‫«گوشه‌ای از محله کویینز»
‫داری گریه می‌کنی بابا؟
‫اگه گفتین وقت چیه؟ ‫وقت کیکه.
‫- مبارک باشه. ‫- مبارک باشه.
‫لوییز، خیلی خوشگل شدی. ‫خوشگل نشده؟
‫خوشگل شدی.
‫اصلا تا نبینم جشن چه شکلیه،
‫در پاکت رو نمی‌بندم.
‫[به عروسی لوییز و سباستین خوش اومدین]
‫اصلا کم نکردم. ‫جفتتون رو خیلی دوست دارم. ماچ!
‫لوییز، می‌دونم خیال می‌کنی ‫ازت متنفرم. ولی نیستم. خیلی دوستت دارم...
‫و نظرم راجع به لباسه درست بود.
‫سباستین، به نفعته باهاش مهربون باشی، ‫آخه صمیمی‌ترین دوستمه.
‫- قسم می‌خورم. واقعا... ‫- آره. به نفعته باهاش مهربون باشی.
‫آره، باهاش مهربون باشی، آخه اگه نباشی ‫عین سگ کتکت می‌زنم.
‫به خاله لوییز سلام کنین! ‫سلام خاله لوییز.
‫از طرف کل خانواده روسو بهتون تبریک می‌گم.
‫- یوهو! ‫- درست نمی‌گم؟
‫- به سلامتی بریم بالا؟ ‫- باشه.
‫- به سلامتی! ‫- به سلامتی!
‫خیلی حال کردم بابا. ‫مختصر و مفید گفتی.
‫آها، بیا. بیا هرچی می‌خوای بگو.
‫عه، آها، خیلی‌خب.
‫خیلی حال می‌ده بچه‌ها.
‫- خیلی‌خب. اِم... ‫- بدش به من.
‫اِم، از طرف خودم، لئو و چوبی ‫براتون آرزوی خوش‌بختی می‌کنم.
‫جفتتون رو خیلی دوست داریم. ‫خیلی‌خب، حالا نوبت کیه؟ رو، بگو.
‫من؟ نه. من چی می‌خوام بگم؟ بیا.
‫وای، به چوبی نده. ‫این بچه از غسل تعمیدش حرف نزده.
‫حتما باید تو فیلم عروسی ‫بی‌شعور بازی دربیاری.
‫چوبی، خودم کاری می‌کنم مرد بشی.
‫نه، نه، نه، همین الانش هم مرده.
‫آروم باش لئو.
‫من که آرومم. ‫منظورم اینه که...
‫خیلی‌خب، بدش به من.
‫نه. حرفی دارم.
‫اِم، سباستین و لوییز...
‫- اِم، گمون کنم... ‫- دیگه شراب نخور. بسه.
‫- چنگال من دست کیه؟ ‫- عه، بیا. چنگال من رو بگیر بابا.
‫- من چنگال دارم. ‫- اون که چنگال منه.
‫بهترین نصیحتی که می‌تونم بهتون بکنم،
‫اینه که همدیگه رو اذیت نکنین، خب؟
‫البته شاید نتونین جلوش رو بگیرین.
‫- ضمنا، اِم... ‫- می‌شه لطفا برین کنار؟
‫ممنون.
‫- عه. ‫- براش لیوان بیارین.
‫خب، خدا پشت و پناهتون باشه. ‫پشت و پناه خودتون و بچه‌هاتون...
‫که قراره مایه افتخار آمریکا باشن، باشه.
‫آره دیگه. خیلی‌خب.
‫حرف شما فرق داشت.
‫عه، عه، عه. ‫وایستا... وایستا، وایستا.
‫آره، ببین. اِم...
‫می‌خوای حرف‌هات رو حذف کنیم؟
‫- آره، حرف‌هام رو حذف کنین. ‫- خیلی‌خب.
‫رفتارت عین دوازده ساله‌هاست.
‫[شیرینی‌فروشی ادی] ‫[پیرایشگاه ال‌ال]
‫[همبرگرفروشی «وایت کستل»]
‫[تعمیرگاه اگزوز]
‫[استادیوم «سیتی فیلد»]
‫[هات‌داگ‌فروشی «دامینیک»]
..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏ .:: www.bolboljan.net ::.
..:: کانال تلگرام و اینستاگرام بلبل جان ::.. .:: telegram: @bollbolljan ::. .:: instagram: @bollbolljan_Com ::.
‫- هیچی پنیری نداریم؟ ‫- حواسم رو پرت نکن.
‫هیچی پنیری نداریم.
‫امروز ساعت پنجه، خب؟ ‫یادت نره‌ها.
‫- آماده باش. ‫- باشه، باشه. مگه دیرت نشده؟
‫نه.
‫وای، خاک بر سرم.
‫دیگه جریمه پارک نگیری‌ها.
‫خواهش می‌کنم ساعت پنج ‫آماده باش آنج. شوخی ندارم.
‫کلی خرج رو دستمون می‌ذاری.
‫خاک بر سرم.
‫این دیگه چه وضعشه؟
‫راستش، من کل عمرم باهاش رفیق بودم.
‫حتی یادم نمیاد تو بچگی دویده باشه.
‫انگار شلوارش رو خراب کرده، مگه نه؟
‫پارک کردن تو این محله ممنوعه.
‫من که کلی فاصله دارم. ‫هنوز نرسیدن؟
‫نه، گمون کنم دنبال کار جکسون هایتس افتادن.
‫آها، درسته. درسته. ‫خوبه، خوبه.
‫من باید زود برم، ‫پس لزومی نداره بفهمن دیر کردم.
‫من رو که می‌شناسی. ‫از هیچی خبر ندارم.
‫- عجب. ‫- سلام لئو! سلام،
‫به نظرت می‌تونی به یکی از افرادت بگی ‫امروز نگاهی به حمومم بندازه؟
‫وان مسخره‌ام آب پس می‌ده.
‫آها. باشه، خیلی‌خب.
‫- چرا که نه؟ میایم. ‫- وای، ممنون.
‫راستی، اگه صدای ناله شنیدین، ‫صدای خودِ پیرمه که مشغول یوگائم.
‫- خداحافظ. ‫- عجب.
‫می‌شه گفت امیدوارم ناله کنه، موافق نیستی؟
‫من هم می‌خواستم همین رو بگم.
‫[خدمات ساخت‌و‌ساز روسو]
‫چطور پیش رفت بابا؟
‫چطور پیش رفت؟ ‫فرانک بهش قیمت داد.
‫قراره بگن کمتر می‌دن. ‫خواهیم دید دیگه.
‫آها. راستی، اِم، ‫این خانمه، پاملا،
‫گفت وان حمومش آب پس می‌ده، ‫من هم بهش گفتم میایم...
‫عه، عه، عه. ‫لئو، اذیت نکن دیگه.
‫نباید تا من با مشتری صحبت نکردم، ‫بهش قولی بدی...
‫من که قول ندادم.
‫ولش کن. بریم نگاهی بندازیم. ‫بیا دیگه.
‫باید دروازه رو رنگ کنین ‫و آماده باشه.
‫تا تکمیل نشده، کسی خونه نمی‌ره.
‫خیلی‌خب، ولی خودت که می‌دونی ‫من باید زودتر برم، مگه نه؟
‫- آخه باید بازی چوبی رو تماشا کنم. ‫- پس بهتره دست به کار بشی.
‫من وانه رو ردیف می‌کنم بابا.
‫برادر کوچکت داره خیلی بی‌شعور می‌شه.
‫آره، بالاخره خیلی تحت فشاره.
‫سرکارگری خیلی استرس‌زاست.
‫به هر حال خوشحالم ‫که قبلا عین سگ می‌زدمش.
‫خیلی قشنگن.
‫کار دست‌اندرکاران ورسای حرف نداره.
‫بخش انتهایی جشن عقب افتاده بود. ‫خیلی عصبانی شده بودم.
‫طوری نبود بابا.
‫فواره شکلاتشون هم کج شده بود.
‫به نظرم فواره چرخان همون شکلیه.
‫همه‌چی خیل قشنگ بود کانی.
‫خیلی قشنگ بود. ‫لوییز حرف نداشت.
‫وای، خیلی به هم میان.
‫گفتی ماه‌عسل کجا رفتن؟
‫رفتن انگویلا. ‫اسمش رو درست گفتم؟
‫وای، چه جای قشنگی. ‫استواییه، درسته؟
‫نمی‌دونم کجاست، ولی به نفعشونه ‫اونجا باردار بشن.
‫چیه؟ من که دیگه کاری ندارم.
‫خودش هم رفته. ‫برن تو کارش دیگه. برام نوزاد بیارن.
‫یه بطری شراب تو ساکش گذاشتم،
‫- آخه شراب همیشه تسهیلش می‌کنه. ‫- چه بامزه.
‫وقتی فیل هوس سکس می‌کنه، ‫بهم شراب می‌ده. خودش می‌دونه...
‫باید شراب بخورم.
‫معلومه که باید بخوری. ‫من که نمی‌تونم بدون شراب با لو سکس کنم.
‫- وای وای! ‫- فیل برام شراب می‌ریزه...
‫و با لهجه انگلستانی صحبت می‌کنه.
‫- نه بابا. ‫- آره بابا.
‫خیال می‌کنه کار جذابیه. ‫عین لهجه ژآپنی می‌مونه. به خدا.
‫لئو چی؟
‫بی‌سروصداها همیشه ‫از همه وحشی‌ترن، مگه نه آنج؟
‫شرایط ما هنوز کمی متفاوته.
‫لوییز وزن کم کرده، مگه نه؟
‫لباسش فیت تنشه.
‫آره. متأسفانه وقتی وزن کم می‌کنه،
‫دماغش خیلی به چشم میاد،
‫ولی خر و خرما که با هم نمی‌شه.
‫خیلی‌خب بابا، من می‌رم.
‫- دروازه چی شد؟ ‫- تکمیل شد. تمومه. آره، ردیفه.
‫- باشه. ‫- خیلی‌خب.
‫آره. آره دیگه. من می‌رم. ‫اگه نبرن،
‫امشب آخرین بازیشه. ‫بعدش مسابقات حذفی شروع می‌شه.
‫خب، ولی قرار نیست ببرن.
‫با بهترین تیم سه ایالت...
‫ناحیه بازی دارن.
‫آها.
‫آره، خیلی حیف شد.
‫بسکتبال اعتماد به نفسش رو ‫افزایش داده بود.
‫راستش، اِم، تو تا حالا بازیش رو ندیدی بابا.
‫شاید بهتر باشه بیای، ها؟ ‫فرصت می‌کنی بازیش رو ببینی.
‫اِم...
‫تو زمین فرق می‌کنه.
‫تو که همین الان بهم گفتی قراره ببازه.
‫آره، ولی... اِم...
‫- وانش رو تعمیر کردم. ‫- بیا اینجا، بیا اینجا.
‫می‌خوام چیزی نشونت بدم. ‫این رو ببین. مشکلی داره.
‫وای خدایا. ‫می‌دونی چقدر برامون مشکل می‌تراشه؟
‫باید یه مهندس بیاریم.
‫- احسنت. ‫- اینجاش رو ببین.
‫آخه اینجاش رو ببین...
‫خیلی‌خب، تا دوشنبه.
‫... از تو انباریشون...
‫ظرفدار تیم گلندیلیم!
‫مدیر مورفی!
‫خیلی‌خب.
‫مدیر مورفی!
‫یوهو!
‫مجبورم نکن بدوم لئو.
‫الان دیگه به مراسم آغازین نمی‌رسیم.
‫- سلام آقای روسو! ‫- سلام مارشال.
‫صندلی همیشگیتون رو براتون نگه داشتم. ‫کار راحتی نبود.
‫امشب سالن تقریبا پر می‌شه، ‫آخه آخرین بازیه دیگه.
‫خب، نه، اگه ببریم ‫آخرین بازی نیست مارشال.
‫درسته، ولی تیم جرسی شمالی...
‫- اولین تیم سه ایالت ناحیه است. ‫- آره.
‫متوسط امتیاز جان اسلاتر ‫تو هر بازی سی و یکه.
‫از دیدنتون خوشحالم خانم روسو. ‫بعد از بازی فوریه با گریت نک ندیده بودمتون.
‫عه! باید برم!
‫- حواس اون بچه همیشه جمعه، مگه نه؟ ‫- آره، کارش درسته.
‫باهاش حال می‌کنم. بجنب.
‫بزنین به افتخار...
‫بازیکنان آغازین «گلندین کولگرز»!
‫بلیک کورکوران از کلاس یازدهم ‫پست گارد بازی می‌کنه!
‫وای، خاک عالم. بازی شروع شده. بجنب.
‫بجنب، بجنب. ‫بریم بالا. همین‌جاست.
‫- هلم نده. ‫- نمی‌دم. فقط برو بالا.
‫لئو، امیدوارم کن. ‫ممکنه ببریم؟
‫- ای بابا، چرا که نه؟ ‫- می‌خواستم همین رو بگی.
‫- بیا. همین‌جاست. ‫- آخرین بازیکنمون هم...
‫که فوروارد بازی می‌کنه، ‫با قد ۱۸۸ سانت...
‫- به موقع رسیدیم. ‫- آروم باش.
‫نفس بکش.
‫متیو روسو ملقب به چوبیه!
‫روسو!
‫روسو خان!
‫چند وقته که این شکلی ‫تشویقش می‌کنن؟
‫از سه چهار بازی قبل شروع کردن.
‫گمون کنم چون همیشه میام، تشویق می‌کنن.
