..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫مامان؟
‫تو کجایی؟
‫مامان؟
سوزومه، هنوز بیدار نشدی؟
‫بیدارم.
‫- با توجه به سامانه‌ی پرفشار حاکم بر کیوشو...
‫بَه بَه!
‫سوزومه، ناهارت رو یادت نره ببری.
‫باشه.
‫آه راستی یه چیز دیگه...
‫امشب احتمالاً دیروقت بیام،
‫پس شام رو خودت یه کاریش بکن.
‫قراری چیزی داری، تاماکی سان؟
‫خوش بگذره! راحت باش!
‫اضافه‌کاری وامی‌ایستم.
‫برای آماده‌سازی رویداد «تجربه‌ی ماهی‌گیر».
‫خدانگهدار.
‫چه زیباست...
‫ببخشید...
‫با شمام.
‫خرابه‌ای این اطراف نمی‌شناسی؟
‫خرابه...؟
‫دنبال یه در می‌گردم.
‫یه شهر متروکه...
‫...بالای اون کوه هست.
‫که اینطور.
‫ممنون.
‫هان؟
‫پخش زنده‌ی دیروز رو دیدی؟
‫فوق‌العاده بود.
‫سوزومه!
‫صبحت به‌خیر!
‫آیا، صبح به‌خیر!
‫لپ‌هات چرا گل انداخته؟
‫نه بابا! جدی می‌گی؟!
‫آره.
‫چرا وایسادی؟
‫یه‌چیزی رو یادم رفت!
‫آهای! دیر می‌رسی ها...
‫من...؟
‫چرا...؟
‫[راهنمای بازدیدکنندگان استراحتگاه تونامی]
‫[ورود ممنوع]
‫همین جاست دیگه؟
‫جای دیگه‌ای که به ذهنم نرسید.
‫ببخشید... کسی نیست؟
‫هیچکس نیست؟
‫آهای آقا؟
‫حس می‌کنم...
‫...قبلاً یه‌جایی همدیگه رو دیدیم.
‫چجوری افتادم دنبال پسر مردم!
‫بهتره برگردم!
‫اسمی از «در» آورد، هان؟!
‫هان؟
‫اینجا کجاست؟
‫هان؟
یعنی چی؟
‫هان؟
‫این چیه؟
‫چه سرده!
‫چی بود؟! چی بود؟! چی بود؟!
‫ترسیدم!
‫چه عجب!
‫بالاخره چشم‌مون به جمالت روشن شد!
‫دست‌پخت خاله خانومه؟
‫معلومه خیلی دوستت داره.
‫اوهوم...
‫می‌گم... خرابه‌ی کنار کامی‌نورا رو که بلدین؟
‫همون محله‌ی حمام قدیمی.
‫داریم همچین جایی؟
‫اگه اشتباه نکنم روی کوه بود، درسته؟
‫خب که چی؟
‫یه در اونجا دیدم...
‫بی‌خیال اصلاً.
‫هاااان؟!
‫- اومدی بذاریمون تو خماری؟! ‫- حرف بزن ببینم.
‫ببینم... اون آتیش‌ـه؟
‫کو؟
‫بالای کوه.
‫کو؟ کجا؟
‫اوناها! دودش رو نمی‌بینی؟
‫هیچ معلومه چی می‌گی؟
‫تو چیزی می‌بینی، آیا؟
‫نع.
‫آخه...
‫از زمین‌های کشاورزی نیست؟
‫...چطور نمی‌بینین؟!
‫هـ هان؟
‫[هشدار زمین‌لرزه]
‫زلزله؟
‫شدت: 4 ریشتر!
‫شماهام حس می‌کنین؟
‫آره...
‫داره می‌لرزه.
‫عه. زلزله‌ست.
‫جدی؟
‫این طرف!
‫یالّا!
‫این چی بود؟
‫به خیر گذشت!
‫تموم شد؟
‫هیچی نبود که.
‫یه‌کم ترسیدما...
‫این که دیگه هشدار نمی‌خواست!
‫بچه‌ها...
‫اونجا رو...
‫...ببینین.
‫هیچ معلومه چی می‌گی؟
‫سوزومه، مطمئنی حالت خوبه؟
‫چطور نمی‌بیننش...؟
‫آهای سوزومه!
‫بابا جون!
‫چطوریه که هیچکس...؟
‫اون دیگه چیه؟
‫نکنه...
‫نکنه...!
‫نکنه یه‌وقت...
‫...از اون در باشه!
‫همون پسره!
‫اینجا چیکار می‌کنی؟
‫از اینجا دور شو!
‫حالت خوبه؟
‫اینا چیه؟
‫اوضاع...
‫...بدجور خرابه.
‫[هشدار زمین‌لرزه] ‫- لعنتی!
‫مراقب باش!
‫از اینجا دور شو!
‫لعنتی...
‫[هشدار زمین‌لرزه]
‫چیکار می‌کنی...؟
‫باید ببندیش دیگه؟
‫خدایانی که در زیر این سرزمین منزل گزیده‌اید...
‫و نسل‌ها ما را حافظ و نگهدار بوده‌اید،
‫کوه‌ها و رودها ازآن شماست...
‫- ...در حالی که ما آن‌ها را ازآن خود می‌پنداریم ‫- (بابایی! زود باش بیا!)
‫- ...در حالی که ما آن‌ها را ازآن خود می‌پنداریم ‫- (بیا اینجا!)
‫هان...؟!
‫(خیلی وقته حموم نکرده‌م ها.)
‫(مامانی! دوباره دوش بگیریم!)
‫(عزیزم، باز نوشیدنی خوردی؟)
‫(بیاین سال دیگه هم همه با هم بیایم!)
‫بسته شد!
‫بازگردند سوی شما!
‫این دیگه چی بود؟
‫سنگ تاج باید اینجا رو مهر و موم نگه می‌داشت.
‫تو اینجا چیکار می‌کنی؟
‫کرم‌ها رو چطوری می‌تونی ببینی؟
‫سنگ تاج کجاست؟!
‫کرم؟
‫سنگ چی‌چی؟!
‫درباره‌ی چی حرف می‌زنی؟
‫اینجا تبدیل به دروازه شده.
‫دروازه‌ای که کرم‌ها ازش میان.
‫از کمکت ممنونم.
‫حالا هر چی که دیدی فراموش کن و برگرد خونه.
‫ولی...
‫صبر کن! دستت!
‫[پخش میازاکی]
‫واقعاً زلزله‌ی بزرگی بود ها.
‫قلوه‌سنگ‌ها رو ببین...
‫باز خدا رو شکر که خسارت سنگینی نزد...
‫بالا منتظر باش.
‫الآن جعبه‌ی کمک‌های اولیه رو میارم.
‫چیز خاصی نیـ...
‫حالا که قرار نیست بری بیمارستان،
‫پس اقلاً بذار پانسمانش کنم.
‫آدم انقدر لوس؟!
‫[چگونه پرستار شویم]
‫صندلی بچه.
‫حوالی ساعت 13:20 دقیقه،
‫زمین‌لرزه‌ای به بزرگی 6.3 ریشتر،
‫میازاکی را لرزاند.
‫این‌بار خطر سونامی وجود ندارد.
‫اما در حال حاضر هیچ اطلاعاتی ‫از شمار مصدومین در دست نیست...
‫کارت خوبه.
‫مامانم پرستار بود.
‫اینا به کنار...
‫کلی سوال تو سرم‌ـه!
‫حدس می‌زدم.
‫منظورت از «کرم‌ها» چیه؟
‫کرم‌ها قدرت‌های عظیمی هستن که ‫زیر مجمع‌الجزایر ژاپن ساکنن.
‫شعور و قدرت درک ندارن.
‫اما اگه خشمگین بشن، ‫ زمین رو به لرزش می‌اندازن.
‫ولی تو که الآن شکستش دادی، درسته؟
‫من فقط موقتاً جلوش رو گرفتم.
‫اگه با سنگ تاج [دروازه رو] مهر و موم ‫نکنیم، بازم ظاهر می‌شه.
‫یعنی یه زلزله‌ی دیگه؟
‫وظیفه‌ی من اینه که جلوی اتفاق افتادنش رو بگیرم.
‫وظیفه...؟
‫ببینم... تو دقیقاً کی هستی...؟
‫بابت پانسمان دستم ممنون.
‫من سوتا هستم. ‫موناکاتا سوتا.
‫منم ایواتو سوزومه هستم.
‫گربه...؟
‫آخی! چه گربه‌ی نحیفی!
‫صبر کن، الآن برمی‌گردم.
‫حتماً خیلی گرسنه‌ت بوده.
از زلزله ترسیدی، نه؟
‫چه نازه.
‫می‌خوای گربه‌ی خودم بشی؟
‫اوهوم.
‫سوزومه، مهربون.
‫سوزومه، دوست.
‫تو برو رد کارت.
‫هـ هـ هااااان...؟!
‫سوتا سان؟ کجایی؟
‫لعنتی...
‫این دیگه...؟!
‫هاااااان؟!
‫سـ سوتا سان؟
‫سوزومه سان...
‫چه اتفاقی افتاد؟
‫کار تو بود، هان؟!
‫وایسا ببینم!
‫ای بابا!
‫و و و وایسا ببینم....
‫شوخی‌تون گرفته؟!
‫محاله! محاله! محاله! محاله!
‫آه سوزومه.
‫تاماکی سان!
‫شرمنده! باید برم!
‫کجا با این عجله؟
‫به خاطر زلزله نگرانت شدم، ‫برای همین زود اومدم خونه.
‫گوشی‌ت هم که جواب نمی‌دی!
‫ببخشید! گمش کردم!
‫ولی حالم خوبه!
‫آهای...
‫سوزومه! ‫با توام ها!
‫عه، گربه!
‫پناه بر خدا!
‫ببخشید!
‫هیچ معلومه چه خبره؟
‫آهای! سوزومه چان!
‫آهای!
‫دارین...
‫...کجا می‌رین؟
‫چـ چه خبره...؟!
‫واااای!
‫خیـــــلی عذر می‌خوام!
‫از صبوری شما سپاسگزاریم.
‫مجوز خروج صادر شده است.
‫هم‌اکنون در حال ترک اسکله هستیم.
‫ببینم تو هم دیدیش؟
‫- آره. ‫- فهمیدی چیه؟
‫اسباب‌بازی نبود؟
‫صندلیه رو دیدی؟
‫حسابی جا خوردم.
‫کجایین...؟
‫آخه کجا رفتین؟!
‫خدایا...!
‫برای چی داری فرار می‌کنی؟
‫چه بلایی سرم آوردی؟
‫تو دیگه چی هستی؟
‫حرف بزن!
‫هان؟!
‫سوزومه!
‫تا بعد.
‫هاااااان؟!
‫گفتم که...
‫شب رو خونه‌ی آیا می‌مونم.
‫ببخشید دیگه.
‫فردا میام خونه.
‫یه لحظه صبر کن سوزومه،
‫بمون، اشکالی نداره؛
‫ولی جعبه‌ی کمک‌های اولیه تو اتاقت چیکار می‌کنه؟
‫کسی رو آورده بودی خونه؟
‫حتی از فکرش هم خوشم نمیاد، ولی...
‫نکنه یه پسر غریبه رو آوردی خونه...؟!
‫نه! نه!
‫پسر کجا بود! خداحافظ!
‫تو هم اون صندلیه رو دیدی؟
‫نه.
‫سوتا سان.
