..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏ .:: www.bolboljan.net ::.
‫صفر...
‫دو، هفت، هشت، سه، هشت، نه، ‫هشت، شش، پنج، هشت، چهار.
‫بادبان!
‫- بگو! ‫- اونجا.
‫- با شمارش چهار. ‫- یک.
‫دو.
‫- سه.
‫- هنوز اینجاییم؟ ‫- آره.
‫حقیقتی اینه که هیلما آف کلینت ‫به ما می‌گه...
‫هنرهاش تخیلات انتزاعی نیستند.
‫اون چیزی که دیده رو کشیده...
‫و راهنمایی‌ای که از جانب ارواح ‫برای نقاشی دریافت می‌کرده.
‫یه زنی اومده شما رو ببینه.
‫هیلما.
‫می‌گه خواهرتونه.
‫وای نه.
‫چی می‌خواد؟
‫در مورد ساختن نوعی معبد حرف می‌زد.
‫معبد کوفتیش.
‫می‌خواد یه نقاشی نشونشون بده.
‫کی هست حالا؟
‫هیلمای ساحره.
‫بهش بگو من مُردم.
‫آقای آف کلینت خواب هستن.
‫حالشون خوش نیست.
‫متاسفم.
‫[استکهلم، سال 1944]
‫نه. نه.
‫می‌سوزونمشون. همین رو می‌خواستی دیگه؟
‫یک...
‫دو...
‫سه...
‫چهار...
‫پنج...
‫شیش...
‫هفت...
‫هشت...
‫نُه...
‫ده...
‫یازده...
‫نود و هشت...
‫نود و نه...
‫صد.
‫آماده باشی یا نباشی...
‫من اومدم.
‫هیلما؟
‫- کجا بودی؟ ‫- این بالا قایم شده بودم.
‫ترسوندیم.
‫- همش داشتم نگاهت می‌کردم. ‫- واقعا؟
‫هرمینا؟
‫- چیزی می‌بینی؟ ‫- هیچی.
‫وایستا.
‫بریم خونه دیگه.
‫دانشمندها که نمی‌تونن برن خونه. ‫باید صبر داشته باشیم.
‫گرسنمه.
‫گمون نکنم دیگه بخوام دانشمند باشم.
‫چی پیدا کردی؟
‫[جزیره آدلسو، سال 1880] ‫هیلما. شکلش رو ببین.
‫آره، مارپیچه.
‫- مال عصر حجره. ‫- قشنگه.
‫باید هم باشه.
‫هیلما.
‫سلام.
‫اسلکته.
‫ولی واسه چی می‌خوان درش بیارن؟
‫می‌خوان روش تحقیق کنن.
‫اون‌ها هم دانشمند هستن.
‫هرمینا؟ از کجا می‌دونی خانم بوده؟
‫- مشخص بود. ‫- از کجا؟
‫از اسکلتش.
‫- همین. ‫- امکان نداره.
‫یه سرباز مال عصر حجر بوده و زن بوده.
‫- سیاه‌دار سرخ بخور. ‫- ممنون
‫- نقاشی‌هام. ‫- مراقب باش.
‫- پرنده‌ها... ‫- هرمینا...
‫- می‌خوام روی پرنده‌ها تحقیق کنم. ‫- آره. پرنده‌ها و بقیه حیوانات دیگه.
‫و تمام گل‌هایی که می‌رویند...
‫جنسیت از اسکلت مشخص نیست. ‫مسخرست!
‫- مسخره؟ ‫- مطمئن نباش گوستاو.
‫علمی نیست دیگه. اگه فکر کنی...
‫- هیلما؟ ‫- اینجام.
‫روی نقشه کجا هستیم؟
‫[نمودار دریایی گوستاو آف کلینت]
‫یه جایی اینجاها.
‫ببین! اعداد.
‫آره.
‫همه‌چیز رو اندازه گرفته.
‫پدربزرگ هم دانشمند بوده.
‫سی و پنج.
‫هیجده.
‫کل دنیا رو دریانوردی کرد.
‫بیست و هفت.
‫که اعماقش رو اندازه بگیره. همه‌جاش.
‫که کشتی‌ها سوراخ نشن و غرق نشن.
‫درسته.
‫یک فاتوم...
‫دو فاتوم...
‫سه فاتوم...
‫سیزده فاتوم...
‫چهارده فاتوم...
‫پانزده فاتوم.
‫چقدر دیگه عمیقه؟
‫خیلی عمیق.
‫یه روزی نقشه خودمون رو درست می‌کنیم هرمینا.
‫نقشه همه‌چیز.
‫همه‌چیز دنیا.
‫و همه‌چیزهای دیگه.
‫چون ما دانشمندیم.
‫نود و هشت، نود و نه، صد.
‫آماده باشی یا نباشی، من اومدم!
‫خیلی تند می‌ری!
‫چرا سرفه می‌کنی؟
‫- حالش چطوره؟ ‫- نباید الان بری پیشش.
‫- چرا؟ چرا؟ ولم کن... ‫- باید استراحت کنه.
‫چرا؟
‫تبش پایین نیومده؟
‫هیلما!
‫هیلما! هیلما!
‫- نکن... ‫- بابا، تو رو خدا بذار ببینمش!
‫- نه، نه. ‫- تو رو خدا. تو رو خدا.
‫هیلما.
‫نه.
‫بهم بگو که کجا می‌ری هرمینا.
‫و ناگهان یک‌باره...
‫تاریک شد...
‫و بادهای قوی شروع به وزیدن کردند...
‫و ناگهان...
‫بی‌ آن که متوجه بشیم...
‫دیدیم که وسط یک طوفان هستیم.
‫می‌خوام دنیا رو مطالعه کنم...
‫که ارتباط همه‌چیز رو بفهمم.
‫به چیزی جز گل هم علاقه داری؟
‫ریاضیات.
‫هندسه، زیست‌شناسی...
‫نجوم.
‫پدرم همه‌چیز بهم یاد داده.
‫هنر چطور؟
‫هنر...
‫در تحقیقات من...
‫یک ابزاره.
‫ابزار؟
‫بله.
‫می‌خواییم نقشه‌ای از همه‌چیز درست کنیم.
‫می‌خوایید؟
‫باید نقاشی کردن یاد بگیرم.
‫بله، البته باید بگم که این‌ها ‫فقط تزئینی هستند.
‫- تحقیق هستند. ‫- تحقیق؟ در چه مورد؟
‫قصد من تزئین نبوده.
‫[پیام‌هایی از عالم غیب]
‫[آکادمی سلطنتی هنرهای زیبا]
‫ببخشید، کجا می‌رید؟
‫مدرسه فنی هنرمندان.
‫برای نقاش‌هاست.
‫ورودی بانوان از پشته.
‫اشتباه اومدید خانم.
‫از زمان شروع بخش بانوان ‫در چند سال پیش...
‫ما اینجا میزبان بانوان ‫با استعداد کمی بودیم.
‫آثار واقعا هنری‌ای داریم.
‫این که مال پارسال هست رو ببینید.
‫اصلا مشخص نیست که نقاشش زن بوده.
‫نه.
‫مشخصه؟
‫چاپلوس.
‫دیدی؟
‫- داره میاد. ‫- واقعا روانیه.
‫چیزی که می‌بینی رو بکش.
‫ما به خیالاتت علایقی نداریم.
