..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫سردمه.
‫گرسنه‌ـمم هست.
‫دلم میخواد یه جای خوب غذا بخورم.
‫اون چیه؟
‫یارو غذای خونگی میفروشه.
‫فقط به خاطر اِشکمت اومدی اینجا؟
‫چه اشکالی داره؟
‫یکی.
‫هر چی مونده رو میخوام.
‫نترکی یه وقت؟
‫تازه کمم هست.
‫اینم از پول آقا.
‫دیگه بیا بریم خونه.
‫می‌خواید یه دوری تو شهر بزنید؟
‫بیاید، ماشین حی و حاضره.
‫پرچمارو جمع کنید.
‫اینجا پیاده میشم.
‫تشکری فراوان.
‫میتسو، ازش بخواه برسونت خونه.
‫منم میخوام بیام.
‫من یه کارایی دارم.
‫قرار داری؟
‫شاید. فعلاً.
‫وایسا.
‫الان چی کار کنم؟
‫تا حالا با یه پسر تنهایی دور دور نکردی؟
‫اینجوریام نیست...
‫دعوت شاممو قبول میکنی؟
‫آخه...
‫خیلی گشنمه. قبول کن دیگه.
‫فقط یه شامه. باشه؟
‫چه دلی از عزا درآوردم.
‫همیشه اونجا غذا میفروشی؟
‫کاسبی خوبی به نظر میاد.
‫فقط یه شغل پاره وقته. ‫آخه پولی توش نیست.
‫شغل ثابت دوست نداری؟
‫دنبال استخدام تو یه شرکت ‫گردن کلفت می‌گردم.
‫شک ندارم پیداش میکنی.
‫چرا اینو میگی؟
‫چرا؟
‫نمی‌دونم...
‫حسم اینو بهم میگه.
‫خوشم اومد.
‫اسمت چیه؟
‫میتسو موریتا. تو چی؟
‫تسوتومو یوشیوکا.
‫چه اسم خوبی. ‫مثل اسم ستاره‌های سینما میمونه.
‫خوره فیلمی؟
‫هر هفته میرم سینما.
‫امروز رو با من میای؟
‫آخه...
‫چرا نه؟
‫تنهایی فیلم دیدن بهم نمیچسبه.
‫خوشت اومد؟
‫فیلم خوبی بود.
‫تشنمه. بریم یه نوشیدنی بخوریم.
‫بار اولته این جور جاها میای؟
‫آدمای اهل اوکیناوا ‫همش اینجا آویزونن.
‫تو هم زیاد میای اینجا؟
‫هر روز خدا.
‫هر روز؟
‫آخه یکی از گارسونای اینجام.
‫آره؟
‫زندگی خرج داره.
‫چیکار میکنی؟
‫تو پول سینما رو دادی. ‫پس منم باید دُنگ خودمو بدم.
‫بزار تو جیبت.
‫یعنی بعداً پشیمون نمیشی؟
‫تو فقط اون کیف رو بزار تو جیبت.
‫باید به یوشیکو زنگ بزنم. ‫تلفن اینجا کجاست؟
‫اون پشت.
‫دختر با نمکیه.
‫نیمه گمشده همید.
‫می‌خوای مال خودت کنیش؟
‫پس یه مشروب تُپُل براش بخر.
‫اینجوری کارا خودش ردیف میشه.
‫پس یه کوکتل مخصوص بیار. ‫(نوعی شراب)
‫اِی به روی چشم.
‫به سلامتی.
‫جای باحالیه.
‫اگه یوشیکو اینجا بود ‫دهنش از تعجب باز میموند.
‫یه دور دیگه برامون بیار.
‫بله قربان.
‫تا حالا یه کوکتل اینجوری نخوردم.
‫پس لذتشو ببر.
‫مترو از اینطرفه؟
‫نه. بیا یه جای دیگه هم پِلاس بشیم.
‫باید برم خونه.
‫ولی هنوز اول شبه.
‫بفرما تو.
‫اینجوری نکن.
‫ازت خوشم اومده. بیا بریم.
‫می‌ترسم.
‫خیلی خاطرتو میخوام.
‫نه.
‫تو منو نمی‌خوای؟
‫میخوام. - ‫پس ثابتش کن. -
‫پس بیا.
‫بزار برم خونه.
‫خونه؟
‫باشه. ‫راه باز، جاده دراز.
‫عصبانی؟
‫نه خوشحالم.
