‫«یک زوج»
‫«بر اساس آثار سوفیا تولستوی»
..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫اولین کاری که امروز دلم میخواهد...
‫انجام دهم،
‫این است که برایت نامه بنویسم، لئو.
‫می‌خواهم آن روز را به خاطر آورم،
‫که ما را تا سال‌های زیادی ‫که با هم گذراندیم، پیوند داد.
‫عادت روزانه‌ی نوشتن برای یکدیگر را آموختیم،
‫حتی زمانی که زیر یک سقف زندگی می‌کردیم.
‫من هجده سال دارم...
‫در شب عروسیمان بود، ‫که دفتر خاطراتت را دادی تا بخوانم.
‫هجده سا داشتم...
‫چه شب وحشتناک و شگفت‌انگیزی بود...
‫شبی مملو از بی‌خوابی.
‫خودم را در این ملک عظیم می‌بینم،
‫متوجه زنانی می‌شوم ‫که با آن‌ها رابطه داشته‌ای،
‫از جمله همسایه‌ای که با هم ‫پسر دو ساله‌ای دارید.
‫اکنون با تو نبودن موجب عذابم است،
‫اما قلب من عمیق‌تر ‫و لطیف‌تر به تو روی می‌آورد.
‫از تو بابت خوشبختی‌ای که در گذشته ‫به من دادی، سپاسگزارم.
‫متأسفم که همیشه در زندگیمان،
‫آنقدر استوار و صلح‌آمیز پیش نرفتیم.
‫اما زندگی مشترکمان که تمام نشده.
‫یا نکند شده؟
‫نکند زندگی مشترکمان به پایان رسیده؟
‫قدرت تو مرا درهم شکست.
‫قدرت تو زندگی و شخصیت ‫من را در هم شکست.
‫مگر به اندازه کافی قوی نبوده‌ام؟
‫هرچند که کم انرژی نگذاشته‌ام.
‫وقتم را صرف سرکوب کردن ‫استعدادهایم می‌کنم...
‫برای تو،
‫از زندگی خود غافل می‌شوم،
‫خودم را برای خانواده‌ام فدا می‌کنم.
‫آیا رسالتم چنین است؟
‫در ابتدا گاهی به من می‌گفتی:
‫«تو مایه رنجشم هستی، ‫هیچ پیشرفتی از خود نداشته‌ای،»
‫«آدم‌های احمق به دنبال دردسر هستند.»
‫«از این ذهنیت است که هراس دارم.»
‫احساساتت نسبت به من ‫دائماً در تغییر است.
‫از احساس شور و شوق...
‫به بی‌تفاوتی می‌روی.
‫از عزت و احترام به مقابلش می‌روی،
‫می‌گویی که ابراز علاقه‌هایت دروغین بوده،
‫که من بدبخت‌ترین موجود دنیا هستم.
‫به همین سبب...
‫از من دوری می‌کنی،
‫مرا طرد می‌کنی،
‫سرزنش‌هایت بس ظالمانه است.
‫در قدیم عادت به گریه داشتم،
‫با این تصور که پیش خود ‫تصور می‌کنی من احمق،
‫و بی‌سواد هستم. ‫و از ازدواج با زنی که به هیچ عنوان،
‫تو را درک نمی‌کند، پشیمان شده‌ای.
‫از اینکه گیر من افتاده بودی، ‫احساس شرم و تأسف داشتم.
‫واقعاً دلم به حالت می‌سوخت، ‫برای مشکلی غیرقابل جبران زاری می‌کردم.
‫بدبخت کردن تو برایم مثل عذاب بود.
‫سال‌ها گذشت...
‫تا فهمیدم.
‫سال‌ها طول کشید تا بفهمم ‫که خلق و خویت، مشکلات درونی‌ات،
‫ریشه در مسئله‌ای دیگری داشت:
‫حسادتت.
‫دلهره‌ات از اینکه مبادا ‫دیگر دوستت نداشته باشم،
‫از اینکه مبادا عشقم به تو ناکافی باشد.
‫یادت هست روزی را که من ‫گفتگوی شادی با معلم آرتور داشتم،
‫گفتگویی زیبا اما بی‌جا بود...
‫سپس خشمگین شدی.
‫من که دزدمونای بی‌گناه باشم، ‫با آرامش به پرسش‌هایت پاسخ دادم.
‫تقصیر من بود که نفهمیده بودم ‫چه مشکلاتی را پشت سر می‌گذاشتی.
‫شروع به گریه کردم.
‫کماکان تو را می‌پرستیدم، ‫خود را سرزنش می‌کردم، عاطل می‌خواندم،
‫احمق و بدبخت می‌خواندم،
‫و خودم را لایق موجود زیبایی ‫همچون تو نمی‌دیدم.
‫به قدری عاشقت بودم...
‫که چشمانم کور شده بود.
‫هنوز هم عاشقت هستم.
‫تو نور روشن‌گر زندگی‌ام هستی.
‫رشته افکارم از دیدگاه‌های تو می‌گذرد.
‫با دید تو به همه‌چیز می‌نگردم،
‫دنیا را از چشمان تو می‌بینم.
‫اما نمی‌توان تنها با...
‫پرندگان،
‫گل‌ها،
‫برهوت،
‫نگارش،
‫و آزادی زندگی کرد.
‫نباید نثر زندگی را از قلم انداخت.
‫فرزندانمان،
‫بیماری‌هایمان،
‫پخت و پزمان،
‫عیب‌ها و دعواهایمان.
‫تو عمداً این مسائل را نادیده می‌گیری.
