..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏ .:: www.bolboljan.net ::.
‫در جهانی سرد، تمام ساعت‌ها ‫شروع به یخ زدن کردند.
‫خورشید در میان بوران و کولاکی که تمام ‫مسیرها را از بین می‌برد، در رفت و آمد بود.
‫در این جهان آتشی می‌زیست
‫و در میان این آتش، دو عاشق ‫خانه‌ای یافتند.
‫خیلی خب، آتشفشان آماده و منتظر ماست.
‫بله.
‫خیلی خب.
‫کاتیا؟
‫این "کاتیا"ست ‫و این هم "موریسه".
‫دوم ژوئن سال 1991
‫فردا آخرین روزشان خواهد بود.
‫آنها نمونه‌ها را پشت ‫سرشان باقی خواهند گذاشت.
‫کلمات.
‫صدها ساعت فیلم.
‫هزاران عکس.
‫و میلیون‌ها سوال.
‫قدیمی‌‌ترین بود.
‫داشت خنک میشد.
‫برای همین روی قسمت مخروطی شکل ‫شکاف‌هایی ایجاد میشد.
‫اون چیکار کرد؟ افتاد توی یه سوراخ.
‫اون من رو هول داد توش.
‫اون‌ها 19 سال پیش آشنا شدند.
‫در سال 1966.
‫هیچ روایت قطعی‌ای از ‫اولین دیدارشون وجود نداره.
‫و تصاویر ثبت شده از عشقی که ‫در حال شکل گیری بود بسیار نادره.
‫این عکس هست...
‫و همچنین این لحظات پر طراوت ‫از چند سال بعد
‫بخشی از قصه‌ی کاتیا و ‫موریس در زمان گم شده.
‫چنان که در عشق، رازهایی وجود دارد.
‫تو به شدت عاشق چیزی ‫میشی که می‌شناسیش.
‫و خیلی بیشتر، عاشق ‫چیزی که نمی‌شناسی.
‫توی یکی از روایت‌ها، کاتیا و موریس ‫خیلی اتفاقی روی نیمکت آشنا شدن.
‫توی دانشگاه استراسبورگ.
‫"هارون تازیف"، فکر می‌کنم همگی بشناسیدش.
‫اون جدیداً یه فیلم منتشر کرده.
‫توی روایت دوم
‫اون‌ها موقع تماشای فیلم ‫جدیدی از آتشفشان‌شناس معروف
‫هارون تازیف، با هم آشنا میشن.
‫مفصل‌ترین روایت از یه قرار ‫ندیده و نشناخته توی یه کافه‌ست.
‫اون‌ها وجه مشترکی در ‫عشق‌های اول‌شون دارن.
‫کوه "اتنا" و کوه "استرامبولی".
‫کاتیا یه یاغی بود که به مدرسه‌ی ‫مخصوص دختران متمرد فرستاده شده بود.
‫و تونسته بود پدر و مادرش رو متقاعد کنه که ‫اون رو به دیدن آتشفشان‌های ایتالیا ببرند.
‫موریس هم توی سن 19 سالگی‌اش
‫به استرامبولی برمی‌گشت.
‫و یکسره حس تنهایی و شیدایی داشت.
‫کاتیا این تنهایی رو درک می‌کرد.
‫این تنهایی از آن او هم بود.
‫با بزرگ شدن در کنار آوار آلزاس* بعد از جنگ ‫(*شهری در فرانسه)
‫دنیا از دید آنها حسی ناامن و نامطمئن داشت.
‫و آن‌ها به راز و رمز ‫جهان طبیعی پناه می‌بردند.
‫و تنها 20 کیلومتر دور از هم ‫رویا می‌بافتند.
‫خطوط گسل‌های "ووژ" و "راین" ‫به آرامی در زیرشان جابه‌جا می‌شدند.
‫در انتهای این نسخه از روایت‌ها، کافه ‫تعطیل می‌کند و باران شروع به باریدن می‌کند.
‫آن دو هرگز یکدیگر را ترک نمی‌کنند.
‫نوزدهم نوامبر 1967
‫یک هواپیمای جنگنده‌ی ‫آمریکایی دو بمب چشم ماری (mk82) را
‫در امتداد مرز جنوبی ویتنام پرتاب کرد.
‫منطقه‌ای که زمانی به عنوان هندوچین ‫فرانسوی به استعمار گرفته شده بود.
‫یک هفته بعد
‫کاتیا و موریس به تظاهرات ‫ضد جنگ در پاریس پیوستند.
‫روز بعد عکس‌شان بر صفحه‌ی اول ‫روزنامه‌ی لومانیته (بشریت) ظاهر شد.
‫اما قدرت طلبی انسان، در کنار قدرت زمین
‫به حسی عبث و پوچ می‌رسد.
‫هم کاتیا و هم من درگیر ‫آتشفشان‌شناسی شدیم
‫چون از انسانیت ناامید شده بودیم.
‫و از اونجایی که آتشفشان‌ها ‫فوق‌العاده‌تر از انسان‌ها هستن
‫ما حس می‌کردیم این چیزیه که بهش نیاز داریم.
‫چیزی فراتر از درک انسان.
‫و همچنین دوره‌ی انقلاب ‫بنیادینی در پوسته‌ی زمین هم بود.
‫و رشته‌ی آتشفشان‌شناسی ‫کم‌کم شکل خودش را پیدا می‌کرد.
‫کشف و هچنین تایید نظریه‌ی پوسته‌ی متحرک
‫به اندازه‌ی کشف اتم توی فیزیک اهمیت داره.
‫آن‌ها تشنه‌ی هر فرضیه و افسانه‌ای بودند.
‫هر آنچه که تا به آن روز در ‫آرشیو کره‌ی زمین گردآوری شده بود.
‫حقایق...
‫تکه پاره‌ها....
‫سوالات...
‫آن‌ها مانده بودند که چه چیزی ‫جهان را می‌سازد و ترمیم می‌کند.
‫آن‌ها شوق نزدیک شدن به چنین ‫اسراری را داشتند.
‫ایسلند ‫1968
‫با پول کمک هزینه که کافی بود ‫و یک ماشین اهدایی
‫کاتیا و موریس به جستجوی ‫آتش‌فشان‌های ایسلند رفتند.
‫همراه با دوست‌شان رونالد.
‫کاتیا ژئوشیمیدان* است (کسی که ترکیب ‫و تغییرات پوسته‌ی زمین را بررسی کند)
‫و موریس زمین شناس است.
‫به تنهایی آن‌ها فقط می‌توانستند ‫رویای آتشفشان‌ها را ببینند.
‫اما کنار هم، به آن‌ها دست پیدا می‌کنند.
‫فقط اینکه ماشین 27 باری خراب شد...
‫و تصادف هم کردند
‫و موریس توی آب داغ افتاد
‫در اینجا بازیگری را داریم که ‫یادداشت‌های کاتیا را می‌خواند.
‫داشتم اندازه‌گیری‌هایم را تمام می‌کردم
‫آثاری از سولفید هیدروژن و ‫اسید کلریدریک باقی مانده بود
‫خوشحال از نتایجم به ‫سمت موریس راه افتادم.
‫با چنین علاقه‌ای به چه چیزی زل زده؟
‫پوست قوزک پای راستش مثل ‫پوست یک پیاز بلند شده است.
‫آره. پای راستم توی گل و لای داغ،سوخته بود.
‫140 درجه. ‫واسه من که به قدر کافی داغ بود.
‫این غسل تعمید ‫آتش‌فشان شناس‌هاست.
‫بدون هیچگونه ناامیدی ‫آن‌ها چند تابستان بعدی را
‫به مطالعه‌ی دوستان مشترک‌شان ‫گذراندند. اتنا و استرامبولی
‫آن‌ها همچنین دوستان ‫بیشتری هم با خود همراه کردند.