‫این کشتی تا صبح به اِهیمه می‌رسه.
‫مثل اینکه کشتی گربه‌هه هم میره همون‌جا.
‫که اینطور.
‫یه‌کم نون آوردم.
‫ممنون.
‫ولی گرسنه‌م نیست.
‫باشه.
‫چیزه... چرا تبدیل به صندلی شدی؟
‫ظاهراً اون گربه طلسمم کرده.
‫طلسم؟!
‫حالت خوبه؟
‫طوریت که نشده؟
‫خوبم.
‫چه گرمه.
‫ولی باید هر جور شده از ‫این قضیه سر در بیارم.
‫سوتا سان! ‫راستش یه‌چیزی ذهنم رو درگیر کرده.
‫یه استخون تو خرابه دیدی...؟
‫همون سنگ تاج بوده دیگه!
‫تو درش‌آوردی؟
‫نباید می‌آوردم؟
‫پس بگو...
‫اون گربه همون سنگ تاج بوده!
‫چطور تونسته جایگاهش رو ترک کنه؟!
‫منظورت چیه؟
‫تو سنگ تاج رو آزاد کردی، اونم من رو طلسم کرده.
‫ای وای...
‫واقعاً متاسفم... من...
‫حالا باید چیکار کنم؟
‫نه.
‫تقصیر خودم بود که در رو زودتر پیدا نکردم.
‫تو تقصیری نداری.
‫ولی...
‫سوزومه سان، من یه «کلیددار» هستم.
‫کلیددار؟
‫درهای بازشده رو می‌بندم تا ‫فاجعه گسترش پیدا نکنه.
‫برای این کار کل ژاپن رو می‌گردم.
‫کار ما کلیددارها همینه.
‫حتماً گرسنه‌ای.
‫بخور.
‫باید سنگ تاج رو برگردونیم و کرم‌ها رو دور کنیم.
‫حتم دارم اون موقع منم به بدن خودم برمی‌گردم.
‫پس نگران چیزی نباش.
‫فردا برمی‌گردی خونه.
‫مامان؟
‫مامان!
‫مامان!!
‫مامان؟ ‫تو کجایی؟
‫سوتا سان؟
‫همیشه اینجوری می‌خوابه؟
‫قلبم چه تند می‌زنه.
‫از اینکه کشتی شیکوکو را برای سفر ‫ انتخاب کردید، سپاسگزاریم.
‫- چه گرمه! ‫- آخیش!
‫- می‌ری اوساکا؟ ‫- خیلی وقته ندیدمت.
‫آره، ولی شب رو باید یه‌جا بمونم.
‫صمیمانه امیدواریم دوباره شما را ببینیم.
‫سوزومه سان؟
‫بالاخره بیدار شدی!
ماشالا بمب هم بترکه بیدار نمی‌شی؛
‫کم‌کم داشت خیال ورم می‌داشت که همه‌ش خواب بوده.
‫خواب مونده بودم؟ ‫ببخشید...!
‫عیبی نداره.
‫حالا این گربه‌هه رو از کجا پیدا کنیم؟
‫چطوره از اطراف بندر شروع کنیم؟
‫بذار ببینم کجاییم...
‫با توام ها!
‫لب [ساحل] اِهیمه‌ایم...
‫ظاهراً...
‫...راه درازی هم اومدیم!
‫جنابعالی با کشتی بعدی برمی‌گردی، ‫که تا شب هم برگشته باشی.
‫- باید... ‫- ای وای!
‫چی شده؟
‫[خدایا! حس می‌کنم تو انیمه‌ی «زمزمه‌ی قلب» هستم.]
‫چه گربه‌ی سفید نازی!
‫چه بامزه‌ست!
‫بچه گربه؟
‫اسمت چیه؟
‫اسم هم داری؟
‫اسم تو چیه؟
‫دایجین چطوره؟
‫دایجین؟
‫چه خوشگل هم هست.
‫[خیلی بامزه‌ست... اومد کنارم نشست.] ‫[#WithDaijin]
‫[پست ارسال شد.]
‫[توییت ارسال شد.]
‫[پست بارگزاری شد]
‫خود خودشه، مگه نه؟!
‫آخه چطور ممکنه...
‫[ببینین با کی آشنا شدم]
‫[در حال پیاده شدن از قطار]
‫[در حال مدیریت!]
‫[به وقت خوراکی]
‫[نگاه شیطنت‌آمیز...!!] ‫«دایجین؟»
‫راستش یه‌جورایی هم...
‫با قطار این‌ور اون‌ور می‌ره.
‫باید عجله کنم.
‫بابت همه چی ممنون، سوزومه سان.
‫وقت خداحافظی‌ـه.
‫برگشتنی مراقب خودت باش!
‫حرف گوش کن...!
‫نری خونه، خانواده‌ت نگرانت می‌شن.
‫اشکالی نداره. اونا به تصمیماتم احترام می‌ذارن.
‫خطر داره خب.
‫نمی‌شه که همین‌جور دنبالم راه بیفتی.
‫بهتره الآن نگران چیزهای بزرگ‌تری باشی.
‫نگاه کن! ‫[ببینین چی دیدم!]
‫[منم دیدمش!]
‫[دختر مرموز و صندلی خودرو]
‫[ربات جدید...؟]
‫[اطلاعاتش رو بفرستین!]
‫ای داد!
‫خطرناک اینه که جلو مردم راه می‌ری.
‫اینجوری قبل از اینکه گربه‌هه ‫رو بگیری، یکی خودت رو می‌گیره.
‫گمونم چاره‌ای نیست...
‫سوزومه سان...
‫...‫تا وقتی که سنگ تاج رو پیدا کنیم،
‫به کمکت احتیاج دارم.
‫با کمال میل.
‫[دایجین در باغ نارنگی ‫#WithDaijin]
‫سوتا سان.
‫ای وای!
‫اون طرفش رو بگیر.
‫آه، باشه.
‫نه بابا...
‫واقعاً به دادم رسیدی!
‫خیلی خیلی ممنون!
‫کاری نکردم.
‫عین جادوگرها سر رسیدی.
‫چطوری این کار رو کردی؟
‫بی‌اختیار اتفاق افتاد...
‫به‌هرحال دمت گرم.
‫من چیکا هستم. ‫دانش‌آموز دبیرستانم.
‫همچنین!
‫منم سوزومه‌اَم!
‫این‌طور که از لباس فرمت پیداست، ‫مال این اطراف نیستی، درست می‌گم؟
‫آه، آره.
‫این همه راه از کیوشو اومدی ‫که دنبال یه گربه بگردی؟!
‫اوهوم.
‫مال خودته؟
‫نه دقیقاً.
‫ببینم، این عکس...
‫مال همین نزدیک‌هاست...
‫چی شده؟
‫سوزومه؟
‫ببخشید، یادم افتاد یه کاری دارم.
‫کجا با این عجله؟
‫سوزومه؟!
‫کرم‌ها هر جایی می‌تونن ظاهر بشن؟
‫حتماً دروازه‌ی اینجا هم باز شده.
‫باید فوراً ببندیمش.
‫پیاده به موقع نمی‌رسیم.
‫ای وای!
‫آهاااای!
‫سوزومه!
‫چیکا؟
من که سر درنمیارم، ولی انگار عجله داری، درسته؟
‫سوار شو!
‫مطمئنی از همین طرفه؟
‫چند سال پیش اینجا زمین رانش کرد.
‫چیزی اینجا نمونده.
‫متروکه‌ست؟
‫عالیه! همین‌طور برو!
‫یعنی یه زلزله‌ی دیگه تو راهه؟
‫باید پیش از اینکه کرم‌ها به زمین ‫برسن در رو ببندیم.
‫وگرنه...!
‫[ورود ممنوع]
‫تا همین جا کافیه!
‫یک دنیا ممنون، چیکا!
‫چـ چیزه... سوزومه...؟
‫سوزومه سان، تا همین جا کافیه.
‫صبر کن! سوتا سان!
‫خطرناکه.
‫تو برگرد پیش اون دختره.
‫صبر کن! تو که نمی‌تونی!
‫باید بتونم.
‫[مدرسه‌ی راهنمایی کاسوگا]
‫مدرسه تبدیل به دروازه شده.
‫گندش بزنن.
‫حتی نمی‌تونم...!
‫وای نه!
‫الآنه که فرود بیاد.
‫سوتا سان!
‫سوزومه سان؟!
‫نمی‌ترسی خودت رو به کشتن بدی؟
‫نه!
‫سوزومه سان؟
‫باید در رو ببندی.
‫چشم‌هات رو ببند و به ساکنان اینجا فکر کن،
‫تا سوراخ کلید ظاهر بشه.
‫الآن باید اینا رو بگی؟!
‫خواهش می‌کنم! خودم نمی‌تونم!
‫چشم‌هات رو ببند!
‫سعی کن تمام احساسات اینجا رو درک کنی.
‫به صداهاشون گوش بده!
‫(صبح به‌خیر!)
‫(صبح به‌خیر.)
‫(فردا امتحان دارم.)
‫(پسر، چه گرمه!)
‫(مسابقه‌ی بعدی رو به‌هیچ‌وجه نباید ببازیم!)
‫(بیا بعد از فارغ‌التحصیلی هم اینجا سر بزنیم.)
‫خدایانی که در زیر این سرزمین منزل گزیده‌اید...
‫و نسل‌ها ما را حافظ و نگهدار بوده‌اید،
‫کوه‌ها و رودها ازآن شماست...
‫...در حالی که ما آن‌ها را ازآن خود می‌پنداریم
‫الآن!
‫بازگردند سوی شما!
‫موفق شدیم، سوزومه سان.
‫الآن جلوی یه زلزله رو گرفتی.
‫واقعاً؟
‫باورم نمی‌شه...
‫موفق شدم!
‫با هم تیم خیلی خوبی می‌شیم ها، نه؟
‫سوزومه، حرف نداشت.
‫منتظر دروازه‌ی بعدی هم باش.
‫سنگ تاج.
‫صبر کن!
‫یعنی کار اون بوده؟!
!‫اِهیمه؟
‫از دست تو سوزومه... مگه همین ‫دیروز نگفتی خونه‌ی آیا‌اینا هستی؟
‫یه تفریح کوچیک...؟
‫این اصلاً خنده‌دار نیست ها!
‫به نفع‌ته که فردا خونه باشی.
‫- امشب رو کجا می‌مونی؟ ‫- مینورو، یه میز گرفتم.
‫تو برو، منم میام.
‫به تاماکی سان هم یه تعارف کنم.
‫من چی می‌گم! تو چی می‌گی!
‫مدرسه‌ت چی؟
‫پس سوزومه چان هم سَرکِش شده؟
‫اینا به کنار!
‫بگو ببینم امشب کجا می‌مونی؟!
‫فقط خدا کنه خودت تنها باشی، دختر جون.
‫مینورو کون...
‫به چی خیره شدی؟
‫آه، شیگه سان یه میز رزرو کرده...
‫هـ هان؟! کجا غیبش...؟!
‫از دست تو!
‫[ببخشید که قطع کردم]
‫[حالم خوبه!]
‫[قول می‌دم صحیح و سالم برگردم!]
‫[خواهشاً نگران نباش!]
‫[خوانده شد.]
‫بله؟
‫اینم از شام.
‫وای، ممنون!
‫اشکالی نداره مزاحمت بشم؟
‫اختیار داری!
‫فقط یه لحظه صبر کن!
‫حالا چیکار کنیم؟
‫خودتون دو تا میل کنین.
