..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫«زندگی‌های پیشین»
‫به نظرت چه نسبتی با هم دارن؟
‫هوم...
‫نظری ندارم.
‫آره، چون سوال سختیه.
‫به نظرم...
‫آقا سفیدپوسته و دختر آسیاییه ‫با هم رابطه دارن،
‫و آقا آسیاییه...
‫داداش دختره است.
‫یا دختر آسیاییه و آقا آسیاییه ‫با هم رابطه دارن،
‫و آقا سفیدپوسته دوست آمریکاییشونه.
‫حتی با آقا سفیدپوسته صحبت هم نمی‌کنن.
‫شاید گردشگر باشن،
‫و آقا سفیدپوسته راهنماشون باشه.
‫بعد ساعت چهار صبح ‫نشستن باهاش مشروب می‌خورن؟
‫آره، راست می‌گی. ‫منطقی نیست.
‫هوم، شاید صرفا همکار باشن.
‫هیچ نظری ندارم.
‫[بیست و چهار سال قبل]
‫«قوی‌تر از همیشه باشید ‫به امید ایرانی آزاد»
‫نایانگ.
‫چرا گریه می‌کنی؟
‫چون توی امتحان شاگرد دوم شدی؟
‫ازم ناراحتی که شاگرد اول شدم؟
‫آره.
‫ببین! من که همیشه ‫خودم شاگرد دوم می‌شدم،
‫ولی بابتش گریه نمی‌کردم.
‫اگه یه بار ازت جلو زده باشم ‫و تو بابتش گریه کنی،
‫می‌دونی چه حس بدی بهم می‌ده؟
‫ای خل و چل.
‫نیاین تو!
‫از پشت در کارتون رو بگین.
‫تصمیمون رو گرفتیم.
‫اون‌وقت تصمیمتون چیه؟
‫اسم من میشل باشه، ‫شی‌یانگ هم مری باشه.
‫مگه شی‌یانگ نگفته بود ‫که می‌خواد میشل باشه؟
‫چرا اسم خواهرت رو برداشتی؟
‫از اسم انگلیسی دیگه‌ای خوشم نمیاد.
‫نایانگ، درست نیست ‫که اسم شی‌یانگ رو برداری.
‫آخه از همه‌شون بدم میاد.
‫بذار بیشتر روش فکر کنیم.
‫لئونور چطوره؟
‫مخففش «نورا» می‌شه.
‫نورا؟
‫نورا مون.
‫نایانگ.
‫هوم؟
‫از کی توی مدرسه خوشت میاد؟
‫می‌خوای چی بکشی؟
‫بین دو تا انتخاب موندم.
‫می‌خوام درخت بکشم.
‫- درخت؟ ‫- هوم.
‫خوب بلدم درخت بکشم.
‫درخت که شاخک نداره.
‫هه‌سونگ.
‫چرا؟
‫چون مردونه است.
‫مردونه است؟
‫هوم، آره. شاید باهاش عروسی هم کردم.
‫جدی؟
‫اون هم می‌خواد باهات عروسی کنه؟
‫ازم که خوشش میاد، ‫اگه بهش بگم قبول می‌کنه.
‫می‌خوای باهاش قرار بذاری؟
‫چقدر با هم جور شدن.
‫هه‌سونگ خیلی از نایانگ می‌گه.
‫نایانگ بهم گفته هه‌سونگ ازش خوشش میاد.
‫قراره چند وقت دیگه مهاجرت کنیم.
‫می‌خواستم دم رفتن، ‫خاطرات خوشی از اینجا داشته باشه.
‫قراره مهاجرت کنین؟
‫آره.
‫حالا چرا مهاجرت کنین؟
‫بابای نایانگ که کارگردان سینماست،
‫شما هم هنرمندین.
‫چرا می‌خواین قید زندگیتون رو بزنین؟
‫اگه آدم از چیزی بگذره، ‫در ازاش چیزی نصیبش هم می‌شه.
‫هیچ‌کدومشون که فرقی ندارن.
‫- پوست سیاه و سفید... ‫- این چیه؟
‫این رنگ «آبی» می‌شه.
‫این هم «زرد» می‌شه.
‫واقعا قراره برین؟
‫آره.
‫دیگه برنمی‌گردی؟
‫نه.
‫چرا می‌خوای بری؟
‫چون دلم می‌خواد.
‫چرا می‌خواین مهاجرت کنین؟
‫چون به کره‌ای‌ها برای نویسندگی ‫جایزه نوبل نمی‌دن.
‫خداحافظ!
‫مواظب خودت باش نایانگ!
‫خداحافظ.
‫راستی.
‫چیه؟
‫خواستم خداحافظی کنم.
‫- سلام. ‫- سلام.
‫اسم من نوراست، ‫اسم شما چیه؟
‫اسم من میشله.
‫حالت چطوره میشل؟
‫من خوبم، تو چطوری؟
‫من...
‫فرودگاه بین‌المللی پیرسون تورنتو...
‫فرودگاه بین‌المللی...
‫نایانگ، شی‌یانگ!
‫بیاین بریم.
‫عجله کنین!
‫این از کره است.
‫این هم گذرنامه‌هامون.
‫وای!
‫[دوازده سال بعد]
‫البته با خیلی از بخش‌هاش ارتباط گرفتم.
‫ولی جمله‌ای که خیلی درگیرم کرد این بود:
‫«سفری دور و دراز...»
‫«از پوسیدن.»
‫من هم دوستش داشتم.
‫از مکث‌های طولانی بین جملات خوشمون اومد.
‫- وای، دونگ‌یو... ‫- [مامان]
‫- الان وکیل شده. ‫- [مامان]
‫- واقعا بچه ماهی بود. ‫- [مامان]
‫یه بار سر کلاس جیش کرده بودم، ‫کمکم کرد کسی نفهمه.
‫تو که کارت جیش کردن بود.
‫الان شاشوکی شدم ‫که توی نیویورک زندگی می‌کنه.
