..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏.:: www.bolboljan.net ::.
..:: کانال تلگرام و اینستاگرام بلبل جان ::.. .:: Telegram: @bollbolljan ::. .:: Instagram: @bollbolljan_Com ::.
بلبل جان مرجع دانلود فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫[موسیقی]
‫[صدای سیگار کشیدن]
‫[صدای نامفهوم از تلویزیون]
‫بیرون می‌رم.
‫تا که بیداری شوی، من پس می‌آیم، خوب؟
‫[صدای بوسیدن]
‫[صدای ناله بچه]
‫[صدای بازکردن در]
‫[صداهای مبهم]
‫[صدای باز شدن در]
‫[صدای قفل کردن در]
‫[صدای تق تق کفش و کشیدن سیفون]
‫[صدای دعا از حرم]
‫[صدای بالا کشیدن دماغ]
‫[صدای نامفهوم یک مرد]
صدای همهمه ی مردم در بازار] [‫و صدای دعای حرم ‫
‫[صدای دعا خواندن در حرم]
‫[صدای بوق زدن خودرو‌ها]
‫دو نفری هم میشه؟ بیا بشین بریم جا هست. ‫دو نفریم.
‫گم شو!
‫[ صدای نامفهوم خانم و موسیقی]
‫[صدای انگلیسی صحبت کردن از تلویزیون]
‫[صدای آه و ناله خانم]
‫[صدای انگلیسی ادامه دارد]
‫مدال افتخار صادرات زعفران سال 1378
‫[صدای آه و ناله مرد]
‫[صدای آه و ناله هر دو]
‫کُست رو پاره می‌کنم!
‫پاره‌ات می‌کنم، جون!
‫[صدای آه و ناله هر دو نفر]
‫جرت می‌دم!
‫[صدای بالا کشیدن دماغ]
‫[پارس سگ]
‫[صدای در زدن]
‫چیکار می‌کنی؟ بیا بیرون دیگه.
‫[حرکت وسایل نقلیه]
‫[آژیر آمبولانس]
‫کم پیدایی!
‫گیر پول دادنم می‌دونی؟
‫بله می‌دونم. فقط چند دوره دیگه باید بکنم از ‫پس می‌آیم.
‫- صغری کجاست؟ ‫- تو فلکه وایستاده.
‫حالم کیریه.
‫تو رو به خدا!
‫[صدای سرفه کردن و حرکت خودروها]
‫[صدای سرفه کردن]
‫میدون می‌روم.
‫چشاتو را خوب وا کن.
‫[صدای آه و ناله مرد]
‫[صدای ساک زدن و آژیر پلیس]
‫پلیس اومد، وایستا پایین. ‫وایستا پلیس اومد.
‫پایین، بیا پایین.
‫پایین وایستا دیگه.
‫- ساک بزن ‫- ولم کن.
‫- ولم کن، نمی‌خوام، ولم کن. ‫- وایستا پایین، وایستا دیگه.
‫اه، لعنتی!
‫بیا.
‫- همین؟ ‫- چرا؟ آب ما را که نیاوردی.
‫- بی‌خیال بابا! ‫- آبم که نیومد.
‫- بی‌پدری نکن. ‫- برو پایین، برو!
‫- بیا بشین، بیا. دو نفرم میدی؟ ها؟ ‫- جا داری؟
‫- من سوار پیکان نمی‌شم! ‫- بیا دیگه!
‫[صدای بستن در ماشین]
‫[صدای حرکت خودرو]
‫[صدای حرکت موتورسیکلت]
‫بیا.
‫ببینم چقدر پول داری؟
‫[گریه کودک]
‫بیا سرت کن این را. همسایه‌های پایینی ما ‫یک کم فضول تشریف دارن.
‫اینجا که خوب تاریکی‌ست، کَس نمی‌بینه.
‫گفتم سرت کن دیگه.
‫[صدای باز کردن در]
‫بفرمایید.
‫منتظر چی؟ بیا دیگه!
‫بیا می‌گم بهت.
‫یواش بیا. صدا نده.
‫بیا دیگه.
‫[صدای کلید]
‫این خوب ببین، اصلاً امشب حسش نیست. ‫ما رفتم که در کار خود برسیم، خوب؟
‫بیا.
‫- نه، باید برم. ‫- بیا دیگه!
‫- باید که برم. نخواستم بابا. ‫- بیا، دیگه!
‫اه!
‫[صدای نفس نفس کشیدن زن]
‫[صدای نفس نفس زدن خانم]
‫[صدای نفس نفس زدن ادامه دارد]
‫[صدای خر خر حنجره]
‫[صدای نفس نفس زدن مرد]
‫من بچه دارم.
‫[صدای خش خش و سخت نفس کشیدن مرد]
‫[صدای خفه شدن]
‫[صدای خر خر و نفس نفس زدن مرد]
‫[صدای دور شدن پاهای فرد]
‫[صدای قدم برداشتن مرد همراه موسیقی]
‫[صدای زمین خوردن]
‫[صدای موسیقی]
‫[صدای موسیقی ادامه دارد، اما بلندتر]
‫بجنورد بیا! ‫برا شیروان و بجنورد!
‫شیروان بجنورد، اتوبوس بیا.
‫[صدای راننده‌هایی که دنبال مسافر هستن]
‫بندر دو نفر. ‫بندر، بندر دو نفر.
‫الان نمی‌دونم این قاتل عنکبوتی میگن چیه؟ ‫اصلاً به خدا من فقط شنیدما.
‫حضرت عباسی، اصلاً آدم جرات نمی‌کنه ‫از خانه بیاد بیرون.
‫واقعاً نمی‌دونم، ما الان من بگم جرم و جنایت ‫چی بگم؟
‫دور و برتون را خانم یک نگاه بکنین ‫حضرت عباسی.
‫تو آسمون یه تیکه ابرم نیست حتی.
‫دریغ از یک قطره بارون.
‫شما برای زیارت تشریف آوردین؟
‫بله.
‫آرزو رحیمی.
‫- اهل مشهدین؟ ‫- بله، بله.
‫یعنی اینجا زندگی می‌کنین؟
‫نه آقا، اگه اینجا زندگی می‌کردم ‫که اتاق نمی‌خواستم.
‫- برای خودتون اتاق می‌خواین؟ ‫- بله.
‫- برای خودتان تنها؟ ‫- بله آقا، برای خودم تنها.
‫یه لحظه صبر کنین.
‫[کلمات نامفهوم]
‫ببین یه اتاق تنهایی گرفته [کلمات نامفهوم]
‫[کلمات نامفهوم] تنهام.
‫شرمنده خانم، مثل اینکه یه مشکلی ‫توی سیستم ما پیش اومده، شرمنده‌تونم ولی
‫اصلاً ما پُریم امشب. رزرو نداریم. ‫چون اتاق خالی نداریم اصلاً.
‫یعنی چی آقا؟ می‌گم من رزرو کردم!
‫بله، بله، می‌دونم رزرو داری ...ولی خوب مساله اینه که ما
‫نه مثل اینکه شما می‌خواین من را اذیت کنید.
‫- من خبرنگارم، این هم کارت خبرنگاریم. ‫- خبرنگارین؟
‫خوب، یه لحظه صبر کنین.
‫- حاجی میگه من خبرنگارم. - باشه - باشه؟ ‫- باشه. اکیه؟ از نظر شما اکیه؟
‫خیلی خوب، بفرمایید خانم.
‫- چی شد؟ حل شد مشکل؟ ‫- اکی شد، حل شد.
‫یهویی؟!
‫- خواهر بی‌زحمت، موهاتون را بکنید تو. ‫- به شما ربطی نداره.
‫خانم، اماکن که بیاد اینجا .به ما گیره میده
‫شما کارت را درست انجام بده، ‫به شما ربطی نداره.
‫اماکن شما را که نمی‌شناسه .ما را می‌شناسه
‫آقا راه بنداز، حوصله ندارم، ‫راه بنداز کارم را، می‌خوام برم تو اتاقم.
‫[صدای گریه نوزاد و همهمه خانم‌ها]
‫[صدای گریه نوزاد و همهمه ادامه دارد]
‫مردم ترس برشون داشته، یعنی روی قضیه ‫خیلی حساس شدن.
‫[صدای دعا از مسجد]
‫شش هفت ماهه دنبالشن خوب. ‫اصلاً گیرش نمی‌یارن.
‫ببین، این یارو که انیشتین نیست.
‫بالاخره یه سرنخی، یه نشونی، یه چیزی ‫باید باشه دیگه.
‫- یارو هم قاتل معمولی نیست. ‫- تو از کجا می‌دونی؟
‫- خودش باهام تماس می‌گیره. ‫- کی؟
‫همون مَرده.
‫سر کار گذاشتی من را؟
‫نه، معمولاً بعد هر قتل به ما زنگ می‌زنه.
‫به تو زنگ می‌زنه؟ آخه چرا به تو زنگ می‌زنه؟
‫چه می‌دونم، یقین می‌دونه
.دبیر بخش جنائی‌ام .می‌خواد خبرش در بیاد
‫مثلاً دفعه آخر چی گفت؟
‫آدرس جای نعش را بهم داد. ‫عصبانی هم بود.
‫نمی‌خواد بهش بگن قاتل.
‫می‌خواد اسم کارش را بذاریم ‫«جهاد علیه فساد».
‫لحن صداش چه طوریه؟ هیجان‌زده است؟
‫بستگی داره به حالش.
‫بعضی روزها سر حاله، رفیق مآب.
‫آدم بگی نگی یادش میره ‫برا چی با او تماس گرفته.
‫بعضی روزهایم نه، غیظ داره.
‫چی طوریه که تا الان اصلاً هیچ اشاره‌ای ‫به این موضوع نکردی؟
‫شما هم نباید اشاره کنی.
‫خواهشاً این حرف‌های ما رو .تو گزارشت ننویسی‌ها
‫برای چی آخه؟
‫این قضیه قتل معمولی نیست.
‫به ما گفتن مسائل مذهبی را بی‌خیال شو.
‫کی گفته؟
‫از بالا.
‫نه، من می‌خوام بدونم واسه چی؟
‫اینجا مشهده، ملاحظات خاص ‫خودش را داره.
‫- شریفی تو قبلاً این قدر ترسو نبودی‌ها. ‫- من نمی‌خوام تو توی دردسر بیفتی.
‫من توی دردسر نمی‌افتم. .من دارم کارم را انجام می‌دم
‫حالا اینکه این همه بهت زنگ زده صداش را ‫هم لابد ضبط نکردی دیگه، نه؟
‫کردی؟
‫[سعید] یعنی این چیزو می‌گم یادداشت کن.
‫- [سعید] یادداشت می‌کنی؟ ‫- بله، بله، بفرمایین.
‫[سعید] جاده قدیم قوچان، ‫حوالی فلکه شهید فهمیده.
‫- [سعید] برید جمعش کنید تا بو نگرفته. ‫- [شریفی] شما الان کجایید؟
‫[سعید] چیکار داری ما کجایم مادر قحبه، ‫خوب گوش کن.
‫[سعید] یک به یک این جنده‌ها را ‫از بین ‌می‌برم. ما دست‌بردار نیستم.
‫[صدای ضربات کلنگ]
‫[صدای کارگر] فکر کنم آماده است اوستا.
‫[صدای نفس نفس زدن مرد]
‫[نفس نفس زدن]
‫[صدای کارگر] اوستا سعید؟
‫[صدای کارگر] ملات حاضره.
‫حاضره؟
‫[صدای گاز دادن موتور]
‫[صدای عبور خودروها]
‫«9 نفر» ‫قاتل عنکبوتی کیست؟
‫[صدای صحبت افراد در پس زمینه]
‫[صدای تلویزیون] همه جا انتظار کشیدن سخت ‫است اما اینجا منتظر بودن صفای دیگری دارد
‫- [فاطمه] معدته باز؟ ‫- آره.
‫[فاطمه] از بس حرص و جوش می‌خوری.