‫من مانند تو نمی‌شوم، من تو نیستم.
‫اگر به این شکل ادامه بدم، ‫در حق خودم ظلم کرده‌ام.
‫چرا من را جلوی دوستان ‫و میهمانان کوچک می‌کردی؟
‫مدام وسط حرفم می‌پریدی.
‫همیشه در جمع کارت این بود.
‫نشاط و شادابی من موجب خشم...
‫و سوء ظن تو بود.
‫موجب حسادت معروفت بود.
‫تو همسر را با دو نیمه ‫از ورق کاغذی مقایسه می‌کنی:
‫«اگر کمی پارگی‌اش کشیده شود، جدا می‌شود.»
‫«خاصیت دعوا و جدال است.»
‫«همانند اشک‌های کوچکی ‫در رابطه‌های خوب هستند.»
‫«روابط صمیمانه یک زوج باید حفظ شود.»
‫«هیچ‌گاه نگذارید آن کاغذ پاره شود.»
‫من به سختی خودم را آرام می‌کنم.
‫تحریک‌پذیر هستم،
‫من هم عصبانی و حسود می‌شوم.
‫مثل خودت هم پر از شور هستم.
‫مگر یادت نیست بعد از فروکش خشمم، ‫به دری می‌زدم...
‫که در آن مطالعه می‌کردی، ‫تا ببینمت، ببوسمت،
‫ازت بخواهم تا مرا ببخشی؟
‫«با عجله داخل شد و شروع به غلونمایی کرد،»
‫«به زعم او تغییرات ناممکن هستند،»
‫«که از وضع موجود ناراضی است،»
‫«و باید به ناکجاآباد فرار کند.»
‫«من به او ترحم کردم، ‫اما به خوبی می‌دانم که فایده‌ای ندارد.»
‫«تا لحظه مرگم قرار است آسیابی بادی ‫به گردن من و فرزندانم باشد.»
‫«شاید باید یاد بگیرم که چطور ‫در این شرایط، غرق نشوم.»
‫«اما فرزندانم چه؟»
‫«ظاهراً شرایط بدین قرار است.»
‫«کوته‌نظری من موجب رنجشم است.»
‫«مانند فردی بیمار آرامش کردم.»
‫دفتر خاطراتت را خوانده‌ام.
‫هیچ‌چیز در دنیا بیشتر از نگاه‌هایت،
‫لطافتت،
‫قدردانی‌ات از زحماتم،
‫مهربانی‌ات نسبت به من،
‫مرا خوشحال نمی‌کند.
‫هیچ‌وقت یاد نگرفتی عذرخواهی کنی.
‫مراقبت از فرزندان،
‫شب‌های بی‌خوابی با کودکان و با خودت،
‫درست کردن وعده‌های غذایی ده نفره،
‫تبعیت از دستورات،
‫اداره خانه، آماده‌سازی تخت میهمانان،
‫چندین و چند بار کپی کردن دست‌نوشته‌هایت،
‫تمام این مواد...
‫برایم به قدری طاقت‌فرساست،
‫که جایی برای هیچ احساسی جز خستگی،
‫در من باقی نمی‌گذارد.
‫به همین دلیل هر نارضایتی و سوء ظن تو، ‫برایم به این شدت ناامیدکننده بود.
‫آری،
‫منظورم بی‌اعتمادی‌هایت پس از ازدواجمان است.
‫فکر می‌کنی جذب مردان دیگری شده‌ام؟
‫عدم اعتمادت آزارم می‌دهد!
‫اشک در چشمانت،
‫نگاه شیرینت،
‫شیرین اما غمگین...
‫به قدری دوستت دارم،
‫که می‌خوام در آغوش بگیرمت،
‫اما با وجود این تصور که به من اعتماد نداری، ‫فقط اذیت می‌شوم.
‫حرفم را باور نداری.
‫اعتماد،
‫محبت و سادگی، بهترین ویژگی‌هایی است ‫که می‌توانی در زندگی به من دهی.
‫با همین چند ویژگی خوشبختم می‌کنی.
‫آنچه که متوجه نمی‌شدم و نمی‌شوم، ‫علت تغییرات آنی خلق و خوی‌ات است.
‫از من خواستگاری می‌کنی.
‫با چنین لطافتی ابراز علاقه می‌کنی،
‫به من اهمیت می‌دی، ‫از ویژگی‌هایم تمجید می‌کنی.
‫اما عمر این شور آتشین تو، ‫بیش از لحظه‌ای نیست.
‫خوشحال شدم که در دفتر خاطراتت خواندم:
‫«یک سال از آخرین باری که در این دفتر ‫نوشته‌ام گذشته. سال خوبی بود.»
‫«رابطه بین من و سونیا بهتر و محکم‌تر شده.»
‫«یکدیگر را دوست داریم،»
‫«هیچ‌کس را در دنیا از هم عزیزتر نمی‌دانیم.»
‫«صداقت در رابطه ما جاری است.»
‫«نه رازی داریم و نه خجالتی داریم.»
‫«حال خیلی خوبی دارم،»
‫«کنار او خوشبختم،»
‫«گویی که یک در میلیون احتمال داشت ‫چنین همسری پیدا کنم.»
‫اما ناامیدی‌های لحظه‌ای تو بس عمیق،
‫و غیرقابل جبران است،
‫گویی که زخم‌های تازه‌ای بر روحت نیست،
‫و مدت‌هاست آن‌ها را داشته‌ای.
‫این همان ناامیدیست که ممکن است ‫وقتی کودک خردسالی برای اولین بار،
‫جنازه‌ای پوسیده می‌بیند، احساس می‌کند.