‫آره.
‫شاشوک خانم حسابی موفق شده.
‫دیگه دنبال کی بگردیم؟
‫- اسم پسره چی بود؟ ‫- هوم؟
‫همون پسره که کلی ‫دلباخته‌اش شده بودم.
‫باهاش قرار هم رفته بودم.
‫هوم...
‫- عه... جونگ هه‌سونگ بود. ‫- هه‌سونگ؟
‫وای! مامان، باورم نمی‌شه.
‫توی صفحه فیس‌بوک فیلم بابا ‫دنبال من می‌گرده.
‫چی داری می‌گی؟
‫چند ماه پیش نوشته بود.
‫«دنبال نایانگ می‌گردم،»
‫«بچگی با هم دوست بودیم.»
‫«می‌خواستم باهاش ارتباط بگیرم.»
‫وای. جدی؟
‫بذار بهت زنگ بزنم.
‫باشه.
‫[فیلم «شماره یازده».]
‫[هه‌سونگ جونگ]
‫[متن پیغام درخواست دوستی ‫به جونگ هه‌سونگ]
‫اِم...
‫ای بابا.
‫[متن پیغام درخواست دوستی ‫به جونگ هه‌سونگ]
‫هه‌سونگ! نایانگم.
‫من رو یادته؟
‫ببین...
‫اصلا همون بهتر.
‫همون بهتر!
‫به نظرم خوب شد که جدا شدین،
‫زندگیت رو دوباره شروع کن.
‫قحطی زن که نیومده.
‫غمت نباشه!
‫ای بابا، واقعا خرم...
‫چرا انقدر دلم واسه زنیکه تنگ شده؟
‫معلومه که دلت تنگ می‌شه اسکل!
‫اگه بعد دو سال رابطه،
‫دلت برای طرف تنگ نشه،
‫می‌شه اسمت رو آدم گذاشت؟
‫ببین، اشکال نداره. ‫یه دل سیر گریه کن.
‫ببین.
‫اصلا بهتر...
‫بهتر شد!
‫دختره لیاقتت رو نداشت. ‫همون بهتر جدا شدین.
‫آهای!
‫نکنه دوست‌دختر داری و به ما نگفتی؟
‫چی می‌گی واسه خودت؟
‫کی ساعت سه صبح بهت پیام داده؟
‫خودم هم نمی‌دونم.
‫[نورا مون]
‫ها؟
‫[نورا مون]
‫هه‌سونگ، بیدار شو دیگه!
‫دستت درد نکنه.
‫دیشب زیاد مشروب خوردی؟
‫هوم.
‫تقریبا.
‫حالا چرا انقدر کیفت کوکه؟
‫[درخواست دوستی از هه‌سونگ جونگ]
‫[در حال تماس]
‫وای.
‫واقعا خودتی.
‫شناختمت.
‫من هم همین‌طور.
‫حتی نمی‌دونستم من رو یادته یا نه.
‫واسه شوخی اسمت رو نوشتم،
‫دیدم دنبالم می‌گشتی.
‫من که به شوخی دنبالت نمی‌گشتم.
‫خیلی سعی کردم پیدات کنم.
‫اسمت رو عوض کردی؟
‫آره. الان اسمم «نورا»ست.
‫پس بگو چرا پیدات نمی‌کردم.
‫می‌شه همون نایانگ صدات کنم؟
‫معلومه.
‫ولی خیلی وقته که حتی مامانم ‫دیگه نایانگ صدام نمی‌کنه.
‫آها...
‫ظاهرا نیویورک مستقر شدی.
‫آره، اینجا...
‫نویسنده‌ام.
‫نمایش‌نامه‌نویسم.
‫هوم.
‫پس همکار بابات شدی.
‫آره.
‫چه باحال.
‫عه...
‫الو؟
‫صدام رو می‌شنوی؟ پشت خطم.
‫اوهوم.
‫خونه‌ای؟
‫آره. باید کلاس هم برم.
‫مامانم می‌گه مدرسه‌ات خیلی خوبه.
‫بدک نیست.
‫گمونم نمراتت خیلی خوبه.
‫معمولیه دیگه.
‫اون زمان سر نمرات خیلی رقابت داشتیم.
‫یه بار چون نمره‌ات بیشتر نشد ‫داشتی گریه می‌کردی.
‫حالا یه بار بود دیگه!
‫هنوز هم زود گریه‌ات می‌گیره؟
‫نه.
‫جدی؟
‫اون زمان که اشکت دم مشکت بود.
‫تقریبا هر روز گریه می‌کردی.
‫هر موقع گریه‌ام می‌گرفت کنارم می‌موندی.
‫هوم.
‫پس چرا الان گریه‌ات نمی‌گیره؟
‫توی نیویورک نمی‌شه گریه کرد؟
‫هوم...
‫اوایل که مهاجرت کردم،
‫زیاد گریه می‌کردم،
‫ولی بعد متوجه شدم ‫که برای کسی مهم نیست.
‫می‌فهمم.
‫رشته‌ات چیه؟
‫عه... مهندسی.
‫هیچ سررشته‌ای ندارم.
‫حس خوبی داره.
‫چی؟
‫همین که...
‫باهات صحبت می‌کنم.
‫جدی؟
‫من واقعا هم‌صحبت خوبی‌ام.
‫عه، این‌جوریه؟
‫اوهوم.
‫هوم.
‫باید به کلاسم برسم.
‫من هم باید شام بخورم.
‫مگه هنوز وقت شام نشده؟
‫هنوز نه.
‫هوم، الان اونجا ساعت چنده؟
‫هوم... نیمه‌شبه.
‫بعد هنوز شام نخوردی؟!
‫نه.
‫پس برو بخور دیگه.
‫می‌خورم.
‫چیه؟
‫راستش برام منطقی نیست،
‫نمی‌دونم درسته چنین حرفی بزنم یا نه.