‫[فاطمه] سعید؟
‫[سعید] علی کجایه؟
‫[فاطمه] مسجده، رفته اذان بگه.
‫سعید، آقاجانم زنگ زدن.
‫گفتن که شب جمعه برای شام بریم خانه‌شان ‫ولی خوب ما گفتم شاید تو کار داشته باشی.
‫اون‌ها هم دیگه شاکی شدن سعید دیگه. ‫صداشون در اومده.
‫می‌گن سعید هیچ وقت پیداش نیست. ‫خوب راست هم می‌گن.
‫- می‌ریم، حلش می‌کنم. ‫- [فاطمه] می‌ریم؟
‫خوبه.
‫بابا مگه قرار نبود بازی کنیم با هم دیگه؟
‫[فاطمه] خدیجه، بیا مامان جان.
‫- خسته‌ام بابا جان. ‫- [خدیجه] خودت قول دادی.
‫- [سعید] باشه یه شب دیگه، خوب؟ ‫- بازی کن با بچه‌ام خوب.
‫بیا بغل بابا.
‫چه دختری!
‫[صدای تلویزیون] مشهد اومدن تا یه دل سیر
‫مولاشون را زیارت کنن و به دیارشون برگردن.
‫السلام علیک یا
‫علی ابن موسی الرضا...
‫[صدای همهمه داخل کلانتری]
‫[آرزو] شما فکر می‌کنین علت اینکه قتل‌ها ‫طی 2 ماه اخیر سرعت بیشتری گرفته چیه؟
‫شاید تصادفی باشه، شاید قتل‌هایی که ‫به هم ربط ندارن به هم مرتبط شدن.
‫مگه همه‌شون نشون قاتل عنکبوتی را ندارن؟
‫ماشاالله شما که بیشتر از ما ‫در مورد این پرونده می‌دونین.
‫بالاخره نظرتون چیه؟ این کار یه عمل فردیه
‫یا اینکه یه گروه سازمان‌دهی شده پشتشه؟
‫ببینین، توی این مرحله فکر می‌کنیم .کار یه آدم باهوشه کاملاً آماده است
‫اما خوب احتمالات دیگه را نمیشه ‫نادیده گرفت.
‫- احتمالات دیگه چیه؟ ‫- [رستمی] ببین، خانم رحیمی،
‫مجرم‌ها هر چقدر هم که باهوش باشن، ‫باز دچار اشتباه می‌شن.
‫این قانون طلائیه جرم‌شناسیه.
‫به محض اینکه پاش بلغزه، ‫گیرش می‌اندازیم.
‫اگه پاش نلغزه چی؟
‫به قول گفتنی دیر یا زود داره، ‫سوخت‌و‌سوز نداره.
‫ببینین آقای رستمی، من قصد انتقاد ندارم.
‫ولی با وجود این قتل‌ها که هر روز داره ‫تعدادش بیشتر میشه،
‫چطوره که هنوز شما سرنخی پیدا نکردین؟
‫خانم جون فکر می‌کنی کجایی الان؟
‫اینجا اداره آگاهیه. ‫من هم افسر این پرونده‌ام.
‫پوشش خبری شما از همون اول هم ‫نامطلوب بود.
‫ما را عاجز جلوه دادید. واقعاً فکر می‌کنید ‫این کار آسونیه؟
‫اگر این‌جوری فکر می‌کنی شما بیا بشین این طرف
‫من برم بشینم اون طرف. ‫این سردوش‌ها هم مال شما!
‫- من از طرف تهران تحت فشارم. ‫- بله، متوجه‌ام.
‫هر کس یه نظری داره، فرماندار، ‫نماینده‌های مجلس، رئیس پلیس.
‫واقعاً فک کردی کار راحتیه؟
‫بفرمایین.
مارلبورو قرمز؟
‫- پس سیگاری هم هستی. ‫- تفننی می‌کشم.
‫همه سیگاری‌ها واسه تفننش می‌کشن.
‫ایرادی نداره یه نگاهی به پرونده‌ها بندازم؟
‫الله اکبر! همچین که آدم بهتون لبخند می‌زنه، ‫زود می‌خواید سوءاستفاده کنید
‫نه والا، سوءاستفاده چیه؟ شما که می‌دونین ‫من بدون تأیید شما جزئیاتش را چاپ نمی‌کنم.
‫یه قرار می‌ذاریم با هم دیگه صحبت می‌کنیم.
‫[صدای دعا از مسجد]
‫«سردرگمی و تعلل از سوی مسئولین امر
و فقدان راهبردی موثر برای کنترل شرایط - ‫- [فرد پشت تلفن] آهان.
‫به نوعی سؤال‌برانگیز شده است.»
‫[فرد پشت تلفن] نوشتم.
‫«در همین حال قتل‌ها در مشهد هیچ نشانی ‫از فروکش کردن ندارند.»
‫[فرد پشت تلفن] هان، نوشتم.
‫[فرد پشت تلفن] یه ذره خشکه؛ می‌دونی چیه؟ ‫یه ذره...
‫- نه خوب نشد آخرش. ‫- [فرد پشت تلفن] آره، یه ذره...
‫[فرد پشت تلفن] باید آب و تابش را ‫بیشتر کنی.
‫مثلاً این چطوره؟
در همین حال عنکبوت قاتل» - ‫- [فرد پشت تلفن] خب.
‫در همین حال عنکبوت قاتل بر مشهد ‫سایه گسترده است...»
‫«...بر مشهد سایه گسترده است.»
‫[فرد پشت تلفن] این بد نیست. ‫آها، این خفن شد. این با حال شد.
‫- آره این خفن شد. ‫- [فرد پشت تلفن] این باحال شد.
‫[صدای حرکت موتورسیکلت]
‫یالا بابا! گاز بده دیگه، تندتر!
‫برو دیگه بابا!
‫[سعید] محکم بشین.
‫[صدای هیجانات علی]
‫[علی] خیلی حال داد!
‫کیف کردی؟ اگه مادرت بفهمه واویلاست. ‫چیزی نگی یک بار.
‫داشتم می‌افتادم به خدا!
‫[زمزمه نامفهوم دعا]
‫[صدای هق‌هق آرام افراد]
‫[حرف‌های نامفهوم]
‫تنهام نذار. تنهام...
‫...صل الله محمد...
‫[صدای موسیقی ترسناک]
‫[سعید] جاده خین عرب بین کیلومتر 10 و 15
‫[شریفی] آهان، خوب؟
‫گفتم این مزخرفات رو ننویسید.
‫[شریفی] کدوم مزخرفات؟
‫- می‌گم دارم خیابون‌ها رو پاکسازی می‌کنم. ‫- [شریفی] بسه دیگه کافیه.
‫- [سعید] نخیر، همین چرت‌وپرت‌ها را می‌نویسن! ‫- [شریفی] اسمت چیه؟
‫- [شریفی] تا کی می‌خوای ادامه بدی؟ ‫- [سعید] هر چقدر هم که طول بکشه.
‫[سعید] نگاه کن، ما نمی‌گذارم خون شهدا ‫پایمال بشه! فهمیدی؟
‫- [شریفی] آدم‌هایی مثل تو هستن که... ‫- [سعید] دهنت رو ببند!
‫[صدای آه کشیدن مرد]
‫[بوق وسایل نقلیه]
‫هیچ نقطه مشترکی توی این قتل‌ها پیدا نکردن؟
‫بله، این برای خودش امضا داره.
‫دو دانه گره می‌زنه زیر گلوشون. ‫با روسری خودشون هم خفشون می‌کنه.
‫- هر ده نفر را؟ ‫- بله، این را پزشک قانونی گفت.
‫خوبه پزشک قانونی با تو حرف می‌زنه. ‫من که صد بار زنگ زدم کسی جوابم را نمی‌ده.
‫از رفیق‌هامه، می‌شناسمش.
‫«این رفیق‌هات» چرا تست دی‌ان‌ای و اثر انگشت ‫و این‌ها را امتحان نمی‌کنن؟
‫آزمایشگاه تهران چند تا تست دی‌ان‌ای ‫انجام داده ولی خب،
‫می‌دونی تازه‌کارن تو این قضیه.
‫- بعدش هم، باید یک مظنونی وجود داشته باشه؟ ‫- [صدای نامفهوم]
‫همین جور بدون مظنون که نمی‌شه.
‫یه نفر ده تا زن را کشته، ...هر ده تا هم
‫به یه روش کشته، همه را هم یه ‫منطقه خاص انداخته.
‫بعد هنوز نتونستن دستگیرش کنن.
‫خودیه، هواش را دارن.
‫نظر شخصی بنده چه دردی از شما و این پرونده دوا می‌کنه؟
‫آخه، الان شهر دو دسته شده. ...یه عده می‌گن
‫این‌ها قتله، ‫یه عده هم می‌گن یه چیز دیگه است.
‫- اگر قتل نیست پس چیه؟ ‫- یعنی می‌گن این
‫در واقع این شخص طبق فتوا عمل می‌کنه.
‫البته حاج آقا، این نظر شخصی ما نیست.
‫سوءتفاهم نشه.
‫من می‌دونم که شما برای چی اینجا اومدید.
‫می‌دونم که برای چی اون چادر را سرتون کردید، ‫خانم رحیمی!
‫نیازی به تظاهر نیست.
‫من می‌دونم که شما از ما روحانیون ‫خوشتون نمی‌یاد.
‫فکر می‌کنید که پشت پرده داریم ‫توطئه می‌کنیم.
‫شما فکر می‌کنید که نظام فاسده، اما نیست.
‫در چشم خداوند عالم، هر زندگی مقدسه.
‫پس شما فکر نمی‌کنید که این زن‌ها ‫لایق مرگ بودن؟
‫چرا باید چنین فکری کنم؟ ‫این یک معضل اجتماعیه.
‫شما اگر فقیر و درمانده نباشید که ‫در خیابان تن‌فروشی نمی‌کنید.
‫مراقبت از شهروندان بر ذمه حاکمیت است.
‫اگر فتوایی باشه که نیست،
‫فتوا یک نظر فقهیه، نه یک دستور.
‫خیلی ممنون از توضیحات‌تون جناب قاضی.
‫[قاضی] خواهش می‌کنم.
‫ببخشید حاج آقا، امکانش هست که ما به پرونده ‫دسترسی داشته باشیم؟
‫نیروی انتظامی هم به هر حال قبول کردند ‫که اطلاع‌رسانی بشه.
‫چرا این قدر به این موضوع علاقه‌مندید، ‫خانم رحیمی؟
‫- این شغل منه جناب قاضی. ‫- [قاضی] شغل شما اطلاع‌رسانیه،
‫نه ایجاد وحشت در جامعه، ‫نه ایجاد تشویش اذهان عمومی.
‫البته، ما، ماها ایجاد وحشت نمی‌کنیم ‫در جامعه. جامعه خودش وحشت‌زده هست.
‫خانم رحیمی، من اجازه حاشیه‌سازی نمی‌دم.
‫شما آدم حاشیه‌داری هستید. ‫شما باید مراقبت رفتارت باشی.
‫علی‌الخصوص در مشهد مقدس.
‫[شریفی] خیلی ممنون، جناب قاضی.
‫فی امان الله.
‫[آرزو] اصلاً می‌دونی چیه؟ ‫من باید خودم برم سراغ این دخترها.
‫[آرزو] بالاخره ‫یکی از این دخترها باید دیده باشدش دیگه
‫[شریفی] بله ولی حرف زدن با این زن‌ها سخته.
‫نمی‌تونی همین‌جوری یلخی بهشون اعتماد کنی.
‫معتادن، داغونن. ‫صدی نود در صد حرفاشون دروغه.
‫می‌دونی چیه؟ این پلیس‌ها اگه یه خورده ‫باهوش‌تر بودن
‫یه پولی چیزی می‌دادن به یکی از این دخترها ‫بره طعمه بشه برای این یارو.