‫خیالاتم؟
‫مگه واقعی نیستن؟
‫خانم کلینت. باید حرف بزنیم.
‫دقیقا هیلما اومده اینجا که چی یاد بگیره؟
‫می‌خوام که رازهای زندگی رو درک کنم.
‫و رازهای چیزهای دیگه.
‫من آنا هستم.
‫- خوشوقتم. من هیلمام. ‫- می‌خوام یه لباس جدید رو امتحان کنم.
‫می‌خوای باهام بیای؟
‫- در کاماکاگاتان زندگی می‌کنن. ‫- از کدوم طرفه؟
‫گمونم از این طرف.
‫نه. مخصوص بانوانه.
‫از در اصلی برو جوان.
‫خیلی‌خب.
‫برو داخل. لذت ببر.
‫واقعا مسخره‌ای.
‫من شیوه‌های خودم رو دارم.
‫از این لباس‌ها زیاده.
‫یکی واسه این فصله.
‫ببخشید.
‫[دست‌نوشته‌های روح‌گرا]
‫نظرت چیه هیلما؟ خوشگل نیست؟
‫- قشنگه. ‫- ببین چطور تکون می‌خوره.
‫- خیلی ممنون. ‫- تو تنت عالیه.
‫عاشقشم.
‫یکی بردار.
‫- ممنون. ‫- ماهیانه منتشرشون می‌کنیم.
‫بیایید. شما هم می‌خواید؟
‫خواهرم ماتیلداست. ویراستاره.
‫- مجله خودمونه. ‫- ممنون.
‫درمورد روح‌گراییه.
‫نقاشی‌هاش رو کورنلیا می‌کشه. ‫من متون رو می‌نویسم.
‫- درسته. ‫- نگفته بودی هنرمندی.
‫- هنرمند خوبی هم هست. ‫- من مثل تو هنرمند نیستم.
‫هیلما هم هنرمند محشریه.
‫- با هم می‌ریم آموزشگاه. ‫- جدی؟
‫خیلی حسادت می‌کنم.
‫[جستجوگر حقیقت]
‫روح در میان زمان و مکان زندگی می‌کند.
‫تمامی مواد هوشیار هستند.
‫تمامی مواد جان دارند.
‫تمام زندگی‌ها دوباره باز می‌گردند.
‫امروزه که دین مسیحیت ما...
‫نادیده و به سخره گرفته می‌شود...
‫همچنان می‌توانیم به حضور ‫ارواح ایمان داشته باشیم.
‫ما را احاطه کرده‌اند...
‫و همواره مشتاق ارتباط با ما هستند.
‫سیگریده. یه واسطه ارواح قدرتمند.
‫این خودآگاه قدرتمند بخش نامیرای وجود ماست.
‫بخشی که هیچ‌وقت نمی‌میرد.
‫درست مثل وقتی که می‌خوابیم...
‫و رویاهایمان کالبدمان را ‫از افکار رها می‌کند...
‫مرگ هست که روح را رها می‌کند...
‫تا بتوانیم حلول پیدا کنیم ‫و به زمین بازگردیم.
‫من یزدان‌خردان مخالفتی بین...
‫علم و باورهای دینی نمی‌بینیم.
‫ولی این دین است که...
‫درواقع تمامی ادیان...
‫که واقعیت خودآگاه برتر ما را شرح می‌دهند.
‫واقعیتی که دیده نمی‌شود.
‫مُرده بودم. ولی می‌تونستم ‫خودم رو از بالا ببینم...
‫که روی تخت بیمارستان دراز کشیدم.
‫- دروغ می‌گی! ‫- دیدی؟
‫انگار که معلق بودم و به خودم نگاه می‌کردم.
‫و دیدم که دکتر بهم سیلی زد.
‫سعی می‌کرد بیدارم کنه.
‫ولی من مُرده بودم.
‫ولی همچنان همه‌چیز رو می‌دیدم و می‌شنیدم.
‫توی دنیایی دیگه بودم.
‫- و یه نور درخشان هم بود. ‫- نور؟
‫که دورم می‌چرخید.
‫توضیحش سخته، چون چنین نوری روی زمین نیست.
‫نمُرده بود. داشت توهم می‌زد.
‫و زنده موند.
‫[بینش‌هایی درمورد ناشناخته‌های روح انسان]
‫هیلما، خانم کسل اومده.
‫دارم میام!
‫- سیگرید. ‫- سلام.
‫- من هیلمام. ‫- هیلما. خوشوقتم.
‫من هم همینطور. خونه قشنگی دارید.
‫- سلام. من آنا هستم. دوست کورنلیا. ‫- شنیدم که هر دو می‌آیید.
‫- ممنون که دعوتمون کردید. ‫- قابلی نداره.
‫به رویا گوش می‌دم.
‫به تمامی رویاها.
‫بدون دانش...
‫این قلمرو صرفا توهمه.
‫یک مارپیچه.
‫راهش همینه.
‫ناپدید شدن.
‫به بی‌نهایت نزدیک می‌شم.
‫یک فرشته در اینجا حضور داره.
‫جرئت تمرکز روی رویاها رو داشته باش.
‫در آخرین نفس راهی هست.
‫هفت آستانه.
‫سه‌تا موج اول است.
‫و...
‫- خب سلام. ‫- وای.
‫خب عزیزم. اینجا چه خبره؟
‫گفتم که امشب همایش داریم.
‫همایش؟
‫پس این همایشه؟
‫کاش قبلا بهم می‌گفتی. ‫دوست‌های بیشتری می‌آوردم.
‫عزیزم، عزیزم، بیا اینجا.
‫توی مدرسه پسری ندیدی که ازش خوشت بیاد؟
‫عاشقشونم.
‫عاشق همشون.
‫ویکتور، دسر!
‫باشه. الان میارم.
‫قرار نیست تا ابد نقاشی کنی که؟
‫کسی با دختری که فقط ‫نقاشی می‌کنه ازدواج نمی‌کنه.
‫نرفتم مدرسه که ازدواج کنم.
‫بابا، بیا دیگه.
‫می‌دونی که از پس هزینه‌هات برنمیاییم؟
‫می‌دونم.
‫ویکتور!
‫بله؟ مشکلی پیش اومده؟
‫از مامان بپرس.
‫من مشکلی ندارم.
‫باید جای کمانچه زدن بری جنگ.
‫من هم باید جای اتلاف وقت در ‫دانشکده هنر، شوهر پیدا کنم.
‫درسته مادر؟
‫می‌شه یه بار هم که شده مثل ‫دخترهای معمولی رفتار کنی؟
‫دسر چی داریم؟
‫وقتی به قدمت این ساختمان فکر می‌کنی...
‫برجسته‌ترین دانش‌آموزمون.
‫هلما آف کلینت. به افتخارش.
‫تازه شنیدم! قراره با هم آتلیه بزنیم.
‫وای. نمی‌دونستم قراره چیکار کنم.
‫فکر می‌کردم قراره بعد تحصیل ‫با پدر و مادرم زندگی کنم.
‫بل، گل‌ها رو می‌خوای چیکار؟
‫- بده به برادرت. ‫- نه.
‫نه، این کار... بل!
‫یادت باشه که برادرت خیلی دوستت داره.
‫و تو هم دوست داری بهش گل بدی.
‫حالا می‌شه گل‌ها رو بیاری؟ حالا شد.