‫اسم خودشان را گذاشته بودند "لکیپ وولکن" ‫به معنای تیم آتشفشان.
‫خیلی عملیات ظریفیه، نمونه ‫برداشتن از این گازها توی این بطری‌ها.
‫خیلی دردسر دارن.
‫ما با شلوار از کوه بالا می‌ریم
‫ولی با شورت و شلوارک برمی‌گردیم پایین.
‫کاتیا و موریس در جستجوی
‫کیمیای عجیب عناصر هستند.
‫ترکیبی از مواد معدنی، حرارت،
‫گاز و زمان که فوران ‫آتشفشان را تحریک می‌کند.
‫پرسیدند این چه چیزی‌ست ‫که باعث تپش قلب زمین می‌شود؟
‫جریان خونش است؟
‫آنها تحقیق کردند، بررسی ‫کردند و سوال پرسیدند.
‫کاتیا و موریس شروع به یادگیری رموز ‫این سیاره کردند
‫که تعداد بسیار کمی می‌دانستند.
‫و درک کردن ‫نام دیگر عشق است.
‫به محض اینکه یه فوران ببینی ‫دیگه نمی‌تونی بدون اون زندگی کنی.
‫چون که خیلی باشکوه ‫و خیلی قدرتمنده.
‫و احساس اینکه ‫کلاً هیچ چیزی نیستی.
‫بودن کنار این عناصر رام نشده‌ی وحشی.
‫1970
‫کاتیا و موریس با یک مراسم ‫کوچک در آلزاس ازدواج کردند.
‫و ماه عسل‌شون رو توی جزیره‌ی ‫آتشفشانی سانتورینی گذروندن.
‫همانجایی که طبق باورها ، ‫منطقه‌ی مخفی آتلانتیس است.
‫کاتیا و موریس تصمیم گرفتند ‫که هرگز بچه‌دار نخواهند شد.
‫موریس گفت: از اینجا به ‫بعد زندگی فقط آتشفشانه.
‫آتش‌فشان و آتش‌فشان.
‫نه این یه فیلم علمی تخیلی نیست.
‫این‌ها دو تا آتشفشان‌شناس جوان هستند ‫که لبه‌ی یه آتش‌فشان می‌رقصند.
‫اون‌ها کاتیا و موریس کرافت هستند.
‫عازم ماجراجویی
‫امروزه، انسان و آتش‌فشان‌ها...
‫منظور از بمب آتش‌فشانی چیه؟
‫بمب آتش‌فشانی سنگیه که به وسیله‌ی ‫آتشفشان به بیرون پرتاب میشه.
‫اغلب به شکل یک گدازه.
‫فکر کنم راحت‌تره که یکی رو نشون‌تون بدم.
‫یه بمب آتش‌فشان.
‫سنگینه؟
‫ممکنه چند تن وزن داشته باشن ‫ولی این یکی دو کیلوئه.
‫به هرحال اگه بخوره به سرت ‫چندان حس خوبی نداره.
‫موریس کرافت، آیا آتش‌فشان‌ها ‫خصوصیات متفاوتی دارن؟
‫تا بحال سعی کردین ‫اون‌ها رو دسته‌بندی کنین؟
‫دسته‌بندی آتش‌فشان‌ها ‫باید ممنوع باشه.
‫نمی‌تونین اون‌ها رو دسته‌بندی کنین ‫هرکدوم خصوصیات کاملاً منحصربه فردی دارن.
‫جسارت نباشه ولی ....
‫فقط دانشگاهی‌های ریشوی ‫پیر چیزها رو دسته‌بندی می‌کنن.
‫و یک نسل کامل رو مجبور می‌کنن ‫که از شیوه‌ی اون‌ها استفاده کنن.
‫هیچ حقیقتی توی این کار نیست.
‫بهتره که هر آتش‌فشان جداگانه بررسی بشه.
‫و از طبقه‌بندی‌های نامربوط اجتناب بشه.
‫این یه محصولیه که گازها رو به ‫صورت انتخابی نشون می‌ده.
‫وقتی که که یه ترکیب گازی ‫وارد این دستگاه میشه
‫رشته‌ی جدید آتش‌فشان شناسی
‫دوتا ستاره‌ی جوان پیدا کرده بود.
‫نمونه‌هایی که با خودتون آوردین ‫بسیار زیبا هستند.
‫و خیلی هم رنگارنگ‌اند، بینندگانی که ‫تلویزیون رنگی دارن، می‌تونن ببینن.
‫دوربین عاشق اون‌هاست ‫(جلوی دوربین خیلی خوب به نظر میان)
‫و اون‌ها هم عاشق ‫دوربین‌های خودشون هستن.
‫عکاسی وسیله‌ایه برای به ‫ذهن سپردن، بازنگری کردن.
‫و طولانی‌تر کردن زمان خودشون ‫در کنار آتش‌فشان‌ها.
‫شما از تمام سفرهای ‫تحقیقاتی‌تون فیلم می‌گیرین؟
‫بله. همینجوری اون‌ها رو ‫بازنگری و بررسی می‌کنیم.
‫و بعد مجدد عکس‌ها رو تماشا می‌کنیم ‫و اون‌ها رو بررسی ‌می‌کنیم.
‫برای اینکه وقتی جلوی آتش‌فشان‌ها ‫ایستادی همه چیز خیلی سریع اتفاق می‌افته.
‫این عکس یه مسیر سهموی* رو نشون میده ‫(*مسیری که خروج از مرکز آن برابر با یک است)
‫از بمب‌های آتش‌فشانی که از ‫استرامبولی به بیرون پرتاب شدن.
‫و این عکس نشون میده که چجوری گدازه ‫تحت فشار تبدیل به پشم شیشه میشه
‫که بهش میگن موهای پله.
‫و این نما به تصویر سازی از ‫فرضیه‌ی صفحات تکنوتیکی* کمک می‌کنه.
‫(*این نظریه معتقد است که پوسته‌ی زمین از 7 ‫یا 8 صفحه‌ی تکنوتیکی جدا از هم تشکیل شده که
‫مدام در حرکتند و از برخورد همین صفحات ‫زلزله، گسل، تشکیل کوه‌ها و ... رخ می‌دهد.)
‫آتش‌فشان شناسی علم مشاهدات است.
‫هرچقدر بیشتر بتوانند نزدیک شوند ‫بیشتر هم می‌توانند ببینند.
‫آیا شما رو به عنوان یک مجری همیشه ‫در سفر آتش‌فشانی در نظر می‌گیرن؟
‫آمریکایی‌ها به ما میگن مستقل.
‫ولی درسته. ما مثل ‫مجری‌های سیار هستیم.
‫آتش‌فشان‌چی.
‫ما با ریتم زمین زندگی می‌کنیم.
‫و زمین تصمیم می‌گیره ‫که بعد از این کجا بریم.
‫کاتیا آیا احساس می‌کنی که داری یه ‫سبک زندگی غیرمعمول رو پیش می‌بری؟
‫برای من که قطعاً اینجوری نیست.
‫ولی خب یه سری از همکارها به ما به ‫چشم آدم‌های عجیب و غریب نگاه می‌کنند.
‫در همان لحظه ‫آتش‌فشانی بیدار میشود.
‫و به این آدم‌های عجیب ‫و غریب خبر داده می‌شود.
‫بوسیله‌ی شبکه‌ای در حال ‫گسترش از دوستان محلی
‫و راهنما‌هایی که توی ‫مسیر بهشون کمک می‌کنند تا
‫با بیشترین سرعتی که برای ‫انسان مقدوره به دهانه برسند.
‫زئیر * 1973 (کشوری در آفریقای ‫مرکزی که امروز جمهوری کنگو نام دارد.)