‫همکاری برادرهای پلیس و خواهرهای فاحشه! ‫حرف‌ها می‌زنی خانم رحیمی.
‫راستی خانم رحیمی، ‫این ماجراتون تو تهران چی بوده؟
‫یه حرف‌های... پشت سر شما یه حرف‌هایی بود ‫با اون سردبیره.
‫یه سَروسِرّی، چیزی.
‫سَروسِر؟
‫آقا برای هر مقاله‌ای که ‫می‌خواست از من چاپ بکنه
‫خارج از وقت کاری من را ‫تو روزنامه نگه می‌داشت.
‫دعوتم می‌کرد خونه‌اش، تو اتاق خوابش.
‫ازش شکایت کردم، من را اخراج کردند، ‫بعد شما به این می‌گی «سَروسِر»؟
‫من شاکی‌ام، بعد پشت سر من .حرف در می‌آورین
‫خانوم رحیمی، ما منظور بدی نداشتم.
‫شریفی جان، شما حرفی که .نباید می‌زدی را زدی
‫خانم رحیمی، شما که ما را می‌شناسی.
‫چقدر امروز اینجا شلوغه. ‫من دیگه می‌خوام برم هتل.
‫- ما هم میام. ‫- [آرزو] نمی‌خواد، خودم می‌رم.
‫[شریفی] می‌دونی ما قصد بدی که نداشتم.
‫- الله اکبر. ‫- مگه قرار نبود بازی کنیم؟
‫الله اکبر.
‫موقع نماز که قرار نبود آخه بازی کنیم.
‫[خدیجه] چرا.
‫[کلمات نامفهوم]
‫نیفتی دیگه. تکون نخور. تکون نخور. ‫قلقلکت می‌دم.
‫قلقکت می‌دم، نیفتی.
‫[صدای خنده بچه]
‫[افراد در صف نانوایی] می‌گم این یارو قاتله، ‫خیلی شلوغ کرده. تا حالا چند نفر رفتن؟
‫[افراد در صف نانوایی] نوشته ده نفر.
‫[افراد در صف نانوایی] پلیس دنبالشه. ‫می‌گیرنش انشاالله.
‫[افراد در صف نانوایی] ما که قدقن کردم ‫دخترهام بعد غروب برن بیرون.
‫می‌گن فقط دنبال زن‌های خرابه.
‫[افراد در صف نانوایی] آدم چه می‌دونه. ‫هیچ‌کس در امان نیست.
‫[افراد در صف نانوایی] می‌گن یک باند ‫چند نفره‌ن. انگار حرفه‌ای هم هستن، هان.
‫[صدای توپ بازی کردن و در آوردن کلید]
‫آره علی، پدرت زیر باران گلوله ‫این طرف و اون طرف می‌دوید.
‫انگار نه انگار که این جا جنگه و جبهه هست. ‫هیچی.
‫البته، تو جنگ آدم این طرف و اون طرف ‫می‌دوه؟ مگه من ناقص‌العقلم حاجی جان؟
‫تو فکر کنم با یکی دیگه اشتباه گرفتی.
‫- [حاجی] نمی‌خواستم مزاحم‌تون بشم. ‫- [فاطمه] خیلی خوش آمدید.
‫- [حاجی] انشاالله که خوب هستید. ‫- [فاطمه] بله، خدا را شکر.
‫خدیجه بابا قندون را بیار.
‫سعید تو که سری به ما نمی‌زنی. ‫نمیایی بنیاد.
‫خودم دفعه بعد می‌یارمش حاجی.
‫[صدای خندیدن]
‫بفرمایید.
‫من تو را از بچه‌های خودم بهتر می‌شناسم.
‫یه چیزیت هست، تو یه مشکلی داری. ‫لاغر شدی، بی‌قراری.
‫ببینم پای زنی در میونه؟
‫نگه‌دار، نگه‌دار، حاجی.
‫- نگه‌دار خواهشاً. نگه‌دار دارم بهت می‌گم. ‫- چیه؟ خیلی خوب. خیلی خوب.
‫جوش نزن، داریم با هم گپ می‌زنیم.
‫چه گپی، آخه این چه گپی زدنیه که ‫شما از این حرف‌ها می‌زنین حاجی جان؟
‫من به فاطمه هم گفتم «این از اون‌هاش نیست. ‫از این عرضه‌ها نداره.»
‫دردت چیه؟ مشکلت چیه؟
‫به من که می‌تونی بگی، ها؟
‫ها، چته؟
‫هیچی، حاجی.
‫کار. مشکلات.
‫گیجم. اصلاً همش گیج و ویج می‌زنم.
‫دلم می‌خواد یک کاری بکنم که... می‌دانی...
‫فکر می‌کنم خدا من را برای بنایی و گچ‌کاری
‫و ساختمان‌سازی و چنین چیزها درست نکرده، ‫حاجی.
‫حاجی جان، حاجی، ‫کاش جنگ تموم نشده بود، حاجی.
‫یک سری شهید شدند، یک سری مفقودالاثر شدند، ‫یک سری جانباز شدند.
‫یک سری استخوان‌هاشون برگشت ‫پیش مادرهاشون.
‫ولی هیچی نصیب من نشد، چرا؟ چون لیاقتش را ‫نداشتم. برای چی لیاقتش را نداشتم؟
‫قرار نیست که همه شهید بشن.
‫دست من و تو که نیست. .این دست خداست
‫حالا هم باید بشینیم زندگی‌مون را بکنیم.
‫به زن و بچه‌مون برسیم. ‫اون‌ها چه گناهی کردن؟
‫یه کاری بکنیم،
‫من را می‌ذاری خونه، ‫بعد ماشین را برمی‌داری.
‫تعطیلات می‌ری با بچه‌ها یه جایی، خوب؟
‫[صدای عبور و بوق وسایل نقلیه]
‫[صدای ترمزکردن و بوق ماشین]
‫[صدای موسیقی ملایم در پس زمینه]
‫آقا میشه برم دستشویی؟
‫واسه مشتری‌هاست، آبجی.
‫خواهش می‌کنم.
‫رضا، یه تُک‌پا بیا.
‫[صدای استفراغ کردن خانم]
‫یه فانتا زرد هم بیار.
‫[صدای بالا آوردن خانم]
‫[صدای در زدن]
‫[صدای نفس زدن خانم]
‫خانم، حالتون خوبه؟
‫یه ساندویچ هم بگیرم برات؟
‫تعارف نکن.
‫اسمت چیه؟
‫صغری.
‫نمی‌ترسی این وقت شب، این جوری این طرف‌ها ‫پرسه می‌زنی صغری؟
‫از چی؟
‫از همین قاتله که زن‌ها را می‌کشه دیگه.
‫تو یا رفیق‌هات این طرف‌ها ندیدینش؟
‫اصلاً، هیچ کی را ندیدین عجیب غریب باشه، ‫مشکوک به نظر بیاد؟
‫اینجا همه مشکوکن.
‫چیزی می‌زنی؟
‫می‌گم مواد پوادی چیزی می‌زنی؟
‫هر شب دمه این هتله میایی؟
‫- مرسی. ‫- صغری!
‫[صدای موتور]
‫[موسیقی وهم‌ناک همراه صدای موتور]
‫[نفس نفس زدن آرام]
‫برو پی کارت!
‫گم شو!
‫می‌گم برو پی کارت!
‫[روشن شدن موتور]
‫[صدای نفس‌نفس زدن خانم]
‫ها بیا، بیا این گله.
‫[صدای خنده بچه‌ها]
‫به باباش آدم لایی می‌زنه؟
‫بنداز، بنداز.
‫ها برو، برو بابا، برو جلو، برو جلو بابا!
‫- [فاطمه] بیشتر بیاییم سعید. ‫- زود به زود هم میاییم.
‫بچه‌ها خیلی دوست دارن.
‫من هدفم آرامش شماهاست.
‫- [فاطمه] می‌دونم. ‫- می‌دونی؟ پس چرا می‌خندی اگه می‌دونی؟
‫هیچی بابا، صد سال اینجا را ول نمی کنی.
‫[علی] ببخشید بابا.
‫بیا اینجا بابا. بیا اینجا.
‫- [علی] بابا ببخشید. ‫- بیا اینجا.
‫- [علی] بابا؟ ‫- سعید
‫بیا اینجا! بیا اینجا، چیکار می‌کنی؟! ‫بیا اینجا بابا!
‫- [علی] بابا! ‫- [فاطمه] سعید!
‫- [سعید] وایستا، وایستا می‌گم بهت! ‫- [علی] بابا!
‫[فاطمه] چی شد؟ چی شد؟
‫[فاطمه] چی شد آخه تو چرا؟ ‫بشین، بشین. بشین.
‫علی ببین چیکار می‌کنی. ‫چی شده سعید؟
‫[صدای گریه کردن سعید]
‫[صدای گریه و زاری سعید بلندتر می‌شود]
‫چته سعید جان؟ ببینمت.
‫تو... تو چرا این جوری می‌کنی؟
‫چه‌ات شده؟
‫ببخشید بابا.
‫بلند شو، بلند شو. زشته جلو مردم.
‫بلند شو. علی پاشو، .پاشو بریم پیش خواهرات
‫[کلمات نامفهوم] همه مشغول، یه روز هم که ‫میاییم بیرون، این بساط را راه می‌اندازید.
‫- هی چیزی نیست، [کلمات نامفهوم] ‫- [علی] [کلمات نامفهوم]
‫- [علی] ای وای. ‫- [فاطمه] چی شده؟
‫دیدی؟ یادم رفت وسایل را برای غلام ببرم.
‫- [فاطمه] خب؟ ‫- [سعید] کله سحر باید شروع کنه.
‫خب، یعنی همین الان باید ببری؟
‫ها دیگه همین الان ببرم بهش ‫بدم خیالم راحته فاطمه جان.
‫[فاطمه] نمیشه یه وقت دیگه ‫بری؟
‫نه دیگه آخه...
‫از آقاجان عذرخواهی کن. ‫فردا بعد از ناهار میام دنبالتون.
‫- [فاطمه] فردا بعد از ناهار؟ ‫-‌ها دیگه؟ خب؟
‫پیاده بشین بچه‌ها.
‫[سعید] فاطمه؟
‫- فاطمه جان، فاطمه جان، نگاه کن ما را! ‫- [فاطمه] بچه‌ها بیایین پایین.
‫پیاده بشین بچه‌ها.
‫[فاطمه] بیایین بریم.
‫برای چی ناراحت می‌شی فاطمه جان خوب؟!
‫میام دنبالتون دیگه!
‫[صدای موسیقی]
‫[صدای موسیقی که ملایم شده]
‫چرا این‌قدر خجالتی؟
‫میشه یه سیب بخورم؟
‫هان. چرا نمیشه بخوری؟ .بخور راحت باش
‫حالت خوبه؟
‫مریض نیستی؟
‫خیلی گرمه.
‫ها الان پنجره را باز می‌کنم.
‫[صدای تقلا کردن خانم]
‫[صدای بلند نفس نفس زدن خانم]
‫[صدای نفس‌های بلند سعید]
‫[صدای سخت نفس کشیدن]
‫- استغفر الله. استغفر الله.
‫[صدای باز شدن در]
‫فاطمه جان؟
‫- فاطمه جان؟ این آشغال‌ها را می‌تونی ‫بذاری دم‌در؟ - ها می‌ذارم.
‫[صدای موسیقی]
‫چی شد برگشتی؟
‫ها، خیارشورهای مامانم این‌ها را یادم رفت ‫ببرم براشون. کلی هوس کرده بودند.
‫- [سعید] بچه‌ها کجاند؟ ‫- [فاطمه] ماندند پیش مامانم اینا.
‫چه خبر شده؟
‫هیچی لوله نشستی کرده. ‫احمد آقا را باید بگم بیاد درستش کنه.
‫دوباره؟ مگه همون قبل عیدی نیومد درستش کرد؟
‫[سعید] چه می‌دونم والا دیگه.
