..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏ .:: www.bolboljan.net ::.
..:: جديدترين اخبار فيلم و سريال در کانال تلگرام و اینستاگرام سايت ::.. ‏ .:: @bollbolljan_com ::.
‫- عيدتون مبارک! ‫- ممنون. عيد شما هم مبارک.
‫- باکِ ماشينتون رو پُر کنم؟ ‫- بله.
‫- عيدتون مبارک. ‫- ممنون، عیدِ شما هم مبارک.
‫- بفرمایین. ‫- شما بفرمایین.
‫- عیدتون مبارک. ‫- همچنین.
‫- یه ساندویچِ پنیری برام درست می‌کنی؟ ‫- الان آماده می‌کنم.
‫- این ترانۀ کیه؟ ‫- کاظم کویونجوه.
‫- نشناختینش؟ ‫- خیر.
‫اطرافِ دریایِ سیاه طرفدارهایِ زیادی داره.
‫نمی‌شناسمش.
‫اهلِ آرتوینه. دو سال پیش سرطان گرفت و مُرد. ‫جوون بود. هم سن‌و‌سالِ شما بود.
‫همه‌ش به خاطرِ این چرنوبیله. ‫تازگی‌ها داره معلوم می‌شه.
‫شد ۱۲۰ لیر، داداش.
‫- این نونِ تُست و آب معدنی رو هم حساب کنم؟ ‫- بله.
‫سر جمع می‌شه ۱۳۰ لیر.
‫مرگِ یِتَر
‫همۀ کارگرانِ دنیا بایستی متّحد شوند!
‫- سلام. ‫- سلام.
‫- روز به‌خیر.
‫۵۰ یورو برا نیم‌ساعت.
‫- اسمت چیه؟ ‫- جِسی.
‫- جِسی، سِکس فرانسوی بلدی؟ ‫- فرانسوی، ایتالیایی، یونانی.
‫از همه جایِ دنیا سکس بلدم.
‫زنده باد. زنده باد.
‫- آهنگش خوبه؟ ‫- آره، چرا که نه.
‫- ۵۰ یورو همراهته؟ ‫- آره.
‫- لباس‌هات رو دربیار. ‫- باشه.
‫- تُرکی؟ ‫- شاید.
‫آخه این‌جوری من خجالت می‌کِشم.
‫- اسمت چيه دختر؟ ‫- گفتم که به‌ت، جِسی.
‫اسمت جِسی نیست. اسمِ واقعی‌ت رو به‌م بگو.
‫- یِتَر. ‫- یعنی چی یِتَر؟
‫یِتَر، یعنی این‌که اسمم یِتَره. ‫(یِتَر در زبان تُرکی به معنی کافی و بس است.)
‫بینِ ۷ تا دختر، آخریش منم. ‫ته تغاری‌م.
‫- چی می‌خوری؟ ‫- آب، فقط آب.
‫کجایی هستی؟
‫اوهوه! عمو جون من سردرنیاوردم ‫برا سکس اومدی یا حرف زدن؟
‫- ببین من رو، به من نگو عمو جون، زشته. ‫- پس چی صدات کنم؟
‫شوهرِ عزیزم، خوبه؟
‫- من رو علی صدا کن، قربونت برم. ‫- علی.
‫- تو این سِن، کیرت شَق می‌شه؟ ‫- آره خدا بخواد.
‫پس نشونم بده.
‫- خداحافظ گُلِ من! ‫- مواظبِ خودت باش علی آقا.
‫ترکی حرف زدن؟
‫خانم‌ها و آقایان، ده دقیقۀ دیگه به برِمِن می‌رسیم.
‫سفرِ خوبی رو براتون آرزو می‌کنیم و ‫و شما رو به خدا می‌سپاریم.
‫- سلام بابا! ‫- خوش اومدی نِجات، خوش اومدی.
‫ماهیه هنوز خوب سرخ نشده ‫فعلاً بگیر بشین.
‫- چه خبر؟ ‫- سلامتی.
‫- خودت چطوری؟ ‫- خوبم.
‫یه کتاب برات خریدم.
‫حالا موضوعش چیه این کتابت؟
‫خودت بخونش.
‫«دخترِ آهنگر» ‫نویسنده: سلیم اوزدوغان.
‫- مشروب می‌خوری؟ ‫- آره، تو هم می‌خوای؟
‫پس چی که می‌خوام.
‫یه رفیقِ ایرونی دارم اسمش محموده. ‫برا دورِ چهارمِ شرط‌بندی گفت می‌خواد غافلگیرم کنه.
‫- رو کدوم اسب؟ ‫- اوف لیف سونسینه!
‫- اوف لیف سونسینه؟ ‫- آره.
‫پنجمین اسبِ دورِ چهارمه.
‫سان شاین آف لایف، همینه؟
‫- معنیش چی میشه؟ ‫- شورِ زندگی.
‫خوب می‌شد اگه یه روز این شورِ زندگی ‫به ما هم رویِ خوش نشون می‌داد.
‫احتمالِ بُردش کمه، بابا.
‫حالا خواهیم دید.
‫احتمالِ بُردش کمتر از ۱.۵ درصد بود!
‫۱۰۰، ۲۰۰، ۳۰۰، ۴۰۰، ۵۰۰، ۶۰۰، ۷۰۰.
‫- بفرمایین. ‫- ممنونم.
‫بیا بریم یه بستنیِ شکلاتی مهمونِ من!
‫خب، الان کی تو دست و بالته که بُکُنیش؟
‫کی رو داری که به‌ش تلمبه بزنی؟
‫- بابا جون، یه آدمِ محترم این‌جوری حرف نمی‌زنه. ‫- اوه، نمی‌دونستم این رو.
‫با تو هم که نمی‌شه در مورد هیچ چیزی حرف زد.
‫مواظب خودت باش، بابا!
‫اون کتاب رو بخون، باشه؟
‫باشه، می‌خونمش.
‫گوته مخالفِ انقلاب بود. البته نه به‌دلیلِ ‫مسائلِ اخلاقی.
‫بیشتر به این دلیل که از دیدِ او ‫پدیده‌ای کاملاً غیرقابل کنترل است.
‫با دو نقلِ قول این مطلب را توضیح می‌دهیم. ‫اوّل این‌که:
‫«چه کسی انتظارِ شکوفاییِ گُلِ رُز را ‫در وسطِ زمستان دارد؟»
‫«هر چیزی به جایِ خودش. برگ درآوردن، ‫جوانه زدن، گُل دادن.»
‫«فقط یک احمق می‌تواند ‫چنین سرمستی‌ِ نابه‌هنگامی را بخواهد.»
‫ای بابا خسته شدم، یالا دیگه علی آقا!
‫- بچّۀ ۱۴ساله که نیستم، طول می‌کِشه. ‫- پس اگه این‌جوریه، پول بیشتری ازت می‌گیرم.
‫۵۰ یورویِ دیگه هم به‌ت می‌دم. ‫تو فقط برام حرف بزن، حرف بزن!
‫- بگو کونم رو محکم بغل کُن! ‫- کونم رو محکم بغل کُن. یالا دیگه قهرمانِ من.
‫یه چیزی می‌خوام ازت بپرسم.
‫از کاری که داری، راضی هستی؟
‫خدا رو شُکر، خوب می‌گذره.