‫موریس و کاتیا سفری ‫به کوه "نیراگونگو" می‌روند.
‫آتش‌فشانی که بین دو ‫صفحه‌ی واگرا* قرار دارد.
‫(*مرزی تکنوتیکی بین دو ‫صفحه‌ی زمین که از هم فاصله
‫گرفته و پوسته‌ی جدیدی از ‫مواد معدنی تشکیل می‌شود)
‫یک همکار آتش‌فشان شناس به نام ‫"ژاک دوریو" آن‌ها را هدایت می‌کند.
‫شما به دهانه‌ی آتش‌فشان رسیدید.
‫و باید وارد دهانه‌ی آتش‌فشان بشین
‫پس به سمت پایین حرکت می‌کنیم.
‫چندان ارتفاعی نداره. حدود سیصد متر ‫ولی سنگ‌های بدی سر راهه.
‫دودخان*های زیادی اینجاست ‫واسه همین سنگها خیلی محکم نیستند.
‫(*حفره‌هایی در پوسته‌ی زمین و اغلب اطراف ‫آتش‌فشان‌ها که از آن بخار و گازهایی نظیر
‫کربن دی اکسید، گوگرد، ‫سولفید و ... خارج می‌شوند)
‫اینجا موریس و کاتیا خونه‌شون رو برای
‫دو هفته‌ی آینده می‌سازند.
‫کاتیا بعدتر می‌نویسد...
‫ما در حالی که لبه‌ی پرتگاه دراز می‌کشیدیم ‫غرق در فکر می‌شدیم.
‫و این پدیده‌ی سرسخت پشت ‫ما رو به لرزه می‌انداخت.
‫ناگهان گدازه، در عرض چند ثانیه
‫ده متر پایین می‌ریزه.
‫موریس گفت ما ‫دیوونه‌ایم که اینجا موندیم.
‫ولی با تمام این اوصاف
‫همونجا موندیم.
‫کنجکاوی از ترس قوی‌تره.
‫کاتیا و موریس بالاخره از این دهانه
‫با شجاعت و بدون هیچ آسیبی خارج شدند.
‫ما خیلی به آتش‌فشان‌ها نزدیک می‌شیم. ‫این خیلی کار سختی نیست.
‫آتش‌فشان‌های این مدلی، قرمزرنگ‌ها ‫معمولاٌ خیلی مساعد هستند.
‫در این جهان پهناور
‫که محل طبقه‌بندی آتش‌فشان‌هاست
‫کرافت‌ها (نام خانوادگی موریس و کاتیا) ‫در نهایت دو طبقه‌ی کلی رو تصویب کردند.
‫قرمز...
‫و خاکستری.
‫وقتی مردم به گدازه فکر می‌کنن قرمزها ‫رو تصور می‌کنن. گدازه‌های مهربون.
‫ولی ما آتش‌فشان‌های خاکستری رو ‫هم داریم. که کشنده و انفجاری هستند.
‫آتش‌فشان‌های قرمز مثل نیراگانگو
‫با جدا شدن صفحات تکنوتیکی و در
‫داغ‌ترین نقاط کف اقیانوس‌ها به وجود میان.
‫مواد آلی بالا میاد و شکاف‌هایی که در اثر ‫حرکت زمین به وجود اومدن رو پر می‌کنه.
‫و سرزمین‌های جدیدی به وجود میاره.
‫آتش‌فشان‌های قرمز بازالتی* هستند. ‫(آتش‌فشان‌های همیشه فعال...
‫فوران کننده. ‫... هم به شکل گدازه‌های جاری و هم پرتابی.)
‫و حرارت‌شون تا 1200 سلسیوس می‌رسه.
‫کشته شدن به دست یه ‫آتش‌فشان قرمز خیلی مشکله.
‫چون که جریان گدازه همیشه از یه مسیر ‫آبراهه مانند می‌گذره. مثل یه رودخونه.
‫ما می‌دونیم که به کدوم سمت میره.
‫خطرناک‌تر از راه رفتن توی یه جاده‌ای ‫توی بلژیک یا هرجای دیگه‌ای، نیست.
‫واقعاً همینه. مسئله فقط ‫حساب کردن میزان خطره.
‫خیلی خوب نشده.
‫من معمولاً بهتر از ‫این درست می‌کنم.
‫آیا شما با گذشت زمان ‫منطقی‌تر شدین یا برعکس؟
‫- ما نظرات مختلفی داریم. ‫- کاتیا منطقی‌تره؟
‫یه سری اشتباهات احمقانه ‫هستند که ما دیگه انجام نمی‌دیم.
‫مثلاً هجوم بردن به سمت دهانه‌ها.
‫ما بعدتر فهمیدیم که چه ‫اتفاقاتی ممکنه پیش بیاد.
‫پس میشه گفت که الان منطقی‌تریم.
‫نه تو منطقی‌تری.
‫کاتیا و موریس تفاوت‌های ‫خودشون رو دارند.
‫کاتیا مثل یه پرنده می‌مونه.
‫موریس مثل یه فک فیلی.
‫کاتیا به سمت جزئیات کشیده میشه. ‫به سمت بهم پیوستگی پدیده‌ها.
‫موریس تک و بلندپروازه.
‫هردوشون جهان رو مشاهده می‌کنند ‫اما هرکس به شیوه‌ی متمایز خودش.
‫کاتیا با دوربینش یک لحظه ‫رو با یک عکس ثبت می‌کنه.
‫موریس حرکات رو دنبال می‌کنه.
‫و زنجیره‌ای از ثانیه‌ها رو ضبط می‌کنه. ‫هر کدوم 24 فریم.
‫اون تشنه‌ی اینه که هر ‫لحظه‌ای که ممکنه رو ضبط کنه.
‫جون این منظره ممکنه کاملاً ناپدید شه.
‫و این باعث سرگردونی اون میشه.
‫و پرسه می‌زنه.
‫بزرگترین ترس کاتیا اینه که ‫موریس از جلوی چشمش دور شه
‫و دیگه هیچوقت نبینتش.
‫این تله‌ی آتش‌فشان شناسه.
‫اگر که زمین نشست کنه
‫شما می‌افتین توی گدازه‌ها ‫و چندتا جرقه زده میشه.
‫و برای آتش‌فشان شناس ‫بازی دیگه تموم میشه.
‫یه تلگراف غافلگیرانه کاتیا و موریس رو به
‫به نیرا گانگو فرا میخونه.
‫ آتش‌فشان عزیزشون که ‫چهار سال پیش باهاش آشنا شدن.
‫زئیر 1977
‫تلگراف فوری. دهم ژانویه ‫ساعت ده صبح.
‫دریاچه‌ی گدازه به اطراف سرازیر شد.
‫شهر گوما رو تهدید می‌کنه. پایان.
‫نیراگانگو که کاملاً بی‌خطر به نظر می‌رسید ‫در عرض چند دقیقه خالی شد.
‫مثل یه وان حمومی که سوراخ شده
‫و مرگ رو به تمام اطرافش پخش می‌کنه.
‫کاتیا و موریس می‌دونستن که
‫چنین ویرانی‌هایی کاملاً محتمله.
‫ولی اولین بار بود که چنین ‫چیزی رو از نزدیک تجربه می‌کردن.
‫جریان گدازه‌ها خیلی ‫خیلی سریع پیش می‌رفتند.
‫احتمالاً با سرعت 60 یا 70 ‫کیلومتر در ساعت جریان داشتند.
‫و این اتفاق صبحی افتاده بود که ‫خیلی از مردم توی جاده بودند.
‫می‌رفتن بازار.
‫ما فکر می‌کنیم حدود صد نفر به ‫دست جریان گدازه‌ای کشته شدند.
‫خیلی فوران غیرعادی‌ای بود.