‫مگه چی می‌خوای بگی؟
‫دلم برات تنگ شده بود.
‫من هم همین‌طور.
‫- هوم. ‫- واقعا منطقی نیست.
‫اِم، دیگه واقعا باید برم.
‫الانه که کلاسم شروع بشه.
‫باشه. خدانگهدارت باشه.
‫بعدا حرف می‌زنیم.
‫حتما حرف می‌زنیم.
‫- بهت ایمیل می‌زنم. ‫- هوم.
‫- خداحافظ. ‫- خداحافظ.
‫[هه‌سونگ جونگ]
‫[متن ایمیل]
‫سلام.
‫اونجا ساعت هفت صبحه؟
‫مگه نگفتی همیشه بعد ده بیدار می‌شی؟
‫خودت گفتی این ساعت در دسترسی.
‫مگه امروز کلاس نداری؟
‫چرا.
‫زود از خونه رفتم.
‫تمرین امروز چطور بود؟
‫کره‌ایت نم کشیده‌ها.
‫ببین!
‫من فقط با تو و مامانم کره‌ای حرف می‌زنم.
‫گفته بودی کره‌ای‌ها جایزه نوبل نمی‌برن.
‫هنوز آرزوت همونه؟
‫هوم...
‫امروزه،
‫بیشتر دلم جایزه پولیتزر می‌خواد.
‫همون بچه‌ای هستی ‫که دوازده سالگیت بودی.
‫یعنی حریصم؟
‫می‌خوای همه‌کاری بکنی، ‫همه‌چی رو داشته باشی.
‫لابد زود هم کفری می‌شم؟
‫دقیقا.
‫نه، نه، شوخی کردم.
‫یه ماه کامل قراره اونجا ‫نمایشنامه‌ات رو بنویسی؟
‫آره.
‫اقامتگاه موقتی هنرمندانه.
‫دیده می‌شه؟
‫چه خفن.
‫مونتاک کجا می‌شه؟
‫هوم... تقریبا چهار ساعت،
‫به سمت شرق نیویورک می‌شه.
‫«درخشش ابدی ذهنی بی‌آلایش»،
‫فیلمش رو دیدی؟
‫مگه چیکار کردم؟
‫من که عاشقتم.
‫حاضرم هر کاری بکنم که خوشبخت بشی.
‫فقط بهم بگو لازمه چیکار کنم.
‫گذرت به نیویورک نمیفته؟
‫آخه چرا باید بیفته؟
‫مثلا چرا چین می‌ری؟
‫واسه ماندارین یاد گرفتن می‌رم.
‫پس نیویورک هم بیا،
‫که انگلیسی یاد بگیری.
‫من از بچگی می‌خواستم ‫ماندارین یاد بگیرم.
‫خیلی به کارم میاد.
‫بلدی‌ها.
‫همین یه کلمه رو بلدم.
‫الو؟
‫هه‌سونگ؟
‫نایانگ؟
‫صدام رو داری؟
‫هه‌سونگ؟
‫صدام رو داری؟
‫رسیدیم.
‫از این بالا سئول رو می‌بینی؟
‫خیلی قشنگه.
‫کاش الان اونجا بودم.
‫با همدیگه اینجا میایم.
‫دلم برات تنگ شده.
‫الو؟
‫[در حال تماس با هه‌سونگ جونگ]
‫خودت گذرت به سئول نمیفته؟
‫چرا باید بیفته؟
‫تکالیف رو نوشتی؟
‫هنوز ننوشتم.
‫واسه پایان ترم لازم می‌شه.
‫ترم قبل مشروط شدم.
‫- هوم. ‫- به شاگرد اول پیام دادن.
‫از روی مال تو می‌نویسم.
‫دفعه بعد ردیفش می‌کنیم.
‫- من برم. ‫- ها؟
‫خداحافظ.
‫آخر هفته برنامه‌ات چیه؟
‫قراره یه دل سیر بازی کنم.
‫سلام.
‫هنوز نخوابیدی؟
‫نه.
‫حالت خوبه؟
‫معلومه.
‫چی می‌خواستی بهم بگی؟
‫به نظرت کی می‌تونی نیویورک بیای؟
‫حداقل یه سال و نیم دیگه،
‫چون باید برنامه زبانم رو بگیرم و...
‫نمی‌خواد دلیل بیاری.
‫حداقل یک سال طول می‌کشه ‫تا بتونم به سئول بیام.
‫می‌خوام مدتی با هم حرف نزنیم.
‫چرا؟
‫من واسه رسیدن به نیویورک ‫دو بار مهاجرت کردم.
‫می‌خوام اینجا به خواسته‌هام برسم.
‫می‌خوام خودم رو وقف اهدافم کنم،
‫ولی الان به جاش نشستم ‫و منتظر فرصتی‌ام که به سئول برم.
‫پس می‌خوای دیگه صحبت نکنیم؟
‫موقتیه.
‫من دوازده سال گشتم تا دوستم رو پیدا کنم.
‫چشم روی هم بذاری تموم شده.
‫صرفا قراره مدت کمی صحبت نکنیم.
‫به نظرم کار درستیه.
‫این دیگه چه حال و روزیه که دارم؟
‫معذرت می‌خوام.
‫واسه چی معذرت می‌خوای؟
‫مگه دوست‌دختر و دوست‌پسریم؟
‫باشه.
‫خداحافظ.
‫بعدا حرف می‌زنیم.
‫باشه.
‫حرف می‌زنیم.
‫[هه‌سونگ جونگ]
‫[نورا مون، ۲۰۱۲]
‫- خوبی؟ ‫- خیلی پیاده رفتیم.
‫پام یه خرده درد می‌کنه، ‫ولی چیزیم نیست.
‫- این پات درد می‌کنه؟ ‫- خوبم.
‫- سنگ، کاغذ، قیچی بازی کنیم. ‫- نمی‌خواد.
‫هه‌سونگ، دیر کردی.