‫مثل اینکه این بدن اصلاً گرسنگی نمی‌فهمه.
‫[مهمان‌سرای آمابه]
‫- بفرما! ‫- نوش جونت!
‫چه خوشمزه‌ست...
‫داری گریه می‌کنی؟
‫از بس خوشمزه‌ست.
‫انگار حسابی گرسنه‌ت بوده.
‫نمی‌دونم چرا، ولی امروز خیلی مشتری داشتیم.
‫دیگه شرمنده اگر دیر شد.
‫چه حرفیه؟!
‫این منم که باید شرمنده باشم!
‫حمام! لباس! غذا!
‫[پیام جدید]
‫عا.
‫کیه؟
‫خاله‌م.
‫وااااای...
‫خدا کنه زودتر یه دوست‌پسر پیدا کنه.
‫خاله‌ت مجرده؟
‫چند سالشه؟
‫حدود 40 گمون کنم...
‫ولی خیلی خوشگله.
‫با هم زندگی می‌کنیم.
‫هم سرپرست‌مه، هم مادرم.
‫پیچیده شد.
‫نه.
‫ولی گاهی وقت‌ها...
‫...حس می‌کنم سال‌های باارزش ‫عمرش رو ازش دزدیدم.
‫مخصوصاً این اواخر.
‫عین دوست‌پسرهای سابق حرف می‌زنی.
‫عه... راست می‌گیا!
‫امیدوارم زودتر سر و سامون بگیره.
‫حرف دوست‌پسر شد...
‫تا حالا به کسی علاقه‌مند شدی؟
‫نه راستش...
‫خب پس خیلی هم خوب.
‫این چیزها آخر و عاقبت نداره.
‫تو با کسی توی رابطه‌ای، چیکا؟
‫می‌خوای بشنوی؟
‫- بازدوباره نه! ‫- بازدوباره نه!
‫بعدش هم یه دستی به حمام بکشین!
‫شوخی می‌کنی!
‫یعنی اصلاً...!
‫اصلاً و ابداً!
‫نه فقط این...
‫هاااان؟! ‫شوخی می‌کنی؟
‫یعنی خنگ‌تر از پسرها ندیدم من...
‫امروز به لطف تو بعد سال‌ها اونجا هم رفتم.
‫مدرسه‌ی راهنمایی‌م همون‌جا بود.
‫بعد از رانش چند سال پیش ‫کلاً اونجا رو ول کردن به امان خدا.
‫می‌گم، سوزومه.
‫اونجا داشتی چیکار می‌کردی؟
‫که سر تا پات اونجور گِلی شده بود...
‫داستان اون صندلی چیه؟
‫تو... واقعاً کی هستی؟
‫اون صندلی... یادگار مادرمه.
‫ولی الآن...
‫ببخشید، توضیحش سخته.
‫الحق که عین جادوگرهایی.
‫پر از راز و رمز.
‫ولی نمی‌دونم چرا حس می‌کنم...
‫...داری کار خیلی مهمی انجام می‌دی!
‫ممنون، چیکا.
‫خودمم دقیقاً همین احساس رو دارم!
‫نمی‌شه ازت هم تعریف کرد ها!
‫بعضی‌هام که انگار خیال بیدار شدن ندارن.
‫کی؟ دوست‌پسرت؟
‫دوست پسر ندارم که!
‫کلی گفتم!
‫حالا که بیدار نمی‌شه،
‫چطوره با یه بوس بیدارش کنی؟!
‫وا؟!
‫شنیدم قصد داری برگردی خونه؟
‫درسته!
‫بابت همه چیز ممنونم!
‫هر وقت اومدی اینجا، قدمت روی چشم!
‫لطف دارین!
‫اینجا رو ببینین!
‫چه باحاله!
‫مشخص نیست این گربه از کجا پیداش شده،
‫اما داره روی کابل‌های یه پل معلق راه می‌ره.
‫عـــــه...
‫عجب گربه‌ی خفنی!
‫آهای! سوتا سان!
‫دِ پا شو دیگه!
‫ای بابا!
‫صبر کن ببینم.
‫حالا اصلاً دهنت کجاست؟
‫سوزومه سان؟
‫صبح به‌خیر.
‫چی شده؟
‫بگو چی نشده!
‫- دایجین رو ببین. ‫- حسابی همه جا سر و صدا کرده...
‫- یعنی می‌خواد چیکار کنه؟ ‫- - حسابی همه جا سر و صدا کرده...
‫خدایان دنباله‌روی امیال‌شون هستن...
‫خدایان؟
‫اون پل به کوبه می‌رسه.
‫ما باید...!
‫سوزومه!
‫کم‌کم داری می‌ری، درسته؟
‫آره، داشتم آماده می‌شدم.
‫خیلی هم عالی.
‫دوست داشتی، بپوششون.
‫حالا شد. به تو بیشتر هم میاد.
‫با لباس فرم و اون صندلی تو چشمی.
‫چیکا...
‫آخه چطوری این همه لطفت رو جبران کنم؟
‫اصلاً حرفش هم نزن.
‫یادت نره بازم بهم سر بزنی ها.
‫حتماً.
‫قول می‌دم.
‫[کوبه]
‫سوزومه سان...
‫اینجوری تا شب هم ماشین گیرمون نمیادا.
‫یه دستی، چیزی تکون بده اقلاً.
‫نظرت چیه خودت این کارو کنی تا از ‫تعجب هم که شده وایسن؟!
‫کدوم وقت دیدی صندلی دست تکون بده؟!
‫آفرین.
‫قربون آدم چیزفهم.
‫نمی‌شه با اتوبوس بریم؟
‫اتوبوس بعدی 6 ساعت دیگه میاد.
‫سوزومه سان.
‫گفتی این صندلی یادگار مادرته؟
‫آره.
‫چرا فقط 3 تا پایه داره؟
‫بچه بودم. درست یادم نیست.
‫ولی گمونم یه‌بار گمش کردم.
‫وقتی پیداش کردم، یه پایه‌ش رو نداشت.
‫مسیرت کجاست؟
‫اتوبوس حالاحالاها نمیاد.
‫جالبه.
‫جست‌وجوی ارواح؟
‫میری خود کوبه دیگه؟
‫آره، لطف می‌کنید.
‫بسیار خب.
‫اومده بودیم دیدن مادربزرگ‌شون و ‫حالا داریم برمی‌گردیم کوبه.
‫شانس باهات یار بود.
‫- مامان، اینو ببین! ‫- این دیگه چیه؟
‫دست به وسایل آبجی‌تون نزنین!
‫چــــشم!
‫شرمنده.
‫خواهش می‌کنم.
‫برای چی اینجوری به وسایلت زل زدن؟
‫فقط یه صندلیه.
‫آهان.
‫ولی بدجور بهش زل زدن...
‫[اِهیمه]
‫[توکوشیما]
‫[کوبه]
‫آهای!
‫نبینم چیزی روش بریزین ها!
‫تمیز نگهش دارین.
‫- باشه! ‫- حله!
‫نمی‌دونستم از اینجا هم دیده می‌شه...
‫شهر بازی رو می‌گم.
‫شهر بازی؟
‫اونجا. بالای کوه.
‫بچه که بودم، مامان و بابام می‌بردنم اونجا.
‫ولی اوضاع اون‌طور که باید پیش نرفت.
‫الآن حتی پول ندارن اوراقش کنن.
‫هر چند دنیا این روزها پر از اینجور جاهاست.
‫ای بابا...
‫پرستار بچه‌ها همین الآن پیام داده...
‫...که امروز استراحت‌شه.
‫آهای! بس کنین!
‫هعی... کم‌کم باید مغازه هم باز کنم.
‫باید یکی رو پیدا کنم...
‫آه!
‫هان؟
‫هااااان؟!
‫[مرکز خرید کیونومیا سوجی]
‫چیزه...
‫خب... حالا چی بازی کنیم؟
‫خاله‌بازی!
‫کاری درست کنیم!
‫آماده...؟
‫حرکت!
‫هاااااان؟!
‫اونا رو نخورین!
‫هر کی زودتر خالی‌ش کنه، برنده‌ست.
‫آماده...؟ ‫حرکت!
‫بس کنین!
‫تو کوه فوجی باش، خب؟
‫آماده! حرکت!
‫گمون نکنم...
‫...اصلاً به‌درد بچه‌داری بخورم.
‫مثل اینکه چاره‌ای نیست...
‫هان...؟!
‫می‌بینین؟! خیلی خفن‌ـه، نه؟
‫اسباب‌بازی باحالیه، نه؟
‫[بار بندر] ‫واااای!
‫وای!
‫من! نوبت منه!
‫بعدش نوبت منه!
‫تو دیگه نه.
‫حرف زد!
‫خـ خیلی باحاله، نیست؟
‫یه ربات صندلی‌شکل... به همراه هوش مصنوعی‌ـه!
‫اسمش چیه؟
‫سوتا.
‫سوتا، فردا هوا چطوریه؟
‫سوتا، یه آهنگ پخش کن!
‫سوتا، بیا کلمه‌بازی!
‫سوتا، امروز بازار سهام رشد می‌کنه؟
‫انقدرهام که دیگه باهوش نیست...
‫آخه اینم حرف بود، سوزومه سان؟
‫دوباره حرف زد!
‫از خونه فرار کرده؟
‫حقیقتش خودمم بچگی از این کارها می‌کردم.
‫به‌هرحال تو این سن،
‫شهر، خانواده‌ت... ‫یه‌کم فضا برای نفس کشیدن می‌خوای.
‫پس...
‫درباره‌ی جنابعالی که حرف نمی‌زنیم.
‫حق با شماست.
‫یعنی کجاست؟
‫من چه خطایی کردم؟
‫مدام داره ازم دوری می‌کنه.
‫حتی نگفت امشب رو کجا می‌مونه.
‫GPS گوشی‌ش چی؟
‫بهش دسترسی ندارم.
‫حساب بانکی‌ش چی؟
‫به گوشیش وصله؟
‫کجاست؟
‫توی کوبه‌ست...
‫کوبه؟
‫[سوابق تراکنش‌ها] ‫خیلی از اینجا دوره.
‫نمی‌تونم تنها ولش کنم...
‫می‌گم، تاماکی سان؟
‫اگر کار دیگه‌ای از دست من برمیاد،
‫مینورو کون.
‫فردا مرخصی می‌گیرم.
‫هان؟
‫پس منم فردا مرخصی می‌گیرم.
‫برای چی؟ تو باید به کارت برسی.
‫حق با شماست.
‫سوزومه چان.
‫یه لحظه میای پایین؟
‫اومدم!
‫وا!
‫چه خشگل شدید، رومی سان!
‫یه آدم دیگه شدم، نه؟
‫بچه‌ها خوبن؟
‫آره، گرفتن خوابیدن.
‫پس میشه یه کمکی بهم بدی؟
‫هیچ‌وقت انقدر شلوغ نمی‌شد...
‫خانوم.
‫ایشون قراره کمک کنه؟
‫آره!
‫هان؟!
‫اِوا خوش اومدین!
‫سر و کله زدن با مهمون‌ها با من.
‫بسیار خب.
‫- ببخشید! زحمت اینا هم بکش. ‫- چـ چشم.
‫- یخ لطفاً! ‫- الآن!
‫- 2 تا جام شراب. ‫- هان؟
‫- از اونا نه؛ از کناری‌ش! ‫- آهان.
