..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫فرشتگانِ گیتی
..:: کانال تلگرام و اینستاگرام بلبل جان ::.. .:: Telegram: @bollbolljan ::. .:: Instagram: @bollbolljan_Com ::.
بلبل جان
‫وقتی که مامانم من رو باردار بود، ‫خوابِ چهار رأس اسب رو می‌بینه.
‫پال، برام قصّه می‌گی؟
‫الان نه سوانا بعداً برات می‌گم.
‫می‌خوای دربارۀ «اِگیلِ» که به نروژ حمله کرد ‫(اِگیل اِسکالاگریمسون یکی از معروفترین ‫جنگجویان و شاعرانِ وایکینگ‌ها بود.)
‫هر چی غذا و نوشیدنی بود خورد ‫و آخر سر بالا آورد تو صورتِ کشاورزها، قصّه بگم؟
‫آی، چه حال به هم‌زن...
‫همه چی رو باید در مورد ‫اِگیل اِسکالاگریمسون بدونی.
‫سه ساله بود که شروع کرد به مشروب خوردن. ‫شِش ساله بود که اولین شعرش رو سرود.
‫و در هشت سالگی یه نفر رو کُشت ‫چون تو فوتبال به‌ش باخته بود!
‫روزی روزگاری دو تا برادر بودن.
‫اسم یکی‌شون خاک و اون یکی هم کِرم بود. ‫مردم به اونا کِرم خاکی می‌گفتن!
‫- خُب که چی؟ ‫- یکی دیگه بگو.
‫خب همین دیگه.
‫روزی روزگاری یه زنی بود.
‫با صدایِ بلند پسرش رو صدا کرد و گفت:
‫یِسی،
‫یِسی، سریع بیا اینجا. ‫«یِسی: نام پدرِ حضرت داوود»
‫بعدش پسره اومد و یه نگاه ‫به مادرش کرد و گفت:
‫اسم من یِسی نیست، یِسوسه. ‫«یِسوس نام حضرت عیسی»
‫یِسوس رو برای اینکه خلاصه کنن ‫یِسی صدا می‌کردن؟
‫اوه، پال همه جور جوکی بلده.
‫- ممنون. ‫- نوشِ جان.
‫باید اقرار کنم که این روزها ‫تمومِ ذکر و فکرم پیشِ دَگنیه.
‫روزی روزگاری، دختری در ‫دنیایِ واقعی زندگی می‌کرد.
‫جایی که مردم خوشبخت و عاشق بودن.
‫خونِ تو در رگ‌هایِ من جاریه.
‫اگه می‌تونستم، کلّ اتاقم رو ‫با بوسه‌هات پُر می‌کردم،
‫از داخل قُفلش می‌کردم ‫و کلیدش رو می‌انداختم دور.
‫مثلِ شاعرها حرف می‌زنی.
‫من شاعر بزرگی‌م.
‫وایستا تا کشف بشم.
‫من یه آدمِ معمولی نیستم.
‫تو آسِمون دارم بال می‌زنم.
‫تو این دنیا نیستی.
‫دنیا؟ اون دیگه کجاست؟
‫این قسمتی از واقعیته که به‌حساب نمی‌آد.
‫وقتی که به «هِگِل» گفته شد ‫(فیلسوف آلمانی قرن ۱۸ میلادی)
‫نظریه‌هاش در تضّاد با واقعیت هستن،
‫در جواب گفت: «خب این برایِ واقعیت ‫خیلی بده».
‫ولی مهم نیست. ‫نه تا وقتی که تو رو دارم.
‫تو همه چیز رو فهمیدی. ‫دقیقاً می‌دونی که چی می‌خوای.
‫من چی می‌خوام؟
‫من می‌خوام وحشی‌گری
‫و آشفتگیِ درونمون رو به تصویر بکشم.
‫آتشفشانی و زلزله‌های روحی ‫هنگامِ عاشقی رو ثبت کنم.
‫تو آخر سر نقاش مشهوری می‌شی.
‫دیوونه اما مشهور، درست مثل «وَن‌گوگ و گوگِن». ‫(نقاشانِ قرن نوزدهم میلادی)
‫خودت چی؟
‫من؟
‫من آخر سر یه دندانپزشک روستایی می‌شم ‫که بزرگ‌ترین لذتِ زندگیش،
‫کشیدنِ دندونِ مردمیه که از نظر ‫سیاسی باهام مخالف هستن!
‫احمقانه به‌نظر می‌آد، می‌دونم.
‫ولی هیچ وقت باور نمی‌کردم ‫که بتونم تا این حد عاشق بشم.
‫دَگنی معرکه‌ست.
‫احمق نشو، جای تعجّبه که ‫چقدر می‌تونی بچّه باشی.
‫دَگنی یه دخترِ از طبقه مرفّهه
‫که سابقۀ خانوادگیش رو نادیده گرفته ‫و بالاخره یه روز سر عقل می‌آد.
‫حالا ببین کِی گفتم.
‫و اون موقع‌ست که دنیا ‫رو سرت خراب می‌شه.
‫نه، من و دَگنی می‌خوایم ‫با هم دور دنیا رو بگردیم.
‫دَگنی؟
‫مامانمه، پا شو.
‫الانه که عصبانی بشه.
‫یه دقیقه وایستا مامان دارم می‌آم.
‫مامان، این پال هستش.
‫پال؟ اون وقت از کدوم خانواده هستی؟
‫پدرم اسمش اولافه و ‫مادرم هم اسمش گودرونه.
‫می‌تونم بپرسم شغلِ پدرت چیه؟
‫راننده‌ست، تاکسی داره.
‫دَگنی، یه دقیقه بیا بالا کارِت دارم.
‫نباید به‌ش می‌گفتی که بابات راننده‌ست. ‫اون خیلی به پول اهمیت می‌ده.
‫گفتم شاید از یه شرکتِ دیگه ماشین می‌گیره.
‫هیچ وقت شرایط رو درک نمی‌کنی.
‫«زندگی داستانی است که ابلهی آن را روایت می‌کند.» ‫(جملات مکبِث پس از شنیدنِ خبرِ مرگ همسرش)
‫آیا از ستاره‌ها پرسشی کرده‌ام؟
‫آیا باد خبری برایم آورده؟
‫یه زمانی با لبخند به‌م خوشامد می‌گفت.
‫یه زمانی جلوی در می‌ایستاد و می‌خندید.
‫یادت باشه که غذات رو باید خوب بجویی.
‫ترجیحاً ۳۶ بار.
‫این چیزیه که «کیادرمانگر»‌ها می‌گن. ‫(یک نوع درمان توسطِ عواملِ طبیعی)
‫سال‌هایِ زیادی برادرم هم اینجوری بود.
‫اسکی می‌کرد و به مسافرت دور دنیا می‌رفت.
‫فکر کردن به چیزی که می‌خوری ‫کارِ عاقلانه‌ایه.
‫پال، قصّه برام نمی‌گی؟
‫نه سرم خیلی درد می‌کنه.