‫باز منو می‌بینی؟
‫صد سال.
‫دیگه نمیخوام ریختتو ببینم.
‫چت شده؟
‫درد میکنه.
‫خیلی وقت پیش ‫فلج اطفال گرفته بودم.
‫آی.
‫شونه‌ـم پیچ خورده.
‫پام هم تعریفی نداره.
‫برای همینم دخترا ازم خوششون نمیاد و ‫همش تنهام.
‫واقعاً؟
‫زمباسه.
‫دل سوزیت باشه برای خودت.
‫زیاد تو اون جور هتل‌ها میری؟
‫معلومه که نه.
‫فکر کردم ازم خوشت اومده.
‫پس میخواستم برای اولین بار ‫یه امتحانیش کنم.
‫آره؟
‫پس...
‫بزن بریم اونجا.
‫واقعاً مشکلی باهاش نداری؟
‫دوست دارم.
‫بار اولته؟
‫هنوزم احساس تنهایی میکنی؟
‫دیگه بریم.
‫محبت خودتون رو به ارتش نشون بدید.
‫عیسی پشت و پناهت باشه.
‫میشه یکی دیگه هم بگیرم؟
‫مرسی.
‫نگاه.
‫این یکی برای تویه.
‫نمیخوام بابا.
‫یک به دو نکن.
‫اگه داشته باشیش ‫اتفاقای خوبی برات میفته.
‫من با مترو میرم خونه.
‫پس بدرود.
‫کِی بازم می‌بینمت؟
‫بهت زنگ میزنم.
‫فقط یادت نره‌ـها.
‫نخ ریسی شویی.
‫از یوشیوکا چه خبر؟
‫ده روزی شده خبری ازش نیست.
‫هر بار بهش زنگ میزنم، میگن بیرونه.
‫عجیبه.
‫آدرسشو که داری ‫پس برو ببینش.
‫سه کیلو و نهصد گرم.
‫یالا. سلام عرض شد.
‫چی میخوای؟
‫اومدم یوشیوکا رو ببینم.
‫یکی از دوستاشی؟
‫آره. اینجاست؟
‫تا یه شغل گیرش اومد
‫پا شد رفت.
‫یه یادداشت هم نزاشت.
‫معذرت میخوام.
‫حالا کجا رفته؟
‫اگه فهمیدی به ما هم بگو.
‫بچه‌های این دوره زمونه ‫حیا را خوردن، آبرو را قی کرن.
‫پوزش.
‫شک نکنید چهار چشمی بررسیش میکنیم.
‫بازم بریزم؟
‫ماشینتون رسید.
‫خداحافظ.
‫بودید حالا؟
‫لطفاً بازم بهمون سر بزنید.
‫ماشین کجاست؟
‫ممنون ازتون.
‫خیلی متشکرم. ‫بازم بیاید.
‫به امید دیدار.
‫یوشیوکا.
‫میخوام باهات حرف بزنم.
‫شما؟
‫یوشیکو.
‫دوست میتسو.
‫بیا اینجا میتسو.
‫چی شده؟
‫یارو بیرونه.
‫خیلی وقته ندیدمت.
‫دلواپست بودم.
‫تا بوق شب باید کار کنم.
‫ولی تازه اول راهم. ‫پس حق غر زدن ندارم.
‫حتماً برات سخته.
‫منم نگرانت بودم.
‫ببخشید؟
‫یه نفر تو شرکتتون نیست ‫تلفنای منو برداره؟
‫شرکتمون ورشکست شد.
‫پس یه شغل دیگه اینجا پیدا کردم.
‫نمیری خونه‌ـتون؟
‫بهتره نرم...
‫چرا؟
‫بابام دوباره ازدواج کرده.
‫زنش هم سه تا بچه داره.
‫منم نمیخوام سنگینی بارشون رو بیشتر کنم.
‫پس اومدم توکیو.
‫بچه اوکیناوا هستی؟
‫خیلی وقته تنهایی زندگی میکنی؟
‫از کجا فهمیدی؟
‫تو همون آشنایی اول فهمیدم که
‫به نظر خیلی تنها میای.
‫چون هیچ کی نمی‌خوادم.
‫نمی‌خوادت؟
‫همه مثل تو مهربون نیستن.
‫بابا و مامان داری؟
‫بعد مرگ بابام...
‫مامانم منو ول کرد پیش پدر و مادرش.