‫- عجیبه، مگه نه؟ ‫- آره. مشخصه اصلا خوشت نمیاد.
‫هواش رو دارم.
‫بدو، بدو!
‫- وای! وای! ‫- ای بابا.
‫- بگیرش، بگیرش! ‫- بگیر چوبی!
‫نه!
‫ایول!
‫احسنت لئو!
‫وای نه!
‫وای!
‫دفاع کنین! دفاع کنین! دفاع کنین!
‫- وای! متی! ‫- ایول!
‫بدو، بدو، بدو.
‫- ایول! ‫- ایول!
‫به نیمه بازی رسیدیم حضار گرامی.
‫وای خدایا!
‫بازی بیست دقیقه دیگه ادامه پیدا می‌کنه.
‫♪ کی سگ‌ها رو ول کرد؟ ♪
‫♪ کی؟ کی؟ کی؟ کی؟ کی؟ ♪
‫♪ کی سگ‌ها رو ول کرد؟ ♪
‫♪ کی؟ کی؟ کی؟ کی؟ کی؟ ♪
‫خودشون می‌دونن آهنگه ‫مال بیست سال پیشه دیگه؟
‫خودم می‌دونم. بهشون گفته بودم بهتره ‫«قرار نیست دوباره مسابقه بدیم» رو بخونیم.
‫- چی؟ ‫- اِم، آهنگ نهایی «راکی» رو می‌گم.
‫کرید بغلش می‌کنه و می‌گه: ‫«قرار نیست دوباره مسابقه بدیم.»
‫راکی می‌گه: «نمی‌خوام دوباره مسابقه بدم.»
‫اون که مال چهل سال پیشه.
‫- ممنون. ‫- سلام روسو خان!
‫ایمان داشته باشین روسو خان.
‫دارم رایان. دارم.
‫نمی‌دونم رایان بودی ا نه.
‫- ای بابا. ‫- چیه؟
‫- سلام آنجلا! ‫- سلام دوروتی.
‫سلام. چند وقته ندیدمت.
‫خب، بالاخره آخرین بازیه، اینه که...
‫نه، نه، اگه ببریم ‫آخرین بازی نیست.
‫چه موی قشنگی.
‫بهت که گفته بودم مواج می‌شه.
‫آره، آره.
‫جای خواهرمه‌ها.
‫آره، همچنین.
‫اِم، دو هات‌داگ و یه «اسپرایت» لطف می‌کنی؟
‫الان می‌دم. خیلی خوشگل شدی.
‫- من می‌رم. ‫- چی؟
‫هوم، می‌خواد مجبورم کنه ‫تو گروه حمایتیشون شرکت کنم.
‫از جواب منفی دادن بهش خسته شدم. ‫بهش بگو رفتم مستراح.
‫- اذیت نکن دیگه. ‫- سلام لئو.
‫به اون بچه چی می‌دی؟ ‫احتمال داره ببریم.
‫کار خودشه بابا.
‫غذاش رو مامانش می‌ده.
‫نه‌خیر، خودت می‌دی لئو. ‫کار خودته!
‫مامان، من که بهت گفتم ‫قراره بازی تماشا کنم.
‫چرا، گفته بودم. ‫اصلا به حرف‌هام گوش نمی‌دی دیگه.
‫خیلی‌خب، خداحافظ.
‫- عه، سلام خانم روسو. ‫- سلام اموری.
‫- پسرتون امشب ترکونده، مگه نه؟ ‫- آره، گمون کنم ترکونده.
‫مامانت چطوره؟ رو اعصابشی؟
‫ای بابا. از این حرف‌ها نزنین خانم روسو. ‫خودتون که می‌دونین حرف ندارم.
‫- بهتره برگردیم، مگه نه؟ ‫- آره، ولی ببین کی اومده.
‫عه، با استفانی به هم زدی؟
‫استفانی؟ ‫وایستین ببینم خانم روسو.
‫ایشون رو نمی‌شناسین؟ ‫تا حالا ندیدینش؟
‫چرا، تو مستراح دیدمش.
‫وای، پشم‌هام.
‫ببینین، ایشون دوست‌دختر چوبیه.
‫چی؟
‫رفیقم حتی به مامانش هم نگفته. ‫معلومه دیگه.
‫وای، شما مادر چوبی هستین؟ ‫وای خدایا. سلام.
‫- سلام. ‫- خیلی خوش‌وقتم.
‫وای. خب، وایستا ببینم، ‫چوبیِ خودم رو می‌گی؟
‫آره.
‫اصلا ازش بعید نیست، مگه نه؟ ‫خیلی سربه‌زیر و غیرعادیه.
‫هوم. آره، آره.
‫کاش الان قیافه خودتون رو ‫می‌دیدین خانم روسو.
‫- ای خدا، خیلی بامزه است. ‫- اموری! بیا دیگه! بیا بریم!
‫عزیز دلم! ‫من باید برم خانم روسو.
‫- فعلا. ‫- خیلی‌خب.
‫اِم... خیلی‌خب. ‫خب، خوشحال شدم.
‫- آره. ‫- خداحافظ.
‫همچنین.
‫آهای، خودم دیدمت داداش. ‫برام «اسکیتلز» نخریدی؟
‫سلام آنج. همه‌جا رو دنبالت گشتم. ‫استراحت نیمه بازی تموم شده.
‫متیو دوست‌دختر داره.
‫دفاع کنین!
‫دفاع کنین! دفاع کنین! دفاع کنین!
‫[مهمان: ۵۹ امتیاز، میزبان: ۵۴ امتیاز] ‫[کوارتر چهارم]
‫امتیاز بگیرین، امتیاز بگیرین.
‫ایول!
‫[مهمان: ۶۱ امتیاز، میزبان: ۵۹ امتیاز] ‫[کوارتر چهارم]
‫- دفاع کنین! ‫- توپ رو گرفتم! توپ رو گرفتم!
‫دفاع کنین!
‫دفاع کنین! دفاع کنین!
‫ازش دور نشو چوبی. ‫ازش دور نشو.
‫دفاع کنین! دفاع کنین!
‫- نه، نه، نه. ‫- نه، نه.
‫- ممکنه برنده بشیم. ‫- بجنب گلندیل.
‫به بردمون ایمان دارم!
‫- به بردمون ایمان دارم! ‫- جانی، برو.
‫[مهمان: ۶۱ امتیاز، میزبان: ۵۹ امتیاز] ‫[کوارتر چهارم]
‫خوب بازی کردین گلندیل! ‫خوب بازی کردین!
‫مبارک جرسی شمالی باشه.
‫خیلی خوب بازی کردین.
‫- خب، خیلی ضدحال بود. ‫- لئو.
‫لئو، برات با کیفیت بالا می‌زنمش، خب؟
‫ببین چی می‌گم. ‫خودم میارم خونه‌تون.
‫- مرسی اسکات. ‫- خواهش.
‫متیو خوشحال می‌شه تماشا کنه.
‫حتما.
‫خب، بیا. بهتره موقع اومدنش پایین باشیم.
‫آره.
‫اِم، باید پرتاب پرشی رو ‫بیشتر باهاش تمرین می‌کردم.
‫مگه وقت اضافه داشتین؟ تو که از ده سالگیش ‫باهاش تو حیاط بازی می‌کنی.
‫- آره... ‫- اومد.
‫این‌قدر ناراحت نباش، خب؟
‫بیا از بازیش خوشحال باشیم.
‫باهاش تو رخت‌کن بود؟
‫خیلی‌خب، جلوش بدجنس نباش آنج.
‫اون که هنوز ما رو نمی‌شناسه.
‫چوبی، ۲۲ امتیاز گرفتی. ایول.
‫ترجیح می‌دادم ببریم.
‫آره. آره، معلومه ‫که ترجیح می‌دادیم ببریم. آره.
‫ایشون کیه چوبی؟
‫آها، ایشون دنیه. ‫یعنی اسمش دنیلیه.
‫- ولی... آره دیگه. ‫- باز هم سلام.
‫گمون کنم اولین باره ‫که به شما «سلام» می‌کنم آقای روسو.
‫- آره، سلام. سلام. خوش‌وقتم. ‫- همچنین.
‫یه چیزی بگو دیگه!
‫آخ... ولی... اِم، ‫تو که «سلام» کردی، خب...
‫اهل کجایی دنیل؟
‫- اِم، اهل فارست هیلزم. ‫- عجب.
‫اهل بخش شیک‌پوشش نیستم. ‫اکثرمون عادی‌ایم.
‫کوچک‌ترین خونه بلوکمون مال ماست. ‫مگه نه متی؟
‫خونه‌شون هم رفتی.
‫وارد خونه‌شون نشدم، ولی آره.
‫ای وای. ‫باید بریم متی.
‫اِم، باید تا سر کارش برسونمش.
‫عه، ما می‌خواستیم بریم «کورونا» ‫که لیموناد تگری بزنیم،
‫می‌خواستیم جشن بگیریم. ‫تو هم می‌تونی بیای.
‫وای، خیلی لطف دارین، ‫ولی اگه دیر کنم، رئیسم خیلی بی‌شعور می‌شه.
‫خیلی احمقه، اینه که...
‫بهش گفته بودم می‌رسونمش، ‫پس بریم دیگه.
‫خیلی خوشحالم که بالاخره ‫باهاتون آشنا شدم،
‫ایشون که اصلا معرفیم نمی‌کرد. ‫خداحافظ.
‫وایستا. بیا ببینم.
‫وای.
‫- خیلی‌خب، بریم. ‫- ای وای.
‫یکشنبه شام مهمون ما باش!
‫- مامان، اون که... ‫- خیلی خوشحال می‌شم.
‫عاشق غذای ایتالیایی‌ام.
‫خیلی‌خب، یکشنبه ساعت دوازده می‌بینیمت.
‫ساعت دوازده شام بخوریم. حرف نداره. ‫حتما زحمت می‌دم. ممنون.
‫حالا من رو تا سر کارم برسون پسر. ‫مگه می‌خوای اخراجم کنن؟
‫وایستا! دارم می‌افتم.
‫- کمی سنگینی. ‫- عه!
‫ببخشید.
‫اصلا از دختره خوشم نمیاد.
‫چطور تا حالا بهمون معرفیش نکرده بود؟
‫- چی؟ کی رو می‌گی؟ ‫- دختره رو می‌گم.
‫دنیل یا دنی یا هر اسم مسخره‌ای که داره.
‫چه بدونم. ‫بی‌خیال. هجده سالشه دیگه.
‫از کلی کارهاش خبر نداریم.
‫یکیشون رو بگو. یکی از کارهاش رو بگو ‫که ازش خبر نداشته باشیم.
‫خب، وقتی خبر نداریم،
‫- چطوری بگم؟ ‫- ماشین رو باز کن.
‫راستش، بامزه است ‫که به خاطر کم‌حرف بودنش...
‫نگرانش بودی، ‫ولی الان که دوست‌دختر داره،
‫باز هم نگرانشی. ‫خب، کدومش خوبه؟
‫دارن همدیگه رو کامل می‌کنن آنج.
‫- چی؟ ‫- آره، راکی هم گفته بود واسه همین...
‫- با آدریان رابطه برقرار می‌کرد. ‫- باز شروع شد.
‫«من حفره‌هایی دارم. ‫اون هم حفره‌هایی داره.»
‫جفتشون حفره‌هایی دارن.
‫«اگه با هم باشیم، ‫همدیگه رو تکمیل می‌کنیم.»
‫- در رو باز کن. ‫- راست می‌گم.
‫عذر می‌خوام!
‫آره. حالتون چطوره؟ عذر می‌خوام. ‫در خروجی اصلی کدوم طرفه؟
‫آها. نه بابا، پشت اون تپه است.
‫وای، ممنون. آره دیگه. ‫تو آسانسور گم شدم.
‫- عجب. ‫- عه، وایستین ببینم.
‫شما بابای شماره ۴۲ هستین، درسته؟
‫- چی؟ ‫- اِم... روسو خان!
‫- آره، خودم هستم. ‫- آها. بچه‌تون...
‫خیلی خوب بازی کرد. ‫بیست و دو امتیاز گرفت.
‫آره. آره، ۲۲ امتیاز گرفت.
‫معمولا کل تیم جلوی جرسی شمالی ‫این‌قدر امتیاز نمی‌گیره.
‫- قراره کجا دانشجو بشه؟ ‫- آها، خب، نه. قـ...
‫قراره پیش خودمون کار کنه... ‫خدمات ساخت‌وساز خانوادگی داریم.
‫وایستین ببینم، ‫یعنی قرار نیست با چنین مهارتی...
‫دانشجو بشه؟
‫ببینین، احترامتون واجبه،
‫به من هم هیچ ربطی نداره...
‫درسته. ربطی نداره.
‫خب، راستش، کارم همینه.
‫- استعدادیاب هستم. ‫- هوم؟
‫- استعدادیاب دانشگاه سیراکیوسم. ‫- سیراکیوس؟
‫وایستا ببینم. به نظرت چوبی می‌تونه...
‫نه، نه، نه. شرمنده، ببینین... ‫نه، من اومدم اسلاتر رو جذب کنم.
‫پسرتون تو سیراکیوس قبول نشده،
‫ولی واقعا هیچ دانشگاه کوچک‌تری...
‫سراغ پسرتون رو نگرفته؟
‫- واسه چی سراغش رو بگیرن؟ ‫- مشکلمون همینه دیگه.
‫ببینین، کسی از استعداد بازیکن نوجوان ‫«گلندیل کوگرز» خبردار نمی‌‎شه...
‫و خیلی حیفه، آخه احتمالا ‫تا الان کل بازیکنانشون رو...