‫کمی چونه‌ات رو بیار پایین.
‫به نشانه‌ی عشق.
‫دست‌هات رو از جیبت در بیار و صاف بایست.
‫- ببخشید. ‫- بل، لطفا.
‫نگران نباش. ولش کن. اون رو قبلا کشیدم.
‫می‌دونم برادرش رو دوست داره. ولی گل‌ها ‫پشتشه. من فقط چیزی که می‌بینم رو می‌کشم.
‫اگه می‌تونی فرض کن که داره گل‌ها ‫رو به برادرش تقدیم می‌کنه...
‫گل‌ها رو بیار جلو.
‫حالا شد. گل‌های خوشگل.
‫برای شناخت واقعی دنیا...
‫نگاهی عمیق به درون روح خودت داشته باش.
‫و برای شناخت واقعی خودت...
‫به دنیا توجه کن.
‫خوب بود.
‫منطقیه.
‫به دنیا.
‫اینجاست.
‫کی نوشتش؟
‫رودولف اشتاینر. یه فیلسوف اتریشی.
‫می‌گه که رنگ2ها روح طبیعت و جهان هستند.
‫و از طریق رنگ‌ها روح ما پیام دریافت می‌کنه.
‫این هم خوب بود.
‫حتما قبلا با این مرد آشنا شدم.
‫انگار نیمه گم‌شده منه.
‫باید زود یه نقاشی بفروشم.
‫جدی؟ چرا؟
‫پولش رو لازم دارم.
‫پدربزرگم بهمون اسم اشرافی داده...
‫ولی متاسفانه پولی ازش بهمون نرسیده.
‫من برعکسم.
‫خانواده معمولی. کلی پول.
‫هیچ‌وقت به پول علاقه نداشتم.
‫فقط ثروتمندها به پول اهمیت نمی‌دن.
‫ببین.
‫وای خیلی قشنگه. پرنده‌ها رو ببین. می‌بینی؟
‫کاش بتونم...
‫برای یه ثانیه بمیرم...
‫که صرفا ببینم اون سمت چه شکلیه...
‫من اینطور فکر نمی‌کنم.
‫اون سمتی که می‌گی کجاست؟
‫چه شکلیه؟
‫کسی که به اعماق روح دست یافته...
‫وقتی به اینجا نگاه کنه فقط آب نمی‌بینه.
‫خلقت خدا رو می‌بینه.
‫شنیدی آب؟ تو خلقت خدایی.
‫خیلی راضیه. گوش کن.
‫سریع‌تر! سریع‌تر!
‫به دریا برگشتم هیلما.
‫قلبم.
‫ولی نگران من نباش.
‫دریا آرامه.
‫آره. دخترشه.
‫هیلما.
‫دختر عجیبیه.
‫نقاشی می‌کنه.
‫نقاشی.
‫ممنون.
‫هیلما.
‫چیزی نیست.
‫هر چی باشه تمرین خوبی می‌شه.
‫پولش هم بد نیست.
‫پرداختشون چطوریه؟
‫نمی‌دونم. گمونم بر اساس هر نقاشی.
‫- مطمئنم. مطمئن؟ ‫- چقدر پول می‌دن؟
‫نمی‌دونم. خیلی.
‫مهم نیست.
‫به ماهیچه‌های اینجا خوب دقت کن.
‫و اتصالشون به رگی که در ‫اینجا امتداد داره رو...
‫نقاشی کن.
‫- خیلی بوش بده. ‫- گفته بودم که.
‫درون رگ رو دیدم.
‫وای.
‫انگار یه دنیای جدیده.
‫- بگیرش. ‫- نه. نمی‌تونم.
‫- بگیر. من لازم ندارم. ‫- خیلی‌خب. ممنونم.
‫- بریم ناهار بخوریم؟ ‫- حتما.
‫خانم‌ها.
‫ببخشید که مزاحم شدم.
‫آقای مونخ مایلند که بیایید از نمایشگاهش ‫در بلانچ دیدن کنید.
‫امروز افتتاح می‌شه.
‫لطفا افتخار بدید.
‫ناراحت نباش.
‫الان جای امنیه.
‫خواهرم همیشه پیشمه.
‫همشون...
‫پیشمون هستن.
‫خوبه. خوبه.
‫همیشه به شیوه خودت نقاشیش کن.
‫عصر همگی بخیر.
‫من آمالیل هستم.
‫ممنون چشم‌هایتان را برای دیدن...
‫گوش‌هایتان را برای شنیدن...
‫و قلب‌هایتان را برای دریافت باز کردید.
‫تمامی دنیاها یکی هستند.
‫قدرت الهی در همه‌چیز هست.
‫من برای هدفی خلق شدم.
‫دنیاهای ناشناخته نمایان خواهند شد.
‫تو انتخاب شدی که در ‫آثارت اون‌ها رو ثبت کنی.
‫ندیده‌ها دیده خواهند شد.
‫ما از حقیقت پرده‌برداری خواهیم کرد.
‫از رازهایمان پرده‌برداری می‌کنیم ‫که تو ثبتشان کنی.
‫دنیاییست که تو نمی‌شناسی...
‫ولی در درون همه ما هست.
‫من دیدمش.
‫همه ما...
‫یکی هستیم.
‫من دیدمش.
‫واقعا دیدیشون؟
‫- منظورت چیه؟ ‫- متوجه نمی‌شم.
‫می‌خوان که کلمات نامرئی رو نقاشی کنیم.
‫هیلما، ممکنه روحمون رو از دست بدیم.
‫- کورنلیا... ‫- خطراتی هست.
‫باید در نظرشون بگیریم.
‫خطراتی هست. ارنست جوزفسون کاملا دیوانه شد.
‫- منصفانه نیست. ‫- اون از قبل دیوانه بود. مرد بود.
‫آثارش با اسم هنرمندان مُرده امضاء می‌کنه.
‫- قرار نیست چنین کاری کنیم. ‫- خطرناکه.
‫ولی... متوجه نمی‌شم.
‫هممون برای این ماموریت انتخاب شدیم؟
‫می‌خوان که نقاش باشه.
‫می‌تونیم همه نقشی داشته باشیم، مگه نه آنا؟
‫- همه کمک می‌کنیم. ‫- درسته. البته.
‫هیلما و آنا؟
‫کی این رو بهتون گفته؟
‫از جانب ارواح اومده.
‫- خب من هم نقاشم. ‫- معلومه که هستی. فقط...
‫گمونم تو تحصیلاتش رو نداری کورنلیا.
‫- من موقعیتش رو نداشتم. ‫- ببینید، همه ما انتخاب شدیم.
‫همه ما انتخاب شدیم. کار مهمیه.
‫برای موفقیت همه باید تلاش کنیم.
‫این ماموریت رو قبول می‌کنید؟
‫تمام مسئولیت‌های سختش؟
‫آره.
‫آماده‌ایم.
‫مراقب باش!
‫دورانی هست که باید برای ماموریت آماده بشید.
‫از طریق دعا کردن آماده می‌شید.
‫از خوردن گوشت صرف‌نظر می‌کنید...
‫و غذاهای سنگین و ناسالم...
‫با صرفه‌جویی و از خودگذشتگی زندگی می‌کنید.
‫برای دوست و دشمن دعا می‌کنید.
‫پروردگارا، راهنماییم کن و به من قدرت بده.
‫مرا از هوس دور کن.