‫وقتی بچه بودم
‫دوباره ازدواج کرد و گذاشت رفت.
‫چه غم انگیز.
‫برای همین اومدی توکیو؟
‫نه.
‫اول رفتم کوبه.
‫بعد اوساکا...
‫ول می‌چرخیدم.
‫زندگی سختی داشتی.
‫فراموشش کن.
‫الان بیا اینجا.
‫شونه‌ـت هنوز درد میکنه؟
‫گاهی وقتا.
‫طفلکی.
‫پات خوب شده؟
‫بد نیست.
‫خیلی خوشحالم.
‫ولی چشم به راه بودنت سخت بود.
‫خیلی خوشحالم با هم آشنا شدیم.
‫تو یه تخته‌ـت کمه.
‫اصلاً برام مهم نیست.
‫فقط بغلم کن.
‫محکم تر بغلم کن.
‫بگو از پیشم نمیری.
‫از پیشم نرو.
‫بیا ببین.
‫بیا دیگه.
‫چیه؟
‫ببین.
‫تو زمستون ‫یه گل رز شکوفه زده.
‫چه قشنگه.
‫این چیه؟
‫هیچی. یه ماهی هست رو دستمه.
‫پیش دکتر رفتی؟
‫نه. آخه اصلاً دردی نداره.
‫بابا بده دکتر ببینش.
‫کِی می‌تونم باز ببینمت؟
‫یکشنبه خوبه؟
‫میای خونه‌ـم؟
‫میتونم؟
‫زمانای قدیم، آدمای زیادی این بیماری رو می‌گرفتن.
‫ولی این روزا تک و توک پیدا میشه.
‫نصفشونم از اوکیناوا میان.
‫دیگه از این موردها کم پیش میاد.
‫خوب نگاه کنید.
‫این یه اِریتم حلقوی هستش.
‫با لکه سفید وسطش.
‫که به مرحله لَک و پیسی رسیده.
‫حلقه قرمز تیره تو اطرافشم
‫به خاطر ازدحام پیسی هستش
‫بیا یه نگاه خوب بنداز.
‫درمون بشو هستش؟
‫تا آزمایش نکنیم ‫نمیشه حرفی زد.
‫معذرت میخوام.
‫شرمنده منتظر موندید.
‫نتایج آزمایش‌های هفته قبل ‫به دستمون رسید.
‫واکنشی هم توش بود؟
‫حتی یه ذره.
‫چی؟
‫عجیبه.
‫آزمایشایی که گفته بودم رو انجام دادی؟
‫البته گاهی وقتا واکنشی وجود نداره.
‫این مریضو میسپارم بهت.
‫حواسم بهش هست.
‫یابه، کیفشون.
‫شرمنده منتظر موندید.
‫باید آزمایش‌های بیشتری انجام بدیم.
‫لطفاً برید اینجا و ‫آزمایش‌ها رو انجام بدید.
‫بهشون زنگ میزنم که بفهمن دارید میاید.
‫دکتر.
‫قراره بستری بشم؟
‫آره، به صلاحتونه.
‫دکتر، یه مریض دارید.
‫یه دقیقه وایسا.
‫قضیه جدیه؟
‫فقط به خاطر جنبه احتیاطیشه.
‫مریضیم چیه؟
‫هنوز نمی‌تونیم بگیم.
‫به هر حال ‫آب دستتونه بزارید زمین و برید اینجا.
‫در پناه خدا.
‫امروز چه قدر سرم شلوغه.
‫شرمنده بابت مزاحمت.
‫چت شده تو؟
‫معذرت میخوام.
‫چون زورت میاد جواب تلفناتو رو بدی
‫رفتم باری که کار میکنی.
‫ولی یه روز مرخصی گرفته بودی.
‫چی شده؟
‫دیگه ازم سیر شدی؟
‫پس حدسم درست بود.
‫راست میگم، آره؟
‫نه.
‫من عاشقتم. - ‫پس این کارات چیه؟ -
‫آخه...
‫مریضم.
‫مریضی؟
‫گفتن برای آزمایش برم این بیمارستان.
‫مریضیت چیه؟
‫بهم نمیگن.
‫آسایشگاه شیناین.
‫با قطار یه ساعت طول میکشه برسم اونجا.
‫این که خیلی دوره.
‫بابا مگه مریضیت چیه؟
‫زبونم لال ایدز که نداری؟
‫با چه جور چَپَل چلاقایی خوابیدی؟
‫چی میبافی برای خودت؟
‫یعنی از وقتی داری تو بار کار میکنی رو میگم.
