‫♪ یوهو، یوهو، یوهو ♪
‫♪ یوهو ♪
‫ایالت میشیگان، رویال وودز ‫22 سال قبل
‫♪ یوهو، یوهو، یوهو ♪
‫♪ یوهو ♪
‫♪ مثل همۀ روزهای دیگه از خواب پا شدم ♪
‫♪ یه روز جدید با همون نور خورشید همیشگی ♪
‫♪ یوهو ♪
‫♪ با ضربی که دارم باهاش طبل می زنم رقصیدم ♪
‫♪ چون خیلی امیدوار بودم، پریدم روی هوا ♪
‫♪ یوهو ♪
‫♪ قلبم وایستاد و ندیدم داری میای ♪
‫♪ احساس کردم که نفسم بند اومد♪
‫♪ ممکنه به مسیری بکِشونتش ♪ ‫♪ که هر اتفاقی توش ممکنه بیفته ♪
♪ و فکر می کنم تو هم عین منی ♪
♪ یو هو هو ♪
♪ زمان منجمد شد ، چشمام باز شد ♪
♪ من دنیامو اینطوری می گذرونم ♪
♪ فقط یه قدم مونده ♪
♪ این فقط سهل انگاری سرنوشته ♪
♪ تو هیچ وقت نمی دونی ♪ ♪ چطوری می تونیم اثر بخش باشیم ♪
♪ می تونی ماشینو تو جاده کنترل کنی ♪ ♪ در حالی که هر اتفاقی ممکنه براش بیفته ♪
‫♪ تصورات ذهنیمون به مرور زمان تغییر می کنن ♪
‫♪ و بزرگتر از اونی که تصورش رو می کردیم می شن ♪
♪ در حال حاضر چیزی ♪ ♪ تغییر نخواهد کرد ♪
‫♪ زندگی پر سر و صدا بهتره ♪
‫♪ یوهو ♪
‫آخی!
‫♪ یوهو ♪
‫♪ - دیگه راه برگشتی نیست ♪ ‫- یوهو! آخ جون!
‫♪ زندگی پر سر و صدا بهتره ♪
‫♪ مهم نیست کجا کنار هم باشیم ♪ ‫♪ همونجا حس خونه رو می ده ♪
‫♪ کاش از اول می دونستیم که ♪ ‫♪ جمعیت بیشتر همیشه بهتره ♪
‫♪ الان چیزیش رو عوض نمی کنیم ♪
‫♪ زندگی پر سر و صدا بهتره ♪
‫♪ - یوهو ♪ ‫♪ - خانۀ لاود ♪
‫- ♪ یوهو، یوهو، یوهو ♪ ‫- ♪ خانۀ لاود ♪
‫♪ زندگی پر سر و صدا بهتره ♪
‫♪ توی خونۀ پر سر و صدا، توی خونۀ پر سر و صدا ♪
‫♪ یوهو ♪
‫♪ خانۀ لاود ♪
‫فیلم!
..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫خیلی خب، لیلی. ‫من 6 صبح بیدارت نکردم که فقط بازی کنی.
‫وقت یه درس دیگه برای اینه که ‫چطوری توی یه خانوادۀ بزرگ زنده بمونی.
‫درس شمارۀ 374...
‫صبحونۀ بوریتوی شنبه ها!
‫بوریتو!
‫حالا که دندون داری،
‫حتماً دلت می خواد یکی از ‫صبحونه های بوریتوی معروفِ بابا رو تنهایی بخوری.
‫- لیلی! ‫- دقیقاً مثل خواهرهات.
‫خواهرها.
‫پس یعنی سر میز غذاخوری، ‫تو در برابر اونایی.
‫- اوه اوه. ‫- نگران نباش.
‫چون برادر بزرگت، مَردی با نقشه ـست.
‫حق امتیازش مال خودمه.
‫و نقشۀ امروز...
‫اینه که قبل از بیدار شدن خواهرهامون ‫به اون بوریتوها برسیم.
‫همین الان بوشون میاد.
‫خیلی خب، لیلی، وقت رفتنه.
‫حالا تو فقط باید نگاه کنی و یاد بگیری،
‫چون این اطراف، هیچکس باهوش تر از لینکلن لاود...
‫نیست.
‫تلاش خوبی بود، لینکلن.
‫ولی تو تنها کسی نیستی که ‫یادش بود امروز صبحونۀ بوریتوی شنبه ـست.
‫آخ جون! بوریتو!
‫لینکلن!
‫نکتۀ مهم توی نقشه داشتن اینه که ‫همیشه یه نقشۀ دوم داشته باشی.
‫نقشۀ دوم!
‫♪ بوریتوهای داغ ♪
‫♪ بوریتوهای داغِ داغ ♪ ‫♪ یه رقص کوچولو بکنید و پاهاتون رو تکون بدید ♪
‫سلام! صبح بخیر، لینکلن. ‫سلام، لیلی.
‫بوریتوتو!
‫درسته، عزیزم. ‫بوریتوتو!
‫ببینم، بقیۀ خواهرهاتون کجان؟ ‫خیال کردم صدای پایین اومدنشون رو شنیدم.
‫جدی؟
‫اوه اوه.
‫بوریتو!
‫ببخشید، لیلی. ‫خیر سرم می خواستم نگاه کنی و یاد بگیری.
‫نقشۀ دوم!
‫شاگرد خودش استاد شده.
‫«لولا»، اگه می خوای به موقع به ‫تکخوانیت برسی باید همین الان بریم.
‫جشنوارۀ علوم منو یادت نره!
‫من «مسابقۀ مرگِ مُرده شورهای جوان» دارم.
‫من باید برم ایستگاه تعمیرِ ماشین های مسابقه ای.
‫بازی های حذفی فوتبال.
‫- مهمونی جوک گویی! ‫- مسابقۀ گیتارزنی منو یادت نره!
‫همه ـتون امروز فعالیت دارید؟
‫من ندارم.
‫فقط نمایش مُد لباسم رو دارم.
‫اونم فعالیته، عزیزم.
‫ما برای همچین چیزی حاضر نیستیم. ‫این یه فاجعۀ به تمام عیاره.
‫چیکار کنیم؟ ‫فقط هول نکنید. هول نکنید.
‫هول نکنید!
‫همگی خونسرد باشید. ‫بسپاریدش به من.
‫یه درس دیگه، لیلی.
‫اینکه به خانواده ـت کمک کنی ‫همیشه مهم تر از اینه که ازشون باهوش تر عمل کنی.
‫خیلی خب، لاودها. بریم، بریم، بریم.
‫- لوری، چوگان های گلف. ‫- ممنون.
‫- لنی، مِتر خیاطی. ‫- ممنون، لینکلن.
‫- لونا، گیتار. ‫- ممنون داداش.
‫- لین، توپ فوتبال. ‫- ایول!
‫لوآن، مرغ پلاستیکی.
‫- لوسی، نقاب سیاه. ‫- ممنون.
‫- لولا، چوبدستیِ شعله ور. ‫- ممنون.
‫- لانا، جعبه ابزار. ‫- ممنون، لینکلن.
‫- لیسا، آمونیم دیکـ... ‫- دیکرومیک! ممنون، برادر جان.
‫- خیلی خب، همه چیز رو دادیم؟ ‫- آره، برای رفتن آماده ایم.
‫مامان، بابا، یه چیزی رو یادتون رفت.
‫عه، ببخشید عزیزم.
‫خیلی خب، اول کجا بریم؟
‫- زمین مسابقۀ ماشینی. ‫- زمین فوتبال!
‫بابا، اول به محل لوری می رسیم. ‫برو راست.
‫- آفرین، لوری! ‫- ضربۀ مستقیم به سوراخ!
‫ضربۀ مستقیم به سوراخ.
‫میشه لطفاً یه نفر اینو یه دقیقه بگیره؟
‫من می گیرم.
‫بعدش به لنی می رسیم.
‫برو چپ. یه میانبر بلدم.
‫فوق العاده ـست.
‫باید بریم.
‫- بعدی کیه؟ ‫- نوبت لوناست.
‫آفرین، لونا!
‫آره، لونا!
‫ممنون، داداش.
‫برید، برید، برید.
‫چرا جوجه از زمین بازی رد شد؟
‫تا از سرسره سُر بخوره!
‫یوهو!
‫- آهای، لینکلن. ‫- من می گیرمش.
‫شوت می کنه!
‫گل می زنه!
‫لینکلن، بگیرش.
‫اوف! گرفتمش. لعنت بهش.
‫[مُرده شورهای جوان]
‫لینکلن.
‫بعدی تویی، لولا.
‫- نه! دستت رو بکِش. ‫- آخ!
‫یالا، باید به مسابقۀ لانا برسیم.
‫یوهو!
‫لینکلن، اینو نگه دار.
‫لیسا، نوبت توئه.
‫لیسا! لیسا! لیسا!
‫♪ ما خانوادۀ لاود هستیم ♪ ‫♪ پر سر و صدا و پر افتخار ♪
‫♪ ما خانوادۀ لاود هستیم ♪
‫آخ! تموم شد. ‫ممنون، لینکلن.
‫واقعاً خوب بلدی که خانوادۀ لاود رو ‫بدون مشکل اداره کنی، بچه جون.
‫♪ ما خانوادۀ لاود هستیم ♪ ‫♪ پر سر و صدا و پر افتخار ♪
‫♪ ما خانوادۀ لاود هستیم ♪
‫آره، لاودها خیلی پر سر و صدا هستن.
‫عزیزم، بیا یه عکس از بچه هامون ‫با دیوار افتخارِ لاودی بگیریم.
‫عه، فکر خیلی خوبیه. ‫همه جام هاشون رو بگیرن دستشون.
‫- از رُخ خوبم بگیرید. ‫- جفت رُخ هام خوبن.
‫- آره! ‫- نمی دونم پیدا هستم یا نه، ولی...
‫- از رُخ بانمکم عکس بگیرید. ‫- آهای! مراقب باشید.
‫خیلی خب، همگی یه کم به هم بچسبید.
‫خواهرها!
‫آهای بچه ها، وایستید منم بیام.
‫- نگاه کن، خواهرهای لاود هستن. ‫- هیچکس مثل اون دختره، چوبدستی پرت نمی کنه.
‫اون عمو جکِ منو مومیایی کرد.
‫کاش خانوادۀ من هم مثل اونا با استعداد بود.
‫- سلفی! ‫- میشه یه امضا بدی؟
‫سر و صدا دیگه بسه. «اسکوت» از اینجا میره!
‫آهای! اگه میخوای سوار این بشی ‫باید پول بدی، پسر جون.
‫صبر کنید! آهای؟ آهای، بچه ها.
‫منم می خوام توی عکس باشم.
‫وای، حتماً خیلی به دخترهاتون افتخار می کنید.