‫به خاطر جنابعالی جمع شدیم‌ها.
‫وسایلت رو جمع کردی؟
‫تقریبا جمع شده.
‫پروازت چه روزیه؟
‫یکشنبه همین هفته.
‫قراره کل تابستون اونجا باشی؟
‫امشب تا خرخره مشروب می‌خوریم.
‫این دیگه چشه؟
‫باید هم بخوریم!
‫اگه هه‌سونگ می‌گه بخوریم، ‫پس باید بخوریم!
‫یه سوجو دیگه میارین؟
‫[نورا]
‫سلام.
‫سلام! نورا هستم.
‫من آرتورم. خوش‌وقتم.
‫کی اومدین؟
‫صبح رسیدم.
‫- بدترین اتاق بهت رسید. ‫- جدی؟
‫می‌دونم.
‫توی کره‌ای کلمه‌ای داریم.
‫می‌گیم «این‌یان».
‫به معنی «مشیت»،
‫یا «سرنوشت»ئه.
‫ولی به طور دقیق،
‫درمورد رابطه بین آدم‌هاست.
‫به نظرم ریشه‌اش از...
‫بودیسم باشه.
‫همچنین از...
‫تناسخ.
‫«این‌یان» وقتیه،
‫که مثلا دو غریبه به صورت تصادفی ‫توی خیابون از کنار هم رد می‌شن،
‫و لباس‌هاشون موقع برخورد ‫مثل فرچه روی هم کشیده می‌شن.
‫یعنی...
‫توی زندگی قبلی که این دو نفر داشتن،
‫رابطه‌ای بینشون بوده.
‫می‌گن اگه دو نفر ازدواج کنن،
‫علتش اینه که هشت هزار لایه از این‌یان،
‫بینشون وجود داره.
‫یعنی هشت هزار سرگذشت ‫منجر به اون عشق شده.
‫خودت باور می‌کنی؟
‫چی رو باور می‌کنم؟
‫اینکه...
‫من و تو همدیگه رو توی ‫زندگی قبلیمون می‌شناختیم.
‫صرفا چون جفتمون،
‫توی یه شهر،
‫به صورت همزمان،
‫- پشت یه میز نشستیم؟ ‫- اوهوم.
‫آره، مگه در اون صورت اسمش...
‫این‌یان نمی‌شه؟
‫هوم...
‫کره‌ای‌ها موقع اغوا کردن ‫کسی که ازش خوششون میاد،
‫چنین حرفی می‌زنن.
‫[دوازده سال بعد]
‫- سلام. ‫- سلام.
‫مقصدتون کجاست؟
‫نیویورک.
‫علت مسافرتتون چیه؟
‫منزلمون اونجاست.
‫شغلتون چیه؟
‫نویسنده‌ایم.
‫چی هستین؟
‫گفتم نویسنده‌ایم.
‫چند وقت تورنتو بودین؟
‫ده روز.
‫هدف از مسافرتتون چی بود؟
‫به خانواده خانم سر زدیم.
‫با هم نسبتی دارین؟
‫زن و شوهریم.
‫مرسی!
‫«اگه برای دیدن این نمایش بلیتی خریدی،»
‫«تا اینجا رو با تاکسی یا مترو اومدی،»
‫«برای رسیدن به نمایش هزینه‌ای کردی،»
‫«و چند ساعتی که با این ‫خانم‌های مسن می‌گذرونی،»
‫«تا حدی ازت مهاجر می‌شه.»
‫«همچنین...»
‫«برای من هم هزینه‌ای داشت.»
‫«من برای اینجا بودن ‫از اقیانوس آرام گذر کردم.»
‫«بعضی گذر کردن‌ها ‫بهای سنگین‌تری دارن.»
‫«بعضی‌هاشون هم...»
‫«به قیمت کل زندگی آدم تموم می‌شن.»
‫بیشتر روز استراحت می‌کنم،
‫و در نهایت...
‫تقریبا بعد از اینکه شام خوردم،
‫کمی می‌نویسم.
‫اِم، آره. این‌جوری اوقاتم رو سپری می‌کنم.
‫عه، ولی شما هنرجو بودین دیگه؟
‫گشنمه.
‫من هم همین‌طور.
‫دوست داری چی بخوریم؟
‫نمی‌دونم.
‫آخ... چیکار کنم؟
‫- بگم هوس چی کردم؟ ‫- چی؟
‫بال مرغ.
‫پشم‌هام.
‫اوهوم. آره.
‫واقعا نابغه‌ای.
‫آره.
‫پس بال مرغ بخوریم!
‫هوم...
‫فکرت درگیر چیه؟
‫یادته درمورد هه‌سونگ بهت گفتم؟
‫آره.
‫این هفته میاد؟
‫آره.
‫گفتی چرا قراره اینجا بیاد؟
‫گمونم سفر تفریحی باشه.
‫واسه چی می‌خوای ‫به نیویورک سفر کنی؟
‫سفر تفریحیه.
‫استراحت کنم، ‫لذت ببرم و تفریح کنم.
‫واسه دیدن دختره که نمی‌خوای بری؟
‫کی رو می‌گی؟
‫چرا جوری وانمود می‌کنی ‫انگار من خبر ندارم؟
‫عشق اولت رو می‌گم. ‫مگه اونجا زندگی نمی‌کرد؟
‫الان که از دوست‌دخترت جدا شدی ‫می‌خوای بری اون رو ببینی؟
‫مگه دیوانه‌ام؟ دختره ازدواج کرده.
‫جدی؟
‫گمونم هفت سال پیش ازدواج کرده.
‫پس ازدواج کرده.
‫آخ، بیچاره شدی.
‫چطور؟
‫تمام مدت که اونجایی ‫قراره هوا بارونی باشه.
‫نگاه کن. «رعد و برق شدید» هم نوشته.
‫چکمه و کت بارونیت رو یادت نره‌ها.