‫خب این فرش را چرا این‌جور لوله کردی؟ ‫این تاش می‌شکنه.
‫خودم، درستش می‌کنم .خودم عزیزم
‫تو فقط بی‌زحمت یه کمی اگه می‌تونی ‫غذا گرم کن.
‫- هیچی نخوردی تا حالا؟ ‫- نه بابا، مردم از گرسنگی.
‫[صدای به هم خوردن ظروف]
‫معنی می‌کردی و مثل همیشه
‫مرا در تحقق آرزوهایم
‫یاری می‌نمودی.
‫آرزوهایت را خوب می‌شناسم.
‫نفهمیدی؟
‫چیه؟
‫نگاه کن.
‫موهام را فر کردم.
‫تا اینجاهاش را برام حلقه انداخته.
‫امروز با مامان رفتم آرایشگاه.
‫گرون بود؟
‫- قشنگ شده. - آهان جون خودت، ‫ما اگه نگفته بودم که تو اصلاً متوجه نمی‌شدی.
‫عزیزم.
‫سعید؟
‫بله؟
‫سعید، مرضیه خانم می‌گفت اون شب عاشورا ‫که ما با بچه‌ها رفتم بودم خونه آقام اینا...
‫نمی‌دونم می‌گفت تو را دیده با یه خانمه ‫اومدی خانه.
‫مرضیه خانم ما را با کَس دیگه اشتباه گرفته.
‫چطور ممکنه تو را از فاصله ده متری ‫با یکی دیگه‌ای اشتباه بگیره، سعید؟
‫فاطمه جان، شما که ما را می‌شناسی. ‫پای زن دیگه‌ای وسط نیست.
‫سعید؟
‫سعید از ما خسته شدی؟
‫خسته شدم؟!
‫[صدای آه و ناله فاطمه]
‫[صدای آه و ناله فاطمه و سعید]
‫سعید.
‫[صدای آه و ناله فاطمه]
‫[صدای نفس‌زدن‌های عمیق سعید]
‫[موسیقی]
‫[حرف‌های نامفهوم از رادیو]
‫- آقای شریفی. ‫- [شریفی] مخلصم.
‫- مهمونت هم که آوردی. ‫- [شریفی] بله!
‫زیاد گریه نکنید خانم رحیمی [کلمات نامفهوم] ‫بفرمایید.
‫[مامور آگاهی] چی را می‌خوای نگاه کنی؟ ‫چی، چی داره که نگاه می‌کنی تو؟
‫[حاضرین در صحنه] چیکار می‌کنی، ‫گوجه‌فرنگی‌ها را له کرده!
‫[رستمی] شیدایی، بذار رد شه.
‫[مامور آگاهی] از بغل جسد برو کنار.
‫[مامور آگاهی] برو کنار!
‫[مامور آگاهی] صحنه جرمه، خودت را ‫می‌اندازی وسط! برو اون طرف!
‫[مامور آگاهی] آبجی با شمام .برو عقب وایستا، بفرما
‫[حاضرین در صحنه] گوجه‌فرنگی‌ها را ‫که لگد می‌کنید.
‫[صدای عق زدن آرزو]
‫[شریفی] خانم رحیمی.
‫[شریفی] نفس بکش.
‫[صدا بالا آوردن]
‫[مامور آگاهی] از بغل جسد برو کنار.
‫[مامور آگاهی] برو کنار دیگه!
‫[حاضرین در صحنه] حروم‌زاده، ‫چرا جسد را انداخته وسط زمین ما؟
‫حالا دیگه کی این گوجه فرنگی‌ها را می‌خره؟
‫[مامور آگاهی] برو اونجا وایستا.
‫[مامور آگاهی] آقا جمع نشین، برین کنار. ‫راه را باز کنید.
‫[موسیقی]
‫[رستمی] محمدی، یه چای شیرین ‫بده به خانم.
‫[شریفی] نفس بکش.
‫[آرزو] خیلی ممنون.
‫خانم رحیمی، این کیس را ول کن.
‫این عین سیاه‌چاه، ته نداره.
‫به سلامتی و امنیت خودتون فکر کنید.
‫خداحافظ.
‫[صدای در زدن]
‫[صدای باز کردن در]
‫- سلام. ‫- سلام.
‫گفتم بیام یه حالی بپرسم ازتون. ‫بهترین انشاالله؟
‫خیلی ممنون، خوبم.
‫یه کاری داشتم باهاتون. ‫می‌تونم بیام تو؟
‫[صدای بسته شدن در]
‫خوبه... این جا راحتی؟
‫- [آرزو] بد نیست. ‫- [رستمی] برا یه مدت کم آره بد نیست.
‫[رستمی] بشین.
‫خیلی ممنون، راحتم.
‫یه سیگار با ما بکش.
‫خیلی ممنون گذاشتی بیام سر صحنه.
‫من به شریفی گفته بودم اونجا جای مناسبی ‫واسه خانم‌ها نیست.
‫یه کم شوکه شدم چون اون دختر خانم را ‫قبلاً جایی دیده بودم.
‫این‌ها همشون عین هم هستن.
‫[رستمی] مریضن و آشغال.
‫تازه این یکی حامله هم بود.
‫شکمش بالا اومده بود.
‫ولله تهوع آوره.
‫آدم با یه بچه تو شکمش ‫این طرف و اون طرف بخوابه.
‫بگذریم، واسه کار نیومده بودم اینجا.
‫ببخشید، یه خورده هم خسته‌ام. ‫اگر که دیگه صحبتی ندارین لطفاً...
‫[رستمی] گول این یونیفرم من را نخور.
‫متأسفانه، ظاهرم جدیه ولی باطنم ‫آدمه احساساتیه.
‫برم کل مشهد را بهت نشونت بدم. ‫یه شام خوب دو نفره تو شاندیز بخوریم با هم.
‫آقای رستمی، گفتم من خسته‌ام ،می‌خوام استراحت کنم
‫شما هم می‌تونین بفرمایین، ‫تشریف ببرین، بفرمایید.
‫گفتم بفرمایید.
‫اگه نخوام برم چی؟
‫[رستمی] می‌خوای چیکار کنی؟
‫زنگ بزنی به پلیس؟
‫[موسیقی]
‫همین لاشی بازی‌ها را در آوردی که از ‫اون روزنامه انداختند بیرون.
‫تو ارزشش را نداری.
‫تو از اون زن‌هایی هستی که با هر مردی ‫سیگار می‌کشن.
‫تو از اون‌ها هستی.
‫آره.
‫[بالا کشیدن بینی]
‫[صدای لرزیدن زن]
‫[صدای بستن در]
‫[صدای تف کردن]
‫- [خدیجه] بابا ببین چی پیدا کردم. ‫- چی پیدا کردی، بابا جان؟
‫ببینم.
‫این آشغاله، بابا جان.
‫چرا بابا پرتش کردی بیرون؟ چرا ننداختی تو سطل آشغال؟
‫راست می‌گی بابا باید می‌انداختمش تو ‫سطل آشغال ولی خوب
‫اینجوری پرت کردندش هم مزه داد دیگه. ‫مثل بچه‌ها که از این کارها می‌کنن.
‫مامان، ببین بابا چیکار کرد سیب را ‫از پنجره انداخت بیرون.
‫سیب را چرا از پنجره پرت کردی بیرون؟
‫خوب چیزی‌هایی یاد بچه‌هات می‌دی. ‫بیا مادر.
‫[سعید] تاکسی الان می‌رسه.
‫- [سعید] شما حاضرید؟ ‫-ها، ما حاضرم.
‫- [خدیجه] من هم می‌خوام یه سیب پرت کنم. ‫- نه مادر.
‫بابات کار اشتباهی کرد سیب را از پنجره ‫پرت کرد بیرون. تو دیگه این کار را نکن.
‫[فاطمه] خب؟ قربونت برم، بریم. ‫مادرجان این‌ها منتظرند.
‫[صدای پوشیدن کفش]
‫[صدای بع‌بع کردن بز]
‫[شریفی] همین نزدیک‌هاست.
‫[شریفی] مطمئنی؟ ‫این محله همچین خطریه.
‫زنگ می‌زنم بهت.
‫[صدای پارس کردن سگ‌ها]
‫[صدای پارس کردن سگ‌ها ادامه دارد]
‫آقا پسر.
‫- [آرزو] سلام، خسته نباشی، خوبی؟ ‫- [پسر] [کلمات نامفهوم]
‫- زری خانم می‌شناسی این‌جا؟ ‫- اینجاست.
‫[صدای مرغ و خروس‌ها]
‫[آرزو] سلام
[آرزو] زری خانم شمایید؟ - ‫- چی می‌خوای؟
‫می‌خواستم چند دقیقه باهاتون صحبت کنم. ‫درباره صغری.
‫- صغری دیگه کیه؟ ‫- دخترتون.
‫ما صغری نمی‌شناسم، برو، برو! ‫فضولیت گل کرده؟! چی می‌خوایی از جون من؟
‫من صغری نمی‌شناسم. برو، برو!
‫راجع به کدوم صغری می‌خوایی صحبت کنی؟
‫راجع به کدوم صغری می‌خواهی صحبت کنی تو؟
‫کدوم صغری؟ کدوم صغری می‌خواهی صحبت کنی؟ ‫کدوم صغری؟
‫[صدای گریه و زاری زری خانم]
‫صغری...
‫همون سمیه را برد.
‫می‌دونم که او برد.
‫آقا رسول دیده‌اش که ترک موتورش ‫سوارش کرده بود.
‫آقا رسول کیه؟
‫کارگر شهرداریه.
‫همین جاها توی این میدون کار می‌کنه.
‫- صورتش هم دیده؟ ‫- [زری] از دور.
‫اما صغری را نمی‌دونم.
‫بهش گفته بودم با موتوری نره.
‫بچه‌م حرف‌شنو بود.
‫- صغری دفعه آخر کجا وایستاده بوده؟ ‫- عین همیشه.
‫دور فلکه لاله.
‫[صدای سرفه کردن]
‫شما این‌ها را به نیرو انتظامی هم گفتی؟
‫شازده خانم جون، من را نگاه کن. ‫من روزی شش گرم شیره افغانی می‌کشم.
‫- [زری] برم با افسرها حرف بزنم؟ - می‌خوایین ‫با هم بریم؟ من ضمانت‌تون را می‌تونم بکنم.
‫تو کوس‌خلی!
‫یارو داره خیابون‌ها را واسشون پاک می‌کنه. ‫میان بگیرنش؟
‫ما یه چهار، پنج دفعه‌ای دیدمش.
‫همچین با موتورش می‌اومد تور می‌خورد
‫و همچین مانور می‌داد .و حواسش به همه خیابون‌ها بود
‫سمیه را کجا سوار کرد؟
‫اون‌جا، اون دست خیابون.
‫- صغری هم با همون رفت؟ ‫- این سؤال‌ها برای مامورهاست؟
‫نه، گفتم که یه مقاله دارم می‌نویسم ‫برای روزنامه‌ست.
‫من دردسر زیاد داشتم با مامورها.
‫می‌خوام این سال‌های آخر عمرم...
‫آره می‌گه پنجشنبه شب‌ها میاد انگار. ‫[شریفی] دیگه چی گفت؟
‫ببین این هم گفت که قیافه‌اش مذهبی‌طوری، ‫بسیجی‌طوری، چیزی می‌زنه.
‫- ولی خیلی با اون چیزهایی که تو گفتی ‫جور در میاد. - [شریفی] حالا تو کاری نکن.
‫[آرزو] آره دیگه، نگاه! اون طرف اتوبان خین عربه. .خیلی راحته توش جسد انداختن
‫من اصلاً می‌گم نکنه این همین جاها زندگی می‌کنه؟
‫[شریفی] نه فکر نکنم. ‫بذار زنگ بزنم به رستمی.
‫نه، من به پلیس‌ها اعتماد ندارم.
‫[شریفی] یعنی چی؟ خوب قاعده‌اش ‫باید زنگ بزنیم پلیس.