‫- کاملاً حق با شماست. ‫- اونا خیلی خاصن.
‫جام نداشته باشی، عکس نمی گیری.
‫بی عُرضه!
‫- حدس بزنید چی شده. قراره برم توی روزنامه. ‫- اون خانمه می خواد مصاحبۀ تلویزیونی بگیره.
‫- بیشترین لایک های عمرم رو می گیرم. ‫- منم همینطور.
‫- خیلی باحاله! ‫- آره.
‫بریم خونه و این جام ها رو در معرض دید بذاریم.
‫کاش همه فکر می کردن که منم خاصم.
‫♪ می گن اهمیتی نداره که... ♪
‫♪ قیافه ـت چطور باشه یا کجا بوده باشی ♪
‫♪ پس چرا من صدتا لایک لازم دارم ♪
‫♪ تا حس کنم که همرنگ جماعتم ♪
‫♪ احتمالاً اگه تک فرزند بودم... ♪
‫♪ انقدر کار برام سخت نبود ♪
‫♪ ولی وقتی با ده تا سوپر استار زندگی می کنی ♪
‫♪ به همین راحتی نمیشه برنده شد ♪
‫♪ ایکاش می تونستم... ♪
‫♪ یه آدم فوق العاده باشم ♪
‫ ♪ ولی من خودمم ♪ ‫[در این مکان دلسوزی به حال خود ممنوع است]
‫[آواز خوندن هم ممنوع]
‫♪ و این خیلی چیز معمولی ایه ♪
‫♪ یعنی میشه یه روز یه جایی مخصوص خودم ‫زیر نور افکن باشم؟ ♪
‫♪ کِی دنیا بالاخره می فهمه که ‫منم مثل خانواده ام خاصم؟ ♪
‫♪ یعنی زمانش می رسه که... ♪
‫♪ من واقعاً بدرخشم؟ ♪
‫♪ یعنی من همیشه... ♪
‫♪ همین آدم ساده و معمولی می مونم؟ ♪
‫♪ آآآآ ♪
‫♪ آدم ساده و معمولی می مونم؟ ♪
‫♪ یعنی من همیشه... ♪
‫♪ همین آدم ساده و معمولی و خسته کننده و... ♪
‫♪ عادی و پیش پا افتاده می مونم؟ ♪
‫عادی؟ داری چرند میگی.
‫تو فقط چون دوست صمیمیم هستی ‫داری این حرف رو می زنی.
‫یه چیز رو اسم ببر که منو خاص می کنه.
‫نظرت چیه سه تا بگم؟ ‫همۀ کتاب های کمیک «خلبان زیرک» رو دو بار خوندی.
‫پنجمین شعبده بازِ برترِ جوانِ «رویال وودز» هستی.
‫و اون مقالۀ تاریخی که نوشتی،
‫عین این می موند که من ‫در زمان امضای اعلامیۀ استقلال حضور داشتم.
‫عه! تازه می تونی آواز هم بخونی. این شد چهارتا!
‫این کارها رو هر کسی می تونه بکنه.
‫قبول کن، کلاید. ‫من همیشه قراره توی سایۀ خواهرهام گیر کنم.
‫می دونم دقیقاً چی سر حالت میاره.
‫نون خامه ای های خونگی ام.
‫من دوست دارم بهشون بگم: ‫«نون خامه ایِ رویایی»
‫هممم.
‫هممم...
‫چیه؟ چی شده؟
‫دارچینش زیاد بود؟ ‫دارچینش به اندازه نبود؟
‫راستش توی دستور پختش دارچین رو ننوشته بود، ‫ولی می تونم اضافه ـش کنم...
‫نه، کلاید. بهتر از این نمیشه.
‫فقط موضوع اینه که تو و خواهرهام و همه ‫توی یه چیزی مهارت دارید.
‫ولی من ندارم.
‫دمت گرم، کلاید. ‫اوضاع رو بدتر کردی.
‫خب، من اونقدرا هم قناد خوبی نیستم.
‫پس اینا رو چی میگی؟
‫شانسم خوبه.
‫- قنادی توی خانواده ـمون دست به دست شده. ‫- منظورت چیه؟
‫اون سفری که با مامان بزرگ گیل ‫رفتم فرانسه رو یادته؟
‫اونجا با مامانِ مامان «مِی» آشنا شدم،
‫- که توی پاریس قنادی داره. ‫- سلام!
‫در مورد مامانِ مامانِ مامان بزرگش ‫یعنی «کوله» برام گفت...
‫- که توی شهر «کاله» کیک فروشی داره. ‫- سلام.
‫و مامانِ مامانِ مامانِ مامان بزرگم «هلین» ‫که برای خاندان سلطنتی فرانسه قنادی می کنه.
‫خوشحال شدم!
‫وقتی رسیدم خونه، ‫مامان بزرگ گیل کتاب های آشپزی رو بهم نشون داد...
‫و من نون خامه ای درست کردم.
‫اون گفت قنادی توی خونِ منه،
‫دقیقاً مثل مامان بزرگ مِی، مامان بزرگ کوله ‫و مامان بزرگ هلین.
‫شرمنده، گیج شدی؟
‫- کلی مامان بزرگ بود. ‫- نه!
‫همین الان یه فکر خیلی خوب انداختی توی سرم.
‫تو بهترین دوست صمیمیِ دنیایی.
‫هممم.
‫آهای بچه ها، دیروقته.
‫دیگه برای خوابیدن آماده بشید.
‫آخرین نفری که بخوابه باید تا آخر ماه...
‫آشغال ها رو ببره بیرون.
‫اوه اوه. ‫بهترین وقت برای ترک محل ـه.
‫- اول من میرم جلوی آینه! ‫- عمراً، رفیق.
‫نمی تونی زودتر از من مسواک بزنی.
‫زود باشید. بیاید فلنگ رو ببندیم.
‫الان واقعاً دارم سعی می کنم که ‫دندون هام رو مسواک بزنم.
‫همه همینطورن، عزیزم.
‫هیس، دارم موهام رو شونه می کنم ‫و همه ـش باعث می شید تعدادش رو قاتی کنم.
‫خب، منم دارم موهای دماغم رو می کَنم ‫و حسابش از دستم در رفت.
‫مامان! بابا!
‫لینکلن باید تا یه ماه ‫آشغال ها رو ببره بیرون.
‫برام مهم نیست. ‫ما از کجای دنیا اومدیم؟
‫- کی دستم رو خمیردندونی کرد؟ ‫- خانوادۀ کلاید فرانسوی هستن.
‫خب، خانوادۀ من اصالتاً همینجایی ‫یعنی رویال وودزدی هستن، عزیزم.
‫من دقیق نمی دونم خانواده ام اصالتاً کجایی هستن. ‫چرا؟
‫چون اگه می دونستیم، ‫می تونستیم بریم سفر و فامیل هامون رو ببینیم.
‫- سفر؟! ‫- هتل پنج ستاره لطفاً.
‫تنها کاری که باید بکنیم، ‫اینه که بفهمیم خانوادۀ پدر کجایی هستن.
‫- آره! ‫- سفر؟!
‫- خیلی خب، همگی آروم باشید. ‫- خب، فهمیدنش که ضرری نمی تونه داشته باشه.
‫پدر، تنها چیزی که لازم داریم ‫یه نمونۀ DNA هستش.
‫سوزن نه! من از سوزن ها متنفرم.
‫اه! ای پدر! ‫سوزن برای ناشی هاست.
‫کاش سوزن رو انتخاب می کردم.
‫وای، خوشحالم که می دونم کجایی هستم.
‫لطفاً نکن.
‫نمی شد فقط بهش بگی تُف کنه توی یه لیوان؟
‫یه کلمۀ علمی در مورد اون کار هست.
‫کِسِل کننده!
‫- بابا؟ ‫- دیگه قلقلکم ندین.
‫- آروم باش. ‫- تموم شد؟
‫آره. آزمایشم نشون میده که ما از سرزمینی اومدیم...
‫که رومی ها بهش می گفتن:
‫«کلدونیا»
‫اسم زیر دیپلمش رو بگو، لیس.
‫اسم زیر دیلپم: «اسکاتلند».
‫- وای! ‫- چی؟
‫- اسکاتلند؟ ‫- ما توی اسکاتلند خانواده داریم؟
‫- چه باحال! ‫- خیلی فوق العاده ـست.
‫خیلی بین المللی ـه.
‫خیلی گرونه!
‫13 نفره اون همه راه رو سفر کنیم؟
‫می فهمم، ولی همیشه کاری می کنیم که ‫سفرهامون خراب نشن.
‫و بچه ها همیشه کلی خوش می گذرونن.
‫- خواهش می کنم! میشه لطفاً؟ ‫- خواهش می کنم!
‫عشقتون رو بهمون ثابت کنید.
‫اسکاتلند، ما داریم میایم.
‫هورا!
‫بیاید ظرف سکۀ سفر رو بررسی کنیم. ‫دقیقاً برای همچین چیزی پس انداز کرده بودیم.
‫سکه ها کجان؟
‫چیه؟ این دندون های پیروز ‫خودشون خود به خود سفید نمی شن که!
‫اوه!
‫پول نداشته باشیم نمی تونیم بریم، بچه ها.
‫خداییش؟
‫مامان، بابا، می تونیم یه کاریش بکنیم. ‫بهم اعتماد کنید.
‫فقط باید...
‫یه کم ماجراجو باشیم.
‫♪ همۀ وسایلم رو جمع کردم ♪ ‫♪ حالا دیگه عقب رو نگاه نمی کنم ♪
‫♪ همه چی رو پشت سر می ذارم ♪
‫♪ شاید فردا رو نبینیم ♪ ‫♪ ولی امروز رو داریم ♪
‫♪ وقتی برای هدر دادن نداریم ♪ ‫♪ چون یا الان یا هیچوقت ♪
‫♪ حالا، حالا ♪
‫♪ الان، الان ♪
‫♪ یا الان یا هیچوقت ♪
‫♪ حالا، حالا ♪
‫♪ الان، الان ♪ ‫[فرانسه]
‫♪ الان، الان ♪ ‫♪ یا الان یا هیچوقت ♪
‫[انگلستان]
‫♪ یا الان یا هیچوقت ♪
‫♪ می خوام دنیا رو ببینم ♪
‫♪ می خوام یه کار جدید بکنم ♪
‫♪ خدا می دونه چی پیدا می کنیم ♪
‫♪ یا الان یا هیچوقت ♪
‫♪ حالا حالا ♪
‫♪ الان، الان ♪
‫♪ یا الان یا هیچوقت ♪
‫♪ حالا حالا ♪
‫♪ الان، الان ♪
‫♪ یا الان یا هیچوقت ♪
‫خانوادۀ لاود، به اسکاتلند خوش اومدید.
‫- وای! ‫- بَه بَه!