‫کلام حقیقیت را به من برسان...
‫همان‌گونه که خلقش کردی.
‫آمین.
‫باید یه چیزی بخوری. بیا.
‫حقیقت رو پیدا کن.
‫هیچ دینی از حقیقت بالاتر نیست.
‫[دکترای مخفی. اثر هلنا بلاواتسکی]
‫بین خودتان پنج نفر عهدی ببندید.
‫خودتان می‌فهمید زمان نشان دادن آثار کی هست.
‫چی گفتم؟
‫خیلی حرف زدی.
‫خیلی خسته‌ام.
‫دیگه نمی‌تونم انجامش بدم.
‫نه، دیگه خیلی خسته شدم.
‫فقط می‌خوام بچه‌هام رو ببینم.
‫سیگرید.
‫این ماموریتی الهیست سیگرید.
‫تو خیلی قدرت داری.
‫چیزیش نمونده.
‫ما بهت کمک می‌کنیم سیگرید.
‫با هم انجامش می‌دیم.
‫ناهار؟ من خیلی گرسنه‌ام. تو نیستی؟
‫نه جدا.
‫پس جنسیت معنا نداره.
‫خدا فقط یک روح خلق کرده...
‫و بعد به دو قسمت تقسیمش کرده.
‫رودولف اشتاینر توضیحش داده.
‫دو روح. مرد و زن.
‫حالا به هم جذب می‌شن. ‫می‌خوان با هم متحد بشن.
‫پس مرد به زن جذب می‌شه.
‫و گمونم زن هم به مرد جذب می‌شه. ‫ولی من چه بدونم؟
‫آره. نیرویی متقابله که به هم جذبشون می‌کنه.
‫و قراره از این نیرو استفاده کنیم.
‫نیروی متقابل؟
‫نیرویی خالقانست.
‫میل برای اتحاد.
‫می‌تونیم ازش در نقاشی‌هامون استفاده کنیم.
‫همون‌طور که باهاش سیب‌زمینی‌هام رو می‌دزدی؟
‫آره.
‫پس من نیروی مرد رو دارم و تو هم نیروی زن.
‫من به دنبال قدرت و دانش مردانم.
‫- مطمئنم همین‌طوره. ‫- هست.
‫تو هم قدرت و گرمای زنانگی داری دیگه.
‫- دارم؟ ‫- آره.
‫گرما؟
‫با هم مثل قلاب و گیره هستیم.
‫امیدوارم.
‫قلاب و گیره بی‌نقص.
‫بیا.
‫یه دقیقه صبر کن.
‫مرد تویی. باید برعکس باشه.
‫- تو باید دست من رو بگیری. ‫- مهم نیست که کی کیه.
‫تا جایی که من مرد باشم.
‫تموم...
‫تموم شده؟
‫آره.
‫تموم شده.
‫خیلی غیرطبیعیه.
‫خودم نکشیدمش.
‫- منظورت چیه؟ ‫- تو کشیدی هیلما.
‫تو نقاشیش کردی.
‫من قلم‌مو رو در دست داشتم.
‫ولی خودم نکشیدمش.
‫ولی...
‫نمی‌دونم.
‫محشره.
‫کار ارواح بود.
‫ارواح.
‫هیلما.
‫شگفت‌انگیزه.
‫همه باید خبردار بشن.
‫همه!
‫باید معبدی برای هنرمون درست کنیم.
‫معبدی برای...
‫پرستش هنر و...
‫پرستش پروردگار.
‫معبدی که به نسل‌های آینده انگیزه بده.
‫این ایده از کجا به ذهنت اومد.
‫دیدمش.
‫ارواح اومدن پیشم.
‫پس آماده‌ای که آثارت رو نشون بدی؟
‫ورودی اینجاست.
‫آثار رو اینجا از دیوار آویزان می‌کنیم...
‫و به الهیات می‌رسیم.
‫هیلما.
‫بله؟
‫کمک می‌خوای؟
‫به روح دوگانم نیاز دارم.
‫که برام الهام‌بخش باشه.
‫جدا؟
‫می‌خوای که قلاب باشی؟
‫من هم گیره؟
‫بزرگه.
‫معبد بزرگیه.
‫خیلی بزرگ نیست.
‫خیلی‌خب.
‫بگو که خیلی بزرگ نیست.
‫هیلما...
‫- هیلما... ‫- بگو. بگو. بگو.
‫- ولم کن هیلما. ‫- بگو.
‫- ولم کن... هیلما! ‫- بگو.
‫- چیکار می‌کنی؟ ‫- بگو.
‫ولم کن.
‫بگو.
‫نیست...
‫تخم مرغ سفارش دادید؟
‫ول کن هیلما!
‫هیلما!
‫ممنون.
‫[بنفش]
‫چی شده هیلما؟
‫آره، گمونم.
‫اونی که لباس مشکی داره خالمه.
‫خیلی عجیبه.
‫اریک!
‫بس کن!
‫بیا اینجا.
‫- فقط دارم نقاشی‌هاش رو می‌بینم. ‫- دیدن نداره.
‫- چرا نباید ببینم؟ ‫- آخه... برای چی؟
‫چون ساحره‌ست.
‫کی می‌تونیم ببینیم که چیکار می‌کنی؟
‫هنوز نمی‌تونید ببینید.
‫تموم نشده.
‫در هر صورت نمی‌تونم ببینمش.
‫آنا، تو بهم بگو.
‫مشغول چه کاری هستید؟
‫خب این ماموریت یا کمیسیون رو بهمون ‫پیشنهاد دادن. همون‌طور که می‌دونید.
‫می‌دونم.
‫و بهمون دستوراتی می‌دن. ‫یعنی به هیلما می‌دن.
‫و با توجه به پیشرفت خوبش...
‫گاهی اوقات درک نتیجش سخته.
‫چی؟
‫آخه...
‫دیدن هدفش خیلی سخته.
‫نمی‌بینید که چی نقاشی می‌کنید؟
‫یعنی منظورشون...
‫منظور نقاشی‌ها.
‫فکر کردم می‌تونیم حقیقت رو بگیم.
‫- نمی‌دونیم داریم چیکار می‌کنیم؟ ‫- می‌دونیم؟
‫من از ارواح ماموریت گرفتم...
‫تو ماموریت گرفتی؟ مگه با هم کار نمی‌کردیم؟
‫مثل قلاب و گیره!
‫چرا.
‫تو بی‌خیالش شدی، مگه نه؟
‫من فقط چیزهایی که تو می‌بینی رو نمی‌بینم.
‫و اگه نتونیم به مردم نشون بدیم، ‫برای چی اصلا نقاشی کنیم؟
‫من می‌خوام آثارم دیده بشه.
‫چرا مخفی کنیم؟ منتظر چی هستیم؟
‫آنا!
‫دانشمندان...
‫تا وقتی تحقیقات تموم نشده ‫کشفیاتشون رو نشون نمی‌دن.
‫من کارم تموم نشده.
‫باید با هم منتشر بشن. با هم.
‫نقاشی‌ها.
‫بخشی از نقشه‌ای از یک جهانه.
‫پس چرا انقدر می‌ترسی که منتشرشون کنی؟
‫نمی‌ترسم.
‫خب این بخشی از ده بخش بزرگمونه.
‫ببخشید.
‫سلام. بذاریدشون اونجا کنار میز.
‫ممنونم.