‫ببین. من یه آدمی‌م که تنها زندگی می‌کنم.
‫بازنشست شده‌م و زنم هم مُرده.
‫به قولِ معروف چی؟...
‫- تنهایی فقط مختّصِ خداست. ‫- زنده‌باد، زنده‌باد.
‫من دنبالِ یه زن می‌گردم که باهاش زندگی کنم.
‫هر چقدر که از این‌جا دربیاری، ‫همون‌قدر رو بهت می‌دم.
‫در عوضش، فقط باید با من بخوابی. ‫چی میگی؟ قبول می‌کنی؟
‫عاشقم شدی پیرمرد؟
‫الان لازم نیست جواب بدی.
‫بیا این شماره تلفنِ منه.
‫هر وقت خواستی بهم زنگ بزن، باشه؟
‫- سلام. ‫- به‌ت سلام کردیم.
‫من متوجّه نمی‌شم.
‫به ما دروغ نگو. دیدیم داشتی تُرکی حرف می‌زدی. ‫از این‌که تُرکی خجالت می‌کِشی؟
‫تو هم مسلمون و هم ترک هستی، متوجه شدی؟
‫- کَر که نیستم. ‫- خوشمزه بازی درنیار.
‫- تو مسیرِ بدی افتادی. توبه کُن. ‫- توبه کُن!
‫توبه، استغفرالله.
‫یه بارِ دیگه اگه تو این دنیا ببینمت،
‫بیچاره می‌شی، بیچاره!
‫سلامِ خدا بر تو.
‫و سلامِ خدا بر خودتون.
‫- خیلی زود حرکتش رو شروع کرد. ‫- یالا دیگه!
‫- سلام. ‫- سلام.
‫خوشحالم که اومدی.
‫خوش‌اومدی.
‫- یه نوشابۀ کوکاکولا مهمونم نمی‌کنی؟ ‫- البته که مهمونت می‌کنم.
‫گشنه‌ت نیست؟
‫اون روز که گفتی به همون اندازه که ‫تو فاحشه‌خونه درمی‌آری به‌ت می‌دم،
‫جدّی داشتی می‌گفتی؟
‫چقدر درمی‌آری؟
‫هر ماه ۳۰۰۰ یورو درآمدمه. ‫داری این‌قدر بدی؟
‫- جورش می‌کنم. ‫- چطوری؟
‫حقوقِ بازنشستگی می‌گیرم و یه‌کم هم ‫پول تویِ بانک پس‌انداز دارم.
‫تو مملکتِ خودم هم، خونه و زمین دارم. ‫دیگه چی می‌خوای؟
‫و یه پسر هم دارم که تو دانشگاه‌هایِ آلمان ‫تدریس میکنه.
‫درآمد خوبی داره. اگه مشکلی هم ‫برامون پیش بیاد، کمکمون می‌کنه.
‫- کجایی هستی؟ ‫- ترابزونی‌م.
‫ببین، من از اون آدم‌ها نیستم که چیزِ زیادی بخوام.
‫باهام زندگی کن و فقط با من بخواب، همین.
‫- راستش رو بخوای گشنه‌م شد. یه چیزی برام بخر. ‫- پاشو بریم.
‫- سوپت خیلی خوشمزه شده. ‫- نوشِ جونت.
‫- از کجا یاد گرفتی این غذاهایِ خوشمزه رو بپزی؟ ‫-- از خودم یاد گرفتم.
‫برایِ این بچّه، هم پدر بودم هم مادر. ‫خودم بزرگش کردم.
‫بسپارینش به من.
‫- خوب به پسرت رسیدی. ‫- مثلِ یه دختر نازش رو کشیدم.
‫بفرمایین.
‫به‌به! کوفتۀ ماهی! خودم درستش کردم. ‫حتماً می‌پسندینش، بخورین ازش.
‫- وقتی مادرت مُرد، چند سال داشتی؟ ‫- شیش ماهم بود.
‫طفلک! دوباره ازدواج نکردی؟
‫چرا، با یه بیوه که یه دختر هم داشت، ازدواج کردم.
‫با هم نساختیم. ‫خیلی زود دخترش رو برداشت و رفت.
‫من هم بیوه‌م. ‫سال۱۹۸۷ شوهرم تو جنگِ ماراش کشته شد.
‫- اهلِ ماراشی؟ ‫- آره.
‫- بازم نوشابه می‌خواین؟ ‫- بذار من می‌آرم.
‫بشینین سرِ جاتون خودم می‌آرمش.
‫- شما واقعاً استادِ دانشگاه هستین؟ ‫- بله.
‫- من می‌رم دِسِر رو می‌آرم. ‫- این یکی رو بذارین من بیارم.
‫- نه، مگه تو مهمون نیستی؟ ‫- چرا، ولی اگه قرار باشه بیام این‌جا زندگی کنم، باید کار کنم.
‫- بابا زیاد مشروب نخور. ‫- زیاده‌روی نکردم، چیزی نخوردم که.
‫من ترابزونی‌م، ترابزونی.
‫پسر، تو به عمد من رو مست کردی.
‫به‌ش دست نمی‌زنی، به‌ش دست نمی‌زنی‌ها.
‫- بابا حالت خوبه؟ ‫- برو از جلو چشام دور شو! برو!
‫یِتَر! آهای یِتَر کجایی؟
‫چطوری با هم آشنا شدین؟
‫اون اومد پیشم.
‫- کجا یعنی؟ ‫- به‌ت چیزی نگفته؟
‫من یه تَن‌فروشم.
‫تَن فروش، یعنی چی؟
‫یعنی جنده، روسپی اگه از جنده خوشِت نمی‌آد.
‫شب به‌خیر.
‫نِجات؟
‫بابا.
‫بابا!
‫وقت به‌خیر. من دکتر اوزادا هستم. ‫پدرتون سکتۀ قلبی کرده.
‫شرایطِ جسمیش ناپایداره. ‫امشب باید تحتِ مراقبتِ ویژه بمونه.
‫مجبوریم که سرخرگش رو باز کنیم. ‫بعدش هم باید زیرِ نظر داشته باشیمش.
‫- سوالی دارین؟ ‫- می‌تونیم الان ببینیمش؟
‫- متأسفانه الان نمی‌شه. در حالِ حاضر، ‫هرگونه هیجانی براش خوب نیست.
‫فردا صبح بیاین.
‫بچّه هم دارین؟
‫آره، یه دختر دارم.
‫- چند سالشه؟ ‫- ۲۷.
‫از شغلی که دارین، خبر داره؟
‫فکر می‌کنه تو یه کفش‌فروشی کار می‌کنم. ‫من هم هر از گاهی براش یه جفت کفش می‌فرستم.
‫برا دخترم حاضرم هر کاری بکنم. ‫هیچ‌وقت نخواستم از تحصیل محروم بشه.
‫می‌خواستم مثلِ تو درس بخونه و ‫یه انسانِ باسواد باشه.
‫پیری هم چیزِ مزخرفیه.
‫اصلاً چیزِ خوبی نیست، اصلاً.
‫کاملاً احمقانه‌ست!
‫- یکی دو روز دیگه ترخیص می‌شی. ‫- آره، آره مرخّصم می‌کنن.