‫چیزی شده؟
‫چیزی نیست. فقط این سر درد ‫داره من رو می‌کشه.
‫یه چیزی در مورد روگنوالد عجیبه. ‫بیشتر حرف‌هاش درست از آب در اومد.
‫به‌نظر می‌دونه ناقوس‌ِ عزا در سوگِ ‫چه کسی به‌صدا در‌می‌آد.
‫حتی ناقوسِ عزایی که برایِ ‫خودش به صدا در اومده رو هم شنیده.
‫پال، بیا بیرون حرف بزنیم.
‫نمی‌شه که کلِ روز خودت رو ‫تو اتاق زندونی کنی.
‫رفتارت عجیب شده.
‫تو روستایی که من زندگی می‌کردم، ‫یه معتکفی بود که از بقیه دوری می‌کرد.
‫آخرش هم کارِش به دیوونگی کشید.
‫اومدم به‌ت سر بزنم.
‫هیچ وقت خونه نیستی.
‫به‌ت گفته بودم که نمی‌خوام محدود باشم.
‫دَگنی! نمی‌تونم تو رو از ذهنم پاک کنم.
‫عاشقتم.
‫حالم زیاد خوب نیست.
‫می‌دونی که همه چی تموم شده ‫ولی هر جور شده این اطراف پرسه می‌زنی.
‫هیچ وقت دست از سرم برنمی‌داری.
‫ولی هنوز دوسِت دارم.
‫می‌خوای برم؟
‫من نمی‌فهمم چرا سرت درد می‌کنه.
‫هیچی؟
‫شاید دلیلش رنجشِ عشق باشه!
‫دکتر پرسید که منشأ این سر درد ‫به‌خاطرِ رنجشِ عشقیت نیست؟
‫فکر ‌کنم حق با اونه.
‫دَگنی، فردا یه مجلس رقص برگزار می‌شه. ‫دوست دارم تو رو هم دعوت کنم.
‫نه، من نمی‌خوام بیام.
‫چرا نمی‌آی؟
‫حوصلۀ رقصیدن ندارم، نمی‌خوام بیام.
‫مهمونیِ خیلی بزرگیه.
‫همه هستن.
‫مهم نیست، نمی‌خوام بیام. ‫این جور چیزها حوصله‌م رو سر می‌بره.
‫ولی می‌تونیم بریم سینما و فیلم ببینیم.
‫جدّی؟ باشه. چه فیلمی می‌خوای ببینیم؟
‫فکر کنم فیلمِ «روشنایی‌هایِ شهر» چارلز چاپلین ‫روی پردۀ سینمای دانشگاه باشه.
‫عالیه.
‫نمی‌تونی یه ذرّه صداش رو کم کنی؟
‫آکاردئون نیست که!
‫تو خیلی زودرنج شدی.
‫ما که از کارهای تو سر درنمی‌آریم.
‫نمی‌خواد که از کارهای من سر دربیارید.
‫من از اینجا می‌رم.
‫هِی، پال! اینقدر جدّی نگیر.
‫همه شکستِ عشقی رو تجربه کردن.
‫نگفتم؟
‫مگه نگفتم یه روزی سرِ عقل می‌آد
‫و دنیا رو سرت آوار می‌شه؟
‫برایِ خودش یه بچّه پولدار پیدا می‌کنه.
‫ولی نگران نباش، اون بیرون ‫دخترهای زیادی هستن.
‫من فقط امیدوار بودم.
‫می‌دونی...
‫نمی‌تونم تحمّل کنم.
‫من رو مجبور کرد اون بیرون ‫با دو تا بلیت وایستم.
‫و تنها برم تو تاریکی بشینم.
‫اون هم تو نمایشِ فیلم چاپلین.
‫موضوع اینه که فیلمِ چاپلین بود.
‫و موضوعِ ناراحت‌کننده‌ای داشت.
‫اگه یه فیلم دیگه بود اینقدر بد نمی‌شد.
‫یه فیلمی مثل سیّارۀ میمون‌ها.
‫زن‌ها اینطورین.
‫این رو ببین.
‫چاقویِ باحالیه.
‫اِگیل اِسکالاگریمسون اگه بود،
‫برای خونمالی کردنِ این چاقو ‫هیچ وقت تردید نداشت.
‫گارسون!
‫یه نفر آبش رو ریخته تو غذام!
‫- چرا هُل می‌دی؟ ‫- چیزی گفتی؟
‫من فقط گفتم که تو هم مثل بقیه ‫باید تو نوبت وایستی.
‫«اما من مثل بقیه نیستم!» ‫(آهنگی از گروهِ راکِ انگلیسیِ The Kniks در دهۀ ۶۰)
‫هیچ اتّهامی به تو وارد نیست.
‫و تا خونه می‌رسونیمت.
‫حواست به کارهایی که می‌کنی باشه.
‫جدّی دارم می‌گم.
‫یه نفر سعی داشت تا من رو از پا بندازه.
‫نخیر ممنون. من نمی‌خوام با تو بخوابم.
‫مهم نیست که چقدر تلاش بکنی.
‫موقعِ غذا خوردن اینقدر ملچ و ملوچ نکن.
‫من از خودم صدا در می‌آرم؟
‫بله صدا در می‌آری.
‫- چرا می‌زنیش؟ ‫- خفه شو!
‫تو دیوونه‌ای.
‫تو که می‌دونی هارالد چقدر حساسه.
‫مگه نگفتم خفه شو؟!
‫این وضع نباید ادامه پیدا کنه ‫باید یه کاری کنیم.
‫رفتارش عادّی نیست.
‫پس می‌خوای بفرستیش تیمارستان؟
‫چی به سرش می‌آد؟
‫لباسِ دیوونه‌ها تنش می‌کنن و ‫کلّی دارو به خوردش می‌دن.
‫بعدش مردم چی می‌گن؟
‫داره همه رو اذیت می‌کنه.
‫باید به فکر بچّه‌های دیگه‌مون هم باشیم.
‫زنِ همسایه‌ست.
‫این یکی رو دیگه تحمّل نمی‌کنم.
‫تصمیم گرفته‌م که پیشنهادِ ‫رابطۀ جنسیت رو قبول کنم.
‫قدمتون رویِ چشم‌هام.
‫نگرانِ همسرتون نباشید.
‫چون اون یه چیزِ ساختگیه.
‫اگر مایل باشید قراردادی هم تنظیم کردم.
‫ارادتمندِ شما، پال.
‫والدینم می‌خوان باهام حرف بزنن.
‫اون‌ها ازم می‌خوان که از اتاقم بیرون بیام ‫و یه چیزی باهاشون بخورم و حرف بزنیم.
‫اون‌ها ازم خیلی چیزها می‌خوان.
‫قسم می‌خورن که کاری نکنن ‫و قسم می‌خورن که چیزی نگن.
‫پال!
‫ما داریم می‌ریم با ماشین یه دوری بزنیم.
‫من هم باهاتون می‌آم.
‫رنگِ اون خونه خیلی مسخره‌ست.
‫آره همینطوره.
