آره.
‫للوید، میشه باهام برگردی نینجاگو
‫به عنوان یه پدر و...
‫ژرنال شماره‌ی یک؟
‫صبرکنف چی؟ ‫تو...
‫ژرنال شماره‌ی یک‌ت؟
‫دقیقاً.
‫اما همین‌الآن گفتی که از تنها گذاشتنم ‫چقدر پشیمونی.
‫چون تو ژرنال شماره‌ی یک عالی شدی.
‫ما تیم فوق‌العاده‌ی میشیم، للوید.
‫تو، من، سلاح نهایی نهایی.
‫کسی جلودارمون نمیشه.
‫نه. من نمی‌خوام زرنال شماره‌ی یک‌ت باشم.
‫اما تصورش رو بکن. ‫می‌تونیم باهم به نینجاگو فرمانروایی کنیم.
‫همراهم بیا، للوید.
‫زمان زیادی از دست دادیم که باید جبران کنیم!
‫و از اونجایی که دیگه لازم نیست به شهر حمله کنم
‫دیگه هیچکس از تو متنفر نمیشه.
‫و من هیچوقت تولدت رو فراموش نمی‌کنم
‫چون هر روز تولدت رو جشن می‌گیریم!
‫و به تمام چیزایی فکر کن ‫که می‌تونم بهت نشون بدم.
‫بستن کراوات، دوچرخه سواری ‫تصرف کردن یه شهر.
‫و اگه الآن بریم
‫می‌تونیم سلاح نهای نهایی رو ‫روی میثاورا امتحان کنیم.
‫و باهمدیگه نینجاگو رو فتح می‌کنیم. ‫یالا!
‫باباف خواهش می‌کنم اینکارو نکن.
‫باهام برگرد نینجاگو ‫و اونا رو نجات بده.
‫- چی؟ ‫- یه قهرمان میشی.
‫اما من اینطوری نیستم، للوید.
‫مردم هیچوقت منو به عنوان یه قهرمان نمی‌بینن.
‫اما لازم نیست اینطوری باشه.
‫فرصت هست که تغییرش بدی.
‫منم نمی‌خواستم اینطوری باشه
‫اما الآن اینجاییم.
‫بابا خواهش می‌کنم. ‫نرو.
‫اگه اون موقع نتونستم تغییر کنم
‫چی باعث شده فکر کنی ‫الآن می‌تونم تغییر کنم؟
‫نه، نه.
‫- بس کن! ‫- نه، نه، نه!
‫- برو عقب! ‫- امکان نداره!
‫هی، اون خواهرمه!
‫- از روی صورتم بیا پایین! ‫- بوم!
‫- گرفتمش! ‫- برشگردون!
‫می‌تونم کمکت کنم. ‫می‌تونم باهم اینکارو بکنیم.
‫اگه جعبه رو بهم بدی ‫می‌تونیم در موردش حرف بزنیم.
‫نمی‌تونم. ‫میذاری میری.
‫- گرفتمش! ‫- مراقب باش!
‫- کول! ‫- گرفتمش! تلاش خوبی بود.
‫مثل بازیکنای بسکتبال شدیم.
‫هی!
‫- اینجا، اینجا! ‫- از سر راهم برو کنار.
‫لوید، بگیرش!
‫- فرار کن، لوید! فرار کن! ‫- می‌گیرمش!
‫می‌گیرمش! ‫می‌گیرمش!
‫قابل پیش‌بینی بود ‫اما مایه تأسفه.
‫لعنتی.
‫اوه لوید.
‫بابا.
‫باید بهت نشون می‌دادم چطوری بگیری.
‫نه!
‫بعداً می‌بینمت، لوید!
‫از سر راه برید کنار! ‫همچی داره خراب میشه1
‫ما اون قطعات رو نداریم.
‫آرهف حتی ماشین‌هامون رو هم نداریم.
‫ما به فنا میریم!
‫- اوه نه! ما قراره بمیریم. ‫- چیکار کینم؟
‫احتمال زنده موندنمون 0 درصده.