‫انتخاب کرده باشن، ولی...
‫ببینین، اگه بخواین ‫با چند نفر تماس بگیرم،
‫شاید دو سه جای خالی پیدا بشه.
‫یه سریشون بورسیه هم می‌کنن.
‫ظاهرا چرت و پرت مفت گفته لئو.
‫نه، نه، نه، با دانشگاهشون ‫قرار ملاقات گذاشته،
‫پس چرت و پرت مفت نگفته.
‫به نظر من که کمی خل و چل بود.
‫حرفش منطقی بود. ‫واسه چی چوبی رو بازی ندن، ها؟
‫بیست دقیقه دیگه غذا می‌خوریم. ‫خودتون رو با این سیر نکنین.
‫اگه نمی‌شه خوردش، ‫واسه چی آوردیش؟
‫آخه مامان گفت بیارمش ‫و اگه نمی‌آوردم،
‫تا پونزده روز دیگه یادآوری می‌کرد...
‫و تو باهاش زیر یه سقف نمی‌مونی!
‫فقط یکیمون ساکن همین خونه است!
‫ببین، پسره که قرار نیست ‫بازیکن «نیکس» بشه، خب؟
‫- مگه کسی گفت قراره بشه؟ ‫- امان از دستتون.
‫این داورها خیلی رو اعصابمن.
‫چه دانشگاهی بهش پیشنهاد داده؟
‫دانشگاه درکسله. فیلادلفیاست.
‫انگار اسم بستنیه.
‫راستش، با «کارول» اشتباه گرفتی.
‫شوخی کردم خنگول خان.
‫آها.
‫گمون کنم یکی از ورودی‌های جدیدشون ‫بیماری لایم گرفته، خلاصه شانس آوردیم.
‫به خاطر این داورهای عوضی...
‫شرط سه‌تیمه رو می‌بازم.
‫خب، چی می‌شه لئو؟
‫خب، چهار سال تو این مدرسه بستنی‌فروشی...
‫مسخره‌بازی درمیاره،
‫بعدش باز میاد واسه خودمون ‫کار می‌کنه دیگه.
‫واسه چی این همه وقت تلف کنیم؟
‫خب، اِم، شاید رشته کسب‌وکار بخونه...
‫و معلوماتش به درد ‫خدمات ساخت‌وساز روسو بخوره.
‫مثلا چه معلوماتی؟
‫معلومات دانشگاهی دیگه. ‫چه بدونم.
‫- معلوماتی یاد بگیره که بلد نباشیم. ‫- نباشیم یا نباشی؟
‫آخه ما زیر و بم کسب‌وکارمون رو بلدیم.
‫واسه همین سود می‌کنیم.
‫من طاقت ندارم. ‫گوشتون رو بگیرین بچه‌ها.
‫داری بدبختم می‌کنی!
‫ای حرومزاده متقلب جانب‌دار!
‫اون‌قدرها هم بلند نبود عمو پیت.
‫آره. یکشنبه است دیگه. ‫خودم رو خالی کردم.
‫خب، مناسبت خاصیه؟
‫مثلا تولد کسیه؟
‫نه، یکشنبه است دیگه.
‫یعنی همه میان؟ ‫کل فامیلتون میان؟
‫آره، هر یکشنبه میان.
‫چه باحال. ‫خانواده من... چه بدونم.
‫لابد فرق دارن دیگه. خیلی خوشم اومد. ‫خیلی‌خب، ولی ببین،
‫اگه داشتم حرف احمقانه ‫یا توهین‌آمیزی می‌زدم،
‫از زیر میز بزن به پام تا خفه بشم.
‫گمون نکنم بتونی بهشون توهین کنی.
‫چه بدونم. گاهی اوقات حرافی می‌کنم...
‫و یهو کلی حرف می‌زنم و یهو... وایستا.
‫سلام! سلام مداد خان. ‫اسمت چیه؟
‫[تعدیل مالیات راثفیلد و پسران]
‫والی هستم.
‫آروم باش بابا! ‫دارم با والی صحبت می‌کنم.
‫ببین، هنوز مالیاتم رو تنظیم نکردم. ‫میام پیش خودت، خب؟
‫والی!
‫ببخشید.
‫ملت صبح تا شب این جماعت رو نادیده می‌گیرن،
‫من هم ترجیح می‌دم... چه بدونم.
‫ترجیح می‌دم حالشون رو بپرسم ‫که حس نامرئی بودن بهشون دست نده.
‫متوجهی؟ ‫ای خدا، عین دیوانه‌ها شدم.
‫وقتی خانواده‌ات من رو این شکلی ببینن، ‫چه خیالی می‌کنن؟
‫نظرشون اصلا برام مهم نیست.
‫واسه چی هنوز سکس نکردیم؟
‫اِم...
‫بد نیست‌ها. ‫ولی...
‫سه هفته شده، مگه نه؟
‫اموری گفته بود بهت نگم؛
‫ولی من تا حالا سعی نکردم ‫با کسی سکس کنم.
‫می‌دونستی؟
‫آره.
‫اینجا بپیچ سمت راست.
‫خب، نه، خونه مامان‌بزرگم...
‫نه، خودم آدرسش رو بلدم. ‫بپیچ راست دیگه.
‫اِم، این‌جوری نمی‌شه. بیا ببینم.
‫پام گیر می‌کنه.
‫اِم... نمی‌دونم کارت چقدر بامزه است...
‫به نظر خودم یه کم بامزه است.
‫راستش، داره سردم می‌شه.
‫پشم‌هام! پشم‌هام! پشم‌هام!
‫وای، خاک بر سرم! سوار شو، سوار شو! وای!
‫پشم‌هام.
‫- دیدت؟ ‫- نمی‌دونم.
‫واسه چی چنین کاری کردی؟
‫به خدا تا حالا ندیده بودم ‫کسی اینجا بیاد.
‫ببخشید.
‫یعنی قبلا هم اینجا اومدی؟
‫زیاد نیومدم، ولی...
‫آره، اومده بودم.
‫خدایا بابت نعمت این غذا، ‫سلامت جسمانی...
‫و خانواده‌مون شاکریم.
‫ضمنا، بابت مهمون جدیدمون...
‫هم که امروز پیشمونه شاکریم.
‫به احترام خودت، چوبی و مهمونمون رو ‫بابت تأخیر ۲۵ دقیقه‌ایشون می‌بخشیم.
‫خب، اِم، همین دیگه. آمین.
‫آمین.
‫بفرمایین. همگی بفرمایین.
‫خیلی‌خب.
‫- سسش رو هم بریز. ‫- باید سسش رو هم بریزی.
‫دنی، چطوری با این کله‌خر کوچولو آشنا شدی؟
‫پیتی.
‫از روی علاقه است. ‫خودش می‌دونه.
‫اِم... اولین دیدارمون موقع بازی گلندیل ‫تو هیل‌کرست بود.
‫دنیل اهل فارست هیلزه.
‫عه، جدی؟ داریم رو خونه‌ای ‫تو همون محله کار می‌کنیم.
‫آره، طرف مازراتی داره.
‫آره، ولی زرد بود. ‫خوشم نمیاد.
‫دیدی چوبی؟ ورزشکار جماعت ‫دل همه دخترها رو می‌بره.
‫راستش، من اصلا نمی‌دونستم ‫چوبی سکتبالیسته.
‫همین‌جوری تو پارکینگ دیده بودمش.
‫همین‌جوری تو پارکینگ دیده بودش.
‫- بامزه نیست؟ ‫- خب، بعدش چی شد؟
‫اِم، بعدش همین‌جوری رفتم سمتش...
‫و گفتم: «بهتره با هم بریم بیرون.»
‫- خودت رفتی سمتش؟ ‫- آره.
‫- وای نه. ‫- چه انتظاری داری؟
‫انتظار داری این هارپو مارکس خان ‫سر صحبت رو باز کنه؟
‫نه، نه.
‫مامان، آروم باش. ‫زنان هم از ۱۹۷۱ حق دارن...
‫سر صحبت رو باز کنن.
‫پس خودت منتظر چی هستی رو؟
‫وای، می‌دونی چیه؟ ‫برو بمیر فرانک.
‫- عه. ‫- دل مامان رو می‌شکنی‌ها.
‫نظرت چیه پام رو تو حلقت فرو کنم؟
‫- بسه دیگه! با همه‌تونم. ‫- وای!
‫گفتم بسه دیگه، نگفتم؟
‫مادرتون سر میز نشسته‌ها.
‫کمی احترام قائل بشین، خب؟
‫- ببخشید. ‫- خیلی‌خب.
‫خب دنی،
‫تو هم ماه آینده از دبیرستان ‫فارغ‌التحصیل می‌شی، مگه نه؟
‫- آره. خیلی مشتاقم. ‫- آره.
‫- بعدش می‌ری دانشگاه. ‫- وای خدا، نه.
‫می‌خوام کلی کار بکنم. ‫می‌خوام کل کشور رو با ماشین بگردم.
‫عجب.
‫که چی بشه؟
‫اِم...
‫اگه کل دنیا رو نبینم، ‫چطوری می‌خوام عوضش کنم؟
‫وای، چرت و پرت گفتم. ‫قرار بود به پام بزنی‌ها.
‫چرت و پرت نگفتی.
‫خب، جریان از این قراره...
‫که می‌خوام از همه‌چی سردربیارم، متوجهین؟
‫می‌خوام مسیر زندگیم رو بفهمم.
‫بفهمم قراره چطوری ‫تغییر ایجاد کنم و این حرف‌ها.
‫نظر پدر و مادرت چیه؟
‫- خیلی عصبانی‌ان. ‫- شک ندارم.
‫آره، ولی چرت و پرت می‌گن.
‫می‌خوان تو یکی ‫از دانشگاه‌های آیوی لیگ تحصیل کنم...
‫که بتونن پزش رو به دوستانشون بدن.
‫فقط به فکر خودشونن.
‫واسه همین تو اون اغذیه‌فروشی آشغالی ‫کار می‌کنم،
‫آخه باید ماشین بخرم.
‫بابام می‌گه فقط خرج دانشگاهم رو می‌ده...
‫که خیلی مسخره است،
‫آخه در اون صورت قراره با مشتی احمق ‫که خودشون هم نمی‌دونن...
‫قراره چیکار کنن، بزن و بکوب راه بندازم.
‫- دیگه کله‌گنجشکی نداریم؟ ‫- عه!
‫- باز هم درست می‌کنم. ‫- نه، نه، نه بابا. اِم...
‫- خواهش می‌کنم. نه، نه، نه... ‫- دیگه کار از کار گذشت.
‫نه، دیگه گفتی. دیگه گفتی.
‫نه، جدی می‌گم، سیر شدم.
‫خب، قراره باز هم کله‌گنجشکی بخوری.
‫- قراره همه باز هم کله‌گنجشکی بخورن. ‫- ایول.
‫همسایه‌هامون هم کله‌گنجشکی می‌خورن.
‫همه می‌خورن. ایول.
‫ممنون.
‫از حرف این بچه خوشم اومد.
‫جریان دانشگاه رو می‌گی؟ ‫آره، ولی گمون نکنم...
‫درست می‌گه.
‫پسره قراره بالاخره ‫واسه خودمون کار کنه...
‫و کلی پول به جیب بزنه، مگه نه؟
‫زودتر شروع کنیم دیگه.
‫پول درآوردن حال می‌ده، مگه نه بچه‌ها؟
‫من موستانگ خریدم.
‫بیست و دو سالشه،
‫ولی واسه خودش موستانگ خریده.
‫به حرف دوست‌دخترت گوش بده چوبی.
‫وقتت رو با جلسه دانشگاهه هدر نده.
‫اِم، نه، نه، نه. ‫منظورم این نبود.
‫چنین کاری احمقانه است.
‫واسه چی احمقانه است؟
‫می‌خوان بهش بورسیه بدن، مگه نه؟
‫یعنی قراره صد هزار دلار مفتی بهش بدن.
‫خودت رو گول نزن بچه جان.
‫هیچی تو این دنیا مفتی نیست، خب؟ آره دیگه.
‫خودشون می‌گن قراره به آدم پول بدن،
‫ولی بعدش آدم رو گول می‌زنن و...
‫خب، آره، ولی شما که هنوز ‫مطمئن نیستین.
‫بالاخره خودتون اهل کسب‌وکارین جناب روسو.
‫شما که بدون صحبت با مشتری، ‫کاری رو رد نمی‌کنین، مگه نه؟
‫اگه آدم از پیشنهاد طرف خبر نداشته باشه،
‫از کجا بفهمه داره گولش می‌زنه یا نه؟
‫لابد بررسی ضرری نداره دیگه.
‫چوبی! چه دوست‌دختر پرشوری داری.
‫چوبی! وای!
‫- ایول. ‫- آفرین پسر.
‫کله‌گنجشکی چی شد مامان؟
‫دارم میام. خفه شو دیگه!
‫- ساختمون ورزشیشون رو پیدا نمی‌کنم. ‫- [دانشگاه درکسل]
‫خیلی زود رسیدیم، مگه نه؟
‫یه ساعت و ۴۵ دقیقه راه بود، کنار خودمونه.
‫وای، اینجا رو باش.
‫اصلا گمون نمی‌کردم فیلادلفیا هم...
‫جای قشنگی داشته باشه.
‫این‌قدر مشتاق نباش. خب؟
‫چیه؟ من که حرف غیرعادی نمی‌زنم.
‫بزهای کنار جاده رو «شکوهمند» خطاب کردی.
‫- خب، چنین حرفی نزده بودم. ‫- هوم.