‫دارید من رو مسخره می‌کنید؟
‫رنگش دقیقاً هم‌رنگِ کُتِ چرمیِ منه.
‫روزنامه از کجا فهمیده که من نقّاشم؟
‫تو به‌شون گفتی؟
‫چی؟ چرا من باید به‌شون گفته باشم؟
‫تو نگفتی؟
‫کیه که با یه دوربین دنبالم راه افتاده؟
‫همه‌ش زیر سر توئه، می‌دونم.
‫پلیس باهات حرف زده؟
‫چی داری می‌گی، پال؟
‫وانمود نکن که خبر نداری، ‫تو با اون عکاس‌ها و روزنامه‌نگارهات؟
‫چقدر به‌شون دادی؟
‫این مرد جوان می‌خواست که در ادارۀ پلیس ‫نمایشگاهی از کارهایش را برگزار کند.
‫مارمولک‌ها و کروکودیل‌ها تعقیبم می‌کردن.
‫هیولاها سعی می‌کردن خفه‌م کنن.
‫بعدش خدا به‌م گفت که من آخرین مردِ ‫روی زمین هستم و بایستی که شروع به ساختن کنم.
‫به‌همین دلیل اتاقم رو می‌بایست ‫تبدیل به یه کشتی کنم.
‫تو هم سوار می‌شی؟
‫پال، روگنوالد پشتِ خطه.
‫به‌ش بگو چاقوش تو دریاچه‌ست.
‫می‌بینی، چی به‌ت گفتم؟
‫پال می‌خواد یه نگاهی به ‫کیفِ مدرسه‌ت بندازه.
‫شما دو تا دیوونه شدید؟
‫می‌بینی، چی به‌ت گفتم؟
‫داخلِ کیفِ مدرسه‌ش تفنگ نگه می‌داره.
‫من کجام؟
‫«بیمارستان روانپزشکیِ کلِپ» ‫(آسایشگاهی روانی در رِیکاویک پایتختِ ایسلند)
‫خودت چی؟
‫تو هم اینجایی؟
‫بله، اسمِ من برینیولفه.
‫قراره که به این وضعیت سر و سامون بدیم.
‫حالا از شانسِ خوبِ من، ‫برینیولف اونجا بود نه لودویک.
‫برینیولف تحصیل‌کردۀ آمریکا بود.
‫می‌دونست با کِسایی مثلِ من ‫چه جوری برخورد کنه.
‫من به دنیایِ دیوونه‌ها تعلّق داشتم.
‫من عاشق و مجنون بودم، پُر ماجرا و ‫پرخاشگر، عقلم رو از دست داده بودم.
‫در آخرین ایستگاهِ ابدی، ‫یک گوشه‌گیرِ حرفه‌ای.
‫پولی به جیب نزدی؟
‫بابت اون همه ترانه‌ای که ‫برایِ «بیتلز» نوشته بودی؟ ‫(گروهِ راکِ انگلیسی در دهۀ ۶۰ میلادی)
‫نه، همه رو برای خودشون برداشتن.
‫من تو تیمارستان زندانی‌م و ترانه‌ها رو ‫با تله‌پاتی براشون می‌فرستم.
‫ولی گروهِ بیتلز دیگه با هم نیستن.
‫مهم نیست.
‫هنوز هم پیام‌هایِ تله‌پاتیِ من رو می‌گیرن ‫و ترانه‌هام رو منتشر می‌کنن.
‫بیتلز هم شد گروه؟ بیتلز گروه چِرتیه.
‫اون‌ها آدم‌هایِ ناکِسی هستن. ‫یه مُشت بچّه حمّالِ بی‌سوادن.
‫هر چی باشه از هیتلر بهترن.
‫اینجوری در مورد هیتلر حرف نزن.
‫مثلِ نازی‌ها حرف می‌زنی.
‫هیتلر می‌دونست چیکار داره می‌کنه.
‫واسه همین هم بود که می‌خواست ‫دیوونه‌هایی مثل تو رو از بین ببره.
‫چرا اینقدر طرفدار نازی‌هاست؟
‫هر وقت می‌آد اینجا فکر می‌کنه که هیتلره.
‫وقتی که تو انفرادی بود ‫فکر می‌کرد که تو زیر‌زمینِ هیتلره
‫و برای خودش و «اِوا براون» درخواست ‫قرص سیانور می‌کرد. ‫(همسرِ هیتلر)
‫برای تحصیل تو دانشگاه به ‫انگلیس رفت، خیلی پسرِ زرنگیه.
‫اطّلاعاتِ خوبی در موردِ ‫پزشکی و ادبیات داره.
‫خُب چرا هیتلر؟
‫نمی‌دونم.
‫هیچ وقت آدم‌هایی مثلِ ‫«بیسمارک» و ناپلئون رو ملاقات نکردم. ‫(نخستین صدر اعظم آلمان)
‫فقط هیتلر و «کِنِدی». ‫(سی و پنجمین‌ رئیس‌‌جمهور امریكا)
‫به شخصه، خیلی دوست دارم ‫که رئیس‌جمهور ایسلند بشم.
‫پیتر! چرا؟
‫آخه چرا؟
‫پیتر به من نگاه کن.
‫نگاش کن.
‫چرا به این وضع افتادی؟
‫یوهانا! یوهانا وایستا!
‫یوهانا!
‫یوهانا نرو!
‫می‌خوام با یوهانا حرف بزنم.
‫به نوازندگیِ درام عادت کرده بودم. ‫الان به‌سختی می‌تونم چوب‌هاش رو بلند کنم.
‫صدایِ کوبیدن به درام مثلِ صدایِ ‫پایِ نگهبان‌ها می‌مونه.
‫اولِی، وقتی که یه پسر بچّه بودم،
‫بیمارها با لباس فُرم‌هایی ‫رفت‌و‌آمد می‌کردن که شبیهِ
‫کیسه‌هایِ برزنتی بود.
‫خیلی سال پیش عوضشون کردن.
‫سیاستِ الان اینه که تا حدّ ممکن ‫تیمارستان‌ها رو شبیهِ خونه‌هایِ معمولی کنن.
‫چرا اینطور فکر می‌کنی؟
‫چون خونه‌هایِ معمولی خیلی شبیهِ ‫تیمارستان‌ها شدن.
‫همینه، گوش کن.
‫این صدایِ طبلِ درامه.
‫طبلِ درامِ زندگی.
‫مثلِ موسیقیِ بلوز که بیش از این کسی ‫نمی‌تونه به‌یاد بیاره که در چه باره‌ای بود.
‫برید اتاق‌هاتون.
‫بله آقایِ مدیرِ هتل! ‫شمارۀ اتاقم رو یادت می‌آد؟
‫خفه شو و اینقدر خاص بازی هم درنیار.
‫اولِی!
‫چقدر دیگه باید اونجا بمونی؟
‫نمی‌دونم.
‫همین که حالت بهتر بشه برمی‌گردی خونه.
‫آها.
‫می‌دونم دوباره سرِ حال می‌شی، پال.