‫- موفق شدی، بوگندو! ‫- ایول، داداش.
‫- لینکلن، تو بهترینی! ‫- خیلی باحاله.
‫- این عالیه، لینکلن. ‫- اسکاتلند!
‫عین این داستان های تخیلی می مونه.
‫- بی صبرانه منتظرم تا فامیل هامون رو ببینم. ‫- محشره!
‫بازار نمی بینم ‫ولی بازم خیلی قشنگه.
‫خیلی فوق العاده ـست. ‫حتی برام مهم نیست توی آفتاب ببینمش.
‫وقتشه که یه سر بریم اونجا.
‫- به این زودی لهجه گرفتی، بابا؟ خداییش؟ ‫- باز خوبه دامن اسکاتلندی نپوشیده.
‫- عه جدی؟ اینجا رو داشته باشید. ‫- چشم هام!
‫زانوهای خوبی داری، بابا.
‫آخ! بابی باورش نمی شه که من اینجام.
‫بابی خرسه.
‫بابی خرسه. بابی خرسه. بابی خرسه.
‫- وای بر من! ‫- بابی خرسه.
‫عزیزم. خیلی دلم برات تنگ شده.
‫وای، بابی خرسه!
‫امیدوارم پیامک هام بهت رسیده باشه.
‫همونطور که خواسته بودی ‫هر ساعت رأس ساعت یه دونه برات فرستادم.
‫- سفر چطوره؟ ‫- فوق العاده ـست.
‫چی؟ یه لحظه ارتباطت قطع شد.
‫- داشتم می گفتم چقدر اسکاتلند رو دوست دارم. ‫- عزیزم!
‫صبر کن. داره قطع و وصل می شه. صدات رو نمی شنوم.
‫عزیزم، صدات رو نمی شنوم.
‫- عاشق اسکاتـ... ‫- عزیزم.
‫قطع می شه...
‫صبر کن ببینم. چی؟
‫قطع می شه... تو...
‫تلفن مزخرف.
‫لوری الان ازت جدا شد؟
‫گفتش عاشق یه نفر دیگه شده.
‫همونجوری اونجا واینستا.
‫نباید بذاری یه نفر دیگه بابی خرسه اش باشه.
‫معلومه که نمی تونم. فقط یه بابی خرسه هست ‫و اون منم.
‫ظاهراً باید برم اسکاتلند.
‫- صبر کن. ‫- هان؟
‫چه فکری با خودم می کردم؟ ‫نمی شه با دوچرخه تا اسکاتلند رفت...
‫و کلاه دوچرخه سواری نذاشت!
‫خیلی خب، بچه ها. ‫نظرتون چیه چند تا فامیل ببینیم؟
‫آره! هورا!
‫هممم.
‫بیاید از اون ماهیگیر بپرسیم که ‫کجا می تونیم پیداشون کنیم.
‫- آره! ‫- آخ جون!
‫ببخشید. ما از اون سر دنیا اومدیم ‫تا با فامیل هامون آشنا بشیم.
‫- ما خاندان لاود هستیم. می دونید کجا... ‫- لاود؟ لاود؟
‫لاود! لاود!
‫- به نظرتون برمی گرده؟ ‫- نمی خواد نگران باشید.
‫شرط می بندم این طرف لاود هست. ‫دنبالم بیاید.
‫برو بریم.
‫ایول!
‫وای، چه باحال.
‫این گوسفندا چی میگن؟
‫عجیب و غیرمنطقی! ‫دقیقاً مثل اون دربی که اونجاست.
‫روز خوبی داشته باشی، عزیزم.
‫- مراقب قدم هاتون باشید، خانم «ترنبری». ‫- ممنونم، «انگس».
‫یه روزی یه نفر کمکمون می کنه ‫که این شهر احمقانه رو درست کنیم.
‫فقط می شه امیدوار بود، خانم!
‫ظاهراً یه نفر کلاس اصول درب سازی رو افتاده.
‫میگما، شرط می بندم اون تابلوها بهمون می گن ‫که باید کجا رو بگردیم.
‫شایدم نگن!
‫یه نفر کلاس اصول تابلوسازی رو هم افتاده.
‫چطور از اینجا برم بیرون؟
‫بچه ها، اونجا رو داشته باشید.
‫ساعت 9 ـه و همه چیز خوبه.
‫تا حالا همچین چیزی ندیده بودم.
‫ریتا! اونا هم رستوران ماهی دارن ‫هم رستوران چیپس.
‫- ماهی با چیپس جور در میاد. ‫- نه، چیپس با ماهی جور در میاد.
‫هیچکس ماهی سرد دوست نداره.
‫- خودت ماهی سردی. ‫- خب، تو باهام ازدواج کردی، مگه نه؟
‫این شهر، شهر دیوونه هاست.
‫یه مُشت آدم سبک مغز!
‫کی اینجا رو اداره می کنه؟
‫روز خوبی داشته باشی، اسکات! ‫سلام اسکات! سلام اسکات!
‫- چرا داری همه رو اسکات صدا می زنی؟ ‫- توی اسکاتلند هستیم. معلومه دیگه!
‫چه خبرا اسکات؟ تو حتماً...
‫اسکات!
‫آره، از کجا می دونستی؟
‫لنی؟
‫خداحافظ اسکاتِ اسکاتلندی.
‫اون اسکات بود.
‫ممکنه؟
‫آهای انگس، باورت نمی شه کی اینجاست. ‫ببین!
‫اونا خانوادۀ لاود هستن؟
‫خب، باورم نمی شه!
‫- عه، سلام. ‫- سلام.
‫همه خیلی برخوردشون دوستانه ـست.
‫ببخشید. شما واقعاً خانوادۀ لاود هستید؟
‫آره! معلومه که هستیم.
‫پس به «لاک لاود» خوش اومدید.
‫- لاک لاود؟ ‫- درسته، رفیق.
‫نیاکان شما این شهر رو تأسیس کردن.
‫♪ حدود 400 سال پیش، روستای ما مشهور شد ♪
‫♪ توسط خانواده ای که همه چیز رو تأسیس کرد ♪ ‫♪ و فکر می کنم اسمش رو بدونی ♪
‫♪ ولی ما رهبرهامون و راه و روشمون رو از دست دادیم ♪ ‫♪ و هیچوقت مثل قبل نشدیم ♪
‫♪ اسم اون خانواده لاود بود ♪ ‫♪ و الان دوباره اومدید خونه ♪
‫♪ این شهر به اسم شماست، آره ♪ ‫♪ این شهر به اسم شماست ♪
‫♪ باور کردنش سخته، باورنکردنیه ولی راسته ♪ ‫♪ این شهر به اسم شماست ♪
‫[شهر لاک لاود]
‫♪ ما 400 سال با امیدی به ‫قدرتمندیِ سنگ منتظر موندیم ♪
‫♪ تا خانوادۀ لاود دوباره برگرده خونه ♪ ‫♪ ما آرزوش رو داشتیم ♪
‫♪ منتظرتون بودیم تا به این قلعۀ با شکوه برگردین ♪
‫♪ لاودها، بالاخره شما برگشتید ♪
♪ !عجله کن ♪
‫♪ این شهر به اسم شماست، آره ♪ ‫♪ این شهر به اسم شماست ♪
‫♪ باور کردنش سخته، باورنکردنیه ولی راسته ♪ ‫♪ این شهر به اسم شماست ♪
‫«به اسم شما» اسم عجیبی برای شهره.
‫ببخشید ولی شما کی هستید؟
‫عه!
‫عذر می خوام. من انگس ام.
‫متصدی زمینِ قلعۀ لاود.
‫و ورود شما رو به خونۀ اجدادیتون خوش آمد می گم.
‫- به به! ‫- چقدر باکلاس.
‫- این شد یه چیز! ‫- وای، وای!
‫باورم نمی شه لاودها اینجا زندگی می کردن.
‫می تونیم 100 تا مثل خونه ـمون رو اینجا جا بدیم.
‫وای خدا!
‫چشم هام دارن اشتباه می بینن؟ ‫آخه شما...
‫خانوادۀ لاود!
‫آره، اون آواز رو شنیدم، انگس.
‫همۀ اسکاتلندی ها شنیدنش.
!رویاهامون به واقعیت تبدیل شدن موراگ خانواده لاود بعد 400 سال برگشته
اوه ، خدای من
!منو بذار زمین
اوه! ببخشید ، ببخشید
‫خانوادۀ لاود، بهتون معرفی می کنم: ‫موراگ: مستخدمِ قلعه.
‫عه! میشه کیف منو ببرین؟
‫لولا! ببخشید.
‫باورم نمی شه که لاودها به جایگاه برحقشون برگشتن.
‫خب، برای یه هفته!
‫یه هفته؟ برای همیشه نیومدین؟
‫بیا فضولی نکنیم، انگس.
‫این خانواده فقط برای تعطیلات اومدن اینجا.
‫خب، امیدوارم از سفرتون لذت ببرید.
‫توی روستا، اقامتگاه های خوبی پیدا می کنید.
‫یا اینکه می تونن اینجا بمونن.
‫آخه قلعۀ خانوادگیشونه.
‫- جدی میگید؟ ‫- می تونیم بمونیم؟
‫هورا!
‫چه فکر بی نظیری!
‫- تا حالا انقدر هیجان زده نشده بودم. ‫- می تونیم خاله موراگ صداتون کنیم؟
‫- آهای! دست به عتیقه ها نزن. ‫- عه!
‫- وای خدا. ‫- از اولش همینطوری بود.
‫این یکی تقصیر من بود.
‫آقای انگس. ‫از اجدادمون چی می تونید برامون بگید؟
‫یه طایفۀ بزرگوار که این سرزمین ‫هیچوقت به خودش ندید.
‫- وای! ‫- امکان نداره.
‫من دوبینی پیدا کردم؟
‫مدل قدیمیِ خودمونه.
‫کِی برای این عکس ژست گرفتیم؟
‫ده تا دختر و یه پسر. ‫دقیقاً مثل خودمون!
‫فوق العاده ـست.
‫آره!
‫آره. عجب چیز باحالی.
‫فقط یه هفته. یه هفته بیشتر نمی شه.
‫می خواید بقیۀ قلعه رو ببینید؟
‫آره!
‫آخرین نفری که به اتاق برسه، ‫تخم مرغ اسکاتلندی ـه. فهمیدین؟
‫- نه، نفهمیدم. ‫- دست زدن ممنوع.
‫این روزا هیچکس به دادِ آدم نمی رسه.
‫- یوهو! ‫- عه!
‫قیل و قال نکنید. آهای، تو! ‫آهای، به پرده ها دست نزن. پرده ها!
‫خب، بذار حدس بزنم.
‫همۀ خواهرها خاص بودن. مگه نه؟
‫آره درسته. همه ـشون استثنائی بودن.