‫علایق تو به مسائل دیگری است.
‫نگارش،
‫نظارت بر املاک، مشاغل،
‫کلاس‌هایت...
‫دیگر مرا نمی‌بینی.
‫اگر از من حالم را بپرسی،
‫و بپرسی امروز چه کار کرده‌ام،
‫پاسخ‌هایم برایت جالب توجه نیست.
‫اما چرا چنین است؟
‫مگر من چه اشتباهی کرده‌ام؟
‫چرا انقدر دور،
‫مطرود و سرد هستی؟
‫در ذهنم سوالات بیهوده می‌پرسم.
‫در دفتر خاطراتت خواندم:
‫«او به آرامی می‌خوابد،»
‫«هر روزش را با این تصور که رفتارم ‫خارج از انصاف است، می‌گذراند.»
‫«به خیالش قربانی هوس‌های بی‌پایان من است.»
‫«به بچه شیر می‌دهد، ‫به اندازه کافی مشغله دارد.»
‫«اکنون صحبت کردن با او غیر ممکن است،»
‫«در حالی که ممکن است ‫مسائل خود به خود حل شوند.»
‫«نه، او دوستم نداشت. دوستم ندارد.»
‫«اکنون از این مسئله معذب و رنجورم،»
‫«اما آیا تا این حد خودم را فریب داده بودم؟»
‫آیا مرا به چشم انسان می‌بینی؟
‫من برات شخص هستم؟ شیء هستم؟
‫تو به من احتیاج داری.
‫نه به یک زن، بلکه به من. ‫من هم کنارت هستم.
‫وقتی مرا خسته کردی و امیالت تمام شد،
‫مرا فراموش می‌کنی،
‫به من پشت می‌کنی و باری دیگر ‫سر و کله‌ات پیدا می‌شود.
‫اما من هستم که همیشه ‫می‌خواهم تو را راضی نگه دارم.
‫رویایم این بود تا با عشقی خالص، ‫زندگیمان را پیش ببریم.
‫چرا امروز انقدر مهربانی،
‫فقط خوبی‌هایم را می‌بینی،
‫در حالی که روز بعد، ‫پس از گذشت لطافت‌هایت،
‫من مقصر همه‌چیز می‌شوم؟
‫آنقدر چموش می‌شوی که به هر طریق ‫می‌خوای به من آسیب بزنی.
‫من چطور باید بفهمم...
‫که چه گناهی کرده‌ام؟
‫آیا ممکن است هیچ‌گاه کار درستی نکرده باشم؟
‫می‌خواهم خوب باشم، ‫کسی از عیب‌هایم غافل نشود،
‫و مهم‌تر از همه هرگز خودم را نبخشم.
‫وقتی فرزند کوچکمون روی سینه‌ام دراز کشیده ‫و دیگری مرا در آغوش می‌گیرد،
‫به قدری احساس خوشبختی می‌کنم،
‫که دیگر حسادت، اندوه، پشیمانی و میلی ندارم.
‫هیچ‌کدام را ندارم.
‫از نظر تو، من چیزی بیش از سگی رذل نیستم.
‫آن‌وقت تو برای من چه هستی؟
‫گاهی چنان در غم و اندوه فرو می‌روی ‫که نمی‌توانی از آن رهایی پیدا کنی.
‫من نیز نمی‌توانم کمکی کنم.
‫فکر مرگ تو را عذاب می‌دهد،
‫می‌ترساند یا فروتن می‌کند،
‫اما آرامش را از تو سلب می‌کند.
‫«کودکان و افراد پیر شبیه همدیگر هستند،»
‫«با این حال کودک نمی‌داند ‫چگونه از خود محافظت کند،»
‫«و فقط خودش را دوست دارد.»
‫«پیرمرد عادت دارد از خود محافظت کند،»
‫«اما خودش را دوست ندارد.»
‫«کودک زندگی را دوست دارد ‫و از مرگ نمی‌ترسد.»
‫«پیرمرد زندگی را دوست ندارد،»
‫«و از مرگ می‌ترسد.»
‫«تنها آرامش خاطر از هراس مرگ این است ‫که همه‌مان در معرضش هستیم.»
‫اغلب می‌گویی که آرزوی مرگ داری، ‫اما من این حرفت را باور ندارم.
‫مگر اینکه، طبق حرف سنکا...
‫«ما اغلب به این علت آرزوی مرگ داریم، ‫چون از آن می‌ترسیم.»
‫در هر فردی رازی نهفته است.
‫باز کردن افکار دیگران دشوار است.
‫حتی صادق‌ترین و شفاف‌ترین ما ‫همیشه ماسک بر چهره دارند،
‫که آنچه در اعماق وجودشان ‫نهفته را مخفی می‌کند.
‫بعضی‌ها نقابشان بهتر از روحشان است.
‫بعضی‌ها برعکس، ‫روحی لطیف و دوست داشتنی دارند،
‫که نمی‌دانند چطور ابراز کنند.
‫آیا ابراز کردن آنقدر مهم است؟
‫بیشتر مردم طوری زندگی می‌کنند ‫که انگار کور هستند.
‫رقصیدن در تاریکی،
‫در پیروی امیال ناشناخته.
‫قبل از ازدواجمان از خود پرسیدم: ‫«چطور شوهرم را نزد خود نگه دارم؟»
‫«با مادر و همسری مهربان و صادق بودن.»
‫کلمات توخالی.
‫هیچ‌کس نمی‌تواند...
‫آنچه لازم است را توضیح دهد.
‫عشق زیادی می‌خواهد...