‫[نیازمند یک مهمان‌دار] ‫خوش اومدین!
‫سوزومه چان، سه تا حوله‌ی گرم.
‫چشم!
‫اوی!
‫کدومشه؟
‫- برای ساساکی سان. ‫- الـ الآن میارم...
‫♪ تقصیر تو بود که من این همه نوشیدنی خوردم ♪
‫♪ چه لذتی بیشتر از این که... ♪
‫بزنم به تخته چه دختر جوونی هستی...
‫نوشیدنی میل داری؟
‫چطوره یه آهنگ با هم بخونیم؟
‫چشمم روشن! خوب با جوون‌ها گرم می‌گیری!
‫خوشحالمون کردین.
‫میکی چان؟ چه کردی!
‫آه خب...
‫منظورت چیه: «آه خب...»؟
‫عه، دایجین!
‫یه پیک دیگه!
‫هان...؟!
‫اهل ریخت و پاش هم هستی ها، دایجین.
‫نوبت توئه!
‫این امکان نداره...
‫بـ ببخشید... ‫اونجا، اون صندلی.
‫هان؟ ‫مشتری جدیدمونه.
‫مـ مشتری...
‫کم‌حرفه، ولی چه زود با بقیه اُنس گرفت.
‫فقط به نظرتون یه‌کم...
‫...شبیه گربه‌ها نیست؟
‫اینطور فکر می‌کنی؟
‫به نظر من که خیلی هم متمدن‌ـه.
‫واقعاً؟!
‫آه، خوش اومدین!
‫خیلی معذرت می‌خوام ‫یه لحظه من...!
‫سوتا سان!
‫دایجین اینجاست...!
‫ببینم تو دیگه چه موجودی هستی...؟!
‫سوزومه. خوبی؟
‫هان؟
‫نگاه کن.
‫اونجا رو ببین.
‫کرم‌ها.
‫دایجین!
‫سوزومه سان!
‫باید عجله کنیم.
‫اوهوم!
‫هان؟ زلزله‌ست؟
‫نه بابا؟
‫میکی چان، سوزومه چان کوش؟
‫از سمت شهر بازی‌ـه!
‫[اطلاعیه‌ی تعطیلی]
‫[بابت 40 سال همراهی، ممنون!]
‫چرخ‌وفلک!
‫تبدیل به دروازه شده!
‫اونجا رو ببین!
‫دایجین.
‫دایجین با من، می‌گیرمش و تبدیلش می‌کنم به سنگ تاج!
‫در همین حین هم تو...
‫اوهوم.
‫در رو می‌بندم و قفلش می‌کنم.
‫هر جوری شده انجامش می‌دم.
‫خودت رو برسون به در!
‫باشه!
‫از پسش برمیام!
‫بدنم...
‫راحت می‌تونم حرکت کنم!
‫دیگه دارم بهش عادت می‌کنم!
‫این‌بار می‌گیرمش...
‫سوزومه.
‫تو معرکه‌ای!
‫دایجین...!
‫امروز من رو به شکل خودم برمی‌گردونی!
‫نگاه کنین! چراغ‌هاش روشنه.
‫چه خبره؟
‫مگه اونجا متروک نبود؟
‫هان؟
‫وایسا... وایسا... وایسا...!
‫وایسا!
‫بی‌خیال...!
‫مامان؟
‫تبدیل به سنگ تاج شو و کرم‌ها رو مهر و موم کن!
‫ستون شرقی به تنهایی دووم نمیاره.
‫نمی‌تونم...
‫برای چی؟!
‫چون این وظیفه رو به تو سپردم.
‫منظورت از این حرف چیه؟
‫برو رد کارت.
‫دایجین می‌خواد با سوزومه بازی کنه.
‫سوزومه سان؟
‫سوزومه سان!
‫چی شده، سوزومه؟
‫چه خبر شده؟
‫چی اونجا می‌بینی؟
‫سوزومه سان! برگرد!
‫نباید واردش بشی!
‫سوزومه سان!
‫سوزومه سان، الآن روی چرخ‌وفلکی!
‫بیدار شو! الآنه که بیفتی!
‫لعنتی!
‫خدایانی که در زیر این سرزمین منزل گزیده‌اید...
‫و نسل‌ها ما را حافظ و نگهدار بوده‌اید،
‫کوه‌ها و رودها ازآن شماست...
‫...در حالی که ما آن‌ها را ازآن خود می‌پنداریم
‫- (وای، چه بالاست.) ‫- ...در حالی که ما آن‌ها را ازآن خود می‌پنداریم
‫- (ایول!) ‫- ...در حالی که ما آن‌ها را ازآن خود می‌پنداریم
‫(بازیگوشی برای امروز کافیه.)
‫(بازم بیایم، خب؟)
‫(سالگرد ازدواج‌مون باز هم بیایم.)
‫(آخه قرار اول توی شهر بازی؟!)
‫(بابایی! بازم بیایم، خب؟!)
‫سوزومه سان! برگرد!
‫سوتا سان؟
‫خدایانی که در زیر این سرزمین منزل گزیده‌اید...
‫و نسل‌ها ما را حافظ و نگهدار بوده‌اید،
‫کوه‌ها و رودها ازآن شماست...
‫...در حالی که ما آن‌ها را ازآن خود می‌پنداریم
‫الآن!
‫بازگردند سوی شما!
‫دایجین کو؟
‫بازم در رفت.
‫بیا بریم داخل.
‫چی شده؟
‫خیلی ترسیده بودم!
‫معرکه بودی که.
‫ازت ممنونم.
‫سوزومه سان...
‫اون‌طرف دروازه دنبال چی بودی؟
‫آسمونی سراسر ستاره و دشت...
‫ورای زمان.
‫پس تونستی ببینیش؟
‫«ورای زمان»؟
‫دنیای اون طرف. جایی که کرم‌ها توش ساکنن.
‫جایی که همه‌ی زمان‌ها در جریانن.
‫می‌دیدمش، ولی نتونستم واردش شم.
‫ورای زمان محل آرامش ارواح ـه.
‫اونجا جایی نیست که زنده‌ها بتونن واردش بشن.
‫چون ما به اونجا تعلق نداریم.
‫خانوم دردسرساز برگشت.
‫سوزومه چان، کجا رفته بودی؟!
‫آه... خیلی ببخشید.
‫یه‌هو گذاشتی رفتی! ‫نصف عمر شدم!
‫حالا که حالش خوبه...
‫آخه...
‫خودمون کم از خونه فرار کردیم؟
‫فعلاً بیاید یه چیزی بخوریم.
‫شرمنده...
‫اودون سرخ‌شده چطوره؟
‫آخ جون! با تخم‌مرغ عسلی روش.
‫با مایونز و ماهی تن!
‫اوهوم.
‫تو چی، سوزومه؟
‫راستش ما سالاد سیب‌زمینی روش می‌ذاریم.
‫- چی؟ ‫- روی اودون؟
‫بـَه بـَه!
‫اَمان از کالری‌هاش!
‫دارم ضعف می‌کنم.
‫نوش جان!
‫به به!
‫گمونم قراره چند کیلویی اضاف کنم.
‫فقط یه آب‌جو کمه!
‫بیارم؟
‫کل شب کم خوردیم؟
‫خب اینم روش.
‫تو هم بیا، سوتا سان.
‫ولی اصلاً انتظار سالاد سیب‌زمینی رو نداشتم.
‫- اوهوی! ‫- باید حتماً برای دوست‌پسرم بپزم.
‫کدوم دوست‌پسر؟
‫چشم به هم بزنی یکی پیدا کردم.
‫چه صندلی‌ای!
‫چه خوشگله.
‫صندلی بچه‌ست؟
‫خودت چرا می‌شینی روش؟
‫بشه یادگاری توی کوبه...!
‫من که از حرف‌هات سر درنمیارم.
‫چه فکرهای عجیبی که درباره‌ت نکردن.
‫واقعاً؟
‫همیشه همین‌جوری در سفری؟
‫همیشه که نه.
‫یه آپارتمان توی توکیو دارم.
‫تصمیم دارم بعد از دانشگاه معلم بشم.
‫چی؟! یعنی تو دانشجویی؟!
‫آره...
‫پس... کارت؟!
‫این کارت چی؟!
‫ما خانوادگی نسل‌هاست که کلیددار هستیم.
‫منم ادامه‌ش دادم.
‫ولی این کار که برای آدم نون و آب نمی‌شه.
‫حق با توئه...
‫ولی کار خیلی مهم و باارزشیه.
‫اکثر کارهار مهم رو مردم نباید ببینن.
‫باید زودتر به بدن واقعی‌م برگردم،
‫تا بتونم این کار رو ادامه بدم ‫و معلم بشم.
‫ولی... دیگه...
‫شاید دیگه...
‫هرگز...
‫مدام داره دورتر می‌شه.
‫مدام داره تاریک‌تر می‌شه.
‫صداها مدام دارن کم‌رنگ‌تر می‌شن.
‫جسمم...
‫ذهنم...
‫سرده...
‫خیلی سرد.
‫سرده.
‫سرده...
‫من...
‫یعنی اینجا...
‫...آخر کارمه؟
‫سوتا سان؟
‫سوتا سان؟!
‫صبح به‌خیر.
‫چه عجب!
‫یه عکس دیگه از دایجین پیدا کردم.
‫ایناها! ببین!
‫سوزومه سان.
‫الآن...
‫...کاری با من کردی؟
‫نع.
‫امشب هم همچنان توی کارهای بار ‫روت حساب می‌کنم.
‫بیا. مال توئه.
‫بیشتر شبیه این بچه فراری‌ها شدی.
‫رومی سان، بابت همه چیز ممنونم.
‫عزیزم.
‫حواست باشه خاله‌ت رو بی‌خبر نذاری.
‫چشم.
‫ای واااای!
‫پاک تاماکی سان رو فراموش کرده بودم.
‫55 پیام خوانده‌نشده...؟
‫داره میاد دنبالم؟
‫سوزومه سان، قطار بعدی رو از دست می‌دی ها.
‫عجله کن یه بلیت بخر!
‫قطار سریع‌السیر؟
‫حالا که می‌دونیم دایجین کجاست، پس...
‫...این سریع‌ترین راهه.
‫آخه توکیو؟
‫اینجوری همه‌ی پس‌اندازم به باد می‌ره.
‫یادت باشه بعداً بهم پس بدی، آقای دانشجو.
‫به روی چشم.
‫سوتا سان، نگاه کن!
‫چیه؟
‫چه قطار سریعی‌ـه.
‫معرکه‌ست!
‫آره... خیلی سریعه.
‫به زودی به ایستگاه آتامی خواهیم رسید، لطفاً از درب...
‫آه... سوتا سان...
‫چی شده؟
‫نکنه کوه فوجی رو رد کردیم...؟
‫ببین!
‫آخه چرا خبرم نکردی؟!
‫آهان... آره...
‫چقدر دلم می‌خواست ببینمش...
‫متاسفم...
‫به زودی به ایستگاه توکیو. خواهیم رسید.
‫توکیو. ایستگاه آخر.
‫سوزومه سان، از اون طرف.
‫باشه!
‫راست.
‫چپ.
‫حالا برو بالا.
‫قطار سمت چپ.
‫بدو!
‫ایستگاه بعدی، پیاده شو.
‫هان؟!
‫آخه مگه با اسب طرفی؟!
‫قبل از دایجین، یه جایی هست که باید برم.
‫میشه یه تماس بگیری؟
‫خوش اومدین!