‫با هیچ کی نخوابیدم.
‫دروغگو.
‫پس این زخم از کجا اومده؟
‫من فقط با تو خوابیدم و بس.
‫آره. تو خوبی.
‫راستشو میگم. باور کن. فقط تو بودی.
‫باشه پس.
‫معذرت میخوام...
‫که برات گرفتاری درست کردم.
‫همش تقصیر منه.
‫کاشکی مریض نمیشدم...
‫تقصیر تو نیست.
‫من...
‫که آزارم به مورچه هم نرسیده.
‫پس چرا این بلا سرم اومده؟
‫خودتو درگیرش نکن.
‫برو خونه و استراحت کن.
‫شرمنده به این دلیل اومدی بیرون.
‫تو خودت نرو.
‫بابا چیزیت نیست.
‫با داروها حالت خوب میشه.
‫مراقب خودت باش.
‫تو هم همینطور.
‫خداحافظ.
‫ورودی آسایشگاه شیناین.
‫دیگه بریم.
‫با اجازه.
‫خانم موریتا.
‫من خواهر یاماگاتا هستم.
‫شرمنده منتظر موندید.
‫از این طرف.
‫اصلاً نمیخواد نگران باشید.
‫ایشون سر پرستار اینامورا هستن.
‫باعث افتخاره.
‫این از طرف دکتر بیمارستان هستش.
‫متشکر.
‫راحت باشید.
‫لطفاً تا داغه میل کنید.
‫ما اینجا مثل یه خونواده‌ایم.
‫هوای همو داریم.
‫این موسیقی یه جور راهنما برای افراد نابینا هستش.
‫اینم از اتاقتون.
‫هم اتاقیتون خانم کانو هستش.
‫در مورد برنامه‌های روز مره اینجا ‫از اون بپرسید.
‫فعلاً.
‫تو باید خانم موریتا باشی.
‫من تاکو کانو هستم.
‫از ملاقاتتون خوشبختم.
‫اگه مشکلی داشتی ‫فقط بهم بگو.
‫بفرما چایی.
‫حالت بهتره؟
‫چه آسمون صافی.
‫منم مثل تو بودم.
‫می‌ترسیدم کسی رو ببینم.
‫اون زمان که هنوز خوب بودم
‫فکر و ذهنم همین بود.
‫تو هم الان وضعت اینه؟
‫میخواستم پیانو زن بشم.
‫اون زمان کُلی براش خون و دل خوردم...
‫کُل روز عینهو سیریش می‌چسبیدم یه پیانو.
‫همون موقع بود که اولین نشونه‌ها اومد سر وقتم.
‫داشتم لباس خوابمو تنم می‌کردم که
‫یه جای قرمز رو بازوم دیدم.
‫بعدش مادرم بردم بیمارستان.
‫و همه رویاهام
‫به باد رفت.
‫برای چی؟
‫دکتر، مادرمو کشوند یه گوشه
‫و با هم حرف میزدن.
‫وقتی مادرم برگشت پیشم ‫رنگش مثل گچ سفید شده بود.
‫بعدشم اومدم اینجا.
‫مال خیلی وقت پیش بود.
‫مادرم الان مُرده.
‫خوب شدم.
‫ولی انگشتام فلج شدن.
‫ولی...
‫دردی که داشتم
‫جسمی نبود.
‫چون میدونستم که
‫از این به بعد دیگه هیچ کَس
‫منو دوست نداره.
‫عاشق کسی بودید؟
‫نامزد داشتم.
‫ولی هیچ کی...
‫حاضر نمیشه با زنی که ‫چنین مرضی داره ازدواج کنه.
‫نمیتونم به خاطر مریضیم
‫کسی رو مقصر بدونم یا ازش بدم بیاد.
‫ولی شک نکن تو خوب میشی و ‫سالم از اینجا میری بیرون.
‫چه خبر شده؟
‫بچه‌های گروه سرود از شهر اومدن. ‫بریم ببینیمشون.
‫بزار تو رو به همه معرفی کنم.
‫ایشون میتسو موریتا هستن.
‫امروز از اتاقش اومد بیرون.
‫مبارکه.
‫لابد داشتی تو این مدت ‫تو اتاقت زار زار گریه می‌کردی.
‫آره، راست میگه.