‫دریاچۀ ما هیچوقت هیچ نمونه ای ‫مثل دخترهای لاود نداشت.
‫البته!
‫ولی یه مورد هم...
‫- بوگندو! ‫- لینکلن!
‫- بیا اینجا. ‫- زود باش.
‫- زود تند سریع! ‫- ببخشید انگس، باید برم.
‫چیه؟ چی شده؟
‫باید اینو ببینی.
‫وای! اینجا رو داشته باش.
‫هر کدوممون یه اتاق می گیریم.
‫لینکلن، بیا نگاه کن.
‫می تونم در آرامش آهنگ بزنم.
‫چه خوب!
‫من می تونم در آرامش بخوابم.
‫چقدر وحشتناک!
‫وای!
‫دیگه لانا نمی تونه مهمونی های چایی خوری رو ‫با کاراش خراب کنه.
‫شرط می بندی؟
اتاقم یه وان آب داغ داره
آره! متوجه شدم
!وای
‫جایی که توش خوشحالم رو پیدا کردم.
‫بوم بوم!
‫اتاق من یه راهروی مُد لباس داره.
‫چه شیک!
‫اتاق من اونقدر بزرگه که می تونه ‫کلوپ کمدی باشه.
‫هر کدوممون دستشوییِ مخصوص خودمون رو داریم.
‫چی؟
‫می خوام حدوداً روزی 100 بار برم دستشویی.
‫عه، پس اینجایی رفیق.
‫قبل از اینکه بری، می خواستم بهت بگم...
‫که خاص ترین فرد توی اجدادت، «دوک» بود.
‫دوک؟
‫آره. تازه خبر نداری که ‫قراره توی اتاق اون بمونی.
‫وای!
‫ببینم، اون پسره که توی نقاشی بود، دوک بود؟
‫- آره. ‫- وایستید.
‫پسر توی نقاشی که موهای سفید داشت، دوک بود؟
‫آره.
‫پسر توی نقاشی با موهای سفید که ده تا خواهر داشت،
‫و دقیقاً شبیه من بود، دوک بود؟
‫خود خودشه!
‫اون خاص ترین لاودِ تاریخ بود.
‫هورا!
‫مردم از دور و نزدیک، اسمش رو بلد بودن.
‫اقداماتش شرافتمندانه بودن. ‫قلبی دلیر داشت.
‫- وای! ‫- وای!
‫عجب جایی داری، بوگندو.
‫اون پسره دوک بود.
‫هر جور که خوشحال بشی ما راضی ایم، داداش.
‫انگس، قضیۀ این چیزای اژدهایی چیه؟
‫عه، پس متوجه شدی.
‫اگه دنبال اژدهاها هستید ‫یه چیزی هست که باید ببینید.
‫دنبالم بیاید.
‫وای!
‫دلیل اینکه اینجا اژدهاها رو محترم می دونیم...
‫اینه که جزوی از تاریخمون هستن.
‫می دونستم! اژدهاها واقعی ان.
‫به نظر من که چرند میاد.
‫اونا به اندازۀ لباس شطرنجیِ دامنم واقعی ان.
‫در واقع، اجداد شما اژدهای مخصوص خودشون رو داشتن.
‫وقتی اون خانواده رفت، ‫اژدها هم رفت.
‫وای، یه غار اژدها.
‫همینجوری خیالبافی کن.
‫اگه نیاز به مدرک داری،
‫یه نگاه کنید که اژدهای اجدادتون ‫چی از خودش به جا گذاشته.
‫وای! دیدی گفتم؟
‫این خیلی عجیبه.
‫خانم لین، اگه اشکالی نداره ‫یه لحظه خانم لیلی رو بگیرید.
‫همونطور که امیدوار بودیم یه روز ‫خانوادۀ لاود برگرده،
‫امیدوار بودیم که اژدها هم برگرده.
‫از تخم اومده بیرون!
‫یعنی یه اژدها اینجا برای خودش داره ول می گرده؟
‫- اوه اوه. ‫- حرکت ناگهانی نکنید.
‫خیلی آروم! خونسرد بمونید.
‫انگس!
‫برای نجات جونتون فرار کنید.
‫- آخی، چقدر بانمکه. ‫- اژدهای پاکوتاه.
‫اون قیافۀ کوچولوش رو ببینید.
‫باید برای این تولۀ کوچولو اسم بذاریم.
‫لیلا!
‫اسمش لیلاست.
‫خیلی دوستش دارم.
‫خیلی بانمکه.
‫از نظر بیولوژیکی غیرمتحمله ولی ‫بازم خیلی دوست داشتنیه.
‫می شه نگهش داریم؟ می شه نگهش داریم؟
‫باشه. ولی من پوشکش رو عوض نمی کنم.
‫- هورا! ‫- ممنون، مامان.
‫رفیق، انقدر بد نزن!
‫داری چیکار می کنی، عزیزم؟
‫دوک گری!
‫صاف جلوی ما؟
‫می دونی که الان هر کدوم یه دستشویی جدا داریم؟!
‫هان؟
‫هممم.
‫روسری دستمال توالتیِ قشنگی داری.
‫خداییش؟ لباس قاتی پاتی این موقع سال؟
‫فکر کنم لینکلن یه کم قات زده. ‫نکته ـش رو گرفتید؟
‫وای! این چیه؟
‫حداقل یه نفر مقام سلطنتی حالیش میشه.
‫بقیه ـتون بهتره ازم حمایت کنید.
‫چون این لاود قراره فرمانروایی کنه.
‫- شام حاضره. ‫- حالم خوبه!
‫- هر چی توی قلعه داشتیم پختم. ‫- وای!
‫سیر نداشتیم، برای همین گی لیک استفاده کردم.
‫قشنگ بود، بابا.
‫بوقلمون ها مال منن!
‫برای منم بذار.
‫آخ جون، بوریتو!
‫همه ـش تقصیر توئه.
‫باعث افتخارم بود.
‫چه روزی!
‫لاودها برگشتن، ‫اژدها هم همینطور.
‫بوریتوتو!
‫خیلی خوشحالم که اومدیم اینجا.
‫بله، خانم. ‫چه طایفۀ شادی داریم.
‫ممنون، انگس.
‫- هممم. ‫- بوریتو!
‫خب، اگه یه نفر بخواد اینجا دوک بشه ‫باید چیکار کنه؟
‫چی گفتی؟
‫داشتم بهش فکر می کردم، ‫و اینکه من و دوک شبیه هم هستیم.
‫جفتمون 10 تا خواهر داریم، موهای سفید داریم، ‫مدل موهامون شبیه همه، قدمون یکیه...
‫اژدها!
‫وای!
‫خدای من، چقدر سریع بزرگ می شه.
‫دختر بزرگ!
‫پس اینطور که من حساب می کنم، ‫همه چی دست به دست هم داده تا من دوک جدید باشم.
‫نظرتون چیه؟
‫لینکلن، متأسفانه به این سادگی ها نیست، رفیق.
‫حرف عاقلانه ای زدی. ‫باید به حرف انگس گوش کنی.
‫آدم فقط در صورتی می تونه دوک بشه که زندگی رو...
‫برای مردم و روستامون بهتر کنه.
‫که اینطور!
‫به شهر کمک کن و دوک بشو.
‫مثل آب خوردنه!
‫حالا با اجازه ـتون باید برم به کارم برسم.
‫چون فردا، دوک این شهر می شم. ‫آره بابا!
‫احمق! اون پسرۀ کله پوک رو وسوسه می کنی...
‫که بخواد دوک بشه.
‫مردم خوشحال میشن که یه دوک جدید داشته باشن.
‫«مردم خوشحال میشن که یه دوک جدید داشته باشن.»
‫من که سر سوزنی به اون رعیت ها اهمیتی نمی دم.
‫اونا رعیت نیستن، موراگ. ‫همسایه ها و دوستامون هستن.
‫این چرندیاتت رو تموم کن.
‫به لطف یاوه گویی های تو ‫بین این جوون های شیطون گیر افتادم.
‫باید توی راهروهای پر جمعیت به زور راه برم ‫و جوری از دخترها جاخالی بدم که...
‫- مثل توپ پینگ پونگ؟ ‫- که فقط به موقع به دستشویی برسم.
‫این توی ذهنم موند.
‫برای من پر رو بازی در نیار.
‫اجداد من در آرامش و سکوت ‫مراقب این قلعه بوده اند.
‫یعنی از وقتی که لاودها رو از اینجا بُردن...
‫منظورم اینه که از وقتی که اولین لاودها ‫از اینجا رفتن مراقب اینجا بودن.
‫لیاقت من بهتر از اینه که ‫به آلونکِ مصیبت بارت تبعید بشم.
‫فقط یه هفته ـست.
‫تازه اینجا توی قلعۀ کوچولوی من، ‫یه خروار سکوت داری.
‫می خوای قلعۀ خودمون رو بهت نشون بدم؟
‫عه.
‫شب بخیر، موراگ.
‫ارواح قلعه، خواستۀ منو بشنوید.
‫یکی از لاودهای خاندانم رو احضار می کنم.
‫با بادهای عرفانی، از آنطرفِ زمین های اسکاتلندی...
‫دختری رو بفرستید که یه زمان ‫روی زمین این قلعه راه می رفته.
‫- ساعت چنده؟ ‫- دیروقته.
‫من هنوز حالم به خاطر چتر نجات بده.
‫قضیه چیه، لوسی؟ ‫به خواب نیاز دارم.
‫خانوادۀ من از این دنیا، ‫با خانوادۀ اون دنیامون آشنا بشید.
‫لوسیل لاود!
‫خوشوقتم.
‫شبح!
‫وای خدا!
‫مثل لوسی می مونه که توی تاریکی می درخشه.
‫خوشحالم می بینمتون، ‫و اینکه بعد از 400 سال برگشتم خونه.
‫اژدهاها و اشباح؟
‫- اینجا همه چیز داره. ‫- وای!
‫- قشنگ روی هوا شناوره. ‫- وای!
‫- عاشق اینم که میشه اونطرفش رو دید. ‫- وای!
‫- عزیز؟ ‫- چیه؟
‫ما برای این به این سفر اومدیم ‫که فامیل هامون رو ببینیم.
‫آره، ولی نه فامیل های مورمورکنندۀ شبحی!
‫شنیدم چی گفتی!
- صبح بخیر موراگ - ببینم این جوراب های ورزشی شماست ، قربان؟
نه مال من نیست
اگی پیر عزیز
تو خیلی هوشمندانه اون خانواده سلطنتی رو بیرون انداختی
تا صلح و سکوت داشته باشیم
فکر کنم ناراحت بشی اگه بگم لاود های جدید برگشتن
ولی خدارو شکر فقط برای یک هفته
- !من می خوام سوارش شم - !نوبت منه
اوه تو پیداش کردی ، ممنونم موراگ
‫آخ!