‫گفتم آفتاب پشت بزها شکوهمنده.
‫بزها هم بخشی از شکوهش بودن دیگه.
‫کمی آروم بگیر دیگه.
‫هیجان‌زده‌ام دیگه. ‫ممکنه چوبی رو قبول کنن. مگه نه؟
‫کسی چه می‌دونست بچه‌ای ‫که مشکل اضطراب داره...
‫و از کارهای نو می‌ترسه...
‫- آره. ‫- سر از اینجا دربیاره، مگه نه؟
‫منظورم اینه که بذار هخودش تصمیم بگیره،
‫آخه هنوز هم همون مشکلات رو داره.
‫اگه مجبورش کنیم کاری ‫خلاف میلش بکنه،
‫کم‌کم کم میاره...
‫و حالش بدتر می‌شه.
‫خیلی‌خب، درست می‌گی. ‫آروم می‌گیرم.
‫چه درخت‌های قشنگی دارن، مگه نه چوبی؟ ‫کلی درخت دارن.
‫دانشکده ما کوچکه، ‫ولی کلی آدم حسابی داریم متیو.
‫واقعا آدم حسابی‌ان.
‫آره، خودمون شاهد بودیم.
‫همسرم گم شده بود،
‫ولی عده‌ای آدم حسابی ‫راهنماییمون کردن.
‫- اوهوم. ‫- آره.
‫راستی، ما به خاطر پاتی بلندش...
‫که عین بستنی چوبیه، ‫«چوبی» صداش می‌کنیم.
‫آره. با همین پای بلند ‫از شکم مامانش بیرون اومد.
‫بلند و بلندتر شد.
‫هنوز هم داره بلندتر می‌شه.
‫صد و نود سانتی؟
‫صد و هشتاد و هشتم.
‫خیلی‌خب.
‫ولی هنوز تو سن رشده.
‫خیلی‌خب، گپمون رو زدیم. ‫بریم نگاهی به سالنمون بندازیم.
‫عه، چه عالی.
‫واقعا؟ از «شکم» من بیرون اومد؟
‫همین‌جاست.
‫آقای پارسونز گفته بودن ‫بورسیه هم دارین؟
‫یه بورسیه‌مون خالی شده،
‫ولی داریم شش متقاضی رو بررسی می‌کنیم.
‫خب، الان دیگه با احتساب چوبی، ‫هفت متقاضی داریم.
‫خب، اِم، آقای پارسونز ‫اصلا اشاره نکرده بود.
‫نه. طرف استعدادیابه. ‫اینجا کار نمی‌کنه.
‫- واسه همین خبر نداره. ‫- درسته.
‫صرفا استعداد می‌یابه.
‫خب، سه هفته دیگه کل متقاضیان رو ‫بررسی می‌کنیم...
‫و اگه تعاریف بن از چوبی درست باشه ‫که معمولا درسته،
‫گمون کنم احتمال قبول شدنش زیاد باشه.
‫همین‌جاست.
‫♪ شنبه ♪
‫♪ لای لای ♪
‫♪ اومدیم پارک ♪
‫♪ لای لای ♪
‫سالنشون دوهزار نفره است، مگه نه؟ ‫باورتون می‌شه؟
‫آره، هشت ساعت پیش ‫که بهمون گفتی باورم شده بود لئو.
‫از درخت‌هاشون براتون گفتم؟
‫آره، عین احمق‌ها ‫از درخت‌هاشون هم گفتی.
‫بجنب. باید تعطیل کنیم لئو. ‫می‌خوام به مسئول شرط‌بندیم برسم.
‫باید قبل از آغاز بازی «نیکس» ‫شرطم رو ثبت کنم.
‫شما برین. من تعطیل می‌کنم.
‫می‌خوام تکمیلش کنم ‫که فرانک چرت و پرت نگه.
‫مطمئنی؟ ‫می‌تونم چند دقیقه بمونم‌ها.
‫نه، نه، خودم ردیفش می‌کنم. ‫دسته‌کلید رو بده من.
‫- خیلی‌خب عجیب‌الخلقه خان. ‫- برو پولت رو بباز.
‫- تا فردا. ‫- فعلا لئو.
‫♪ ملت می‌رقصن، ♪
‫♪ لبخند به لب دارن... ♪
‫♪ و آهنگ‌های ایتالیایی می‌خونن ♪
‫[اغذیه‌فروشی لاتی]
‫به عمرم چنین سیب‌زمینی ‫خوشمزه‌ای نخورده بودم.
‫احتمالا به خاطر مفتی بودنش باشه.
‫- هیس! ‫- گمون نکنم صدام رو شنیده باشه.
‫خب... باز هم بگو. ‫خوابگاهش چطوره؟
‫خیلی دوره. واقعا دوره، متوجهی؟
‫فیلادلفیاست دیگه. ‫راهی نیست.
‫آره، لابد نیست دیگه.
‫- بازیکنان قدبلندی دارن. ‫- هوم.
‫قد من در قیاس با اون‌ها متوسطه.
‫من با افراد متوسط نمی‌گردم.
‫- برات چیزی نوشتم. ‫- منظورت چیه؟
‫هیچی. گاهی اوقات ‫چیزی به ذهنم می‌رسه و می‌نویسمش.
‫یعنی شعر می‌نویسی؟
‫اصلا قافیه نداره. بیا.
‫نه‌خیر، خودت نوشتیش، ‫خودت هم می‌خونیش.
‫نه، اصلا در اون حد نیست.
‫اگه خودم بخونمش، خیلی چرت جلوه می‌کنه.
‫اصلا هم این‌طور نیست. بخون دیگه. ‫منتقدها مهم نیستن.
‫اهل عمل مهمن.
‫نقل‌قول از تئودور روزولت بود. ‫شاید هم از اون یکی بود.
‫نمی‌دونم. ‫یکی از روزولت‌ها گفته بود.
‫ولی درست گفته.
‫اهل عمل خودتی. ‫شجاع خودتی.
‫پس حرف بقیه اصلا مهم نیست،
‫آخه همه‌شون بزدلن.
‫خیلی‌خب. اِم...
‫«هر بار که نگاهم به او می‌افتد،»
‫«زبانم انتظار کلمات مناسب بیان احساسم...»
‫«نسبت به او را می‌کشد.»
‫«انتظار کلماتی چون خوشحال و قوی را می‌کشد،»
‫«اما معادلات بهتری مد نظر دارد.»
‫«بجنب مغز عزیزم. ‫کلماتی به زبانم برسان.»
‫«اما نمی‌رساند.»
‫«دفعه بعد از قلبم می‌پرسم.»
‫«قلبم کلماتی در خود جای داده است.»
‫«اما نگران نباش زبان عزیزم.»
‫«سه کلمه بیشتر نیست.»
‫متوجه شدی؟
‫♪ شنبه... لای لای... ♪
‫♪ می‌ریم پارک ♪
‫♪ لای لای، روز استقلال آواز می‌خونم ♪
‫- هنوز اینجایی؟ ‫- عه، سلام.
‫از سرکارگری که بیشتر ‫از کارگرهاش کار می‌کنه خوشم میاد.
‫راستش رو بخواین، خودم... ‫اِم، برادرم فرانک سرکارگره...
‫وای! بدنم هنوز بابت ورزش امروز ‫درد می‌کنه. وای.
‫راستش، کارت درسته. ‫کارت خیلی درسته.
‫آره. اِد حتی تابلو نصب کردن هم بلد نبود.
‫آره، کارهای زیادی بلد نبود.
‫البته، همیشه هوام رو داشت.
‫- هوم. ‫- متوجهی؟
‫گمون کنم متوجه باشم، آره.
‫البته بعدش از دنیا رفت، پس...
‫این کار رو هم خوب بلد نبود، مگه نه؟
‫آها.
‫کثیف شدی.
‫- عه. ‫- آره.
‫تا فردا.
‫تا فردا. آره، فردا برمی‌گردیم.
‫- خیلی‌خب. ‫- خیلی‌خب.
‫- خداحافظ. ‫- خداحافظ.
‫یوهو.
‫- سلام! ‫- سلام. کارت چطور بود؟
‫عادی بود، خیلی عادی بود.
‫آره دیگه. خب، کجاست؟
‫وای، به نظر خودت کجاست؟ ‫با اون دختره است.
‫عه، جدی؟ اِم، یعنی تنهاییم؟
‫آره، تنهاییم. ‫چی خیال کردی؟
‫خیال کردی یکی تو کمد قایم شده؟
‫منظورت چیه؟
‫خودم تو کمد قایمت می‌کنم، نظرت چیه؟
‫- خودم هم میام تو کمد. ‫- خیلی‌خب.
‫پیتی باز هم تو گوشیش ‫بهت پورن نشون دادی؟
‫هوم. پورن من خودتی.
‫پورن مامانی.
‫- ایشه لئو. ‫- آره، حرفم احمقانه بود.
‫نمی‌دونم چرا چنین حرفی زدم. ‫فراموشش کن. فراموشش کن.
‫- آخی، دارم کتلت درست می‌کنم‌ها. ‫- گمون کنم یکیشون رو جا انداختی.
‫عه. هنوز هم راست می‌شه.
‫وای پشم‌هام آنج، ‫عین پورن حرف زدی.
‫بیا ببینم.
‫ها؟
‫- عه، خیلی‌خب. ‫- وای.
‫سلام به چوبی خان!
‫زود اومدی خونه. خوبه.
‫چه خبر پسر؟
‫باهام به هم زد.
‫اِم، چی؟ واسه چی؟
‫براش شعر نوشته بودم.
‫بهش گفتم چقدر برام عزیزه.
‫چقدر برات عزیزه؟ ‫اصلا هم عزیز نیست.
‫- خیلی‌خب آنج، آروم باش. ‫- اصلا از کی تا حالا شاعر شدی؟
‫می‌رم بخوابم.
‫خیلی‌خب، وایستا، وایستا. ببین.
‫مادرت خوشش نمیاد شاهد ناراحتیت باشه،
‫واسه همین از کوره در رفته.
‫دنی می‌خواد رابطه با بقیه رو تجربه کنه. ‫خودش چنین حرفی زد.
‫- چقدر غافلگیر شدم. ‫- آنج، بس کن.
‫می‌شه دیگه برم تو اتاقم؟
‫آره.
‫آره، کمی استراحت کن.
‫از فردا واسه آزمونشون آماده می‌شیم.
‫کلی اتفاقات هیجان‌انگیز در انتظارته!
‫چه حیف. ‫دختر خوبی بود.
‫خیلی پرشور بود، متوجهی؟ ‫دارم تعریف می‌کنم.
‫آره، حالش خوب می‌شه.
‫کافیه حواسش رو پرت کنم، متوجهی؟
‫- می‌برمش زمین بازی. ‫- آره.
‫من هم اولین دوست‌دخترم رو یادمه، ‫اسمش دبی کیتون بود.
‫برامون مهم نیست.
‫باهاش لاپایی زده بودم.
‫آره، اولین تجربه جفتمون بود.
‫راستش، خیال می‌کردم ‫وارد وازنش شده.
‫رفتم خونه، به کل رفقام گفتم سکس کردم.
‫فرداش پشم‌هام رو ریخت.
‫باهاش لاپایی زده بودم.
‫کاش بهم نگفته بودی.
‫خودم هم همین رو بهش گفته بودم.
‫ای آشغال‌های عوضی.
‫چی شده؟
‫- ازمون سرقت کردن. ‫- کل ابزارمون رو دزدیدن.
‫عوضی اره فارسی‌بر ‫و کل دریل‌هام رو زده!
‫آشغال عوضی!
‫دیشب کی تعطیل کرد؟
‫آها. نه، خودم تعطیل کردم.
‫وای، گند زدی. ‫امان از دستت.
‫از قیافه‌ات معلوم بود لئو.
‫از قیافه‌ام معلوم نیست. ‫من که...
‫قیافه من که جوری نشده.
‫قفل رو نشکستن.
‫یعنی باز مونده بود.
‫فکر کنم قفلش کرده بودم.
‫اصلا فکر نمی‌کنی.
‫مشکلت همینه لئونارد.
‫ببین چی می‌گم.
‫من کل عمرم جون نکندم ‫که این شرکت رو علم کنم...
‫تا تو به بادش بدی.
‫خب؟ بجنبین. ‫برگردیم سر کارمون.
‫ببین چی تو صندوق پستمون مونده بود.
‫گلچین بازی دیشبه. ‫بابای براندون فرستاده.
‫می‌خویا بریم تماشا کنیم؟
‫نه.
‫چوبی، یادته...
‫کرید دماغ راکی رو شکسته بود؟
‫- می‌رم دوش بگیرم. ‫- وایستا، وایستا، وایستا، وایستا.
‫ببین، باید حرفم رو باور کنی چوبی.
‫حالت رو درک می‌کنم، ‫ولی این رو هم می‌دونم...
‫که فراموشش می‌کنی.
‫چطوری؟
‫کافیه عین راکی ادامه بدی.
‫ها؟ دماغش شکسته بود...
‫نه، نه بابا. نه. اِم...
‫گفتی حالم رو درک می‌کنی.
‫چطوری درک می‌کنی؟
‫تو که از دبیرستان با مامان بودی.
‫کسی...
‫بابا، کسی اصلا تو رو از یاد نبرده.
‫می‌رم دوش بگیرم بابا.
‫[گلچین مسابقه گلندیل و جرسی شمالی]
‫[راکی ۲]
‫گلندیل شیره!
‫دانش‌آموز کلاس دوازدهمه،
‫صد و هشتاد و هشت سانته:
‫متیو روسو ملقب به چوبی!