‫از راه درست برو تا آرامش درونی‌ت رو پیدا کنی.
‫اون گفت آرامش درون؟
‫قدرت در داخل توئه.
‫آرامش درونی؟
‫آمارمش درون‌ت رو پیدا کن.
‫آرامش دورن! ‫آرامش درون!
‫بچه‌ها. بچه‌ها. ‫ما به اون قطعات نیازی نداریم.
‫سلاح نهایی نهایی در داخل خودتونه.
‫- چی؟ ‫- آره، قدرت دست شماست.
‫از تو ببینیدش.
‫قدرت درون‌تون رو بدست بگیرین و بدینش بیرون.
‫من به همه‌تون ایمان دارم.
‫نیا، تو می‌تونی آب درست کنی.
‫کای، تو می‌تونی آتیش درست کنی.
‫خیلی‌خب، من می‌تونم آتیش درست کنم.
‫قدرت درون همه‌تونه.
‫حالا ذهن‌تون رو آروم کنین. ‫تمرکز کنین.
‫قدرت‌تون رو جمع کنین.
‫فقط به زمین، آتیش، آب و یخ فکر کنین.
‫و تو جی، رعد و برق بزن، پسر. ‫یالا!
‫جی، تو قدرتش رو داری!
‫بگین "من قدرتش رو دارم!"
‫من قدرتش رو دارم!
‫کارت عالی بودف کول. ‫برو، برو، برو!
‫من قدرتش رو دارم!
‫منم قدرتش رو دارم.
‫بیا. ‫یالا، عجله کنین.
‫حالا چی؟
‫- کای، نوبت توئه. ‫- باشه.
‫من قدرتش رو دارم!
‫فکر کنم بدترش کردم!
‫بپر، لوید. ‫بپر.
‫استاد وو؟
‫بچه‌ها، من صدای مُرده‌ها رو میشنوم
‫و استاد وو میگه بپرین.
‫پرش خوبی بود، شاگردانم.
‫استاد وو.
‫شما زنده‌این!
‫البته. ‫من استاد نینجا هستم
‫که روی کوه‌ها زندگی می‌کنه
‫و هر دفعه خودش رو مُرده نشون میده.
‫- وای! ‫- واقعاً؟
‫نه. فکر کردم مُردنم
‫باعث میشه ‫بیشتر بهم گوش بدین.
‫و حق با من بود.
‫استاد وو، ما عناصر قدرت‌هامون رو پیدا کردیم.
‫و همش بخاطر ناامید نشدن لوید ‫از تمیرنات‌مون بود.
‫لوید ما رو نجات داد.
‫همچنین اون جمله‌ی رمز دارتون رو ‫معنی کرد.
‫لوید، خیلی بهت افتخار می‌کنم.
‫تو به دوستات کمک کردی.
‫و این تو رو یه استاد نینجای واقعی می‌کنه.
‫حالا بریم شهر رو از دست اون ‫گربه‌ی گنده نجات بدیم.
‫ایول!
‫این گربه داره همچی رو نابود می‌کنه.
‫وقتی به نینجاها نیاز داریم ‫اونا کجان؟
‫باید شهر رو تخلیه کنیم!
‫فرار کنین! فرار کنین!
‫هی نینجاگو
‫گارمدان برگشته!
‫ژرنال‌ها، هر کی جلوم رو گرفت متوقفش کنید.
‫بله، قربان.
‫وای، کشتی سرنوشته.
‫همیشه می‌خواستم بهش شلیک کنم.
‫حمله کنین!
‫تیم آلفا، داریم میریم.
‫مهمون داریم. ‫سفت بچسبین.
‫هی، کجا رفتن؟
‫خیلی‌خب، نینجاها، دنیالم بیاین.
‫نینجاها، برین!
‫- آره! ‫- آره!
‫نیا، ما باید هر چه سریع‌تر به گارمدان و اون گربه برسیم.
‫باشه.