‫این‌ها نمونه‌های فوق‌العاده‌ای ‫از اجساد فیل‌ها هستن.
‫حتی خرطوم و دم هم ‫توی گدازه‌ها بجا موندن.
‫هیچگونه تحقیقات علمی‌ای نمی‌تونست
‫اون‌ها رو برای چنین شوکی آماده کنه.
‫در عوض زبان اساطیر ‫به نظر مناسب می‌اومد.
‫آن‌ها توی دیگ شیطان بودند.
‫در دروازه‌ی جهنم.
‫و یا در بند ارواح کینه‌جوی آتش‌فشان.
‫طبق گفته‌ی دوستاشون توی شهر گوما.
‫من تصور می‌کردم که ‫دورنمای ما از بالا چجوریه.
‫یه ستون مسخره از مورچه‌های ریز
‫که از پشت یه هیولای بزرگ بالا میرن.
‫و با نخوت می‌گن:
‫من از تو صعود کردم تا درکت کنم
‫تا اسرار هزار ساله‌ات رو ازت بیرون بکشم.
‫تا علم بتونه پیشرفت کنه.
‫تکبر و جاه‌طلبی انسان چقدر بزرگه؟
‫ما سعی داشتیم که شاهد این قدرت باشیم.
‫اما چشم انسان قادر به دیدن ‫زمان زمین‌شناسی* نیست.
‫(*دوره‌های طولانی شامل ‫رخداد‌های مختلف زمین‌شناسی.)
‫زندگی ما در مقایسه با زندگی یه ‫آتش‌فشان مثل چشمک زدن می‌مونه.
‫وقتی پای کشفیات علمی وسط باشه
‫مثل اینکه چرا یه آتش‌فشان ‫فعال میشه یا چرا زمین گرمه
‫در واقع همه‌چیز ناشناخته‌ست.
‫ما تقریباً هیچ چیز نمی‌دونیم.
‫برای کاتیا و موریس...
‫"ناشناخته" چیزی نیست که ازش بترسی
‫بلکه چیزیه که باید به سمتش رفت.
‫من می‌خوام برم نزدیک‌تر ‫مستقیم توی دل آتش‌فشان.
‫یه روزی بالاخره من رو می‌کشه ‫ولی اصلاً برام مهم نیست.
‫اینجوری نیست که من ‫مرگ رو به بازی گرفته باشم.
‫ولی در اون لحظه...
‫اصلاً بهش اهمیتی نمی‌دادم.
‫شیفته‌ی خطر شده بودم؟
‫شاید!
‫اندونزی 1979
‫با فقط 52 سال سن
‫یه بچه آتش‌فشان اندونزی ‫شروع به فوران می‌کنه.
‫کاتیا و موریس به دنبالش میرن.
‫در سال 1883، مادر همون آتش‌فشان که ‫آتش‌فشانی به نام کراکاتو بود، منفجر شد.
‫و سونامی بسیار نیرومندی درست کرد که تا
‫سواحل همسایه رسید و ‫منجر به مرگ 36417 نفر شد.
‫و همچنین یک بافت مرجانی رو از ‫کف دریا جدا کرد که باعث شد یک
‫کشتی بخار مستعمراتی هلندی دو مایل ‫مونده به خشکی، روی مرجان‌ها متوقف بشه.
‫خاکستر به دور کره‌ی زمین چرخید و ‫غروب‌ها رو تشدید کرد به طوری که
‫دانشمندان و هنرمندان، خصوصاً یک ‫نقاش نروژی، مبهوت و متحیر شدند.
‫نقاشی که این غروب‌ها رو ‫به عنوان "جیغ" تشبیه کرد.
‫و بعد آتش‌فشان توی دریا نشست کرد
‫فقط برای اینکه به عنوان یه ‫تازه وارد دوباره ظاهر بشه.
‫تازه واردی به نام آناک کراکاتو
‫درست لحظه‌ای که ما به ‫ساحل رسیدیم آتش‌فشان فعال شد.
‫همه فرار کردن و من و کاتیا ‫رو توی جزیره تنها گذاشتن.
‫هر سه چهار دقیقه انفجارهای ‫خارق‌العاده‌ای رخ می‌داد.
‫فقط ما دو تا بودیم و در طول ‫24 ساعت یک روز
‫یکی‌مون باید مراقب ‫بمب‌های آتش‌فشانی بود.
‫اون‌ها قرمز رنگ‌اند برای همین توی ‫شب‌ها جرقه‌هاشون روی هوا دیده می‌شد.
‫ما می‌تونستیم ببینیم که ‫بمبی سمت ما میاد یا نه.
‫و توی لحظه‌ی آخر هرکی رو که ‫خارج از مسیر خوابیده بود، تکون می‌دادیم.
‫ما تردید داشتیم.
‫بریم نزدیک‌تر؟ ‫یا قایق رو برداریم و فرار کنیم؟
‫تصمیم گرفتیم پیش بریم.
‫برای اینکه لذتی توی نزدیک ‫شدن به هیولا وجود داره.
‫ندونستن اینکه آیا ‫دستش بهت می‌رسه؟
‫من نمی‌تونم با کسی زندگی کنم که
‫که نمی‌تونه روی قله‌ی یه آتش‌فشان ‫توی چنین عشقی سهیم باشه.
‫کاتیا و موریس باید کاملاً هماهنگ می‌بودن.
‫کوچکترین اشتباهی که ‫هرکدوم مرتکب می‌شدن
‫می‌تونست برای ‫جفت‌شون گرون تموم شه.
‫ولی موریس نمی‌تونست این ‫کار رو بدون کاتیا انجام بده.
‫و کاتیا هم بدون موریس نمی‌تونست.
‫و با همدیگه، برای آتش‌فشان اونجا هستن.
‫آتش‌فشانی که نسبت به ‫ستایش اون‌ها، بی‌تفاوته.
‫لازمه که آدم اعصابی قوی داشته باشه
‫به این سادگی وحشت‌زده نشه.
‫فرض کنیم که همسر من زخمی شد.
‫کشته نشده، مجروح شده
‫هیچکاری از دست من برنمیاد.
‫در حالی‌که داره می‌میره من کنارشم ‫ولی هیچکاری از دستم برنمیاد.
‫وحشتناکه.
‫کاتیا و موریس می‌دونستن که
‫که این سنگ‌ها خیلی بیشتر ‫از اون‌ها عمر می‌کنند.
‫اون‌ها مذهبی نیستند.
‫اون‌ها می‌گن که ما دانشمندیم.
‫ما فقط همین یه دونه عمر کوتاه ‫رو داریم و بعد به خاک برمی‌گردیم.
‫با همین یه دونه عمر کوتاه، ‫کاتیا آرزوی پیر شدن با
‫آتش‌فشان‌ها رو داشت. زیر ‫و رو کردن تک تک سنگ‌هاش.
‫رویایی وجود داره که ‫هنوز بهش نرسیده باشی؟
‫بله، یه عالمه! ‫همه‌ی فوران‌هایی که هنوز ندیدیم.
‫موریس دیوونه‌ی اینه ‫که به آتیش نزدیک‌تر بشه.
‫مهم نیست چی پیش بیاد.
‫او زمانی نوشت:
‫شاید شما به فلسفه‌ی وجودی ‫خاصی نیاز داشته باشین
‫تا با این هیولاهای ‫آتش‌فشانی سرشاخ بشین.
‫فلسفه‌ی من ساده‌ست.
‫من یه زندگی پرشور و کوتاه رو به یه ‫زندگی طولانی خسته‌کننده ترجیح می‌دم.
‫یک زندگی جانفشانانه در ‫زیبایی پدیده‌های آتش‌فشانی.
‫من یه نقشه‌ی خیلی جدی دارم ‫که از کودکی رویاش رو داشتم.