‫نه، من می‌گم بهشون اعتماد ندارم، ‫اه!
‫[شریفی] چرا اعتماد نداری؟
‫- [آرزو] به هزار و یک دلیل. ‫من به خود تو هم به زور اعتماد می‌کنم.
‫[شریفی] [کلمات نامفهوم] کار احمقانه‌ایه.
‫خیلی خوب ایده احمقانه‌ایه. من هم کله‌خرم. ‫حالا می‌خواهی کمک کنی یا نه؟
‫میایی یا نه؟ من می‌گم تو ترسویی!
‫سواری می‌خواهی؟
‫سواری؟ رو الاغ تو؟
‫هِری.
‫پریشب دیدمت. قسمته با هم باشیم.
‫نخیر، قسمت اینه که ‫امشب برای خودت جق بزنی.
‫جای خوب دارم. غذای خوب. تریاک هم هست. ‫هر چی بخوایی هست.
‫پولت را ببینم.
‫محکم بشین.
‫[شعر خواندن خانم در دستشویی ]
‫[صدای در زدن]
‫تا کی می‌خوایی اون تو بمونی؟
‫- تا وقتی که نازیلا خانم دلش بخواد. ‫- بیا بیرون دیگه.
‫- نازیلا خانم خوش نداره سرش دادن بکشن. ‫- استغفر الله، استغفر الله. بپوشون خودت‌ها.
‫- جون، خوشم اومد. ‫- نکن، نکن.
‫[صدای بسته شدن در]
‫[صدای نامفهموم شعر خواندن خانم]
‫نمی‌خوای دست به کار ببری؟
‫داره برات کنتور می‌اندازه.
‫ببینمت حالا یه حالی به نازیلا خانم ‫می‌دی یا نه؟
‫تریاک‌هات کو؟
‫خالی بستی؟
‫[صدای پرت کردن چاقو]
‫[سعید] نه.
‫ها؟
‫دارم آماده‌اش می‌کنم صبر کن.
‫الان دارم میام. صبر کن.
‫[زن] [کلمات نامفهوم]‌ها جون.
‫[صدای خندیدن خانم]
‫[صدای زور زدن سعید و خندیدن خانم]
‫[زن] دوست دارم.
‫[سعید] کثافت.
‫- [سعید] به من دست نزن.
‫- [زن] چی؟ ‫- [سعید] دست نزن.
‫- [سعید] باید برم مستراح. ‫- [زن] هِری.
‫[زن] حالا نوبت آواز توست.
‫خدایا کمکم بده.
‫[زن] بیا!
‫[زن] ها، کجایی؟
‫[زن] بیا بغلم بیا.
‫[صدای ضربه زدن با سر]
‫[صدای درگیری دو نفر]
‫[صدای شربه زدن با سر]
‫[صدای زمین زدن]
‫[زن] کُس‌کش!
‫[صدای آه و ناله خانم]
‫[زن] مادرجنده!
‫[صدای خنده خانم از دور]
‫[صدای شدیدتر خنده خانم]
‫[صدای خر خر حنجره خانم]
‫[سعید] چیه؟
‫چرا نمی‌خندی؟
‫بخند، ها.
‫بخند.
‫[صدای ناله سعید]
‫[صدای نفس نفس زدن سعید]
‫[صدای نفس‌نفس زدن سعید]
‫‌صدای افتادن موتورسیکلت]
‫[موسیقی]
‫- [راننده موتورسیکلت] بیا، بیا بریم. بیا. ‫- [زن کنار خیابان] گم شو، کُس‌کش!
‫برو کثافت!
‫[صدای پیکان]
‫- خانم رحیمی. ‫- نیا، نزدیک نشو.
‫بیا بریم. داره دیر می‌ره.
‫[صدای دور شدن ماشین]
‫[شریفی] نمیشه هر شب رفت اونجاها وایستاد.
‫[شریفی] نمیادش.
‫چرا میادش، من می‌دونم.
‫[کلمات نامفهوم عربی]
‫این اخبار مربوط به قاتل عنکبوتی کجاست؟
‫[صاحب دکه] نمی‌دونم آقا، تو روزنامه‌ها ببین.
‫- [فاطمه] بفرمایید اینجا پهلوی آقاجان. ‫- [سعید] سلام، فاطمه جان!
‫خوبی؟
‫- [پدر فاطمه] چه به موقع رسیدی.
‫- [سعید] خیلی مادر زنم دوستم داره. ‫- [پدر فاطمه] آره، معلومه.
‫[مادر فاطمه] دوست دارم سعید آقا که ‫خورشت کرفسی که دوست داری برات درست کردم.
‫[فاطمه] خدیجه، زهرا بیایین، ‫بیایید دیگه شام کشیدم.
‫[مادر فاطمه] زهرا، بیا مادر شام بخوریم. ‫بیایین سرد می‌شه.
‫[علی] بابابزرگ، ما هر روز که می‌خواییم غذا ‫بخوریم، اگه این سالاد شیرازی نباشه نمی‌شه.
‫[پدر فاطمه] دستت درد نکنه.
‫دستت چی شده، سعید؟
‫[مادر فاطمه] خدا بد نده، من حواسم نبود. ‫چی شده سعید؟
‫نه، سر کار بودم امروز آجر خورده، ‫با چیز با تیشه خورد رو دستم.
‫[مادر فاطمه] یعنی محکم خورد؟ .من حواسم نبود، فاطمه جان
‫داشتم همین جوری داشتم آجر را انگار ‫چیز می‌کردم. یه تیکه‌ای کم بود،
‫بچه‌ها حواسشون نبود .البته تقصیر خودم هم بود
‫[پدر فاطمه] حواس‌پرت شدی تازگی‌ها.
‫[مادر فاطمه] بفرمایید سرد میشه. ‫بفرمایید از دهن می‌افته.
‫[مادر فاطمه] فاطمه شما بریزید.
‫[صدای بوق زدن خودروها و حرکت موتور]
‫[فرد پشت تلفن] چی بگم والا؟
‫[فرد پشت تلفن] این رسمش نیست دخترم. میری ‫حاجی حاجی مکه. یه وقت یه زنگی می‌زنی همین.
‫[فرد پشت تلفن] آرزو جان...
‫[آرزو] به خدا خیلی گرفتار شدم مامان ببخشید.
‫[فرد پشت تلفن] دخترم، یه کم هم به فکر ‫بابات باش، دیابت داره.
‫آخه من زنگ بزنم یا نزنم چه فرقی به حال دیابت بابا داره؟
‫[فرد پشت تلفن] بخند دیگه باشه.
‫[فرد پشت تلفن] یه روز خودت هم ‫بچه دار می‌شی. همه این چیزها سرت میاد.
‫- راستی مامان تتو کردی؟ ‫- [فرد پشت تلفن] آرزو! داری سیگار می‌کشی؟
‫پهنش نکن خیلی. اون دفعه شبیه ‫باند فرودگاه شده بود.
‫[فرد پشت تلفن] حرف را عوض نکن. بابا جان ‫تو آلرژی داری، این چیزها برات خوب نیست.
‫[فرد پشت تلفن] ببینم تو هنوز دنبال ‫اون قاتله هستی؟
‫آره دیگه.
‫[فرد پشت تلفن] فکر نمی‌کنی دل ما هزار راه
‫می‌ره؟ چیکار می‌کنی با ما؟ ‫می‌دونی اصلاً خودت؟
‫نگران نباش مامان جان، ‫دفعه اولم که نیست، مراقبم.
‫[فرد پشت تلفن] ‫ای بابا تو همش همین را می‌گی.
‫[رهگذر] لاشی.
‫[موسیقی]
‫بیا بالا دیگه.
‫برو بابا.
‫منتظر چی؟
‫بجنب.
‫- پول مول هم داری؟ ‫- پول مول هم دارم، بیا.
‫محکم بشین.
‫دیوث [کلمات نامفهوم].
‫[صدای گاز دادن موتور و ماشین]
‫کدوم گوری رفت؟!
‫پدر سگ!
‫[صدای باز کردن قفل در]
‫بفرمایید.
‫[صدای بستن و قفل کردن در]
‫آدم هیچ وقت نمی‌دونه تو لحظه‌ی حساس ‫کی ممکنه در بزنه.
‫بشین، غریبی نکن.
‫- اینجا؟ ‫- بشین،‌ هر جا راحتی بشین.
‫تو تاریکی؟
‫راست می‌گی، تو تاریکی .نمی‌شه نشست که خب
‫بیا، این هم روشنایی.
‫بشین راحت تکیه بده.
‫[سعید] چایی یا میوه؟
‫- [سعید] چایی یا میوه می‌خوری؟ ‫- این دستشویی‌تون کجایه؟
‫همین جا، سمت راست.
‫[صدای نفس زدن خانم]
‫اسمت چیه؟
‫زهرا.
‫- [سعید] بچه مشهدی؟ ‫- بچه مشهدم.
‫- بچه کجا مشهد؟ ‫- به تو چه؟!
‫دروغ می‌گی، نه؟ بچه مشهد نی. کارت چیه؟
‫مگه من می‌پرسم کار تو چیه؟
‫من بنام.
‫بار اولته؟
‫به نظر ناشی میایی.
‫- دستت چی شده؟ ‫- هیچی ضربه خورده یه کمی.
‫- چه کار می‌کنی؟ ‫- هیچی دارم بازی می‌کنم.
‫- چیکار می‌کنم می‌گم؟ ولم کن! ‫- دارم بازی می‌کنم.
‫- من تنها نیستم. ‫- [کلمات نامفهوم]
‫- برو در رو باز کن! ‫- خیلی خوب، آروم باش.
‫- برو در رو باز کن بهت می‌گم. در رو باز کن ‫بهت می‌گم. - خیلی خوب، خیلی خوب.
‫- بجنب! ‫- خیلی خوب.
‫- زود باش! ‫- آرام، خوب، خوب.
‫آروم باش، آروم باش.
‫- بیا این در رو باز کردم. ‫خیلی خوب بیا این در. - برو کنار. برو کنارو
‫[صدای بستن در]
‫- کمک! ‫- رو من چاقو می‌کشی، زنیکه جنده!
‫کثافت!
‫- رو من چاقو می‌کشی؟ هان؟ ‫- ولم کن.
‫- رو من چاقو می‌کشی، زنیکه جنده؟ ‫- کمک!
‫آره، ها!
‫[صدای خر خر از حنجره آرزو]
‫[صدای زور زدن سعید]
‫- وایسا، کجا می‌ری؟! ‫- نزدیک بشی می‌زنمت با چاقو!
‫- کمک! ‫- داد نزن! دادن نزن! داد نزن!
‫- کمک مردم! ‫- داد نزن!
‫- برو عقب بهت می‌گم! ‫- جان مادرت داد نزن.
‫- داد نزن. من زن و بچه دارم. ‫- کمک!
‫تو رو قرآن داد نزن!
‫برو تو توالت، در رو قفل کن. بجنب!
‫خیلی خب. فقط داد نزن. ‫تو رو قرآن داد نزن.
‫- برو عقب، برو عقب. ‫- داد نزن، خیلی خوب. می‌رم عقب. خوب، خوب.
‫- برو تو توالت، در رو قفل کن. بر اون تو در ‫را قفل کن! - خیلی خوب! خوب، خوب.
‫- بجنب وگرنه داد می‌زنم، مَردم! ‫- داد نزن، اه!
‫قفل کن در رو بهت می‌گم. کمک!
‫[صدای باز شدن در]
‫- [همسایه] سعید آقا! این چه وضعشه؟!
‫[صدای نامفهوم مرد همسایه]
‫[همسایه] هی آقا چیکار رفتی...؟
‫[صدای نفس‌نفس زدن سعید و بسته شدن در]
‫[صدای بالا کشیدن دماغ]
‫[صدای گریه و زاری]
‫[موسیقی بلند]
‫[صدای زنگ در]
‫[فاطمه] ببین کیه، سعید.