‫خیلی شرمنده.
‫این‌ها زندگیمون از کودکی تا کهن‌سالی ‫رو به تصویر می‌کشن.
‫- هیلما؟ ‫- این دوران بزرگسالیه.
‫- بله؟ ‫- ببخشید. می‌شه یه چیزی رو بررسی کنم؟
‫- می‌خوام این زرده رو بررسی کنم. ‫- شبیه خورشیده.
‫نظر شما چیه؟
‫چندین هفته دیگه به نمایش می‌ذاریمشون.
‫حالا بالاخره می‌تونی ببینیشون.
‫خیلی هیجان انگیزه.
‫این‌ها بخشی از ده تای بزرگه.
‫این دوران بزرگسالیه و این...
‫صبر کنید.
‫نظرتون چیه؟
‫قشنگه.
‫محشره هیلما.
‫هیلما؟
‫هیلما، هیلما.
‫شماره شش لطفا.
‫چیزی می‌بینی؟
‫یه سر می‌بینم.
‫گمونم دکتره.
‫درسته.
‫شماره پنج لطفا.
‫نور! توی بهشتم!
‫- من ترتیبش رو می‌دم. ‫- می‌تونم... می‌تونم این بار پولش رو بدم.
‫و این قراره ماشین تحریر جدیدت باشه.
‫بپرسم که می‌تونیم ببریمش؟
‫- به نظر خوب میاد. ‫- آره.
‫- ممنونم. ‫- ممنونم.
‫اسکار شواهن سوئدی در ‫بازی‌های المپیک لندن...
‫دیروز برنده مدال طلا...
‫بخش شلیک به گوزن در بخش مردان شد.
‫واقعا خوبه.
‫از پس هزینه‌اش بر نمیام. خودت می‌دونی.
‫من حواسم هست. نگران نباش.
‫شناگر سوئدی، گرتا جوهانسون...
‫همچنین دیروز اولین نمایشش را ارائه داد.
‫گالری‌دارها احمق بودن.
‫درکش نمی‌کردن.
‫می‌تونم مکان خودمون واسه ‫نمایشگاه رو اجاره کنم.
‫همون‌طرف خیابونه.
‫ممنون.
‫فیلسوف معروف اتریشی، رودولف اشتاینر...
‫هفته آینده بار دیگر به استکهلم خواهد آمد.
‫قرار است روز شانزدهم در ‫کتابخانه سلطنتی سخنرانی کند.
‫اشتاینر.
‫نیمه گم‌شدم دارم میاد استکهلم.
‫اون درک می‌کنه.
‫نیمه گم‌شده به آلمانی چی می‌شه؟
‫عالیه.
‫می‌دونم که حقیقت وجودمان...
‫و ابعاد ناشناخته‌مان را کشف خواهیم کرد.
‫همه چیز ممکن هست...
‫زیرا که دانش انسان محدودیتی نخواهد داشت.
‫ممنونم.
‫- ببخشید، لطفا، لطفا... ‫- دکتر اشتاینر.
‫امضاء بدید لطفا دکتر اشتاینر.
‫سلام.
‫لطفا کتابم رو امضاء کنید.
‫حواست به مادر باشه توماسین.
‫دوستم آلمانی حرف می‌زنه.
‫هیلما برای دکتر اشتاینر یه نامه فرستاده.
‫بله. مطالعش می‌کنم.
‫من شیفته شما هستم.
‫باید بریم دکتر اشتاینر.
‫من چیزهایی که دیدید رو دیدم.
‫می‌دونم که چی رو توصیف می‌کنید.
‫هنر ابدیه. ظاهرش عوض می‌شه.
‫دکتر اشتاینر! می‌شه امضاء کنید؟
‫درسته.
‫خودت نوشتیش.
‫هیلما خیلی خوشحال می‌شه که...
‫به آتلیه‌اش بیایید تا نقاشی‌هاش رو ببینید.
‫نقاشی می‌کنی؟ خوشحال می‌شم بیام.
‫بیا.
‫تحت تاثیر قرار گرفتم.
‫خودت کشیدیشون؟
‫آره.
‫رنگ‌های محشری دارن.
‫قراره یه ماه دیگه در استکهلم...
‫نمایشگاهی برگزار کنم.
‫و نقاشی‌ها چی رو به تصویر می‌کشند؟
‫می‌پرسه که چی رو به تصویر کشیدی؟
‫نمی‌دونم.
‫امیدوار بودم که دکتر اشتاینر ‫برام توضیح بده.
‫این بزرگسالیه.
‫چه چیزی الهام‌بخشت بوده خانم کلینت؟
‫چی الهام‌بخشم بوده؟
‫استادان بزرگ الهام‌بخشم بودن.
‫ارواحی که این ماموریت رو بهم دادن.
‫و خواهرم هرمینا.
‫می‌دونی...
‫الهیات زمانی رخ می‌دن که ‫ما نفسمون رو کنار بذاریم...
‫و جا برای چیز دیگری باز بشه.
‫یا چیز دیگری.
‫الهیات زمانی رخ می‌دن که ‫خودمون رو فراموش کنیم.
‫از این طرف.
‫من ابزاری برای ارواح بودم.
‫فقط از دستوراتشون پیروی کردم.
‫پس خانم کلینت خودشون خلاقیتی ندارن؟
‫می‌پرسن که خودتون خلاقیتی ندارید؟
‫به استادان بزرگ قول دادم ‫که از خواسته اون‌ها پیروی کنم.
‫من رو برای این ماموریت انتخاب کردن.
‫بله، فهمیدم. فهمیدم.
‫ولی اگر هنر از روح هنرمندش خلق نشه...
‫برام ارزشی نداره.
‫می‌گه که وقتی که هنر ریشه در ‫روح هنرمند نداشته باشه...
‫براش ارزشی نداره.
‫آخه هنرمنده که مسئول خلاقیته.
‫وگرنه نمی‌شه اسمش رو هنر گذاشت.
‫اگر هنرمند مسئول خلاقیت نباشه...
‫نمی‌شه اسمش رو هنر گذاشت.
‫ولی تلاشت تحسین برانگیزه.
‫اگه باور نداشته باشیم که ‫چیزی ماورای ما وجود داره...
‫هیچ‌وقت قدرت برای رسیدن ‫به ماورا رو پیدا نمی‌کنیم.
‫چی گفت؟
‫که اگه به چیزی ماورای خودمون ‫باور نداشته باشیم...
‫قدرت پیشرفت به چیزی بهتر رو پیدا نمی‌کنیم.
‫حتی اگه ترجمه کنی هم نمی‌فهمم چی می‌گه.
‫حرف من اینه که اگر ‫من هنر شما رو درک نکنم...
‫هیچ‌کس نخواهد کرد.
‫اگه من آقار شما رو درک نکنم...
‫هیچ‌کس نمی‌کنه.
‫آقای متواضعیه.
‫هیلما!
‫حالت خوبه؟
‫ممنونم.
‫حالت خوبه؟
‫عجب احمقی!
‫پاشو هیلما!
‫اون ارزشش رو نداره.
‫هنر رو درک نمی‌کنه.
‫صرفا طرفدار زرق و برقه.
‫- حق نداره ازت انتقاد کنه. ‫- مگه اون از ارواح چی می‌دونه؟
‫هیلما.
‫واست چای و نون برشته آوردم.
‫بیا.