‫که یا یه قایق روی جریان ‫گدازه‌ها شناور باشم.
‫صرفاً حدود 15 کیلومتر.
‫اگه که شدنی باشه همینجا ‫توی هاوایی انجامش می‌دیم.
‫و من همه‌کاری ‫می‌کنم تا این اتاق بیفته.
‫قایقش شبیه یکی از کپسول‌های جمینی* میشه ‫(اشاره به کپسول‌های یکی از پروژه‌های ناسا)
‫با یک لایه آلیاژ تیتانیوم و ‫آجرهای عایق توی قسمت پایینی.
‫یه هلیکوپتر کپسول رو ‫روی گدازه‌ها رها می‌کنه.
‫و ما از روی رودخونه به ‫سمت دریا شناور می‌شیم.
‫موریس این نقشه رو از دل
‫یه قایق‌سواری ماجراجویانه‌ی دیگه
‫در طول اولین سفرشون به ‫اندونزی در سال 1971 بیرون می‌کشه.
‫در اینجا، اون‌ها به روی بزرگترین
‫ذخیره‌ی اسید سولفوریک جهان مطالعه می‌کنند.
‫ما این ایده رو داشتیم که روی ‫دریاچه‌ی اسید قایق‌سواری کنیم.
‫و چون کاری بود که تا بحال انجام نشده ‫به نظرم خیلی سرگرم کننده می‌اومد.
‫کاتیا کاملاٌ مخالف بود. ‫اون یه ژئوشیمیدانه.
‫مایکل ولف و من، که شیمیدان ‫بودیم از هر دخالتی امتناع کردیم.
‫ما به خوبی از خطراتی ‫که وجود داشتن خبر داشتیم.
‫هرچی نباشه اسید قوی بود.
‫در نهایت هم این زمین‌شناس غافل بود که
‫برنامه‌ی دریاچه‌ی اسید رو راه انداخت.
‫ما یه قایق بادی به قیمت 100 ‫فرانک از دست دوم فروشی خریده بودیم
‫یه قایق دست دوم بود. قرار ‫نبود که از قایق نو استفاده کنیم.
‫اونقدر هم احمق نبودیم.
‫ما نگران نبودیم.
‫شاید هم اولش بودیم ‫ولی خب خیلی هیجان انگیز بود.
‫من همیشه دوست داشتم کاری رو ‫انجام بدم که دیگران بهم می‌گفتن نکن.
‫یک مرتبه اسید تمام کابل فولادی رو خورد و
‫و دریاچه بطری نمونه ‫رو با خودش کشید و برد.
‫این ماموریت تموم شده.
‫یه باد مخالف اون‌ها رو از ساحل دور می‌کنه.
‫و سه ساعت بعدی رو ‫تقلا می‌کنن که برگردن.
‫کاتیا به شدت عصبانیه.
‫نمی‌خوام خیلی فلسفی بشم ‫ولی نیچه بود که می‌گفت:
‫احمق کسیه که همه‌چیزش ‫رو از دست داده، به جز عقلش.
‫شما رفتید روی سطح ‫دریاچه تا ترکیباتش رو
‫از توی یه قایق پلاستیکی بررسی کنین؟
‫ولی شیمیدان‌های گروه که ‫می‌دونستن اسید چه چیزی هست
‫قبول نکردن که برن روی دریاچه.
‫فقط زمین‌شناس بی‌فکر رفت.
‫قبل از راه افتادن مشروب خوردیم.
‫با گذشت زمان، موریس
‫افسانه‌ی موریس کرافت رو کامل کرد.
‫به شما میگن شیطان آتش‌فشان.
‫آره، شاخ هم دارم.
‫زیباترین پدیده‌ی ممکنه ‫فوق‌العاده‌ترین منظره‌ی طبیعی.
‫دریای آزاد در مقایسه با این آشغاله.
‫و با همدیگه
‫اون و کاتیا توی نقش ‫خودشون خیلی خوب شده بودن.
‫توی 20 سال گذشته چندتا ‫آتش‌فشان دیدین و بررسی کردین؟
‫کاتیا 170 آتش‌فشان ‫دیده و من 150 تا.
‫اون 20تا بیشتر از من دیده و این ‫توی رابطه‌مون مشکل درست کرده.
‫مردم می‌گن شما دو تا ‫خودتون هم خیلی آتیشی هستین.
‫من که فیلمساز نیستم.
‫من یه آتش‌فشان شناس سرگردونم.
‫که واسه سرگردونیش ‫مجبوره فیلم بسازه.
‫برخلاف چیزی که موریس میگه
‫فیلم‎‌هاشون چیز دیگه‌ای رو نشون میده.
‫برای مثال، چجوری نشون دادن که ‫شغل‌شون کار خیلی طاقت‌فرسائیه؟
‫شاید اینجوری.
‫یا اینجوری؟
‫چطوری خیره شدن به پرتگاه رو نشون دادن؟
‫شاید اینطوری.
‫چجوری مقیاس‌های زمین‌شناسی رو ‫دسته‌بندی می‌کنن؟
‫با چنین عکس‌هایی؟
‫ولی پس این چی؟
‫چرا این لحظه رو با فیلم‌های ‫سهمیه‌بندی شده‌شون ثبت کردن؟
‫برای چی یا کی بود؟
‫حالا و دوباره کاتیا و ‫موریس باید برگردن به آلزاس.
‫تا عکس‌ها و ویدیوهاشون ‫رو تبدیل به کتاب و فیلم بکنند.
‫اینجا، اون‌ها ساکن دنیای انسانی‌اند.
‫بیا شروع شد.
‫وقتی نمی‌تونم برم آتش‌فشان‌ها رو ببینم ‫خیلی بابتش حسرت می‌خورم.
‫واسه همین برای خودم توی خونه ‫آتش‌فشان‌های کوچولو درست می‌کنم.
‫اگه ازم بپرسی که خوشحالم یا نه ‫من میگم، قطعاً نیستم.
‫برای اینکه این جهان خوب ساخته نشده.
‫اگه من می‌تونستم سنگ بخورم
‫پیش آتش‌فشان‌ها می‌موندم ‫و هیچوقت برنمی‌گشتم پایین.
‫ما دیگه جهان رو با همه‌ی ‫چیزهای معمولیش نمی‌بینیم.
‫من دوست دارم همیشه ‫دم دهانه‌ی آش‌فشان باشم.
‫تا خودخواهانه نگاه‌شون کنم و فکر کنم.
‫برای برگشتن به ‫خونه، پیش آتش‌فشان‌ها
‫اون‌ها باید قبض‌هاشون رو پرداخت کنن.
‫کاتیا عکس‌هاشون رو کاتالوگ می‌کنه.
‫کتاب‌ها رو می‌نویسه
‫و کارها رو سر و سامون میده.
‫موریس تورهای سخنرانی رو به عهده می‌گیره ‫توی رسانه‌ها حاضر میشه.
‫و بیهوده سعی می‌کنه برای سفر ‫با قایق روی گدازه‌ها برنامه بریزه.
‫من می‌خوام روی جریان ‫گدازه‌های مذاب شناور بشم.
‫ولی کاتیا دلش نمی‌خواد.
‫بهم گفت همینجور که سوار میشم ‫تا برم آخرین عکسم رو ازم می‌گیره.
‫بعلاوه اون فیلم‌هاشون ‫رو هم تدوین می‌کنه.
‫بر روی یک آتش‌فشان، انسان می‌تونه ‫خودش رو در برابر موانع بسنجه.
‫و در همون زمان هم به ‫دانشی درونی دست پیدا کنه.
‫که در جهان پر دردسر ما چیزی ضروریه.