‫پال یادمه وقتی کوچیک بودی
‫و اون غریبه که بالدوینِ پیر صداش می‌زدن
‫یه نگاه به کالسکه‌ت کرد و گفت:
‫«فرشته‌ها از این پسر بچّه محافظت می‌کنن»
‫بشین و این رو ببین.
‫اینجا داخلِ کالسکه هستی‌ ‫و اون یکی هم تو مزرعه‌ست.
‫و همۀ عکس‌های مدرسه‌ت.
‫یادته روزی که کارنامه به‌دست برگشتی خونه؟
‫آره.
‫خیلی بامزّه بود.
‫آره.
‫اُسکار.
‫آره خودشه.
‫پدرش مناظری رو نقّاشی می‌کرد که ‫پس‌زمینه‌شون بیمارستانِ کلِپ بود.
‫و هیچکی نقّاشی‌هاش رو نمی‌خرید ‫چون تیمارستان داخلِ منظره‌هاش بود.
‫مثلِ اینکه مردم از تیمارستان ‫خوششون نمی‌آد.
‫- حالش خیلی خوب نیست. ‫- خُب قطعاً دچار افسردگی شده.
‫برینیولف مسئولیتِ همۀ ما رو به‌عهده داره.
‫مشکلاتِ ما مشکلاته اونه.
‫به‌نظرم اون بیشترِ وقتش رو با ما ‫می‌گذرونه تا با مردمِ به ظاهر عادّی.
‫گاهی احساس می‌کنم به ما بیشتر ‫احترام می‌ذاره تا اون‌ها.
‫چون هر دو طرف نیاز به روانکاوی دارن.
‫سوسن‌هایِ صحرا را بنگرید که چگونه نمو می‌کنند. ‫(انجیلِ متی، بابِ ۶ آیۀ ۲۸ تا ۳۰)
‫نه زحمت می‌کشند و نه می‌ریسند.
‫به شما می‌گویم که حتّی سلیمان نیز ‫با همۀ شکوه و جلالش
‫همچون یکی از آن‌ها آراسته نشد.
‫چرا شما هم مثل بقیه آموزش حرفه‌ای ‫برای یه کاری نمی‌بینید؟
‫که مثل یه پیرزن بافندگی کنم؟ ‫نه ممنون.
‫من تو زندگیِ قبلیم گوشم رو سوراخ نکردم ‫که الان بخوام تو تیمارستان جوراب ببافم!
‫ما اینجا یه سری قوانین داریم ‫و تو هم باید پیروی کنی.
‫تو فکر می‌کنی از بقیه سرتری.
‫تو به چشم یه هنرمند به خودت نگاه می‌کنی ‫و خیلی به خودت می‌نازی.
‫ولی اینجا تو هم مثل دیگران باید ‫نقش خودت رو ایفا کنی.
‫من اگه زن بودم، تو نمی‌تونستی من رو ‫مجبور به عضویت در یه محفل زنونه بکنی.
‫من تو جلساتِ صنایعِ دستی احساس می‌کنم ‫که تو یه محفل زنونه نشستم.
‫در حالی که من زن نیستم.
‫داری مزخرف می‌گی.
‫نمی‌تونی یه دلیل بهتر برای عدم عضویتت بیاری؟
‫یک مرد هفت تا زندگی داره ‫درست مثل تعداد روزهای هفته.
‫خُب اینی که گفتی چه ربطی به بحثِ ما داره؟
‫خُب زندگیِ فعلی من تو یکشنبه‌ست!
‫ویکتور، داری چیکار می‌کنی؟
‫سعی می‌کنم خودم رو به ‫ریشۀ دوم عددِ دو تبدیل کنم.
‫بعدش اسراری که باعث نابودیِ ‫دنیا می‌شه رو به‌دست می‌آرم.
‫مثلِ مگس له‌شون می‌کنم.
‫بعدش محاکمه دوباره از سر گرفته می‌شه.
‫فکر می‌کردم تحصیل‌کردۀ دانشگاهی باشی.
‫اون‌ها اومدن و من رو با خودشون بُردن.
‫می‌خواستم یه وامِ بانکی به اسمِ «فوهرِر» بگیرم ‫(پیشوای آلمان، لقبِ هیتلر)
‫و با هیملِر داشتیم جشن می‌گرفتیم که اومدن. ‫(رئیسِ گشتاپویِ نازی‌ها)
‫رئیسِ بانک چیزی در موردِ ‫اشتباه بودن امضا پیدا نکرد.
‫اون زمان داروسازی می‌خوندم.
‫پس هیتلر وام بانکی رو به جیب زد؟
‫وقتی که از تیمارستان خارج می‌شی ‫به‌ت گواهیِ رسمی نمی‌دن.
‫درهای تیمارستان بسته می‌شه ‫و واقعیت دوباره خودش رو نشون می‌ده.
‫پال، این رو برای تو گرفتیم.
‫بازگشت به خونه حسِ قشنگی داره، نه؟
‫آره.
‫پس می‌ره بانک و درخواست وام می‌کنه.
‫ویکتور هم مثل اونه. ‫شخصیت خیلی پیچیده‌ای داره.
‫و اون‌ها هم یه عالمه به‌ش وام می‌دن.
‫بعد که به امضا نگاه می‌کنن ‫می‌بینن نوشته شده آدولف هیتلر!
‫بلافاصله می‌گیرنش و می‌برنش تیمارستان ‫می‌فهمن یارو کاملاً دیوونه‌ست.
‫سلام پال! یه فنجون قهوه می‌خوری؟
‫نه نمی‌خورم.
‫من هم باهات می‌آم.
‫به نظرت مسیح از لحاظ روانی مریض بود؟
‫نه، ولی این رو می‌دونم که اگه الان ‫ظهور می‌کرد، می‌بردنش تیمارستان.
‫ـ کجا داری می‌ری؟ ‫ـ می‌رم دیدنِ رئیس‌جمهور.
‫اینقدر احمق نباش.
‫می‌تونم رئیس‌جمهور رو ببینم؟
‫برای چی می‌خوای ببینیش؟
‫باید باهاش حرف بزنم.
‫و اونوقت شما کی باشید؟
‫اولِی.
‫شغلت چیه اولِی؟
‫ترانه‌سرا هستم.
‫ایشون کی هستن؟
‫اسمش اولِیه و می‌گه ترانه‌سرا‌ست!
‫خب، دعوتشون کن بیان تو.
‫هر روز که ترانه‌سرا نمی‌بینیم.
‫خوش اومدی اولِی، لطفاً بیا تو.
‫پس شغلِ دیگه‌ای برایِ خودت به جز نوشتنِ ترانه ‫اون هم به روشِ تله‌پاتی، متصّور نیستی؟
‫بله واسه همینه که به دیدنِ شما اومدم.
‫داشتم به این فکر می‌کردم که ‫شما وقتی بازنشست بشید،
‫من می‌تونم به جاتون رئیس‌جمهور بشم؟
‫خب چرا که نه. به‌نظرم، شما ‫رئیس‌جمهورِ معرکه‌ای می‌شید.
