..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏.:: www.bolboljan.net ::.
..:: کانال تلگرام و اینستاگرام بلبل جان ::.. .:: Telegram: @bollbolljan ::. .:: Instagram: @bollbolljan_Com ::.
یه فیلم جدید در بعضی از سینماهای .کشور در حال اکرانه
.اسم این یکی فیلم "بچه‌ها"ست ...به نظر یه فیلم خوب و معصومانه میاد
ولی این فیلم "بچه‌ها" هیچ ربطی به .معصومانه بودن نداره
موقعی که این فیلم ترکوند رو یادم میاد» «.و یه طوفان جنجالی حسابی به پا کرد
«.واقعاً شوکه کننده بود»
«!بی‌اندازه کلاسیک بود»
«نقد و بررسی فیلم بچه‌ها محصول سال 1995»
داستان نوجوون‌هایی که ،فکر و ذکرشون رابطه‌ی جنسی
.خوردن مشروب، مواد زدن و بی‌هدف بودنه
«.این بچه‌ها دیگه رو به تباهی رفتن»
«.به خاطرهمین دلم بچه نمی‌خواد»
«.نیویورک واقعاً می‌تونه حال به هم زن باشه»
«****فقط یه شاهکار کیـ»
«.این فیلم زندگیم رو عوض کرد»
....یه فیلم عمیقاً تکون‌دهنده و دلخراشه
.که واقعاً آدم حس می‌کنه واقعیه
این واقعیه؟
«.خیال می‌کردم مستنده»
«.کارگردان فیلم بچه‌ها 1995»
«جستجو»
«لری کلارک - کارگردان فیلم بچه‌ها» ،من واقعاً با بچه‌ها صمیمی شدم .به همدیگه اعتماد کردیم
«.این یه بازگشت چشمگیر به دهه‌ی 90 بود»
.پرفروش‌ترین فیلم ساله
«.این فیلم مدونا رو به هم ریخت»
بیش‌ترین فیلمی که امسال در موردش .صحبت شده، فیلمیه به اسم بچه‌ها
«از کجا بازیگرا رو پیدا کرده بودن؟»
.نه، من اصلاً بازیگر نبودم
تو پارک میدان واشنگتن اسکیت‌بازی می‌کردم
«.چه شخصیت‌های کثیفی»
«والدین‌شون کجا بودن؟»
«چه بلای کوفتی‌ای سر این بچه‌ها اومده؟»
.اسم من همیلتون چانگو هریسه
من همونی بودم که تو فیلم .حشیش رو لول کردم
«همیلتون هریس» .فقط می‌تونم تجربه‌م رو واسه‌تون تعریف کنم
،من تو نیویورک بزرگ شدم .متولد نیویورکم
.تو فقر و نداری بزرگ شدم
«نیویورک - 1970»
،وقتی میگم فقر ...فقط در مورد فقر
از دیدگاه اقتصادی صحبت نمی‌کنم ...منظورم فقری
.از دیدگاه روانی و عاطفیه
...به خونه‌های سازمانی اسباب‌کشی کردیم
...که واقعاً مثل نسخه‌ی مجللی
.از ساختار زندانه
...می‌دونید، شرایط تو کشوری بی‌رحمانه بود
...که قرار بود آزاد و پذیرا باشه
.و یه عالمه فرصت توش وجود داشته باشه
.من اون فرصت‌های مادی رو تجربه نکردم
.همه‌چی سوخت و خاکستر شد
انگار که واقعاً تو اون سن کم .به آخر خط رسیده بودم
...پس کنار خانواده‌م از خواب بیدار شدم
...بعد از نیمه‌شب بود و همه داشتن
:در خونه‌ی همدیگه رو می‌زدن و می‌گفتن ...آتیش‌سوزی شده" و همه"
به همدیگه کمک می‌کردن .تا از ساختمون خارج بشن
...چون ساختمون رو به آتیش کشیده بودن
.تا پول بیمه رو بگیرن
.قضیه کلاهبرداری بود
بچه‌ها، انعطاف‌پذیرن .سریع به مشکلات غلبه می‌کنن
...تو بچگی تشک‌های کهنه و کج و کوله‌ای رو
که دیگران دور انداخته بودن رو ...می‌کشیدیم بیرون و ازشون به عنوان
تخته‌ی شیرجه استفاده می‌کردیم .و روشون پشتک می‌زدیم
پس همیشه یه راهی پیدا می‌کردیم .تا از محدودیت‌مون یه چیز خلاقانه و ارزشمند بسازیم
هر چی آدم بزرگ‌تر می‌شه ...واقعاً واسش سخت‌تر می‌شه
.اون حالت مثبت بودن رو حفظ کنه
برداشتی که ...به طور ناخودآگاه یادش گرفته بودم
...در مورد فقیر و بدبخت بودن سیاه‌پوستان
.و برتر بودن سفیدپوستان و موارد دیگه بود
آخه چطور می‌شه همچین طبقه‌بندی بزرگی رو درک کرد؟
...یه چندتا مسیر بود که محیط
،آدم رو به سمتش سوق می‌داد .که آنچنان هم سالم نبودن
و اگه آدم به قدرکافی ...باهوش باشه که متوجه‌ی جریان بشه
.باید یه راهی واسه بیرون اومدن ازش پیدا کنه
«.یه زمانی "بچه‌ها" بودیم»
«نیویورک - 1980»
وقتی کم کم جرئت پیدا کردم ...تا از محله بزنم بیرون
.اسکیت‌بردهایی رو دور و برم می‌دیدم
:پیش خودم می‌گفتم .برگام، باحال به نظر می‌رسه
:یکی از دوستام گفت هی، چطوره همه‌مون اسکیت‌بُرد بگیریم؟
چطوره همه‌مون اسکیت‌بُرد بگیریم؟
منم گفتم: آره، بریم تو کارش .بریم تو کارش
می‌دونستم که نمی‌تونم .یهویی اسکیت‌بُرد بگیرم
غیرممکن بود .چون خیلی گرون بود
هر ماه به مدت شش ماه ...تک تک قطعاتش رو ‌گرفتم
تا تونستم یه اسکیت‌بُرد کامل .واسه خودم جور کنم
.تموم فکر و ذکرم شده بود اسکیت‌بُرد‌
اسم من همیلتون هریسه .و عاشق اسکیت بازی کردن هستم
...من رو از دردسر دور نگه می‌داره
.چون تو هارلم زندگی می‌کنم
می‌خوام برم کالج و این صحبتا، می‌دونید؟
...یه اسکیت‌بُرد چیزیه که سوارش می‌شدم
و می‌تونستم از مشکلاتی که .تو خونه در جریان بود دور بشم
.اون مشکلات رو قال می‌ذاشتم
.تا جایی که می‌تونستیم دور می‌شدیم
سوار قطار می‌شدیم ...می‌رفتیم به اسکیتِ اِن وای سی
.یه فروشگاه اسکیت در لوور ایست ساید
.اونجا پر از بچه بود
...تنها چیزی که بین‌مون مشترک بود
.اسکیت‌بُرد بود
.و تنها چیزی که اهمیت داشت هم همین بود
بعد اونا از خیابون تا پارک رو .اسکیت‌سواری می‌کردند
و همه‌شون از بالای سطل‌زباله .هنرنمایی می‌کردند
کم کم یه کم داشتم پیشرفت می‌کردم .ولی باز هم دور از چشم بقیه بازی می‌کردم
یه چندتایی پسر اونجا بودن .ولی هارولد داشت خودنمایی می‌کرد
از اون طرف خیابون من رو دید .و صدام زد
هی، هی، بیا اینجا" ".هی، بیا، بیا اینجا
...با قیافه‌ای که به خودش گرفته بود
آدم نمی‌تونست چشم ازش برداره ،آدم نمی‌تونست روش رو برگردونه
...آدم حس می‌کرد که
یه روحی احضارت کرده، می‌دونی؟
...انگار داشت می‌گفت: "چرا نمیای
"چرا نمیای اینجا باهامون وقت بگذرونی؟"
".تو هم می‌تونی بخشی از ما باشی"
".تو هیچ فرقی با من نداری"
...و همون‌موقع فهمیدم که
.با یه آدم بسیار ارزشمند آشنا شدم
فروشگاه اسکیت تبدیل شده بود ...به پناهگاه بچه‌هایی که
.دلشون نمی‌خواست برگردن خونه
«جمال سیمونز» .مثل یه حس صمیمیت بود
.به همدیگه جذب شده بودیم
عجب، این آدما هم زندگی دارن" ".و اونا هم دارن سختی می‌کشن
«رایان هیکی» ...همه‌ی دار و دسته‌ی ما
وضعیت دیوونه‌کننده و .داستان‌های دیوونه‌کننده‌ای داشتن
فکر کنم به خاطرهمین .با همدیگه جور شدیم
ولی به محض اسکیت بازی کردن .دیگه هیچی واسه‌مون اهمیت نداشت
...اسکیت بازی کردن واسه‌مون یه راهی بود
.تا بتونیم از واقعیت فرار کنیم
...سفیدپوست، سیاه‌پوست، چینی
بچه‌های متفاوتی که باهمدیگه اسکیت بازی می‌کردن، می‌دونید؟
.من شاهد آزادی بودم
...نیویورک در دهه‌ی هشتاد
موادمخدر اون‌موقع، کوکائین بود و .بعد تبدیل به کراک شد
یه همه‌گیری اساسی .که جامعه رو به نابودی کشونده بود
و در حالی که مصرف موادمخدر غیرقانونی ...در هر جامعه‌ای پیدا می‌شه
ولی خانه‌های سازمانی عمومی .بدترین جامعه‌ی درگیره
...یادمه یه روز هارولد بهم گفت
هی، می‌خواید همه‌تون بیاید خونه‌م؟
با اسکیت تا خونه‌ش تو مجتمع کامپوس پلازا .رفت و آمد می‌کرد
وقتی رفتیم خونه‌شون .مادربزرگش روی مبل نشسته بود
،دایی‌هاش اونجا بودن .همه‌شون دور هم جمع بودن
.مادربزرگش رو مامان صدا می‌زد "هی، مامان، هی مامان؟"
.بعد یهو دوزاریم افتاد
مادربزرگش بزرگش کرده .والدینش پیشش نبودن
،اون و داییش، می‌تونستم بفهمم ...آره، داییش
.معتاد به موادمخدر بود
می‌تونستم چون یه مصرف‌کننده .تو خونه‌ی خودمون داشتیم
.خواهرام و مامانم مصرف می‌کردن .فهمیدنش واسم آسون بود
:پس پیش خودم گفتم ...آره، خیلی‌خب، همینه"
".به خاطرهمین باهاش جور شدم"
«رونالد هانتر - برادر هارولد» .خونه‌مون انگار جنگل بود
،فقط از چیزایی که می‌دیدیم خبر داشتیم
...مثلاً می‌رفتیم داخل اتاق خواب
مردایی رو می‌دیدیم ،که دارن تزریق می‌کنن
اونجا باهاشون وقت می‌گذروندیم .در حال تزریق کردن تماشاشون می‌کردیم
"و آدم پیش خودش می‌گفت: "پشمام
...مادربزرگم ازشون پول می‌گرفت
.انگار یه مکان واسه تزریق بود
مثل یه شرکت اربی‌ان‌بی .مختص موادمخدر بود
.می‌دونم مادرم به خاطر موادمخدر مُرد
.می‌دونم پدرم به خاطر مواد سکته کرد
.و بعدش خاله و داییم رو می‌دیدم
.ما همچین نگرشی به آینده‌ی خودمون داشتیم
«نیویورک - 1990»
در سال 1991 و 1992 .جریانات زیادی پیش اومد
،بچه‌ها به یه پناهگاه نیاز داشتن
.چون فروشگاه اسکیت‌ بسته شده بود
.اسکیت‌سواری دیگه باحال نبود
.دیگه فرصتی برای کسب درآمد وجود نداشت
.همه‌ی اسکیت‌بازها از اسکیت‌سواری دست کشیدن
به جز ما، کسایی که .اختلال سنگین داشتن
پس ما همیشه تو خیابون‌ها .اسکیت‌سواری می‌کردیم
.و اونجا بود که با جاستین آشنا شدم
.اون‌موقع در حال سیگار کشیدن بود
سیگار می‌کشید و مشروب زیاد می‌خورد، می‌دونید؟
:که من با خودم می‌گفتم "لعنتی، مثل یه پیرمردِ کم‌سن می‌مونه"
می‌دونید؟
بعدش فهمیدم که ...از خونه‌شون فرار کرده
پس بی‌خانمان بود، درست؟
.از این خونه به اون خونه سرگردون بود .پیش دوستاش می‌موند
:و من بهش گفتم ".پشمام، تو بی‌خانمانی؟ دیوونه‌کننده‌س"
هیچ‌کس به طور دقیق نمی‌دونه ...با چه تعداد افراد بی‌خانمان
.در شهر نیویورک طرف هستیم
طبق تخمین مقامات رسمی ...پنجاه و شش هزار مرد و زن و
بچه‌ی بی‌خانمان در خیابان‌های نیویورک .سرگردان هستن
پس تو پارک میدان واشنگتن .پلاس بودیم
و یه سری دختر بودن که .اون دور و بر ول می‌گشتن
از این مدل دخترایی که ...تیپ سرکشانه داشتن
و مثل دخترای سبک موسیقی پانک راک .تیپ می‌زدن
«هایلیان کراسنو» من یه دافِ سبک پانک راکی .از محله‌ی لوور ایست ساید بودم
.تو سن 14 سالگی با جاستین آشنا شدم
.اوایل دهه‌ی نودِ نیویورک بود
اون دهه بزرگ‌ترین آمار ...جرم و جنایت رو داشتیم
.بزرگ‌ترین میزان قتل رو داشتیم
.اون‌موقع شهر اصلاً جالب نبود
همه جا پر از معتادان کراکی و .مصرف‌کننده بود
.مدام استرس داشتیم بریزن سرمون
...یادمه یه بار یه یارو گنده‌بکه
...از خیابون برادوی داشت سر به سرمون می‌ذاشت