‫مرباست؟
‫- آره. مربای زردآلو. ‫- دوستش دارم.
‫انقدر شلوغش نکنید.
‫حالش خوبه.
‫نمی‌تونم.
‫نمی‌تونم نقاشی‌ها رو به نمایش بذارم.
‫- نمایشگاه رو لغو کن. ‫- جدی می‌گی؟
‫- الان درست فکر نمی‌کنی. ‫- نمی‌تونیم چیزی رو لغو کنیم.
‫- جدی می‌گی؟ ‫- برای معبد نقاشی شدن.
‫- مهم نیست. ‫- نه جای دیگه‌ای.
‫- هیلما... ‫- بخاطر نظر یه مرد؟
‫اگه اون درک نکنه، هیچکس نمی‌کنه.
‫این برخلاف تلاش‌هاییه که این چند سال کردیم.
‫باید نشونش بدیم. بخاطر هممون.
‫خیلی وقته که روش کار کردیم. ‫نمی‌شه همین‌جوری تسلیم بشیم.
‫فقط آثار تو نیست هیلما.
‫همه ما روشون کار کردیم.
‫کورنلیا کلی طرح کشیده.
‫ارواح روشون کار کردن، هیلما.
‫به نمایش نمی‌ذارمشون!
‫- چطور انقدر واقعی جلوه می‌دیش؟ ‫- لطف دارید. ممنونم.
‫انتخابات محشری داشتید.
‫باید اعتراف کنم که نمی‌دونستم ‫نظرم در مورد بزرگ‌ها چیه.
‫اینجا خیلی برام الهام‌بخش بوده.
‫هیلما.
‫من هم دلم برای جدیدها تنگ می‌شه.
‫ازشون خوشت میاد؟
‫حالت خوبه؟
‫هیلما، این رو بخور. خب
‫حالت خوبه؟
‫- کاندینسکی رو دیدی؟ ‫- کاندینسکی! روسیه.
‫شگفت انگیزه. محشره. تجسمی نیست.
‫با هر نقاشی درنگ کنید.
‫همان‌طور که می‌بینید ‫آثار کاندینسکی کاملا خاصه.
‫چیزیه که اسمش رو می‌ذاریم هنر غیرتجسمی.
‫به نظر من چیزی جدید و نفس‌گیره.
‫با هر نقاشی درنگ کنید.
‫وقتی کاندینسکی این ‫آثار غیرتجسمی رو خلق می‌کنه...
‫می‌خواد از لحاظ احساسی رومون تاثیر بذاره...
‫به شکلی که موسیقی تاثیر می‌ذاره.
‫می‌خواد فکر نکنه و فقط تجربه کنه.
‫اینجایی پس.
‫- کاندینسکی اولین کسیه که در جهان... ‫- گوش کن هیلما!
‫- که هنر غیرتجسمی درست می‌کنه. ‫- چی شده؟
‫بیا، بیا بشین. چیزی نیست. چیزی نیست.
‫لطفا روی سم و رباط‌ها که...
‫که وارد ماهیچه می‌شن دقت بکنید.
‫خوبه. دوباره خودمون دو تا.
‫دلم واسه این دوران تنگ شده بود.
‫می‌دونی، نباید انتظار داشته باشی ‫که من پول تمام کارهات رو بدم.
‫من می‌خوام از هنرت حمایت کنم، ‫نه چیز دیگه‌ای.
‫گمون نکنم هنری واسه حمایت مونده باشه.
‫دیگه نقاشی نمی‌کنم.
‫چون به حرف یه پیرمرد پست آلمانی گوش کردی!
‫اتریشیه. و نیمه گم‌شده منه.
‫من نمی‌تونم به حمایت عاطفیت ادامه بدم.
‫عالیه خانم‌ها. عالیه.
‫منظورت چیه؟
‫خیال کردی نمی‌بینم؟
‫توماسین از مادرم مراقبت می‌کنه.
‫با وجود این همه کار چطوری ‫وقتش رو پیدا می‌کنه؟
‫تو به من اهمیت می‌دی؟
‫مثل تمام چیزهایی که می‌کشی نامرئی هستم؟
‫چرا باید هزینه عقده‌ات ‫با ارواح رو من پرداخت کنم؟
‫من هیچ‌وقت نگفتم هزینه چیزی رو بدی.
‫بهت چی بدهکارم؟
‫چطوری متقاعدت کنم که ‫چیزی رو که نمی‌بینی ببینی؟
‫حتی سعی نمی‌کنی چیزی بیشتر از این رو ببینی.
‫- سعی کردم. نادیده گرفتیش. ‫- تو و کوهستان و غروب‌ها!
‫چیز دیگه‌ای نمی‌بینی؟
‫دیگه حتی یک پنی هم کمک نمی‌کنم.
‫اینجا یه پله‌ هست.
‫آماده‌ای؟
‫- اینجا؟ ‫- آره.
‫خوبی؟
‫- به خونه خوش‌اومدی آنا. ‫- ممنونم. خوشحالم دوباره می‌بینمت.
‫به محض این‌که از پس هزینه‌اش بر بیاییم، ‫می‌ریم یه جای بزرگ‌تر.
‫توماسین؟
‫بله؟
‫من اینجام.
‫کی پول تو رو قراره بده؟
‫نگران اون نباش. من همین‌جام.
‫ما پولش رو نداریم.
‫می‌دونی که از پس حقوقت برنمیایم دیگه؟
‫لازم نیست تو نگرانش باشی.
‫خیلی متاسفم توماسین.
‫کی برمی‌گردی توی مطب دکتر کار کنی؟
‫می‌خوای که برم؟
‫نه، البته که نه.
‫داشتم فکر می‌کردم.
‫من می‌تونم خودم از مادر مراقبت کنم.
‫وقتش رو دارم.
‫این‌ها رو کجا بذارم؟
‫توی کمد.
‫ممنون.
‫این یکی رو قبلا ندیده بودی، نه؟
‫قشنگه.
‫آنای عزیزم...
‫من گم شدم.
‫چطوری می‌شه نقشه کشید وقتی ‫که نقاشی کشیدن رو فراموش کردی؟
‫و نمی‌دونی که کجا هستی؟
‫من می‌خوام جهان رو درک کنم.
‫می‌خوام خدا رو واقعا بشناسم.
‫خواسته زیادیه؟
‫هیلمای عزیز...
‫من خیلی خوشحالم که برگشتم خونه.
‫تمام چیزهایی که برام عزیزن اینجان.
‫خلقت خدا درست در مقابل چشمانم.
‫که برای همه واضحه.
‫خوشبختانه برای دیدنش نیازی ‫به روح عمیق تو ندارم.
‫هوای اینجا برام خوبه.
‫تقریبا آسمم خوب شده.
‫دلم برات تنگ شده هیلما.
‫این ما هستیم، موجی که درونش هستیم.
‫توی خونه تابستونیت درستش کردم.
‫جرئت نکردم بهت نشونش بدم.
‫آقای تریگو یانسون می‌گه...
‫زن‌های متاهلی که خودشون ‫مالیاتشون رو پرداخت می‌کنن...
‫می‌تونن حق رای داشته باشن.
‫کارل پرسون در استالرهولت مخالفت کرده.
‫اگه زن‌ها وظایف زنانه خود ‫را ترک کرده و برن رای بدن...
‫بچه‌ها آسیب می‌بینن ‫و باعث آشوب خانگی می‌شه.