‫ببخشید. اسم من ایواتوئه.
‫الآن تماس گرفتم...
‫آهان. آره... آره...
‫از آشناهای سوتا سانی.
‫درباره‌ت شنیدم.
‫اینم کلید خونه‌ش خدمت شما.
‫اتاق 301.
‫عجله نکن.
‫چه محبوب هم هستی، سوتا سان.
‫خودش کِی از سفر برمی‌گرده؟
‫بدجور دلمون براش تنگ شده.
‫پسر خیلی نازنینی‌‌ـه!
‫و جذاب.
‫حرفاشون رو جدی نگیر...
‫عه...؟
‫بفرما.
‫با اجازه...
‫دنبال یه چیزی می‌گردم.
‫کارتن بالای قفسه رو می‌بینی؟
‫برام میاریش؟
‫باشه.
‫خب...
‫سوتا سان، اشکالی نداشت پا گذاشتم روت؟
‫حالام زوده می‌پرسی!
‫[اسرار کلیددارها جلد نخست]
‫این...
‫نکنه درباره‌ی کرم‌هاست؟
‫آره.
‫و اینم سنگ تاج‌ـه.
‫این ستون غربی‌ـه
‫و اینم ستون شرقی.
‫پس یعنی...
‫...دو تا سنگ تاج وجود داره.
‫فاجعه‌هایی که با بستن دروازه جلوشون گرفته نشد،
‫با سنگ تاج مهر و موم شدن.
‫پس...
‫منطقه به منطقه مکانش متفاوته.
‫سنگ تاج کیوشو الآن به‌عنوان دایجین داره ‫واسه خودش این طرف اون طرف می‌ره.
‫اوهوم.
‫اون یکی هم اینجاست.
‫توی توکیو.
‫و جلوی بیرون اومدن کرم‌ها رو می‌گیره.
‫من می‌خوام بدونم...
‫...دقیقاً کجای توکیوئه.
‫ظاهراً اینجا هم یه دروازه‌ی بزرگ هست،
‫که 100 سال پیش باز شد و تلفات ‫زیادی هم تو منطقه‌ی کانتو به بار آورد.
‫و سرانجام توسط کلیددار عصر بسته شد.
‫دروازه‌ی توکیو.
‫[دفتر کلیدداران]
‫ممکنه دایجین دوباره ‫اون دروازه رو باز کنه.
‫فایده نداره...
‫اطلاعاتش مخدوش شده...
‫برای چی؟
‫مکانش سرّی‌ـه؟
‫باید از پدربزرگم بپرسم.
‫پدربزرگت؟
‫اون من رو بزرگ کرد.
‫تو بیمارستان همین نزدیکی ـه.
‫اصلاً دلم نمی‌خواد با این سر و وضع...
‫...ناامیدش کنم.
‫سوتا؟ خونه‌ای؟
‫می‌دونم که هستی.
‫- پنجره‌ت بازه. ‫- سریزاواست.
‫وقت گیر آوردی...
‫کـ کی هست؟
‫آشناست.
‫ردش کن بره.
‫سوتا! دارم در رو باز می‌کنما.
‫اومدم تو.
‫در زدم ها! ‫نگی نگفتی!
‫پسر بدی نیست.
‫سلام.
‫آااا... شما؟
‫خواهرشم.
‫از کِی تا حالا خواهردار شده؟
‫دخترعمو هم یه‌جورایی خواهر آدم‌ـه.
‫هان؟
‫چیزه...
‫شما سریزاوا سان هستین، درسته؟
‫آزمون استخدام دبیری؟
‫آره.
‫دیروز نوبت دومش بود، که پیداش هم نشد.
‫پس دیروز آزمون داشته؟
‫پسره‌ی احمق...
‫[آمادگی برای آزمون استخدامی دبیری] ‫4 سال تلاش رو نابود کرد رفت.
‫چنان ذهنم درگیر این مسئله بود، ‫که خودمم نتونستم رو آزمون تمرکز کنم.
‫تو...
‫سوزومه چان بودی، درسته؟
‫باهاش تماس گرفتی،
‫بگو سریزاوا گفت دیگه برام تموم شدی.
‫نه راستی صبر کن.
‫20,000 ین بهم بدهکاره.
‫اول باید بدهی‌ش رو بده.
‫گفت کسب‌وکار خانوادگی‌شون به مشکل خورده...
‫ولی باید فکر خودش هم باشه یا نه؟!
‫اعصابمو خرد کرده.
‫فعلاً.
‫[هشدار زمین‌لرزه]
‫قراره زلزله بیاد؟
‫آهای... با توام...؟
‫متوقف شد...
‫تو حالت خوبه؟
‫نزدیکه.
‫وای... چقدر پرنده.
‫بجنب بریم.
‫اوهوم.
‫آهای، کجا داری می‌ری؟
درباره‌ی آزمونت...
‫...اصلاً خبر نداشتم!
‫حالا چیکار می‌کنی؟
‫تقصیر تو که نیست!
‫همه‌ش به خاطر اینه که من ‫سنگ تاج رو آزاد کردم!
‫امروز قضیه رو فیصله می‌دیم.
‫اون گربه رو تبدیل به سنگ تاج می‌کنیم ‫و منم به شکل انسانی‌م برمی‌گردم.
‫چه خبر شده؟
‫چقدر پرنده!
‫یعنی به خاطر زلزله‌ست؟
‫حالا دروازه کجاست؟!
‫آهان.
‫ظاهراً پایین رودخونه‌ست.
‫اِوا.
‫گربه؟
‫سوزومه!
‫بیا بازی کنیم.
‫دایجین!
‫آهای...!
‫پناه بر خدا!
‫صندلی‌ـه؟!
‫- تو هم دیدی؟ ‫- چی بود؟
‫هان؟
‫دایجین!
‫تبدیل به سنگ تاج شو!
‫یکی کافی نیست!
‫نمی‌شه.
‫چرا خب؟!
‫هنوز نفهمیدی؟
‫کجا رفتی؟!
‫سوتا سان؟
‫دروازه‌ی توکیو...
‫...اون پایین‌ـه؟
‫حالا چطوری خودمون رو بهش برسونیم؟!
‫متوقف شد؟
‫نه.
‫چی بود...
‫ای وای...
‫[هشدار زمین‌لرزه]
‫هشدار قطع شد!
‫چه اتفاقی داره می‌افته؟
‫سنگ تاج دوم...
‫نتونست نگهش داره.
‫بدنش کامل داره میاد بیرون!
‫دایجین؟!
‫هر جور شده باید جلوی این زلزله‌ی بزرگ رو بگیریم.
‫سوزومه سان.
‫من میرم.
‫دست بردار!
‫سوتا سان!
‫اونجا رو...؟
‫صبر کن!
‫هان...؟!
‫سوزومه سان؟!
‫هیچ معلومه چه خبره؟!
‫اینا چی‌اَن؟
‫عجیبه...
‫عقلت رو از دست دادی؟!
‫آخه...
‫سوزومه سان!
‫الآن میام!
‫سوتا سان؟
‫سطحش ناپایداره.
‫من رو ول نکن.
‫باشه.
‫[مرکز زمین‌لرزه در ناحیه 23]
‫کرم‌ها...
‫...دارن کل شهر رو در بر می‌گیرن.
‫سوتا سان!
‫می‌دونم!
‫باید با سنگ تاج سوراخش کنیم...
‫با دایجین.
‫سوزومه!
‫کرم‌ها که فرود بیان،
‫زمین از هم می‌پاشه.
‫دایجین!
‫سوتا سان؟
‫چی شده؟
‫آدم‌های زیادی...
‫...قراره بمیرن.
‫چرا داری این کارو می‌کنی؟!
‫تبدیل به سنگ تاج شو!
‫نمی‌تونم.
‫دایجین دیگه سنگ تاج نیست.
‫سنگ تاج تویی.
‫آهای!
‫حالا چیکار کنیم، سوتا سان؟
‫سوتا سان؟
‫سوزومه سان... ‫متاسفم...
‫بالاخره متوجه شدم.
‫شاید تا الآن هم...
‫...خودم چشم‌هام رو بسته بودم.
‫سـ سوتا سان؟
‫بدنت...
‫الآن...
‫...داره یخ می‌زنه!
‫دیگه...
‫...من سنگ تاج‌اَم.
‫از همون لحظه‌ای که تبدیل به صندلی شدم،
‫وظیفه‌ی سنگ تاج به من محول شد.
‫امکان نداره...
‫یعنی اینجا...
‫...بالاخره آخرشه؟
‫سوتا سان؟
‫ولی خوشحالم که حداقل با تو آشنا شدم.
‫سوتا سان؟ ‫سوتا سان؟!
‫جواب بده! سوتا سان!
‫سوتا سان!
‫سوتا دیگه تموم شد.
‫دایجین...
‫چطور تونستی...؟!
‫قصد نداری اون رو وارد بدن کرم کنی؟
‫محاله!
‫اینجوری کرم‌ها رو زمین فرود میان ها.
‫زمین فرو می‌پاشه ها.
‫دارن فرود میان...
‫سوتا سان!
‫خواهش می‌کنم بیدار شو!
‫سوتا سان!
‫اون دیگه سوتا نیست!
‫سوتا سان، بیدار شو!
‫حالا من باید چیکار کنم؟
‫سوتا سان؟!
‫سوتا سان!
‫آدم‌های زیادی خواهند مرد.
‫تاریخ دوباره تکرار خواهد شد...
‫نه...
‫هرگز این رو نمی‌خواستم...
‫آخه چطوری...؟!
‫نگاه کن!
‫وای!
‫شفق‌ـه؟
‫رنگین‌کمون توی شب؟!
‫چه قشنگه...
‫مامان!
‫آماده شد؟
‫هنوز مونده.
‫الآن چی؟
‫هنوز نه.
‫الآن؟
‫دیگه چیزی نمونده...
‫الآن چی؟!
‫بذار ببینم...
‫بفرما!
‫تولدت مبارک، سوزومه!
‫وااااای!
‫میشه اینجا صورتش باشه؟
‫هان؟
‫هر طور تو بخوای.
‫صندلی خودته.
‫چطوره؟
‫یه صندلی برای خودم؟!
‫ممنون، مامانی!
‫تا ابد...
‫...پیش خودم نگهش می‌دارم!
‫تا ابد؟
‫پس خوب شد برات درستش کردم.
‫[24 مه: امروز مامانی برام یه صندلی درست کرد...]
‫از کِی...
‫...انقدر برام عزیز شد؟
‫من...
‫...کجام؟
‫سوتا سان؟
‫این...؟
‫دروازه‌ی توکیوئه؟!
‫سوتا سان؟!
‫نمی‌تونم وارد بشم.
‫وارد ورای زمان شده.
‫سوتا سان.
‫سوتا سان؟
‫سوتا سان!
‫سوزومه؟
‫بالاخره خودمون دو تا موندیم!
‫دایجین! ‫اینا همه‌ش تقصیر توئه!
‫سوتا سان رو برگردون!
‫نمی‌تونم.
‫چرا؟
‫اون دیگه انسان نیست.
‫پس انسانش کن!
‫دردم گرفت، سوزومه.
‫گفتم برش‌گردون!
‫دردم گرفت خب!
‫تو...!
‫دایجین رو دوست نداری؟!
‫چطور می‌تونم دوستت...؟!
‫دوستم داری، مگه نه؟!
‫ازت متنفرم...!
‫برو!
‫دیگه هم نمی‌خوام ببینمت!