‫بله؟
‫دارم میام.
‫- کی بود؟ ‫- پلیسه، می‌خوان چند تا سوال بپرسند.
‫- پلیس؟ پلیس برای چی؟ ‫- هان
‫علی شاید دسته گل به آب داده.
‫‌ها می‌دونستم این ‫علی آخرش با این توپ لعنتیش...
‫خوب صبر کن ما هم بیام.
‫نه، نه، کجا می‌خوایی بیایی؟ ‫دو ثانیه‌ای برگشتم.
‫- بفرمایید. ‫- آقای عظیمی؟
‫- بله، خودم هستم. ‫- سعید عظیمی؟
‫- بله، بفرمایید. ‫- اینجا منزل شماست؟
‫- بله، اینجا منزل منه. ‫- شما باید با ما تشریف بیارین بریم پاسگاه.
‫- به چی داری نگاه می‌کنی؟ با شمام. ‫- می‌دونم برای چی اینجایید.
‫- خوب پس خودت با پای خودت میایی. ‫- اجازه بدید من پیژامه‌ام را عوض کنم.
‫- [مأمور آگاهی] سوار بشید. صحبت نباشه. ‫- [رستمی] بیا اینجا ببرش.
‫ببین همسایه‌ها دارن نگاه می‌کنن.
‫[رستمی] یالا!
‫- [علی] بابا، چطور شده بابا؟ - هیچی بابا، ‫برو خانه پیش مادرت، یکی دو ساعت دیگه میام.
‫- کجا می‌برنت؟ چی شده؟ ‫- [سعید] بعداً خانه بهت زنگ می‌زنم.
‫[فاطمه] سعید؟
‫[فاطمه] کجا می‌برنت؟
‫بابا.
‫تشکر می‌کنم از برادران مخلص نیروی انتظامی ...که با تلاش
‫شبانه‌روزی توانستند که .این جنایت‌کار را دستگیر کنند
‫- و نشان بدند که در زیر سایه حکومت اسلامی. ‫- می‌گم خوب تحویلت گرفتند.
‫اسمت را همه جا زدن در و دیوار، ‫مشهور می‌ری.
‫هنوز تموم نشده.
‫اصحاب رسانه، خیلی ممنونم از ‫تشریف‌فرمایی شما.
‫- [شریفی] هیچ راهی نداره بذارن بره. ‫پرونده‌اش زیادی قطوره.
‫یه راهی پیدا می‌کنند.
‫...امنیت شهر مقدس مشهد را
‫خدشه‌دار کنند با آن‌ها برخورد قاطع می‌شود.
‫هنوز به توطئه فکر می‌کنی؟
‫[صدای اذان] ‫امیرالمومنین علی حجة الله
‫حی علی خیرالعمل
‫[صدای باران و اذان]
‫[موسیقی]
‫[علی] حالش چطور بود؟
‫- خوب بود مادر، چند روز دیگه برمی‌گرده. ‫- با کی دعوا کرده؟
‫دعوا نکرده، مادر.
‫نگاه کن چند تا زن بودند، از این ‫زن‌های خراب. باباتم کلکشون را کنده.
‫علی، مادر قربونت برم، تو به این چیزها ‫فکر نکن. خدا خودش کمکمون می‌کنه.
پس می‌ذارن بره؟ - ها که می‌ذارن -
‫برای چی نذارن، مادر؟ ‫بابات که کار اشتباهی نکرده.
‫این زن‌ها چیکار می‌کردن؟
‫استغفر الله.
‫علی مادر این زن‌ها فاسد بودن، .خراب بودن، بی‌ارزش بودن
‫از این زن‌هایی بودن که تو کوچه و خیابون ‫راه می‌افتن به جوون‌های مردم مواد می‌فروشن.
‫حقشون بود.
‫بابات دست‌هاش پاکه، مادر.
‫[صدای صحبت‌های نامفهوم عربی در پس زمینه]
‫[مغازه‌دار] حاج خانم به عباس آقا ‫خیلی سلام برسون. خدا بده برکت.
‫- چقدر می‌شه؟ ‫- مهمون ما باش، علی جان.
‫خیلی ممنون، آقا حمید.
‫عمو چرا ناراحتی؟
‫- بابا خوبه؟ ‫- سلامت باشی، خوبن، بله، زندانه دیگه.
‫عمو سرت را بگیر بالا.
‫به مادرت سلام برسون
‫بگو هر موقع چیزی لازم داشت بیاد ببره.
‫دستت درد نکنه.
‫چهار تا میوه
‫[صدای صحبت‌های نامفهوم عربی در پس‌زمینه]
‫دیگه قابل شما را نداره. ‫ما به بابای شما بیشتر از این‌ها مدیونیم.
‫- خیلی ممنون. ‫- بگیر، برو سلام برسون به مامان،
‫بگو هر چی لازم داشت بیاد ببره.
‫- دستتون درد نکنه. ‫- قربونت، سلام برسون.
‫- خداحافظ. ‫- یا علی. خدانگه‌دار.
‫من برای پاک‌سازی شهر از گناه و فساد ‫احساس مسئولیت می‌کردم.
‫[قاضی] شما از کجا می‌دونستید که مقتولین ‫از نظر اخلاقی فاسدند؟
‫- مشخص بود جناب قاضی. ‫- چطور برای شما محرز شده بود؟
‫دیگه والا لازم نیست آدم نابغه باشه که ‫بخواد یک زن هرزه را تو خیابان‌ها تشخیص بده.
‫[قاضی] عفت کلام داشته باش، آقای عزیز.
‫بار آخرت باشه که در ساحت مقدس دادگاه ‫از این کلمات زشت استفاده می‌کنید.
‫زشت اینه که اون زن‌های جلوی حرم آقامون ‫می‌ایستن، جناب قاضی
‫و در امنیت کامل به مشتری‌ها سرویس می‌دن.
‫پس تایید می‌کنید که در هر 17 فقره ‫مرتکب قتل شدید؟
‫شانزده تا جناب قاضی.
‫- [قاضی] پس قربانی هفدهم را چه کسی کشته؟ ‫- یه بزدل.
‫[صدای خندیدن مردم]
‫اگه بزدل نبود که مسئولیتش را می‌پذیرفت.
‫[قاضی] ساکت!
‫[قاضی] شما کجا بودی وقتی زوجه‌ات کشته شد؟
‫تو زندان بودم جناب قاضی.
‫- [قاضی] جرمت چی بود؟ ‫- توزیع مواد مخدر.
‫[صدای همهمه در دادگاه]
‫[پیرمرد] والا یک سری ‫یک عده آدم اومدند اینجا
‫سعی کردن ما را راضی کنن ببخشیمش.
‫به هر دری زدند، پول هم پیشنهاد کردند.
‫ولی شما نمی‌بخشید؟
‫ما یک قاتلی را نمی‌بخشم.
‫- چی شد که جلسه دادگاه نیومدین؟ ‫- والا می‌خواستیم ما بیاییم دادگاه...
‫- ولی، ولی... ‫[زن] ما نمی‌خوایم موضوع را کش بدیم، متوجهی؟
‫- خانم شما ولی اولیای دم هستی دیگه به ‫هر... - [زن] که چی؟ که چی؟
‫بریم دادگاه جلوی اون همه آدم‌ها وایسیم بگیم ‫دختر ما خراب بود؟
‫- تریاک می‌زد؟ ‫- [شریفی] ببخشید مادر.
‫می‌دونیم بدموقع...
‫راستش را بگیم؟ خوشحال هستیم که مُرد. ‫از شرش بی‌غم شدم.
‫راهی را که رفته بود، از این بهتر نمی‌شد. ‫خوشحالم که مُرد.
‫[پیرمرد] زشته زن، بده جلو بچه این حرف‌ها را ‫می‌زنی، می‌شنوه، اه!
‫[زن] خب چی؟! راست می‌گم!
‫[زن] راست می‌گم! راست!
‫[صدای گریه و زاری خانم]
‫ببخشید، دست خودش نیست. ‫شب و روز کارش شده گریه.
‫اگه پای انتخاب در میون باشه، ‫شما قصاص را ترجیح می‌دید یا دیه را؟
‫با اعدامش هم او زنده نمیشه.
‫نه، اون وقت، ما می‌مانیم و یک تن علیل،
‫با اون طفل بیچاره که .برای یک لقمه غذاش باید جون بکنه
‫نگرانیم اینه که اون طفل بیچاره ‫به سرنوشت مادرش دچار نشه.
‫[صدای بالا کشیدن دماغ]
‫[صدای گریه مرد]
‫پاره جگرم بود!
‫یک عمر زحمتش را کشیدم.
‫دیدی؟ همین را می‌گفتم. .براش رضایت می‌خرند
‫این‌ها همه‌شون بدبخت و بی‌پولند، ‫واسه یه قرون پول همه چی را امضا می‌کنند.
‫حالا هنوزم فکر می‌کنی من پارانوئید دارم؟
‫فکر کردی این پول‌ها از کجا میاد؟
‫حالا نتیجه این جلسه دادگاه ‫چی میشه، آقای وکیل؟
‫ببینین خانم عظیمی،
‫الان این پرونده یه خرده ‫بار سیاسی پیدا کرده.
‫دولت داره فشار میاره قبل انتخابات ‫این قضیه فیصله پیدا کنه.
‫دارند خیلی سریع جلو می‌رند.
‫[صدای باز و بسته کردن در]
‫همین طوری که نمیشه، آقای وکیل.
‫سعید الان تو جامعه داره حمایت میشه. ‫دوست‌هایی داره. مردم تو خیابون دوستش دارن.
‫دارن حمایت می‌کنن ازش.
‫بله، بابام طرفدار زیاد داره.
‫بله، به‌خاطر همین هم هست که گزینه ‫اثبات جنون مطرحه.
‫- [وکیل] و تنها شانسشه. ‫- اثبات جنون یعنی چی؟
‫یعنی اینکه بگیم آقا سعید ‫تو حال خودش نبوده.
‫بابام دیوانه نیست، آقای وکیل.
‫[فاطمه] ببند اون دهنت را، ‫ساکت باش! یا اینکه برو بیرون!
‫حاجی شرمنده کردید. ‫این‌ها خوب خیلی زیادن.
‫[حاجی] ناقابله فاطمه خانم.
‫این‌ها را بچه‌های بنیاد جمع کردند ‫تا یه خُرده کمک‌حالتون باشه.
‫[فاطمه] خدا خیرشان بده.
‫انشاالله همه چی درست می‌شه.
‫اوضاع‌تون چطوره؟ چه جوری می‌گذرونین؟
‫والا چی بگم حاجی. ما اصلاً فکرش را نمی‌کردم ‫سعید همچین کاری بکنه.
‫آخه برای چی باید بلند شه ‫قهرمان بازی در بیاره؟
‫شما نگران نباشید. ‫ما داریم برای حمایتش امضا جمع می‌کنیم.
‫علی، وایسا، وایسا .من هم بیام
‫مردم دوست ندارند محکوم بشه.
‫[فاطمه] ولی خوب حاجی مثل اینکه این...
‫قاضی اصلاً به نظر نمیاد ‫مقید به این چیزها باشه.
‫قاضی که نمی‌تونه خلاف نظر مردم رای بده.
‫بله نمی‌تونه. مثل اینکه موردش فرق می‌کنه. ‫پرونده‌اش سیاسی شده حاجی.
‫تو نگران این جور چیزها نباش. .خودمون هستیم. دوستاش پشتش‌اند
‫- والا چی بگم حاجی؟ ‫- تو به فکر بچه‌هات باش. علی...
‫- ...مواظب خونواده باش. خوب؟ ‫- چشم.
‫- مواظب مادر و خواهرات باش. ‫- چشم.
‫[وکیل] بین سال‌های 1360 تا 1367 شمسی ...ایشان
‫623 روز در خط مقدم جبهه فعال بود.