‫خیلی‌خب، هیولا.
‫آماده شو که خشم سلاح نهایی نهایی رو حس کنی.
‫همم؟
‫اومدن.
‫یالا! ‫بزن بریم!
‫دنبال نیا برین.
‫بگیر.
‫چی؟
‫- زین، اینارو منجمد کن. ‫- دریافت شد.
‫کای، یکم دود درست کن.
‫آره، عزیزم! ‫برو!
‫کجا رفتن؟
‫هیچجا نمی‌تونم ببینمشون.
‫خیلی‌خب، این چطوره؟ ‫ها!
‫این چیزا کار نمی‌کنن.
‫جی، الآن نوبت توئه، رفیق.
‫دریافت شد.
‫بیاین بترکونیم!
‫هی گربه، برو عقب!
‫من گارمدان هستم، بچه.
‫من بزرگ‌ترین جنگجوی...
‫یه نفر کمکم کنه!
‫- بابا؟ ‫- خواهش می‌کنم!
‫آفرین، نینجاها!
‫هورا!
‫گربه گارمدان رو خورد!
‫حالا تنها کاری که باید بکنیم شکست دادن گربه‌اس
‫و نینجاگو نجات پیدا می‌کنه.
‫- بگیرینش! ‫- اون هیولا رو بگیرین!
‫با اون قدرت‌های باحال‌تون ‫اون گربه رو از بین ببرین.
‫للوید! ‫خواهش می‌کنم کمکم کن!
‫اوه، می‌تونم از آتیشم استفاده کنم. ‫ولی زیاده رویه؟
‫یا می‌تونم با آبم اونو خیس کنم
‫گربه‌ها از آب متنفرن.
‫حق با توئه، استاد وو.
‫من فقط می‌تونم راهی رو برم...
‫که پسر گارمدان می‌تونه بره.
‫اوه خدای من!
‫نینجای سبز لوید گارمدان‌ـه؟
‫لوید.
‫تنها کاری که باید بکنیم ترسوندن میوثرا بود ‫و بعدش برنده می‌شدیم.
‫- نه. ‫- چی؟
‫آه، لوید
‫کجا میری؟
‫لوید؟ ‫برگرد.
‫بیا، بچه گربه.
‫آره، بیا اینجا.
‫لوید، نه!
‫چیزی نیست. ‫از پسش برمیاد.
‫چه بچه گربه‌ی خوبی.
‫چیزی نیست. ‫آره، چیزی نیست.
‫آره، آره ‫چه بچه‌ گربه‌ی خوبی.
‫چه بچه گربه‌ی نازی.
‫همچی روبراه میشه.
‫هی. می‌دونم.
‫می‌دونم، نمی‌خواستی همچی رو خراب کنی.
‫وقتی مردم تو رو می‌بینن
‫مثل یه هیولا نگات می‌کنن.
‫اما من اینو می‌دونم
‫تو احساس ترس و تنها بودن داری.
‫ این حس رو می‌شناسم.
‫که در موردت قضاوت اشتباه بکنن.
‫فقط خواستم بگم که تو رو می‌بخشم.
‫و...
‫متأسفم.
‫وقتی گفتم "ای کاش تو پدرم نبودی"
‫از ته دل نگفتم.
‫چیزی که باید می‌گفتم
‫ای کاش این همه باهم دعوا نمی‌کردیم
‫ای کاش می‌تونستم وقت بیشتری باهات بگذرونم.
‫و بعدش می‌تونستی ببینی
‫چه کشیدم
‫اما تو پیشم نبودی.
‫ای کاش می‌تونستیم اون زمان رو برگردونیم و...
‫من بابام رو می‌خوام. ‫من فقط بابام رو می‌خوام.
‫اوه! ‫وای!
‫بابا!
‫- حالت خوبه؟ ‫- آره، خوبم.
‫تو زنده‌ای!
‫پسرم؟
‫بله؟
‫تمام اون حرفا رو از ته دل گفتی؟
‫به اون گربه؟
‫تمامش رو.