‫زندگی کوچک و کم می‌شود،
‫بدون رویابافی، تنوع یا جشن و سرور،
‫بدون مشارکت در زندگی اجتماعی،
‫تو این‌طور خواستی،
‫و اطمینان حاصل کردی ‫که خواسته‌ات برآورده شود.
‫تو کاملاً در ذهن خود زندگی می‌کنی،
‫در افکارت،
‫در آنچه که می‌خواهی ایجاد کنی.
‫هدف از زندگی‌ات همان دنیای خیالی‌ات است.
‫فقط برای استراحت یا تنوع پیش ما برمی‌گردی.
‫به من می‌گویی: «هنرمند بهترین‌ها را ‫از زندگی خود می‌گیرد و در کارش می‌گذارد.»
‫به همین دلیل است که اثرش زیبا ‫و زندگی‌اش رقت‌انگیز است.»
‫فکر می‌کنی زندگی نداری، ‫یا زندگی‌ات رقت‌انگیز است؟
‫که چیزی نیست؟ ‫زندگی‌ات هیچ نیست.
‫زندگی‌ات همانند زندگی من، مهیج و غنی است.
‫زندگی من هیچ نیست.
‫من نقاشی می‌کشم، ‫لباس‌های تو و بچه‌ها را می‌دوزم،
‫هر روز به آن‌ها درس می‌دهم.
‫به آنها موسیقی یاد می‌دهم، ‫پیانو می‌زنم، برایشان کتاب می‌خوانم.
‫درخت می‌کارم.
‫دست نوشته‌هایت را اصلاح و کپی می‌کنم.
‫درموردشان نظر می‌دهم.
‫من در تمام مراحل نگارش تو ‫با شخصیت‌هایت زندگی می‌کنم.
‫تو به ما علاقه‌ای نداری.
‫نه به من و نه به فرزندانمان، ‫نه به زندگی درونی ما،
‫نه به شادی‌ها یا غم‌هایمان.
‫با وجود خانواده‌ات، ‫در دنیایی جدا از واقعیت سیر می‌کنی.
‫ما تو را ترک نکردیم،
‫تو ما را ترک کردی.
‫به من گفتی:
‫«آثار من،»
‫«تمام آثار من،»
‫«تو را به خود جذب کرد، ‫و به قدری ضعیف جذب کرد،»
‫«که اگر روزی آن‌ها را بخوانی، ‫از روی کنجکاوی است.»
‫«فرزندانمان که حتی ذره‌ای ‫جذب آن آثار نخواهند شد.»
‫«فکر می‌کنی که زندگی‌ام یک طرف است ‫و نوشتن من در طرف دیگر.»
‫«اما نوشته‌هایم خود من است!»
‫«در زندگی واقعی، ‫نمی‌توانستم نظرات خود را بیان کنم.»
‫«در زندگی واقعی، ‫به ضرورت زندگی خانوادگی امتیاز دادم.»
‫"من آن را زندگی می‌کنم، ‫اما روح من این زندگی را رد می‌کند.»
‫«این زندگی که مال من نیست، ‫تو آن را زندگی من می‌دانی،»
‫«در حالی که آن زندگی که من می‌گویم،»
‫«برایت فرقی با مهملات ندارد.»
‫«تو علت رنج من هستی. ‫که ناخواسته...»
‫«مرا می‌رنجانی.»
‫نمی‌شود کسی را به زور نگه داشت.
‫یک بار روی زمین نشسته بودم...
‫«چیکار می‌کنی؟ ناسلامتی باردار هستی!»
‫«پارچه‌ها را مرتب می‌کنم.»
‫«زود بلند بشو!»
‫بیرون رفتی و در را کوبیدی.
‫دنبالت دویدم تا به سمت اتاق مطالعه‌ات بروم. ‫در اتاق بودی، عصبانی و خشمگین.
‫«چه می‌خواهی؟»
‫«برو! گفتم برو!»
‫مات و مبهوت نزدیک‌تر می‌شوم. ‫سینی قهوه‌جوش... بوم!
‫همه‌چیز ریخت. ‫تمام ظروف در اتاق شکسته شد.
‫دستانت را گرفتم،
‫عصبانی‌تر شدی،
‫فشارسنج را از دیوار برداشتی،
‫و خردش کردی!
‫به سمت اتاقم دویدم ‫و از ته دل گریه کردم.
‫چگونه یک اشتباه کوچک می‌تواند ‫تو را به چنین خشم بکشاند؟
‫احساس می‌کنم رها شده‌ام
‫شوهر همدم که دارم.
‫حتی شوهر عاشقم نیز از من دوری می‌کرد. ‫اما چرا؟
‫چرا؟
‫باردار بودم. بچه‌ام را از دست دادم.
‫تا به امروز علت عصبانیتت را نفهمیده‌ام.
‫دلیلی برای عصبانیتت وجود داشت؟
‫شاید هم دلیلی نداشت.
‫اغلب به من می‌گویی ‫که ما به قدری صمیمی هستیم،
‫که نمی‌توانیم از دیگری جدا باشیم.
‫حتی اگر مایه عذاب بود، ‫همچنان دوستت داشتم،
‫با اشتیاق دوستت داشتم،
‫شاعرانه دوستت داشتم،
‫با حسادت دوستت داشتم.
‫عاشق این متنی هستم که برایم خواندی:
‫«شعر آتشی است...»
‫«که در روح روشن می‌شود.»
‫«این آتش می‌سوزد، گرم می‌شود ‫و روشن می‌شود.»
‫«برخی سوزش را احساس می‌کنند، ‫برخی دیگر گرما را احساس می‌کنند.»