‫نِجات، یادت نره گوجه‌ها رو آب بدی‌ها.
‫بعداً نگی که نگفتم.
‫نِجات، اون گوجه‌هایی که رسیدن رو بچین.
‫- تو هم می‌خوای؟ ‫- آره بده یه امتحانی بکنم.
‫بیا یه چند تا هم برای بابا ببریم، ‫حتماً خوشحال می‌شه.
‫چیزی شده؟
‫دلم برا دخترم خیلی تنگ شده.
‫خیلی وقته صداش رو نشنیده‌م.
‫نمی‌تونم باهاش تماس بگیرم.
‫نِجات.
‫ترتیبِ دختره رو دادی دیگه، ها؟
‫«بورِک» درست کردم، فکر کنم خیلی ازش خوشت بیاد. ‫(نوعی نان شیرینیِ میوه‌دار یا گوشت‌دار)
‫برش دار ببر، من از این چیزها نمی‌خورم.
‫این‌جوری نگام نکن، دکتر گفته نباید شیرینی بخوری.
‫خوبه، پس بشین گُه بخور!
‫بورِک نمی‌خوری می‌گی برام ضرر داره، ‫ولی داری سیگار می‌کشی؟ واقعاً که!
‫تو زندگیِ من دخالت نکن. زندگیِ من مالِ خودمه ‫زندگیِ تو هم به خودت ربط داره.
‫داری می‌ری؟
‫یه لحظه!
‫این رو بگیر تو راه بخور.
‫یِتَر.
‫بله قربان!
‫یه‌کم برام مشروب بیار دختر.
‫به‌زودی به هامبورگ می‌رسیم.
‫باهاش خوابیدی، آره؟
‫ازت سوال پرسیدم.
‫مستی.
‫نیستم.
‫نکن!
‫راحتم بذار!
‫پولش رو دادم دیگه، الانم می‌خوام بکنمت.
‫- من مالِ تو نیستم. ‫- چرا هستی.
‫مالِ منی.
‫حالا بیا یه‌کم برام بخورش.
‫پولت رو بردار بکن تو کونت!
‫اوهوی؟ کجا داری می‌ری؟
‫کجا می‌خوای بری؟
‫هر جا دلم بخواد می‌رم!
‫تو هیچ‌جا نمی‌ری.
‫تو هیچ‌جا نمی‌ری!
‫ببین، هر جا دلم بخواد می‌رم. فهمیدی؟ ‫به تو هم ربطی نداره!
‫یِتَر.
‫یِتَر!
‫باز هم سمتِ راست.
‫همین‌جا وایستا.
‫برو داخل.
‫- این‌جا که خیلی کوچیکه! ‫- درسته ولی چاره‌ای نیست.
‫برو داخل.
‫وسایل شخصی‌ت رو هم بعداً بهت می‌دن.
‫خیلی وقته که آیتِن رو ندیدیم.
‫غیبش زده.
‫چند وقته که ندیدینش؟
‫یه چند ماهی می‌شه.
‫این عکسشه.
‫عکس جدیدی ازش ندارین؟
‫نه متأسفانه، ولی اگه می‌خواین ‫خودتون هم یه نگاه بندازین.
‫خیلی بانمکه.
‫- چه رشته‌یی خونده؟ ‫- اقتصاد.
‫- پزشکی. ‫- نه، جامعه‌شناسی خونده.
‫اقتصاد یا پزشکی؟
‫راستش رو بخواین دقیق نمی‌دونم چی خونده.
‫باشه دیگه، تمومش کنین!
‫می‌تونم این عکس رو برا خودم بردارم؟
‫ولی این آخه عکسِ مادرشه.
‫بفرمایین، برش دارین.
‫خب، پسر‌عمو الان کجا اقامت داری؟
‫تو یه هتل می‌مونم.
‫هتل چرا؟ می‌ریم خونۀ ما.
‫ممنونم.
‫ببین، دارم جدّی می‌گم‌ها.
‫دوست دارم تنها باشم.
‫- تا کِی این‌جا می‌مونی؟ ‫- تا هر وقت که بتونم پیداش کنم.
‫اوه...بینِ ۲۰ میلیون نفر چه جوری می‌خوای پیداش کنی؟ ‫این‌جا استانبوله‌ها!
‫- اسم؟ ‫- آیتِن اوزتورک.
‫آیتِن اوزتورک.
‫محلِ تولّد؟
‫یا ماراش یا استانبول، دقیق نمی‌دونم.
‫«کاهرامان ماراش» ‫(نام جدیدِ ماراش به معنی ماراشِ قهرمان)
‫یه چند لحظه منتظر بمونین.
‫گفتی اسمت چیه؟
‫آیتِن اوزتورک.
‫- اسم خودت رو پرسیدم. ‫- آها ببخشین، نِجات، نِجات آکسو.
‫چرا دنبالِ اون دختره می‌گردی؟
‫می‌خوام هزینه‌های تحصیلی‌ش رو پرداخت کنم.
‫چرا؟
‫چراش رو خب...
‫چون تعلیم و تربیت حقِ طبیعیِ آدم‌هاست.
‫حرفِ قشنگیه.
‫ببین نِجات.
‫خیابون‌ها،
‫اون پرونده‌ها،
‫صدها بلکه هزاران کودکِ کُرد توشه.
‫هر روز صبح باهاشون سر و کلّه می‌زنیم.
‫اون‌ها از حقِ تحصیل محرومن، گرسنه‌ن، ‫برا همین مجبورن که دزدی کنن و آدم بکشن.
‫نمی‌خوای به اون‌ها کمک کنی؟
‫- خب، این کار چه فایده‌یی داره؟ ‫- شاید یکی بتونه کمکمون کنه.
‫«برایِ فروش»
‫می‌آی بریم تو؟
‫پسر‌عمو من از کتاب سردرنمی‌آرم. ‫زبونِ آلمانی هم که اصلاً حالیم نمی‌شه.
‫من برمی‌گردم به مغازه‌م، ‫خبری هم اگه شد به‌م زنگ بزن.
‫اون اعلامیه‌ها رو هم بده به من.
‫می‌بینمت، فعلاً!
‫وقت به‌خیر.
‫وقتِ شما هم به‌خیر.
‫این کتاب‌فروشی، مالِ شماست؟
‫بله.
‫- خوشِت اومده ازش؟ ‫- بله، خیلی هم زیاد.
‫خوشوقتم، من مارکوس اوبِرمولِر هستم. ‫- منم نِجات آکسو هستم.
‫- چای میل دارین یا قهوه؟ ‫- چای باشه بهتره.
‫چنگیز، دو تا چای برامون بیار.
‫بفرمایین بشینین.
‫چی شده که می‌خواین بفروشینش؟
‫خب، می‌دونین...
‫ده ساله که این‌جام و یک‌دفعه ‫دلم هوایِ آلمان رو کرده.
‫با وجود این‌که اطرافم رو کتاب‌هایِ ‫ادبیاتِ آلمانی گرفته، مثلِ یه...
‫...مثلِ یه موزه است این‌جا. ‫یه فضایِ مُرده داره. درست مثلِ زبونِ لاتین.
‫و من احساسِ یه جور...دلتنگیِ وطن کرده‌م.