خیابونی که مسیر برگشت‌مون بود ...و یهویی جاستین از ناکجاآباد سروکله‌ش پیدا شد
و اسکیت‌بُردش رو محکم کوبید زمین .و با مشت زد به دیوار
:انگار می‌خواست بگه ،می‌خوای یه دیوونه رو ببینی؟ سرویست می‌کنم
فقط سعی داشت از ما .در برابر این یارو محافظت کنه
وفادارترین دوستی بود .که می‌تونستید تصورش رو بکنید
به عنوان یه شخص به شدت ...پرشور و حرارت و دیوونه بود
.منظورم در بهترین حالت ممکنه
ویژگی‌هایی داشت که .فراتر از حدمعمول بود
،وقتی فروشگاه اسکیت تعطیل شد
می‌رفتیم به خونه‌ی هایلیان و .با همدیگه وقت می‌گذروندیم
می‌دونید، هارولد همین حوالی ...زندگی می‌کرد
...و به خاطرهمین یه جورایی
.همه‌مون دور هم جمع می‌شدیم
.انگار برادر و خواهر همدیگه بودیم
می‌خواستیم واقعیتی رو ایجاد کنیم .که موثر باشه
.هر روز رو باهمدیگه بودیم
،باهمدیگه مست و پاتیل می‌شدیم
الکل دهه‌ی چهل می‌خوردیم ...سیگاری می‌کشیدیم، کُل شب رو
جلوی پلکان خونه و .بالای پشت‌بوم لم می‌دادیم
دست برنمی‌داشتیم، بیست و چهار ساعت .شبانه روز باهمدیگه بودیم
.اونا تبدیل به خانواده‌ی من شده بودن
.جوون بودیم، آه در بساط نداشتیم
.زندگی بخور نمیری داشتیم
حتی نمی‌دونم موقع اسکیت‌سواری ...چطوری طاقت میاوردیم
.چون اصلاً غذا نمی‌خوردیم
وقتی گرسنه‌مون می‌شد ...عادت داشتیم بریم سوپرمارکت
.و یه نقشه‌ای سرهم کنیم
:مثلاً قبل از رفتن می‌گفتیم "خیلی‌خب، تو نون می‌دزدی"
تو کالباس می‌دزدی، تو این رو می‌دزدی" ".تو اون رو می‌دزدی
...و بعدش رسماً می‌رفتیم یه جایی
.و یه جورایی پیک‌نیک راه می‌انداختیم
اینکه می‌تونستیم با هم باشیم ...و اینکه می‌تونستیم
باهمدیگه غذامون رو شریک بشیم ...و هر کاری رو باهمدیگه انجام بدیم
مسئله‌ی بزرگی واسه‌مون بود ...و واسه همه‌مون اهمیت داشت که
همین‌جوری نگهش داریم، به نظرم .سلامت روانی‌مون رو به رشد بود
.برای جاستین مثل یه محل استقرار بود
...می‌دونید، همیشه می‌تونست بیاد اینجا
.و همیشه هم محبوبیت داشت
.ما سیستم پشتیبانی همدیگه بودیم
هوای همدیگه رو داشتیم ،و از همدیگه مراقبت می‌کردیم
بدون اینکه هیچ حمایتی .از طرف خانواده‌هامون داشته باشیم
و در حال حمایت از همدیگه .بزرگ شدیم و قد کشیدیم
باهمدیگه می‌رفتیم اسکیت‌سواری :و بعدش من می‌گفتم
".خیلی‌خب، من می‌خوام برم خونه"
...و اون تا محله‌ی برانکس همراهم میومد
تا خیابونی که یه سری افراد خاص ...اونجا می‌پلکیدن
.ساقی‌های کراک که اسلحه داشتن
...و میومد تو راهروی خونه‌های سازمانی و
سیگاری دود می‌کرد و .با ریتم رپ می‌خوند و از این صحبتا
مثلاً می‌گفت: "هی، به خاطر این ".جتی که دارم، به تخمم هم نیست
:و قیافه‌ی اونا جوری بود که انگار می‌گفتن
".هی، از این پسره خوشمون میاد"
چه خبر، جاستین؟
!همینه، جمال
...این اولین تصویر ویدیویی
.تو سیاه‌چاله‌ی کوفتی‌مونه
اون بچه‌ای بود .که هیچی به تخمش نبود
...و وقتی میگم هیچی به تخمش نبود
.واقعاً هیچی به تخمش نبود
.آدم بی‌پروایی بود
....دستت رو بذار روی بطری
.و برعکسش کن و برش‌گردون
!وای، نگو که اینکار رو کردی
.همینه
.دیگه کله‌خری رو از حد گذروندی
کله‌خر بازی درآوردی !کله‌خر بازی درآوردی
زیاد باهمدیگه مشروب خوردیم ،زیاد با هم مواد زدیم
،خیلی باهمدیگه خوش می‌گذروندیم
.ولی مشکلات زیادی هم داشتیم
می‌دونی، من آدمایی رو ...جلوی چشمم دیدم
.که چاقو می‌خوردن و کشته می‌شدن
آدمایی رو دیدم که تیر می‌خوردن ،و از پنجره به بیرون پرتاب می‌شدن
.قشنگ جلوی جشمم ...و حس می‌کردم
،از نظر عاطفی رمقی برام نمونده .از نظر عاطفی ضربه خوردم
با وجود اون مشکلات ...به همدیگه تکیه می‌کردیم
.تا از پس احساسات‌مون بربیایم
...در بطن همه‌ی این رفتارها
.هر دومون به نوعی خلاق بودیم
♪ وقتی من میام بقیه پیداشون می‌شه ♪
♪ و روی زمین می‌رقصن ♪
♪ این جماله که داره می‌رقصه ♪
♪ اونا برنمی‌گردن ♪
♪ و کُل زمین رقص واسه خودم می‌شه ♪
...وقتی خودمون تنها بودیم
.با جاستین در مورد ادبیات حرف می‌زدم
...یه آبجو می‌خوردم و
.و بحث رو باز می‌کردم
و این علاقه به نوآوری و ابتکار رو .باهمدیگه به اشتراک می‌ذاشتیم
انگار پیمان بسته بودیم ...تا سعی کنیم یه راهی پیدا کنیم
که تو زندگی رو به جلو پیش بریم .به امید اینکه اوضاع بهتر بشه
،و اون موقع من همش ماری‌جوانا می‌‌کشیدم
چون دور و بر ماری‌جوانا بزرگ شده بودم، درست؟
.بابام همش ماری‌جوانا رول می‌کرد
پس یه تعلق‌خاطری نسبت به .ماری‌جوانا داشتم
.ولی هارولد دودی نبود
،معلومه که نبود ...هروئین
پدر و مادرش رو ازش گرفته بود .دوتا از داییاش معتاد به موادمخدر بودن
.اون ضد مواد بود
باهامون شوخی می‌کرد ...مثلاً ادای نشئه‌گیمون رو درمیاورد
.و دودی بودن‌مون رو مسخره می‌کرد
...رایان کشید بعد داداش به من
من شروع کردم به کشیدن ...و اون گفت
،لعنت بهت همیلتون" ".همیشه اون کوفتی رو می‌کشی
".از اون کوفتی متنفرم، مرد"
و سیگاری رو تو دستم ...نگه‌داشته بودم و این شکلی بودم
وقتی این حرف رو بهم زد .مطمئن بودم که از سر نگرانیشه
:و می‌دونستم پیش خودش فکر می‌کنه "الان داری ماری‌جوانا می‌کشی"
"بعدی میری سراغ این یکی مواد"
"بعدش به اون یکی مواد کشیده می‌شی"
"می‌دونم چون مامانم دیگه پیشم نیست"
.همه‌ی این حرفا رو می‌تونستم بشنوم
مجبور نبود حرفی بزنه .چون من می‌دونستم که حرفش چیه
قسمت سخت عشق همین‌جاس، مگه نه؟
همون‌موقع متوجه‌ی یه جنبه‌ی دیگه‌ای .از هارولد شدم
...که عشق و دلسوزی و نگرانیش
.تو یه سطح کاملاً متفاوتی بود
.فقط می‌خواست از خونه‌های سازمانی بزنه بیرون
می‌تونستم درکش کنم، می‌دونید؟
«پریسیلا فورسایت» .قبلاً همیشه با اسکیت‌بازها می‌گشتم
و یه سیگاری حشیش داشتیم که ...من یه کم ازش دود می‌گرفتم
...و یادمه یه بار واقعاً نشئه بودم و
،و هارولد واقعاً نگرانم بود
نه به خاطر مواد کشیدنم ولی نگران بود که حالم خوبه یا نه؟
و یادمه پیاده تا خونه همراهم اومد .و حسابی با هم صمیمی شده بودیم
،باهمدیگه می‌رفتیم کلاب
،و کُل شب رو بیدار می‌موند .شب زنده‌دار بود
همیشه‌ی خدا می‌خواست .از خونه رفتن طفره بره
...خیلی از دستم عصبانی می‌شد
چون غر می‌زدم که باید .سر یه ساعت مشخصی برم و بیام
...هرموقع درمورد والدینم یا
قوانینی که باید رعایت می‌کردم غر می‌زدم ...اون بی‌معطلی بهم یادآوری می‌کرد که
داشتن همچین قوانینی .چه امتیاز بزرگی تو زندگیه
می‌دونی، اون جوری در مورد ...خونه‌ش حرف نمی‌زد که
انتظار داشته باشیم .یه نفر در مورد خونه‌ش حرف بزنه
.درنهایت اون احساس ناامنی می‌کرد
،تو اون دوران در پارک میدان واشنگتن
.همه دور هم جمع می‌شدن
پس واقعاً جالب بود که ،هم ساقی‌های ماری‌جوانا اونجا بودن
و هم بچه‌هایی که طرفدار موسیقی ...سبک راک پانک بودن، هم اسکیت‌بازها
...و موسیقی‌دان‌ها و هم بچه‌هایی که
،می‌رفتن کلاب .همه اونجا وقت می‌گذروندن
ما اسکیت سواری می‌کردیم ...و یهو یه آدم غریبه
‌اومد و ‌گفت: هی، هارولد؟
.اونجا با اینجور آدما آشنا می‌شدی
«هارمونی کورین» ،پس این بچه اومد پیشمون .همراه هارولد اومد
.اهل تنسی بود
"هارولد گفت: " هی، این دوستم هارمونیه
میره مدرسه فیلم دانشگاه نیویورک" ".و از این صحبتا
،تو محل زندگی ما می‌موند
.ولی نمی‌دونستیم اصلاً کی هست
.اون و هارولد تو یه اتاق می‌خوابیدن
...فکر می‌کردیم بچه فراریه، چون که
.برادرم قبلاً همش فرار می‌کرد
پس فکر می‌کردیم یکی از .دوستاشه که از خونه فرار کرده
هارولد انواع و اقسام آدما رو .میاورد خونه‌مون
هرکسی رو که فکر می‌کرد ...معرکه و دوست داشتنیه
انگار که می‌خواست اونا رو .با ما هم سهیم بشه
اون خیلی هیجان‌زده بود ...چون واقعاً می‌دید که
...تا چه حد هارمونی بااستعداده و
.خیلی مجذوب هارمونی شده بود
اون و هارولد به نظر می‌رسید .واقعاً همدیگه رو دوست دارن
...پس همون‌موقع و همون‌جا
انگار هارولد واسه این بچه .ریش گرو می‌ذاشت
.و همین یه روش عالی واسه آشنایی باهاش بود
.منظورم اینه که اون خیلی محشر به نظر می‌رسید
،چون هارولد واسش ریش گرو گذاشته بود
،و هارولد بهش مهر تایید زده بود
با خودم گفتم: "باشه، خب حالا "اون هم باهامون وقت می‌گذرونه، ردیفه
.انگار که به آدمای کوفتی مقام می‌داد
.آره، مثل یه موجود الهی بود
من بهت مقام دادم، تموم شد" ".تو پذیرفته شدی
.هیچ‌کس در موردش بحث نمی‌کنه، تمومه
.ولی به همه اعتماد می‌کرد
.و همیشه به همه فرصت می‌داد
...اولین برداشتی که از لری داشتم
وقتی اون رو اون دور و بر :در حال عکس گرفتن دیدم این بود
"اون پدربزرگ کیه؟" "اون پیری دیگه کیه؟"
"این یارو دیگه کیه؟"
دارید چه غلطی می‌کنید؟
آخه دارید چه غلطی می‌کنید؟
!اون یه آدم کوفتیه به تخم هیچ‌کدومتون نیست؟
هی، لاشی بازی رو تموم کنید .بزنید به چاک
.نفر به نفر دعوا کنید
نفر به نفر؟
...و اون‌ دوران که لباسای گشاد مُد بود
...اون تی‌شرت‌های با طرح اسکیت می‌پوشید
.موهای بلندی داشت
،میومد تا با این بچه‌های جوون وقت بگذرونه
...و خودش رو شبیه اونا کرده بود
.تا قبولش کنن
این یارو دیگه کدوم خریه؟
اون پیری دیگه کیه؟
.نمی‌دونم .رُک ازش پرسیدم
:یادمه هارولد بهمون گفت "هی، این لری کلارکه"
،می‌دونی، کتاب تولسا رو نوشته" "...شهوت نوجوونی
.فلان و بهمان و این صحبتا
:من پیش خودم می‌گفتم "آخه این از کجا خبر داره؟"
و کاشف به عمل اومد .که توبین به همه گفته بود
...وقتی با لری آشنا شدم
.سال سوم دبیرستان بودم
«توبین یلاند» ...و کلاسی بود که در زمینه‌ی
.عکاسی مستند ارائه می‌شد
من تو اون کارگاه آموزشی .جوون‌ترین دانش‌آموز بودم
.و تو خونه‌ی لری می‌موندم
.مرد، کلاژت (تکه‌چسبانی) رو دوست دارم
داشت در مورد اسکیت‌بُرد تحقیق می‌کرد .تا یه فیلمی ازش بسازه
...ازم سوالاتی می‌پرسید از قبیل