‫«بعضی دیگر نور را می‌بینند، ‫برخی اصلاً چیزی را درک نمی‌کنند.»
‫«جمعیتی که شاعران را قضاوت می‌کنند، ‫نه سوختگی، نه گرما و نه نور حس نمی‌کنند.»
‫«به هر حال، همه فکر می‌کنند ‫که شعر فقط در جهت اشراق است.»
‫«کسانی که اینطور فکر می‌کنن، ‫خود را نویسنده می‌دانند،»
‫«و فانوس به دست می‌خواهند ‫مسیر زندگی را روشن سازند.»
‫«به نظر آن‌ها طبیعی است ‫که نور بیشتری مورد نیاز است،»
‫«آن هم در جایی که ‫مملو از تاریکی و هیاهو است.»
‫«دیگران می‌دانند آنچه که مهم است، ‫گرما است،»
‫بنابراین آنچه برای گرم کردن سهل است را ‫با گرمایی مصنوعی گرم می‌کنند.»
‫«اما شاعر واقعی،»
‫«ناخواسته و مبتلا به آن، ‫از خود تغذیه می‌کند،»
‫«و دیگران را می‌سوزاند.»
‫«در همین خلاصه می‌شود.»
‫«اکثر مردان زندگی‌هایشان را ‫مقابل آینه‌ای می‌گذرانند.»
‫می‌خواهم علاقه‌ام را با همان قدرت،
‫و همان شدتی که در ابتدا داشت، ببینی.
‫یاد روزهایی می‌افتم که اسکیت می‌کردیم.
‫ای وای...
‫زیبایی حرکات را تحسین می‌کردیم،
‫اجازه دادم از هوای سرد مست شوم،
‫تا قدرت و سلامتم تحت شعاع قرار گیرد.
‫شادی بچه‌ها باعث شد تا ‫غم و اندوه و همه‌چیز را فراموش کنم.
‫یک بار،
‫وقتی هیچ‌چیز عشق و خوشبختی ‫ما را مختل نکرده بود، مثل یک روح بودیم،
‫در تمام موارد یکسان بودیم:
‫آموزش و پرورش کودکان،
‫زندگیمان در روستا،
‫دیدمان به زندگی.
‫با هم بزرگ شدیم و به یک جهت نگریستیم.
‫تردیدها و سؤالات ما را از زندگی باز نداشت.
‫تو از ما مراقبت می‌کردی،
‫هر روز همه‌چیز بهتر و شیرین‌تر بود.
‫آینده فرزندانمان را با هم تصور می‌کردیم.
‫این روزها به سختی با من صحبت می‌کنی.
‫طوری رفتار می‌کنی که حس کنم ‫انگار که دروغ می‌گویم،
‫انگار به اندازه کافی دوستت ندارم.
‫من زندگی‌ات را مسموم می‌کنم،
‫و مدام در حال گریه و زاری‌ام.
‫بدون مهلت تلاش می‌کنم.
‫از عدم امکان دستیابی به آنچه ‫می‌خواهم انجام دهم، رنج می‌برم.
‫من به جان در بدنم خلاصه شده‌ام، ‫اما دارم خفه می‌شوم.
‫تو برایم بنویس:
‫«من درمورد کمبود عشق صحبت می‌کنم، ‫نه از جانب من بلکه از جانب تو.»
‫«دوستت دارم. مدام به تو فکر می‌کنم ‫و دلم به حالت می‌سوزد.»
‫«من در تو خصومتی غیرقابل کاهش می‌بینم،»
‫«بنابراین نمی‌توانم بنویسم،»
‫«بلکه فقط می‌توانم دردم را ابزار کنم.»
‫دارم پژمرده می‌شوم.
‫وقتی مشغول نوشتن نیستی،
‫در روز چهار تا شش ساعت پیانو می‌زنی.
‫از گام، تمرین گرفته...
‫آن سونات وبر...
‫که من خیلی دوستش دارم.
‫وقتت را صرف پیاده‌روی‌های انفرادی می‌کنی. ‫به نظر می‌رسد می‌خواهی خود را مبهوت کنی،
‫از فکر کردن به پوچی زندگی و تمایل خود ‫برای پایان دادن به آن، دست بردار.
‫دیگر خسته شده‌ام.
‫خسته‌ام کرده‌ای.
‫«دنیا خالی بود،»
‫«جمعیت و قدرتمند غده‌ای بودند،»
‫«بی‌فصل، بی‌گیاه، بی‌درخت،»
‫«بی‌بشر، بی‌جان،»
‫«غده‌ای از جنس مرگ،»
‫«خرج و مرجی از خاک رس سخت،»
‫«رودها، دریاچه‌ها،»
‫«و اقیانوس‌ها،»
‫«همه ساکن ایستادند. و هیچ‌چیز ‫در اعماق ساکت آن‌ها تکان نمی‌خورد»
‫«کشتی‌های بدون ملوان، ‫روی دریا در حال پوسیدن بودند،»
‫«و دکل‌هایشان تکه‌تکه سقوط می‌کرد،»
‫«همان‌طور که می‌افتادند،»
‫«آن‌ها روی پرتگاه خوابیدند،»
‫«روی دریایی بدون موج.»
‫«امواج،»
‫«جزر و مد،»
‫«در قبر خود آرمیده بودند.»
‫«ماه، معشوقه‌شان، پیش‌تر منقضی شده بود،»
‫«بادها در هوای راکد پژمرده شده بودند،»
‫«و ابرها هلاک شده بودند،»
‫«تاریکی نیازی به کمک آن‌ها نداشت،»
‫«چرا که جهان را در بر گرفته بود.»