‫می‌تونم همین الان ماشینتون ‫رو با خودم ببرم؟
‫آره فکر کنم بتونی.
‫دیگه دارم از شرِ اون داروهایِ ‫ لعنتی خلاص می‌شم.
‫حالش خیلی بهتر شده.
‫مصرفِ داروهاش رو هم قطع کرده.
‫می‌بینی برایِ مردم چه کارهایی می‌کنن؟
‫خب راحت شدیم دیگه، آره؟
‫مثلِ این می‌مونه که تو «مایورکا» باشی! ‫(یکی از جزایر خوش آب‌و‌هوای اسپانیا)
‫این روزها خیلی سرحال به‌نظر می‌رسی.
‫یه جوری که می‌تونم دورِ دنیا رو بگردم!
‫کار چی می‌شه؟ نمی‌خوای مشغول به کار بشی؟
‫- چرا، تو فکرِ نوشتنِ یه کتابم. ‫- کتاب بنویسی؟
‫فقط اینکه نمی‌تونم هالدور لَکنِس رو تصور کنم ‫(نویسندۀ ایسلندیِ برندۀ جایزۀ نوبلِ ادبیات در ۱۹۵۵ میلادی)
‫که تو باغچه نشسته و داره مجلّۀ پورن می‌خونه!
‫لَکنِس؟ اون دیگه کیه؟
‫یه مقدار پول می‌خوام.
‫یه قِرون هم گیرت نمی‌آد.
‫چی گیرم نمی‌آد؟
‫نشنیدی چی گفتم؟
‫پول لازم نداری. پول می‌خوای چیکار؟
‫- می‌خوام مسافرت برم. ‫- تو پول لازم نداری.
‫اگه پول به‌م ندی می‌کُشمِت.
‫بسه دیگه! زنگ می‌زنم پلیس و بیاد ببردت.
‫- تو به هیچ جا زنگ نمی‌زنی. ‫- پس رفتارت رو درست کن.
‫غذا و سرپناهِ مجّانی داری ولی نمی‌تونی ‫هر وقت دلت خواست پول بگیری.
‫چی رو نمی‌تونم؟
‫- یه کم پول به‌م بده! ‫- چقدر می‌خوای؟
‫چقدر داری؟
‫تو هم می‌آی؟
‫- کجا؟ ‫- آمریکا.
‫اون وقت چیکار کنم اونجا؟
‫می‌تونی یه برنامۀ رادیویی اجرا کنی.
‫ولش کن!
‫پال پسرم، امیدوارم بتونی این رو بخوری.
‫چه بلایی سرش آوردید؟
‫منظورت چیه؟
‫اینقدر به‌ش دارو دادید که ‫حتی نمی‌تونه حرف بزنه.
‫عیدِ پاکه و بیشتر کارمندها به مرخصّی رفتن.
‫مجبوریم به‌شون آرام‌بخش بزنیم و گر ‌نه ‫نمی‌تونیم به کارهامون برسیم.
‫اومدم که نابغه رو با خودم ببرم.
‫سلام روگنوالد.
‫اومدم دیدنت. به‌م اجازه دادن که ‫با ماشین بریم یه دور بزنیم.
‫چه جوریاست اونجا؟
‫خوبه.
‫درست مثلِ شغل‌هایِ دیگه‌ست.
‫با این فرق که اینجا حقِ اعتصاب نداری.
‫پس آخرش کار خودت رو کردی ‫و دندانپزشک شدی.
‫ولی کاش به جای اون روانپزشک می‌شدی.
‫اوه، چرا؟
‫شاید می‌تونستی من رو درمان کنی.
‫همین که بتونم گلیمم رو ‫از آب بیرون بکشم، هنر کردم!
‫نه روگنوالد، من هیچ آدمی ‫رو نمی‌شناسم که سالم‌تر از
‫یه دندانپزشکِ پولدار باشه ‫که داره شاسّی بلند می‌رونه.
‫حداقل جای اون‌ها تو تیمارستان نیست.
‫تیمارستان فقط اونجایی نیست ‫که تو فکر می‌کنی.
‫هر جور به قضیه نگاه می‌کنم می‌بینم ‫که روانپزشک‌ها شبیهِ بقیۀ مردم نیستن.
‫کیش.
‫خُب، شیفتِ من داره تموم می‌شه.
‫ولی بازیمون تموم نشده.
‫باشه پس بازی رو تموم می‌کنیم.
‫کیش...
‫...و مات.
‫بله، البته.
‫پس فعلاً خداحافظ.
‫آدمِ خوبیه این مراقبِ جدید.
‫کاملاً با اون ویلیِ دیوونه فرق داره.
‫کجا تشریف می‌برید؟!
‫شیفتم تموم شده. ‫می‌شه در رو باز کنی؟
‫- شیفت که خیلی وقته تموم شده. ‫- زود باش، از اتوبوس جا می‌مونم.
‫پس من باید باور کنم که تو اینجا کار می‌کنی؟!
‫بله، تازه شروع به‌کار کردم.
‫همه همین رو می‌گن! ‫بیا بریم بچّه جون.
‫من تمومِ دنیا رو گشتم و ‫همۀ رنگ‌هایِ دنیا رو دیدم.
‫به چین رفتم و رسالۀ دکترام رو اونجا نوشتم.
‫ویکتور، حداقل از مزخرفاتی که تو می‌خونی بهتره.
‫رساله‌م در موردِ «شیلِر»ه. ‫(شاعر و نمایشنامه‌نویس آلمانی در قرن ۱۸ میلادی)
‫دارم به چین زنگ می‌زنم که یه نسخه برام بفرستن.
‫ولی هیچ کس حرف‌هات رو باور نمی‌کنه ‫تا وقتی که اینجوری هستی.
‫و تو هم اینجوری هستی چون ‫هیچ کسی حرف‌هات رو باور نمی‌کنه.
‫شما بچّه‌ها خیلی جاها سفر کردید. ‫من از «کِفلاویک» دورتر نرفتم. ‫(شهری در جنوبِ غربیِ ایسلند)
‫چینی‌ها خیلی به شیلِر علاقه دارن؟
‫بله طرفدارهایِ زیادی اونجا داره.
‫هیچ چیزی تو چین ناچیز شمرده نمی‌شه. ‫تو که از اون‌ها بهتر نیستی.
‫تو به من هم باور نداری. ‫فقط حرف‌هایِ خودت رو قبول داری.
‫دلیل نمی‌شه هر وقت یه چیزی بگی ‫چون تو گفتی، از حرف‌هایِ من بهتر باشه.
‫شاید «اِل اِس دی» مغزش رو زیر و رو کرده! ‫(نوعی روان گردانِ بسیار قوی)
‫من که نتونستم سر در بیارم! ‫خب این چیزی رو تغییر می‌ده؟
‫مغزش درگیرِ چینه.
‫دلیلش اینه که مغزِ بزرگی داره.
‫من پرواز کردم. واقعاً پرواز کردم.