‫خودت که یه ماه آبغوره گرفته بودی.
‫میتسو به گرد پاتم نمیرسه.
‫هی میتسو، خوشحال باش.
‫واقعاً تبریک میگیم.
‫الان توپ توپی.
‫خوب میشی.
‫بیاید بریم چند تا آزمایش بکنیم.
‫تاکو...تو هم باهام بیا.
‫پچه‌ـمون چه نُنُر شده.
‫دیشب هوا سرد بود.
‫الان بهمون خو گرفتی؟
‫بزار یه نگاهی به زخمت بندازم.
‫تو این چند سال اخیر ‫مریضی داشتی؟
‫مریضی جدی نداشتم.
‫فقط یه ماه پیش سرما خوردم.
‫دختر خیلی قوی هستی.
‫یه چند تا دارو خوردم و حالم خوب شد.
‫قبلاً در مورد بیماریت در جریان گذاشتنم.
‫اصلاً خودتو نگران نکن.
‫مریضیم چیه؟
‫بهت نگفتن؟
‫نه.
‫که اینطور...
‫گفتن جذامه.
‫تو زمانای قدیم ‫غیر قابل درمان بود.
‫ولی الان می‌تونیم
‫خیلی سریع درمونش کنیم.
‫پس نگران نباش.
‫با این حساب چرا فرستادیدش آسایشگاه؟
‫چون
‫متخصصای جذام تو ژاپن انگشت شماره.
‫ولی پزشک اینجا هم یکی از متخصصاست.
‫پس چرا اینجا درمونش نمی‌کنید؟
‫آسایشگاه جای راحت‌تریه.
‫پس فکر کردم به صلاحشه که
‫برای درمون شدن
‫تو یه محیط بهتر باشه.
‫منظورتون از محیط بهتر چیه؟
‫خب، نگاه...
‫بگید منظورتون چی بود؟
‫دکتر.
‫این خدمت شما.
‫یه دقیقه منتظر بمونید.
‫انگاری از این مریضی
‫هیچی نمی‌دونی.
‫برو از بابا و مامانت در موردش بپرس.
‫داروهاتو مرتب میخوری؟
‫بغلم کن.
‫محکم‌تر بغلم کن.
‫بگو هیچ وقت از پیشم نمیری.
‫از پیشم نرو.
‫انگاری تو خودتی.
‫به خاطر اونه؟
‫آره، مریضه.
‫مریضیش چیه؟
‫جذام.
‫آقای کامیجو.
‫امروز کِیفت کوکه؟
‫یه هشتاد سالی میشه اینجاست.
‫رییس هممونه.
‫وقتی یه بچه بود آوردنش اینجا.
‫با قطار ساعت پنج میره؟
‫نه، سوار قطار باری ساعت هفت میشه.
‫قطار باری؟
‫شرمندم، ولی تنها راهش همینه.
‫بیا بریم.
‫ماسائو.
‫پیس و نکبت.
‫بمیر.
‫واگن جذامی‌ها.
‫مرسی.
‫بیشتر از ده هزار نفر این مرض رو ‫گرفته بودن.
‫و قانون هم مجبورشون کرد که ‫از جامعه جدا بشن.
‫بعضیا مخالفت کردن و فرار کردن.
‫برای همینم
‫شرایط بهشون سخت شد.
‫خیلی‌هاشون مُردن.
‫الان حدود 600 تا جذامی داریم
‫که تو اوکیناوا و جزایر دریای اینلند زندگی میکنن
‫ژاپن هم پونزده‌تا آسایشگاه داره.
‫و از اونجایی که یه باری ‫روی دوش خونوادشون میشن...
‫مجبورشون میکنن بیان این جور جاها...
‫و اسمشون رو هم عوض کنن.
‫تو هم همین وضعو داشتی...
‫با این که بعد خوب شدنمون ‫دوست داریم بریم خونه...
‫ولی به خاطر هزار و یک دلیل...
‫کسی نیست که بخوادمون...
‫پس میگیم اینجا بمونیم بهتره.
‫چه وحشتناک.
‫ولی خوبیش اینه که
‫همه اینجا درد همه می‌فهمیم...
‫پس اینجا می‌مونیم و...
‫تو درد هم شریک میشیم.
‫خودت دیدی که وقتی اومدی بیرون
‫چقدر خوشحال شده بودن.
‫خیلی دوست دارن
‫عضو خونوادشون بشی.