موادی که اسکیت‌بُرد سوارها مصرف می‌کنن چیه؟
و منم می‌گفتم: "نمی‌دونم، لری ".فکر کنم هر موادی رو مصرف کنن
و می‌پرسید: "همیشه‌ی خدا "رابطه‌ی جنسی دارن؟
.می‌خواست با این و اون آشنا بشه
.هیچ‌کس نمی‌دونست اون کیه
.هیچ‌کس با هنر آشنایی نداشت
:پس منم مجبور بودم بگم "نه، اون مرد خوبیه"
"یه عکاس معرکه‌س"
که باعث شد اسکیت‌بُردها .تو جمع‌شون اون رو قبول کنن
.می‌دونید، کتابش رو که دیدید
،عکس ملت که دارن مواد تزریق می‌کنن
.یه زن حامله در حال تزریق مواده
:و من با خودم می‌گفتم "برگام، یه جورایی دیوونه‌کننده‌س"
لری، اشکالی نداره ازت فیلم بگیرم؟ - .نه -
الان بابات کجاس، مرد؟
.بابام اطراف شهر زندگی می‌کنه، رفیق
دوست داری باهاش حرف بزنی؟
آره، باهاش حرف میزنم .کارت پستال و از این چرندیات واسش می‌فرستم
بابای باحالیه؟ - .آره بابا، بدجور -
.من رو بهش معرفی کن، رفیق
.در مورد من بهش بگو
.اون نمیاد نیویورک
.خب واسش یه چندتا عکس بفرست
می‌تونم یه رازی رو در مورد آلن بهت بگم؟
.آره بگو
.آلن خیلی از نظر جنسی به گاس
.آره - .فقط دلش می‌خواد بچه‌ها رو بکنه -
.آره - .خیلی کارش خرابه، مرد -
...ولی ببین
اینجوریه که باهات آشنا می‌شه "و باهات دست میده و میگه "سلام توبین
بعدش خیلی سریع سعی می‌کنه .خودش رو برسونه داخل شلوارت، رفیق
.بدجور حشریه - .می‌دونی چیه؟ چشم و چالش کبود می‌شه -
.واقعاً از نظر روانی مشکل داره
می‌دونی چیه؟ ...تروفی
.پرخاش‌گره .یه پرخاش‌گره هم‌جنس‌بازه
خب، می‌دونی چرا؟ ...چون اون
ولی دلپذیرترین مرد ممکنه، مرد .مرد فوق‌العاده‌ایه
.اصلاً آدم عاشقش می‌شه
.آره
...مرد خوبیه، ولی
.ولی اهمیتی نداره
.ولی بدجور پرخاشگری جنسی داره، رفیق
می‌دونی چیه؟
.فقط می‌خواد کیرت رو ساک بزنه
.چه چندش - .فقط همین رو می‌خواد، رفیق -
ولی به خدا که وقتی خیلی حشریه .همین رو می‌خواد، رفیق
.عجب آدم خل وضعیه
.سعی می‌کنه همین‌الان کیرت رو ساک بزنه
.من قاتی این چیزا نمی‌شم
!گورباباش
پس یه مرد 49 ساله پیشمون بود، درست؟
.که یه عکاس معروف هم بود
.هیچ‌کدوم‌مون نمی‌شناختیمش
.واسه اکثرمون حتی مهم هم نبود
ولی اون ماری‌جوانا تو دست و بالش بود .و ماری‌جوانای مرغوبی هم داشت
.واقعاً خوب موادی بود
،از وقت گذروندنِ ما عکس می‌‌گرفت
خب یه معامله‌ی پایاپای بود، درسته؟
من رو متقاعد می‌کرد .خودم هم خوشم میومد
،خیلی‌خب، می‌تونی باهامون وقت بگذرونی"
چون می‌دونم قراره "مواد خوبی دود کنیم، نه؟
.استدلالم این بود
از این حقیقت که لری ...وارد جمع‌مون شده بود خوشم میومد
به عنوان یه آدم سن بالاتر ...که بی‌خانمان نبود
...فقیر نبود و به نظر
.یه جورایی منابع مالی خودش رو هم داشت
انگار می‌گفتیم خیلی‌خب، حالا چطوری از این حرومزاده استفاده کنیم؟
من هرگز به همچین آدمایی اعتماد نمی‌کردم، می‌دونید؟
.آدمای بزرگسال
آخه چرا این یارو باید بخواد با این همه بچه وقت بگدرونه؟
همیشه با خودم فکر می‌کردم .یه کمی عجیب و غریبه
،پس همیشه جوانب احتیاط رو رعایت می‌کردم
...همیشه پیش خودم می‌گفتم
"لری، چرا می‌خوای ازمون عکس بگیری؟"
چرا به بچه‌ها میگه برن خونه‌ش؟
،ملت رو می‌برد به آپارتمانش
و واسه‌شون آبجو و حشیش .و از این‌جور چیزا می‌خرید
.همیشه فکر می‌کردم عجیب غریبه
...این گروه که شامل
بچه‌های اسکیت‌بُرد سوار .خارق‌العاده می‌شد رو دیده بود
ما جلوی این آدما .بدجور خوش می‌درخشیدیم
یه انرژی فوق‌العاده‌ای داشتیم متوجه‌ی منظورم می‌شید؟
...جوری که بقیه بهمون نگاه می‌کردن، جوری که
،بین همه‌مون یه تنوع و تفاوتی وجود داشت
.ولی باز هم همه باهمدیگه بودیم
.والدین‌مون هم هیچ‌وقت پیشمون نبودن
.حس می‌کنم بوی پول به مشامش خورده بود
.کار آدمایی مثل اون همینه
.همین‌جوری پول درمیارن
هارولد می‌گفت: "هی، قراره "تو یه فیلم باشیم
هی، دارن یه فیلم می‌سازن" ".و ما هم قراره توش باشیم
،لری می‌خواست یه فیلم بسازه
و ما هم قراره توش نقش داشته باشیم؟
و هارمونی قراره نویسنده‌ی این فیلم باشه؟
".و من گفتم: "آره، خیلی‌خب، بی‌خیال بابا
.این یارو می‌خواست یه فیلم بسازه
.فقط به نظر من انگار واقعی نمیومد
به نظر نمی‌رسید هیچ‌وقت .به جایی ختم بشه
بعضی‌هاشون هیجان‌زده بودن ...و احتمالاً با خودشون فکر می‌کردن
"اوه، من قراره بدجور پولدار بشم"
"و میلیونر بشم"
.و به نظرم یه سری هیجانات اولیه بود
،و اکثر ما تو فقر و نداری بزرگ شده بودیم
:به این قضیه اینجوری فکر می‌کردم "اوه، الان قراره یه کسی واسه خودم بشم"
"راه گریزم از این وضعیته"
جاستین همیشه می‌خواست ...ژست بگیره
.و از این‌جور اداها دربیاره
...هیچ‌وقت به زبون نمیاورد
ولی همیشه دلش می‌خواست .از اینکارا بکنه
و شخصیت انجامش رو هم داشت، می‌دونید؟
...اولین‌باری که لری رو دیدم
.جاستین آورده بودش به این خونه
...اون‌موقع پونزده، شونزده ساله بودم
پس هنوز کم‌سن و سال بودم ...و یهویی
...بعد یهویی یه یاروی 60 ساله
،تو اتاق پذیرایی من نشسته بود
سعی می‌کرد باهامون ،سیگاری دود کنه
جاستین توضیح داد که .می‌خواد ازمون یه فیلم بسازه
جاستین خیلی هیجان‌زده بود ...و از نظر اون
همه چی ردیف بود ...ولی خاطره‌ای که من ازش دارم
یه ترکیبی از زاغ سیاه چوب زدن ،و حضور در پشت‌صحنه بود
یه جورایی انگار زیرنظرمون داشت ...و پیشمون بود
همیشه با خودم فکر می‌کردم .یه کمی غیرعادیه
فکر کنم یه بار هم .بهم سلام نکرده بود
.یا حتی باهام حرف هم نزده بود
من خیلی تحت‌تاثیر این ایده .قرار نگرفته بودم
متوجه‌ی منظورم می‌شید؟
راستش هیچی من رو .به همین راحتی تحت‌تاثیر قرار نمی‌داد
.می‌خواست اسکیت بازی کنم .باید هر روز اسکیت بازی می‌کردم
...من واقعاً اون دوران
در مورد اسکیت کردن جدی بودم، می‌دونید؟
...انگار تو سرم یه هدفی داشتم
انگار می‌خواستم یه اسکیت‌باز .حرفه‌ای بشم
،من فقط با جریان پیش می‌رفتم
ولی واقعاً حضور رایان و ،هایلیان واسش خوب شد
:و بعضی‌هامون با خودمون می‌گفتیم
"پسر، این یارو؟ نه، ردیف نیست"
،پس این تعادل به خوبی حفظ شده بود
اونا یه توازن و چشم‌انداز خوبی :نسبت بهش داشتن که می‌گفتن
"عجب! این فرصت خوبی می‌تونه باشه"
و واسه ما جوری بود :که انگار با خودمون می‌گفتیم
"شاید نباید انقدر زودباور باشیم"
.سال 1994، سوپریم افتتاح می‌شه
.حالا یه فروشگاه اسکیت جدید داریم
پس سوپریم جایگزین .فروشگاه اسکیت نیویورک می‌شه
دوباره خونه‌دار شدیم .برگشتیم به خونه
می‌خوام یه پرش چرخشی و .فرود سریع انجام بدم
.باید فرود بیام، یه چیزی مثل این
...واسه ما محشر بود چون که
...همه‌مون باهمدیگه بودیم
و فروشگاه اسکیت چیزای مجانی .زیادی بهمون می‌داد. باحال بود
کُل گروه اسکیت بازی می‌کردیم ...لری دور و برمون بود
در حال شکل دادن داستانش ...در مورد یه گروه از این بچه‌ها بود
که از طریق اسکیت‌سواری .باهمدیگه وقت می‌گذروندن
فکر کنم می‌تونستیم حس کنیم .قضیه یه چیزی فراتر از ماست
.ولی فقط داشتیم با جریان پیش می‌رفتیم
!تاکسی! تاکسی رو بگیر
!آتیش‌بازی
«فراخوان آزمون بازیگری»
«بچه‌ها»
...پس دقیقاً همون‌جایی که پارک بود
.در حال چسبوندن آگهی انتخاب بازیگران بودن
.اول هارولد و جاستین رفتن دفتر مربوطه
:وقتی دفتر رو دیدم با خودم گفتم "برگام، واقعاً داره اتفاق میفته"
.برگه‌ی فراخوان بازیگرا رو بهمون داده بودن
"عجب، برگه‌ی فراخوان بازیگرها"
همون‌موقع فهمیدم که .داریم یه فیلم می‌سازیم
وقتی واسه انتخاب بازیگرها رفتم .شخصیت موردنظر هم اسم خودم بود
:پیش خودم گفتم "چی شد؟ نقش خودم رو بازی می‌کنم؟"
شخصیتم، هم‌اسم خودمه؟
"با خودم می‌گفتم: "چی شد؟
.پس نقشم رو خوندم .نقش رو گرفتم
.جاستین نقشش رو گرفت .هارولد نقشش رو گرفت
وقتی شنیدم که این فیلم ...قراره ساخته بشه
،و قراره یه آزمون بازیگری برگزار بشه
...من گفتم: "گورباباش، من که واسه هیچی
".آزمون نمیدم، مسخره‌س
.هارولد خیلی بابتش هیجان‌زده بود
اون عاشق اجرا کردن بود .عاشق تحسین شدن بود
.عاشق خندوندن مردم بود
.هارولد داره چرت و پرت میگه
،باید بازی کنی، باید بری تو کارش"
".باید اینکار رو بکنی .انگار مامانم داشت بهم دستور می‌داد
آخه اون خیلی خیلی .به خاطر فیلم هیجان‌زده بود
پس واقعاً هارولد بود که ...یه جورایی من رو کشوند
تا برم صحبت کنم ".پس منم گفتم: "خیلی‌خب بابا، باشه
...هارولد و جاستین می‌رفتن به اون دفتر
هر کسی رو که می‌دیدن با خودشون "می‌بردن اونجا و مثلاً می‌گفتن: "این رفیقم پیتره
این رفیقمه، این هم" "باید توی فیلم باشه
«پیتر بیچی» یه جوری من رو می‌بردن اونجا که انگار صاحبش بودن، می‌دونی؟
...اسکیت‌بُرد به بغل وارد اونجا می‌شدن
و منم دنبال‌شون پله‌ها رو .می‌رفتم بالا
"و پیش خودم می‌گفتم: "واو، واقعیه
:پس رفتم داخل و اونا گفتن
"این پیته، اون رو هم تو فیلم جا بدید"
جاستین این رو گفت و هارولد هم "پشت سرش گفت: "آره، آره، آره
.من این شکلی بودم .و اینجوری شد که منم رفتم تو فیلم
«خاویر نونیز» ،هارولد تو استر با هارمونی بود
"و می‌گفت: "هارمونی، هارو رو بذار تو فیلم
:هارمونی هم می‌گفت .خیلی‌خب، باشه" و همین و بس"
...و بعدش کم کم با این بچه‌ها
.رفتیم به آزمون بازیگری و خوندن دیالوگ
بعد می‌خواست واسه نقش دخترها .بازیگر انتخاب کنه
پس فیلمنامه رو دست هارمونی دیدم ...و خیلی با هارمونی
:رُک حرف می‌زدم و بهش گفتم "این شخصیت‌ها دیگه کین؟"
"خط داستانی چیه؟" "با دخترا که فقط دارن رابطه جنسی برقرار می‌کنن"
...این بچه‌ها خشن هستن و"
"و می‌خوان کار باکره‌های کوفتی رو بسازن؟"
"بدجوری چندشه"
...می‌دونید، هارمونی همیشه می‌گفت
...جریان داستان به من داده شده"
".و من باید یه فیلمنامه واسش بنویسم
،از دیدگاه یه دختر ...نقش ما به طور کامل
.نادیده گرفته شده بود
...آخه این بچه‌ها