‫بیرون پریدم چون می‌دونستم ‫می‌تونم پرواز کنم.
‫از پنجره بیرون پریدم و پرواز کردم.
‫ولی سقوط کردم.
‫هِی، پیتر.
‫باید از مراقبِ جدید بخوایم تا ما رو به ‫دانشگاه ببره تا نظریه‌ت رو آزمایش کنیم.
‫مطمئنم که رساله‌ت رو فرستادن اونجا.
‫دخترت رو هم می‌تونیم ببینیم.
‫تو «اِسکیزوفرنی» داری ‫(نوعی بیماری روحی شدید همراه با توهّم و اختلال فکر)
‫و من معتقدم این بیماری ریشه در ‫شخصیتِ ایسلندیِ تو داره.
‫یه نگاه به این همه باورِ غلط از جمله ‫کوتوله، شبح، غول و هیولا بنداز.
‫همۀ این‌ها دلیلی برای اثباتِ اِسکیزوفرنیه.
‫این «ناتو» بود که من رو دیوونه کرد. ‫(سازمان پیمان آتلانتیک شمالی)
‫روزی که ایسلند به ناتو پیوست، ‫من به‌دنیا اومدم.
‫هر ساله کومونیست‌ها علیهِ تولّدِ من ‫تظاهرات برگزار می‌کنن.
‫به‌نظرت یه مقدار قضیه رو بزرگ نکردی؟
‫نه، همه‌شون مثلِ هم هستن.
‫چه تیمارستان چه جامعه.
‫چی؟
‫کافیه بری متنِ پیمانِ ناتو رو بخونی.
‫دغدغۀ من نبوده.
‫نه تو هیچ وقت دغدغۀ این چیزها رو نداشتی.
‫به ما دارویِ آرامبخش می‌دید ‫تا بتونید کنترلمون کنید.
‫دوزهایِ بالا برای خنثی کردن اثراتِ جنون ‫که باعثِ از بین رفتنِ پروتئین می‌شه
‫و اثراتِ مخربی بر رویِ سیگنال‌هایِ ‫ارسالی به مغز داره.
‫ولی جوامع برایِ دفاع از خودشون در برابرِ ‫بیماری‌هایِ روانی از سلاح استفاده می‌کنن.
‫پس دنیا از لحاظِ ذهنی، بیماره
‫و از یه نوع فروپاشیِ شخصیتی و ‫بیماریِ مزمنِ روانی رنج می‌بره.
‫واسه همینه که میگم وقتی ‫ایسلند به ناتو پیوست،
‫ آشوبِ داخلِ سرِ من توسطِ دولت تصدیق شد.
‫تو باید یه کتاب بنویسی و ‫ایده‌هات رو عموم کنی.
‫شاید این کار رو کردم.
‫خب بگو ببینم، نظرت در مورد ‫سوسیس‌هایِ جنوبی (SS) چیه؟
‫منظورت همون اِس اِس یا هات داگه؟
‫بله درسته خودشه اِس اِس.
‫به‌نظرت، برای بزرگترین تولیدکنندۀ ‫گوشت تو ایسلند شرم‌آور نیست
‫که محفّفِ اسمش شبیهِ ‫ارتشِ سرّیِ هیتلر باشه؟
‫اگه همین جوری بخوای ادامه بدی ‫باید جامون رو عوض کنیم!
‫تو و پیتر اجازه دارید که همراه با ‫اِیستِین به شهر برید.
‫دخترمه.
‫تو که می‌دونی نباید این اطراف باشی.
‫اگه دوباره این اطراف ببینیمت ‫زنگ می‌زنم به پلیس.
‫بیا از نعلبکی استفاده کن.
‫داستانِ «مارکوپولو» و نعلبکی رو شنیدین؟ ‫(بازرگانِ ونیزی که از جادّۀ ابریشم به آسیا آمد)
‫وقتی که با چینی‌ها دیدار کرد، دید که ‫یه تعلبکی رویِ فنجونِ چای می‌ذارن.
‫منطقی هم بود، چون باعث می‌شد ‫چایِ‌شون گرم بمونه.
‫تو دریا، کشتی اینقدر تکون خورد ‫که کاسه افتاد زیر فنجون
‫و این شد که از اون روز نعلبکی زیر فنجونه.
‫خیلی چیزها تو فرهنگِ ما ‫بر اساسِ کج‌فهمی شکل گرفتن.
‫همینجا منتظرم بمونید.
‫نتونستن چیزی پیدا کنن.
‫پیتر!
‫کمک!
‫- اون یکی ابله کجا رفته؟ ‫- نمی‌دونم...
‫خفه شو! داشتید فرار می‌کردید. ‫ابله‌ها!
‫همینجا بمون و تکون نخور.
‫- فرار کرده. ‫- می‌دونم.
‫پلیس.
‫نریم مراسمِ خاکسپاری؟
‫من که نمی‌آم.
‫چرا؟
‫اونجا بیام چیکار؟
‫تا جایی که من می‌دونم، ‫خاکسپاریه بزرگیه.
‫پیتر دوستمون بود. ‫دلم براش تنگ شده.
‫خب که چی؟
‫اگه هر دفعه که یکی از بیمارهایِ ‫اینجا می‌میره، بخوای به مراسمش بری
‫بقیۀ عمرت رو باید تو کلیسا بگذرونی.
‫از این گذشته، خاکسپاری ‫حوصله‌م رو سر می‌بره.
‫نمی‌شه که هر کاری دلت خواست بکنی.
‫من نمی‌آم. واسه من یه بیمار فقط کم شده.
‫اونجوری حرف نزن.
‫ما همه در پیشگاهِ خداوند برابریم.
‫حتّی اگه مریض باشیم.
‫ما فرشته‌ایم.
‫فرشتگانِ گیتی.
‫خدا به ما یا بقیه اهمیتی نمی‌ده.
‫اون مُرده. «نیچه» کُشتَتِش! ‫(فیلسوفِ آلمانیِ قرنِ نوزدهمِ میلادی)
‫- چطور این کار رو کرده؟ ‫- با یه تک جمله.
‫فقط گفت که: «خدا مُرده».
‫و مردم فهمیدن که موضوع این بوده.
‫من می‌دونم که پیتر ما رو دوست داشت. ‫با هم دوست بودیم.
‫مزخرفه! دوست بودن خودش نشونۀ ‫اینه که هیچ دوستی نداریم.
‫ولی ما انسان هم هستیم.
‫سیاستمدارها رو ببین.
‫آدم‌هایی مثلِ اون‌ها زیادن.
‫ولی آدم‌هایی مثلِ ما رو فقط ‫تو تیمارستان می‌تونی پیدا کنی.
‫این مزخرفات رو تموم کن.
‫آدم؟ حال به‌هم زن‌تر از ‫این کلمه چیزی نداریم.
‫ما آدم نیستیم!
‫پس چی هستیم؟
‫ارواحِ سرگردان!
‫مرگ! تو در موردِ مرگ حرف می‌زنی!
‫خاکسپاری! دوستی! ‫همه‌ش مزخرفه!