‫این جور اتفاقا هیچ وقت تو دنیای بیرون نمیفته.
‫اینجا می‌تونی
‫یه نوع دیگه‌ای از خوشبختی رو
‫پیدا کنی.
‫اینجا قبرستون آدمایی که اینجا می‌میرن.
‫اونم بدون خویشاوندی.
‫خاکستر آدمایی اینجاست که ‫کسی ادعایی برای داشتنش نداره.
‫بعضیا حتی اگه بخوان هم ‫نمی‌تونن برن خونه‌ـشون.
‫تا وقتی تبدیل به خاکستر بشن.
‫این جور سنت‌ها بین بیمارای اینجا مرسومه.
‫اونا آدمای خیلی خوبین. ‫پس چرا باید اینقدر عذاب بکشن؟
‫چرا با این که آسه اومدن و رفتن
‫باید متحمل چنین دردی بشن؟
‫خیلی وقت پیش تو شهرم
‫آدمای زیادی این مرض رو گرفتن.
‫تو اوکیناوا دو برابر بیشتر از ‫بقیه ژاپن بود.
‫ملت به خاطر ترسی که از سرایتش داشتن
‫جذامی‌ها رو طرد کردن.
‫حتی یکی از همکلاسی‌هامم این مرض رو گرفت.
‫معلممون مقابل همه کلاس بلندش کرد
‫و بهش گفت دیگه مدرسه نیاد.
‫فرستادنش یه آسایشگاه.
‫ولی خیلی طول نکشید که
‫غیبش زد.
‫الان آدمای زیادی هستن که ‫درمون شدن و تو جامعه کار میکنن.
‫ولی هنوزم
‫یه دید بدی نسبت بهشون هست.
‫پس خیلی‌هاشون از دیارشون میرن
‫و میرن شهرهای دیگه.
‫داشتم فکر می‌کردم برم دیدنش.
‫بهتره یه مدت تنهاش بزاری.
‫الان براش دردناکه که تو رو ببینه.
‫وقتی حالش خوب بشه ‫قطعاً خودش اول میاد سراغت.
‫اینجوری خوبه؟
‫آره. حالا از نخ کِرِمی استفاده کن.
‫بلند شو بریم.
‫بازم آزمایش در کاره؟
‫نه.
‫فقط سریع بیا.
‫بشینید.
‫نتایج آزمایشات به دستمون رسید.
‫انتظار این خبرو نداشتیم.
‫شما جذام ندارید.
‫برای اطمینان سه بار آزمایش کردیم.
‫هر بارم منفی بود.
‫شرمنده این همه دردسر براتون درست کردیم.
‫من به خاطر این تشخیص اشتباه ‫پوزش میخوام.
‫یوشیوکا.
‫مبارکه. خیلی برات خوشحالم.
‫عمیقاً معذرت میخوام.
‫برای چی؟
‫آخه عذاب وجدان گرفتم.
‫این حرفا چیه. ‫لباساتو بپوش و بدو برو.
‫میتسو.
‫چیه؟
‫میخوام اینو بدم بهت.
‫برای منه؟
‫ولی چرا؟
‫موقع اولین علایمم ‫مادرم دادش بهم.
‫مال مادر بزرگم بود.
‫دیگه لازمش ندارم.
‫انگشتام فلجن.
‫و دختری هم ندارم تا بدم بهش.
‫پس اگه ممکنه قبولش کن.
‫حتماً.
‫مثل یه گنج ارزشمند نگهش میدارم.
‫میخوام دستت کنیش.
‫دیگه میخوای بری؟
‫ممنون که هوامو داشتید.
‫بری دیگه برنگردی.
‫خداحافظ.
‫من آدم خوبی نیستم.
‫تویی که میتسو.
‫از قطارت جا موندی؟
‫چی شده؟
‫معذرت میخوام. - ‫قضیه چیه؟ -
‫برگشتم.
‫چرا؟
‫برای این که...
‫چون مریض نیستی ‫دیگه نباید اینجا بمونی.
‫ولی تو هم اینجایی و مریضم نیستی.
‫من یه راهبه‌ـم. کارم اینه ‫با تمام وجودم...
‫مراقب مریضا باشم.
‫پس منم میخوام مراقبشون باشم.
‫میشه اینجا کار کنم؟
‫احمق بازی درنیار.
‫الان جو گرفتت.
‫نباید این حرفا رو بزنی.
‫معذرت میخوام.