.مثل اعضای خانواده‌ی ما بودن
.جاستین برادر من بود
به چشم من این داستان ...نسبت به داستانی با موضوع
.تجاوز و زن‌ستیزی بسیار تاثیرگذارتر بود
ما ترجیح دادیم انجامش ندیم ...فقط به خاطر اینکه
.چیزی نبود که باهاش راحت باشیم
...بعد کم کم افراد دیگه‌ای
.از خارج از گروه وارد این جریان شدن
«جان آبراهامز» ...با دوستم تو ویلج در حال قدم زدن بودیم
...که هارمونی و لری اومدن سمتم
"و یهو گفتن" اوه، داریم این فیلم رو می‌سازیم
"شما می‌خواید یه تست بازیگری بدید؟"
"ما یه تست بازیگری عمومی برگزار کردیم"
...می‌دونید، تو فیلمنامه نوشته بود که استیون
یه بچه‌ی پورتوریکویی تبار با دندون‌های طلاس، درسته؟
استیون کالیس، به اتهام سرقت مسلحانه" "رفته زندان
"نقش اون رو می‌خوای؟"
خب، همه‌مون می‌دونستیم که لری مشکوکه، درسته؟
با این حال باز هم .بهمون پیشنهاد پول داده بود
پول زیادی نبود ...ولی اون زمان واسه ما
...پول خیلی زیادی بود و
پیش خودمون می‌گفتیم دیگه می‌خوایم چه غلطی بکنیم؟
.همه‌مون به شدت گرسنه‌ایم
من نمی‌خوام به جاستین ...برای گیر آوردن یه فرصت خرده بگیرم
.یا به هارولد خرده بگیرم
.از هر فرصتی باید استفاده کرد
دونفر از بهترین دوستانت ...یعنی هارولد هانتر
و جاستین پیرس .نقش‌های اصلی فیلم بودن
من همین‌جام، می‌دونی؟
آره. امشب میری بیرون؟
...پیش خودم می‌گفتم، اون نقش اصلیه
پس من هم نقش اصلیم .چون اون رفیق خودمه، پس منم ردیفم
.همچین دیدی بهش داشتیم
،که اگه یه نفر کارش رو خوب انجام بده
همه‌مون کارمون رو درست انجام دادیم، می‌دونید؟
...با عقل جور درنمیومد، پسر
ولی هیجان‌انگیز هم بود، می‌دونید؟
اولین سکانس‌هایی که ...فیلمبرداری کردیم تو پارک میدون واشنگتن
...اطراف فواره و این چیزا بود و
.و جمع تک تک بچه‌های لعنتی اونجا جمع بود
.می‌دونید، یه گروه دوستانه‌ی صمیمی بود
...وقتی در مورد کسایی که
فیلم در موردشون نوشته شده بود ...حرف می‌زدیم
،و اون دار و دسته‌ی بچه‌های اسکیت‌سوار
.یه انجمن برادری واقعی بودن
.اونا نسبت به من محتاط بودن
چرا این حرومزاده داره" "نقش دوست ما رو بازی می‌کنه؟
"چرا خودمون نقش دوست‌مون رو بازی نکنیم؟"
:می‌دونید، انگار می‌خواستن بگن "هی؟ آخه تو اینجا چه غلطی می‌کنی؟"
...ولی بعدش یکی مثل هارولد رو داشتیم
:که میومد جلو و می‌گفت "هی، این دوستم جانیه"
و شما حتماً باید با جانی آشنا بشید" ".و جانی باحاله و از این حرفا
...و درنهایت یه جورایی
.با همیلتون و جاستین جور شدیم
.بعد نوبت سکانس من رسید
.باید یه سیگاری رول می‌کردم، یه بلانت
.و مثل همیشه می‌خواستم انجامش بدم
...ولی بعدش یهو بهم تلنگر خورد که
«ای وای،ما سر صحنه‌ی فیلمبرداری یه فیلمیم»
،یه دوربین اونجاس" "!خیلی‌خب، بی‌خیالش
.و بعدش مثل یه بادبادک رفتم بالا
...و غیرعاقلانه بود چون لری
.با اینجور کارا همکاری می‌کرد
به عنوان یه بچه‌ی کم سن و سال ...پیش خودت میگی
"پسر، این یارو بدجور باحاله"
ولی اون یک و نیم میلیون دلار بودجه ...گذاشته بود وسط
.و هنوز داشت با اعتیاد به هروئین مبارزه می‌کرد
و این بچه‌های به شدت دیوونه .تو فیلمش بازی می‌کردن
.همیشه یه اتفاقی در حال وقوع بود
.انگار مثل یه سری گربه اسیر شده بودیم
هیچ‌کدوم‌مون نمی‌دونستیم .داریم چه غلطی می‌کنیم
هیچ‌کدوم‌مون شناختی نسبت به فیلم‌ها نداشتیم .هیچ‌کدوم‌مون پیوستگی رو درک نمی‌کردیم
کات، خیلی‌خب" "امشب رو استراحت کنید
...و روز بعدش
.جاستین با دست شکسته اومد سر صحنه
.نقش اصلی، یهویی دستش رو گچ گرفته بود
آخه چطور می‌خواید این رو قایمش کنید؟
نمی‌دونستم تو چه مقیاسی ،داره فیلمبرداری می‌شه
.نمی‌دونستم در مورد چیه
ما رو وارد این ماجرا کرده بودن و .دوربین‌ها همه‌جا بودن
.واقعاً اون دورنمای کُلی رو نمی‌دیدم
،اون سکانس مهمونی رو فیلمبرداری ‌کردیم
،که تو خونه‌ی شخصیت من بود
.جایی که اتفاقات مهم اونجا رخ میده
همه‌ی این بچه‌ها تو یه آپارتمان ...به شدت کوچولو دور هم جمع می‌شدیم
...و شب‌ها فیلمبرداری می‌کردیم و
یه جورایی انگار تو فضا .مدام از اینور به اونور می‌شدیم
"خیلی‌خب این رو بگیر، این رو بگیر"
"و بعدش می‌گفتن: "خیلی‌خب، می‌دونید چیه؟
"باید الان این رو فیلمبرداری کنیم"
مثلا می‌گفتن: "خیلی‌خب جانی "تو باید بری اونجا بشینی
"و با میشل ماچ و بوسه راه بندازی"
...باید دستت رو ببری"
"لای پاهاش ...و مثلاً اینجوری
...لری سرم داد می‌کشید که
"لای پاهاش رو محکم‌تر بمال، پسر"
"یالا دیگه، واقعاً لای پاهاش رو بمال"
"و من پیش خودم می‌گفتم "وای خدای من
می‌دونید؟ .همچین‌چیزی طبیعی نیستش
...همچین‌چیزی طبیعی نیستش و می‌دونید
...یادمه که یه کم اونجا احساس فشار کردم و
زبونم اون وسط بود و دوربین هم ،داشت ازش فیلمبرداری می‌کرد
.و واقعاً قابل‌توجه بود
...آخه وقتی یه بچه‌ی شونزده ساله‌ای
خبر نداری چی به چیه .و بدجور تو عالم هپروتی
...و انگار که این مدلی هستی
.واقعاً در مورد اینجور چیزا فکر نمی‌کنی
...انگار که
"خب، من فقط با جریان پیش میرم" می‌دونید؟
...می‌دونی یهو میومدن می‌گفتن
"بعدش قراره این سکانس رو بگیریم، بچه‌ها"
.و مثلاً تو مهمونی هستیم و از این صحبتا
،مجبورمون کردن لباسامون رو دربیاریم ...و بهمون گفتن
"فقط باید سیگار بکشید و حرف بزنید"
.سیگار بکشید و حرف بزنید
یه سینی از سیگاری‌های از قبل آماده شده .و رول شده داشتن
...میومدن، دود می‌کردیم، کات می‌دادن
.بعد یه سیگاری دیگه روشن می‌کردیم
،روندش این‌جوری بود: کات می‌دادن ،یه سیگاری دیگه روشن می‌شد
...چون هر بار که فیلمبرداری شروع می‌شد
.مجبور می‌شدیم یه سیگاری جدید روشن کنیم
،یادمه داشتیم له می‌شدیم
،ماری‌جوانا می‌کشیدیم و فقط حرف می‌زدیم
فقط به مدت یک ساعت حرف می‌زدیم .و اونا ازمون فیلمبرداری می‌کردند
چیزی حدود 10 تا سیگاری کشیدیم ،مثل چی نشئه بودیم
اون شب یه سکانس دیگه رو .هم فیلمبرداری کردیم و من واقعاً خوابم برده بود
.و تو سکانس من رو می‌بینید که خوابم بُرده
.خوابیده بودم، واقعاً از حال رفته بودم
ساعت 6 صبح از خواب بیدار شدم "و اونا گفتن: "خب فیلمبرداری تموم شد
"منم گفتم: "لعنت، خیلی‌خب، کارمون تموم شد؟ "رواله"
...انقدر کم‌ سن و سال بودم
که حتی نمی‌تونستم کُل شب رو بیدار بمونم، می‌دونید؟
سعی می‌کردم، سعی می‌کردم .تحمل کنم، ولی نشدنی بود
.یادمه در حال فیلمبرداری اون سکانس استخر بودیم
یادمه واقعاً هارولد رو .شیر کرده بودن
...تو فیلمنامه باید آلتش رو درمیاورد
،آلت تناسلی یه سیاه‌پوست ،پس یه سکانس از پیش تعیین شده بود
...ولی یادمه که خودش این شکلی بود
حتی هارولد هم یه کمی .با این قضیه راحت نبود
...و یادمه اونا یه جورایی شیرش می‌کردند
و یه جورایی تحریکش می‌کردند ...تا یه حدی عصبی بشه
...تا بتونه این‌کار رو به انجام برسونه
...و یه جورایی با این سکانس جور بشه
.و از این صحبتا
ولی یادمه لری کاملاً .هارولد رو داشت عصبی می‌کرد
انگار لری می‌دونست که ...چطوری باید اون بازی رو
.از هارولد دربیاره
...انگار که نقطه‌ی مقابلِ
.هر گونه استاندارد و آموزه‌ها بود
...و یادمه که من
یه جورایی برگام ریخته بود، می‌دونید؟
...چون من از پیش مامانی اومده بودم که
،بهم می‌گفت دوتا لباس‌زیر روی هم بپوشم
...و یهویی هارولد با آلتش میاد بیرون
...اون هم دقیقاً جلوی صورت من
و من با خودم می‌گفتم "لعنت بهش، این واقعیه"
...خیلی‌خب، این همون چیزیه که"
"مامانم در موردش صحبت می‌کرد
.واکنش همه واقعی بود
:یادمه من گفتم "وای، آلتش رو ببینید"
می‌دونید؟ .و همه‌ی دخترا برگاشون ریخته بود
.واقعاً هیجان‌انگیز بود
.هنوز هم شوکه‌کننده‌س
جاستین خیلی طبیعی بازی می‌کرد .واسش خیلی راحت بود
و همه‌ی افراد سر فیلمبرداری .همیشه این موضوع رو می‌گفتن
"پسر، چقدر طبیعی بازی می‌کنه"
هی، هام؟
.همچین توجهی اون رو برد بالا
...از همه‌ی اون تجربیات روانی که
.تو بچگی حس کرده بود دورش کرد
...یادم میاد اواخر فیلمبرداری
.جاستین تو دردسر افتاده بود
به گمونم جاستین فهمیده بود ...که دیگه آخرای فیلمیم
.و دلش نمی‌خواس تموم بشه
.در پارک میدان واشنگتن دستگیر شد
...پلیس‌ها دستگیرش کردند و بعدش
تولیدکنندگان فیلم مجبور شدن .واسش وثیقه بذارن
...فکر کنم غیرمستقیم می‌خواست بگه که
"نمی‌خوام این فیلمبرداری تموم بشه"
.جاستین یه وجه دیگه‌ای هم داشت
چون وقتی تو خوردن مشروب ...زیاده‌روی می‌کرد
.همیشه‌ی خدا به یه دعوا ختم می‌شد
و ما همیشه مجبور بودیم .حرومزاده رو از این موقعیت بد نجات بدیم
ترسناک بود و نگرانی‌مون رو زیاد می‌کرد، می‌دونی؟
برادرها و خواهرات ...وقت افتادنت باید پیشت باشن
بگیرنت، حواس‌شون بهت باشه، درسته؟
یه چیزی داشت کم می‌شد .و اذیت‌کننده بود
بعدش متوجه شدم که .پدر واقعیش پیشش نیست
جاستین با مادرش بزرگ شده بود ...و وقتی که مادرش ازدواج مجدد می‌کنه
.ارتباط بین‌شون از بین میره
.و اون با مشروب با این قضیه کنار اومده بود
پس وقتی بهم گفت که ...احساس رهاشدگیش چطوریه
.کاملاً همه چی منطقی شد
...یادمه یه بار در موردش حرف می‌زدیم
:و بهش گفتم "مرد، من هم بابا ندارم"
"بابام زنده‌س ولی پیشم نیست"
"منظورم رو می‌فهمی؟ جفتمون همینیم"
"اون گفت: "ولی حداقل خبر داری کجاست
.با این حرفش خیلی ناراحت شدم
...واقعاً واسه یه پسر چهارده
،پونزده ساله این مسئله قابل‌توجهه ،پسری که هیچ‌وقت پدر واقعیش رو نشناخته
مادرش دوباره ازدواج کرده .و حالش از ناپدریش به هم می‌خوره
.باهاش جور نمی‌شه چون یارو بدرفتار بود
.خطرِ واضح و حی و حاضر، ماری‌جوانا بود
من بدرفتاری رو درک می‌کنم .و به چشم خودم دیدم
وقتی مامانم به کراک و کوکائین .اعتیاد پیدا کرد
هرگز متوجه‌ی خشونت بین اون .و پدرم نشده بودم
تا حدود نُه سالگی .این مسئله واسم روشن نشده بود