‫عمیقاً احساس ویرانی...
‫و تنهایی می‌کنم...
‫وقتی که پس از مشاجره و قهرهایمان، ‫این شعر از بایرون را به خاطر می‌آوردم.
‫وقتی فکر می‌کنم که نوشتی...
‫«بیداری من در شک و تردید، ‫نسبت به واقعیت دنیای بیرون بود.»
‫«تمام معانی زندگی برایم رنگ باخته است.»
‫اگر برایت سخت است،
‫چطور می‌توانی چنین دیدگاهی را ‫به دوستان و خانواده‌ات تحمیل کنی؟
‫من دیگر به خاطر نمی‌آورم که کدام‌یک از ما ‫این نزاع را شروع کرد یا چه چیزی باعثش شد.
‫احتمالا من مقصر بوده‌ام.
‫من تو را به خاطر نادیده‌گرفتن ‫فرزندانمان سرزنش کردم،
‫برای اینکه گذاشتی تنها مراقبشان باشم.
‫من به تنهایی توان حمل بار خانواده...
‫و طرد شدن توسط تو را نداشتم.
‫دعوایمان خیلی شدید بود.
‫فقط می‌خواستی راهت را بکشی و بروی.
‫این خواسته‌ات در رفتارت حس می‌شد.
‫گویی که قلبم تار و مار شده بود.
‫پس از خارج شدن فریاد کشیدی،
‫رفتی و تمام شب برنگشتی.
‫ساعت‌ها آنجا نشستم و گریه کردم،
‫حتی بی‌آنکه لباسم را عوض کنم.
‫صبح زود به بیرون رفتم.
‫صبح روشنی بود،
‫شگفت انگیز، آفتابی،
‫گیاهان با شبنم پوشیده شده بودند.
‫سرد بود،
‫اما طبیعت به قدری زیبایی باشکوه داشت ‫که به سمت رودخانه رفتم،
‫به حماممان رفتم.
‫همان‌جا لباسم را در آوردم و وارد آب شدم.
‫سرمایش را حس کردم.
‫یک ساعت دیگر آنجا ماندم. ‫می‌خواستم از شدت سرما بمیرم.
‫آنچه در آن زمان نسبت به تو ‫احساس می‌کردم مرا عذاب می‌داد:
‫«من می‌میرم، تو به تنهایی ‫باید از پس بچه‌ها بر بیایی.»
‫«بعد از من تو باید مراقبشان باشی.»
‫اشتیاق من به فرزندانمان، ‫سرانجام مرا دوباره زنده کرد،
‫و مرا راهی خانه کرد.
‫می‌خواستی بروی.
‫عاشق زن دیگری شده بودی.
‫نباید مثل قبل به تو ابراز علاقه می‌کردم، ‫رفتار رقت‌انگیزی می‌شد.
‫بار مضاعف روی دوشت می‌گذاشتم.
‫بالأخره به خانه آمدی ‫و تا جایی که می‌توانستیم جبران کردیم.
‫هر دو گریه کردیم.
‫خوشحال شدم که دیدم عشقم به تو نمرده است.
‫آن عشقی که در تمام ‫آن شب وحشتناک سوگوارش بودم.
‫بعد از آن دعوا، ‫مدت‌ها با هم اوقات خوشی سپری کردیم.
‫«چه عادت دردناکی،»
‫«چه تعهد سختی،»
‫«که به طور مداوم باید ‫نگران ملاقات با یکدیگر باشید،»
‫«در حالی که چیزی جز حرف‌های کوچک ندارید ‫تا به یکدیگر بزنید.»
‫«و برای برقراری ارتباط متقابل در مسائلی،»
‫«که قبلاً برای هر دو شناخته‌شده بود، ‫اما برای هیچکدام اهمیتی نداشت.»
‫«وارد خانه بشوم که فقط خارج بشوم،»
‫«شام را بیرون بخورم که دیرتر به خانه بروم،»
‫«بسیار خشنود از دیدن ‫سه سوئیسی در عرض پنج ساعت،»
‫«زنی که آدم به سختی می‌شناسد، ‫و به ندرت دوستش دارد.»
‫«کسی که ارزش زمان را به درستی در نظر بگیرد، ‫و ضرر آن چقدر جبران ناپذیر است،»
‫«باید به تلخی برای چنین ‫مصائب بزرگی عزاداری کرد.»
‫آن زمان را یادت هست با دوستانمان ‫«شخصیت‌ها» لا برویر را خواندیم؟
‫و چگونه قسمت‌هایی از ‫دفتر خاطراتمان را ‌خواندیم؟
‫«هنوز می‌خواهم بعد از ‫مکالمه تلفنی‌مان برایت بنویسم.»
‫«من غمگینم،»
‫«به شدت غمگینم.»
‫«می‌خواهم گریه کنم.»
‫«هیچ خواسته‌ای ندارم، ‫هیچ توانی برایم نمانده.»
‫«فکر نکن که مسببش تو هستی.»
‫«علت اینکه این نامه را برایت می‌نویسم، ‫این است که چنین حسی نداشته باشی.»
‫«خودت را لعن و نفرین نکن،»
‫«چرا که دلیلی برای سرزنش تو نیست.»
‫«ویژگی‌های زیادی در موردت وجود دارد، ‫مانند روابط تو...»
‫«با برخی از دوستانمان،»
‫«که مرا خوشحال می‌کند.»