‫اگه نمیشه، میرم.
‫شدنش که میشه.
‫عجب دختر شیطونیه.
‫باشه پس. شبو اینجا بمون ‫و دربارش فکر کن.
‫بعد میفهمی که
‫فقط یه جوگیری بوده.
‫فردا برمی‌گردی توکیو ‫فهمیدی؟
‫تاکو کجاست؟
‫کجایه؟
‫بعد رفتنت، ‫یه سر رفت جنگل.
‫من برگشتم.
‫همه گوش کنید. من برگشتم.
‫میخوام بمونم.
‫چِش شده؟
‫این که میتسویه.
‫من برگشتم.
‫میتسو.
‫شیلنگ تخته بنداز. ‫چون من برگشتم.
‫تاکو.
‫چی شده؟ چرا برگشتی؟
‫برو خونه. تو که مریض نیستی.
‫ایشالا خدا شفات بده و برای سلامتیت دعا میکنم.
‫متاستفم که اینقدر دیر پاسخ ‫کارت پستالی که
‫در سال جدید برای خانم موریتا ‫فرستادید رو میدهم.
‫ظاهراً نوشته شما نشون میده که...
‫که از اتفاقی که براش افتاده خبر ندارید.
‫تو آزمایشات بیشتر معلوم شد که...
‫میتسو جذام نداشته.
‫تشخیص اشتباه داده بودن.
‫که خیلی تک و توک اتفاق میفته.
‫به خاطر این اشتباه
‫درد بزرگی رو پشت سر گذاشت.
‫ولی تصمیم گرفت اینجا بمونه.
‫مصمم بود که اینجا بمونه و کار کنه.
‫تو گذشته، آدمایی با این مریضی
‫توسط قانون طرد میشدن.
‫اما بهار قبل و بعد از نود سال
‫این قانون افتضاح برداشته شد.
‫ولی برای خیلی از مریضا
‫غیر ممکنه که بتونن روابط‌ـشون رو با خانواده
‫و دوستا از نو بچینن.
‫پس بیشترشون
‫هنوزم که هنوزه از طرف جامعه طرد شده هستن.
‫و با این که آزاد شدن
‫ولی نمی‌تونن تنهایی وارد دنیای بیرون بشن.
‫بیشترشون فاقد قدرت جسمی
‫و ذهنی هستن.
‫برای همینم میتسو
‫اونا رو به گردش‌های متنوعی میبره.
‫آقای کامیجو با 92 سال سن ‫میخواست قبل مرگش
‫یه بار دیگه دریا رو ببینه.
‫ولی انگاری میتسو مشکلات عمیقی داشت
‫و نمیتونست دربارش با کسی حرف بزنه.
‫بعد از ظهر 20 دسامبر
‫مجبورش کردیم برای یه کاری ‫بره شهر.
‫و برامون تخم مرغامون رو بفروشه.
‫قرار بود پولش خرجه
‫جشن کریسمسمون بشه.
‫بپا مفت نفروشیشون به ملت.
‫حواستم باشه تخم مرغا رو نشکونی.
‫خیالت تخت.
‫برو که بریم.
‫پلیس ساعت پنج و نیم بهمون زنگ زد.
‫میتسو با یه ماشین تصادف کرده بود.
‫موقعی که داشت با دقت ‫تخم مرغا رو از خیابون رد میکرد
‫یه کامیون با سرعت زیاد بهش زده بود.
‫اگه چیزی دستش نبود
‫میتونست جا خالی بده.
‫ولی...
‫چون تو هر دو تا دستاش پُر تخم مرغ بود
‫کامیون بهش خورد.
‫تخم مرغا، تخم مرغا.
‫دو دقیقه قبل این که بیهوش بشه
‫فقط در مورد تخم مرغا حرف میزد.
‫و طی این مدتی که
‫بیهوش بود
‫فقط یه بار چشماشو باز کرد
‫و یه حرفی زد.
‫به خاطر چیزی که
‫اون گفت
‫دارم این نامه رو مینویسم.
‫خداحافظ
‫یوشیوکا.
‫اگه خدا ازم می‌پرسید
‫کی رو بیشتر از همه دوست دارم
‫بی بُرو برگرد میگم
‫آدمی مثل میتسو.
‫میتسو.
..:: کانال تلگرام و اینستاگرام بلبل جان ::.. .:: Telegram: @bollbolljan ::. .:: Instagram: @bollbolljan_Com ::.