‫روسو خان!
‫خب، باید پولش رو بهم پس بدی مامان.
‫آخه گفتی بودی نمی‌تونم با ماشین برم، ‫با اتوبوس می‌رفتم.
‫الان هم دیرم شده. ‫مجبورم «اوبر» بگیرم.
‫مش کردن که کار ضروری نیست!
‫اصلا... مامان!
‫واسه هیچ‌کدومشون مهم نیست.
‫این هم از شامت. ‫شب میام.
‫کارت که تموم شد، تلویزیون رو خاموش می‌کنی ‫و تکالیفت رو انجام می‌دی.
‫- مگه نه؟ ‫- باشه.
‫سلام دنی.
‫- مرسی که سوارم کردین. ‫- خواهش. خواهش می‌کنم.
‫ببین، گمون کنم بهت سر زدم...
‫که ببینم حالت خوبه یا نه.
‫ببینین آقای روسو، من نـ...
‫چوبی خیلی مهربونه، ولی...
‫رابطه‌مون داشت براش ‫خیلی مهم می‌شد، متوجهین؟
‫ما که هجده سال بیشتر نداریم. ‫من نمی...
‫من به محض ماشین خریدن ‫از اینجا می‌رم، واسه همین...
‫اصلا نمی‌خواستم ناراحتش کنم.
‫خودم می‌دونم. می‌دونم.
‫واسه همین می‌خواستم ازش بپرسم...
‫احیانا به نظرت نمی‌تونی ‫دوباره باهاش دوست بشی؟
‫فقط سه هفته تا آزمونش باهاش دوست بمون.
‫ضمنا، لازم نیست زیاد ببینیش، ‫آخه خودت کار می‌کنی،
‫اون هم تمرین می‌کنه.
‫اِم، آقای روسو، اِم... ‫نمی...
‫ببین، ببین دنی، ‫من این بچه رو می‌شناسم...
‫و اگه این شکلی ناراحت باشه، ‫به اون تیم راه پیدا نمی‌کنه.
‫متوجهم، ولی من که نمی‌تونم...
‫- نمی‌تونم فیلم بازی کنم... ‫- آمادگیش رو نداره. آمادگی شکست عشقی نداره.
‫تا حالا شکست عشقی نخورده بود.
‫ولی... نه آقای روسو، ‫گمون نکنم فکر خوبی باشه. اِم...
‫نظرت چیه که هزینه ماشینت رو متقبل بشم؟
‫خیال کردین حاضرم ازتون پول بگیرم؟
‫پول گرفتن نیست. نه، نه.
‫در واقع داری در حقم لطف می‌کنی،
‫من هم در حقت لطف می‌کنم.
‫همین و بس.
‫نه‌خیر، این‌طور نیست. اِم...
‫می‌شه بزنین کنار؟
‫- بزنم کنار؟ ‫- آره، خواهش می‌کنم.
‫وای. خاک بر سرم.
‫- واقعا خیلی احمقم. ‫- اصلا...
‫حرفم رو فراموش کن.
‫تا حالا به چنین مشکلی برنخورده بودم...
‫و کل جوانب کارهام رو ‫در نظر نمی‌گیرم، ضمنا...
‫اصلا...
‫یهو به ذهنم خطور کرد.
‫خواهش می‌کنم من رو ببخش...
‫- و حرفم رو فراموش کن. ‫- باشه.
‫- خیلی‌خب. ‫- عذر می‌خوام.
‫اشکالی نداره.
‫می‌شه تا سر کارت برسونمت؟ ‫بعدش...
‫چرا که نه؟
‫خیلی‌خب.
‫راستش، تا چهار سالگی...
‫اصلا حرف نمی‌زد.
‫یعنی حرف که می‌زد، ‫ولی اصلا بیرون از خونه حرف نمی‌زد.
‫تا چهار سالگی. ‫بهت گفته بود؟
‫ملت می‌گفتن ببریمش دکتر ‫و فلان کنیم، ولی...
‫مامانش...
‫زن سرسختیه، به تراپی اعتقاد نداره.
‫آره. می‌شه گفت بچه‌ای عادی بود.
‫سبزیجاتش رو می‌خورد.
‫ولی به دلیلی اصلا...
‫جاش تو این دنیا راحت نبود.
‫از اردو بگیر تا مهمونی شبانه...
‫و حتی مدرسه. تـ...
‫تا مدرسه می‌رسوندیمش...
‫و مشکلی پیش نمی‌اومد، ‫ما هم با خودمون می‌گفتیم:
‫«باشه، خیلی‌خب، بهتر شده.»
‫ولی بعدش زنگ می‌زدن و می‌گفتن: ‫«بیاین دنبالش.»
‫«می‌خواد بره خونه.»
‫تو خونه احساس امنیت می‌کرد.
‫بعدش تو حیاطمون براش سبد علم کردم.
‫اون هم کم‌کم بازی کرد.
‫وای، وقتی وارد زمین بازی می‌شه...
‫وای. خودت شاهد بازیش بودیف مگه نه؟
‫- آره. ‫- آره.
‫البته اولش این شکلی نبود.
‫اولش باید هواش رو می‌داشتم،
‫حتی تو تمرینات هم هواش رو داشتم.
‫من رو تو جایگاه پیدا می‌کرد...
‫و بهم اشاره می‌کرد...
‫که از حضورم اطمینان حاصل کنه.
‫آره، من هم همیشه حاضر بودم.
‫[سالن ورسای]
‫بیاین وسط!
‫♪ وای مامان، ماهی روغن سرخ‌شده داریم ♪
‫وای، دیگه ایتالیایی شدم!
‫ای وای بر من!
‫درک نمی‌کنم.
‫درک کردن نداره. ‫بچه‌ان دیگه آنج.
‫شاید فهمید اشتباه کرده، درست نمی‌گم؟
‫بزن بریم!
‫اِم، الان حالش خیلی بهتره، متوجهین؟
‫آره. یه هفته است ‫که مخش رو با حرافی خورده.
‫- اوهوم. ‫- منظورت چیه؟
‫اولین سکسش بود، درسته؟ ‫اگه قطع بشه...
‫ذهن آدم خراب می‌شه پسر.
‫نه. چرت نگین. ‫سکس نمی‌کنن.
‫معلومه که می‌کنن. ‫مخت تاب برداشته؟
‫آره، ولی این... ‫آخه نگاهش بهش بندازین.
‫اون بچه دنبال سکسه؟
‫لئو، هر بچه‌ای همینه.
‫حقیقت علم زیست‌شناسی از همین قراره.
‫سال، لطفا بهش بگو پسرش سکس کرده.
‫خب، واقعا کمی فرق کرده.
‫انگار شناور شده.
‫با هم سکس می‌کنن، خب لئو؟
‫کاری از دست تو برنمیاد.
‫راستی، ببین، اگه بعدا بهت زنگ نزدم،
‫واسه اینه که باید ‫نصفغ کتاب تاریخم رو بخونم.
‫باشه. خیلی‌خب.
‫- باباته؟ ‫- آره.
‫ای وای. چه خوب که مشغول ‫ماچ و بوسه نبودیم، مگه نه؟
‫فرقی نمی‌کنه.
‫می‌ره تو دفتر خودش قایم می‌شه.
‫دیگه تا فردا نمی‌بینم.
‫من که اصلا نمی‌خواستم ببوسمت.
‫- خیلی‌خب. ‫- آره.
‫به خاطر...
‫خب، تا حالا «راکی» رو دیدی؟
‫یه سری فیلم بوکسه...
‫که اون پیرمرده تو «کرید» ‫توشون بازی می‌کنه.
‫- آره دیگه. ‫- اِم، آها.
‫مربیش یا باباش...
‫تو فیلم بهش می‌گه:
‫«زن جماعت پای آدم رو سست می‌کنه.»
‫یعنی پای آدم رو ‫با سکس سست می‌کنه.
‫بگذریم، بابام امروز صبح ‫اون صحنه رو نشونم داد...
‫و گمون کنم می‌خواست بهم بفهونه...
‫تا آزمونم باهات کاری نکنم...
‫و گفتم که بدونی واسه چی اقدامی نمی‌کنم.
‫نه. باشه، من اصلا...
‫حدس زده بودم چنین دلیلی داره.
‫فید اوی می‌زنم!
‫- ایول. ‫- مرسی.
‫نه...
‫ده...
‫یازده. ادامه بده. ‫آفرین.
‫همین رو می‌گین؟
‫آره، خودشه. ‫تازه در اومده.
‫خب، اِم، خبر خوش از این قراره...
‫که اشتباه می‌کنین. ‫جای زخمه.
‫- واقعا؟ مطمئنین؟ ‫- کاملا مطمئنم.
‫بهتر نیست سونوگرافی کنیم؟
‫لزومی نداره بابا.
‫خب، بهتر نیست مطمئن بشیم؟
‫آنجلا، به نظرم واقعا جای نگرانی نیست.
‫هنوز هم جونم در خطره، مگه نه؟
‫هنوز پنج سال نگذشته. ‫خودتون گفته بودین.
‫آره، درسته، ولی از من بشنو، چیزیت نیست.
‫ببین، با توجه به تجربیاتت،
‫اضطراب داشتن طبیعیه.
‫وای، شروع شد. دیگه می‌خواین ‫برام قرص بنویسین؟
‫وای، چنین منظوری نداشتم. ‫گروه حمایتی...
‫که گفته بودیم چی شد؟
‫تو آینه که نگاه می‌کنم، ‫چشمم عین سابق نیست.
‫همون‌جایی که قبلا سرطان گرفته بودم، ‫غده پیدا کردم.
‫لزومی نداره این‌ها رو ‫واسه مشتی غریبه تعریف کنم!
‫مارجی، بیا سونوگرافی بگیریم.
‫باشه.
‫جای زخم بود. غذا بخوریم؟
‫نگاهم نکن. ‫با خودم می‌برمش.
‫- چه بدونم. ‫- هوم؟
‫- نظرت چیه؟ ‫- آره، قشنگه.
‫کجا بپوشیش؟
‫تو مراسم مسخره ماه آینده...
‫خانواده برونو تو ورسای می‌پوشمش.
‫آها، درسته.
‫این مهمونی‌ها اصلا تمومی ندارن.
‫ایتالیایی‌ها همه‌چی رو جشن می‌گیرن؟
‫یه بچه عوضی واسه اولین بار ‫تو عشای ربانی شرکت می‌کنه،
‫اون‌وقت من باید لباس جدید بخرم؟
‫به فکر عضویت ‫تو برنامه‌های دوست‌یابی افتادم.
‫نه رو، برنامه لازمت نمی‌شه. ‫کلی آدم عوضی عضو اون برنامه‌هان. نه.
‫باید کاری بکنیم. نمی‌شه...
‫که به قول فرانک قلب مامان رو بشکنم.
‫- رو... ‫- دیگه بسمه.
‫نه‌خیر، با آدم خوش‌شانسی آشنا می‌شی،
‫مامان هم خیلی خوشحاله ‫که خونه خودشونی.
‫ضمنا، فرانک خیلی چرت و پرت می‌گه ‫و همیشه بهت عذاب وجدان می‌ده.
‫بره بمیره.
‫احسنت، موافقم. به حرف‌هام دقت نکن.
‫بی‌شعور احمق دول‌کوچولو.
‫واقعا راست می‌گم‌ها. ‫دولش خیلی کوچولوئه.
‫- رو. ‫- شوخی ندارم.
‫جفت اون احمق‌ها رو برهنه دیدم.
‫دول لئو عادیه، ‫ولی دول فرانک...
‫عین «رینگ پاپ» می‌مونه.
‫شاید آنی واسه همین ازش طلاق گرفت.
‫- حرفم رو جایی تکرار نکن. ‫- نمی‌کنم.
‫ممنون. خندیدن با بقیه حس خوبی داره.
‫- آره، موافقم. ‫- تنوع می‌شه.
‫دقیقا.
‫باید برم باز هم سس بگیرم. ‫اصلا به اندازه سس نمی‌دن.
‫- آره، دقیقا. ‫- تو هم سس می‌خوای؟
‫- آره، ممنون می‌شم. ‫- حواست به وسایلم باشه.
‫- باشه. ‫- ممنون.
‫عین «رینگ پاپ» می‌مونه.
‫♪ اون که نباشه، آفتاب در نمیاد ♪
‫وای خدا، باز هم می‌خواد این آهنگ رو بخونه.
‫وای نه عمو لئو. ‫اذیتمون نکن دیگه.
‫- ♪ هر روز خدا تاریکه ♪ ‫- نه، خفه شو!
‫- ♪ من هم خوب می‌دونم ♪ ‫- بس کن!
‫- ♪ خوب می‌دونم ♪ ‫- نخون!
‫ای وای. شانس آوردین.
‫بیست و شش بار می‌گه «می‌دونم». ‫سلام آنج.
‫می‌خوام مشتم رو ‫نثار صورت این دخترک هرزه کنم.
‫چی؟ کی رو می‌گی؟
‫دنیل رو می‌گم.
‫چی... چطور مگه؟ ‫چیزی گفته؟
‫نه، با پسر دیگه‌ای اومده بیرون.
‫جلوی خودم وایستادن. ‫جلوی چشمم هستن.
‫باشه. خیلی‌خب، خیلی‌خب، آروم باش.
‫منظورت چیه؟ ممکنه دوست عادی ‫یا فامیلش باشه، مگه نه؟
‫آها، داره از فامیلش لب می‌گیره. بذار برم.
‫- به متیو زنگ می‌زنم. ‫- نه، نباید بهش بگی.