‫عه! اگیِ بیچاره! ‫ببین اون وحشی ها باهات چیکار کردن.
‫- بگو «آ». ‫- آآآآ
‫عالیه.
‫کسی اونجاست؟
‫من...
‫روز خوش، رفیق.
‫واقعاً هم روز خوشی میشه. ‫قراره دوک جدید بشم.
‫شاید بهتر باشه به موراگ بگی ‫شروع کنه اون تاج رو برق بندازه.
‫مطمئناً همچین چیزی بهش نمی گم.
‫♪ قبلنا حس می کردم آدم خاصی نیستم ♪
‫♪ چون خواهرهام همیشه مرکز توجه ها می شدن ♪
‫♪ ولی الان می دونم که می تونم برای خودم کسی باشم ♪
‫♪ خاص ترین لاود در روی زمین ♪
‫♪ میرم توجه ها رو به خودم جلب می کنم ♪
‫♪ کاری می کنم همه اسمم رو بدونن ♪
‫♪ یه کم سر و صدا توی این مکان ساکت میارم ♪
‫فقط یه هفته!
‫♪ و هیچکس هیچوقت نمی تونه منو ‫ از مرکز توجه ها دور کنه ♪
‫♪ من موضوع صحبت شهر می شم ♪
‫♪ این کتاب کمیک باید عوض بشه ‫فقط باید «خلبان زیرک» رو بخونید ♪
‫♪ یه صبحونۀ بوریتو مهمون من باشید ♪
‫♪ بیاید به نمایش من که جادو و طلا ببینید ♪
‫♪ تشکرهاتون رو بذارید برای بعد، چون... ♪
‫♪ قراره دوک بشم ♪
‫♪ دورۀ منه، نوبت منه... ♪
‫♪ که دوکِ جدید تاریخ بشم ♪
‫♪ می خوام به خانواده ام نشون بدم ♪
‫♪ برای فرمانروایی حاضرم ♪
‫♪ قراره دوک بشم ♪
‫♪ وقتی به آدمای دیگه کمک می کنی ‫فقط جلوی چشمشون نکن ♪
‫♪ یا حرف همۀ مجلس ها بشو ♪
‫♪ یادت باشه همۀ کارهات برای اوناست، نه خودت ♪
‫♪ اینجوری می تونی مثل لاودها زندگی کنی ♪
‫♪ اگه می خوای تاج رو بذاری سرت ♪ ‫♪ برو این شهر رو بهتر کن ♪
‫♪ به قلب هاشون نگاه کن و تحول واقعی درست کن ♪
‫♪ چون شعبده بازی و درست کردن های موقت ‫به درد نمی خورن ♪
‫♪ باید یه چند تا کار خوب بکنی ♪
‫♪ قشنگ متوجه شدم چی گفتی ♪ ‫♪ باید با صداقت بیشتری عمل کنم ♪
‫♪ این راز پیروزیِ منه ♪
‫♪ چون اگه این کار رو درست انجام بدم ♪ ‫♪ در مرکز توجه ها قرار می گیرم ♪
‫♪ تشکرهاتون رو بذارید برای بعد، آخه... ♪
‫♪ اون قراره دوک بشه ♪
‫♪ دورۀ منه، نوبت منه که... ♪
‫♪ دوکِ جدید تاریخ بشم ♪
‫♪ به خانواده ام نشون می دم ♪
‫♪ برای فرمانروایی حاضرم ♪
‫♪ اون قراره دوک بشه ♪
‫خب، حالا زندگی مردم اینجا رو بهتر کردم یا نه؟
‫خیلی خب. ‫حالا چطور اینو رسمیش کنیم؟
‫- یه مراسم تاجگذاری می گیریم. ‫- دوک! دوک! دوک!
‫وای چه باشکوه. ‫لاک لاود یه هفته، یه دوک جدید پیدا می کنه.
‫دوکِ یه هفته ای؟
‫در واقع میشه 6 روز و 11 ساعت و ‫ 23 دقیقه و چهار ثانیه.
‫ولی کیه که بشماره؟
‫من به خاطر یه گردشگر خوشحالی می کردم؟
‫- بیخیال! ‫- وای!
‫حیف شد.
‫لینکلن؟
‫نگران نباش، رفیق. ‫بخش سختش گذشت.
‫مردممون می خوان که دوک باشی.
‫حالا تنها کاری که باید بکنی اینه که ‫خانواده ـت رو قانع کنی بیان اینجا. خب؟
‫به همین راحتی!
‫چه شکلی شدم؟
‫عالی شدی، آقا. ‫ولی چرا کت و شلوار؟
‫کت و شلوار آبیِ قانع سازیِ منه. ‫حق امتیازش مال خودمه!
‫هر وقت می خوام خانواده ام رو ‫برای کاری متقاعد کنم می پوشمش.
‫همیشه جواب بوده. مگه نه، لیل؟
‫مَردی با نقشه.
‫اسکاتلند، سرزمینی که طایفۀ لاود ‫برای اولین بار مشهور شد.
‫خانوادۀ ما برای سفر اومده بود اینجا ‫تا اجدادمون رو پیدا کنیم.
‫یه عالمه چیز دیگه پیدا کردیم.
‫شهرمون، قلعه ـمون و تاریخچه ـمون رو پیدا کردیم.
‫و از همه مهم تر، خودمون رو پیدا کردیم.
‫کاملاً درسته.
‫ولی به همین زودی ها، ‫سفرمون تموم می شه.
‫نه! نه!
‫مگر اینکه فرصتی که یکبار در زندگی پیش میاد رو ‫غنیمت بشماریم و سرنوشتمون رو محقق کنیم.
‫شاید بپرسید که چطور؟
‫با نقل مکان کردن به اسکاتلند. ‫جایی که لاودها می تونن توش پر سر و صدا زندگی کنن.
‫پر سر و صدا و پر افتخار.
‫اون قسمت آخرش همیشه احساساتیم می کنه. خب؟
‫من پایه ام. ‫اسکاتلند تا ابد!
‫همۀ اینا به خاطر اینه که می خوای دوک باشی.
‫چی؟ نه. این هیچ ربطی به...
‫- نه، نه. ‫- مُچت رو گرفتیم.
‫- نه، نه، نه. ‫- حتی فکرش هم نکن، لینکلن.
‫باشه، خیلی خب. ‫شاید یه کم بهش ربط داشته باشه.
‫ولی نقل مکان به اینجا ‫برای همه ـمون فوق العاده میشه.
‫عزیزم، ما الان توی سفریم.
‫توی رویال وود برای خودمون زندگی داریم.
‫- تازه مدرسه هم داریم. ‫- دوست هامون!
‫طرفدارهای عاشق!
‫ما به اسکاتلند نقل مکان نمی کنیم.
‫آره.
‫حق با مامانه. بیخیالش.
‫باید از سفرمون لذت ببریم و برگردیم خونه.
‫به خونه ای که یه دستشویی داره.
‫میایم اسکاتلند.
‫- آفرین، لینکلن! ‫- اون برادر منه.
‫سلطنت توی خون خانواده ـمونه.
‫ممنونم.
‫بوس! بوس!
‫عه!
‫چهار قرنه که دریاچۀ ما بدون دوک بوده،
‫یعنی از اونموقع که اولین لاودها ‫قلب هامون رو شکستند...
‫و تصمیم گرفتند که برای همیشه از اینجا برن.
‫آخ!
‫باورم نمی شه داره اینا رو می گه.
‫از امروز به بعد، ‫روستامون دیگه بدون دوک باقی نمی مونه.
‫لینکلن آلبرت لاود، ‫با قدرتی که به من محول شده...
‫اوووه! چوبدستیِ دوکیِ باحالیه.
‫عصای سلطنتیه، آقا.
‫با قدرتی که به من محول شده...
‫شما رو...
‫دوکِ...
‫دوکِ لاک لاود می خوانم.
‫همینه!
‫♪ توی سالن های خالی داد می زنم ♪ ‫♪ تا صدای پژواک رو بشنوم ♪
‫♪ می خوام به موقع دستشویی رو پیدا کنم ♪
‫♪ لِی لِی روی کاشی های سلطنتی ♪ ‫♪ راهروهایی که چندین کیلومتر طول دارن ♪
‫♪ بهترین خونه برای مابقی عمرمونه ♪
‫♪ قلعۀ لاود، قلعۀ لاود ♪
‫♪ داد بزنید، بپرید بالا و پایین و پخش بشید ♪ ‫♪ شهر خودمون رو گرفتیم ♪
‫♪ قلعۀ لاود، قلعۀ لاود ♪
♪ فضاهای اطراف ما حس خوبی برای نفس کشیدن داره ♪
‫♪ قلعۀ لاود ♪
‫♪ الان همه چیز به من بستگی داره ♪ ‫♪ لیکلن لاود در مرکز توجه هاست ♪
‫♪ از بین جمعیت عبور می کنم تا قشنگ بدرخشم ♪
‫♪ منو فرد برگزیده اعلام کنید ♪
‫♪ نور افکن روی منه ♪ ‫♪ و اندفعه فقط خودم زیرش هستم ♪
‫♪ قلعۀ لاود، قلعۀ لاود ♪
‫♪ وقتی کسی توی صورتت نیست ♪ ‫♪ کلی جای خالی هست ♪
‫♪ قلعۀ لاود، قلعۀ لاود ♪
‫♪ یازده تا بچه، یه عالمه اتاق ♪ ‫♪ فکر کنم یه ربطی داره به... ♪
‫♪ قلعۀ لاود، قلعۀ لاود ♪
‫♪ خونۀ خودمون خیلی خوب بود ولی جا نداشت ♪ ‫♪ آخه چرا باید برگردیم اونجا؟ ♪
‫♪ قلعۀ لاود ♪
‫♪ قلعۀ لاود، قلعۀ لاود ♪
‫قلعۀ لاود.
‫واقعاً محشره، مگه نه؟
‫ما لاودها و شما دوتا، مثل قدیما ‫توی قلعه برای خودمون می گردیم.
‫من از لاودها...
‫متنفر هستـــــــــم!
‫- چه روز مصیبت باری! ‫- کاش اون بیرون داشتیم از این روز لذت می بردیم!
‫ولی دختر خاله، فارغ از شوخی ‫یه موضوع مهم هست که باید در موردش صحبت کنیم.
‫وابستگیِ ما برای ناراحتی ابدی؟
‫نه، چیزی که باید بگم ‫شاید بقیه دلشون نخواد بشنونش.
‫لوسی، حرفی که موراگ توی مراسم تاجگذاری زد ‫حقیقت نداره.
‫خانوادۀ من به لاک لاود برگشت.
‫در اون روز سرنوشت ساز، ‫قلب هامون مثل بادبان هامون محکم بودند.