‫هیچ شکی نیست که این باعث ‫آسیب‌های روانی جدی شد.
...موکل بنده سابقه‌ی
‫بیماری روانی از مدت‌ها پیش داشته است.
‫مسئله این است که خود متهم این مواردی که ‫گفتید را قبول داره یا خیر.
‫سوابق پزشکی هیچ شکی باقی نمی‌ذاره.
‫در هر صورت، ‫من این را در پرونده لحاظ می‌کنم.
‫گفتم بهت راهش را پیدا می‌کنند.
‫[قاضی] متهم برخیزد و در مورد
‫بیماری روانی اگر توضیحی داره ارائه بده.
‫بسم رب شهدا و الصدیقین.
‫حاج آقا، اگه اون کاغذها این را می‌گن دیگه
‫من چی می‌تونم بگم؟
‫بله... من دیوانه‌ام.
‫- دیوانه امام هشتم. ‫- [قاضی] آقای عظیمی.
‫- دیوانه امام رضا. ‫- [قاضی] آقای عظیمی.
‫دیوانه اینم که جهان را از فساد پاک کنم.
‫[قاضی] آقای عظیمی، دادگاه و صحنش ‫جایگاه موعظه شما نیست.
‫به نظر شما من دیوانه‌ام؟
‫سعید...
‫به نظر شما من دیوانه‌ام؟
‫[قاضی] یا به سؤالات پاسخ بدید یا ‫دستور می‌دم شما را از دادگاه بندازند بیرون.
‫مامان؟ مامان؟
‫[سعید] اگر عمل به وظیفه دیوانگیه، ‫اجازه بدید سرکار...
‫بفرمایید بیرون، بفرمایید بیرون.
‫اگر عمل به وظیفه دیوانگیه، ‫من دیوانه‌ام جناب قاضی.
‫دیوانه امام هشتمم.
‫دیوانه این هم که جهان از فساد پاک بشه، ‫چه اشکال داره این مدل دیوانگی؟
‫[قاضی] برو بیرون آقا. ‫ایشون را به بیرون هدایت کنید.
‫[سعید] با منه. من دیوانه‌ام.
‫دیوانه خدا! دیوانه خدا!
‫[زندانی] سعید آقا خدا یارت، ‫نوکرتم به مولا.
‫سری قبل فکر کردم توافق کردیم.
‫این همه با هم حرف زدیم. ‫وکیلت کلی باهات حرف زد
‫بعد می‌ری دادگاه می‌ایستی حرفت عوض می‌ره؟
‫نزن این حرف‌ها را دیگه فاطمه جان. ‫ما که دیوانه نیستم، دیوانه‌ام؟
‫ها، به نظرت ما دیوانه‌ام؟
‫بعدشم نمی‌خوام کسایی که ازم حمایت می‌کنن ‫فکر کنن دارن از یک روانی حمایت می‌کنن.
‫[فاطمه] کی‌ها ازت حمایت می‌کنن؟
‫مردم کوچه خیابون، همین مردمی ‫که اینجا می‌بینی. این‌ها همه از من...
‫[فاطمه] بس کن!
‫بسه دیگه نمی‌تونم بشنوم.
‫[صدای گریه کردن فاطمه]
‫گوش کن...
‫نگاه کن من را.
‫به ما نگاه کن.
‫- چشم به هم بزنی میام بیرون خوب؟ ‫- [فاطمه] از این حرف‌ها زیاد زدی سعید.
‫گفتم چشم به هم بزنی میام بیرون دیگه.
‫الانم برگرد پیش بچه‌ها، ‫علی را بفرست داخل می‌خوام باهاش صحبت کنم.
‫[سعید] چرا چیزیه الان؟ ‫چرا فش فش می‌کنی، ها؟
‫[صدای بالا کشیدن دماغ]
‫این دستت چیه می‌کنی دماغت؟ ‫این عادت‌های زشت از کی یاد گرفتی؟
‫- می‌خندی؟ ‫- از تو.
‫- از ما، آره؟
‫[سعید] کلاس‌هات در چه حاله؟ مدرسه چطوره؟
‫- مدرسه نمی‌رم. ‫- نمی‌ری؟
‫برای چی نمی‌ری؟
‫- دعوا کردم. ‫- برای چی دعوا کردی؟
‫پسره گفته «بابات قاتله»
‫خوب هر کسی نظرش را می‌گه دیگه. ‫هر کسی یک جوری فکر می‌کنه طوری نیست.
‫بیشتر مردم دوست دارن، من می‌دونم.
‫ما کاری نکردم بابا.
‫اگه کاری کردم در راه ‫رضای خدا بوده بابا جان.
‫- [سعید] دست‌های ما پاکه. ‫- چه جوری حساب این زن‌ها را می‌رسیدی؟
‫- برای بچه‌ها خوب نیست بابا. ‫- خودت همین الان گفتی ما مرد شدم.
‫حالا من یک چیزی گفتم. تو هم باور کردی؟
‫چه جوری حساب‌شان را می‌رسیدی؟
‫نگاه بابا، تو خیابون سوارشون می‌کردم.
‫می‌آوردم‌شون خونه،
‫بعد یک پشت پا می‌زدم، ‫این‌ها می‌خوابیدن رو زمین.
‫با دستام گردن‌شون را می‌گرفتم ‫و سفت فشار می‌دادم.
‫تقلا نمی‌کردند از دستت در برند؟
‫ها، معلومه که تقلا می‌کردند. پس چی؟
‫بابات را دست کم گرفتی؟
‫خیلی ممنون خانم عظیمی از این که
‫این وقت را به ما می‌دی. ‫حتماً شما هم در شرایط خوبی نیستی.
‫خواهش می‌کنم، بفرمایین.
‫وقتی که فهمیدین قاتل عنکبوتی ‫همسر شماست چه احساسی داشتید؟
‫حال خیلی بدی داشتیم، ‫احساس خیلی خرابی داشتیم به‌خاطر اینکه...
‫ما اصلاً شوکه شده بودیم، ‫فکر نمی‌کردیم که سعید
‫اصلاً آدمی باشه که ‫دست به همچین کاری بزنه.
‫شما توی این یک ساله گذشته ‫تغییر رفتاری توی آقا سعید دیده بودید؟
‫نه، اصلاً، اصلاً. .سعید همون سعید همیشگی بود
‫هیچ تغییر رفتاری نداشت.
‫می‌رفت، می‌اومد، ‫یه جو خوب و خوش خانواده.
‫اصلاً طوری نبود که ما بخوام شک بکنم ‫که اتفاقی افتاده باشه براش.
‫اون چیزی که ما فکر می‌کنم اگه این زن‌ها،
‫پاک دامن بودند، این طور راه نمی‌افتادن ‫تو کوچه و خیابون دنبال شوهرهای مردم.
‫من هم جز اون زن‌ها بودم.
‫من را هم به همین منزل شما آورد همسرتون.
‫هیچ حق قانونی نداشتین که بخواین ‫اون طور راه بیفتین تو کوچه و خیابون
‫که شوهر من بخواد دنبال شما باشه ‫و اعمال وظیفه کنه.
‫مگه همسر شما مامور قانون بوده که بخواد ‫اقدام به پاک‌سازی این شهر کنه؟
‫آقا همسر من جبهه رفته، ‫همسر من خانواده شهیده.
‫وقتی که داره می‌بینه تو این شهر مقدس، ‫این طور این خانم‌ها با این ریخت و ظاهر
‫یه آدامس می‌اندازند گوشه دهنشون، ‫مانتو کوتاه می‌پوشند...
‫ببخشید شما هم جای برادر من هستید. ‫این‌ها به نظر شما توی این شهر مذهبی...
‫[شریفی] این که اصلاً ‫خانم عظیمی یه بحث دیگه‌ایه.
‫خانم عظیمی، ما می‌تونیم با علی آقا هم در این باره صحبت کنیم؟
‫بله می‌تونین. علی عاشق پدرشه. ‫الان صداش می‌کنم. علی.
‫[وکیل] بنا بر اظهارات و اقرار صریح ‫متهم آقای سعید عظیمی
‫و همچنین با بازسازی صحنه‌های جرم ‫توسط نامبرده
‫و عطف به اظهارات خانم آرزو رحیمی ‫به‌عنوان شاهد پرونده
‫و با استناد به ماده 286
‫383 و 621
‫و 618 قانون مجازات اسلامی
‫از دادگاه محترم اشد مجازات را ‫برای متهم خواستارم.
‫[قاضی] متهم برای دفاع نهایی به جایگاه بره.
‫«بسم الله الرحمن الرحیم»
لِيُحِقَّ الْحَقَّ وَيُبْطِلَ الْبَاطِلَ
وَلَوْ كَرِهَ الْمُجْرِمُونَ
‫«تا حق را محقق و پایدار کند
‫و باطل را محو و نابود سازد
‫هر چند بدکاران را خوش نیاید.»
‫حاج آقا فارسی‌اش را خوندم تا...
‫همه متوجه بشن.
‫[جمعیت] سعید عظیمی بی‌گناه، بی‌گناه!
‫سعید عظیمی بی‌گناه، بی‌گناه!
‫[صدای پشت بلندگو] بفرمایید، ‫متفرق بشید، آقا برو.
‫این جمعیت را نگاه!
‫آره چند روز دیگه همه‌شون بر‌می‌گردن ‫سر خونه و زندگی‌شون.
‫- آن وقت ما می‌مانیم و بدبختی‌هامون ‫- [صدای پشت بلندگو] تجمع نکنید!
‫[جمعیت] سعید عظیمی آزاد باید گردد!
‫[صدای اعتراض از دور]
‫[زندان‌بان] وارد بشید آقای عظیمی.
‫[سعید] ممنونم برادر.
‫[صدای بسته شدن در]
‫خب خانم رحیمی.
‫ولی شما اون شب با اون مدل آرایش ‫خوب تونستی من را فریب بدی.
‫ایشون آقای شریفی هستن .از روزنامه خراسان
‫پس شمایید آقای شریفی! ‫من بارها صداتون را شنیدم.
‫چه جمع دوستانه‌ای.
‫آقای عظیمی، شما تا حالا احساس عذاب وجدان کردید؟
‫برای چی؟ من وظیفه‌ام را انجام دادم.
...اگه احساس
‫عذاب وجدانی باشه به‌خاطر اینه که ‫نتونستم کارم را تموم بکنم.
‫یعنی شونزده تا کافی نبود برای شما؟
‫تقریباً 17 تا.
‫200 تا از این زن‌ها را دور و اطراف حرم
‫اطراف خیابون‌های حرم نشون کرده بودم ‫که تو ساعات مختلف کارشون را انجام بدم.
‫این اواخر دیگه اگه کسی را نمی‌کشتم ‫واقعاً شب‌ها خوابم نمی‌برد.
‫مثل این معتادها هستن که...
‫شما یعنی هیچ بار موقع قتل ‫هیچ احساسی نداشتی؟!
‫نه.
‫از اینکه می‌خواستی من را بکشی لذت نمی‌بردی؟ ‫شما از هر قتلی که کردی لذت نبردی؟
‫بیشتر از پاک‌سازی لذت می‌برم، ‫لذتم شخصی نبود.
‫به من که نمی‌تونی بگی؛ .من اونجا بودم
‫شما ولی اون شب شانس آوردین .قسر در رفتین
‫وگرنه الان باید تو خین عرب .بو گرفته بودین
‫حرف دهنت را بفهم.
‫نترسین خانم رحیمی، ما داریم ‫با هم دیگه حرف می‌زنیم.
‫[شریفی] فردا آخرین جلسه دادگاهه، ‫تموم می‌شه قضیه.
‫فردا شما شاهد خواهید بود، ‫شاهد امدادهای غیبی.
‫مطمئن باشید کار ما هنوز تموم نشده.
‫شما مثل اینکه خیلی از خودت مطمئنی.
‫می‌شنوید که مردم پشتم را دارند. ‫این هم خواست مردم بود.