‫«من می‌نویسم که نمی توان تو ‫یا به طور کلی زنان را با منطق حرکت داد:»
‫«منطق مثل نوعی خشونت ‫نامشروع شما را آزار می‌دهد.»
‫«برایم نامه بنویس، عزیزم.»
‫«اگر احساس نیاز به من ‫تو را خشنود می‌سازد،»
‫«من همان شادی را به اشتراک خواهم گذاشت. ‫خب، حرفم تمام شد.»
‫به نظر لطافت و دلبستگی قدیمی‌ات به من،
‫دوباره شعله‌ور شده است.
‫اما من دیگر به تو اعتماد ندارم.
‫دیگر از هوس‌های زودگذر ‫عاشقانه‌ات لذت نمی‌برم،
‫به سختی به آنها پاسخ می‌دهم، ‫از قلب و آزادی روحم محافظت می‌کنم.
‫به من گفتی:
‫«از گذشته هم به تو نزدیک‌تر خواهم شد.»
‫«بی‌حوصله شده‌ام، ‫احساس پوچی می‌کنم،»
‫«بدون تو و بدون کارم احساس ناجوری دارم،»
‫«برای بقا به هر دو نیاز دارم.»
‫«خودم را با خواب زیاد تسکین می‌دهم.»
‫«اگر خوب استراحت کنم، ‫بیشتر به تو و کارم می‌رسم.»
‫اما این «بهتر» فقط لحظه‌ای کوتاه دوام آورد.
‫من به خوبی از سرمستی عاشقانه‌ای ‫که مسبب جداییمان خواهد شد، باخبرم.
‫از آن لحظه می‌ترسیدم، وحشت داشتم.
‫من مغلوب این عشق و علاقه نخواهم شد،
‫قلبم خسته است.
‫آیا کسی، حتی بی‌کارترین آدم،
‫با ساده‌ترین زندگی ممکن،
‫از پس تمام وظایف محوله‌اش بر می‌آید؟ ‫وظایف بی‌پایان و بی حد و حصر هستند.
‫تو به کنار چاه رفتی،
‫بدون اینکه بپرسی آیا کوچولو بهتر است یا نه،
‫و اینکه آیا مادرش خسته است یا نه.
‫تو نسبت به ما، به خانواده‌ات، ‫خیلی کم‌لطفی کردی.
‫همیشه سخت‌گیر و بی‌تفاوت بودی.
‫در زندگینامه‌ات خواهند نوشت ‫که به جای خدمتکارت،
‫تمام زحمات را خودت انجام دادی،
‫اما هیچ‌کس نخواهد فهمید که ‫حتی برای لحظه‌ای آسودگی همسرت،
‫حاضر نشدی به فرزندانت خدمت کنی.
‫هیچ‌گاه هم در طی این سی سال، ‫یک بار کنار تخت فرزند مریضت نخوابیدی،
‫تا من بتوانم لحظه‌ای استراحت کنم.
‫کمبود خوابم را جبران کنم. ‫پیاده‌روی کنم یا نفس راحت بکشم.
‫من فقط کاری که...
‫قدرت انجامش را دارم، انجام می‌دهم. ‫بی‌آنکه تعادل درونی‌ام را ویران کنم.
‫تا با آرامش به کارهایی که نکرده‌ام فکر کنم.
‫«تو خیلی زحمت می‌کشی!»
‫این «خیلی» مرا به یاد ضرب‌المثلی می‌اندازد ‫که چینی‌ها روی خانه‌های خود نقاشی می‌کنند:
‫«چرا که یکی در بی‌کاری سیر کرده، ‫و دیگری از گرسنگی می‌میرد.»
‫روزگار ما نیز چنین است.
‫تو بر اساس انتخاب‌ها، سلایق، ‫نیازها و خواسته‌هایت زندگی می‌کنی...
‫اما من از روی ناچاری زندگی می‌کنم ‫و از گرسنگی می‌میرم،
‫تا زندگی معنوی و پرآرامشی کنارت داشته باشم.
‫حتی اگر زندگی‌ام سخت باشد، ‫از حیطه نویسندگی‌ات حمایت می‌کنم.
‫مثل همیشه که به تو می‌گویم:
‫«کار تو از من ضروری‌تر است.»
‫اما من نیز بی‌وقفه کار می‌کنم.
‫این است که مرا ناراحت می‌کند:
‫تو عاشق کارتان هستی، ‫به عشق آن زندگی می‌کنی،
‫اما کار و زندگی من فقط هرج و مرج است.
‫من زندگی ندارم، ‫حتی زندگی خانوادگی ندارم.
‫به سختی می‌توانم بار خانواده‌ای را ‫روی دوش خود حمل کنم.
‫چرا در این مسیر...
‫چنین فداکاری‌هایی می‌کنیم؟
‫چرا انسان‌ها خود را فدا می‌کنند؟
‫برای چه هدفی؟ برای چه کسی؟
‫وقتی این فداکاری همیشگی ‫مادرانه را می‌بینم...
‫بچه‌ها چند ساعت خوشحال ‫می‌شوند و بعد چه؟ که چه شود؟
‫برایشان این فداکاری امری عادی است. ‫من همیشه خودم را فدا می کنم.
‫آیا به دنبال عزت نفس هستم؟
‫آیا لذت از خود ایثار باید ‫قوی‌تر از لذت زندگی باشد؟
‫مشغول نوشتن در خاطراتم بودم، ‫که تو داخل شدی،
‫با اخمی وحشتناک که روی صورتت بود.
‫تا آن‌موقع بدون کلمه‌ای ناخوشایند ‫کننار می آمدیم: هیچ‌چیز.