‫معلومه که بهش می‌گم!
‫دوستش داری یا نه؟
‫- منظورت چیه؟ ‫- دوستش داری یا نه؟
‫آخه خودت که دیده بودی ‫چی به سرش اومده بود آنج، مگه نه؟
‫اگه این جریان رو براش تعریف کنی،
‫دوباره عین همون موقع می‌شه.
‫خب چیکار کنم؟ همین‌جوری نادیده بگیرمش؟
‫آنج، آنج، ببین، ‫منظورم اینه...
‫که تا قبولیش صبر کنیم.
‫اگه به اون تیم راه پیدا کنه، ‫زندگیش زیر و رو می‌شه آنج.
‫زیر و رو می‌شه.
‫عه، دنیه؟
‫راستی، صبحانه خوردی دیگه، مگه نه چوبی؟
‫آره.
‫این هفته چیکار کردی دنیل؟
‫- راستش، کار هیجان‌انگیزی نکردم. ‫- عجب.
‫کار باحالی به ذهنت نرسید؟
‫گاو دیدم! همون‌جاست.
‫گاو دیدم.
‫تا حالا گاو دیده بودی دنی؟
‫جدی می‌پرسی بابا؟
‫تو حیات وحش اینجا رو می‌گم.
‫آره. گاو دیده بودم.
‫مطمئنم دیدی. ‫ظاهرا زیاد دور دور می‌کنی.
‫لابد دیگه... در حد گاو دیدن کردم.
‫شنیدم گوز گاوها واسه محیط زیست مضره.
‫آره دیگه.
‫خیلی‌خب. رسیدیم.
‫راستش، خط‌آهن ایستگاه قطاری...
‫که از کنارش رد شدیم، ‫تا نیویورک ادامه داره.
‫تا حالا قشار سوار شدی دنی؟
‫- بابا. دنی که آمیش نیست. ‫- نه‌خیر، خیلی هم فرق داره.
‫آره. می‌شه گفت به خاطر هیجانم ‫از این حرف‌ها می‌زنم.
‫- شرمنده دنی. ‫- اشکالی نداره بابا.
‫هیجان‌انگیزه. ‫اینجا خیلی قشنگه.
‫دقیقا. خیلی درخت داره، مگه نه؟
‫شما برین بچه‌ها. ‫ما بهتون می‌رسیم.
‫بابت حرف‌های بابام عذر می‌خوام...
‫چیه؟
‫چیه؟ خودت چته؟
‫همه‌چی رو خراب می‌کنی‌ها آنج.
‫باید دو ساعت حرف‌های اون دخترک ‫دغل‌باز رو گوش کنم؟
‫با پسره بیرون رفته بود، درسته؟ ‫خب که چی؟
‫یادته خودت یه بار از اسکاتی آماتو ‫لب گرفته بودی؟
‫وای، باز هم پای اسکاتی آماتو رو وسط کشید.
‫ما که اصلا اون موقع رابطه نداشتیم.
‫آره، ولی می‌دونستی ازت خوشم میاد.
‫- ایشه! ‫- با این حال ماچش کردی، مگه نه؟
‫- ولی من بی‌خیالش شدم. ‫- واقعا؟
‫آخه هنوز بحثش رو پیش می‌کشی.
‫باید بی‌خیال شد.
‫باید بی‌خیالش بشی.
‫آره، درسته. ‫جریان از همین قراره، مگه نه؟
‫خودت و کل خانم‌ها همین‌طورین، مگه نه؟
‫خودت، کانی و پاتسی ‫می‌خواین از بچه‌هاتون پرستاری کنین.
‫- نه. نه، نه. ‫- می‌خواین تا چهل سالگی پیش خودتون بمونن.
‫- حق نداری من رو با اون‌ها مقایسه کنی. ‫- نه، تو هم عین خودشونی. آخه...
‫- دور هم جمع می‌شین و حرف‌های... ‫- نه‌خیر. اون‌ها...
‫می‌تونن کل عمرشون رو ‫پیش بچه‌هاشون باشن.
‫- من نمی‌تونم لئو. ‫- منظورت چیه؟
‫- من نمی‌تونم. ‫- منظورت چـ...
‫وایستا، وایستا، وایستا آنج.
‫دوباره عود کرده؟
‫- نه. ‫- پس جریان چیه؟
‫واقعا مادر افتضاحی‌ام.
‫- چی؟ نه بابا. ‫- بوسه دختره و پسره رو دیدم...
‫و می‌دونستم دلش می‌شکنه؛
‫ولی...
‫ولی خوشحال بودم.
‫آخه در اون صورت خونه می‌موند ‫و بیشتر پیشش می‌بودم.
‫آنج، چی؟ تو که کلی پیشش خواهی بود.
‫نه، تو که نمی‌دونی. ‫لئو، از کجا معلوم؟
‫کسی نمی‌دونه. ‫خودت، رو، کانی و پاتسی نمی‌دونین.
‫نمی‌تونم این مسائل رو بهشون بگم.
‫نمی‌خوان چنین حرفی بشنون. ‫می‌خوان از طرز تهیه...
‫بیکد زیتی و کوکوی مرغ بگن.
‫من پیششون می‌خندم. ‫پیششون لبخند می‌زنم، ولی نمی‌دونن...
‫حتی اگه لبخند رو لبم باشه، ‫در واقع...
‫دارم گریه می‌کنم.
‫می‌ترسم لئو. امان از دستت.
‫عین سگ می‌ترسم.
‫آنج.
‫آنج، ببین، اتمام...
‫اتمام شیمی‌درمانیت رو یادته؟
‫دکتر اسکارپولا رو یادته؟ ‫بهمون گفته بود...
‫جلو روی خودمون...
‫بهمون گفت: «تموم شد. ‫دیگه سرطان نداری.»
‫ها؟ یادته چقدر بابت شکست دادنش ‫خوشحال شده بودیم؟
‫خودشه. باید همون حس رو به خاطر داشته باشی.
‫نباید بذاری نگرانی...
‫جلوی زندگی عادیت رو بگیره،
‫آخه در اون صورت...
‫شکست دادن محسوب نمی‌شه.
‫باشه، خیلی‌خب.
‫تو از پس هر چیزی برمیای، خب؟
‫به عمرم زنی به قدرت تو ندیدم.
‫- خیلی‌خب، بیا بریم تو. ‫- جدی می‌گم.
‫اگه دعوا کنیم، شکست می‌خورم.
‫باشه. ‫بیا بریم.
‫خیلی‌خب. بریم. بیا.
‫راستش، حقیقت از این قراره ‫که اگه قبولش کنن،
‫احتمالا بیشتر ببینیش،
‫آخه قراره بازی‌هاش رو تماشا کنیم.
‫تازه، خودش هر آخرهفته ‫لباس چرک‌هاش رو میاره خونه.
‫- مگه نه؟ ‫- آره.
‫- اون که لباس شستن بلد نیست. ‫- آره، امیدوارم نباشه.
‫- آره. ‫- آرایشم خراب شده؟
‫نه، نه، خیلی خوشگلی.
‫- تو که اصلا نگاهم نکردی. ‫- نکردم، ولی می‌دونم.
‫- حالش چطوره؟ ‫- گمون کنم مضطربه.
‫وای، کارش درسته.
‫بهتر بود بهش می‌گفتم کجا می‌شینیم.
‫وای، چیزیش نمی‌شه. آروم باش.
‫از این بالا که کاری از دستمون برنمیاد.
‫چرا، میاد.
‫جناب آقای لئو روسو آهنگ درخواستی دارن.
‫بدش به من.
‫♪ این مناسبت رو جشن می‌گیریم ♪
‫♪ بیاین وسط ♪
‫بیا وسط!
‫- خیلی عصبی شدم. ‫- من که نابود شدم.
‫- رزا! پایکوبی کن! ‫- باشه.
‫- قر بده! باهام قر بده! ‫- دارم پایکوبی می‌کنم. باشه.
‫- باهام قر بده! ‫- لئو، این‌قدر باسنت رو بهم نچسبون.
‫- یوهو! ‫- خیلی بابت رفتار برادرم عذر می‌خوام.
‫برو وسط. ‫رقص واقعی رو نشونش بده.
‫... در خدمت پیتی خان هستیم!
‫از الان گفته باشم، تو ماشین بالا میاره.
‫بدش به من.
‫بیاین وسط!
‫- ممنون. ‫- یوهو!
‫♪ قراره کلی پایکوبی کنیم ‫و باهاتون بترکونیم ♪
‫اصلا جریان پاساژ رو به متیو نگفتم.
‫- مشخصه. ‫- آره.
‫- خودش خوشحاله، اینه که... ‫- همه‌مون خوشحالیم آنج.
‫یادته چقدر نگران...
‫اون پسرک ترسو بودی؟
‫الان داره دانشگاه می‌ره.
‫صد سال به این سال‌ها. به سلامتی!
‫- به سلامتی. ‫- خیلی قشنگه.
‫بیا دیگه بی‌شعور خان. ‫خودت که می‌دونی مشروب خوبیه.
‫♪ لای‌لای لالای لای ♪
‫- ♪ لالای‌لای ♪ ‫- وای خدا.
‫بذار بیام سمت خودت.
‫شرمنده که مجبور شدی ‫باز هم تو این جشن‌ها شرکت کنی.
‫اشکالی نداره. بدم نمیاد.
‫من هم بدم نمیاد.
‫ولی اگه کنار تو باشم، ‫مهم نیست کجا باشم.
‫- رکسل؟ ‫- درکسل.
‫درکسل. فیلادلفیاست.
‫وای، خیلی قشنگه.
‫- کلی درخت دارن. ‫- ظاهرا قشنگه.
‫سالنشون دو هزار نفره است.
‫دو هزار نفره است.
‫- قبلا هم گفته بودی. ‫- آها.
‫- من باید برم. ‫- خیلی‌خب.
‫فست‌فود «چیپوتلی» ‫تو دانشگاهشون شعبه داره.
‫- سلام! پس اینجایی. ‫- امشب تمومش می‌کنم.
‫وای نه. همین‌جا؟ واقعا؟
‫گفته بودین تا آزمونش صبر کنم، ‫قبول شد دیگه.
‫وارد تیم شد، ‫دیگه باید بس کنم.
‫ولی وقتی رقصتون رو دیدم، ‫احساس خاصی بهم دست داد.
‫هیچ حسی بهت دست نداده؟ نه؟
‫- خواهش می‌کنم آقای روسو. ‫- خیلی‌خب.
‫درک می‌کنم. دله دیگه، مگه نه؟
‫کار دل که دست آدم نیست.
‫هوم؟ دل عین گرگ صحرایی می‌مونه.
‫خیلی‌خب. خیلی‌خب، ولی بذار سوالی ازت بپرسم.
‫می‌شه یه هفته صبر کنی؟
‫آره... آخه دوشنبه دوباره می‌ره مدرسه...
‫و اگه بتونه احساس خوش...
‫دست‌آوردش رو تجربه کنه...
‫و بین همکلاسی‌هاش اسم در کنه...
‫اگه موفقیتش تو ذهنش ثبت بشه، ‫وقتی...
‫بخوای باهاش تموم کنی،
‫کمتر ناراحت می‌شه، آخه...
‫در اون صورت می‌دونه...
‫دیگه واسه خودش کسی شده.
‫جمعه. دیرتر نمی‌شه.
‫قبوله. باشه.
‫ممنون. ممنون. ‫ضمنا، ببین چی می‌گم،
‫لطفی که در حقش می‌کنی...
‫زندگیش رو زیر و رو می‌کنه.
‫سلام.
‫همین الان ذکر خیرت بود. ‫داشتم خاطره سوسک خوردنت...
‫وقتی دو ساله بودی رو تعریف می‌کردم.
‫واسه چی؟
‫- اِم... ‫- بیا دیگه لئو!
‫وای! هه‌هه!
‫- برقصیم. ‫- برقصیم!
‫می‌خوای بری خونه؟
‫- اِم، الان بریم؟ ‫- دیگه آخرهای مراسمه.
‫- چرا که نه؟ ‫- بیا.
‫- دیگه خیلی عذاب کشیدی. ‫- خیلی‌خب.
‫آماده رقص پایین؟
‫گمون نکنم قورتش داده بوده باشم.
‫می‌شه گفت تو دهنم راه رفته بود.
‫ایشه.
‫کجا می‌ری؟
‫گفتم بریم پاتوق خودمون؟
‫باز هم برات شعر نوشتم.
‫- واقعا؟ ‫- آره.
‫نگران نباش، نمی‌خوام همین الان برات بخونمش.
‫هنوز هم مسخره است، ‫ولی گمون کنم دارم ماهرتر می‌شم.
‫بریم پشت ماشین؟
‫میای پشت ماشین؟
‫اِم...
‫ببین. دیگه اون‌قدر بامزه نیست. ‫هنوز شلوارم رو درنیاوردم.
‫دنی؟
‫فقط... خواهش می‌کنم ‫از دستم عصبانی نباش.
‫چی شده؟
‫فقط ازم متنفر نشو.
‫ازت متنفر بشم؟
‫من که عاشقتم.
‫خودم می‌دونم. پشم‌هام. می‌دونم!
‫خیلی هم شرمنده‌ام، ولی...
‫کاش اصلا چنین کاری نمی‌کردم.
‫چیکار نمی‌کردی؟
‫چوبی، نگرانت بود،
‫اومده بود خونه‌ام، ‫من هم می‌خواستم...
‫آخ! خاک بر سرم! ‫دارم چیـ... خاک بر سرم!