‫کارهای ناتموم زیادی دارم که ‫باید انجام بدم،
‫نه تنها تو مشهد، ‫بلکه در کل کشور.
‫[صدای اعتراض مردم از دور]
‫[قاضی] متهم برخیزد.
‫[قاضی] شعبه 53 دادگاه عمومی مشهد
‫متهم آقای سعید عظیمی فرزند محمد
‫متولد 12 شهریور 1334 هجری را
‫در خصوص ارتکاب 16 فقره قتل نفس،
‫آدم‌ربایی،
‫ایجاد رعب و وحشت ‫و خدشه‌دار کردن امنیت عمومی
‫به 12 بار قصاص نفس،
‫پرداخت دیه به خانواده 4 تن از قربانیان،
‫14 سال حبس تعزیری،
‫و 100 ضربه شلاق به جهت رابطه نامشروع،
‫رد مال به جهت سرقت،
‫و چهار سال حبس تعلیقی...
‫[صدای باز شدن در زندان]
‫- [حاجی] بفرمایید، یا الله. ‫- [حقانی] خواهش می‌کنم بفرمایید.
‫- [حاجی] یا الله. ‫- سلام حاجی جان!
احوال شما چطوره؟ - [حاجی] قبول باشه برادر -
.خوبین الحمدالله؟ قبول حق باشه - .[حاجی] الحمدالله -
‫- [حاجی] تو چطوری، خوبی؟ ‫- خوبم، حاجی اجازه دادند بیایین تو شما؟
‫- بله، ما هم رفقایی این طرف و اون طرف ‫داریم دیگه. - ماشاالله، ماشاالله!
‫آقای حقانی هم از همون رفقای قدیمی
‫از ماست که تو سوسنگرد .در خدمتشون بودیم
‫مخلصم، قربان شما.
[حقانی] ببخشید آقا سعید، ببخشید تو دادگاه - ‫بهتون سخت گرفتم. - خواهش می‌کنم.
‫ولی ناچارم نقش بازی کنم، .نمایشه دیگه
‫ایشون هم به هر حال مشکلاتی ‫دارند برای خودشون.
‫- حل میشه! نه حاجی؟ ‫- بله، کاملاً.
‫- [حاجی] چیه؟ ‫- قاضی به نظر خیلی جدی می‌اومد.
‫اون مجبوره. .از تهران بهش فشار میارن
‫همه‌مون زیر ذره‌بین رسانه هستیم، ‫فکرش را نکن.
‫ما باید قدم بعدی شما را .برنامه‌ریزی کنیم
‫[حاجی] ببین سعید تو رو می‌برن ‫برای اجرای حکم
‫از حیاط پشتی می‌برن
‫می‌گذارن توی ماشین، بعد تو می‌ری.
‫[حاجی] خوب؟
‫[صدای خنده هر سه نفر]
‫- [حاجی] چیه؟! خوب دیگه! ‫- من، من خوب باید چیکار کنم، حاجی؟
‫هیچی تو استراحتت را بکن.
‫تو نمازت را، تو به این‌ها چیکار داری؟! ‫ما خودمون همه چی را حل می‌کنیم.
‫- حاجی، ما الان یه کم گیج شدم. ‫- خیلی خوب، حقم داری گیج بشی.
‫هیچی، آرامشت رو حفظ کن. !همین و بس
‫- حاجی واقعاً دوست دارم. ‫- [حاجی] ای قربونت برم!
‫- [حاجی] مراقب خودت باش. ‫- حاجی جان قربونت. زنده باشی حاجی.
‫ما هوای زن و بچه‌ات هم داریم.
‫- بزرگواری حاجی، خدا از بزرگی کمت نیاره، حاجی. اصلاً نگران نباش. خوب؟ -
‫در این مورد یک کلمه به کسی .حرفی نمی‌زنی
‫حتی به فاطمه خانم. ‫قضیه کاملاً سری هست.
‫- اه؟ متوجه شدی؟ ‫- چشم خیالتون تخت، بله، بله.
‫[صدای بسته شدن در زندان]
‫بگو مادر دیر نرفته.
‫توبه کن، .طلب آمرزش کن از خدا
‫مادر جان خدا از ما راضیه. ما هم راضی‌م به ‫رضای خدا. برای چی باید طلب آمرزش کنم؟
‫- مادر جان الان که وقت این حرف‌ها نیست. ‫- پس کی وقت این حرف‌هاست، ها؟
‫فردا که زبونم لال سر بچه‌ام گل دار رفت، ‫برم با نعشش گپ بزنم؟
‫مادر جان گریه نکن، امام رضا پشتمه.
‫تو فکر کردی به این زن جوان، ها؟
‫به این دختر فکر کردی؟ ‫به این سه تا طفل معصومت فکر کردی؟
‫شما عوض اینکه بچه‌ها را آروم کنی، ‫هی بیشتر جری‌شون می‌کنی با این حرفا.
‫[فاطمه] آی این آخه چه خاکی ‫به سر ما بود کردی؟
‫خار و خراب‌مون کردی سعید.
‫[صدای گریه و زاری فاطمه]
‫- [فاطمه] گریه نکن مادر قربونت برم. ‫- [سعید] علی!
‫- شما قرار شد اینجوری پشت خانواده بشی؟
‫[سعید] مرد خونه قرار شد اینجوری باشی؟ ‫گریه نکن بابا.
‫- سرت بالا بگیر. ‫- [مادر سعید] علی قربونت برم...
‫[مادر سعید] چی بگم؟ چی بگم؟
‫هر چی خدا بخواد همون می‌شه.
‫[صدای گریه علی و مادرش]
‫توکلت به خدا.
‫[صدای زمزمه نامفهوم]
‫- ببرینش ‫- حاج آقا حکم 100 ضربه شلاق اجرا شده؟
‫بله گویا در اجرای تشریفات قصوری پیش اومده.
‫ببرینش.
‫[صدای باز و بسته شدن در اتاق]
‫[صدای نامفهوم]
‫[صدای ضربات شلاق]
‫یواش (با فریاد)!
‫[صدای ضربه شلاق]
‫یواش‌تر!
‫بسه دیگه!
‫[حقانی] ببرینش برای اجرای حکم.
‫[قاضی] شما تشریف داشته باشید.
‫ما باید شاهد اجرای حکم بشیم حاج آقا.
‫- [قاضی] اون داخل شاهد هست. ‫- جناب قاضی، ما برای همین اومدیم اینجا.
‫بعد از اجرای حکم شما ‫می‌تونید جسد را ببینید.
‫یعنی چی امکان نداره! ‫من از قبل با شما صحبت کردم.
‫تشریف داشته باشید. بعد از اجرای حکم ‫با هم می‌ریم جسد را می‌بینیم. بفرمایید.
‫[صدای باز کردن دستبند]
‫[صدای باز شدن در]
‫چیکار می‌کنی؟
‫[صدای دستبند زدن]
‫چیکار می‌کنی؟
‫ماشین کجاست؟
‫چیکار می‌کنی، سرکار؟!
‫ماشین کجاست گفتم؟
‫یواش سرکار!
‫حاجی!
‫حاجی، ماشین...؟ ماشین...؟
‫ماشین کجاست، حاجی، حاجی؟
‫حاجی؟ حاجی!
‫حاجی!
‫بابا قرار ما این نبود! قرار ما این...
‫قرمساق‌های بی‌شرف!
‫قرمساق‌های بی‌شرف مادرقحبه ‫قرار ما این نبود! حاجی!
‫حاجی!
‫یا امام رضا.
‫یا امام رضا، این‌ها دارن چیکار می‌کنن؟
‫یا امام رضا، ‫یا امام رضا.
‫این‌ها دارند چیکار می‌کنن، ‫خودت کمکم کن.
‫این‌ها دارند چیکار می‌کنن؟! ‫خودت کمکم کن یا امام رضا.
‫یا امام رضا، ‫خودت کمکم کن.
‫این‌ها دارند چیکار می‌کنن؟
‫یا امام رضا...
‫[صدای جان کندن سعید]
‫[صدای خر خر حنجره]
‫[موسیقی]
‫[شریفی] اجازه بده.
‫- این چهار قدم را میارم. ‫- خیلی ممنون، مرسی.
‫دیگه... سفرت بخیر باشه...
‫چیز کن... ‫مراقب خودت باش.
‫- تو هم همین طور. ‫- [شریفی] مرسی.
‫بی‌خودی هم خطر نکن.
‫ما هم که اونجا نیستم .همیشه نجاتت بدم
‫می‌دونی، خیلی لذت بردم ‫این چند وقته که اینجا بودی.
‫خیلی حال داد... ‫البته نه از اون حال، منظورم...
‫خیلی از همکاری باهات خیلی لذت بردم.
‫می‌دونی چی می‌گم دیگه؟
‫خداحافظ.
‫[صدای حرکت موتورسیکلت و خودرو ‫و جار زدن افراد]
‫می‌خوام این را به تمام کسایی ‫که دارن نگاه می‌کنند بگم.
‫اگه پلیس‌ها این زن‌ها را ‫از تو خیابون‌ها جمع نکن،
‫یکی دیگه بلند می‌شه این‌ها را مثل بابام ‫از تو کوچه پاک می‌کنه.
‫با این زن‌ها جوری برخورد می‌کنند ‫که انگار مردم عادی هستند،
‫اون وقت سعید عظیمی دیگه‌ای بلند میشه.
‫راستش را بخواین،
‫از وقتی که دستگیر شده ده بیست نفر ‫از ما خواستن که کار بابام را ادامه بدم.
‫می‌گم «حالا صبر کنید و ببینید»
‫پس وقتی می‌اومده اینجا،
‫بابام در را می‌بسته
‫قفل می‌کرده و کلید را برمی‌داشته.
‫بعد یه کم پول که می‌داده به طرف.
‫زنه همین جا می‌ایستاده، ‫وقتی که شروع می‌کرده به شمردن پول‌ها
‫بابام اینجوری از پشت بهش نزدیک می‌شده
‫یک دفعه‌ای گلوش را می‌گرفته، ‫محکم فشار می‌داده.
‫بعد زنه نیمه‌جون می‌شده، ‫می‌افتاده روی زمین.
‫بعد که زنه می‌افتاده رو زمین، ‫بابام روش می‌نشسته
‫با زانوش می‌گذاشته رو گلوش.
‫یک لحظه، خدیجه، بیا خدیجه.
‫[آرزو] علی آقا خوبه، ‫با همین پشتی هم می‌فهمیم.
‫نه یک لحظه صبر کنید، بیا.
‫دراز بکش، سرت هم اون طرفی بذار.
‫بذار اون طرف سرت را.
‫صاف باش، ‫صاف دراز بکش.
‫بعد می‌نشسته روش
‫این جوری با زانوش می‌گذاشته رو گلوش.
‫بعد هم... ما انجامش نمی‌دم، ‫فقط نشون می‌دم.
‫بعد با این جای دستش ‫می‌گذاشته رو دهن زنه
‫بعد با این دو تا دستش روسری را ‫محکم می‌کشیده و تموم.
‫[آرزو] خوب بعد؟
‫خیلی زور می‌خواد.
‫ولی چون اون‌ها ضعیف و معتاد بودند، ‫مشکلی نبوده، زیاد طول نمی‌کشیده.
‫[آرزو] جسدشون را چیکار می‌کرده؟
‫هیچی دیگه یه چیزی می‌آورده که ‫اون‌ها را بتونه لاش بپیچه.
‫مثلاً...
‫من مُردم
‫شوخی نیست، دارن فیلم می‌گیرن. ‫تکون نخور.
‫من مُردم.
‫[علی] مسخره!
‫کلاً شاید نیم ساعت طول می‌کشیده.
‫بعد هم یک ساعت ‫برای خلاص شدن از شر جسد.
‫پس تو کمتر از دو ساعت، ‫کلک یک زن فاسد را می‌کنده.
‫برگرفته از حوادث واقعی در مشهد، ‫بین سال‌های 2001-2000.