‫«آمده‌ام بهت بگویم باید طلاق بگیریم.»
‫«دیگر تحمل این زندگی را ندارم. ‫می‌روم، می‌روم.»
‫اگر خانه روی سرم فرو می‌ریخت، ‫از این بیشتر متحیر نمی‌شدم.
‫«چه شده؟»
‫«چیزی نشده.»
‫«وقتی بار زیاد به قاطر بسته شود، ‫زیر فشارش جان می‌دهد.»
‫متوجه حرفت نشدم.
‫و سپس فریادها، سرزنش‌ها‌،
‫و توهین‌هایت شروع شد...
‫من همه را بدون پاسخ تحمل کردم.
‫متوجه عصبانیتت بودم.
‫به من گفتی:
‫«هوای نزدیک تو آلوده است.»
‫من در آستانه هذیان، فلج شده بودم.
‫زبانم قاصر بود، اشک‌هایم جاری نمی‌شد.
‫«حتی اگر مرا بکشی، ‫دیگر لب به سخن نخواهم گشود»
‫این بار چه کار کرده بودم؟
‫در لحظه اختیارم را از دست دادم.
‫بیرون دویدم.
‫با تنها فکری که در سر داشتم:
‫مردن، به هر طریقی که شده.
‫گریه و زاری کردم، ‫التماس کردی که برگردم.
‫«مرا به پلیس یا تیمارستان ببر!»
‫در برف افتادم، مرا بیرون کشیدی...
‫نیمه‌برهنه، خیس...
‫و در نهایت بیمار،
‫غیر طبیعی، گویی از بین رفته‌ام.
‫برو، از این خانه بیرون برو،
‫این زندگی و خواسته‌های ‫غیر قابل تحملت را تمام کن.
‫فکر و ذکر روز و شبم این شده.
‫چندین و چند روز از خانه بیرون نمی‌رفتم...
‫مهمانی ساده‌ای را که برای سالگرد ‫ده سالگیمان برگزار کردیم را به خاطر داری؟
‫فرزندانمان، خواهرانم، ‫فرزندانشان و چند دوست صمیمی...
‫دیوید دوست مشترکمان به ما تبریک گفت:
‫«چنین رابطه شادی سزاوار ‫تعریف و تمجید است.»
‫تو در جواب گفتی: ‫«می‌توانست بهتر باشد.»
‫این جمله سندی بر خواسته‌های بی‌پایانت است، ‫که من هرگز نمی‌توانم آن.ها را برآورده کنم.
‫علی‌رغم تلاش‌هایم.
‫بدشگونی به زندگی ما هجوم آورده است.
‫من همیشه از اینکه می‌بینم شهوت،
‫جای خود را به جدایی می‌دهد، ‫شگفت زده می‌شوم.
‫گاهی در این زندگی مملو از بی‌تفاوتی،
‫ناامیدی وحشیانه‌ای حس می‌کنم.
‫می‌توانستم فرار کنم، ‫عاشق مرد دیگری شوم،
‫هر کاری جز اینکه با مردی که ‫با تمام وجود دوستش دارم، زندگی کنم.
‫تو می‌گویی: «عشقی وجود ندارد،»
‫«بلکه بدن دنبال ارضای نیازش است،»
‫«و نیاز عقلانی‌اش، ‫یار و یاورش داشتن است.»
‫من به زوج هایی که ‫علاوه بر عشق جسمانی،
‫از پیوند معنوی نیز لذت می‌برند، ‫حسادت می‌کنم.
‫به تدریج...
‫شعله وجودم را...
‫خفه می‌کنم...
‫امیالم و آرزوهایم را...
‫توانایی‌های گوناگونم را...
‫انرژی بی‌اندازه‌ام را خفه می‌کنم.
‫با تمام وجود دوستت دارم.
‫آری، این عشق را توهمی بود، ‫حاصل خیال بود.
‫من چه می‌خواهم؟ ‫من چرا ناراضی هستم؟
‫چرا روح من قلع و قمع شده است؟
‫آیا جوانی‌ام است که خواهان زندگی است، ‫در حالی که زندگی واقعی وجود ندارد؟
‫یا دلم به حال کسانی که ‫ناراضی هستند می‌سوزد؟
‫اما افراد شاد، خودخواه هستند.
‫خوشبختی از کجا نشات می‌گیرد؟
‫از سرنوشت؟ اما سرنوشت چیست؟
‫قانون طبیعت است؟
‫حرکت کیهان است؟
‫حکمت خدا...
‫خداوند است؟
‫بله، بدون شک.
‫دعا به درگاه خداوند خوب است.
‫نمیتوانم بپذیرم...
‫که همه‌چیز در جهان ‫فقط حرکت اتم‌هاست.
‫اینکه حال خوب یا بد من ‫فقط به خوبی و بدی آب‌وهوا بستگی دارد.
‫تمام شادی‌ها به تدریج ناپدید می‌شوند.
‫من به فلسفه‌ای درونی رسیده‌ام، ‫که شامل زندگی روزمره است.
‫با همان نشاط، شادی،
‫تهیج تا حد امکان،
‫که با فروتنی و آرامش تسلیم ‫هوی و هوس دیگران می‌شود.
‫کم و بیش احساس خوبی دارم.
..:: کانال تلگرام و اینستاگرام بلبل جان ::.. .:: Telegram: @bollbolljan ::. .:: Instagram: @bollbolljan_Com ::.
بلبل جان مرجع دانلود فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫[بر اساس دفتر خاطرات سوفیا تولستوی]
‫[و نامه هایی از لئو به سوفیا تولستوی]