‫واقعا «رعد و برق شدید» رو نوشته.
‫عه، صندوق رو می‌زنین؟ صندوق.
‫هه‌سونگ!
‫وای. واقعا خودتی.
‫عه، الان چیکار کنم؟
‫چی باید بگم؟
‫واقعا نمی‌دونم.
‫آخرین باری که حرف زدیم ‫همون دوازده سال پیش بود؟
‫خوشحالم امروز هوا خوبه.
‫راست می‌گی.
‫بریم؟
‫آره.
‫[خروجی خیابان بیست سوم ‫و خیابان پنجم برادوی]
‫قبل اینکه ازدواج کنیم،
‫با شوهرم به کره سفر کردیم.
‫می‌دونم.
‫بهت ایمیل زدم، ‫ولی جوابم رو ندادی.
‫می‌خواستم ببینمت.
‫خیلی ناراحت شدم.
‫معذرت می‌خوام.
‫من هم می‌خواستم دوست‌دخترت رو ببینم.
‫الان رابطه‌تون چطوره؟
‫دیگه با هم نیستیم.
‫جدا شدین؟
‫نه.
‫اون‌جوری که نیست.
‫فقط باید یه مدت ‫روی مسائل فکر کنیم.
‫تازه بحث ازدواج رو پیش کشیده بودیم.
‫مگه تو نمی‌خواستی ازدواج کنین؟
‫نمی‌دونم.
‫اگه دوستش داری پس چطور نمی‌دونی؟
‫یه خرده پیچیده است.
‫چی پیچیده است؟
‫شرایطمون جور نیست.
‫منظورت چیه؟
‫من تک‌فرزندم.
‫پسری که تک‌فرزند باشه،
‫باید شغل و درآمد بهتری داشته باشه.
‫من زیادی معمولی‌ام.
‫تو معمولی‌ای؟
‫شغلم که معمولیه، درآمدم معمولیه.
‫همه‌چیم معمولیه.
‫حس می‌کنم بهتره با یکی ‫بهتر از من باشه.
‫اگه آدم شغل پردرآمدی داشته باشه، ‫ازدواج براش سخت می‌شه؟
‫اولش چنین فکری نمی‌کردیم،
‫ولی بعدش این جنبه‌اش رو دیدیم.
‫می‌خوای ازت عکس بگیرم؟
‫آره.
‫خوب افتادی.
‫تو و شوهرت زیاد اینجا قرار می‌ذارین؟
‫هوم.
‫قبل اینکه به ایست‌ویلج نقل مکان کنیم، ‫خونه‌مون نزدیک به هم بود.
‫تمام قرارهامون اینجا بود.
‫دعواهامون هم اینجا بود.
‫- دعواتون هم می‌شه؟ ‫- آره بابا، زندگی مشترک که شوخی‌بردار نیست.
‫سر چی دعوا می‌کنین؟
‫مسائل مختلف دیگه.
‫ازدواج مثل دو بذر گیاهیه ‫که توی یه گلدون کاشته شده.
‫ریشه‌هاشون باید جای خودشون رو پیدا کنن.
‫رابطه شوهرت با خانواده‌ات خوبه؟
‫آره. همیشه باهاشون هواتو بازی می‌کنه.
‫هواتو هم بازی می‌کنه؟
‫معلومه.
‫بازی‌هاش رو بلده؟
‫خوب هم بلده.
‫کره‌ایش هم خوبه؟
‫نه.
‫ولی تا حدی بلده حرف بزنه.
‫جدی؟
‫غذای مورد علاقه‌اش یوک‌گی‌جانگه.
‫یوک‌گی‌جانگ دوست داره؟ ‫خوب سلیقه‌ای داره.
‫واقعا سلیقه‌اش خوبه.
‫تو و دوست‌دخترت هم...
‫دعواتون می‌شه؟
‫ننه.
‫راستش الان که دوست‌دخترم نیست.
‫بالاخره که باید ازدواج کنی.
‫الان نگران من شدی؟
‫ازدواج کردن برای کسایی ‫که مثل تو کمال‌گرا باشن، سخته.
‫حالا اونقدر پیر نیستم ‫که از الان بخوای نگران باشی.
‫هه‌سونگ.
‫هوم؟
‫چرا دنبالم می‌گشتی؟
‫- دوازده سال پیش رو می‌گی؟ ‫- اوهوم.
‫واقعا می‌خوای بگم؟
‫می‌خواستم یه بار دیگه ببینمت.
‫نمی‌دونم چطور بگم.
‫آخه خیلی یهو از پیشمون رفتی،
‫من هم عصبانی بودم.
‫معذرت می‌خوام.
‫واسه چی معذرت می‌خوای؟
‫راست می‌گی. ‫لزومی نداره معذرت بخوام.
‫از زندگیم محو شده بودی، ‫بعد یهو...
‫دوباره پیدات شد.
‫چرا دنبالم گشتی؟
‫نمی‌دونم.
‫صرفا چون...
‫اون زمان که خدمت بودم، ‫خیلی بهت فکر می‌کردم.
‫می‌فهمم.
‫اون زمان بچه بودیم.
‫آره.
‫دوازده سال پیش که صحبت کردیم،
‫اون‌موقع هم بچه بودیم.
‫ولی الان بچه نیستیم.
‫- سلام. ‫- سلام عشقم.
‫خوش گذشت؟
‫راست می‌گفتی.
‫جدی؟
‫آره.
‫واسه دیدن من اومده بود.
‫برام عجیب بود که انقدر بزرگ شده،
‫و کار و زندگی معمولی ‫برای خودش دست و پا کرده.
‫خیلی کره‌ایه.
‫هنوز با والدینش زندگی می‌کنه،
‫که فرهنگ کره‌ای‌ها همینه.
‫نگاهش به تمام مسائل هم...
‫خیلی کره‌ایه.
‫من هم موقعی که کنارشم ‫حس می‌کنم چندان کره‌ای نیستم.