‫مرگِ ما، فقط به معنیِ صرفه‌جویی ‫در نظام سلامته.
‫اگه می‌خوای یه لطفی در حقِ مالیات‌دهنده‌ها ‫بکنی، برو و خودت رو دار بزن!
‫تو یه نازیِ دوآتیشه‌ای!
‫می‌دونم که آدولفِ پیر دیوونه‌ها رو می‌کُشت.
‫ولی فراموش نکنیم که اون کاری رو کرد ‫که بیشترِ مردم به‌ش فکر می‌کردن.
‫- مشکلی پیش اومده؟ ‫- نه، داریم حرف می‌زنیم.
‫می‌شنیدم داشتین چی می‌گفتین.
‫حتی وقتی دارم ترانه‌هام رو می‌نویسم ‫می‌شنوم مردم چی می‌گن.
‫ویکتور، من فقط یه چیزی به‌ت بگم. ‫درسته که زیاد کتاب خوندی
‫ولی این دلیل نمی‌شه که عاقل‌تر هم باشی.
‫من بیشتر از دو خط نمی‌تونم بخونم. ‫زود خسته می‌شم.
‫ولی می‌دونم که بودا گفته:
‫«داشتنِ دانشِ کم دربارۀ متونِ مقدّس ‫و زندگی کردن با آن‌ها»
‫«بهتر از دانستنِ زیاد در مورد آن‌ها ‫و زندگی نکردن با آن‌هاست.»
‫آفرین اولِی!
‫مزخرفه.
‫تمومِ چیزی که لازم داری، عشقه! ‫(ترانه‌ای از گروهِ بیتلز که جان لِنون آن را نوشته)
‫تمومِ چیزی که لازم داری، عشقه، عشق! ‫عشق، تمومِ چیزیه که لازم داری!
‫تو هم با اون بیتلزهایِ احمقت.
‫ما همه‌مون به مراسمِ خاکسپاری می‌ریم، ولی
‫به این معنی نیست که واقعاً ‫نیازی به حضور در اون مراسم داریم.
‫نه به این خاطر که پیتر دوستِ ما نبوده،
‫ما فقط نمی‌خوایم رفیقِ نیمه‌راه باشیم.
‫به قولِ حماسه‌های ایسلندی:
‫«یک غافلگیریِ تمام‌عیار بود».
‫تا مدّت‌ها پس از اون هم، ‫رفتنِ به شهر قدغن بود.
‫باید تأکید کنم که به شما اعتماد کردیم.
‫ولی من مطمئن نیستم که بخوایم ‫از خیرِ این یکی بگذریم.
‫می‌تونید بدونِ مراقب به خاکسپاری برید.
‫دوباره تأکید می‌کنم که به‌تون اعتماد کردیم.
‫ولی باید جواب این اعتماد رو به‌خوبی بدید.
‫- می‌تونیم به یه کافه بریم. ‫- عالی می‌شه.
‫به نظرم بریم رستوران.
‫کدوم یکی؟
‫رستورانِ هتل ساگا.
‫تنها غذاخوری مناسب شهر همونه.
‫- من که پولش رو ندارم. ‫- من هم همینطور.
‫مهمون منید.
‫اون سربندهای احمقانه رو باز کنید، ‫همه چی درست می‌شه.
‫بفرمایید.
‫مثلِ اینکه ویکتور خیلی اینجا اومده.
‫همه چی روبراهه.
‫به گارسون‌ها گفتم شما از اقوامِ منید ‫و از یه جایِ دور تو شمال اومدید.
‫- اون‌ها هم باور کردن؟ ‫- آره.
‫به‌شون گفتم که شما خیلی کم به شهر می‌آید
‫و من تو فروختنِ زمین‌هاتون کمکتون کردم.
‫ازت نپرسیدن چیکاره‌ای؟
‫نه، ولی من گفتم که تو کار ‫خرید و فروش املاک هستم.
‫میزتون آماده‌ست، بفرمایید.
‫شما به فکر غذا باشید.
‫من خودم شراب رو انتخاب می‌کنم.
‫هر چی خودت بخوری ‫من هم همون رو می‌خورم.
‫آره، من هم به‌ت اعتماد می‌کنم ویکتور.
‫با شاه میگو به‌عنوانِ پیش‌غذا ‫شروع می‌کنیم.
‫واسه غذایِ اصلی هم...
‫...گوشتِ گردنِ گوساله سفارش می‌دیم.
‫عالیه.
‫شگفت‌انگیزه.
‫اولِی، مثلِ شام خوردن با رئیس‌جمهور می‌مونه.
‫با پیش‌غذا، شرابِ «مارکویز دِ ریسکال» می‌خوریم. ‫(نوعی شرابِ قدیمیِ اسپانیایی)
‫و با غذایِ اصلی شرابِ «فونتاریش دِ ژور». ‫(نوعی شرابِ فرانسوی)
‫خب همه چی روبراهه آقایون.
‫همیشه باید همینجوری باشه.
‫عالیه.
‫فکرش رو بکن اگه الان تیمارستان بودیم،
‫بهترین چیزی که انتظارمون رو می‌کشید، ‫سوسیس و سالادِ سیب‌زمینی بود.
‫به این چیزها که فکر می‌کنم، بالا می‌آرم.
‫به‌سلامتیِ پیتر.
‫به‌سلامتی.
‫می‌شه گفت یه نوع دعایِ شبِ مُرده‌ست.
‫آره، دعایِ شبه.
‫اینجوری به دوستمون بدرود می‌گیم.
‫اون رفته و دیگه برنمی‌گرده.
‫ولی ما اینجا نشستیم و ‫یادش رو گرامی می‌داریم.
‫به‌سلامتی.
‫نمی‌شه بگیم بطریِ شراب رو همینجا بذاره؟
‫نه، رسم نیست. هر بار به‌ش می‌گیم پُرِش کنه.
‫اگه می‌خواین من چند تا قرصِ خواب‌آور دارم ‫می‌تونیم با کُنیاک بخوریم.
‫- نه ممنون، من بستنی رو ترجیح می‌دم. ‫- موافقم باهات.
‫لطفاً اگه ممکنه برایِ این زمین‌دارهامون
‫قهوه و کُنیاک،
‫همراه با بهترین بستنی‌ای که دارید، بیارید.
‫با کمالِ میل، آقا.
‫و چند تا سیگارِ برگ به‌همراهِ صورتحساب.
‫کُنیاک یادت نره!
‫اینجا رو ببین!
‫صورتحسابِ زیادیه.
‫ولی نه برای مردمی که از دولت کمک می‌گیرن.
‫نه.
‫من نمی‌تونم ازتون چک بگیرم.
‫ما از تیمارستانِ کلِپ اومدیم.
‫لطفاً خیلی سریع به پلیس خبر بدید.
‫شامِ بی‌نظیری بود.
‫حتماً دفعۀ بعد هم به اینجا سر می‌زنیم.
‫گارسون!