‫آرزومون بود که دوباره برگردیم خونه.
‫دلم برای آزمایشگاهم تنگ شده.
‫منم برای تابوتم!
‫منم برای اسکاتم. اون اسکاتلندی ـه.
‫می دونیم.
‫توی افق دارم خونه رو می بینم. ‫خشکی!
‫ببینید خانواده! لولوی خودمونه.
‫اومده که تا خونه همراهیمون کنه.
‫- لولو! ‫- اژدهای خودمونه!
‫چِش شده؟ داره ما رو می فرسته عقب.
‫- چطور می تونیم بریم خونه؟ ‫- نمی تونیم بریم.
‫اژدها ممنوعش می کنه.
‫ولی چرا؟
‫بر اساس افسانۀ باستانی، اژدها محافظ دریاچه...
‫و واقعی ترین دوستِ دوک هاست، ‫تا اینکه دیگه دوک رو شایسته ندونه.
‫افسانۀ باستانیِ مزخرف!
‫من کاری نکردم که همچین سرنوشتی نصیبم بشه.
‫لولو، بهت دستور می دم بذاری رد بشیم.
‫فایده ای نداره، برادر عزیز. ‫سرنوشت ما مقدر شده.
‫مخالفتی با این ندارم.
‫مادر، کِشتی رو برگردون.
‫و همگی با لاک لاود خداحافظی کنید.
‫دوباره چی شده؟
‫باید تاج رو پس بدی.
‫باشه.
‫خیلی غم انگیزه.
‫معمولاً غم رو دوست دارم، ولی این دیگه خیلیه!
‫چرا موراگ باید در مورد اینکه ‫خانواده ـت هیچوقت برنگشته دروغ بگه؟
‫سرایدارمون، اگیِ پیر!
‫یه دفترچه داشت که همۀ وقایع قلعه رو توش می نوشت.
‫شاید جوابمون توی اون دفترچه باشه.
‫برام سؤاله که کجا ممکنه باشه.
‫اگیِ پیرِ عزیزِ حقه بازِ شرورِ باهوشِ من!
‫بوس!
‫تو اولین کسی بودی که این شهر رو ‫از شر لاودهای زشت خلاص کردی.
‫آفرین، ابلهِ نخود مغزِ هیولایی!
‫تو از شر دوک خودت خلاص شدی ‫و من از شر دوک خودم خلاص می شم.
‫[کلاید]
‫[تماس دریافتی از لینکلن]
‫سلام، لینکلن.
‫بهترین دوستی که یه دوست صمیمی می تونه داشته باشه،
‫داره از سفرش لذت می بره؟
‫باورت نمی شه، کلاید!
‫کاشف به عمل اومد که ما اشرافی هستیم،
‫و من دوک جدید لاک لاود هستم.
‫یا خدا! این فوق العاده ـست!
‫به گمونم حالا که دوک شدی ‫دیگه لازم نیست نگران این باشی که خاصی یا نه.
‫آره! دیگه اسیر سایۀ خواهرهام نیستم.
‫- ایول! ‫- همه به دوک خوش آمد بگید.
‫صبر کن ببینم. وقتی برگشتی رویال وودز ‫چطور می خوای دوک لاک لاود باشی؟
‫یه چیزی مثل بورسیۀ تحصیلی دارن؟
‫هممم، نه خیلی! به خاطر همین...
‫به اسکاتلند نقل مکان کردیم.
‫کلاید؟
‫لینکلن، این باحال ترین خبر دنیاست!
‫واقعاً؟ خیالم راحت شد. ‫دل تو دلم نیست که بیای اینجا بهمون سر بزنی.
‫منم همینطور. ‫خیلی خوشحال میشم یه سر بیام اسکاتلند.
‫ببین، من باید برم.
‫ولی بعداً بهم زنگ بزن، چون می خوام ‫همۀ جزئیات زندگی محشر و معرکۀ جدیدت رو بدونم.
‫[به خانه خوش آمدی لینکلن]
‫بازم دارچین لازم داره.
‫عجب دوستی ـه.
‫خواهرها! آره خودشه.
‫♪ وقتش رسیده تا تظاهر کنم ♪
‫♪ و لینکلن رو گول می زنم که فکر کنه دوستش هستم ♪
‫♪ و خواهید دید که اون پسره رو تحقیر می کنم ‫و لاودها رو از خودم می رونم ♪
‫♪ برای همیشه ♪
‫♪ نه، نه، نه، نه ♪
‫♪ باید بیشتر از اینا بکنم ♪
‫♪ تا لاودهای دیگه ‫هیچوقت پاشون رو روی این ساحل نذارن ♪
‫♪ تا نذارم بیان دنبالم ♪
‫♪ اختیارات تاج رو لازم دارم ‫تا همه ببینن ♪
‫من باید دوشس بشم.
‫♪ شما شروعش کردین ♪
‫♪ من قول میدم پایانش بدم ♪
‫♪ فرمانروایی لاودها در این قلعه از بین میره ♪
‫♪ چون اگه آرامش بخوام ♪
‫♪ باید دوشس بشم ♪
‫♪ اهالی احمق این شهر، عاشق اون پسره ان ♪
‫♪ ولی من قلب های کوچولوشون رو می شکنم ‫آخ چه حالی بده ♪
‫♪ و وقتی اژدها رو بیارم سمت خودم ‫دوک رو از سر راه بر می دارم ♪
‫♪ چه گردش روزگارِ شرم آوری بشه ♪
‫♪ شما شروعش کردین ♪
‫♪ من قول میدم پایانش بدم ♪
‫♪ فرمانروایی لاودها در این قلعه از بین میره ♪
‫♪ چون اگه آرامش بخوام ♪
‫♪ باید دوشس بشم ♪
‫♪ عیبی داره آدم دلش سکوت بخواد؟ ♪
‫♪ باید این خانواده رو به حال خودشون بذارم؟ ♪
‫♪ نه ♪
‫♪ لاودها تا اون سر دریا سفر می کنن ♪
‫♪ و بعد این شهر مال من میشه ♪
‫♪ من دوشس میشم ♪
‫- موراگ. ‫- آه!
‫تو...تو یه روحی!
‫تو به مردم گفتی خانواده من ‫برای همیشه رفتن! این حقیقت نداره.
‫من اون جا بودم.
‫من فقط هر چی اجدادم ‫بهم گفتن می دونم!
‫می خوام شخصا ببینم.
- دفترچه اگی پیر کجا می تونه باشه؟ - دفترچه؟
‫نمی دونستم دفترچه داره.
‫چارچشمی می پاییمت.
‫آفرین، خانم لونا. ‫آفرین.
‫آه، مرسی، رفیق موراگ. بترکون!
‫واقعا! هه.
‫میـ...میشه بپرسم چرا چراغ موسیقیت رو ‫زیر یه کاسه قایم می کنی؟
‫اگه می دونستم اون جمله ‫یعنی چی، جواب می دادم.
‫دهکده از دوران طلایی اجدادت به بعد...
‫...همچین نی انبان نوازی محشری ندیده!
‫وای! اصلا نمی دونستم ‫اجدادم دوست داشتن بترکونن!
‫آره، اونا تو چیزهای زیادی ‫بسیار عالی بودن.
‫موسیقی، مُد، ورزش، ‫لطیفه گویی.
‫اونا بودن که هیاهو رو ‫به لاک لاود آوردن.
‫وای.
‫آخ که مردم چه قدر دوست داشتن...
‫...اون دوران طلایی ‫با شما دخترا برگرده.
‫اینی که میگی خوراکمه!
‫آه...یعنی چی؟
‫پایه م، رفیق! میرم ‫به بقیه دخترا بگم.
‫اوه، یه نامه! از لیسا ‫تشکر کن، زنبور فلزی بزرگ.
‫وای، خیلی هیجان زده م!
‫من و خواهرام قراره ‫تو دهکده اجرا کنیم.
‫و با این پیراهن جدید ‫محشر میشی!
‫اوخ.
‫چه بانمک!
‫برای شعبده بازی مسحورکننده بعدیم...
‫...یه تاج لازم دارم.
‫بفرمایید!
‫اُه، خدا.
‫تاج سلطنتی، ‫تو رو می بینم!
‫اما این دوک گشنه ست، ‫و یه بوریتو می خواد!
‫تادا!
‫تقصیر من بود، لیل. بهت وقت کافی ‫برای جا عوض کردن ندادم.
‫اُه، نه، اعلی حضرت! ‫شعبده خیلی خوبی بود!
‫خب، آقای دوک، فکر می کنم ‫وقتشه از این روز سلطنتی استفاده کنین...
‫...و به دهکده برین ‫و به مردمتون خدمت کنین!
‫آم، به نظرم من و لیل این جا بمونیم ‫و روی حقه مون کار کنیم.
‫اما قربان، مردم 400 ساله ‫منتظر دوکشونن...
‫...که دریاچه رو براشون ‫جای بهتری کنه.
‫خب، وقتی این طوری میگی...
‫لیل، داداش بزرگت ‫کارهای مهم دوکی داره!
‫کارتون خارق العاده بود، قربان.
‫قرن هاست که دودکش هامون ‫نیازمند تمیزکاری اساسی بوده ن!
‫آهان. چند تای دیگه هست؟
‫یکی تموم شد، ‫فقط 432 تا مونده.
‫خب، اگه مردم خوشحالن، ‫ارزشش رو داره.
‫قربان، مطمئن نیستم ‫اون از کجا داره میاد.
‫چی؟ دوباره نه!
‫لینکلن؟ همه چیز مرتبه؟
‫لونا! لونا!
‫یه تیکه چوب کی مثل پادشاه میشه؟
‫وقتی خط کش باشه!
‫این هم لنی لاود، ‫نقل مجالس اسکاتلند کوهستانی!
‫استعداد این شکلیه، بچه ها.
‫آره!
‫اسکیت کردن اون خواهر رو ببین!
‫اُه، آره. ‫استعداد رو داشته باشین.
‫خواهران لاود! خواهران لاود! ‫خواهران لاود، آره!
‫اُه، دوک بیچاره.
‫انصاف نیست. ‫دوک منم!
‫من باید خاص ترین لاود باشم.
‫نه که زیر سایه خواهرات ‫گیر افتاده باشی.
‫من هم همیشه همین رو میگم.
‫واقعا؟ همم.
‫حتما یه کاری هست ‫که بتونیم انجام بدیم...
‫...تا توجه رو حسابی ‫به دوک عزیزمون جلب کنیم.
‫آره.
‫اوه. اون چه طوره؟
‫- چی چه طوره، قربان؟ ‫- اون!
‫می تونم سوار اژدها شم! ‫درست مثل جدم.
‫فکر خارق العاده ایه، قربان!
‫می تونم راحت تصورش کنم.