‫ولی از جهاتی،
‫ازش بیشتر کره‌ای هستم.
‫حس عجیبیه.
‫آخه دوست کره‌ای که دارم،
‫ولی اون که کره‌ای و آمریکایی نیست.
‫کره‌ای اصیله.
‫آدم جذابیه؟
‫گمونم باشه.
‫خیلی رفتارهای مردونه داره،
‫که رفتار کره‌ای اصیله.
‫تو هم جذبش شدی؟
‫گمون نکنم.
‫نمی‌دونم، آخه...
‫فکر نکنم.
‫صرفا نگاهم بهش عین بچه‌ایه...
‫که مدت‌ها پیش می‌شناختم.
‫بعد تبدیل به تصویری روی لپ‌تاپم شد.
‫الان هم برام جلوه فیزیکی داره.
‫نسبت بهش اشتیاق زیادی دارم،
‫ولی فکر نکنم جذبش شده باشم،
‫گمونم صرفا خیلی دلتنگش بودم.
‫به نظرم دلتنگ سئولم.
‫دل اون هم برات تنگ شده؟
‫فکر کنم دلتنگ اون بچه‌ننه‌ای،
‫که دوازده سال پیش می‌شناخت.
‫مگه بچه‌ننه بودی؟
‫آره.
‫بیشتر اوقات کنارم می‌موند ‫و نگاهم می‌کرد.
‫کی قراره برگرده؟
‫- پس‌فردا. ‫- اوهوم.
‫عصبانی شدی؟
‫نه.
‫انگار که شدی.
‫اصلا حق ندارم عصبانی بشم.
‫چرا نداشته باشی؟ ‫معلومه که داری.
‫نه، آخه...
‫طرف سیزده ساعت تا اینجا راه اومده.
‫اصلا حق ندارم بهت بگم،
‫که نباید ببینیش یا صحبت کنین.
‫هرچی نباشه عشق دوران کودکیت بوده.
‫تو هم که قرار نیست باهاش فرار کنی.
‫مگه نه؟
‫اصلا شک نکن.
‫قید کل زندگیم رو می‌زنم ‫و باهاش فرار می‌کنم،
‫و به سئول می‌رم.
‫مطمئنی من رو درست شناختی؟
‫حاضر نیستم واسه هیچ‌کسی ‫قید جلسات تمرینم رو بزنم.
‫می‌دونم.
‫می‌شنامت.
‫به چی می‌خندی؟
‫داشتم فکر می‌کردم چقدر داستان جالبیه.
‫- داستان من و هه‌سونگ رو می‌گی؟ ‫- آره.
‫اصلا توان مقابله باهاش رو ندارم.
‫منظورت چیه؟
‫دو تا عاشق از زمان بچگی ‫بیست سال بعد ارتباط می‌گیرن،
‫و متوجه می‌شن که نیمه گم‌شده بودن.
‫ما نیمه گم‌شده نیستیم.
‫می‌دونم.
‫ولی توی این قصه،
‫من عین شوهر آمریکایی شرورم،
‫که سد راه مسیر سرنوشت شدم.
‫خفه شو بابا.
‫از چی این داستان خوشت نیومد؟ ‫داستان خودمون که خسته‌کننده بود.
‫با همدیگه توی اقامتگاه هنرمندان آشنا شدیم.
‫صرفا چون با کسی نبودیم، ‫تصمیم گرفتیم با هم بخوابیم.
‫بعد فهمیدیم جفتمون اهل نیویورکیم،
‫و برای نصف کردن اجاره ‫با همدیگه هم‌خونه شدیم.
‫بعد ازدواج کردیم تا تو بتونی ‫گرین‌کارت آمریکا رو بگیری.
‫واقعا داستانمون رو عاشقانه بیان می‌کنی‌ها.
‫آره، حرف من هم همینه.
‫من اون کسی‌ام که وسط داستان،
‫قیدش رو می‌زنی ‫و با عشق سابقت می‌ری.
‫طرف عشق سابقم نیست.
‫اگه یکی دیگه رو توی اقامتگاه می‌دیدی چی؟
‫یا مثلا نویسنده دیگه‌ای توی نیویورک بود،
‫که تمام کتاب‌هایی که تو خوندی رو خونده بود،
‫تمام فیلم‌هایی که دیدی رو دیده بود،
‫می‌تونست بهت نکات مثبتی ‫توی نمایشنامه‌نویسی گوشزد کنه،
‫و به غر زدن‌هات درمورد ‫جلسات تمرینی گوش بده؟
‫- نگاهت به زندگی درست نیست. ‫- می‌دونم.
‫آره.
‫ولی به نظرت الان ‫کنار اون آدم دراز نکشیده بودی؟
‫زندگی من دست خودمه، ‫و تصمیم گرفتم کنار تو باشم.
‫ولی احساس خوشبختی می‌کنی؟
‫یعنی وقتی که از سئول رفتی،
‫چنین زندگی‌ای رو تصور می‌کردی؟
‫وقتی دوازده سالم بود رو می‌گی؟
‫آره، چنین تصوری از آینده خودت داشتی؟
‫تصور می‌کردی توی آپارتمانی نقلی،
‫که توی محله ایست‌ویلج نیویورکه،
‫کنار یه یهودی که نویسنده کتابه ‫دراز کشیده باشی؟
‫خانواده‌ات چنین آینده‌ای برات می‌خواستن؟
‫جناب آرتور زاتورانسکی، ‫الان سوالت اینه،
‫که آرزوی آینده‌ام از مهاجرت ‫این بود که به چنین آینده‌ای برسم؟
‫- آره دیگه. ‫- عجب.
‫روزگار ما رو به اینجا رسونده.
‫پس قرار بوده اینجا باشیم.
‫باشه.
‫چیه؟
‫وقتی تو رو کنار خودم دارم، ‫حس می‌کنم زندگی بهتری دارم.