.تا وقتی که به چشم دیدم
اومدم تو آشپزخونه و ...بابام رو دیدم که داره مامانم رو میزنه
و یه چاقوی آشپزخونه رو برداشتم .و به بابام گفتم تمومش کنه
.می‌تونم اون شرایط رو درک کنم
می‌تونم درد و رنجی که .کشیده رو درک کنم
چیز دیگه‌ای واسه گفتن نیست .ما همدیگه رو داشتیم
...انگار که
.طرفای تابستون فیلمبرداری رو تموم کردیم
...و یه کم بعد، لری کُل عوامل رو
به یه استودیوی نمایش خصوصی ،در ترایبکا دعوت کرد
و قبل از انتشار فیلم باید اونجا تماشا می‌کردیم، درسته؟
...و به نحو مثبتی ما رو هیجان‌زده کرد
.چون واسه من یکی که نیروبخش بود
...و نیروبخش بود چون کُل سینما
.با خودمون پُر شده بود
هردفعه که یکی از ما ...واسه اولین‌بار
روی صفحه ظاهر می‌شد ...کُل گروه
.جیغ می‌زدن و تشویق می‌کردند
و راستش رو بخواید .بهترین قسمتش همین بود
چون حس می‌کردیم .تو این جریان با همیم
...حتی اگه تنها دیالوگ من توی فیلم
:این بوده باشه "سکس کردم و عاشق گاییده شدنم"
"به هیچ‌جام هم نیست" ...که معروفیتی نیست که
.بخوام بابتش هیجان‌زده بشم
پس حتی اگه به خاطر احساس خجالت ،و شرم عمیق مو به تنم سیخ شده باشه
.لااقل تو این جریان تنها نبودم
همه‌مون با هم بودیم و یه‌جورایی .همدیگه رو حمایت می‌کردیم
.و واقعاً باحال بود
.و بعدش رفتیم غذا بخوریم
.و یه سلف‌سرویس خفن به پا بود
.سور و سات خارق‌العاده‌ای بود
من و هارولد خیلی خوشحال بودیم .حسابی می‌خوردیم
.غذا، میوه‌ی تازه و همه چی
.انگار اونجا بهشت بود
...بعدش اومدن پیشمون و
اومدن پیش‌مون و پول پاداش‌مون رو .بهمون دادن
و به نظرم به خاطر این بود ...که اونا می‌دونستن
...این فیلم قراره منتشر بشه
و حسابی بترکونه و ...یه‌جورایی بهمون حق سکوت دادن
.یه همچین حس و حالی داشت
...اسکناس‌های صد دلاری دستش بود
...و هزار دلار شمرد
.و گذاشت تو دستم
و منم با خودم گفتم !چه دست و دلباز
.ولی یادمه یه چیزی رو امضا کردیم
:یادمه با خودم می‌گفتم "این چه مفهومی داره؟"
"و می‌گفتم "عجیبه
...یادمه هارولد حسابی بابت پاداشش
هیجان‌زده بود و رفت و .یه کفش ایرمکس 95 نایکی خرید
که تازه اومده بود بیرون .و همه دلشون می‌خواست
عملاً بعد از فیلم ...اوضاع اینجوری بود که
خیلی‌خب، برگردیم سر اسکیت بازی‌مون" ".برگردیم سر کاری که بلدیم
این یارو استیون کالینزه؟
.خوبه، نه خوبه
استیون کالینز و جف پینگ .که داره می‌ترکونه
.موافقم
!اسکیت‌بازهای محبوب خودم
چیکار می‌کنی؟
.آیوِن، بی‌بروبرگرد آیون
.رایان هیکی
.رایان هیکی رو که معلومه
فقط نگران برطرف کردن نیازهای اولیه .واسه زنده موندن بودیم
دفعه بعدی از کجا غذا پیدا کنیم؟
سقف بالای سرمون کجا باشه؟
می‌گفتیم بعدش چی؟
.دوباره برمی‌گشتیم سر خونه‌ی اول
.بعد از اون دیگه لری رو ندیدم
لری هر روز، به مدت چندین سال ...با ماها می‌چرخید
.و بعد یه دفعه غیبش زد
...و بعد شنیدم قراره
.جشنواره کن برگزار بشه، که عالی هم بود
،هیچ‌کس دعوت نشده بود .حتی جاستین
.هیچ‌کدوم از بچه‌ها دعوت نشده بودن
.این قضیه خیلی واسمون سنگین بود
...وقتی پای مراسم جوایز
،و تعریف و تمجیدها اومد وسط
.همه سکوت کردن، سکوت مطلق
لری و هارمونی به نمایندگی از بچه‌ها .اونجا حضور داشتن
...نشست خبری بعد از فیلم بچه‌ها
...که مطمئنم امروز صبح
.تماشاش کردین
،هر کدوم می‌تونید یه سوال بپرسید
.لطفاً قبلش دستتون رو بالا ببرید
.بفرمایید
.آقای کلارک، کارلوس بالارد هستم از کلمبیا
...آیا جز رابطه جنسی، ارزش و علایق دیگه‌ای
واسه جوونای نیویورکی وجود داره؟
،خُب، فکر کنم تو یه دوره‌ای از سن پایین
...همه فکر و ذکر آدما
.داشتن رابطه جنسی هست
ریچارد بروکس هستم .از روزنامه آبزرور لندن
میشه یه سوال از آقای کلارک بپرسم؟
بازیگرای فیلم چند سالشون هست؟
خُب، فیلم رو دیدی؟ - .آره -
.هر کدوم سنشون با اون یکی فرق داره
تو برخی از صحنه‌هایی که ،همه چیز رو واضح نشون میدن
جوون‌ترین بازیگرها چند سالشون هست؟
کدوم صحنه؟
.خُب، صحنه‌هایی که همه چیز رو افشا می‌کردن
،گفتین نوجوون‌ها فقط به سکس فکر می‌کنن
.همینطور خشونت
.و خشونت، ولی بیشتر به سکس فکر می‌کنن
.و به نظرم همه ما یه زمانی نوجوون بودیم
...بنابراین همه‌مون می‌دونیم که تو دوران مسخره نوجوونی
.به سکس فکر می‌کردیم
.صحیح
حالا هدف فیلم چی بوده؟
اینکه یه فیلم خوب بسازیم .و سرگرمتون کنیم
واقعاً؟ - .واقعاً -
منظور از سن مناسب چیه؟
...منظور اینه که
،سنشون واسه بازی تو فیلم مناسب بود
.منظورت رو نمی‌فهمم
معنیش چیه؟
چه سنی مناسبه؟
آره، اونا زیر سن قانونی بودن؟
دقیقاً منظورت کدوماشونه؟
.خُب
بازیگرا موقع فیلمبرداری ،واقعاً مواد می‌کشیدن
یا فقط وانمود می‌کردن دارن مواد می‌زنن؟
از من پرسیدی؟
.موادی در کار نبود
،هیچ موادی استفاده نشد .نه، اصلاً استفاده نشد
حتی از گاز نیترو هم استفاده نکردین؟
...جناب، چیدن یه گروه بازیگری در کنار هم
که دخترای سن پایین هم توش باشن ...و لخت جلوی دوربین ظاهر بشن
کار آسونی بود؟
،گوش کنید، اگه صدام عصبانی به نظر میاد ،امیدوارم عصبانی به نظر نرسم
.ولی مسئله اینه که قبلاً از این کارا نکردم
و بعضی از این سوال‌ها چالش‌برانگیز هستن، می‌دونین؟
مثلاً چرا این کار رو کردی؟ چرا اون کار رو کردی؟
.لعنت بهش، خودمم نمی‌دونم
...خُب - .این یه فیلمه، رفیق -
.می‌دونی، همون فیلمِ خودمونه
.خانم‌ها و آقایون، ممنون از شما
.یه فیلم جدیدی تو سینماهای سراسر کشور اکران شده
.اسمش هست بچه‌ها
...آخر هفته گذشته، فیلم بچه‌ها در سینماهای شهرهای بزرگ کشور
.اکران شد
.این فیلم توسط برادران واینستین انتخاب و اکران شده
.هزینه ساخت این فیلم کوچک یک میلیون دلار است
،و داستان بچه‌ها رو در اواسط دوره نوجوانی روایت می‌کنه
...و نشون میده زندگی بدون بزرگتر و چارچوب
.در شهر نیویورک چطور هست
،انگار داشت زندگی خودم رو نشون میداد .اینکه چطوری بزرگ شدم
.کارشون واقعاً درست بود
،اولین باری که مقاله مجله چاپ شد
.جاستین اینجا بود
«.هی می‌گفت «اوه، اینو ببین، اینجا رو ببین
.و خیلی خفن بود
می‌دونستیم همه این چیزا ،به خاطر اون اتفاق افتادن
.و یه جورایی خودش هم فهمیده بود
.واقعاً واسه‌ش هیجان‌زده بودم
تحسین روزنامه‌ها .و نقدایی که فیلم دریافت کرد، دیوونه‌کننده بود
.این فیلم سندیت داره - .آره، درسته -
...کلی از فیلمای دیگه رو
.به حاشیه کشونده
اخبار این روزای آمریکا چیه؟ .فیلم بچه‌ها
...این فیلم غیرمنتظره‌ترین فروش سال رو داشته و این آخر هفته
.در 160 نقطه کشور به اکران دراومده
«.ولی با خودم می‌گفتم «عجب، ملت می‌خوان این فیلم رو ببینن
«.حتماً خیلی کارش درسته»
...ملت کم‌کم شروع کردن به گفتن اینکه
«.تو همون دختره‌ای که تو اون فیلمه بازی کرده»
«.و یادمه به خودم می‌گفتم «خدای من
«.انگار واقعاً ترکوندیم»
.روی جلد مجله نیوزویک بودیم
...و یادمه ملت می‌گفتن
«می‌دونی روی جلد مجله نیوزویک هستی؟»
.فیلممون گرفت
،به خاطر همین رفتیم فیلم رو ببینیم ...و یه صف طولانی تو خیابون بود
.و این اولین بار بود که تو ملاعام ظاهر شدم
،و اونجا نشستم و همه با هم بودیم
...فیلم رو تماشا کردم و با خودم فکر کردم
.نمی‌دونستم، نمی‌دونستم باید چه فکری بکنم
خودم رو روی پرده سینما می‌دیدم که داشتم آموزش می‌دادم ...چطور یه سیگار رو برداریم
...و تنباکوش رو دربیاریم و اون رو
.با ماریجوانا جایگزین کنیم
:و هر کسی که از سینما میومد بیرون می‌گفت
«.وای، اونا خودشونن. خودشونن»
«.می‌گفتن «هی، همونایی که تو فیلم بودن
...واکنش اولیه افرادی که
تازه این فیلم رو دیدن، جالب بود. چون ....جوری باهاش ارتباط گرفتن
.که انگار فیلم یه مستند بوده
.آره - .باورشون نمی‌شده که اونا واقعاً بازیگر بودن -
.و کل حرفاشون از روی دیالوگ بوده
.اکثر آدما فکر کردن مستند بوده
.اکثر آدما
.خیلی ترسناکه، واقعاً ترسناکه
.اصلاً تصاویر خوبی نیستن
،اونا با هم می‌گردن، حرف می‌زنن .اسکیت‌بازی می‌کنن، بی‌هدف می‌چرخن
،مشروب می‌خورن، فحش میدن .ماریجوانا می‌کشن، سکس می‌کنن
،واقعاً فیلم شوکه‌کننده و آزاردهنده‌ایه
.و همین باعث میشه آدم به دید یه فیلم واقعی بهش نگاه کنه
.و باعث بحث و جدال تو همه جا شده
اینکه آیا این فیلم واقعیه؟
می‌خواین این فیلم رو بکوبید؟
.آره، حرفای ملت رو شنیدم
.احساس کردم یه جورایی در معرض دید هستم
.ولی نه از روی جنبه مثبتش
.و احساس راحتی هم نداشتم
شاید احساس ناامنی داشتم، باشه؟
.همچین چیزی واسه من مناسب نبود
.خُب، از اینجا ببرینش
.من کنترلی ندارم
هی، چیه، چیه، چیه؟
.هی، هی، هی، هی
.وایستا، وایستا، وایستا، وایستا - .از اینجا برید، کافیه -
،اسکیتت رو بردار
.از اینجا برو
.حس می‌کردم دارم مورد قضاوت قرار می‌گیرم
،احساس کردم همینطور که می‌گذره
.دارم خشن و خشن‌تر می‌شم
داشتم عصبی می‌شدم ،و نمی‌خواستم عصبی باشم
.ولی همیشه تو وجودم بود
...داشتم وارد مسیری می‌شدم
.که نمی‌تونستم ازش برگردم
.باید فرار می‌کردم
چه مشکلی داره؟ مشکلش چیه؟
.نه، اینطور نیست. من اینجا زندگی می‌کنم
،ولی هارولد می‌خواست تو خاطر بقیه بمونه
.اینکه به یادش باشن و ازش حرف بزنن
.هی، فیلم قشنگی بود - .خیلی ممنون -
.کارت عالی بود
.اینجا رو نگاه
.درسته، می‌شناسمت
.آفرین
ولی مشخصاً طوری که اون تو رو می‌شناسه .تو اون رو نمی‌شناسی
اشکالی نداره، بهش بگو چه خبرا؟
.باشه
،تو رو تو محله دیدم .و میگه تو توی اون فیلمه بازی کردی
.خودم هنوز ندیدم فیلمو
.درسته
چطوری تونستی بازیگر بشی؟
.دوستم واسم جورش کرد
هارولد؟
.نه، اسم من کریسه
هی، تلی کجاست، رفیق؟
.آره، تو تو اون فیلم خفنه بازی کردی
«!با خودم گفتم «هی، این که هارولد لامصب خودمونه
.خیلی‌خب
شماها امشب چیکاره‌اید؟
.تو هارولدی - .اون هارولده -
.اینجا آمریکاست