‫متوجّه‌م. چقدر بابتِ این‌جا می‌خواین؟
‫- ببخشید، اسمتون چی بود؟ ‫- نِجات آکسو.
‫- شغلتون چیه؟ ‫- استادِ زبانِ آلمانی در آلمان هستم.
‫جالبه که پایانِ کارِ یه استادِ تُرک زبانِ در آلمان،
‫تو یه کتاب‌فروشیِ آلمانی در ترکیه باشه! ‫باهاش جور درمی‌آد!
‫بله، شاید همین‌طور باشه.
‫پس پسر‌عمو، از قرارِ معلوم ‫تو ترکیه موندنی شدی.
‫- آره. ‫- کارِت چی می‌شه؟
‫شاید تدریس، سرنوشتِ من نیست.
‫پس پدرت چی می‌شه؟
‫یه قاتل نمی‌تونه پدر من باشه.
‫مرگِ لاته
‫«اوجالان»، ما ازت حمایت می‌کنیم! ‫(رهبرِ حزبِ کارگرانِ کردستان که از سال ۱۹۹۹ تا به حال ‫توسطِ دولتِ ترکیه زندانی شده است)
‫اوجالان، ما ازت حمایت می‌کنیم!
‫زنده باد مبارزاتِ چریکی!
‫حقوقِ مردم نباید پایمال شود!
‫پلیس!
‫یه نفر مسلّح رو دارم تعقیب می‌کنم، ‫لطفاً نیروهایِ کمکی رو بفرستید به کافۀ دیلِک.
‫گندش بزنن!
‫کی‌ها دستگیر شدن؟ ‫اوزلِم هم دستگیر شده؟
‫پلیس!
‫بخواب رو زمین!
‫تکون نخور!
‫چه خبره؟
‫شما نمی‌تونین بدونِ اجازه واردِ خونۀ من بشین.
‫زنده باد مقاومت!
‫اسمِ من اوزنوره. اوزنور کولاک!
‫اسمِ من گوکجه توناست!
‫اسمِ من نورهان اِرتاشه!
‫- خوش اومدی. ‫- سلام.
‫- اسمت تویِ گذرنامه چیه؟ ‫- گول کورکماز.
‫همیشه از این اسم استفاده کن. ‫هیچ‌وقت اسم اصلیت رو جایی نگو.
‫هر وقت هم سوار اتوبوس و مترو شدی، ‫کارت بِکِش.
‫یعنی چی؟
‫یعنی این‌که باید بلیط بخری.
‫اگه پلیس هم دستگیرت کرد، ما رو نمی‌شناسی.
‫باشه.
‫اگه خواستی خودت رو بشوری، ‫برو استخرِ شنا، دخترها به‌ت نشون می‌دن.
‫مادچِن می‌آد دنبالت می‌بَرَدِت اون‌جا.
‫ارزون‌ترین غذاها رو می‌شه تو دانشگاه پیدا کرد.
‫ارزون‌ترین غذا قیمتش ۳ یوروئه.
‫جایِ خوابت این‌جاست.
‫پرترۀ رویِ دیوار: «ناظم حکمت». ‫(شاعر آزادی‌خواهِ کمونیستِ ترکیه‌ای)
‫پول، چیزی داری؟
‫حدودِ یه ۲۰ یورویی.
‫من یه جا سراغ دارم، اگه می‌خوای بیا برا من کار کن.
‫مثلاً چه کاری؟
‫پیشخدمتی به‌ت می‌آد.
‫- برِمِن از اینجا خیلی دوره؟ ‫- با قطار یک ساعت راهه.
‫یه‌کم پول قرض می‌دی؟
‫فردا پسش می‌دم.
‫- چقدر می‌خوای؟ ‫- ۱۰۰ یورو فکر کنم کافی باشه.
‫ممنون.
‫۷-۳-۸-۱۱، گابی هستم، بفرمایید.
‫- سلام، شما می‌تونید انگلیسی حرف بزنید؟ ‫- بله، همین الان هم دارم انگلیسی حرف می‌زنم.
‫- من دنبالِ یه شماره تلفن از برمِن هستم. ‫- باشه، کجایِ برمِن؟
‫- از برمِن. ‫- بله، به چه اسمی؟
‫به اسمِ: یِتَر اوزتورک.
‫- اوزتورک اسمِ فامیلیشه؟ ‫- بله.
‫اسمش یِتَره. ‫ی ِ ت َ ر.
‫نه متأسفانه، تنها اسمی که با ی شروع بشه ‫یاسمینه، یِتَر رو ندارم.
‫باشه، فهمیدم.
‫- ممنون. ‫- خداحافظ.
‫پا.
‫کفش.
‫کفش‌فروشی‌ها
‫خب، حالا چی می‌شه؟
‫دیگه مجبوری برا من کار کنی.
‫تو اسم خودتم گذاشتی رفیق! ‫این همه داد و بیدادت برا ۱۰۰ یوروئه؟
‫- تو اصلاً می‌دونی داری با کی حرف می‌زنی؟ ‫- از کجا بدونم کی هستی!
‫- بندازش بیرون عدنان! ‫- زود باش، گُم شو بیرون!
‫باشه، خودم می‌رم.
‫- بزن به چاک! ‫- گورِ بابایِ خودت و تشکیلاتت!
‫«چه کسی انتظارِ شکوفاییِ گُلِ رُز را ‫در وسطِ زمستان دارد؟»
‫«هر چیزی به جایِ خودش. برگ درآوردن، ‫جوانه زدن، گُل دادن.»
‫«فقط یک احمق می‌تواند ‫چنین سرمستی‌ِ نابه‌هنگامی را بخواهد.»
‫«ثانیاً، من با انقلاب‌ها مخالفم، زیرا که آن‌ها»
‫«به همان اندازه که چیزهایِ جدید می‌سازند، ‫قدیمی‌ها را از بین می‌بَرَند.»
‫- ببخشید، می‌شه ازتون یه چیزی بخوام؟ ‫- حتماً.
‫پول همراهم نیست و گرسنمه. ‫می‌تونی به‌م پول بدی؟ قرض!
‫- چقدر لازم داری؟ ‫- به نظرم ۳ یورو کافی باشه.
‫- پول خرد ندارم، فقط اسکناس ۱۰ یورویی دارم. ‫- باشه، اشکالی نداره.
‫اوه، نه! می‌تونم اون داخل برات خردش کنم.
‫- اگه آدرست رو به‌م بدی، پولت رو پس می‌فرستم. ‫- نه لازم نیست این کار رو بکنی.
‫اوه نه، ممنونم.
‫دفعۀ بعد که همدیگه رو ببینیم، ‫می‌تونی من رو دعوت کنی.
‫بسیار خب. مرغ بدید لطفاً.
‫گرسنه‌ت نیست؟
‫- چه رشته‌یی می‌خونی؟ ‫- جامعه‌شناسی.
‫- تو آلمانی چی به‌ش می‌گید؟ ‫- سوکیولوگی. علمِ جامعه‌شناسی.
‫- خودت چی می‌خونی؟ ‫- انگلیسی و اسپانیایی.
‫- اهل کجایی؟ ‫- استانبول.
‫- برایِ درس خوندن به این‌جا اومدی؟ ‫- نه.