‫متاسفم.
‫آلفرد آندر...
‫سارقی که ویکتوریا هلستن رو ‫با میله آهنی کشته بود...
‫با گیوتینی که از فرانسه ‫وارد شده بود اعدام شد.
‫سر وی در مقابل مسئولین لانگهولمن...
‫از بدنش جدا شد.
‫وای چقدر وحشتناک.
‫باورتون می‌شه؟
‫این هم از این.
‫آنای عزیز...
‫- چی شده؟ ‫- دوباره نقاشی رو شروع کردم.
‫- قوی سیاه. ‫- معجزست.
‫نه. قوی مشکی؟
‫هنوز از ارواح نصیحت می‌گیرم.
‫ولی این‌بار خودم قلم‌مو رو هدایت می‌کنم.
‫گمونم این بار بتونی بفهمی که چی می‌کشم.
‫توماسین قول داده که تا وقتی که لازم باشه ‫برای کمک پیش ما بمونه.
‫و واقعا الان بهش نیاز داریم.
‫من دارم روی اون نقشه جهانی ‫که بهت گفتم کار می‌کنم.
‫خواهرم بهم کمک می‌کنه.
‫اون و دریا برام الهام‌بخشن.
‫تمام چیزهایی که حین انتظار ‫برای معبد در آدلسو دیدیم...
‫برام الهام‌بهش بودن.
‫با کمیسیون و طراحی چهره ‫از پس هزینه‌هام بر میام.
‫هر کس که بخواهد دریافت می‌کند.
‫و هرکس که بجوید، خواهد یافت.
‫و کسی که در می‌زند، در برایش باز می‌شود.
‫هیلمای عزیز...
‫خوشحالم که راهی برای امرارمعاش پیدا کردی.
‫هیچ ایرادی نداره که هنرت ‫رو به نمایش بذاری...
‫یا حتی بابتش پول دریافت کنی.
‫چه هدیه جالبی امسال واسه کریسمس گرفتم.
‫حدس بزن کی داره میاد استکهلم؟
‫نه، دوباره اون نه.
‫تو که قرار نیست بری پیشش؟
‫چرا انقدر بهش علاقه داری؟
‫دکتر اشتاینر.
‫اون خدا رو دیده.
‫و حقیقت رو می‌دونه.
‫و من...
‫باید پیداش کنم.
‫دکتر اشتاینر!
‫دوباره به سوئد خوش‌اومدید.
‫من رو یادتونه؟
‫البته. خانم کلینت.
‫بله.
‫می‌شه یه جایی خصوصی حرف بزنیم؟
‫از آخرین باری که ملاقات کردیم...
‫شیوه نقاشی من فرق کرده.
‫با ارواح کار می‌کنم.
‫بهشون اجازه نمی‌دم که...
‫هدایتم کنن، که تصمیم بگیرن.
‫خبر خوبیه خانم کلینت.
‫ممنونم.
‫امکانش هست در آینده ‫آثارم رو بهتون نشون بدم؟
‫می‌تونم نسخه‌های کوچکش رو براتون پست کنم.
‫انقدر دیگه دنبالش نکن.
‫خیلی دنبال تایید اونی.
‫و قرار نیست که تو رو تایید کنه.
‫- حرف‌هات مسخرست آنا. ‫- تقریبا اشتیاقت رو نابود کرده...
‫- می‌خواد ببینه که من چی می‌کشم. ‫- تو خیلی درگیرش شدی.
‫- نیمه‌های گم‌شده چنین کاری نمی‌کنن. ‫- قراره تمام نسخه‌های کوچک رو براش پست کنم.
‫- نظرت چیه؟ ‫- خیلی هیجان‌انگیزه.
‫- نمایی از آب رو قراره ببینن. ‫- الان این جلوشه یا پشتش؟
‫این... این جلوشه...
‫همراه دخترها یه آتلیه طراحی کردم.
‫داریم در مونسو می‌سازیمش. کنار آدلسو.
‫اون معبد نیست.
‫یه آتلیه‌ست برای من و دخترها.
‫هزینه‌اش رو دخترها می‌دن.
‫فرضم اینه که نمی‌خوای از ‫لحاظ مالی توش شریک باشی.
‫چه خوب.
‫برات خوشحالم.
‫عالی شدی مامان.
‫- می‌تونم ببینم؟ ‫- هنوز آماده نیست.
‫- بهش نشون بده هیلما. ‫- خواهش می‌کنم.
‫نشون بده دیگه.
‫آماده‌ای؟
‫پرتاب!
‫سلام.
‫آناست.
‫اومدی!
‫اومدی.
‫ببخشید که انقدر طول کشید.
‫اصلا نمی‌دونم که چرا از اولش رفتم.
‫- عیبی نداره. اومدی. ‫- سلام!
‫- حالت چطوره آنا؟ ‫- حالت چطوره؟ به نظر خوب میای.
‫از دیدنت خوشحالم.
‫سلام، حالت چطوره؟
‫- خوشحالم که همه‌تون رو می‌بینم. ‫- تو خبر داشتی؟
‫نظرت چیه؟
‫قشنگه.
‫خیلی‌خب.
‫من رو انداختی؟
‫- چیزی نیست. ‫- توماسین، چی شده؟
‫- یه نفر کمک خبر کنه. ‫- هوای تازه نیاز داره.
‫- چی شده؟ ‫- شال گردنش رو در بیار.
‫- بیایید ببریمش داخل. ‫- خواهشا برید عقب.
‫چرا هنوز بهش نیاز داری؟
‫کارش مراقبت از مادرت بود!
‫- حرف‌های مسخره‌ای می‌زنی آنا. ‫- نکنه الان مراقب توئه؟
‫از چی رنج می‌بری که دائما حواست درگیر اونه؟
‫از چی رنج می‌برم؟
‫از این‌که الان داری کوچیکم ‫می‌کنی رنج می‌برم آنا.
‫از دوست‌های قدیمی که نمی‌تونن ‫به تعهدشون عمل کنن.
‫رنج می‌برم چون که...
‫من رنج می‌برم و تو نمی‌بری.
‫متاسفم آنا.
‫من اصلا به تو به چشم خیریه نگاه نکردم.
‫واقعا شرمسارم.
‫من از زندگیت حمایت کردم. از شغلت. ‫من بودم که...
‫با پولی که خودت براش زحمت نکشیدی.
‫من فقط درکت رو می‌خواستم.
‫اصلا به ارواح باور داری آنا؟
‫اصلا نداشتی، مگه نه؟
‫صرفا نقش بازی کردی که پیش من باشی.
‫متاسفم آنا.
‫- آنا متاسفم. ‫- پاشو توماسین!
‫- کجا می‌ری؟ ‫- باید از هیلما مراقبت کنی.
‫پاشو! باید از هیلما مراقبت کنی.
‫- چی شده؟ ‫- پاشو!
‫حالت خوبه؟ چی شده؟
‫بخاطر تو مریض شده.
‫پاشو! باید ازش مراقبت کنی.
‫- بهش دست نزن. ‫- ولم کن. تو مریضی.
‫بیا غذا بخوریم.
‫یکم آب بخور هیلما.
‫نه.
‫خانم کلینت عزیز...
‫به نظرم جالب می‌شه که ‫بیشتر در مورد هنرت حرف بزنیم.