‫مردم اوج گرفتنت در آسمون رو ‫می بینن و شروع به تشویق می کنن،
‫از همیشه مطمئن تر از این که ‫خاص ترین لاود تاریخ تویی.
‫محشر میشه!
‫اُه، بله.
‫بیشتر از چیزی ‫که تو مخیله ت بگنجه!
‫سلام، مردم من!
‫اُه، اون جا رو!
‫لینکلن؟
‫برو، لیلا!
‫ووهو! آره!
‫ووهو!
‫شگفت انگیزه!
‫دوک ترکوند.
‫قرن هاست که این جا ‫هیچ کس اژدها سوار نشده.
‫صورت خودش رو ‫طراحی کرد!
‫هی! طرفدارای پر و پا قرص!
‫هاهاها! آره!
‫نوبت یه نمایش واقعیه.
‫لیلا، چی کار داری می کنی؟
‫- لینکلن! ‫- داداش کوچولو.
‫چرا...نمی تونم...هدایتت کنم؟
‫- لینکلن. ‫- از این طرف!
‫- یالا. ‫- اوناهاش!
‫- لینکلن! ‫- وایسا!
‫آه! از سر راه برید کنار!
‫مراقب باشین!
‫- آه! ‫- وای!
‫اُه، نه! «آواره» شدیم! ‫گرفتین؟
‫- کمک! ‫- آقا، بگیر!
‫اوخ، آروم، گرفتمت!
‫حالا شد.
‫اُه، نه.
‫نگران نباشین. می تونم ‫همه چیز رو درست کنم.
‫من دوکم، یادتون که هست؟ ‫بیاین، تماشا کنین.
‫دیدین؟ مثل روز اولش شد.
‫اُه، نه!
‫عیبی نداره. هنوز ماهی فروشی رو دارین.
‫خیالم راحت شد.
‫چه طور تونستی؟
‫- ما بهت اعتماد کردیم. ‫- من عاشق اون خوراک ماهیش بودم!
‫چه طور جرئت می کنه؟
‫لینکلن!
‫- عجب ریخت و پاشی. ‫- فاجعه ست.
‫- این جا کلاً خراب شده. ‫- عجب ضدحالی.
‫اُه، ناراحت نباش.
‫لیلا دقیقا همون کاری که ازش ‫خواسته شد رو انجام داد.
‫خودشه.
‫دختر خوب! موراگ لازم داره ‫تو بزرگ و قوی باشی.
‫حتی دوک ها هم روزهای بد ‫دارن، قربان.
‫روز بد؟ بگو «بدترین روز تاریخ». ‫برای بدترین دوک تاریخ.
‫وقتی می شنوم همچین چیزی ‫میگی، ناراحت میشم.
‫مردم حالا بیشتر از هر وقت دیگه ‫بهت نیاز دارن.
‫لینکلن؟ لینکلن؟
‫هی، بچه ها! ‫پیداش کردم!
‫- خوبی؟ ‫- چه طوری، رفیق؟
‫- نگرانت بودیم، عزیزم. ‫- آره، واقعا اون بیرون «ترکوندی»!
‫- لولا! ‫- خنده دار نبود.
‫اصلا باحال نبود، رفیق.
‫اگه بذارین حرفم رو تموم کنم...
‫همه مون گاهی وقت ها ‫گند می زنیم. حتی من.
‫می خوایم بدونی ‫که درباره ش حرف زدیم...
‫...و فردا، کمکت می کنیم ‫شهر رو بازسازی کنی.
‫واقعا؟ آه، شماها حرف ندارید.
‫خب، البته که این طوره! ‫لاودن دیگه!
‫فکر می کنی مردم ‫من رو می بخشن؟
‫اگه یه چیز باشه که درباره مردممون بدونم، ‫اینه که کینه به دل نمی گیرن.
‫برو خونه، دوک! برو خونه، دوک! ‫برو خونه، دوک!
‫- همه چیزمون رو از دست دادیم! ‫- بزن به چاک!
‫دریاچه ما رو ترک کن!
‫فقط دارن خودشون رو ‫خالی می کنن.
‫- اُه، درست میشن. ‫- فقط بهشون زمان بده، داداش.
‫نه، حق دارن.
‫قربان، نه. ‫التماس می کنم.
‫من لایق دوک بودن نیستم.
‫میشه دیگه بریم خونه؟
‫خداحافظ! بای بای!
‫نمی خوام کسی که نباید ‫این رو ببینه.
‫حالا، اَگی عزیز، وقتشه ‫که به تقدیرم برسم.
‫آی قلبم. امکان نداره. ‫اَگی پیر بهمون خیانت کرد!
‫دوستای عزیزم، به لطف شما، ‫لاودها دیگه برای همیشه خواهند رفت!
‫صدآفرین!
‫خوشحالم که تموم شد. ‫برگردیم خونه.
‫اُه، ببخشید، کم بود یادم بره بگم.
‫قبل از این که لاودها ‫بزنن به چاک،
‫درخواست کردن که من ‫به عنوان دوشس تاج گذاری کنم!
‫من این طوری بودم که... ‫«من؟ چی؟»
‫اونا این طوری بودن که... ‫«آره، البته، تو بهترینی.»
‫خیلی خجالت آور بود، ‫اما چه طور می تونستم نه بگم؟
‫پس بیاین شروع کنیم. ‫شیپور، شنل، تشویق.
‫موراگ، این...
‫با قدرتی که در اختیار من ‫گذاشته شده...وِر وِر وِر...
‫...انگس مقام دوشس لاک لاود رو ‫به من میده!
‫نمی تونی این کار رو بکنی.
‫ساکت، کودن.
‫اُه، بجنب دیگه.
‫دوشس! دوشس! دوشس!
‫نه!
‫لاودها همچین کاری نکردن.
‫من اون جا بودم. ‫هیچ وقت تاج رو به تو ندادن.
‫همون قدر که روز طولانیه، ‫انگس هم راستگوئه!
‫حقیقت داره، موراگ؟
‫می دونی چیه؟ ‫می تونم دروغ بگم.
‫اما چرا زحمت بکشم؟
‫طبق اتهامم گناهکارم!
‫لیاقت مردم ما بیشتر از ‫یه دروغگو و دزده!
‫ما قبولش نمی کنیم! ‫شیاد!
‫بسیار خوب. سعی کردم ‫از راه دوستانه ش انجامش بدم.
‫حالا به روش خودم ‫انجامش میدم.
‫ها؟
‫تا حالا از مرکز خریدای زیادی ‫بیرونمون کرده بودن،
‫اما کل یه کشور نه!
‫من نتونستم از اسکات ‫خداحافظی کنم!
‫لیلا!
‫یا لوسیل.
‫- هی، لوس، به نظر میاد تو فرصت داری! ‫- آی قلبم!
‫عموزاده ها! عموزاده ها!
‫لوسیل.
‫با خبر نگران کننده ای اومده م.
‫بهترین نوع خبر!
‫این بار نه، لوسی.
‫موراگ تاج رو از خاندانمون دزدیده ‫و خودش رو دوشس کرده.
‫- چه بی ادب! ‫- چی؟
‫چه کار زشتی.
‫نمی تونه این کار رو بکنه!
‫می دونستیم که نمیشه ‫به موراگ اعتماد کرد.
‫اما من بهش اعتماد کردم.
‫- می ترسم بدتر بشه. ‫- البته که میشه.
‫موراگ داره از اژدها استفاده می کنه ‫که مردم رو از لاک لاود فراری بده.
‫- چی؟ ‫- چه طور؟
‫با سنگ اژدهای باستانی. ‫اون می تونه یه اژدهای خوب رو اهریمنی کنه!
‫وایسا...اژدهاسواری من!
‫برای همین نمی تونستم لیلا رو کنترل کنم! ‫تحت کنترل موراگ بود!
‫که یعنی موراگ دهکده رو ‫خراب کرد، نه تو.
‫باز هم تقصیر منه.
‫این قدر می خواستم دوک باشم ‫که گذاشتم موراگ گولم بزنه.
‫حالا مردم خونه هاشون رو ‫از دست میدن.
‫باید یه کاری بکنم.
‫نه، همه باید بکنیم.
‫تو همیشه به ما کمک می کنی.
‫این بار، ما به تو کمک می کنیم.
‫مراقب باشین.
‫بجنبین. ‫یالا، از این طرف.
‫- انگس. ‫- یا نی انبون!
‫قربان! خواهران!
‫برگشتین! اما متأسفانه ‫موراگ زده به سیم آخر!
‫می دونیم...و یه نقشه داریم که اون عصا رو ‫بگیریم و دهکده رو نجات بدیم!
گفته بودم که می تونم یه روز به عنوان دوشس انتخاب بشم !چه موفقیت ارزشمندی
و در نهایت صلح و سکوت
امتحان می کنیم یک ، دو ، سه
- چی؟ - بیاین نمایش رو شروع کنیم
!لاودها
‫- من اصلا نمی فهمم! ‫- کشتی، تاج، بازوی عضلانی؟
‫و ایموجی پی پی؟ ‫لنی سعی داره چی بهمون بگه؟
‫بای بای کشتی!
‫بچه ها!
‫- استاربُرد، استاربُرد! ‫- این یعنی چی؟
‫نمی دونم!
‫فکر کردم کارم باهاتون ‫تموم شده!
‫خودتون رو نشون بدین، ‫احمق های اسفناک نیم وجبی!
‫آه!
‫خیلی خوب، دخترها!
‫عملیات «عصا رو از موراگ بگیرین و قبل از این که ‫خیلی دیر بشه، دهکده رو نجات بدین...
‫...و همین طور یه اسم کوتاه تر ‫برای این عملیات پیدا کنین» شروع میشه!
‫لوآن، نوبت توئه.
‫یکی بود، یکی نبود، یه دوشس به اسم ‫موراگ بود که موهاش بوی قالی می داد!
‫وقتی اون تاج رو دزدید، ‫همه اخم کردن...
‫...چون حالا فرمانرواشون ‫یه کیسه کود بود!
‫یالا، سر و صدا رو حس کن!
‫بپایین!
‫لنی، برو!
‫آره!
‫آه! چشمام!
‫اون سفیدکننده دندون ‫ارزشش رو داشت!
‫اوخ. ببخشید.
‫- لوسی، می دونی که چی کار باید بکنی. ‫- موراگ، اگه تونستی من رو بگیر.
‫گرفتمت.
‫کم بود بمیرم. ‫شاید دفعه بعد!
‫آتیش!
‫انگس! چه خبره؟
‫- لاودهای عزیزم، دیوونه خونه شده! ‫- بچه ها کجان؟
‫اُه، می دونین، دارن با یه اژدها ‫با نفس آتشین مبارزه می کنن.
‫- از این طرف. ‫- صبر کنین! من حاضر نیستم.