‫- پس چرا این‌جایی؟ ‫- چون این‌جا ارزون‌ترین جاییه که می‌شه غذا خورد.
‫- از غذاش خوشت می‌آد؟ ‫- مهم نیست برام، چون گرسنمه.
‫کجا زندگی می‌کنی؟
‫هیچ‌جا.
‫آخه پس کجا می‌خوابی؟
‫جدّی می‌خوای بدونی؟
‫آره.
‫این‌جا آشپزخونه‌ست. ‫هر وقت چیزی خواستی، می‌تونی برداری.
‫اتاق پذیرایی رو هم به‌ت نشون می‌دم.
‫- سلام مامان. ‫- این مادرم سوزانه‌ست.
‫مامان این اسمش گوله. ‫یه چند وقت پیشِ ما می‌مونه.
‫- سلام. ‫- سلام.
‫- امیدوارم اتاقِ خوابت زیاد کوچیک نباشه. ‫- نه، عالیه.
‫می‌خوای اتاقم رو ببینی؟
‫- خوشگله. ‫- آره، از دورانِ مدرسه به بعد به این‌جا عادت کردم.
‫- من تازه از هندوستان اومدم. ‫- هندوستان؟
‫آره، سه ماه تو هندوستان بودم.
‫آها متوجّه شدم.
‫چیزی برا شستن داری؟
‫چون مجبور بودم سریع فرار کنم، ‫فقط همین لباس‌ها رو دارم.
‫می‌خوای از لباس‌هایِ من استفاده کنی؟
‫- این خوبه؟ ‫- آره.
‫آره.
‫- و این یکی چی؟ ‫- خوبه.
‫- نه من از برندهای آمریکایی خوشم نمی‌آد. ‫- آها، فکر کنم حق با تو باشه.
‫ممنونم شارلوت.
‫لاته. می‌تونی لاته صدام کنی. ‫کوتاه‌تره.
‫لاته؟
‫نه، من شارلوت رو دوست دارم. بهتره.
‫از بزرگواری‌ته که به یه غریبه پناه دادی.
‫- ما باید به‌ش کمک کنیم، مامان. ‫- تو حتّی اون رو نمی‌شناسی.
‫این‌جا آلمانه مامان! اون غیرقانونی اومده. ‫تو کشورش به‌خاطر مسائل سیاسی آزارش دادن.
‫- پس باید درخواستِ پناهندگیِ سیاسی بده. ‫- آره، ولی اگه قبولش نکردن چی؟
‫خودت خوب می‌دونی این کار غیرقانونیه.
‫می‌شه اتاق خوابش رو لطفاً درست کنی؟
‫نونِ تُست یه چیزِ کاملاً آلمانیه.
‫مالِ قرنِ دوازدهمِ میلادیه و ...
‫نمی‌دونم تو انگلیسی به‌ش چی می‌گن. ‫ولی این رو می‌دونم که کاملاً آلمانیه.
‫- وقتی داری نون می‌پزی... ‫- نون می‌پزم؟ خب...
‫نه، نه، من می‌پزم. ‫الان به‌ت نشون می‌دم.
‫گول؟
‫گول یعنی چی؟
‫اسمِ من گول نیست.
‫اسمم آیتِنه. آیتِن اوزتورک.
‫آیتِن یعنی ماهتاب.
‫آیتِن.
‫صبح به‌خیر.
‫ساعت دوازدهِ ظهره.
‫- با شکمِ خالی نباید سیگار بکشی. ‫- عیبی نداره.
‫دخترم گفته که به‌خاطرِ فعّالیت‌هایِ سیاسی ‫اذیتت کردن.
‫آره. من عضوِ یکی از گروه‌هایِ مقاومتِ ترکیه هستم.
‫و شما دقیقاً به‌‌خاطرِ چی می‌جنگین؟
‫ما برایِ اجرایِ کاملِ حقوقِ بشر، ‫آزادیِ بیان و آموزشِ اجتماعیِ صد‌در‌صدی می‌جنگیم.
‫در ترکیه، فقط افراد پولدار می‌تونن آموزش ببینن.
‫شاید اگه به اتّحادیۀ اروپا ملحق بشین، ‫مشکلتون حل بشه.
‫من به اتّحادیۀ اروپا اعتماد ندارم.
‫- چرا نداری؟ ‫- چه کسی اتّحادیۀ اروپا رو رهبری می‌کنه؟
‫انگلیس، فرانسه، آلمان، ایتالیا و اسپانیا.
‫این کشورها استعمارگرن.
‫این جهانی‌سازیه و ما علیه‌ش می‌جنگیم.
‫شاید تو آدمی باشی که دلت جنگ می‌خواد.
‫تو فکر می‌کنی من دیوونه‌م؟
‫اگه یه کشوری مردمِ خودش رو فقط به این دلیل ‫که طرزِ نگاه و فکرشون متفاوته،
‫یا این‌که درخواستِ کار، انرژی و آموزش دارن، ‫بخواد بُکُشه.
‫تو هم مجبوری که باهاش بجنگی!
‫شاید وقتی که به اتّحادیۀ اروپا ملحق بشین، ‫همه چیز درست بشه.
‫گاییدم بابا این اتّحادیۀ اروپا رو!
‫من دوست ندارم تو خونۀ من این‌جوری حرف بزنی.
‫می‌تونی تو خونۀ خودت اون‌جوری حرف بزنی، مفهومه؟
‫مفهومه.
‫آیتِن چی شده؟
‫می‌تونی کمکم کنی مادرم رو پیدا کنم؟
‫اَه!
‫- چی شده؟ ‫- پلیس.
‫لعنتی.
‫شب به‌خیر. لطفاً ماشین رو خاموش ‫و چراغِ داخلِ ماشین رو روشن کنین.
‫- نه چراغِ داخلِ ماشین. ‫- آها منظورتون چراغِ داخله.
‫مدارکِ ماشین و گواهینامه‌تون رو هم لطف کنین.
‫و کارتِ شناساییِ اون خانم که ‫کمربندِ ایمنی‌ش رو هم نبسته بود.
‫- کارتِ شناسایی‌ت رو می‌خواد ببینه. ‫- ممنون.
‫- مالکِ این ماشین کیه؟ ‫- مادرمه.
‫کارتِ شناسایی لطفاً.
‫با بی‌سیم حرف می‌زنم و برمی‌گردم.
‫- چی می‌خواد؟ ‫- داره هویّتِت رو استعلام می‌گیره.
‫آهای، آهای، وایستا!
‫وایستا! برگرد داخلِ ماشین و بشین سرِ جات.
‫- گرفتیش؟ ‫- آره.
‫پناهنده‌م! پناهنده‌م!
‫خیلی خب، خانمِ اوزتورک بشینین این‌جا ‫می‌خوام یه چند تا اثرِ انگشت ازتون بگیرم.
‫اوّل، دستِ راست.
‫این اتاقِ شماست.
‫از اقامت‌ِتون لذّت ببرید، همون‌طور که ‫در جریان هستین فقط سه شب می‌تونین بمونین.
‫- کلید رو هم اون‌جا گذاشتم، خداحافظ. ‫- خداحافظ.
‫زیاد جایِ بدی هم نیست.
‫مردمِش خوبن.
‫در رو قفل کن.