‫خب، منم مطمئنم که...
‫گربه هم یه همچین حسی داره.
‫باابا؟ ‫داری گریه می‌کنی؟
‫نه!
‫به گربه حساسیت دارم!
‫- لوید! ‫- مامان!
‫بذار نگات کنم! بذار نگات کنم! ‫صدمه دیدی؟
‫بذار پاها و انگشتات رو ببینم.
‫خیلی‌خب، هنوزم پاه‌ها و انگشتات رو داری. خوبه.
‫- همچی مرتبه؟ ‫- خوبم.
‫لوید، خیلی نگرانت بودم.
‫مامان. مامان، صبرکن!
‫متأسفم.
‫عیبی نداره. ‫فقط...
‫خوشحالم که حالت خوبه.
‫نه، مامان. ‫واقعاً متأسفم.
‫من قدر تو رو ندونستم.
‫تمام کاری که می‌کردی حمایت از من بود.
‫منه واقعی.
‫آدمی که از درون هستم.
‫اوه.
‫واقعاً متأسفم، مامان.
‫خیلی دوست دارم.
‫منم دوست دارم.
‫بیاین جلو. ‫منم بغل کنین.
‫باشه. عیبی نداره.
‫دو نفر دیگه منو بغل می‌کنن.
‫عمو وو
‫حالا فهمیدم چرا می‌خواستی نینجای سبز باشم.
‫اوه، واقعاً؟
‫آره.
‫سبز رنگ زندگیه.
‫سرچشمه تمام چیزای زنده
‫و همه رو به هم وصل می‌کنه.
‫جوری که من نینجاها رو به هم وصل کردم.
‫سلام!
‫یا جوری که خانواده‌م رو بهم وصل کردم
‫حالا چه باهم باشیم چه نباشیم.
‫بعضی از قدرت‌ها رو نمی‌تونی ببینی
‫اما اونا جزو مهم‌ترین قدرت‌ها هستن.
‫لوید یه قهرمان بود.
‫داری با کی حرف می‌زنی؟
‫اون گارمدان و خانواده‌اش رو نجات داد.
‫ما همینجا ایستادیم.
‫و همینطور کل شهر نینجاگو.
‫کجا داری میری؟
‫حتی میوثرا رو به عنوان یه چیز خوش یومن قلم داد کردن.
‫خیلی نرمه! ‫دوستش دارم.
‫وو، برگرد.
‫کوکو و نیا یه مدرسه باز کردن
‫تا ژرنال‌های کوسه‌ی قبلی رو آموزش بدن.
‫و گارمدان یه چیز خیلی مهم به لوید نشون داد.
‫هی، بگیر!
‫وای.
‫و لوید به همه یاد داد
‫حتی اگه فرق داشته باشی
‫بازم می‌تونی کارای بزرگ بکنی.
‫وای!
‫یعنی الآن من یه نینجام؟
‫نه.
‫تنها کاری که کردی گوش دادن به داستان بود.
‫این تو رو یه جنگجوی عالی نمیسازه.
‫اوه، واقعاً؟
‫باشه، باشه، باشه.
‫ببین، واسه استاد شدن
‫نیاز به تمرین، استعداد، سخت کوشی...
‫شجاعت و...
‫وای.
‫خوبه.
‫تمرین‌های تو از همین‌الآن شروع میشه.
‫وای.
‫میشه گربه رو هم بیاریم؟
‫نه.
‫خیلی‌خب، بچه‌ها.
‫باید یه چیز دیگه هست که باید ‫به نینجاهاتون نشون بدم.
‫بایستید، حاضرین؟
‫رقص مرگبار.
‫عالی بود.
‫ جکی چان!
فیلم ادامه دارد
..:: کانال تلگرام و اینستاگرام بلبل جان ::.. .:: telegram: @bollbolljan ::. .:: instagram: @bollbolljan_Com ::.
بلبل جان مرجع دانلود رايگان فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده .:: www.bolboljan.net ::.