‫نسخه‌های کوچکی که برامون فرستادی رو بررسی ‫کردیم و خوشحال می‌شیم که...
‫بتونی بیای پیش ما اینجا در سوئیس.
‫نسخه‌های کوچکی که برامون ‫فرستادی رو بررسی کردیم...
‫و خوشحال می‌شیم که بتونی بیای ‫ پیش ما اینجا در سوئیس.
‫- مطمئنی نوشته «خوشحال می‌شیم»؟ ‫- آره.
‫خوشحال. راضی.
‫راضی.
‫مهم نیست. می‌خواد ببینت.
‫جایی که مرکز حکمت انسانی در پیش ماست.
‫گذرناه لطفا.
‫ادامه بده. بخون.
‫هیلما آف کلینت؟
‫ببخشید، عکسش قدیمیه.
‫تازه ساختن معبدمون تموم شده.
‫[درناش، سال 1922]
‫خب...
‫با اجازه‌ی استادان بزرگ...
‫می‌خوایم که آثارمون رو به گوتنام ببخشیم.
‫معبدی که سال‌هاست دنبالش بودیم.
‫مفتخرم که دعوتم مبنی به اینجا ‫اومدن رو قبول کردی.
‫خیلی کارهای جدیدی داریم.
‫ولی سبکت رو عوض کردی، درسته؟
‫کنجاوه که سبک نقاشی کردنت ‫رو عوض کردی یا نه.
‫نه.
‫گوش کن.
‫گمونم هنری که ما رو به ‫ارواح متصل می‌کنه...
‫باید پیشنهادی و شاعرانه باشه.
‫باید قلب رو هدف بگیره، نه مغز.
‫آثاری که تو اینجا داری...
‫برای ما خیلی عقلانیه.
‫خب...
‫گمان نکنم چنین آثاری اصلا ‫مرتبط محسوب بشن.
‫متاسفم.
‫چی گفت؟
‫علاقه‌ای نداره.
‫دیگه چی؟
‫می‌گه هنری که ما رو به ارواح متصل می‌کنه...
‫پیشنهادیه و شاعرانست.
‫و قلب رو هدف می‌گیره، نه مغز.
‫می‌گه آثارت خیلی عقلانیه.
‫قلبش توانایی درکش رو نداره.
‫مغزش هم نداره.
‫بهش بگو.
‫همین رو بهش بگو.
‫اول...
‫اول که گفتی نباید...
‫به کمک ارواحم نقاشی کنم.
‫حالا هم می‌گی نمی‌تونم از مغزم استفاده کنم.
‫خیلی عقلانیه چون که تو درکش رو نداری.
‫باید بی‌خیالش بشی.
‫اون مُرده.
‫کاری از دستت برنمیاد.
‫دکتر اشتاینر، نظر شما چیه؟
‫به نظرتون روزی خواهد رسید ‫که مردم بپسندنشون؟
‫ساکتی.
‫پس نمی‌دونی.
‫دروغ‌گو.
‫همه‌چیز رو درک می‌کردی، مگه نه؟
‫مگه نه؟
‫چرا اعتراف نمی‌کنی؟
‫[مونسو، سال 1937]
‫آخرین نقاشی غروبم.
‫حتی مشخص نیست که نقاشش زن بوده.
‫مگه نه؟
‫خیلی وقته ندیدمت هیلما.
‫دارم میام استکهلم. باید ببینمت.
‫قطارم پنج‌شنبه هفته آینده، ‫ده دقیقه به پنج خواهد رسید.
‫میای اونجا پیشم؟
‫از قطار جا موندم هیلما.
‫می‌دونم.
‫می‌دونم که جا موندی.
‫الان اومدم.
‫اینجا. پیش تو.
‫دلم برات تنگ شده بود آنا.
‫اینجا خیلی چیزها رو می‌شناسم.
‫چیزهایی که برای ایمان داشتن لازمه!
‫پس این‌طوری...
‫می‌تونی در یه دایره قدم بزنی...
‫و همه آثار بزرگی که پیش هم آویزان ‫هستن رو تجربه کنی.
‫باید پیش هم آویزان باشن.
‫این‌طوری لازم نیست که برگردی. ‫همین‌طور ادامه می‌دی.
‫مثل یک معبد دایره شکل...
‫که به سمت آسمان می‌ره.
‫آماده پرستش...
‫تمامی ادیان.
‫هنر و علم.
‫عمه، من سعی کردم، ولی...
‫کسی حاضر نیست هزینه ساختش رو پرداخت کنه...
‫متاسفم.
‫اگه آنا زنده بود هزینه ساخت ‫معبد رو پرداخت می‌کرد.
‫- و توماسین... ‫- عمه، عمه.
‫متاسفم.
‫ولی هیچ‌کس...
‫هیچ‌کس کاری که می‌کنی رو درک نمی‌کنه.
‫پس...
‫همه‌شون رو بسوزون.
‫بسوزونشون!
‫یه خانمی اومده شما رو ببینه.
‫هیلما.
‫می‌گه خواهرتونه.
‫وای نه.
‫چی می‌خواد؟
‫راجع به ساختن نوعی معبد حرف می‌زد.
‫متاسفم، ولی آقای آف کلینت خواب هستن.
‫نه، این رو بهش نگفتم، گفتم؟
‫همین رو بهش گفتم؟
‫نه.
‫وایستا. وایستا!
‫نسوزونشون!
‫وایستا!
‫هرمینا.
‫کجا بودی؟
‫کل این مدت همین‌جا پیشت بودم.
‫دنبالت می‌گشتم.
‫خب پیدام کردی.
‫پیدات کردم.
‫سوزوندیشون؟
‫نقاشی‌هام؟
‫سوزوندیشون؟
‫نه.
‫نتونستم. نمی‌سوزونم.
‫خوبه.
‫بیست سال.
‫بهش بیست سال زمان بده...
‫بیست سال؟ چی؟
‫مخفیشون کن. مخفیشون کن.
‫تا وقتی که معبدم رو پیدا کنی.
‫- بیست سال. ‫- بیست سال.
‫یک...
‫دو...
‫سه...
‫چهار...
‫پنج...
‫شیش...
‫هفت...
‫هشت...
‫نه...
‫نوزده...
‫بیست...
‫بیست!
‫دارم می‌بینمش.
‫نور.
‫نوری مثل اون در زمین نیست.
‫[استکهلم، سال 1967]
‫[نیویورک، سال 2019]
‫[هیلما آف کلینت، نقاشی‌هایی برای آیندگان]
‫حقیقت اینه که هیلما آف کلینت ‫به ما می‌گه که آثارش...
‫تخیلات انتزاعی نیستند.
‫اون چیزی که دیده رو کشیده...
‫و راهنمایی‌ای که از جانب ارواح ‫برای نقاشی دریافت می‌کرده.
‫پس درواقع مشاهداتی از زندگی روحانی هستند.
‫و البته که کسی حرفش رو باور نکرد.
‫پس برای ما نقاشی کرده، کسایی که باور داریم.
‫برای آینده و معبدی که در ذهن داشت.
‫آماده باشی یا نه...
‫من اومدم.
..:: کانال تلگرام و اینستاگرام بلبل جان ::.. .:: telegram: @bollbolljan ::. .:: instagram: @bollbolljan_Com ::.
بلبل جان مرجع دانلود رايگان فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده .:: www.bolboljan.net ::.