...به اندازه لندن و ژاپن و این چیزا
.بزرگه - .درست میگی -
...نمی‌دونم، فکر می‌کنم تو هر فیلمی بودم
.موفق می‌شدم، می‌تونستم بترکونم
.می‌تونم مثل ساموئل حکسون خفن باشم
.رک و راست میگم
.می‌تونستم، می‌دونم که می‌تونم
،می‌دونم می‌تونم یه کاری کنم مردم دوستم داشته باشن
....توجه تموم مردم آمریکا
.و سراسر دنیا رو به خودم جلب کنم
.بفرما، همین الانش هم تونستی
...من یه جور دشمنی با این فیلم دارم
...یه بخشیش به خاطر اینه که خیلی از بازیگرا
..به خاطر این فیلم دست از اسکیت‌بازی برداشتن
و بیشتر رفتن دنبال خوش‌گذرونی، می‌دونید چی میگم؟
،دوستام زیاد بیرون می‌رفتن، زیاد مهمونی و بیرون می‌رفتن
.و شروع کردن به رفتن به کلاب و این حرفا
حاضر بودن تو یه چشم به هم زدن ....وسایلشون رو بفرشون
تا واسه بیرون رفتن شبانه‌شون پول جور کنن، می‌دونین؟
...من از آدمایی که تو دایره دوستی نبودن
و اسکیت بازی نمی‌کردن، خوشم نمیومد .و اونا هم درکم نمی‌کردن
،همه‌مون خانواده‌های داغونی داشتیم
و یه جورایی همه اون مزخرفای فیلم .در مورد ما صدق می‌کرد
...اونا دیدشون مثل
،آدم باحالای کوفت تو فیلما بود
.و اهمیتی به دنیا نمی‌دادن
...به نظر می‌رسید همه‌شون
،همه‌ش در حال گندکاری بودن
.و تاثیر بدی گرفته بودن
.در حالی که من هنوز می‌خواستم اسکیت‌بازی کنم
.آدما تغییر می‌کنن، رفیق
مهمون بعدیمون کسیه که تو 19 سالگی ...فیلمنامه‌ای نوشت
...که الان بیشتر از همه فیلمای امسال
.نقل مجالس شده، یعنی فیلم بچه‌ها
،خانم‌ها و آقایون .این شما و این هارمونی کورین
هارمونی، بیا بیرون .و به دوستان سلام کن
.یه شایعه شنیدم
.اینکه هارمونی برای ساخت سه تا فیلم قرارداد بسته بود
.خیلی خفن بود، به موفقیت رسیده بود
،می‌دونم اون رو تو 19 سالگی نوشتی
و چطوری تبدیلش کردی به یه فیلمنامه؟
چطوری تونستی تبدیل به فیلمش کنی؟
.خُب، مطمئن نیستم - .آره -
.هارمونی یه جایی نزدیک مغازه زندگی می‌کرد
هر از چندگاهی می‌دیدیم که .از جلومون رد میشه و سلام می‌کنه
.حس می‌کردم مخصوصاً از بچه‌های فیلم فاصله می‌گیره
،اینطور نبود که بیاد تو پارک واشینگتن اسکوئر
و باهامون بچرخه .و کل روز اسکیت‌بازی کنه
.یه سلام می‌کرد و می‌رفت
...یادمه هارمونی رو می‌دیدم که داره تغییر می‌کنه
.و تبدیل به کسی میشه که دیگه نمی‌شناختمش
.اوایل این قضیه رو به دل گرفته بودم
،احساس می‌کردم ازم سوءاستفاده شده ،بهم خیانت شده
.ما با بقیه اینطوری رفتار نمی‌کردیم
،بعداً گفتم اصلاً هرچی .من کار خودم رو می‌کنم
،می‌گفتم من که داداشای خودم رو دارم .اصلاً هر کاری لازمه می‌کنم
می‌دونی؟
،مدت زیادی تو محله‌ی فقیرنشینا بودیم
،ولی داریم پیشرفت می‌کنیم .داریم خوب جلو میریم
«مراسم جایزه ایندیپندنت اسپیریت سال 1996»
،خانم‌ها و آقایان
.امروز اینجاییم تا از فیلمای مستقل تمجید کنیم
بازی تو نقش اصلی .یه فرصت واسه اونا ساخت
...انگار یه جاده ساخت
.تا بتونن تو شغل بازیگری پیشرفت کنن
....و جایزه اسپیریت تعلق می‌گیره به
.جاستین پیرس برای فیلم بچه‌ها
.باید یه چیزی بگم... ممنون
.مشخصاً دلم می‌خواد اول از همه از مامانم تشکر کنم - .معلومه -
،از لری کلارک ،هارمونی کورین که این فیلم رو ساخت
.کسی که حقشه این جایزه رو بگیره
،چون اگه این فیلم رو ننوشته بود .حرفی واسه گفتن نداشتم
.حالا نوبت هارولده که حرف بزنه
.می‌خوام از مامانم تشکر کنم
.از بابام که تو زندان لس‌آنجلسه
.همینطور از خانواده‌م ممنونم
.راهم رو درست رفتم
.بدرود
.ممنون
،یادمه در موردش باهام حرف زده بود
...اینکه دلش می‌خواد به لس‌آنجلس نقل مکان کنه
.و از اینجور حرفا
....چون می‌خواست ببینه
چه واکنشی نشون میدیم، می‌دونید؟
،اولش یه جورایی اضطراب داشت
ولی همه دوستاش بهش گفتن
«نه رفیق، باید بری، باید انجامش بدی»
.چون خودش دوست نداشت بره
.دوست نداشت از نیویورک بره
.از پیش خانواده‌ش بره
..واقعاً میگم، مثل ایواندر هویفیلد
.پُز همه رو به خاک بمال
.ببینیم دفعه بعدی چی میشه
باید چیکار می‌کرد تا از نقطه الف به نقطه ب برسه؟
...و نقطه ب این بود که غذا و لباس و سرپناهی
،داشته باشه، امنیت و یه زندگی عادی داشته باشه
،فکر می‌کنم این رو تو شغل بازیگری پیدا کرده بود
...اینکه بره غرب آمریکا
.تا همه اینا رو داشته باشه
«لس آنجلس - 1997» .صد و بیست تا گلچین داری که باهاشون حال می‌کنم
.من تو نیویورک هستم، بلیت دارم
.همچین چیز خوبی تو نیویورک گیر نمیاد
.جاستین قبل از بقیه اومد اینجا
.یه جورایی جاستین پیشگام محسوب می‌شد
جاستین، آماده‌ای که بترکونی؟
.آماده‌م رفیق، بی‌صبرانه منتظرم
،اومدم اینجا، با دوست‌دخترم می‌گشتم
و برمی‌گشتم نیویورک، می‌دونی؟
.هارولد هم همینطور
یه جور شغل مردونه چیزی داری؟
....مثلاً یه چیزی تو مایه‌های
،یه جورایی از این آزادی خوشم میومد
.از حال و هوای سفر از نیویورک به لس‌آنجلس خوشم میومد
سلام، حالت چطوره؟
همه کسایی که اینجان، اهل نیویورک هستن .جز دو نفر
،بعد یه مدت .به این گند عادت می‌کنی
.چقدر داغون
.حرفمو جدی بگیر، بزن به چاک
.حاضر نیستم باهاش دربیفتم، بچه جون
،یادمه هارولد می‌رفت جلوی همه و می‌گفت
هی، من تو فیلم بچه‌ها بازی کردم، چه خبرا؟
،بیا با هم کار کنیم .من رو ببر تو فیلمت
.اوه از دیدنت خوشبختم
،عجب چیزی بود اون فیلمه
.باید در مورد کار کردن با هم حرف بزنیم
آدم با خودش می‌گفت، چی؟
اینجا چه خبره؟
.از این یکی فیلم بگیر، از این یکی
...یه نبوغ و استعداد خام
.و دست‌نخورده‌ای تو اون زندگی وجود داشت
...هارولد واسه آزمون بازیگری می‌رفت و من هم
بهش کمک می‌کردم، مثلاً متن شخصیت آزمون رو .با هم تمرین می‌کردیم
،چون تو یادگیری ضعیف بود
من کمکش می‌کردم، کمک می‌کردم .دیالوگ‌هاش رو حفظ کنه
.کمک می‌کردم متنش رو مرور کنه
.مشخصاً خیلی از توجه‌ها روی جاستین بود
،جاستین می‌تونست تو خیلی از فیلما بازی کنه
.و یه دفعه‌ای معروف شد
.همه تقریباً درست میگن، همه نماینده‌ایم
.قراره نماینده جنوب شرقی کشور باشیم
.نماینده نیویورک
.در واقع سانفرانسیسکو
.الان که یه جنوبی ریلکس هستم
،کم‌کم تماسای جاستین شروع شد .از کالیفرنیا زنگ می‌زد
.بهم زنگ می‌زد
با همدیگه حرف می‌زدیم .و حال و احوال می‌کردیم
«می‌گفت «چه خبر؟ من که اوضاعم خوبه
.می‌تونستم... می‌تونستم متوجه بشم که تنهاست
.هی - چه خبرا؟ -
هی، رئیس. قضیه چیه؟
همه‌مون می‌دونستیم تنهاست .چون خودش بهمون می‌گفت
.الکل هم کمکش نمی‌کرد
.خشم و افکار بدش رو تحریک می‌کرد
آره، من تو سن دوازده و نیم سالگی .بابام رو از دست دادم، ولی می‌شناختمش
.جاستین پدرش رو نمی‌شناخت
.همیشه احساس تنهایی می‌کرد
...آدم چه حسی داره وقتی می ‌فهمه دوستش که
...از بدبختی خودش رو کشیده بیرون و کم‌کم
...داره یه زندگی بهتر واسه خودش می‌سازه
...و کلی فرصت پیشرفت داره و یه دفعه بهت میگه
«به شدت حوصله‌م سر میره»
«.و دیگه هیچ کدوم از این مزخرفا رو نمی‌خوام»
.خیلی واسه آدم سنگینه
...لری با همه عکسایی که قبل از ساخته شدن بچه‌ها گرفته بود
.یه نمایشگاه زد
.به نمایشگاهش تو خیابون پرینس رفتم
..یادمه وارد اونجا شدم و یه عکس
،از خودم و یه عکس از هارولد دیدم
.عکسای همه‌مون اونجا بود، همه
.انگار عکسامون روی دیوار به صف شده بودن
.فکر کنم 51 تا عکس رو شمردم
.همه‌شون تابلوی فروخته شده کنارشون زده شده بود
«.گفتم «وای، چقدر خفن
.قیمتاشون 3100 تا، 2800 تا اینا بود
«.پیش خودم گفتم «لعنتی، رفیقمون داره می‌ترکونه
...فکر می‌کردم هیچ عکسی از من نباشه
.چون یادم نمیومد ازمون عکس گرفته باشه
و وقتی رفتیم اونجا ،و عکسا رو نگاه کردیم
.دیدیم یه عالمه عکس ازمون هست
:و خیلی جالب بود چون با خودم می‌گفتم
«.عجب، من اصلاً هیچی یادم نیست»
هیچ‌وقت نمیومد جلو بگه
.چه عکس خوبی شد»
...شماها تو پروژه هستین
.موهاتون اینجا اینطوریه
«.یه کم اینجوری ژست بگیرید
.نه، هیچ‌وقت از این کارا نمی‌کرد
.هر چیزی می‌خواست رو به دست میاورد
...خیلی‌خب، این احساس رو داشتیم
.که آره... ایولا!» عالی بود، خوشمون میومد»
،واسم لذتبخش بود
.ولی یه جنبه معکوس هم داشت
.دیگه فیلممون گرفته بود
.بیست و دو میلیون دلار فروش داشت
یک و نیم میلیون خرجش شده بود و 22 میلیون فروش کرد؟
.یه نفر حسابی حال کرده بود
.پول خیلی خیلی خیلی زیادی بود
،انگار یکی گفته بود «بیا این هزار دلارتون «.حالا ما صاحب فیلم هستیم
کاملاً مشخص بود یه آدم باتجربه ...نشسته بوده حساب و کتاب کرده
...تا گولمون بزنه و کلی پول دربیاره
چون ما سطح پایین بودیم .و از خیلی چیزا سردرنمیاوردیم
.هضم همچین چیزی واسمون راحت نبود
...اون موقع بود که
کم‌کم کینه‌ای شدیم، می‌دونی؟
یعنی چی؟
...ما تو - حالتون چطوره؟ -
.لانگ‌‌بیچ کالیفورنیا هستیم
هارولد ناامید شده بود .و چیزای مختلف رو امتحان می‌کرد
.چیزایی که جواب نمی‌داد
.اوضاع هارمونی، رزاریو و کلوئی خوب بود
.اونا کارشون راه افتاده بود
،اونا حامی داشتن
.ولی ما نه
،لزوماً بهشون حسادت نمی‌کرد
...می‌خواست مثل اونا
پیشرفت کنه، می‌دونی؟
سایه‌ی فیلم بچه‌ها ...تا ابد
.بالای سرمون بود
آخرش می‌گفتن اونا همون بچه‌هایی هستن .که تو فیلم بچه‌ها بازی کردن
.برچسبمون همین بود
...اون همیشه در حال بیرون رفتن بود
.فقط همین کار رو می‌کرد
...به مهمونیایی می‌رفتیم
...که لئوناردو دی‌کاپریو
.و کله‌گنده‌ها می‌رفتن
لئونارد دی‌کاپریو می‌گفت «.هی، اون فیلم رو خیلی دوست داشتم»
...و هارولد شیفته لئوناردو و اطرافیانش
.شده بود
.پسر، لئوناردو دی‌کاپریو طبقه پایینه
.می‌خوایم با هم وقت بگذرونیم
...میلیون‌ها آدم چاپلوس دور و بر آدم بودن
...همشون می‌گفتن
«.می‌دونی، تو رو به بالا بالاها می‌رسونم»
«.تو رو به آرزوهات می‌رسونم»