‫سوزومه، دایجین رو ندوست.
‫هر جوری شده برت‌می‌گردونم.
‫‫بازگردند سوی شما!
‫هان؟
‫اون دختره رو ببین.
‫حتی کفش هم پاش نیست.
‫راست می‌گی ها! اَه!
‫لباس‌هاش رو ببین!
‫اوناها. اون دختره.
‫پاهاش برهنه‌ست؟
‫واقعاً؟
‫وضع جسمی موناکاتا سان پایدار شده.
‫آره، دیروز خیلی حالش بد بود.
‫آقای موناکاتا...
‫سوتا موفق نشد، هان؟
‫مـ معذرت می‌خوام که مزاحم شدم...
‫از سوتا سان شنیدم که تو بیمارستان بستری هستین.
‫پای تو هم به این ماجرا باز کرد؟
‫چی به سر خودش اومد؟
‫اون تبدیل به سنگ تاج شد و وارد قلمرو ورای زمان شد.
‫که اینطور.
‫دیروز از پنجره کرم‌ها رو دیدم.
‫دلم می‌خواست خودم بلند شم و کاری کنم...
‫ولی این بدن اَمونم رو گرفته.
‫برای همین می‌خوام بدونم ‫چطوری می‌تونم وارد قلمرو ورای زمان بشم؟
‫چی گفتی؟
‫هان؟ خب... باید سوتا سان رو نجات بدیم!
‫لازم نکرده.
‫هان؟
‫سوتا باید تا سال‌های سال...
‫...به‌عنوان سنگ تاج، منزل‌گاه خدایان باشه.
‫اون دیگه به دنیای ما تعلق نداره.
‫امکان نداره...
‫بالاخره باید یه راهی باشه...
‫می‌خوای فداکاری نوه‌م رو به هدر بدی؟
‫هان؟
‫کی بدن کرم رو سوراخ کرد؟
‫تو همراهش بودی؟
‫ولی خب...
‫جواب بده!
‫آره. من بودم!
‫که اینطور!
‫خیالم راحت شد!
‫اگه این کار رو نکرده بودی، ‫میلیون‌ها نفر می‌مردن!
‫حالا هم دهنت رو ببند و ‫به کاری که کردی افتخار کن،
‫و برگرد به جایی که ازش اومدی!
‫این دنیا جای افراد عادی نیست.
‫فراموش کن چه اتفاقی افتاده.
‫چطور می‌تونم فراموش کنم؟
‫من دوباره دروازه رو باز می‌کنم.
‫هان؟! هیچ معلومه چی می‌گی؟!
‫باید برم!
‫غیرممکنه.
‫نمی‌تونی واردش بشی!
‫دروازه هم هرگز نباید باز کنی!
‫صبر کن!
‫قلمرو ورای زمان جای زیبایی‌ـه.
‫ولی اونجا قلمرو مردگان‌ـه.
‫این تو رو نمی‌ترسونه؟
‫نه.
‫مرگ و زندگی دست تقدیره.
‫این چیزیه که تمام عمر بهش باور داشتم.
‫ولی...
‫...از دنیای بدون سوتا می‌ترسم.
‫هر کس در تمام عمرش فقط می‌تونه ‫از یک دروازه عبور کنه.
‫تو قبلاً هم در قلمرو ورای زمان بودی، مگه نه؟
‫چی اونجا دیدی؟
‫اونجا...
‫...کودکی خودم رو دیدم.
‫به همراه مادرم... که از دنیا رفته.
‫حدس می‌زدم در دوران کودکی ‫توی ورای زمان گم شده باشی.
‫باید همون دروازه رو پیدا کنی.
‫خیلی وقته ندیدمت.
‫می‌بینم بالاخره آزاد شدی.
‫می‌خوای اون دختر رو دنبال کنی؟
‫پس همه چی رو به تو می‌سپرم.
‫با اجازه‌ت سوتا سان.
‫آهای!
‫با توام!
‫سوزومه چان!
‫سـ سریزاوا سان؟
‫کجا داری می‌ری؟
‫می‌ری دنبال سوتا؟
‫می‌رم دنبال یه در.
‫هان؟
‫ببخشید. من عجله دارم.
‫آهای! همه جا رو دنبالت گشتم!
‫چته...
‫دروغ گفتی که دخترعموشی، مگه نه؟
‫به تو چه!
‫- سوار شو. ‫- هان؟
‫داری می‌ری دنبال سوتا، مگه نه؟
‫پس منم باهات میام.
‫اون‌وقت به چه مناسبت...؟!
‫به این مناسبت که منم نگران دوستمم!
‫- چی شده؟ ‫- دعواشون شده؟
‫پیدات کردم!
‫سوزومه!!
‫هان؟ ‫تاماکی سان؟
‫خدا رو شکر! می‌دونی چقدر نگرانت بودم؟!
‫جنابعالی هم دیگه نبینم دور و ورش آفتابی شی!
‫وگرنه می‌دمت دست پلیس.
‫ایشون؟
‫همین رو آورده بودی خونه؟
‫ببین گول حرف‌هاش رو نخوری ها.
‫بریم.
‫ببخشید، ولی هنوز نمی‌تونم.
‫سوزومه!
‫بریم، سریزاوا سان.
‫بـ باشه!
‫آهای!
‫سوزومه!
‫آخه شماها چتونه؟!
‫نمی‌تونم که تنها ولت کنم.
‫- پیاده شو، تاماکی سان. ‫- بیا ببینم، سوزومه.
‫این بی‌صاحاب‌شده در هم داره ها!
‫بحث خیانت‌ـه؟
‫مردک عوضی.
‫- اصلاً گوش نمی‌کنی! ‫- تو رو خدا آروم باشین...
‫خب دیگه...
‫خفه شین...
‫- دایجین؟ ‫- گربه‌هه حرف زد؟!
‫نه بابا... حرف نزد که...
‫حق با توئه...
‫گربه‌ها که حرف نمی‌زنن.
‫اون رو ول کنین...
‫[مقصد مشخص شد] ‫- سریزاوا سان، می‌تونی ببری‌مون اینجا؟
‫هـ هان؟! این که خیلی دوره!
‫ببینم سوزومه، اینجا...؟
‫خودت گفتی همراهم میای، نگفتی؟
‫خواهش می‌کنم! باید برم اونجا.
‫ای بابا...
‫مثل اینکه امشب قسمت نیست خونه باشم...
‫ببینم... باز چی تو سرت‌ـه؟
‫♪ برای ملاقات با مادرش... ♪
‫♪ تنهایی شدم سوار قطار ♪
‫♪ هنگام گرگ‌ومیش و منظره‌ی شهر و ماشین‌های در حال عبور ♪
‫♪ همه رو از گوشه‌ی چشمم می‌کردم تماشا ♪
‫خفه‌ش کن!
‫هان؟! آهنگ به این خوبی!
‫تازه یه گربه هم تو ماشینه...
‫سوزومه که گوش نمی‌کنه.
‫گرفته خوابیده.
‫اون گربه‌ی سوزومه‌ست؟
‫نه، گربه‌مون کجا بود!
‫سریزاوا کون...؟
‫معلم در حال تعلیم؟
‫آممم... آره...
‫تصمیم دارم معلم بشم.
‫با این ماشین مطمئنی می‌رسیم؟
‫می‌رسونتمون! ارزون خریدمش!
‫باحاله، نه؟
‫مطمئنی می‌خوای این کارو کنی؟
‫بیش از 7 ساعت راهه ها.
‫دختر شما تنها کسی نیست که ‫دنبال سوتا می‌گرده.
‫دخترم نیست...
‫خواهرزاده‌مه.
‫خواهرم که فوت کرد، آوردمش پیش خودم.
‫خواهرم بود و این بچه.
‫که اینطور.
‫اون‌موقع سوزومه فقط 4 سالش بود.
‫نمی‌تونست نبود ناگهانی مادرش رو هضم کنه...
‫می‌رفت دنبال مادرش و گم می‌شد.
‫سوزومه!
‫کجایی؟
‫سوزومه!!
‫- خاله جون! ‫- همه چی مرتبه.
‫ببخشید که خاله انقدر طولش داد.
‫از امروز دیگه دختر خودمی، خب؟
‫12 سال از اون روز گذشته.
‫با خودم بردمش کیوشو و ‫از اون به بعد با هم زندگی کردیم.
‫اشکالی نداره سیگار بکشم؟
‫ماشین خودته. صاحب‌اختیاری.
‫پس الآن تو راه زادگاه سوزومه چان هستیم، درسته؟
‫حالا سوتا اونجا چیکار می‌کنه؟
‫چی بگم...
‫اونجا که چیزی نمونده.
‫می‌گم چطوره برگردیم توکیو؟
‫شاید از خر شیطون هم پایین اومد.
‫سوتا به من بدهکاره و منم بدهی‌م رو می‌خوام.
‫خوب شد! واسم نزول‌خور هم شد!
‫♪ از دستت عصبانی می‌شه، عزیــــزم! ♪
‫[خاک آلوده]
‫[منطقه‌ی تخلیه‌شده]
‫♪ شاید که درد... یادم آورده... ♪
‫♪ خاطراتی که می‌پنداشتم رفته ز یادم ♪
‫یه لرزشی حس نکردین؟
‫چه عجب!
‫انگار نوبتی هم هست.
‫حالا خاله‌ت گرفت خوابید.
‫[هشدار زمین‌لرزه، شدت: 3 ریشتر]
‫راست می‌گی ها. متوجه نشدم.
‫وایسا!
‫آهای! کجا...؟!
‫سوزومه چان!
‫ظاهر نشده.
‫حتماً سوتا سان جلوش رو گرفته.
‫دایجین...
‫می‌خوای چیکار کنی؟
‫چرا حرف نمی‌زنی؟
‫ببنیم، آیا هر کسی...
‫...می‌تونه سنگ تاج بشه؟
‫یا فقط کلیددارها؟
‫آهـــای!
‫سوزومه چان.
‫چت شد؟ خوبی؟
‫ببخشید. چیزی نیست.
‫باید عجله کنیم.
‫الآن دیگه نیمه‌های راهیم.
‫نمی‌دونستم اینجا انقدر زیباست.
‫اینجا... زیباست؟
‫ببخشید. ولی باید سریع‌تر راه بیفتیم.
‫هوی.
‫با توام...
‫پیشی!
‫هعی...
‫خانوادگی مشکل دارین ها...
‫♪ در پی چه هستی؟ ♪
‫♪ یافتنش هست دشوار؟ ♪
‫♪ توی کیف و روی میز را گشتی، ♪
‫♪ اما نیافتی آن را ♪
‫♪ می‌خواهی جست‌وجو را ادامه دهی؟ ♪
‫♪ چطوره با هم برقصیم؟ ♪
‫♪ به درون رویاها، به میان رویاها ♪
‫♪ بهتر نیست کمی آن‌جا پرسه بزنیم؟ ♪
‫بارون؟
‫جدی بارون گرفت!
‫بد شد که...
‫چرا سقف رو نمی‌زنی خب؟
‫بجنب ببندش.
‫یه امتحانی می‌کنیم.
‫عه...
‫مثل اینکه هنوز خرابه.
‫هه هه.
‫هه هه و کوفت!
‫حالا چیکار کنیم؟
‫نگران نباش.
‫تا استراحتگاه بعدی چیزی نمونده.
‫]حدود 40km تا مقصد مانده، زمان تقریبی: 35 دقیقه]
‫چیزی نمونده و زهر مار!