‫به نمایندگی از مردم، حُکمِ دادگاه رو اعلام می‌کنم:
‫درخواستِ فرجام علیهِ قوانین، ‫توسطِ دادگاهِ حکومتی رد شده است.
‫هزینۀ برگزاریِ جلسۀ دادگاه برعهدۀ ‫خواهانِ پرونده است.
‫لطفاً بنشینید.
‫خانمِ اوزتورک، درخواستِ فرجامِ شما رد شده.
‫دادگاهِ حکومتی ادّعایِ پناهندگیِ سیاسیِ ‫شما رو قبول نکرده.
‫پناهندگیِ سیاسی به هر کسی که ‫در زمینۀ مذهب یا نژاد و ملّیت
‫موردِ آذیت و آزار قرار گرفته باشه،
‫و بیمِ اون باشه که جسم و روحِش در خطر بوده ‫و یا آزادی‌اش سلب شده باشه، تعلّق می‌گیره.
‫کجا قایمش کردی؟!
‫- من گذرنامه‌ت رو قایم نکردم. ‫- دروغ نگو!
‫با در نظر گرفتنِ برنامۀ ترکیه برایِ ‫عضویت در اتّحادیۀ اروپا، تصوّر نمی‌شه که
‫پس از درخواستِ فرجامِ ناموفّقِ شما برایِ پناهندگی،
‫بیمِ اون بره که از جانبِ دولتِ ترکیه ‫موردِ شکنجۀ بدنی و بدرفتاری قرار بگیرین.
‫بیا!
‫ببین چقدر کور شدی.
‫دادگاه سختیِ شرایطِ شما را درک می‌کنه
‫و تعهّدِ سیاسیِ‌تون رو در ترکیه معتبر می‌دونه.
‫من درک می‌کنم که چرا پارسال ‫شما به‌صورتِ غیرقانونی واردِ خاکِ آلمان شدین.
‫ولی نمی‌تونیم فرض رو بر این بذاریم که ‫پس از ردّ ِ درخواستِ پناهندگی‌تون
‫اگه به ترکیه برگردین، ‫هنوز هم جانِ شما در خطر باشه.
‫مواظبِ خودت باش.
‫پس برایِ شما مهم نیست که دوستِ من ‫شکنجه شده باشه یا نباشه؟
‫می‌تونین ثابت کنین؟ مسئولیتِ افرادِ غیرِآلمانی ‫در زندان‌هایِ ترکیه به‌عهدۀ ما نیست.
‫متأسفم.
‫کسی رو می‌شناسین که بتونه به‌م کمک کنه؟
‫یه لحظه وایستین.
‫این نشونیِ و شماره تلفنِ سازمانِ «بارو»ئه. ‫زندانی‌هایی که از پسِ مخارجِ وکیل برنمی‌آن،
‫پیشِ این سازمان می‌رن. ‫شاید بتونن به‌ت کمک کنن.
‫ممنون. خیلی ممنونم.
‫آیتِن اوزتورک به عضویت در یکی از سازمان‌هایِ مسلّح ‫که دولت اون‌ها رو تروریستی می‌دونه، متّهم شده.
‫می‌تونه مدّتِ زیادی تو زندان بمونه.
‫چقدر مثلاً؟
‫یه پونزده بیست سالی می‌تونه باشه.
‫پونزده تا بیست سال.
‫الان کجاست؟
‫خب، الان کجاست؟
‫تو زندانِ زنانۀ «پاشاکاپیسی» در ‫اوسکودارِ استانبول، منتظرِ محاکمه‌ست.
‫می‌تونم برم ملاقاتش؟
‫می‌شه بره ببیندش؟
‫اینی که من می‌بینم، هیچ نسبتی باهاش نداره.
‫می‌گه تو که هیچ نسبتی با زندانی نداری.
‫بدونِ نسبتِ فامیلی خیلی سخت بشه این کار رو کرد.
‫بدونِ نامِ فامیلیِ مشابه، کارِ خیلی سختیه ‫که بشه ملاقاتی باهاش ترتیب داد.
‫این دیگه چه‌جور قانونیه؟
‫به قوانین اعتراض داره.
‫این‌جا ترکیه‌ست.
‫به‌ش بگو من سعیِ خودم رو می‌کنم، ‫ولی ممکنه ماه‌ها طول بکشه.
‫بگو در این مورد با هیچ‌کسی حرف نزنه. ‫اسمِ آیتِن اوزتورک رو هم به هیچ‌وجه به زبون نیاره.
‫اون سعی ‌می‌کنه برات جور کنه بری ببینیش. ‫ولی می‌گه یه چند ماهی ممکنه طول بکشه.
‫و تو هم نباید به هیچ‌وجه پیشِ هیچ‌کسی ‫اسمی از آیتِن اوزتورک ببری. به هیچ‌وجه.
‫حلّه؟
‫باشه.
‫- یه‌کم بیشتر طول می‌کشه. ‫- جدّی؟ چقدر بیشتر؟
‫- نمی‌دونم، شاید شیش ماه. ‫- چی؟ شیش ماه؟!
‫- شاید هم دو ماه. ‫- اون‌وقت درس‌هات چی می‌شه؟
‫مامان تو این شرایط درس‌هام دیگه مهم نیستن.
‫لاته، من به اندازۀ کافی درگیرِ این ماجرا شدم. ‫تو نمی‌تونی زندگی‌ت رو به‌خاطر اون نابود کنی!
‫مامان برایِ اوّلین بار زندگیم هدف‌دار شده. ‫من به این نیاز دارم. باید به آیتِن کمک کنم.
‫آخه چطوری؟ ‫تو یه کشورِ غریبه که کسی رو نمی‌شناسی.
‫- براش یه وکیل می‌گیرم. ‫- هاها! اون وقت کی می‌خواد هزینه‌ش رو بده؟
‫هیچ می‌دونی این دوست دخترت چقدر خرج ‫روو دستِ من گذاشته؟ تا حالا از خودت پرسیدی؟
‫یک سال مخارجِ حقوقیش رو پرداخت کردم. ‫آخرش هم که پولمون حروم شد.
‫- نمی‌تونی از بابا پول بخوای؟ ‫- نه، به هیچ وجه نمی‌تونم.
‫لاته؟
‫لاته، ازت می‌خوام که برگردی.
‫- نه، مامان. ‫- خواهش می‌کنم ازت.
‫مامان نمی‌تونم.
‫باشه. پس اون‌جا بمون. ولی الان دیگه ‫فقط خودتی و خودت. من نمی‌تونم کمکت کنم.
‫از الان به بعد دیگه باید رو پایِ خودت وایستی.
‫مامان...
‫سلام. شما برایِ افرادی که دنبالِ خونه می‌گردن، ‫تابلویِ اعلانات دارین؟
‫- بله رویِ در نصب شده. ‫- ممنون.
‫شما کتابی دارین که در مورد ‫سیستمِ قضایی ترکیه باشه؟
‫بذارین ببینم. مطمئن نیستم.
‫عفوِ بین‌الملل: شاملِ پرونده‌هایِ سیاسی ‫ترکیه سالِ ۲۰۰۵.
‫- می‌تونم یه نگاهی به‌ش بندازم؟ ‫- حتماً، راحت باشین.
‫- چای میل دارین؟ ‫- بله، ممنون.