...و مطمئناً هارولد دنبال همچین چیزی بود
و از این حرفا خوشش میومد، می‌دونی؟
.هارولد از این چیزا خوشش میومد
.اینجا یه جای باکلاس کوفتیه
.دارن مواد و اینجور چیزا می‌زنن
...دارن مواد می‌زنن و نمی‌خوان
.حرفی ازشون زده بشه
.کم‌کم به مواد و الکل رو آورد
.شب بدی بود
.آدم از این کثافتا ضربه می‌خوره
...چون پدر و مادر نداشت
.تا بفرستنش بازپروری و پاک بشه
.و همین عامل خیلی از مشکلاتش بود
،وقتی سال 1998 به لس‌آنجلس نقل مکان کردم
...می‌خواستم تو یه موسسه
.و کامپتون آموزش ببینم
...به یه پارتی در هالیوود هیلز رفتیم
.و جاستین اونجا بود
.و جاستین با دوست‌دخترش جینا اونجا بود
.دختر خیلی خیلی خوبی بود
،یادمه خیلی واسش خوشحال شدم
.و به نظر میومد خودش هم خوشحال باشه
.در نهایت خونه‌ای که گرفتم، خونه روبرویی اونا بود
...جاستین و جینا خیلی مهمون‌نواز بودن
و یه خونه خیلی قشنگ .با حیاط پشتی داشتن
.خیلی تو فاز هم بودن
...انگار یه زندگی عاشقانه داشتن
.کنار هم خوشبخت بودن
،من خیلی اسکیت بازی می‌کردم .و زیاد هم می‌رفتم لس‌آنجلس
.و همیشه خونه جاستین می‌موندم
.حتی بعضی وقتا دیالوگا رو با هم می‌خوندیم
من حسابی حمایتش می‌کردم .یه فیلم با آیس کیوب بازی کرده بود
.در تلاش بود تو ارباب حلقه‌ها بازی کنه
«می‌گفتم «هی، ارباب حلقه‌ها
«.هی، ارباب حلقه‌ها»
«.وای، اینکه خیلی خفنه»
«پیش خودم می‌گفتم «این بچه داره پیشرفت می‌کنه
«.داره پیشرفت می‌کنه و هیچی جلودارش نیست»
چطوری اینطوری شد؟
.یه روزی داشتی تو پارک واشینگتن می‌گشتی
.داشتی اسکیت‌بازی می‌کردی
،بعد تو یه فیلم بازی کردی ...و الان تو هالیوود هستی
و دوتا فیلم هم پیش رو داری؟
.فیلم بوسه برادر پاییز اکران میشه
.پس یعنی الان دیگه یه بازیگری
.آره، هستم
آها
.بازیگری واسش ارزش داشت
.همیشه به خاطر بازیگری اذیتش می‌کردم
...چون یه ثانیه می‌نشست
،و یه دفعه وارد شخصیتش میشد و می‌گفت
«.مادرقحبه به‌دردنخور»
....من همیشه به خاطر همین چیزا
.مسخره‌ش می‌کردم ولی بازیگری واسش ارزشمند بود
پنج سال دیگه خودت رو کجا می‌بینی؟
به نظرت اون موقع هم بازیگر هستی؟
.معلومه که آره، معلومه
فکرام رو کردم .و نمی‌خوام تسلیم بشم
...فکر کنم ساعت 4 و 5 صبح بود
.یه چیزی تو همین مایه‌ها
...جینا و جاستین یه کم گیج بودن
.فکر کنم مست و شنگول چیزی بودن
:زنگ خونه‌م رو زدن و گفتن
هی، باهامون میای وگاس؟» «.می‌خوایم بریم ازدواج کنیم
خیلی هیجان‌زده بودن ...نه تنها کنار هم خوش بودن
.بلکه انگار از بودن با همدیگه ذوق‌زده ‌بودن
.معلوم شد جینا حامله‌س
«.جاستین می‌گفت «خیلی عالیه
«.منم گفتم «عالیه، چقدر هیجان‌انگیز
،جاستین می‌دونست به همچین چیزی احتیاج داره .خودش می‌دونست
...پدر شدن باعث میشد به یه چیزی مشغول بشه
...و از این قضیه خوشحال بود چون
.کم‌کم زندگیش داشت به یه ثباتی می‌رسید
...به نظر می‌رسید تو زندگی روزمره‌ش
...چیزای آرامش‌بخش زیادی
...وجود داره
.که قبلاً وجود نداشت
.اونا در کنار هم واقعاً معرکه بودن
.و بعد جینا بچه رو از دست داد
.اونا داغون شدن
.یه روز جینا بهم زنگ زد و واقعا ترسیده بود
.بهم گفت می‌تونم برم خونه‌شون
گفت «می‌تونی بیای اینجا؟
،واقعاً باید با جاستین صحبت کنی
«.من خیلی می‌ترسم
...فکر کنم جاستین به روش چاقو کشیده بود
.یه چیزی تو همین مایه‌ها
.و جینا هم فرار کرده بود
«گفت «میشه بری پیش جاستین؟
.واقعاً نگران جاستین بود
...و رفتم اونجا و دیدم جاستین خیلی ناراحته
.از دست خودش ناراحت بود
.همچین حسی ازش گرفتم
،گفت «لعنتی، گند زدم
«.مخم قاتی کرد و گند زدم
...یادمه بهش گفتم «بعضی وقتا، تو یه لحظه
همه چیز واسه آدم سخت به نظر می‌رسه ..ولی بعد، می‌دونی
...اگه بری بخوابی و فرداش بیدار بشی
«.می‌بینی حالت بهتره
..واقعاً از این می‌ترسید
.که زندگیش درست پیش نره
...و به معنای واقعی غم و اندوه جاستین
.و دردی که می‌کشید رو می‌تونستم حس کنم
.اون درد زیادی رو متحمل شده بود
.رابطه‌ش از هم پاشیده بود
...حالا باید به تنهایی
با تاریکی‌های درونش مقابله می‌کرد .و از پسش برنمیومد
.یادمه در موردش باهام حرف زد
گفت «هی، پسر، حس می‌کنم «.دلم می‌خواد خودم رو بکشم
«.منم گفتم «خیلی خودخواهی
«می‌دونی چی میگم؟»
چون داری از چیزی فرار می‌کنی» «.که نمیشه ازش فرار کرد
،نمیشه از مشکلات فرار کرد» «.باید باهاشون روبرو بشیم
«کجا می‌خوای فرار کنی؟»
...و یادمه که جلوش ایستادم
.همون‌طور که هارولد جلوی من ایستاد
.چون از روی دوست داشتن خیرش رو می‌خواستم
...و اونجا بود که گفتم
هی، رفیق، هر کاری که تا الان انجام دادی»
«.عالی بوده، رفیق
«.تو آدم محکمی هستی»
«.به خودت بیا، داداش. به خودت بیا»
«.همه‌مون باید به خودمون بیایم»
«.رفیق توانایی‌های تو اصلاً تو یه سطح دیگه‌ن»
«.باید خودت رو جمع و جور کنی، پسر»
....جنازه جاستین پیرس که با بازی در نقش نوجوون اسکیت‌باز خلافکار
...در فیلم بچه‌ها در سال 1995 به شهرت رسیده بود
.دوشنبه غروب، در اتاق هتلش در لاس‌وگاس، پیدا شد
...ران فلاد، پزشک قانونی شهر تایید کرد
،که علت مرگ خفگی ناشی از حلق‌آویز شدن بوده
.و مرگ بر اثر خودکشی صورت گرفته
.پیرس 25 سال داشت
«.پیتر، تلفن کارت داره»
«.و بعد بهم گفت «جاستین مُرده
.و این قضیه نابودم کرد، پسر
.قصد نداشت این کار رو بکنه
.فقط داشته نقش بازی می‌کرده، همین
،من می‌شناختمش .واقعاً از این کارا نمی‌کرد
...از اون دسته آدمایی نبود که تنهاش بذارن، مخصوصاً
،وقتایی که حالش داغون بود .مخصوصاً وقتایی که ضربه خورده بود
.واقعاً خیلی حالمون رو بد کرد
،به نظرم اگه جاستین به لس‌آنجلس نمی‌رفت .مشکلی واسش پیش نمیومد
...ما خیلی وقت بود حامی همدیگه بودیم
.و بعد از رفتن جاستین، این حمایت‌ها از بین رفت
،به نظرم اگه اون فیلم ساخته نشده بود
.جاستین الان زنده بود
.ای کاش هیچ‌وقت اون فیلم ساخته نمی‌شد
....فکر می‌کردم هدف از همه این‌ها
ساختن یه زندگی بهتر واسه ما ،و پولدار شدن ما بود
.اینکه بتونیم پیشرفت کنیم
.همه اون شهرت و معروفیت‌ها تموم شد
.همه این حرفا که «ما اینم، ما اونیم» تموم شد
.تموم شد بچه‌ها
.رفت
.این رو نشونه‌ای از بلوغ فرض می‌کنم
.هارولد زد به چاک
...و از اون لحظه به بعد، نمی‌دونم چی بود
،ولی فهمیدم این دوستمون
،از اون به بعد هر کاری بکنه
.یه کار احمقانه خواهد بود
!هی، هارولد
چه خبرا، پسر؟
.هی، پسر - چه خبرا؟ -
،خودم رو از هر چیزی که به اون مسائل مربوط می‌شد ...جدا کردم
.چون دیگه یه خانواده و یه زندگی جدید داشتم
.و اون دوران، دوران سخت و دردسرسازی واسم بود
...اینکه تو سن پایین روابط ناسالمی داشته باشی
.و اون روابط رو تو خانواده‌ت هم بیاری
.واقعاً گرخیده بودم
هارولد دیگه کمتر اسکیت‌بازی می‌کرد .و بیشتر مهمونی می‌رفت
،بیشتر الکل می‌خورد .بیشتر مواد مصرف می‌کرد
.کار پیدا نمی‌کرد
.منظورم کار بازیگریه
....حسابی به معروفتیش می‌نازید
.و ملت رو تهدید می‌کرد
...بنابراین وقتی دچار فروپاشی روانی شد و به یه مکانیزم جدید
،برای تحمل مشکلاتش داشت .انجام این کارا واسش منطقی به نظر میومد
.من یه دانشجوام، یه دانشجوی تخمی
به نظر افسرده میاد، نه؟
انگار خیلی افسرده‌س، مگه نه؟
.الان یه آبجوی کوفتی لازم دارم
.به نظرم مردم از اون شرایط سوءاستفاده کردن
...چنان تر و تمیز این کار رو کردن
.که هارولد فکر کرد داره پیشرفت می‌کنه
ماهی 15 تا، می‌تونم باهاش کنار بیام، درسته؟
می‌تونم با این پول کم زندگیم رو جور کنم، درسته؟
.چون آموزش ندیده بود
اگه نفهمی داری چه غلطی می‌کنی .جامعه ازت سوءاستفاده می‌کنه
،این یارو موادیه از میلواکی
،ازم می‌خواد واسه شرکتش بنویسم
،و یکی از اون شرکت‌هاشون اسپانسرم میشه
چون کارشون خوب پیش نمیره، درسته؟
....فکر کرد بالاخره یکی پیدا شده که یه جوری
.و به یه دلیلی می‌خواد روش سرمایه‌گذاری کنه
.ملت زدن داغونش کردن و خیلی تمیز هم این کار رو کردن
.قراره کار اون شرکتا رو ردیف کنم
حالا چی هست؟
...از اون شرکتای داغون مثل اون یارو که
.همه‌ش مواد میزد
بعد چی شد؟
یه یارو بود که انقدر کوکائین میزد
.که همه پول کوفتیش رو صرف مواد کرد
،به جای اینکه بهش پول بدن ،پولی که حقش بود
.بهش یه بسته کوکائین دادن
.خفه‌خون بگیر
و من از دست برادرم خیلی عصبانی شدم .چون دیگه بزرگ شده بودیم
.دیگه چندتا بچه‌ی کوفتی نبودیم
،و اون مادرقحبه‌هایی که از این کارا می‌کنن .همیشه برنده‌ن
.می‌خوام بهم پول بدن، گور باباشون
اون چیزا رو با کسی می‌نویسی؟
.یه بار جلوی فروشگاه سوپرمی بودیم
«هارولد گفت «هی، پنج دلار داری؟
«گفتم «واسه چی می‌خوای از من پول بگیری؟
«.خودت که تو جیبت پول داری»
...آره، چون می‌خوای کوکائین بخری»
«می‌خوای ازم 5 دلار بگیری؟
.چون معتاد کوکائین شده بود
،بعد یه دفعه اون موقع که تو پارک سرم داد زد رو یادم اومد
،اینکه می‌خواست جلوی من رو بگیره
.منم می‌تونستم این کار رو بکنم
نه بهت نمیدم» .چون این چیزا آشغاله
....چون هم با این آدما می‌چرخی
...و هم با خانواده‌مون، و باید بهت بگم
،جلوت وایمیستم «حالا می‌خوای چیکار کنی؟
.و حق دارم این حرف رو بزنم»
،این حق رو دارم که حرفم رو بزنم
...درست مثل خودت که فکر کردی این حق رو داری
و حرفی رو بهم زدی «.که زندگیم رو درست کرد
اینطوری بهش فهموندم .که واقعاً واسم اهمیت داری، داداش
هارولد کاری رو می‌کرد .که دلش می‌خواست
.اصلاً این خصوصیتش معروف بود
.می‌دونم که می‌دونست من از کجا اومدم
ولی این قضیه درست مثل اسکیت‌بازی .و بازیگری، از ذهنش پاک شده بود
.دیگه هیچی حالیش نبود
،هارولد هانتر هستم، حالتون چطوره
.شبکه زیربغل رو مشاهده می‌کنید
،مجبور بود برگرده اونجا ،به کامپوس پلازا
،در خیابون سیزدهم .بین بلوار بی و سی
.همیشه کارش به اونجا ختم می‌شد