‫[استراحت‌گاه بین راهی اویا کایگان] ‫ساعت: 15:30 دقیقه
‫خدا برکت بده!
‫هان؟
‫با یه پسر عیاش هم‌سفر شدین؟
‫یه‌جورایی بیشتر به نزول‌خور می‌بره،
‫ولی گمون نکنم فکر بدی تو سرش باشه.
‫خیلی خطرناکه که!
‫دو تا دختر. تک و تنها.
‫اونم تو ماشین بسته!
‫سقف ماشینش می‌ره کنار.
‫دیگه بدتر!
‫- تاماکی سان، الآن دقیقاً کجای میاگی هستین؟ ‫- بازم تاماکی سان‌ـه؟
‫- یه لحظه... ‫- مینورو هم انگار ول‌کُن نیست...
‫تو همون استراحت‌گاه بین راهی ‫یه اتوبوس به مقصد توکیو هست.
‫صندلی خالی هم داره.
‫رزورشون کنم؟
‫صبر کن، مینورو کون.
‫ما که این همه راه...
‫...تا اینجا اومدیم،
‫[هشدار زمین‌لرزه، شدت: 3 ریشتر]
‫سوتا سان.
‫سوتا سان...
‫سوزومه، باز زلزله اومد، هان؟
‫تازگی چقدر زلزله‌ها زیاد شدن.
‫مطمئنی نمی‌خوای چیزی بخوری؟
‫اوهوم.
‫سوزومه...
‫نمی‌خوای چیزی بهم بگی؟
‫مثلاً چی؟
‫اینکه چرا انقدر مشتاق برگشتن به خونه‌ای؟
‫در...
‫ببخشید، توضیحش سخته.
‫یعنی چی آخه؟
‫این همه دردسر درست کردی، بس نیست؟!
‫دردسر؟
‫هر چی هم بگم، تو نمی‌فهمی، تاماکی سان.
‫دیگه بسه. با اتوبوس برمی‌گردیم خونه.
‫نه یه کلمه حرف می‌زنی!
‫همه‌ش هم که تو خودتی!
‫لب به غذا هم که نمی‌زنی!
‫ولم کن!
‫سوزومه!
‫خودت برگرد برو!
‫مگه من ازت خواستم بیای دنبالم؟!
‫هیچ می‌فهمی چی می‌گی؟!
‫می‌دونی چقدر نگرانت بودم؟!
‫به همین خاطر دیگه به اینجام رسیده!
‫دیگه... نمی‌تونم.
‫تو رو آوردم پیش خودم.
‫10 سال گذشته رو وقف تو کردم.
‫واقعاً که احمقم...
‫هر روز خدا حواسم به تو بود.
‫بچه‌ای که مادرش رو از دست داده بود...
‫به خاطر تو از عالم و آدم بریدم.
‫آخه کی دلش می‌خواد با کسی ‫ازدواج کنه که یه بچه داره؟
‫فکر کردی ارث خواهرم کفاف خرجت رو می‌داد؟!
‫آخه...
‫مگه اصلاً...
‫«‫ببخشید که خاله انقدر طولش داد...»
‫...انتخابی هم داشتم؟
‫«دیگه دختر خودمی...»
‫خودت گفتی من دخترتم!
‫من به گور پدرم خندیدم.
‫از خونه‌م برو بیرون.
‫از زندگی‌م برو بیرون!
‫تو... کی هستی؟
‫سادایجین.
‫سادایجین...؟
‫هان؟ تاماکی سان؟
‫چی شد؟!
‫تاماکی سان؟ خوبی؟
‫من... چیکار کردم...؟
‫ببخشید، من باید...!
‫سریزاوا کون.
‫بله؟
‫گمونم دارم عقلم رو از دست می‌دم...
‫آخه این حرف‌ها چی بود که زدم؟
‫آممم...
‫هی، هی، هی!
‫حالت خوبه؟
‫خدایا... گیری کردما.
‫♪ دکمه‌های لباسم رو کردم باز ♪
‫نه.
‫♪ بوسه‌ی ولنتاین! ♪
‫اینم نه.
‫[دعوا بسه]
‫این خوبه.
‫♪ بس کنید این دعوا رو ♪
‫♪ دوست ندارم که سر من... با همدیگه دعوا کنین ♪
‫این ماشین هم جون می‌ده ‫برای هوای آفتابی، نه؟
‫میشه... خفه‌ش کنی؟
‫هان؟
‫من رو باش که انقدر براتون دنبال آهنگ مناسب می‌گردم!
‫سوزومه چان. تو از آهنگ‌های قدیمی خوشت میاد، نه؟
‫مثل اینکه بارون هم کامل بند نیومده...
‫نه، مهمون جدید؟
‫یه گربه‌ی ولگرد دیگه هم عایدمون شد، نه؟
‫چه گنده هم هست!
‫عه رنگین‌کمون.
‫این نشونه‌ی خوبیه.
‫هعی...
‫مگه می‌شه خنده به لب اینا آورد!
‫سوزومه چان، گربه‌ها بی‌دلیل دنبال کسی راه نمی‌افتن ها.
‫برعکس سگ‌ها.
‫این دو تا گربه‌ی سیاه و سفید...
‫...حتماً یه‌چیزی ازت می‌خوان.
‫دقیقاً.
‫هان...؟!
‫دستان انسان باید آنچه را گرفته، بازگرداند.
‫گربه‌هه حرف زد!
‫آهای... آهای، آهای، آهای...
‫شوخی‌تون گرفته...
‫عه. درست شد. [سقف]
‫ای بابا!
‫می‌تونست بدتر از اینا بشه.
‫حالا این رو بی‌خیال. ‫گربه‌ها واقعاً حرف زدن؟
‫واقعاً حرف زدن، نزدن؟
‫جریان چیه؟
‫قضیه ماورایی‌ـه؟
‫نه بابا. محاله.
‫ببخشید!
‫وای‌نمی‌ایستن.
‫سریزاوا کون!
‫10 کیلومتر دیگه مونده، درسته؟
‫[فاصله‌ی حدودی تا مقصد: 20 کیلومتر]
‫حدود 20 کیلومتر.
‫هنوز خیلی راهه.
‫[لطفاً به مسیر بازگردید.]
‫خودم می‌دونم!
‫باقی‌ش رو می‌دوم!
‫تا همین جا هم ممنون!
‫از شمام ممنونم، تاماکی سان!
‫منم می‌رم.
‫ممنون که تا اینجا رسوندی‌مون.
‫گمونم در آینده معلم خوبی بشی...
‫آهای! با شماهام...!
‫هیچ معلومه اینا چشونه؟
‫خوش به حالت، سوتا!
‫تاماکی سان؟
‫من تسلیم.
‫داری می‌ری دنبال کسی که عاشقشی، درسته؟
‫نـ نه... عشق کجا بود!
‫سوزومه...
‫اینا کی‌اَن؟
‫اینا خدان!
‫خدا؟!
‫درمورد حرف‌هایی که تو پارکینگ بهت زدم...
‫قطعاً گاهی چنین احساساتی داشتم...
‫ولی فقط این‌ها نبوده.
‫اوهوم.
‫مطمئنم خودت درک می‌کنی...
‫منم همین‌طور...
‫معذرت می‌خوام، تاماکی سان.
‫بعد از 12 سال اولین باره که برمی‌گردی خونه.
‫من برگشتم، مامان!
‫من برگشتم... مامان!
‫خواهر، ببین دخترت چقدر بزرگ شده...
‫اصلاً نمی‌دونم می‌خواد چیکار کنه.
‫پیداش کردم.
‫[وسایل ضروری سوزومه]
‫دفتر خاطرات؟
‫اوهوم.
‫یادم نیست اون موقع دقیقاً چه اتفاقی افتاد.
‫فقط یادمه توی یه در پرسه می‌زدم...
‫[11 مارس]
‫[هشدار سونامی]
‫[افراد حاضر در ساحل لطفاً هر چه سریع‌تر به ارتفاعات بروید.]
‫مامانم رو ندیدین؟
‫- تنهایی عزیزم؟ ‫- اون تو بیمارستان کار می‌کرد.
‫شما مامانم رو ندیدین؟
‫- سوبامه سان رو پیدا نکردن؟ ‫- طفلک بچه‌ش همین‌جور داره دنبالش می‌گرده.
‫شما مامانم رو ندیدین؟
‫- طفلک 4 سالش بیشتر نیست... ‫- احتمالاً مادرش...
‫- طفلکی. ‫- شما مامانم رو ندیدین؟
‫تنهای تنها شده.
‫- متاسفم، سوزومه چان. ‫- مامان...!
‫متاسفم.
‫مامان...!
‫کجایی؟
‫پس... خواب نبود.
‫درست یادمه. اون شب ماه کامل بود.
‫درست کنار همون دکل مخابراتی.
‫هان؟
‫دنبال این در می‌گردی؟
‫آهای! سوزومه!
‫12 سال گذشته! احتمالاً تا الآن از بین رفته!
‫کجاست؟
‫سوزومه.
‫دایجین؟
‫بگو ببینم... چیه...؟
‫دایجین، ببینم نکنه تو...
‫...داشتی ما رو سمت این در راهنمایی می‌کردی؟
‫تمام این مدت...
‫وای...!
‫ازت ممنونم، دایجین!
‫بزن بریم، سوزومه!
‫سوزومه!
‫تاماکی سان.
‫من دیگه میرم!
‫کجا؟
‫پیش کسی که دوستش دارم!
‫سوزومه...؟
‫همه جا داره می‌سوزه.
‫اونا...
‫...کرم‌اَن؟!
‫داره می‌ره سمت دروازه!
‫سادایجین؟
‫اون...؟
‫سوتا سان؟!
‫دایجین، تو حالـ...؟!
‫سوزومه، چیزیت نشد؟
‫اینجا کجاست؟
‫ما توی ورای زمان هستیم؟
‫سوتا سان!
‫سوزومه.
‫اگه سنگ تاج رو دربیاری،
‫کرم‌ها فرار می‌کنن.
‫خودم تبدیل به سنگ تاج می‌شم!
‫پس لطفاً...
‫...بیدار شو، سوتا سان!
‫تو...
‫سوتا سان!
‫این همه راه رو دنبال تو اومدم!
‫پس خواهشاً حرف بزن!
‫سوتا سان!
‫بذار صدات رو بشنوم!
‫سوتا سان!
‫سوتا سان!!!
‫ببخشید... شما...
‫...خرابه‌ای این اطراف می‌شناسین؟
‫خرابه...؟
‫نمی‌ترسی خودت رو به کشتن بدی؟!
‫نه.
‫با هم تیم خیلی خوبی می‌شیم ها، نه؟
‫حس می‌کنم دارم کار خیلی مهمی انجام می‌دم!
‫تو هم بیا.
‫چه محبوب هم هستی!
‫صبر کن!
‫اینا...؟
‫آره.
‫همین جاست...
‫یعنی اینجا آخرشه؟
‫خاطرات سوتا سان؟
‫- سوتا سان؟ ‫- ولی خوشحالم که با تو آشنا شدم.
‫حرف بزن سوتا سان!
‫خوشحالم که با تو آشنا شدم!
‫سوتا سان!
‫نمی‌خوام ناپدید بشم!
‫می‌خوام زندگی کنم!
‫می‌خوام زنده بمونم!
‫از مردن می‌ترسم!
‫می‌خوام زنده بمونم.
‫زنده بمونم...