‫در همین لحظه که ما این ‫تصاویر رو تحسین می‌کنیم
‫سی عدد آتش‌فشان در سراسر ‫جهان در حال فوران هستند.
‫آن‌ها چشم براه شما هستند.
‫توپ در زمین شماست.
‫خطر!
‫خطر! خطر!
‫در ایالات متحده‌، ‫آتش‌فشان شناس، "هری کلیگن"
‫این عکس را در 17 می ‫1980 از کوه "سنت هلن" انداخت.
‫در ادامه تعدادی از ‫معروف‌ترین عکس‌هایی را می‌بینیم
‫که نشان می‌دهد روز بعد در ‫همین جا چه اتفاقاتی افتاده است.
‫و از ساعت 8:32 دقیقه و 11.4 صدم‌ثانیه ‫به وقت تابستان اقیانوس آرام شروع شده.
‫ما این پایین یه فوران داریم.
‫یه ریزش داریم که الان سر باز می‌کنه.
‫خیلی‌خب بچه‌ها، ردیفه! ‫تمام بخش شمال غربی.
‫ونکوور! ونکوور! ‫شروع شد، خودشه.
‫آقایون! ون و ماشین جاگیر شدن.
‫سمت جنوب من پوشش داده شد.
‫به من هم می‌خوره.
‫پنجاه و سه کیلومتر از ‫سمت شرقی کوه "آدامز"
‫یه کوهنورد این ‫عکس‌ها رو می‌گیره.
‫پنجاه و شش کیلومتر از سمت شمال غربی
‫این عکس گرفته شده.
‫درجایی جلوتر یه دوربین هشت میلی‌متری ‫فیلمبرداری این تصاویر رو ثبت می‌کنه.
‫اما موریس و کاتیا
‫اون‌ها از این فوران ‫فیلم یا عکسی نگرفتند
‫چون نمی‌تونستن اون رو ببینن یا بشنون.
‫من تلویزیون رو روشن ‫کردم و دیدم یه گزارشگر
‫داره از یه انفجار بزرگ ‫توی سنت هلن حرف می‌زنه.
‫به کاتیا گفتم ببین ما این فوران ‫رو از دست دادیم. باورنکردنیه.
‫می‌تونستم اون لحظه همه رو بکشم.
‫همانطور که خاکستر توی ‫مناطق اطراف سرازیر می‌شد
‫کاتیا و موریس به محل نزدیک می‌شدند.
‫کاتیا و موریس سه ماه رو ‫وسط خاکسترها سپری کردن.
‫و به رصد، عکاسی و ‫بررسی این نیرو پرداختند.
‫و کم‌کم اون‌ها و دوستان محقق‌شون
‫تصاویر واضح‌تری از ‫این رویداد رو نقاشی کردن
‫با اعدادی مثل 2.8
‫عدد کیلومتر مربع‌ زمین‌هایی ‫که از کوه جدا شده بودند.
‫بیست و پنج هزار ‫نیروی انفجار در مقایسه با
‫بمب‌های اتمی. مثل همون ‫بمب اتمی که ایالات متحده
‫به روی هیروشیما انداخت.
‫57 ‫تعداد رسمی کشته شده‌ها.
‫در لحظه‌ای، اون‎‌ها فیلم‌های ذوب ‫شده‌ی "دیوید جانستون" رو پیدا می‌کنند.
‫یکی از دو آتش‌فشان نشان ‫در واقعه‌ی سنت هلن کشته شد.
‫یه دوست خیلی قدیمی ‫بود به اسم دیوید جانستون.
‫اون در ده کیلومتری ‫شمال آتش‌فشان بود.
‫ضربه‌ی اصلی انفجار به اون خورد.
‫فقط انقدر فرصت داست ‫که توی دستگاه مخابره‌اش بگه
‫ونکوور! ونکوور شروع شد.
‫و هیچوقت هم جنازه‌ی ‫بیچاره رو پیدا نکردیم.
‫انفجار کاملاً نابودش کرده بود.
‫و اصلاً برای چی توی ‫چنین جای خطرناکی بود؟
‫خب ما انتظار داشتیم که فوران به ‫سمت شمال آتش‌فشان حرکت کنه.
‫ولی ما فکر می‌کردیم از هفت ‫یا هشت کیلومتر جلوتر نمی‌ره.
‫در حقیقت 30 کیلومتر پیش رفت.
‫مهم نیست که اون‌ها بعد از ‫فوران چه چیزی کشف کردند
‫اون‌ها به هیچ وجه به درک ‫این مسئله نزدیک نشدن که
‫پاسخ حیاتی‌ترین سوال رو چگونه به دست بیارن.
‫ما نمی‌دونیم که شدت یک فوران ‫رو چطور از قبل اندازه بگیریم.
‫و یا چیزی که بهش می‌گیم "ماشه"
‫یعنی لحظه‌ای که ‫فوران واقعاً شروع میشه.
‫اون لحظه‌ی خاصی که مواد ‫آلی ثبات‌شون رو از دست می‌دهند رو
‫می‌تونیم اندازه بگیریم. ‫ولی یک مرتبه فوران شروع میشه.
‫از این لحظه به بعد
‫اون‌ها زندگی‌شون رو وقف ‫این مدل از آتش‌فشان‌ها می‌کنند.
‫آتش‌فشان‌های خاکستری.
‫آتش‌فشان‌های مرگبار.
‫این‌ها بیشتر من رو جذب می‌کنند ‫چون که این‌ها کمتر شناخته شده هستند.
‫خطرناک‌ترند و دسترسی ‫بهشون سخت‌تره.
‫این‌ها مثل بمبی می‌مونند ‫که آشوب‌شون یه انفجاره.
‫ولی میزان آشوب ناشناخته‌ست.
‫ابرهایی از خاکستر داریم که تا ‫30 یا 40 کیلومتر هم بالا می‌روند.
‫و موج‌هایی از سنگ‌های آتش‌فشانی دارن که ‫سرعت‌شون به هزار کیلومتر در ساعت می‌رسه
‫و همه‌چیز رو تا فاصله‌ی 40 کیلومتری ‫در عرض چند لحظه نابود می‌کنه.
‫آتش‌فشان‌های خاکستری ‫شاید کشنده باشند
‫ولی خاکسترشون، حاصلخیزترین ‫خاک جهان رو می‌سازه.
‫همونطور که می‌بینید این ‫شلغم عظیم رو تولید کرده.
‫برخلاف آتش‌فشان‌های قرمز ‫که از جدا شدن صفحات بوجود می‌آیند
‫آتش‌فشان‌های خاکستری از برخورد صفحات بوجود ‫می‌آیند که فشار و گرمای زیادی تولید می‌کنند
‫و همین‌طور پیش میره و میره تا ‫به یک آزادسازی فاجعه بار می‌رسه.
‫چند نمونه مثال از چنین فوران‌هایی: ‫"وزوویوس" در سال 79
‫"تامبورا" در سال 1815
‫و "پله" در 1902
‫این یکی از موارد نسبتاً کوچک است:
‫"گالونگ گونگ" در سال 1982
‫و این هم آتش‌فشان "اونا اونا" در سال 1983
‫از 350 آتش‌فشان شناس در سراسر جهان
‫فقط 50تاشون که من هم یکی از اون‌هام
‫متخصص آتش‌فشان‌های انفجاری هستند
‫آتش‌فشان‌های خاکستری، ‫اون‌هایی که کشنده‌اند.
‫قبل از هر فوران آتش‌فشانی
‫آتش‌فشان مثل یه آدم مریض لرزه می‌گیره.
‫زمین سر وقت مواد آلی ‫در حال صعود رو تکون میده.
‫متورم هم می‌شه. مثل یه ‫دمل که داره پا می‌گیره.
‫سراشیبی‌ها تندتر می‌شن. ‫دهانه‌ها گشادتر می‌شن.