‫چنگیز، لطفاً برایِ این خانم یه چای و ‫برایِ من هم یه دونه قهوۀ بدونِ شکر بیار.
‫رشتۀ حقوق می‌خونین؟
‫نه. من زبانِ اسپانیایی و انگلیسی خونده‌م.
‫آها.
‫- سلام. ‫- سلام، حالتون چطوره؟
‫می‌بینمتون.
‫کم‌کم می‌خوام مغازه رو ببندم.
‫- می‌شه این رو ازتون قرض بگیرم؟ ‫- این‌جا که کتابخونه نیست!
‫باشه.
‫این آگهیِ شماست؟ ‫من یه اتاق برایِ اجاره دارم.
‫- چرا به قوانینِ قضاییِ ترکیه علاقه‌مند هستین؟ ‫- یه دوست دختر دارم که داخلِ زندانه.
‫- برایِ چی؟ ‫- خودم هم زیاد مطمئن نیستم.
‫اسمِ دوستت چیه؟
‫گول. گول کورکماز.
‫این همون اتاقیه که گفتم.
‫- اجاره‌اش چقدره؟ ‫- ماهیانه ۲۰۰ یورو.
‫قبوله.
‫- آیتِن! ‫- ها؟
‫- باید باهات حرف بزنم. ‫- باشه، اِفسانه، بیا جایِ من وایستا!
‫ماهِ بعد، یه عدّه از دوست‌هامون از وان ‫می‌‌آن به دیدنمون.
‫یه قرارِ مهمّه که در موردِ آیندۀ گروهمون ‫می‌خوایم حرف بزنیم.
‫قول دادیم ازشون محافظت کنیم.
‫کجا گذاشتیش؟
‫- از کجا بدونم که می‌شه به‌ت اعتماد کرد؟ ‫- دیوونه شدی دختر؟
‫من رو نپیچون و الّا می‌کشمت.
‫- سلام علیکم. ‫- علیکم السلام.
‫صبر کنین.
‫بفرمایین رد شید.
‫بفرمایین.
‫شاید تو جیب‌هاتون سکّه‌یی چیزی باشه.
‫جیب‌هاتون.
‫نمی‌دونم، شاید هم.
‫چرا این همه زن این‌جاست؟
‫بیشترشون شوهراشون رو کشتن.
‫می‌خوام کمکت کنم.
‫باید به چند تا از دوست‌هام کمک کنی.
‫چه‌جوری؟
‫برو به محلّی که داخل کاغذ نوشتم ‫و از اون‌جا برش دار.
‫چی رو بردارم؟
‫حالا خودت می‌بینی.
‫نگهش‌دار.
‫یه نفر پیدات می‌کنه و می‌آد ازت می‌گیره.
‫کسی تو رو نمی‌شناسه. ‫تو این وسط کاره‌ای نیستی.
‫نشانی: کویِ قاضی، خیابونِ گوندوغان، ‫آپارتمانِ مِلتِم پلاکِ ۸.
‫ورودی ساختمون یه پُلی‌کلینیکِ پزشکیه. ‫برو پشتِ‌بوم!
‫اگه در بسته بود از همسایه کمک بخواه.
‫آبجی ازمون دستمال کاغذی نمی‌خرین؟ ‫لطفاً.
‫ممنون، نمی‌خوام.
‫- این چیه؟ ‫- بیاین نمی‌فروشمش.
‫- بده به من تفنگ رو. ‫- نه مالِ خودمه!
‫تو چی می‌گی آبجی؟
‫لطفاً برو داخل آیتِن.
‫لطفاً بشین.
‫لطفاً اون پنجره رو ببند.
‫ممنون.
‫خب، اونی که اومد ملاقاتت کی بود؟
‫بدونِ حضورِ وکیلم به هیچ سوالی جواب نمی‌دم.
‫ببین، ما ازت نمی‌خوایم کسی رو لو بدی.
‫تشکیلاتِ شما به تخمم هم نیست.
‫ولی الان با یه بحرانِ بین‌المللی روبرو هستیم.
‫یه عدّه خارجیِ مهم این‌جان و ‫می‌خوان سوال‌هایِ زیادی بپرسن.
‫دوستانه ازت می‌خوایم باهامون همکاری کنی.
‫دیروز ظهر یه شهروندِ آلمانی به ملاقاتِ تو اومده.
‫پنج ساعت بعد جسدِ تیر خورده‌ش رو ‫تو یه خرابه پیدا می‌کنن.
‫چرا؟
‫تو اون دختر رو از کجا می‌شناختی؟
‫تو به ما کمک کن، ما هم به تو کمک می‌کنیم.
‫خودت که می‌دونی جلسۀ دادگاهت نزدیکه، درسته؟
‫اگه به‌مون کمک و اظهارِ ندامت کنی،
‫شاید آزاد بشی.
‫آیتِن، اون دختره کی بود؟
‫کرانۀ بهشت
‫- مورد چیه؟ ‫- این آقا از آلمان اخراج شده.
‫لطفاً همراهِ من بیاین.
‫این اتاقِ شماست. تلویزیون، مینی‌بار ‫و تهویۀ هوا هم داره.
‫چیزِ دیگه‌یی لازم ندارین؟
‫شب به‌خیر.
‫سلام، من نِجات آکسوئم. در حالِ حاضر خونه نیستم. ‫لطفاً بعد از شنیدنِ بوق پیامتون رو بذارید.
‫سلام، من سوزان اِشتاوب، مادرِ لاته اِشتاوب هستم.
‫شمارۀ شما رو از سرکنسولگریِ آلمان گرفتم.
‫- خانمِ اِشتاوب؟ ‫- بله، خودم هستم.
‫- من نِجات آکسوئم. ‫- سلام. لطفاً بشینین.
‫به‌تون تسلیت می‌گم.
‫ممنونم.
‫- نوشیدنی چیزی میل دارین؟ ‫- آب و قهوه.
‫چه‌جوری من رو شناسایی کردین؟
‫غمگین‌ترین فردِ این جمع، شما هستین.
‫چقدر دخترم رو می‌شناختین؟
‫اون‌قدری که بشه دوستش داشت.
‫چیزی خوردین؟ ‫می‌خواین جایی بریم؟
‫می‌خوام اتاقِ دخترم رو ببینم.
‫اوّلین باره می‌آین استانبول؟
‫سی سال قبل این‌جا بودم.
‫همه چیز به‌نظر عوض شده.
‫سی سال پیش این‌جا چی‌کار می‌کردین؟
‫داشتم می‌رفتم هندوستان.
‫یه کاری بود باید انجام می‌دادم.
‫وسایلش رو داخلِ این جعبه‌ها گذاشتم.
‫ممنونم.
‫کارِ دیگه‌یی از دستم برمی‌آد؟
‫- دوست دارم این‌جا بمونم. ‫- البته.
‫این گام‌ها، گام‌هایِ من، ‫می‌خوام که با قدرت بردارم. با شجاعت.
‫حتّی اگه مادرم برایِ همیشه این رو درک نکنه، ‫که به‌نظرم شگفت‌انگیز بود.
‫خودش هم همین‌جوری بود.
‫یا بهتر بگم، جدایِ از داستانش که ‫من به‌تدریج یاد گرفته‌م،
‫من خودم رو در مسیرهایِ مشابه به اون می‌بینم.