‫- کی رو می‌گی؟ واسه چی نگران بود؟ ‫- خدا جون، نه،
‫بهتر بود هیچی نمی‌گفتم. ‫نمی‌دونم واسه چی...
‫- باید برم. ‫- دنی، وایستا.
‫کلا فراموشش کن. همه‌چی رو فراموش کن، خب؟
‫وایستا!
‫راستش، تو خیلی خوش‌شانسی چوبی.
‫خوش‌شانسی که این‌قدر ‫واسه خانواده‌ات مهمی.
‫شرمنده‌ام.
‫[سالن ورسای]
‫نیکلاس!
‫[پنجاهمین سالگردتون مبارک]
‫آها، حالا شد یه چیزی.
‫به این می‌گن رقص ملت.
‫تکون بدین ملت! ‫پنجاهمین سالگرد ازدواجشونه!
‫باید عین این خانم برقصین. ‫ویتو و النور، به افتخار شما می‌رقصن!
‫بیا تا پارکینگ شلوغ نشده بریم.
‫خانمم رو می‌برم خونه ‫که چای میل کرده و سکس کنیم.
‫ای خدا.
‫- به نظرت تو ترکیب اصلی می‌ذارنش؟ ‫- گمون نکنم. احتمالا از اول نذارنش.
‫اگه تلاش کنه، تو ترکیب اصلی هم می‌ذارنش.
‫شاید بتونیم به کمکش ‫شرط‌ها رو ببریم.
‫- پیتی. ‫- کی می‌خواد بفهمه؟
‫من جای عموشم.
‫نمی‌تونه کاری کنه ‫چند دلار به جیب بزنم؟
‫وای خدایا.
‫اگه جویی بونز دست برنداره، ‫همه‌مون رو به کشتن می‌ده.
‫من بی‌صبرانه مشتاقم...
‫همگی بازیش رو تماشا کنیم، مگه نه؟ ‫خیلی حال می‌ده، مگه نه؟
‫شما هم می‌تونین بیاین، مگه نه؟ ‫خوش می‌گذره.
‫- بعضی‌ها کار و زندگی دارن. ‫- آها، درسته، نمی‌تونی واسه افرادی...
‫که وضعشون بهتر از خودته ‫خوشحال باشی، مگه نه؟
‫وضع کی بهتر از منه؟
‫بی‌خیال بچه‌ها.
‫کای چوبی به نفع همه‌مونه.
‫- درسته. ‫- خیلی‌خب حضار گرامی،
‫صدای آهنگ رو کم می‌کنم، آخه وقت کیکه!
‫وای، ایول. من عاشق کیکم.
‫عاشق کیکم. عاشق کیکم.
‫همیشه عاشق کیکم.
‫سلام خفن خان.
‫چی شده متیو؟
‫دنی باهام به هم زن.
‫- اون که تازه برگشته بود پیشت. ‫- نکنه اختلال دوقطبی داره؟
‫من طور دیگه‌ای توصیفش می‌کنم.
‫چی شد متیو؟
‫نمی‌دونم. یهو گریه‌اش گرفت و فرار کرد.
‫بابا، تو رفته بودی خونه‌اش؟
‫چی؟ یعنی چی؟
‫گفت بابا دم خونه‌اش ‫باهاش صحبت کرده بود.
‫- تو که خونه‌اش نرفته بودی. ‫- نه. نه.
‫نرفتم خونه‌اش. واسه چی باید برم خونه‌اش؟
‫جریان از این قراره:
‫این بچه مشکل داره، ‫احتمالا گیج شده.
‫واسه توضیح مشکلات توضیح‌ناپذیرش ‫از خودش حرف در میاره.
‫جریان از همین قراره.
‫بشین. کیکت رو بخور.
‫آره، بیا. ‫بیا چوبی، بگیر بشین.
‫من کیک نمی‌خورم. ‫بدین خودش بخوره.
‫وسطش گیلاس داره.
‫- لئو. ‫- بیا دیگه.
‫کیک محبوبته. بیا دیگه چوبی.
‫- لئونارد. ‫- چیه؟
‫رفته بودی خونه دختره؟
‫نه، من که همین الان گفتم نه‌خیر. ‫من که گفتم نرفتم.
‫آره، خودم شنیدم چی گفتی.
‫ولی با ماست‌مالی کردنت...
‫- هم آشنایی دارم. ‫- واسه چی...
‫- همچنین. ‫- واسه چی چنین حرفی می‌زنی؟
‫مگه نمی‌بینی ناراحته؟
‫آره، مشخصه.
‫خیلی‌خب، پس بذار کیکش رو بخوره.
‫فقط می‌خوایم کیک بخوره.
‫بشین که همگی آروم بشیم، خب؟
‫بعدش از کل اتفاقات خوب...
‫زندگیش می‌گیم...
‫از بسکتبال گرفته تا فیلادلفیا و گاوهاش.
‫- لئو! ‫- چیه؟!
‫- تو چیکار کردی؟ ‫- کاری نکردم!
‫من هیچ کاری نکردم!
‫بابا.
‫خواهش می‌کنم.
‫رفتم. باهاش صحبت کرده بودم.
‫- می‌دونستم! ‫- خفه شو، خب؟
‫- خب؟ خفه‌خون بگیر ببینم. ‫- عه، عه.
‫می‌خواستم کمکت کنم چوبی.
‫چیکار کردی لئو؟
‫ولت کرده بود و خیلی ناراحت بودی.
‫- چیکار کردی؟ ‫- راستش رو بهش گفتم.
‫گفتم بعد از رفتنش ‫نتونسته بازی کنه، گفتم...
‫داره از هم می‌پاشه.
‫گفتم اگه می‌شه،
‫کمی بیشتر باهاش بمونه.
‫- وای، پشم‌هام. ‫- چی؟
‫داشت فیلم بازی می‌کرد؟
‫نه. نه، نه، خودش می‌خواست بمونه. ‫براش عزیزی.
‫نخواست پول بگیره. ‫هیچی نخواست.
‫- پول بگیره؟ ‫- وای خدایا.
‫- عجب. ‫- امان از دستت لئو!
‫- حالا وضع کی بهتره رو؟ ‫- چه مرگته؟
‫خیلی‌خب. باید چیکار کنم؟ ‫بذارم عین بچه‌های بدبخت خودت بشه؟
‫- عه، می‌خوای از بچه‌های من بگیم؟ ‫- وای نه، بی‌خیال.
‫من که به کسی پول نمی‌دم ‫با بچه‌هام باشه!
‫- نخواست پول بگیره. ‫- خب، صرف کیک به اتمام رسید...
‫منظورم همین بود.
‫صرفا می‌خواست کمکش کنه.
‫بیاین وسط.
‫بلند بشین و بیاین وسط.
‫هیچی نخواست. ‫براش عزیزی.
‫اصلا... نه، نه. چوبی. نه، نه.
‫نه، بذار تو حال خودش باشه. ‫دیگه نمی‌خواد کاری بکنی.
‫چیه؟ مگه چیکار کردم؟ ‫کاری کردم دانشگاه قبول بشه! ها؟ چیکار کردم؟
‫بفهم دیگه! تحقیرش کردی!
‫خب که چی؟ در اون صورت دانشگاه نمی‌رفت.
‫ها؟ یه راست می‌اومد خدمات روسو ‫و واسه خودت و فرانک کار می‌کرد.
‫نه‌خیر، من دارم سعی می‌کنم ‫از یه عمر حقارت نجاتش بدم!
‫البته دلیل اصلیش همین نیست.
‫چی؟
‫لئو، می‌خوای بره دانشگاه...
‫یا می‌خوای بسکتبال بازی کنه؟
‫با بسکتبال می‌ره دانشگاه.
‫به خودت چی می‌رسه؟ هوم؟
‫بیشتر بهت توجه می‌کنن؟ ‫بچه‌های بیشتری تشویقت می‌کنن؟
‫متوجه منظورت نمی‌شم.
‫- صادقانه جواب بده. ‫- من که صادقم!
‫بگو به فکر خودتی!
‫خودت صادق باش!
‫خودش بهم گفته بود ‫نمی‌خواست قبول بشه!
‫می‌خواست خونه بمونه، ‫آخه...
‫خیلی‌خب! بیاین دوباره فضا رو عاشقانه کنیم.
‫الان یه آهنگ قری می‌ذارم...
‫که جو عوض بشه.
‫- لئو! ‫- چیه؟
‫- چیکار می‌کنی؟ ‫- بذار تو حال خودم باشم پیتی.
‫بی‌خیال. سگ‌مست کردی.
‫- می‌رسونمت خونه. ‫- بذار تو حال خودم باشم!
‫- می‌رسونمت خونه. ‫- ولم کن!
‫پشم‌هام. تصادفی بود.
‫کت خودت رو بهم بده.
‫چی؟ نه‌خیر، تصادفی بود.
‫بزن به چاک ببینم.
‫- کتت رو بده من. ‫- لئو، چیکار می‌کنی؟
‫- زود باش. درش بیار! ‫- نه!
‫- ولم کن! چیـ... ‫- کتت رو بده من!
‫مگه دیوانه شدی؟ ‫ول کن دیگه!
‫لئو، خدایا! آخ!
‫- ولم کن. ‫- وای، پشم‌هام! ولم کن.
‫ولم کن! بسه دیگه!
‫این دیگه چه کاریه لئو؟
‫راستش، تو همیشه هوام رو داشتی.
‫واسه چی نمی‌ذاری یه بار هم که شده ‫من هوات رو داشته باشم؟
‫می‌خوای کمکم کنی پیتی؟
‫- بذار تو حال خودم باشم. ‫- اذیتم نکن.
‫وای، امان از دستت لئو.
‫کت دیگه‌ای ندارم.
‫[خدمات ساخت‌وساز روسو]
‫- من تفنگ دارم بی‌شعور خان! ‫- چی؟
‫لئو؟
‫ای خدا، باورم نمی‌شه.
‫آخه بی‌خانمان‌ها این اطراف پیداشون نمی‌شه.
‫- آره. ‫- وای.
‫- یهو بهت حمله کرد؟ ‫- آره...
‫- دنبال مواد بود. ‫- عجب.
‫اصلا واسه چی اومده بودی اینجا؟
‫اِم، باید قدم می‌زدم.
‫تو خانم خوبی هستی.
‫واقعا باید ضدعفونیش کنیم.
‫طبقه بالا پراکسید دارم.
‫بریم بالا برداریمش؟
‫آره. باشه.
‫دستت رو بده من.
‫عکس اِده؟
‫- وای، نه بابا. عکس بابامه. ‫- آها.
‫ظاهرا آدم خوبیه.
‫- ای بابا، وقتی هفت ساله بودم ولمون کرد. ‫- هوم.
‫- کار خوبی نبود. ‫- اصلا.
‫دیگه کم آورده بود. ‫نمی‌خواست اینجا باشه.
‫حداقل مامانم این‌طور می‌گفت، خلاصه...
‫ولی هنوز عکسش رو نگه داشتی، مگه نه؟
‫آره.
‫لابد همه‌چی با گذر زمان خوب می‌شه، مگه نه؟
‫- شاید هم اصلا معلوم نباشه. ‫- آره.
‫فقط وقتی اِد از دنیا رفت، ‫از این بابت مطمئن شدم...
‫که هیچ تضمینی جز زمان حال...
‫وجود نداره.
‫الان برمی‌گردم.
‫راستش، از همون اول ازت خوشم می‌اومد لئو.
‫چطور مگه؟
‫چه بدونم. ‫آخه فرق داری.
‫مهربونی.
‫مهربونم، ولی کمد ندارم، مگه نه میک؟
‫چی گفتی؟
‫میکی رو می‌گم. اِم...
‫کمد راکی رو به یکی دیگه داده بود.
‫به مبارز دیگه‌ای داده بود،
‫آخه به نظرش راکی...
‫به درد نمی‌خورد.
‫آها. خیلی‌خب.
‫همسرم درست می‌گفت. مـ...
‫من از کل خانواده‌ام متنفرم.
‫فقط می‌خواستم...
‫دیگه احساس به درد نخور بودن نکنم.
‫خیلی‌خب. جریان چیه؟
‫اِم، مطمئن نیستم.
‫فقط می‌دونم...
‫نمی‌تونم باهات سکس کنم.
‫- وای. ‫- کاری نکردیم‌ها!
‫جو داشت سنگین می‌شد، ولی من زدم بیرون!
‫وای پیتی.
‫ای بابا.
‫چه کت مسخره‌ای.
‫اِم...
‫رو چمن خوابیدم.
‫نمی‌خواستم بیدارتون کنم.
‫چقدر باملاحظه‌ای.
‫ببین چوبی، گـ...
‫گمون کنم می‌خوام بگم...
‫همیشه...
‫همیشه سعی می‌کنم صلاحت رو در نظر بگیرم.
‫- بعدا می‌خورمش مامان. ‫- ولی این‌دفعه نمی‌گیرم.
‫یعنی...
‫اگه بخوام با خودم صادق باشم،
‫اکثر کارهام...
‫به خاطر خودم بود.
‫ضمنا... درست می‌گفتی.
‫درست گفتی که نمی‌فهمم،
‫آخه کسی تا حالا دلم رو نشکسته بود.
‫حالت رو درک نمی‌کردم.
‫ولی حس مشابه دیگه‌ای داریم.
‫من حس اولین عشق رو تجربه کردم.
‫وای، از دست دادنش...
‫من خوش‌شانس بودم چوبی.
‫من خیلی خوش‌شانس بودم.
‫ولی بهت قول می‌دم...
‫تو هم روزی خیلی شانس میاری.
‫بگذریم، اِم...