‫زندگی کنم...
‫بیشتر...
‫منم همین‌طور!
‫منم حالاحالاها می‌خوام زندگی کنم...
‫می‌خوام حالاحالاها صدات رو بشنوم.
‫از تنهایی بیزارم.
‫از مردن می‌ترسم.
‫سوتا سان...
‫سوتا سان...؟
‫سوزومه سان؟
‫من...؟
‫دایجین؟
‫چی شده؟
‫حالت خوبه؟
‫دایجین نتونست...
‫...گربه‌ی سوزومه بشه.
‫با دست‌های خودت...
‫...دایجین رو برگردون.
‫دایجین...
‫سنگ تاج دوم...!
‫داره می‌ره سمت دروازه!
‫سوزومه سان!
‫من خوبم.
‫حالا چیکار کنیم؟
‫صداشون رو بشنو، تا صدامون رو بشنون.
‫دنبالم بیا!
‫خدایانی که در زیر این سرزمین منزل گزیده‌اید...
‫و نسل‌ها ما را حافظ و نگهدار بوده‌اید،
‫کوه‌ها و رودها ازآن شماست، در حالی که ما آن‌ها را ازآن خود می‌پنداریم...
‫با کمال احترام آن‌ها را به شما بازمی‌گردانیم!
‫«صبح به‌خیر.»
‫«صبح به‌خیر!»
‫«نوش جون!»
‫«ممنون!»
‫«من دیگه می‌رم!»
‫«برو به سلامت!»
‫«زود برگرد.»
‫- «من رفتم.» ‫- «برو به سلامت!»
‫- «من رفتم.» ‫- «خدانگهدار!»
‫- «خداحافظ» ‫- «مراقب خودت باش»
‫- «من رفتم.» ‫- «برو به سلامت!»
‫- «دیر نکنی ها.» ‫- «زود می‌بینمت»
‫- «برو به سلامت!» ‫- «برو به سلامت!»
‫«خدا نگهدار!»
‫می‌دونم زندگی کوتاهه.
‫می‌دونم مرگ از رگ گردن بهمون نزدیک‌تره.
‫اما بازم...
‫می‌خوایم زندگی کنیم...
‫حتی شده لحظه‌ای بیشتر!
‫می‌خوایم زنده بمونیم!
‫خدایان بزرگ...
‫خواهش می‌کنم! التماس می‌کنم!
‫تمنّا می‌کنم!
‫چیزی نیست.
‫خودت رو بهش بسپر.
‫بازگردند سوی شما!
‫سوزومه سان...
‫سوزومه سان، یکی اونجاست...
‫بچه‌ست؟
‫اون دختر...
‫من... باید برم!
‫سوزومه سان!
‫حالا فهمیدم.
‫درسته.
‫بالاخره فهمیدم!
‫سوزومه!
‫مامان؟
‫نه...
‫شما مامانم رو ندیدین؟
‫مطمئنم که اونم داره دنبال من می‌گرده!
‫حتماً خیلی نگران‌مه!
‫باید فوراً برم پیشش!
‫گوش کن سوزومه...
‫مامانم توی بیمارستان کار می‌کنه،
‫آشپزی و نجاری‌ش هم حرف نداره!
‫هر چیزی بگی، بلده بسازه!
‫سوزومه...!
‫خونه‌مون هم...
‫خراب شده، برای همین...
‫مامانم...
‫...نمی‌دونه کجا رو دنبالم بگرده!
‫دیگه کافیه!
‫ته دلم... می‌دونستم که...
‫چته؟
‫مامانم هنوز یه‌جا اون بیرونه! ‫داره دنبالم می‌گرده!
‫سوزومه!
‫کجایی مامان؟
‫مامااااان!
‫مامان...
‫حالا باید چیکار کنم؟
‫ببین سوزومه.
‫نگاه کن؟
‫صندلی‌م.
‫آره؟
‫چطور بهت بگم...
‫می‌دونی سوزومه...
‫هر قدر هم که الآن ناراحت باشی،
‫بالاخره یه روز بزرگ می‌شی.
‫پس نگران هیچی نباش.
‫آینده اون‌قدرهام ترس نداره.
‫با آدم‌های عزیز زیادی آشنا خواهی شد...
‫آدم‌هایی که اونا هم تو رو دوست دارن.
‫شاید تاریکی آسمون الآن به نظرت بی‌پایان بیاد،
‫ولی بالاخره صبح از راه می‌رسه!
‫و تو غرق در روشنایی‌ش بزرگ می‌شی.
‫از این بابت مطمئنم!
‫این چیزیه که تو آسمون‌ها نوشته شده.
‫آبجی...
‫...تو کی هستی؟
‫من...
‫...آینده‌ی خودتم.
‫پاک فراموش کرده بودم.
‫که تمام چیزهایی باارزشم ‫سال‌ها پیش بهم داده شده.
‫خب دیگه، خداحافظ!
‫- سوزومه...!
‫- آهای!
‫- تاماکی سان!
‫- سریزاوا؟
‫- آخر پولت رو از سوتا کون پس گرفتی؟
‫آه... دروغ گفتم بابا...
‫حقیقتش خودم بهش بدهکارم...
‫که ظاهراً یادش هم رفته، پس...
‫...ممنون می‌شم قضیه بین خودمون بمونه!
‫اِی دغل‌باز!
‫چرا با ما برنمی‌گردی؟
‫احساسات جاری در قلب آدم‌ها، قلب زمین رو آروم می‌کنه.
‫هنوز جاهایی هستن که از احساس ‫خالی‌اَن و می‌تونن باعث باز شدن دروازه بشن.
‫برسم توکیو باید ببندم‌شون.
‫سوتا سان!
‫ممنون! جونم رو بهت مدیونم!
‫دوباره همدیگه رو می‌بینیم!
چگونه پرستار شویم
‫خوش اومدی!
..:: کانال تلگرام و اینستاگرام بلبل جان ::.. .:: Telegram: @bollbolljan ::. .:: Instagram: @bollbolljan_Com ::.
بلبل جان مرجع دانلود فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫♪ سرخ‌رشته‌ها و سیاه‌رشته‌های درون وجودت ♪
‫♪ سرانجام در میانه‌ی تپش‌های قلبت می‌رسند به هم ♪
‫♪ با صدایی که چنگ می‌زند باد را ♪
‫♪ واژگان را اسیر صدایم می‌کنم تا [به تو] برسند ♪
‫♪ زمان، در خواب خوش! ♪
‫♪ باد، به نرمی نوازش می‌کند! ♪
‫♪ ستارگان، آغوش می‌شوند! ♪
‫♪ و مردم نیستند، جز سراب! ♪
‫♪ اگر اشک پاسخ است، قطره‌قطره‌های فروریخته از دیدگانم را ♪
‫♪ پس چه غریب است [مفهوم] وصال و به‌‌هم‌رسیدن ♪
‫♪‫ که انگار فریادی‌ست در سینه ‫که نگنجد در این وجود ♪‫
‫♪‫ قلبی را دریاب که می‌لرزد ‫تنها از نوازش دستان تو ♪‫
‫♪ دگر چه چیزهایی را از بر شویم تا سرانجام به مقصد رسیم؟ ♪
‫♪ چه مضحک...! ♪
‫♪ که حتی ناپسند...! ♪
‫♪ می‌خواهم بگیرم دستانت، فراتر از آنچه راست ♪
‫♪ خاطرات عزیزی که نمی‌آورم به یاد ♪
‫♪ حرف‌هایی که نمی‌شود جاری بر زبان ♪
‫♪ شاید... شاید همین است... ♪
‫♪ سرشت این قلب درون سینه ♪
‫♪ شاید... شاید همین است... ♪
‫♪ که قلبت را واداشته به تپش ♪
‫♪ بنگر مرا! ♪
‫♪ اگر اشک پاسخ است، قطره‌قطره‌های فروریخته از دیدگانم را ♪
‫♪ پس چه غریب است [مفهوم] وصال و به‌‌هم‌رسیدن ♪
‫♪‫ که انگار فریادی‌ست در سینه ‫که نگنجد در این وجود ♪‫
‫♪‫ قلبی را دریاب که می‌لرزد ‫تنها از نوازش دستان تو ♪‫
‫♪ دگر چه چیزهایی را از بر شویم تا سرانجام به مقصد رسیم؟ ♪
‫♪ چه مضحک...! ♪
‫♪ که حتی ناپسند...! ♪
‫♪ می‌خواهم من باشم و تو، فراتر از آنچه راست ♪
‫♪ ‫مفهوم عشق، حس دست‌ها ♪
‫♪ ‫حتی فرضیه‌ی نسبیّت ♪
‫♪ ‫همه در نظرم دورند ز واقعیت! ♪
‫♪ ‫همچون رویایی محال! ♪
‫♪ ‫پس از این... در سال‌های دور... ♪
‫♪ ‫آیا همچنان خواهیم دید یکدیگر را؟ ♪
‫♪ ‫یعنی تا آن زمان خواهم آموخت... ♪
‫♪ ‫...معنای هزاران هزار ترانه‌ی عاشقانه را؟ ♪
‫♪ ‫گرچه عشق نه انقلاب بود، ‫‫نه ناکامی، نه بلای آسمانی ♪
‫♪ ‫که خلاصه بود، در تو! ♪
‫♪ ‫شکل لبخندت حرف‌ها داشت از غم و تنهایی ♪
‫♪ ‫زنگ صدایت، یادآور درخشش صبح‌گاه ♪
‫♪ ‫عوض تماشای نمایش انسان‌هایی از سال‌هایی بس دیر، ♪
‫♪ ‫می‌خواهم تماشاگر خنده‌ی تو باشم، چنان‌که ندیده کسی ♪
‫♪ ‫کم دارم و ندارم، ذره‌ذره‌ی تو را ♪
‫♪ ‫تویی که مرا بخشیده‌ای معنا ♪
‫♪ ‫شاید این سخن، خنده‌دار باشد در نظرت ♪
‫♪ ‫اما به دنیایی ندهم، همین خنده را ♪
‫♪ کم دارم و ندارم، ذره‌ذره‌ی تو را ♪
‫♪ تویی که دنیایی در صدد تحسین توست ♪
‫♪ ‫«کاش بودی اینجا» ♪
‫♪ ‫تا ببینی که بیمی نیست مرا ♪
‫♪ ‫از وحشت واژگان پس از تو ♪
‫♪ ‫تا ببینی تمام‌شان را می‌گیرم در آغوش ♪
‫♪ ‫که «نومیدی» در کنار تو، ♪
‫♪ ‫بس روشن‌تر از «امیدواری» بدون توست ♪
‫♪ ‫[لا لالالا لالا لالا] ♪
‫♪ ‫لبخندت بود سراسر گرما و صمیمیت ♪
‫♪ ‫آواز صدایت هیچ کم نداشت از زمزمه‌ی باران عصرگاه ♪
‫♪ ‫عوض تماشای انسان‌هایی از سال‌هایی بس دیر، ♪
‫♪ می‌خواهم تماشاگر خنده‌ی تو باشم، چنان‌که ندیده کسی ♪
‫♪ کم دارم و ندارم، ذره‌ذره‌ی تو را ♪
‫♪ تویی که مرا بخشیده‌ای معنا ♪
‫♪ صدا می‌کنم تو را، تا آن دم که مرا صدایی هست ♪
‫‫♪ صدا که سهل است، برای رسیدن به تو ‫‫جانم را می‌کنم فدا ♪
‫