‫ولی نمی‌دونم آیا متقابلا ‫چنین حسی رو بهت می‌دم یا نه.
‫می‌دی.
‫من هم یه دختر کره‌ایم، خبر داری؟
‫باشه.
‫سعی کن این مسئله رو از قلم نندازی ‫که من دوستت دارم.
‫از قلم ننداختم.
‫صرفا بعضی وقت‌ها باورش برام سخته.
‫می‌دونستی وقتی خوابی،
‫فقط کره‌ای صحبت می‌کنی؟
‫- جدی؟ ‫- آره.
‫هیچ‌وقت انگلیسی توی خواب حرف نزدی.
‫فقط به کره‌ای خوابی می‌دیدی.
‫نمی‌دونستم.
‫آره.
‫نگفته بودی.
‫بعضی وقت‌ها به نظرم بامزه است.
‫بعضی وقت‌ها هم... ‫نمی‌دونم. گمونم کمی می‌ترسم.
‫از چی می‌ترسی؟
‫از اینکه به زبانی خواب می‌بینی ‫که من بلد نیستم.
‫انگار بخش‌هایی از اعماق وجودت هست،
‫که من نمی‌تونم بفهممش.
‫واسه همین خواستم کره‌ای یاد بگیرم،
‫با اینکه می‌دونم برات اذیت‌کننده است.
‫می‌خوای معنی خواب و رویاهام رو بفهمی؟
‫آره.
‫البته مطمئنم توی خواب ‫دارم الکی من‌من می‌کنم.
‫- سلام. ‫- سلام.
‫دیشب به سلامت رسیدی؟
‫آره.
‫ببخشید دیر کردم.
‫چیزی خوردی؟
‫نه.
‫این رو بخور.
‫واسه منه؟
‫می‌خواستم دیروز ازت بپرسم،
‫الان دلت می‌خواد چه جایزه‌ای ببری؟
‫هوم؟
‫بچه که بودی دلت جایزه نوبل می‌خواست،
‫دوازده سال پیش ‫دلت جایزه پولیتزر می‌خواست،
‫الان دلت می‌خواد چی ببری؟
‫خیلی وقته به این مسائل فکر نکردم.
‫جدی؟
‫پس الان روش فکر کن.
‫حتما جایزه‌ای هست که دلت بخواد.
‫جایزه تونی می‌خوام.
‫هیچ فرقی با بچگیت نکردی.
‫هنوز خل و چلم؟
‫هنوز خل و چلی.
‫یه خرده سمت چپ برو.
‫یک، دو... سه!
‫یکی دیگه بگیرم.
‫چرا از نمای نزدیک می‌گی؟
‫باشه. تو یه خرده عقب باش.
‫پشتش رو به ما کرده.
‫وایستا.
‫چقدر بچه بودی.
‫واسه اینکه گرین کارت بگیرم،
‫یه خرده زودتر از موعد ازدواج کردیم.
‫می‌دونه من قراره بیام؟
‫معلومه.
‫من رو می‌شناسه؟
‫آره بابا!
‫می‌خواد باهات آشنا بشه.
‫بیا تو.
‫اِم...
‫سلام.
‫خوش‌وقتم.
‫عه، سلام. من هم از آشناییتون خوش‎وقتم.
‫خوب کره‌ای بلده‌ها.
‫نه.
‫عه...
‫گرسنه‌این؟
‫پرسیدم گرسه‌این؟
‫- هوم؟ ‫- عه...
‫گرسنه؟
‫آها. آره.
‫چی می‌خورین؟
‫عه...
‫پاستا خوبه؟
‫پاستا؟ آره. پاستا دوست داری؟
‫آره.
‫- باشه. ‫- خیلی‌خب.
‫- پس بریم پاستا بخوریم. ‫- بریم.
‫امروز چیکارها کردین؟
‫عه...
‫مجسمه آزادی رو دیدیم.
‫پس سوار قایق شدین.
‫- آره. ‫- آره.
‫خیلی... قشنگ بود.
‫تا حالا نرفتم.
‫- جان؟ ‫- جدی می‌گی؟
‫آره، هیچ‌وقت اونجا نرفتم.
‫بهتره با شوهرت هم اونجا بری.
‫واقعا تا حالا اونجا نرفتیم؟
‫آره.
‫وقتی بیست و چهار سالم بود،
‫من، اِم...
‫آها. خدمتت رو می‌گی؟
‫آره.
‫خدمت سربازی بود.
‫فهمیدم.
‫می‌دونی توی کره سربازی اجباریه دیگه؟
‫آره، بابات تعریف کرده بود. ‫چطور بود؟
‫خوش گذشت؟
‫می‌پرسه چطور بود؟ ‫خوش گذشت؟
‫نه.
‫عه، ولی شغل و ارتش، ‫فرقی نداره.
‫فرق نداره؟
‫از چه جهت؟
‫عه، چون آدم...
‫رئیس داره.
‫هوم.
‫شما اینجا دستمزد اضافه‌کاری می‌گیرین دیگه؟
‫توی کره هرچقدر اضافه‌کاری کنی،
‫دستمزد اضافه نمی‌گیری.
‫می‌گه توی کره دستمزد اضافه‌کاری نداریم.
‫- جدی؟ ‫- هوم.
‫اول باید کارهای رئیست رو انجام بدی،
‫بعد کارهای خودت رو انجام بدی،
‫بعد بری خونه.
‫دیروقت؟
‫چقدر سخته.
‫واقعا... خیلی سخته.
‫هوم. کار کردن رو می‌گه. ‫کار کردن سخته.
‫از لحاظ جسمی یا روانی؟
‫عه، آره. جفتش.
‫جسمی خیلی سخته.
‫- عه، اِم... ‫- «روانی» بود.
‫از لحاظ روانی، من قوی‌ام.
‫هوم!
‫از لحاظ روانی قوی هستی؟
‫آره، هستم.
‫همون بهتر که مهاجرت کردی.