‫فقط امیدوارم بتونی من رو ببخشی.
‫هنوز در توانم نیست.
‫خیلی‌خب.
‫به اون دانشگاه نمی‌رم.
‫باشه.
‫قرار بود کارمون بیست و پنجم تموم بشه.
‫نمی‌دونم می‌خوای چقدر سریع کار کنم.
‫کل افرادم دارن شبانه‌روزی جون می‌کنن!
‫صبح با صدای چکش بیدار می‌شه؟
‫چه مرگش شده؟
‫آها، گمون نکنم خصومت شخصی داشته باشه.
‫گمون کنم مقداری احساس تنهایی می‌کنه.
‫عه، واقعا؟ جدی؟ ‫گمون می‌کنی؟
‫- سلام. ‫- سلام.
‫هوم.
‫- آها. آره. ‫- آره، مال... آره.
‫بابا گفت سریع برم چوب‌فروشی.
‫باشه. باشه. ببین پیت.
‫ببین، اِم...
‫اِم، ببین، باید بهت...
‫ولش کن عجیب‌الخلقه خان. ‫جفتمون مست بودیم.
‫لای گیاهان کشتی گرفتیم. ‫تموم شد و رفت.
‫باشه. خیلی‌خب. مرسی.
‫ولی بلایی سرت نیاوردم، مگه نه؟
‫مجبور شدم رو زانوم یخ بذارم ‫و بدن سفالیم رو تمیز کنم، ولی چیزیم نشده.
‫اما تو رو بدجوری زدم.
‫[خدمات ساخت‌وساز روسو]
‫تی‌شرتی رو که خیال می‌کردی ‫گم شده پیدا کردم.
‫یادته سرم رو تراشیده بودم؟
‫همین روز بود.
‫تو مسابقه داشتی. ‫بابات گفته بود باید تماشا کنه.
‫بهم گفته بود بعدا سرم رو بتراشم، ‫ولی شیمی‌درمانی رو شروع کرده بودم...
‫و موهام دسته دسته می‌ریختن،
‫من هم می‌خواستم زودتر بتراشمش، خلاصه...
‫خودم با ماشین رفتم آرایشگاه ‫و سرم رو تراشیدن.
‫مسلما کل خانم‌های آرایشگاه...
‫الکی می‌گفتن خیلی خوشگل شدم،
‫چقدر فرم سرم قشنگه و از این حرف‌ها،
‫آخه مجبورن همین‌ها رو بگن.
‫ولی من نمی‌خوام از زبون اون‌ها بشنوم.
‫می‌خوام نظر پدرت، شوهر خودم رو بدونم.
‫واسه همین براش عکس فرستادم.
‫چی گفت؟
‫گفت شبیه جهش‌یافته‌ها شدم.
‫آخه به خیال خودش با چنین حرفی می‌خندیدم ‫و حالم بهتر می‌شه.
‫همین روز بود.
‫گاهی اوقات بدجوری احمق می‌شه.
‫- کارمون ساعت هفت شروع می‌شه. ‫- آره. آره. شرمنده.
‫تو خونه کار داشتم.
‫آره، مطمئنم همین‌طوره.
‫بگذریم، ببین، من دیشب به خودت و فرانک...
‫حرف‌هایی زدم که...
‫بی‌خیالش.
‫نه، باشه. صرفا می‌خوام بدونی که نمی...
‫می‌خوای دوباره بگم «بی‌خیالش»؟
‫نه.
‫خیلی‌خب.
‫می‌ره دانشگاه؟
‫نه.
‫تو مشکلی نداری؟
‫مجبورم نداشته باشم، مگه نه؟
‫لابد مجبوری دیگه.
‫خوش‌شانسه که تو رو داره لئونارد.
‫مرسی بابا.
‫[آیین‌نامه ایمنی کاری]
‫سلام!
‫از اینجا رفتیم که رفتیم!
‫[برشی دو دلار]
‫خاک بر سرم.
‫سلام.
‫اِم، داشتم از اینجا رد می‌شدم که...
‫اِم، باید سفارش بدی.
‫چی؟
‫اِم...
‫گمون کنم آدامس بد نباشه.
‫چرا که نه؟ یه دلار و ۷۵ سنت می‌شه.
‫- آدامس «جوسی فروت»ـه. ‫- از قدیم پرطرفدار بود.
‫اِم...
‫با خودم گفتم احتمالا ‫بالاخره یکی رو می‌بینی...
‫و به گوشت می‌رسه، ‫ولی...
‫نمی‌رم فیلادلفیا.
‫پشم‌هام.
‫نه بابا، نه. ‫خواهش می‌کنم ناراحت نشو.
‫واسه همین اومدم.
‫اِم... حقیقت از این قراره...
‫که گمون نکنم از اول ‫دلم می‌خواست برم.
‫با خودم گفتم بهتره ‫سعی کنم خودم...
‫راه زندگیم رو پیدا کنم.
‫تو باعث شدی به چنین نتیجه‌ای برسم.
‫خیلی‌خب. ببین، آدامست رو خریدی.
‫- اگه نمی‌خوای سفارش بدی... ‫- آرمون، الان وقت این حرف‌ها نیست!
‫وای. هر روز با این دختره داستان داریم.
‫داشتی چی می‌گفتی؟
‫گمون کنم می‌خواستم ازت تشکر کنم.
‫خب، خواهش می‌کنم.
‫خب، کی می‌ری؟
‫دو هفته دیگه.
‫- عجب. ‫- آره.
‫چهارصد کیلومتر راهه.
‫ترسیدی؟
‫همه می‌ترسن چوبی.
‫[سالن ورسای]
‫[چهار ماه بعد]
‫حضار گرامی،
‫بزنین به افتخار ایزابلا کوچولو...
‫که تازه غسل تعمید شده!
‫- خیلی نازه. ‫- ایول.
‫پاپیون کج شده.
‫ندو. مامان‌بزرگ شدی.
‫پاپیونش خراب شده. صبر کنین. وایستین. ‫رو چشمش افتاده.
‫- پاپیونش رو خیلی دوست داره. ‫- به گریه‌اش انداختی.
‫- من به گریه ننداختمش. ‫- چرا، انداختی.
‫وای، بس کن، لبخند بزنین!
‫مگه تازه عروسیشون نبود؟
‫چرا، پنج ماه پیش بود.
‫ای زنیکه خراب.
‫- یعنی چی؟ ‫- معنی قشنگی نداره.
‫چرا همه سر جاشون نشستن؟
‫بیاین وسط دیگه! ‫بیاین بترکونیم!
‫شوخیشون گرفته؟
‫وای خدایا. طرف اصلا کارش رو بلد نیست.
‫نباید این شکلی سر حضار داد زد.
‫آدم باید ظرافت به خرج بده.
‫عزیز دلم، کسی به پای تو نمی‌رسه، ‫ولی امروز مرخصی گرفتی.
‫- بیاین وسط! ‫- می‌دونی چیه؟ درست می‌گی.
‫نظرت چیه بریم قر بدیم و کمکش کنیم؟
‫- موافقم. ‫- وای. بیا ببینم.
‫دخترتون رو زود برمی‌گردونم جناب.
‫جاییش رو نشکنی.
‫برین کنار! وای، ایول!
‫- «جناب.» ‫- «وای، بیا بریم قر بدیم عزیزم.»
‫- خفه شین ببینم. ‫- بی‌خیال بابا.
‫ببین با چه احمقی دوست شده. ‫طرف خیلی خنگه.
‫سربه‌سر عمه رو می‌ذاریم دیگه.
‫خودش خوشحاله، پس خفه‌خون بگیرین، خب؟
‫- فرانک، خودم ردیفش می‌کنم. ‫- داشتیم... خیلی‌خب، ولی...
‫- عه، این دیگه چه کاریه؟ ‫- احترام سرتون بشه دیگه.
‫عه، کتم رو تازه خریدم.
‫من باید برم. اِم...
‫از طرف من بهشون تبریک بگین.
‫کجا می‌ری؟
‫خب، من که گفته بودم بابا. ‫چندتا کار دارم.
‫دوشنبه هفت صبح ‫چوب تحویل می‌گیریم، خب؟
‫- باشه. ‫- دیر نکنی‌ها.
‫مگه تا حالا دیر کردم؟
‫- هر روز دیر می‌کنی. ‫- اوهوم.
‫- خیلی‌خب. فعلا. ‫- خیلی‌خب. خیلی‌خب.
‫- خداحافظ. ‫- خداحافظ!
‫- در رو باز کن. ‫- عه.
‫یعنی همه‌شون سرطان داشتن؟
‫چی؟ نه، جلسات مختلفی برگزار می‌کنن. ‫از کل گرفته تا مواد.
‫- گروه من مخصوص سرطان بود. ‫- خیلی زیادن، مگه نه؟
‫آره. به بقیه چی گفتی؟
‫آها، گفتم التهاب ملتحمه گرفتی.
‫التهاب ملتحمه؟ ‫من که گفتم بگو تب داره.
‫می‌دونم. می‌خواستم همین رو بگم، ‫ولی یهو گفتم «التهاب ملتحمه گرفته».
‫خب، به من چه که چی گفتی؟
‫خب، اونجا چیکار می‌کنین؟ ‫صرفا صحبت می‌کنین؟
‫آره، همین و بس.
‫به نظرت به دردت می‌خوره؟
‫هوم، شاید بخوره.
‫خوبه.
‫ای وای. بریم.
‫می‌دونستم همین سمت دانشگاهه.
‫من از کجا می‌خواستم بدونم؟ ‫ما که تا حالا نیومدیم اینجا.
‫عذر می‌خوام. ‫ورزشگاه کوچک همین‌جاست؟
‫- اِم، آره، همین‌جاست. ‫- خیلی‌خب، مرسی.
‫- وای، دیرمون شد دیگه. ‫- خب، گردن من ننداز.
‫من که گردنت ننداختم. ‫صرفا می‌گم تقصیر توئه.
‫دیدی؟ خالیه.
‫اشتباه اومدی.
‫می‌شه بس کنی؟ ‫خودش گفت از اینجا بیایم.
‫ولی تو که نمی‌دونی همین‌جا رو می‌گفت یا نه.
‫خب، هیچ‌کس نمی‌دونه.
‫واسه همین صدامون رو بلند کرده و می‌خونیم.
‫سرپا می‌شیم و می‌رقصیم.
‫زیبایی و شکوه ابزار دست جادوگران...
‫از همین قراره.
‫حقیقت شنودیه، بی‌نقصه،
‫شایسته است، استواره، موزونه،
‫عین سمفونی و تنفس می‌مونه. ‫پس گوش کنین.
‫تو این سالن گوش کنین،
‫آخه موسیقی...
‫اصلا قطع نمی‌شه.
‫- به افتخار مارشال دیوید جونز بچه‌ها. ‫- نمی...
‫آره. من هم نمی‌فهمم.
‫خیلی ممنون که به محل آغاز کارت برگشتی.
‫خیلی‌خب، اصلا دلم نمی‌خواد ‫بعد از اجرای ایشون نوبتم بشه،
‫ولی با ادامه اجارها در خدمتتونیم.
‫وای، قراره یکی از ورودی‌های جدید رو ‫قربانی کنیم بچه‌ها.
‫خیلی‌خب.
‫اولین اجراش تو مراسم دکلمه کویینزبوروئه،
‫می‌خواد شعری به نام «میدان» رو بخونه:
‫متیو روسو.
‫یوهو! ایول متیو! ایول!
‫بهتر بود نمی‌اومدیم.
‫«چه شکلی است؟»
‫«همیشه می‌خواستم بدانم.»
‫«آن چیز چه شکلی است؟»
‫«آن چیز که جلوی نفسم را گرفته،»
‫«توان رفتن و تکلم را...»
‫«ازم گرفته، چه شکلی است؟»
‫«آدم به چشم خود نمی‌بیندش.»
‫«همچون مرد نامرئی،»
‫«فقط به هنگام لباس پوشیدن پیدا می‌شود.»
‫«آن چیز هم فقط در میدان...»
‫«لباس بر تن می‌کند.»
‫عه، اسم شعرش همین بود.
‫«پس کار هر روز من هم همین است.»
‫«وارد میدان شده و می‌بینمش.»
‫«ترس را می‌گویم.»
‫«مبارزه‌مان...»
‫«سهمگین است.»
‫«اکثر اوقات شکست می‌خورم.»
‫«اما عیبی ندار.»
‫«حالا دیگر فهمیده‌ام چه شکلی است.»
‫«هر بار هم که پا به میدان بگذارد،»
‫«من هم وارد میدان می‌شوم.»
‫«قرار است روزی...»
‫«روزگارش را سیاه کنم.»
‫وای!
‫«قرار است روزگارش را تیره و تار کنم.»
‫معلومه که می‌کنی.
‫«قرار است سکندری خورده ‫و من را بگیرد که زمین نخورد.»
‫احسنت.
‫«سپس مرا جلو کشیده ‫و در گوشم زمزمه می‌کند...»
‫«قرار نیست دوباره مسابقه بدهیم.»
‫یوهو!
‫«قرار نیست دوباره مسابقه بدهیم.»
‫- یوهو! ‫- یوهو!
..:: کانال تلگرام و اینستاگرام بلبل جان ::.. .:: telegram: @bollbolljan ::. .:: instagram: @bollbolljan_Com ::.
بلبل جان مرجع دانلود رايگان فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده .:: www.bolboljan.net ::.
‫یوهو! خیلی دوستت دارم متیو! یوهو!
‫این دختره خراب کیه؟
‫«گوشه‌ای از محله کویینز»