‫و بخار آتش‌فشان هم تغییر می‌کنه.
‫به شدت بدبو می‌شه.
‫ترکیبات گازهای آتش‌فشانی تغییر می‌کنند.
‫و مثل اینکه تب داشته باشه ‫حرارتش مدام بالاتر می‌ره.
‫ممکنه قبل از فوران، ‫نشانه‌هایی وجود داشته باشه
‫اما هیچ قطعیتی وجود نداره و هیچ راهی ‫برای فهمیدن زمان‌بندی دقیق انفجار نداریم.
‫و زمان بندی در جهان انسان‌ها همه چیزه.
‫در سال 1884
‫زمان، به جای ریتم وحشی ‫زمین، به روی ماشین‌ها تنظیم شد.
‫زمان دیگه به وسیله‌ی خورشید ‫و ماه و ستاره‌ها گفته نمی‌شد
‫بلکه به فواصل زمانی ‫غیرواقعی متکی بود تا
‫بتوان قطارهایی که مواد آلی بیرون کشیده شده ‫از دل زمین را جابه‌جا می‌کردند، هماهنگ کرد.
‫و چون امپراطوری بریتانیا از ‫این زمان‌بندی بسیار استقبال کرد
‫خیلی زود نقشه‌ی جهان را شکل داد.
‫اما برای آتش‌فشان‌ها ‫نمی‌توان برنامه‌ریزی کرد.
‫طول انفجار هرگز مشخص نیست.
‫آیا آتش‌فشان شناسی که ‫به یه موقعیت انفجار میره
‫داره یه جور رولت روسی* بازی می‌کنه؟
‫(*نوعی بازی که یک گلوله در هفت‌تیر ‫می‌گذارند و شانسی شلیک می‌کنند.)
‫نا زمانی که فقط جون خودش ‫رو به خطر بندازه، مشکلی نیست.
‫ولی وقتی مسئولین ازش ‫می‌پرسند چیکار می‌خواد بکنه
‫من وقت‌‌هایی که شک دارم می‌گم ‫اینجا رو تخلیه کنید.
‫این یه نقشه از "نوادا دل روئیزه".
‫یک آتش‌فشان خاکستری ‫در رشته کوه "آند" کلمبیا.
‫این تصویر تهدیداتی که در صورت ‫فوران موجب میشه رو نشون میده
‫و همه‌ی نشونه‌ها معتقدند که فوران می‌کنه.
‫همانطور که دانشمندان زمین‌شناسی ‫کلمبیا در گزارشاتی به مقامات اطلاع دادند.
‫این گزارش در هفتم اکتبر 1985 ارائه شده
‫بیان کرده که احتمال صد در صدی ‫از بهمن گل و لای هم وجود داره که
‫که خطر زیادی برای آرمرو ‫و شهرهای اطراف خودش داره.
‫کاتیا و موریس عضو گروهی هستند که
‫که خواهان سیستم‌های هشدار ‫دهنده و برنامه‌های تخلیه محل‌اند.
‫اون‌ها می‌دونند چه اتفاقی می‌افته.
‫اما تصمیم گیرنده‌ها معتقدند ‫این طرح‌ها خیلی هزینه‌بره.
‫در 14 نوامبر 1985، این تصاویر ‫در سراسر جهان پخش می‌شوند.
‫آتش‌فشان روز گذشته فوران کرده است.
‫بهمن گِل، اواخر شب ‫روستا‌های اطراف رو بلعید.
‫وقتی که اهالی خوابیده بودند.
‫کاتیا سر می‌رسه در حالی که موریس ‫برای یه تور سخنرانی توی فرانسه‌ست.
‫و آخرین فیلم‌شون رو نمایش میده.
‫آمار رسمی کشته‌ها تا ‫22هزار نفر افزایش پیدا می‌کنه.
‫و بعد هم 23 هزار نفر
‫بعضی گزارشات 25هزار نفر اعلام کردند.
‫عدد دقیق مشخص نیست.
‫بازماندگان بعدتر تعریف کردند
‫من به رودخونه‌ی روی کوه ‫نگاه کردم و یه عالمه گِل دیدم.
‫و بعد خورد بهم و تمام بدنم رو پوشوند.
‫مردم می‌دویدن این طرف و اون طرف
‫پسرم کشیده شده تو ‫زنم رو موج گِل کشید و برد
‫من تنها کسی‌ام که باقی ‫مونده یا فقط ما دوتا موندیم.
‫ما تکه‌هایی از دست و پا و سر پیدا کردیم.
‫خانواده‌ای که اومده بودیم ‫دنبالشون رو پیدا نکردیم.
‫کاتیا مشتاق اومدن موریس بود
‫که احتمالاً همون لحظه داشت درباره‌ی
‫قدرت‌های مخرب و متفاوت ‫آتش‌فشان‌ها سخنرانی می‌کرد.
‫برای اولین‌بار کاتیا هدف ‫زندگیش رو زیر سوال می‌بره.
‫سخت‌ترین زمان موقعیه که ‫اینجور مشکلات پیش میاد.
‫روستاها نابود می‌شن ‫مردم مصیبت‌زده‌ هستند.
‫اون لحظه خجالت می‌کشیم که ‫به خودمون بگیم آتش‌فشان شناس.
‫در قرن 18 و 19 فاجعه‌های ‫بزرگی اتفاق می‌افتاد.
‫با قربانی‌های بسیار زیاد.
‫اغلب هم به دلیل کمبود اطلاعات.
‫اما توی قرن بیستم که همه اطلاعات ‫دارن چطور چنین چیزی ممکنه؟
‫مثل یه غده توی گلوم موند.
‫22 هزار کشته در روئیز کلمبیا ‫روز 13 نوامبر 1985
‫فقط به این خاطر که مقامات به ‫حرف آتش‌فشان شناس‌ها گوش ندادند.
‫کاتیا و موریس زندگی‌شون ‫رو وقف این کردند که
‫ضربان قلب زمین رو ثبت کنند.
‫و اینکه خونش چجوری ‫جریان پیدا می‌کنه.
‫و حالا حس می‌کنند قلب انسانی ‫خودشون با هر تپش پاره می‌شه.
‫خیلی وقت پیش موریس گفته بود
‫برای من خیلی مشکله که ‫بتونم آدم‎‌ها رو درک کنم.
‫منظورم اینه، من خودم یه آدمم!
‫اینجوری نیست که من ‫همیشه ازشون فراری باشم. نه.
‫ولی معتقدم که با زندگی روی ‫آتش‌فشان‌ها و به دور از آدم‌ها
‫در نهایت عاشق انسان‌ها خواهم شد.
‫آتش‌فشان‌ها باید نابود بشن تا بتونن ‫چیزهای جدید بسازن
‫اما این چرخه‌ی فرمان ناپذیر باید ‫جان انسان‌ها رو هم بگیره؟
‫آتش‌فشان‌ها زیباترین چیز ‫در طبیعت هستند اما کشنده‌اند.
‫اما یکی از رویاهای من اینه که ‫آتش‌فشان‌ها دیگه کسی رو نکشند.
‫توی آرمرو اون بهمن‌های گلی ‫پایین ریخت و 25 هزار نفر رو کشت.
‫می‌تونستیم جلوی چنین چیزی رو بگیریم ‫اگه که به تخلیه‌ی مردم فکر کرده بودیم.
‫گزارشات فنی برای ‫مردمی که هیچ چیز در مورد
‫آتش‌فشان‌ها نمی‌دونند،ذره‌ای اهمیت نداره.
‫پس ما فکر کردیم به جاش ‫برنامه‌هایی مثل فیلم بسازیم.