‫شاید به این خاطر که اون خودش رو در من می‌بینه.
‫به‌ش گفتم نمی‌خوای نِجات رو ببینی؟
‫گفت آخه تو نمی‌خوای ببینیش.
‫به‌ش گفتم بیا یه دو سه روزی پیشم بمون. ‫حتّی نشونیِ کافه رو هم به‌ش دادم.
‫گفت می‌خوام مستقیم برم ترابزون. ‫من هم با اتوبوس فرستادمش بره.
‫- تو ترابزون چی‌کار می‌خواد بکنه؟ ‫- گفت می‌خواد بره ماهی‌گیری کنه.
‫من دیگه با اجازه‌ت می‌رم پسرعمو، می‌بینمت.
‫و...
‫کسی هنوز سراغی از این نگرفته؟
‫باشه پس می‌بینمت، خداحافظ.
‫«آیا این زن را می‌شناسید؟»
‫- سلام. ‫- سلام.
‫حال و روزِ این ساختمون رو ببین، ‫کسی براش مهم نیست؟
‫فساد، مافیایِ پارکِ ماشین و فقرِ فرهنگی.
‫می‌تونم یه چند روز دیگه هم این‌جا بمونم؟ ‫این‌جا خیلی خوب خوابم می‌گیره.
‫- چیزی خوردین؟ ‫- نه، ولی امروز گشنه‌مه.
‫به سلامتیِ چه چیزی بالا بریم؟
‫به سلامتیِ مرگ.
‫- امروز می‌خوام مست کنم. ‫- شاید من هم همراهی‌تون بکنم.
‫دخترم چقدر به شما اجاره می‌داد؟
‫چرا می‌پرسین؟
‫می‌شه اون‌جا رو به من اجاره بدین؟
‫چند وقت می‌خواین بمونین؟
‫نمی‌دونم.
‫- سلام. ‫- سلام.
‫متأسّفم.
‫واقعاً متأسّفم.
‫من نمی‌خواستم...
‫من رو ببخشین، ببخشینم.
‫گوش کن، می‌خوام کمکت کنم.
‫این چیزیه که اون می‌خواست.
‫و حالا دیگه خواستۀ من هم هست.
‫هر چیزی که لازم داشته باشی.
‫پول، یه وکیلِ خوب، غذا و جا. ‫فقط کافیه لب تر کنی.
‫می‌شنوی؟
‫من رو ببخشین.
‫خودت رو این‌قدر اذیت نکن.
‫- خیلی متأسّفم. ‫- می‌دونم.
‫- چی شده آیتِن؟ ‫- هیچی.
‫دخترها!
‫- به مدیر بگو می‌خوام باهاش حرف بزنم، باشه؟ ‫- باشه.
‫پس جورش کن برام.
‫- چی شده؟ ‫- یه نخ سیگار به‌م بده.
‫- صبح به‌خیر. ‫- صبح به‌خیر.
‫- این همه آدم کجا دارن می‌رن؟ ‫- می‌رن مسجد.
‫امروز اوّلین روزِ عیده. عیدِ سه روزۀ قربان.
‫و اون چیه که قربانی شده؟
‫خدا می‌خواست ایمانِ ابراهیم رو امتحان کنه.
‫پس به‌ش دستور می‌ده که پسرش رو قربانی کنه.
‫ابراهیم، پسرش اسماعیل رو به کوهی که ‫قراره در اون قربانیش کنه، می‌بره.
‫ولی همین‌که می‌خواد بکشدش ‫چاقوش کُند می‌شه.
‫خدا از این کارِ ابراهیم خشنود می‌شه و براش یه ‫گوسفند می‌فرسته تا به‌جایِ پسرش قربانی کنه.
‫ما هم یه همچین داستانی داریم.
‫یادمه از بابام پرسیدم که اگه اون بود ‫من رو قربانی می‌کرد؟
‫من از همون بچّه‌گی از این داستان ترسیده بودم. ‫می‌دونی آخه مادرم جوون بود که مُرد.
‫پدرت چی جواب ‌داد؟
‫اون گفت که برایِ محافظت از تو ‫با خدا هم درمی‌اوفته.
‫پدرت هنوز زنده‌ست؟
‫می‌شه یه چند روزی به جایِ من حواست ‫به کتاب‌فروشی باشه؟
‫- عيدتون مبارک! ‫- ممنون. عيد شما هم مبارک.
‫- باکِ ماشينتون رو پُر کنم؟ ‫- بله.
‫- عيدتون مبارک. ‫- ممنون، عیدِ شما هم مبارک.
‫- بفرمایین. ‫- شما بفرمایین.
‫- عیدتون مبارک. ‫- همچنین.
‫- یه ساندویچِ پنیری برام درست می‌کنی؟ ‫- الان آماده می‌کنم.
‫- این ترانۀ کیه؟ ‫- کاظم کویونجوه.
‫- نشناختینش؟ ‫- خیر.
‫اطرافِ دریایِ سیاه طرفدارهایِ زیادی داره.
‫نمی‌شناسمش.
‫اهلِ آرتوینه. دو سال پیش سرطان گرفت و مُرد. ‫جوون بود. هم سن‌و‌سالِ شما بود.
‫همه‌ش به خاطرِ این چرنوبیله. ‫تازگی‌ها داره معلوم می‌شه.
‫شد ۱۲۰ لیر، داداش.
‫- این نونِ تُست و آب معدنی رو هم حساب کنم؟ ‫- بله.
‫سر جمع می‌شه ۱۳۰ لیر.
‫«فیلیوس» ‫(شهری در کنارِ دریایِ سیاه)
‫مواظبِ خودت باش!
‫خدا یارت باشه.
‫بیا بگیر. تو از این خیلی خوشت می‌اومد.
‫- خدا به‌همراهت باشه. ‫- ممنون خواهر، ممنون.
‫اظهارِ ندامت کردی؟
‫- آره. ‫- تُف به‌ت.
‫- زود باش آیتِن بریم. ‫- جنده! خائن!
‫- حالت خوبه؟ ‫- خوبم.
‫- جایی برایِ موندن داری؟ ‫- عیبی نداره.
‫منظورم اینه... ‫منظورت چیه که می‌گی «عیبی نداره»؟
‫می‌تونی یه چند روزی تو محلّ ِ اقامتِ من بمونی.
‫جا برایِ هر‌دومون هست.
‫خیلی دور نیست. ‫تو محلّۀ «کورکوجوما»ست.
‫چوکورجوما.
‫- ببخشین! خونۀ علی آکسو این‌جاست؟ ‫- علی آکسو رفته دریا ماهی بگیره.
‫- روزتون به‌خیر. ‫- همچنین.
‫- خدا قوّت. ‫- سلامت باشی.
‫دنبالِ علی آکسو می‌گردم.
‫بیرونه. هوا که گرم بشه پیداش می‌شه.
‫- ممنون. ‫- خواهش می‌کنم.
..:: جديدترين اخبار فيلم و سريال در کانال تلگرام و اینستاگرام سايت ::.. ‏ .:: @bollbolljan_com ::.
بلبل جان مرجع دانلود رايگان فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده ‏.:: www.bolboljan.net ::.