‫- حالا، حاضرم. ‫- یا نی انبون!
‫خودشه، لوس! ‫بیا جلو! بیا جلو!
‫برو که بریم. نوبت منه. ‫از پسش بر میام.
‫آره! من سوار اژدهام.
‫آه! من سوار اژدهام!
‫آروم.
‫هوف.
‫آتیش!
‫- تو! ‫- نمی ذارم با این در بری!
‫- ول کن! ‫- هرگز.
‫- تو دزدیدیش. ‫- مال منه!
‫لینکلن به کمکمون نیاز داره. ‫باید بقیه رو بیاریم.
‫بهت دستور میدم که ول کنی!
‫دستور؟ همه اینا واسه همینه؟ قدرت؟
‫ها! نه، این تاج تضمین می کنه دیگه ‫هیچ لاودی مزاحم من نمیشه!
‫اصلا دوست ندارم مزاحمت بشم، اما...
‫آه!
‫لینکلن!
‫داریم میایم!
‫خداوندا!
‫- آه، اون جاست! ‫- عزیز دلم!
‫ما این جاییم، داداش کوچولو. ‫نگران نباش.
‫نه، لیلا!
‫اُه، واقعا گَند زدین.
‫باید همون موقع که فرصتش رو داشتین، ‫با کشتی می رفتین!
‫حالا آماده باشین که دیگه ‫هیچ صدایی ازتون در نیاد!
‫آتیش!
‫نه!
‫ایست!
‫لینکلن!
‫این قدر تاج رو می خوای؟ ‫بیا بگیرش!
‫- لینکلن! ‫- این کار رو نکن!
‫لیلا.
‫- لینکلن! ‫- حالا چی کار کنیم؟
‫فقط وحشت نکنین. وحشت نکنین! ‫وحشت نکنین. وحشت نکنین!
‫اُه، چه قدر حیف. ‫جایی برای فرار نداری.
‫این راهِ رسیدن به چیزی که می خوای نیست. ‫شاید بتونی به همه بگی متأسفی.
‫خب، آره، می تونستم...
‫...اگه یه خُل دیوونه بودم!
‫حالا تاج رو بده به من!
‫هرگز، موراگ.
‫تو باید صدام کنی «دوشس».
‫می تونی تمام تاج های جهان رو داشته باشی، ‫اما هرگز دوشس نمیشی.
‫تو هم هیچ وقت خاص ‫نخواهی بود!
‫فقط لینکلن لاودِ ساده و حوصله سر بر.
‫همیشه زیر سایه خواهرات، ‫درست همون جایی که بهش تعلق داری.
‫اشتباه می کنی.
‫من پنجمین شعبده باز برتر ‫تو رویال وودزم.
‫چی؟
‫این چه افسونیه؟
‫کافیه!
‫دیگه حقه بسه!
‫غیر از یکی! ‫سریع!
‫اژدها، این احمق رو از بین ببر ‫و تاج رو برام بیار!
‫چی؟
‫اُه، خدایا.
‫تادا! لیلا!
‫نه!
‫نقشه زاپاس.
‫موفق شدیم! ‫آفرین، لیلی!
‫تنها چیزی که می خواستم ‫سکوت و آرامش بود.
‫- و به دستش میارم! تاج رو بده بهم. ‫- ول کن!
‫لینکلن!
‫گرفتمت، لیل!
‫صبر کن. چی شد؟
‫لیلا!
‫دختر خوب.
‫یواش، ریتا!
‫- مراقب باش، عزیزم. ‫- آخ!
‫لیلی با اژدها پرواز می کنه!
‫ولم کن، هیولای وحشتناک!
‫- معرکه بود! ‫- ایول لینک و لیلی!
‫بچه های عزیزم!
‫اُه، لیلا، نمی تونیم به اندازه کافی ‫ازت تشکر کنیم.
‫آفرین، لینکلن.
‫دوستت داریم، لیلا.
‫اژدهای خوب کیه؟
‫به افتخار لاودها! ‫به خاطر نجات دادن خونه هامون!
‫به افتخار لینکلن که در تاریخ به عنوان ‫پر سر و صداترین لاود ثبت میشه!
‫متأسفم که بهت شک کردیم.
‫دوک لاود هو! دوک لاود ها! ‫دوک لاود، هوهوهو!
‫دوکمون برگشته!
‫منتظر چی هستی، لینک؟ ‫اون عزیز دل رو بذار سرت!
‫اگه تو نذاری، من می ذارم.
‫از وقتی اومدیم این جا، ‫این تاج رو بیشتر از هر چیزی می خواستم.
‫فکر کردم اگه داشته باشمش، ‫بالاخره مثل خواهرام خاص میشم.
‫وقتی سرم گذاشتمش،
‫تنها چیزی که برام مهم بود این بود ‫که برای من چی کار می کنه،
‫نه که من چی کار می تونم ‫براتون بکنم.
‫متأسفم که خودخواه بودم.
‫مسئله اینه که...
‫...یه نفر همه ش سعی می کرد بهم بگه ‫معنی واقعی سر گذاشتنِ تاج چیه،
‫اما من گوش نمی دادم.
‫در این مورد هم متأسفم.
‫برای همین فقط یه نفر هست ‫که لایق به سر گذاشتن این تاجه.
‫- انگس، با قدرتی که خاندان سلطنتی لاود... ‫- پسر جون، نه!
‫- ...در اختیار من گذاشته، ‫- نمی تونم!
‫من به تو مقام دوک لاک لاود رو میدم!
‫نه، نه، من فقط یه متصدی زمین ساده م.
‫- اُه، تو خیلی بیشتر از اینایی. ‫- مثل خانواده ای.
‫همیشه پشتمون بودی.
‫مردم حرفشون رو زده ن، انگس.
‫دوک!
‫- شگفت انگیزه. ‫- خانواده مونه!
‫هی، عموزاده!
‫دوازده تا روح دیگه. ‫مشکلی نیست! من کاملا...
‫تا حالا دوک لایق تر از این ندیده م.
‫تو محافظ حقیقی خونه و همه مایی.
‫ممنون، حضرت دوک.
‫خب، یا نی انبون!
‫اُه!
‫- خب، دوک، ماهی فروشی من چی؟ ‫- خوراک ماهی فروشی من چی؟
‫اون چی؟
‫اُه، خدا.
‫ولم کن، هیولا!
‫اژدها محافظ حقیقی دریاچه ست.
‫اون درباره سرنوشت موراگ ‫تصمیم می گیره.
‫خودت رو مسخره کردی، ‫کودن متعفن فلس دار!
‫بهم سکوت و آرامش دادی.
‫چی؟ نه. نه!
‫نه!
‫لینکلن! این که تاج رو ‫به انگس دادی، معرکه بود!
‫تو آدم خوبی هستی، رفیق.
‫آره!
‫اما تمام اون حرفا ‫درباره خاص نبودن...
‫اون چی بود؟
‫همه شما تو همه چیز ماهرین.
‫جایزه می برین، ازتون ‫عکس می گیرن و...
‫من هم می خواستم خاص باشم.
‫لینکلن، تو خاص هستی!
‫واقعا؟
‫آره. درست همون طور که انگس ‫از مردم لاک لاود مراقبت می کنه،
‫تو مراقب مایی.
‫هر روز، داداش.
‫واقعاً!
‫برای همین تو خاص ترین برادر تاریخی.
‫- به معنی واقعی کلمه. ‫- درسته.
‫- موافقم. ‫- بدون شک.
‫همم.
‫تو این کار ماهرم!
‫دوستت دارم، لینکلن!
‫آه!
‫احساس دلگرمی!
‫♪ من بالا و پایین رو گشتم ♪
‫♪ دنبال جایی که بهش تعلق داشته باشم ♪
‫♪ سعی داشتم راه خونه رو پیدا کنم ♪
‫♪ به سرزمینی که بتونم ♪ ‫♪ ترانه خودم رو توش بخونم ♪
‫♪ نادیده گرفته شده و زیر سایه بقیه ♪
‫♪ چه طوری متمایز بشم؟ ♪
‫♪ شاید حالا بتونم ♪ ‫♪ این طرف دریا باشم ♪
‫♪ در حالی که کل خانواده م ♪ ‫♪ کنارم ایستاده ن ♪
‫♪ ممکنه اونا راهش باشن ♪
‫♪ می تونم ارتباط خودم رو پیدا کنم ♪
‫♪ و یه جهت جدید که مال خودم بدونمش؟ ♪
‫♪ وقتی به انعکاس خودم خیره میشم ♪
‫♪ با عشق و محبت ♪
‫♪ حالا می دونم ♪
‫♪ همیشه راه خونه رو پیدا می کنم ♪
‫- طرف خوبم رو بگیر. ‫- مغز مال...
‫دلم برات تنگ میشه، پسر جون.
‫اگه نصیحت دوکی لازم داشتی، ‫می تونی بهم زنگ بزنی.
‫قبوله. بالاخره تو همیشه نقشه داری!
‫- خاص خودم. ‫- خاص خودت.
‫- مرسی! ‫- خداحافظ! حتما نامه می نویسیم!
‫خداحافظ!
‫آه، از اون تعطیلات ها بود ‫که هیچ وقت فراموش نمی کنیم.
‫- درسته. ‫- واقعا.
‫بدرود، طرفدارای پر و پا قرص! ‫سعی کنین زیاد دلتنگم نشین!
‫اسکاتلند! بالاخره!
‫وای!
‫می بخشید، من دنبال دختری ‫به اسم لوری لاود می گردم.
‫می تونین بهم بگین کجاست؟
‫نه!
::. www.Doostihaa.com .::
‫- به خونه خوش اومدی، رفیق. ‫- مرسی، کلاید.
‫- ممم. ‫- ها؟
‫دارچینش دقیقاً به اندازه ست!
♪ هی! اوه اوه ♪
♪ بیاین گم بشیم ♪
♪ و ببینیم چی درونمونه ♪
♪ بیاین با هم گم بشیم ♪ ♪ بیاین گم بشیم ♪
♪ بعضی وقتی چیزایی ♪ ♪ که انتظارشو داری اتفاق نمیفتن ♪
♪ چیزای خوب وقتی اتفاق میفتن ♪ ♪ که شانس داشته باشی ♪
♪ نمی خوام زمانمو برای چیزهای ♪ ♪ بیهوده از دست بدم ♪
♪ تو هرگز نمی دونی چی پیدا خواهی کرد ♪
♪ هی! اوه اوه ♪
♪ بیاین گم بشیم ♪
♪ و ببینیم چی درونمونه ♪
♪ بیاین با هم گم بشیم ♪ ♪ بیاین گم بشیم ♪
جديدترين اخبار فيلم و سريال در کانال تلگرام و اینستاگرام سايت .:: @bollbolljan_com ::.