‫اگه به دولت تصاویر قربانیان رو نشون بدیم
‫آسیبی که به بار آورده ‫خطری که داره
‫ممکنه حرف‌مون رو باور کنند. ‫شاید بتونیم متقاعدشون کنیم.
‫کاتیا و موریس راه افتادن
‫برای شکار کمیاب‌ترین
‫و مرگبارترین قدرت‌ها، برای ساخت ‫یک فیلم جدید در مورد خطرات آتش‌فشانی.
‫یک سال تمام وقت‌شون رو گرفت ‫تا بتونن این تصاویر رو بگیرن.
‫توی کوه آگوستین آلاسکا.
‫ما می‌دونستیم که بخاطر نوع پرتاب ‫سنگ‌های آتش‌آفشانی، کارمون خیلی خطرناکه
‫ولی اولین بار بود که ‫انقدر نزدیک شده بودیم.
‫حدوداً 50 متر فاصله داشتیم.
‫تو مثل یه مگس توی یه قابمله‌ی ‫شیر در حال جوشیدن می‌مونی.
‫یک پدیده‌ی کاملاً خاموش بود.
‫دیدنش اصلاً ترسناک نبود.
‫ما مثل یه آهن‌ربا مجذوبش شده بودیم ‫و بهش نزدیک و نزدیک‌تر می‌شدیم.
‫می‌گفتیم ما کاملاً دیوونه‌ایم.
‫لحظه‌ی منحصر به فردی برای ما بود ‫واسه همین گفتیم بذار ریسک کنیم.
‫دوربین طوری می‌لرزه ‫انگار داره تلگراف می‌زنه که
‫بمونه یا فرار کنه.
‫شاید به این دلیل که همکارشون ‫"یورگن کینله"
‫قراره اون‌ها رو از جلوی ‫ابر سوزان خاکستر کنار بکشه
‫درست در آخرین لحظه.
‫سال‌ها بعد، در آگهی فوت‌شان به ‫به این موضوع اشاره شد
‫که با وجود اینکه کاتیا و ‫موریس همیشه اصرار داشتند که
‫خطرات همیشه باید به حداقل برسه
‫اما چنین مطالعه‌ای از نزدیک ‫هم حتماً باید انجام می‌شد.
‫موریس یکبار گفته بود
‫ببین چقدر ما آدم‌ها در مقابل ‫قدرت آتش‌فشان، حقیریم.
‫تنها چیزی که از این سفر کوتاه ما ‫باقی می‌مونه اینه که می‌تونیم بنویسیم
‫قصه تعریف کنیم و فیلم بسازیم.
‫وقتی که هر لحظه ممکنه بمیری
‫چه چیزی پشت سرت باقی می‌ذاری؟
‫من چیزهای قشنگ زیادی دیدم.
‫با تمام تجربه‌هایی که دارم ‫احساس می‌کنم بیشتر از صد سالمه.
‫صداقانه بخوام بگم، من ‫بدون هیچ ترسی میرم.
‫من همه‌کاری می‌کنم تا باز ‫هم همینجوری زندگی کنم.
‫ما باهم همه کار می‌کنیم. ‫من و موریس.
‫ما نمی‌تونیم بدون همدیگه کار کنیم.
‫خوشم میاد وقتی که ‫جلوی من راه میره
‫از اونجایی که دو برابر من وزن داره
‫می‌دونم هرجایی که اون بره ‫پس من هم می‌تونم برم.
‫دنبالش می‌رم چون اگه قرار باشه که بمیره
‫ترجیح میدم من هم باهاش باشم ‫پس میرم دنبالش.
‫گاهی اوقات هم من جلو میرم.
‫مجموعه‌ای از نیروها ‫در طول زمان بلند زمین‌شناسی
‫در درون سیاره با هم برخورد می‌کنند.
‫برای یک آن که ماشه ‫کشیده بشه، یک فوران،
‫که تا ابد زمین رو تغییر می‌ده.
‫و در طول دو میلیون سال حضور بشریت
‫دو تا انسان کوچولو ‫توی یه جا به دنیا میان
‫توی یک زمان
‫و هر دو عاشق یک چیزاند
‫و اون عشق ما رو به ‫زمین نزدیک‌تر کرد.
‫سلام "توتو" ‫من موریس هستم.
‫ما بخاطر یه فوران ‫داریم می‌ریم ژاپن.
‫ظهر سه‌شنبه‌ست و ما توی فرودگاهیم.
‫یه فورانی توی کوه "آنزن" پیش ‫اومده که من رو خیلی مجذوب می‌کنه.
‫ما دیروز از "مارتینیک"* برگشتیم ‫(شهری در فرانسه)
‫داشتیم فکر می‌کردیم بیایم پاریس
‫ولی امروز داریم می‌ریم ژاپن.
‫خیلی‌خب، با عشق ‫خداحافظ.
‫سوم ژوئن 1991
‫کوه آنزن بعد از یه چرت ‫200 ساله از خواب بیدار شد.
‫کوه از ماه می فعال شده بود
‫اما امروز چیزی درون ‫زمین تغییر خواهد کرد.
‫ما همیشه امیدواریم، اما نمی‌تونیم ‫مطمئن باشیم، ما هیچی نمی‌دونیم.
‫کلی چیز اون بالا هست ‫که راه رو بند آورده و باید
‫بیان بیرون. ولی کی؟
‫درست بعد از ساعت 4 عصر ‫بارون گرفت.
‫بادهای شمالی خاکسترها ‫رو بلند کرده بودن.
‫این‌بار به نظر چیزی فرق داشت.
‫مه جلوی دیدشون رو تار می‌کنه.
‫واسه همین کاتیا و موریس با دوست‌شون ‫هری گلیکن
‫نزدیک‌تر می‌شن تا بتونن نمای بهتری بگیرن.
‫خبرنگاری که دوربینش رو ول ‫کرده بود این تصاویر رو گرفت.
‫و این لحظه درست قبل از انفجاره.
‫آخرین نمای به جا مونده ‫از کاتیا و موریس کنار هم.
‫مقامات ژاپنی این عکس رو به ‫"ایو" دوست کاتیا و موریس دادند.
‫کوزه‌های خاکسترشون که توی معبد شیمبارا
‫در دامنه‌ی کوه آنزن، آرمیده.
‫در نزدیکی محل جریان گدازه‌ها ‫علائم روی زمین
‫ثابت می‌کنند که کاتیا و موریس کنار هم بودن.
‫دو تا از وسایل‌شون کشف شد.
‫یک دوربین و یک ساعت.
‫که عقربه‌هاش برای همیشه ‫در زمان یخ زده بودند.
‫در ساعت 4:18 دقیقه‌ی عصر.
‫درست بر فراز دریای چین شرقی، ‫کوه "پیناتوبو" شروع به لرزیدن می‌کنه.
‫و در عرض یک هفته ‫تماشایی‌ترین فوران آتش‌فشانی
‫که فیلیپین تا به حال به ‫خودش دیده اتفاق خواهد افتاد.
‫58هزار نفر از محل حادثه تخیله می‌شن.
‫مسئولین علائم هشدار ‫دهنده رو جدی گرفتند.
‫با تشکر از فیلم کاتیا و موریس ‫درباره‌ی شناخت آتش‌فشان‌ها.
‫اونطرف جهان، نزدیک مرز فرانسه و آلمان
‫در زیرِ زمینِ فرو رفته در خواب، خط گسل‌های ‫ووژ و راین به طور نامحسوسی جابه‌جا می‌شوند.
‫داستان من و کاتیا و آتش‌فشان‌ها ‫یه داستان عاشقانه‌ست.
‫چیزی که قطعیه اینه که
‫ما نمی‌تونیم حتی تصور کنیم ‫که جور دیگه‌ای زندگی کنیم.
بلبل جان مرجع دانلود رايگان فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده .:: www.bolboljan.net ::.