یادمه که می‌گفت
«.دلم نمی‌خواد تو خونه دولتی بمیرم»
«.نمی‌خوام بمیرم، دلم نمی‌خواد بمیرم»
.و اون یه چرخه‌ی معیوب بود
،یه روزی آدم تو اوجه، یه روزی تو قهقهرا ...و هارولد به قهقرا رفته بود
.و دوست نداشت تو قهقهرا باشه
.قبلاً راحت قبولش می‌کرد
.می‌دونم دیگه دوستم نیست
.لعنتی - .به نظرم یه کم دیوونه شده -
رفیق، اجازه نده هیچ‌کسی تو دنیا ازت سوءاستفاده کنه، باشه؟
.کم‌کم کینه به دل گرفت
.رفیقمون هارولد، این قضیه رو نشون می‌داد
.خیلی واضح نشون می‌داد
.اکشن
،من هارولد هانتر هستم .و این هم داستان زندگی منه
..با وجود همه روابطی که با
دست‌اندرکارای فیلم بچه‌ها ،و کسایی که باهاشون کار کردی داری
بازم نمی‌تونی کار گیر بیاری؟
یعنی هیچ‌کدوم از این روابطت به کارت نمیان؟ - .اونا فقط دارن احتیاط می‌کنن -
.فقط هوای خودشون رو دارن
،بعد از تموم شدن کار فیلم ،خیلی عجیب بود
.ما ستاره فیلم بودیم، ولی هیچی نداشتیم
.من هزار دلار از فیلم درآوردم، یه فیلم مستقل بود
فقط همین‌قدر بهت دادن؟ - .آره، هزار دلار -
«اون موقع گفتم «وای، هزار دلار؟
...درسته، ولی همچین پولی واسه بازی تو فیلم خیلی کمه
.اصلاً پولی نبود، رفیق
،و اون موقع من و دوستم همیلتون اینطوری بودیم
«.پسر، نمی‌تونم، امروز هیچی نخوردم»
«میشه یه پولی پیدا کنم تا غذا بخورم؟»
.اون همیشه امید داشت
«.اونا من رو فراموش نمی‌کنن»
،من رو به خاطر می‌سپارن» «.بهم کمک می‌کنن
«.اونا دوستای من هستن»
.ولی همچین کاری نکردن
اونجا چه خبره؟
،هربار که سعی می‌کردم درباره مواد باهاش حرف بزنم
«.می‌گفت «سرت به کار خودت باشه
«.داداش، تو هم مواد می‌زنی» می‌فهمید چی می‌گم؟
،ولی واسه من درس عبرت شده بود
چرا باید کاری می‌کردم که حال مامانم رو بد کنه؟
.نمی‌خواستم برادرم رو از دست بدم
منظورم رو می‌فهمید؟
.من و برادرم یه دعوای بزرگ کردیم
،باید بگم می‌خواستیم همدیگه رو بکشیم
،و بعد پسرم وارد اتاق نشیمن شد
:و شروع کرد به بازی با پسرم و گفت
«.آروم باش، ران، بچه‌ت اینجاست»
.من هنوز از دستش عصبانی بودم، ولی پسرم رو انداخت بالا
.داشتن می‌خندیدن
،پیش خودم گفتم داداش، ما همین الان
.همین الان داشتیم با هم دعوا می‌کردیم
.قضیه جدیه
.و از اتاق رفتم
اون رفت مهمونی و یادمه حدودای
،ساعت 10:30، 11 شب برگشت
،و بهم گفت «هی، رونالد، عاشقتم
«.عاشقتم، عاشقتم
...آره، خُب
...به نظرم
...یادمه بهش سر می‌زدم و بعد
.دیگه گورم رو گم کردم
منظورم رو می‌فهمید؟
.وقتی صداش کردم که مُرده بود
.غسالخانه گایدتی .مراسم یادبود در کلیسای کرست‌وود
گفتم دارید سر به سرم می‌ذارید؟
.احساس گناه و غم داشتم
.و بعدش فهمیدیم باید چیکار کنیم
،همه دور هم جمع می‌شیم، نوشیدنی می‌خوریم ...گریه می‌کنیم
.و همه بیدار میشیم و دفنش می‌کنیم
،دوباره همون اتفاق دوباره .دوباره همون‌جا بودیم
.همون موقعش هم زیادی بدبختی کشیده بودیم
.اون تو خونه‌ی دولتی مُرد
.همین خیلی واسم سخت بود
.خیلی سخته
،همه اینا واسه احترام بهش اومدن
.اومدن تا هارولد رو ببینن
.تعداد زیادی هستن، فوق‌العاده‌س
...هارولد چی تو وجودش داشت که تونست
با این همه آدم ارتباط برقرار کنه؟
چه چیزی تو وجودش بود؟
چه چیز خاصی بود؟
...با خودم گفتم هارولد حتماً خفن‌ترین خلافکاری بودی
....که تو یه فیلمی بازی کرده که
.به یه فیلم کلاسیک فرهنگی تبدیل شده
،آخرش هم عاقبتت به خیابون سیزدهم ختم شد
به آپارتمان 5سی ،که بین بلوار بی و سی قرار داشت
،با این حال باز هم لبخند به لب داری
،بازم می‌خوای مردم رو خوشحال کنی
.بازم می‌خوای از دردسر دور بمونی
.همچین کاری یه عالمه انرژی از آدم می‌بره
.با این وجود، بازم این اتفاق افتاد
،گریزی نیست
.چون کسی رو نداشتی تا راهنماییت کنه
.تو بی‌دفاعی
،اینا اشکای چندین ساله .دارم اشکای چندین سال رو از صورتم پاک می‌کنم
.دردای چندین سال رو، درسای عبرت چندین سال رو
،بی‌دفاع بودن خیلی سخته منظورم رو می‌فهمید؟
.و این دنیا با بی‌دفاعی رابطه خوبی نداره
،اگه این اتفاق برای هارولد افتاده
پس بقیه ماها قراره چی بشیم؟
،باید تمام این دردا رو درمان کنم
.اون همه آسیب رو درمان کنم
،باید درستش کنم
.هی، کازمو، انقدر فیلم نبین
.چون الان پدر شدم
.کازمو
،یه وظیفه‌ای در قبال پسرام دارم .اینکه همیشه کنارشون باشم
،باید چیزایی رو که یاد گرفتم بهشون یاد بدم
.اینا درسای عبرتی هست که از هارولد و جاستین یاد گرفتم
.ادامه بده - .باشه -
.ادامه میدم
.چیزایی که نتونستن از پدراشون یاد بگیرن
.خیلی‌خب، یه ثانیه
.خُب، هر وقت آماده بودی شروع کن
اسم من مایکل هیز هست ...و اهل کانبرا هستم
...من استرالیایی و پدر خونی
.جاستین پیرس هستم
...سی و پنج سال از زمان به دنیا اومدن جاستین گذشته بود
.که فهمیدم جاستین واقعاً به دنیا اومده
.داستان برمی‌گرده به دهه 70
در ماه می سال 1974 .در خونه‌ای در لندن شرقی زندگی می‌کردم
قبل از اینکه بفهمم ...با یه دختر ولزی جوون
.به اسم مریل وارد رابطه شدم
.مریل دختر ساکتی بود
،عاشق آواز خوندن بود .دوست داشت به مهمونیای خوب بره
.چند ماهی با هم خوش بودیم و بعد جدا شدیم
...گفتم «برمی‌گردم استرالیا و میرم دانشگاه
«.و یه شغل پیدا می‌کنم
،برگشتم اونجا و دقیقاً همین کار رو کردم
.و دیگه خبری از مریل نداشتم
.زمان گذشت
ازدواج کردم .و الان هم دوتا فرزند دارم
،جشن تولد شصت سالگیم بود
.و یه زوجی بودن که دیر به مهمونی اومدن
...و این زوج یک سال بعد از اینکه من برگشتم
.از لندن اومدن اینجا
،داشتیم درباره گذشته‌ها حرف می‌زدیم
.و گفتن که مریل شیش سال پیش فوت کرده
«.گفتم «اوه، خبر نداشتم. چقدر بد
...و ناراحتیم وقتی دوبرابر شد که
...گفتن چند سال قبلش پسرش رو از دست داد
..و نظرشون این بود که شاید از غم مرگ پسرش
...دق کرد، چون به خاطر این قضیه
.حسابی داغون شده بود
«گفتم «از پسره چی می‌دونید؟
...و مرده گفت «دقیقاً چیز زیادی نمی‌دونم
....جز اینکه قیافه‌ش
«.به شدت شبیه تو بود
«.گفتم «هی، باشه
«اصلاً اسمش رو می‌دونی؟»
آره، یه راست رفتم تو اینترنت ...و اسم جاستین پیرس رو
...سرچ کردم و یه عکس اومد بالا
که می‌تونم قسم بخورم .قیافه‌ش درست شبیه وقتی بود که تو اون سن بودم
...و همینطور بهش زل زدم و زل زدم و با خودم گفتم
.امکان نداره
،به محض اینکه زمان تولدش رو فهمیدم
،سریع متوجه شدم
.به احتمال خیلی زیاد، اون پسر منه
،قبل از مرگ مادرش
.برگشت ولز تا با خانواده‌ش باشه
.می‌دونست که به خاطر سرطان داره میمیره
،و کمی قبل از مرگش گفت
«.اوه، ببین، می‌خوام یه کاری واسم بکنی»
،اگه یه وقت مایکل رو دیدی»
«.لطفاً بهش بگو که اون یه پسر داشت
.این راز، زندگی دو نفر رو داغون کرد
،یه تراژدی انسانی وحشتناک بود
.اینکه هیچ‌وقت نتونست پدرش رو ببینه
.البته مریل دلایل خاص خودش رو داشت
...فکر می‌کنم می‌خواست
.از پسر کوچولوش محافظت کنه
.احتمالاً هر چقدر تلاش کنم تا دلیلش رو بفهمم، بازم چیزی دستگیرم نمیشه
،من اون موقع دوتا از برادرام رو از دست داده بودم
،و بعد فهمیدم پسرم رو از هم از دست دادم
.انگار خنجر به قلبم زده بودن
،فکر اینکه هیچ‌وقت کنارش نبودم .به شدت داغونم می‌کنم
.فقط ای کاش اون تو زندگیم بود
،ولی می‌دونین
.خیلی سخته
دیگه چی بگم؟
،وقتی می‌خواین یه عادتی رو عوض کنین
.تنها راه خروج از اون اینه که از وسطش بگذرید
.جز این راه دیگه‌ای نیست
چون آدما فکر می‌کنن ،مردمی که تو خونه‌های دولتی زندگی می‌کنن
،تو رده پست جامعه هستن ...چون فقیرن
،و می‌دونی اگه پدر و مادر نداشته باشی
...ممکنه در اختیار آدم‌هایی قرار بگیرید
.که از لحاظ اجتماعی و اقتصادی بالاتر هستن
.خوشحالم که همچین چیزی رو تجربه کردم
...و همچنین خوشحالم که دیگه همچین چیزی رو تجربه نمی‌کنم
.و تونستم با آرامش ازش فاصله بگیرم
...ترک نیویورک و رفتن به هلند
.کار آسونی نیست
.نباید اشتباه کنی و کار سختیه
.جاستین و هارولد ابرقهرمان‌های من هستن
.اونا قهرمان‌های من هستن
.باعث شدن به راهم ادامه بدم
،من دوران تاریک زیادی داشتم .همه داشتیم
،سال‌ها درد کشیدم .و آدمایی هستن که هنوز درد می‌کشن
...جاستین رو به عنوان پسری به یاد دارن که خودش رو
.تو اتاق هلش در لاس‌وگاس دار زد و کشت
«شنیدم جاستین تو شیفت شب قبرستون کار می‌کرده»
میراث هارولد اینه که به عنوان .بازیگر فیلم بچه‌ها تو اذهان مونده
«...به خاطر حمله قلبی ناشی از مصرف مواد مُرد» «.اوردوز کرد»
«.به خاطر مصرف کوکائین اوردوز کرد»
.کوکائین باعث شد سکته کنه» «.چقدر ناراحت‌کننده
پس تجربه بقیه چی؟
،چون دوست آدم دیگه تحملش رو نداشته
،و دلش نمی‌خواسته تو این دنیا باشه
.دلیل نمیشه که تو هم شکست خورده باشی
.اون آدم انعکاسی از بقیه ماست
.این یه فرصته که بهت داده شده
.اونا تقریباً خودشون رو به خاطر تو فدا کردن
.این میراثشونه
...بیایم به زمان حال، خیلی از ما خانواده داریم
...و این آدمایی که تربیت درست و حسابی نداشتن
الان دارن خوب عمل می‌کنن، می‌دونی؟
...و یه آگاهی‌ای دارن
که می‌تونن به بچه‌هاشون منتقل کنن، می‌دونی؟
میراث اونا چه خواهد بود؟
.اینکه اینجا رو به یه جای بهتر واسه بچه‌هامون تبدیل کنیم
این خاطرات و تجربیات هستن .که ما رو رشد دادن
،تا جایی که می‌دونم میراث جاستین و هارولد ما هستیم
لری کلارک و هارمونی کورین» «.از حضور در این مستند سر باز زدند
هی لری، چه خبرا؟ .منم همیلتون
شما؟
.منم، همیلتون
.بذار بهت زنگ می‌زنم
«.مایکل هیز با دوستان جاستین در ارتباطه»
..:: کانال تلگرام و اینستاگرام بلبل جان ::.. .:: Telegram: @bollbolljan ::. .:: Instagram: @bollbolljan_Com ::.
بلبل جان مرجع دانلود فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده ‏.:: www.bolboljan.net ::.