‫ممکنه یه پارچ آبِ سرد بیارید؟
‫ببریمشون پاسگاه؟
‫نه، با رئیس حرف زدم، ‫گفت مستقیم ببرینشون تیمارستان.
‫خُب غذا چطور بود، بچّه‌ها؟
‫- عالی. ‫- تا به‌حال همچین غذایی نخورده بودم.
‫- شراب هم خوردید؟ ‫- بله.
‫- سیگار چی، کشیدید؟ ‫- بله.
‫سیگارِ برگ، مخصوصِ خودِ «کاسترو». ‫(دیکتاتورِ سابقِ کوبا)
‫هر کاری دلتون خواسته کردید.
‫خب پس، فکر کردید خیلی زرنگید؟
‫مدیرِ هتل به‌م زنگ زد و همه چی رو گفت.
‫این ماییم که تو دردسر افتادیم نه شما.
‫ویکتور! بیا اینجا!
‫لایق یه دست کتکِ مفصّل هستید.
‫در موردِ خاکسپاری دروغ گفتید ‫و پلیس شما رو با این وضع برگردونده.
‫مست و پاتیل همۀ غذاهایِ خوبِ ‫رستوران رو سفارش دادید
‫و هیچ پولی هم نداشتید که بدید.
‫دلیلی نمی‌بینم توضیحی برات بدم.
‫پس واسه کی می‌خوای توضیح بدی؟
‫- برینیولف. ‫- برینیولف؟
‫شاید دفعۀ بعد می‌خواید ‫اون رو هم با خودتون ببرید؟
‫خیالت راحت، تو رو دعوت نمی‌کنم.
‫خوکِ احمق! ‫تو چیزی به‌جز یه خوک نیستی!
‫کمک! کمکم کنید!
‫یه آرامبخش به این حرومزاده بزنید!
‫اون دست از دنیا کشیده بود ‫و من هیچ وقت جدّیش نگرفتم.
‫از این گذشته حاضر به مرگ نبودم.
‫اون واقعاً یه دوستِ خوب بود ‫که هرگز من رو فراموش نکرد،
‫حتّی وقتی که داخلِ تیمارستان زندانی بودم
‫و همه از بودنِ من در اونجا خوشحال بودن.
‫کاری نداره پال.
‫کافیه پات رو تا ته بذاری رویِ گاز...
‫روگنوالدِ بیچاره!
‫همه چیز براش خوب پیش می‌رفت.
‫خونه، ماشین و یه زنِ دوست داشتنی ‫با یه بچّۀ سالم داشت.
‫چطور تونسته این کار رو باهاشون بکنه؟
‫آره روگنوالد، همه جا پُر از دیوونه‌ست.
‫فقط مختّصِ تیمارستان یا که هتل نیست.
‫یه تارِ عنکبوته که اونقدر خوب بافته شده ‫که کسی نمی‌بیندش،
‫نه یه امپراتور نه یه بچّه. ‫و نه من و نه تو.
‫بهتره که برم.
‫امثالِ من نباید رویایِ پیشرفت و رسیدن ‫به مراتبِ بالا در جامعه رو داشته باشن.
‫نهایتاً بتونن با کمکِ دولت یه واحد ‫تو آپارتمان‌هایِ دولتی اجاره کنن.
‫شاید یه روز این دیوارها فرو بریزه
‫ولی دیوارهایِ بینِ من و دنیا ‫هیچ وقت فرو نمی‌ریزن.
‫اون‌ها ثابت و محکم هستن و حتّی کسی ‫با چشمِ غیرِمسلّح هم نمی‌تونه ببیندشون.
‫تو مواظبِ فرشته‌هات نبودی.
‫بارون می‌باره.
‫چه خبر از تیمارستان؟
‫خیلی وقته که دیگه اونجا نیستم. ‫دیگه مثلِ گذشته نیست.
‫دیگه کسی رو بستری نمی‌کنن، ‫مگر اینکه سالم و تندرست باشه!
‫پس باید با پایِ خودت و آزادانه به اونجا بری ‫که کمتر کسی این کار رو می‌کنه.
‫پس وقتی بیمار باشی جا نیست که بری؟
‫این روزها فقط یه عدّه کارمندهاش اونجان.
‫کجا می‌ری؟
‫بیرون، زیرِ بارون.
‫به همبرگرم دست نزن!
‫تو به‌م بدهکاری!
‫از کِی تا حالا؟
‫بدهکاری دیگه. به‌ت پول قرض دادم.
‫دروغ می‌گی. ‫چیزی به تو بدهکار نیستم.
‫۵ هزار تا به‌م بدهکاری!
‫نه، دروغ می‌گی!
‫همبرگرم رو پس بده!
‫گرسنمه! پسش بده!
‫نمی‌بینی دارم می‌خورمش؟
‫شاید هم کوری؟
‫- پول همراهت داری؟ ‫- نه.
‫البته که داری.
‫اون باقیموندۀ مُستَمریمه.
‫دی‌جِی کانی هستم از برنامۀ شبانه. ‫همین الان تماس بگیرید.
‫خیلی خوبه که این موقعِ شب حرف بزنیم ‫و آهنگِ مورد علاقه‌تون رو پخش کنم.
‫کانی؟ من پال هستم.
‫من رو می‌شناسی. ‫قبلاً باهات حرف زدم.
‫الان از شهر دارم می‌آم.
‫دو نفر به‌م حمله کردن ‫و تمومِ پولم رو دزدیدن.
‫همبرگرم رو گرفتن و خوردن.
‫من ناتوانم و از طرفِ بهزیستی حمایت می‌شم.
‫ولی هنوز صدمه‌ای ندیدم.
‫کاری به‌جز صبر کردن ‫و زنگ زدن به تو نمی‌تونم بکنم.
‫چیزی که گفتی خیلی ناراحت‌کننده‌ست. ‫چی می‌خوای برات پخش کنم؟
‫- صدایِ من داره پخش می‌شه؟ ‫- بله.
‫آهنگِ «شیوۀ من» رو پخش کن. ‫(آهنگِ My Way از فرانک سیناترا)
‫این منم.
‫و با همۀ این‌ها به شیوۀ خودم زندگی کردم.
‫سرایدار گفت وسایلش همین‌هان.
‫«رویا»:
‫«در اعماقِ آن‌هاست که درکِ بی‌رحمانۀ ‫واقعیت ما را فرا می‌گیرد.»
‫نه من نمُرده‌ام.
‫در دریا گیر کرده‌ام.
‫از خانۀ پدری به سمتِ ‫امواجِ آبی، بادبان می‌پراکنم.
‫در سرزمینِ مُردگان، هیچ محدودیت نیست.
‫اینجا، در این اعماقِ سردِ ابدّیت، ‫تنها به‌خواب رفته‌ام و
‫صدایِ خِش‌خِشِ برگِ درختان را می‌شنوم.
..:: کانال تلگرام و اینستاگرام بلبل جان ::.. .:: Telegram: @bollbolljan ::. .:: Instagram: @bollbolljan_Com ::.
بلبل جان مرجع دانلود فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده ‏.:: www.bolboljan.net ::.