‫اوهوم. موافقم.
‫موندن توی کره خیلی محدودت می‌کرد.
‫واسه آرزوهات جای کوچیکی بود.
‫خوشحال شدم دیدمت.
‫همچنین.
‫ضمنا مرسی که با شوهرت آشنام کردی.
‫معلومه خیلی دوستت داره.
‫هوم.
‫فکر نمی‌کردم از اینکه از شوهرت خوشم بیاد، ‫انقدر قراره اذیت بشم.
‫جدی؟
‫اوهوم.
‫وقتی ارتباطمون قطع شد،
‫خیلی دلم برات تنگ می‌شد.
‫تو هم دلتنگم می‌شدی؟
‫معلومه.
‫ولی بعد با شوهرت آشنا شدی.
‫تو هم دوست‌دختر پیدا کردی.
‫معذرت می‌خوام.
‫اشکال نداره.
‫وقتی دوباره دیدمت،
‫و اینجا اومدم، افکار عجیبی به سرم زد.
‫چه افکاری؟
‫با خودم می‌گم چی می‌شد اگه ‫دوازده سال پیش به نیویورک می‌اومدم.
‫چی می‌شد اگه از سئول نمی‌رفتی.
‫اگه یهو از سئول نمی‌رفتی،
‫و با همدیگه بزرگ می‌شدیم،
‫آیا همچنان دنبالت می‌گشتم؟
‫با هم قرار عاشقانه می‌ذاشتیم؟ ‫جدا می‌شدیم؟
‫ازدواج می‌کردیم؟
‫بچه‌دار می‌شدیم؟
‫چنین افکاری دارم.
‫ولی مسئله‌ای که یاد گرفتم،
‫اینه که چون چنین شخصیتی داشتی ‫باید حتما می‌رفتی.
‫علت اینکه من هم ازت خوشم می‌اومد ‫همین شخصیتت بود.
‫شخصیتت هم جوریه که همیشه غیبت می‌زنه.
‫نایانگی که می‌شناختی...
‫دیگه وجود نداره.
‫می‌دونم.
‫ولی...
‫اون دختر کوچولو زمانی وجود داشت.
‫درسته کسی که جلوت نشسته نیست،
‫ولی قبلا که وجود داشته.
‫بیست سال پیش،
‫از خودت و اون دختر گذشتم.
‫می‌دونم.
‫حتی با اینکه دوازده سالم بیشتر نبود،
‫عاشق اون دختر بودم.
‫خودت هم خل و چلی‌ها.
‫گمونم توی زندگی‌های قبلیمون ‫با هم ارتباطی داشتیم.
‫در غیر این صورت، ‫چرا دوباره گذرمون به هم افتاد؟
‫ولی توی این زندگی،
‫اون این‌یان رو نداریم،
‫که بخوایم با همدیگه باشیم.
‫چون الان بالأخره...
‫بعد از گذشت بیست سال...
‫با هم توی یه شهر قرار گرفتیم.
‫کنار شوهرت هم نشستیم.
‫تو و آرتور توی این زندگی ‫با همدیگه این‌یان رو دارین.
‫شما دو نفر هشت هزار لایه ‫این‌یان با هم دارین.
‫چون برای آرتور،
‫تو کی هستی که غیبش نمی‌زنه.
‫داره درمورد تو حرف می‌زنه.
‫به نظرت توی زندگی‌های قبلیمون ‫با هم چه نسبتی داشتیم؟
‫نمی‌دونم.
‫مثلا... عشق ممنوعی با هم داشتیم؟
‫مثلا تو ملکه بودی و من نوکر پادشاه بودم؟
‫شاید به دلایل سیاسی مجبور شدیم،
‫تا با هم ازدواج کنیم،
‫خیلی هم زندگی تلخی داشتیم.
‫مدام به همدیگه خیانت می‌کردیم.
‫به هم حرف‌های ناجور می‌زدیم.
‫یا شاید توی قطار با همدیگه هم‌مسیر بودیم.
‫چرا؟
‫چون شماره صندلی‌هامون ‫کنار هم افتاده بود.
‫شاید...
‫دو تا پرنده بودیم...
‫که اتفاقی روی یه شاخه نشستیم.
‫ببخشید که خصوصی حرف زدیم.
‫عه، دیگه ادامه نمی‌دیم.
‫اشکال نداره.
‫آخه مدت زیادی همدیگه رو ندیده بودین.
‫فکرش هم نمی‌کردم یه روز ‫پام به این شرایط باز بشه.
‫هوم؟
‫اینکه اینجا پیش تو بشینم.
‫می‌دونی این‌یان چیه؟
‫آره. اولین بار که نورا رو دیدم ‫درموردش بهم گفت.
‫خودم و خودت.
‫آره، ما هم این‌یان هستیم.
‫درسته؟
‫خوشحالم که اومدی.
‫کار درست همین بود.
‫هوم. من تا دم اوبر باهاش می‌رم.
‫باشه.
‫عه، از آشناییتون خوشحال شدم.
‫من هم خوشحال شدم.
‫عه، حتما به کره سر بزنین.
‫حتما.
‫الان برمی‌گردم.
‫باشه.
‫الان می‌رسه؟
‫هوم.
‫دو دقیقه دیگه می‌رسه.
‫راستی!
‫نایانگ.
‫هوم؟
‫نکنه همین زندگی، ‫زندگی قبلی ما باشه،
‫و الان توی زندگی بعدیمون،
‫با همدیگه نسبتی داریم؟
‫به نظرت توی اون زندگی ‫چه نسبتی داریم؟
‫هیچ نظری ندارم.
‫من هم همین‌طور.
‫بعدا می‌بینمت.
..:: کانال تلگرام و اینستاگرام بلبل جان ::.. .:: Telegram: @bollbolljan ::. .:: Instagram: @bollbolljan_Com ::.
بلبل جان مرجع دانلود فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده ‏.:: www.bolboljan.net ::.