..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏ .:: www.bolboljan.net ::.
..:: کانال تلگرام و اینستاگرام بلبل جان ::.. .:: telegram: @bollbolljan ::. .:: instagram: @bollbolljan_Com ::.
‫به نظر می‌رسه بنا به دلایلی... ‫پسرها همیشه دنبال دردسرن.
‫شاید خصلت مشترک تمام پسرهاست.
‫یا صرفا حوصله‌مون سر رفته.
‫ما دنبال هر چیزی هستیم ‫که ممنوع شده باشه.
‫ولی در لوبنی که ما زندگی می‌کنیم، ‫تقریبا از چیزی منع نمی‌شیم.
‫ولی اینجا هم در نوع خودش ‫کم حوصله‌سربر نیست.
‫آدم وقتی حوصله‌اش سر بره، ‫دست به کارهای احمقانه‌ای می‌زنه.
‫مثلا از مدرسه فرار می‌کنه...
‫تا سمت قطارهای باربری بره.
‫هرچند حتی زنگ‌زده‌ترین قطارها...
‫ممکنه ناگهان شروع به حرکت کنن.
‫وقتی حرکت قطار آرومه، ‫راحت می‌شه ازش به پایین پرید.
‫ولی وقتی سریع حرکت می‌کنه، ‫تقریبا غیرممکنه بشه ازش پرید.
‫متوجه منظورم که می‌شین؟
‫آدم باید توی موقعیت مناسب بپره.
‫کولیا، واسیا، بپرین!
‫کولیا منم. همون پسره که لباس قرمز ‫با اسم کانتونا پوشیده.
‫شبیه بچه‌های کولی‌ام.
‫اون هم داداشم واسیاست.
‫شبیه خودمه.
‫دوقلوئیم.
‫شاید لباس‌هامون فرق داشته باشه، ‫ولی همیشه با هم از کلاس جیم می‌شیم.
‫می‌گن پسرها وقتی به مامانشون می‌رن، ‫زندگی شادتری دارن.
‫دخترها هم وقتی به باباشون می‌رن ‫زندگی شادی دارن.
‫مشکل اینجاست که...
‫من به بابام رفتم.
‫حتی با این‌که دوقلوئیم،
‫همیشه با خودم می‌گفتم... ‫واسیا بیشتر به مامانم رفته.
‫بلد بود چه موقعی باید بپره.
‫همچنین می‌دونست مواقع ضروری، ‫کجا می‌تونه بابامون رو پیدا کنه.
‫سویتا، من که بهت گفتم ‫سویشرتم رو نشور.
‫ببین چقدر بالا رفته! ‫حالا چیکارش کنم؟
‫- غصه نخور. قشنگ شده. ‫- واقعا؟
‫من هم بهش گفتم: ‫«نگاه کن، روی کلوچه‌ات مگس نشسته.»
‫کجا می‌ری؟ تعطیله.
‫با این‌که تی‌شرت مورد علاقه واسیا بود،
‫هیچ‌وقت نتونست لکه‌هاش رو پاک کنه.
‫بابامون از کشور زادگاهش... ‫یعنی یوگوسلاوی براش آورده بود.
‫بعضی وقت‌ها مردم اهل یوگوسلاوی، ‫مثل بابام، «کولی» خطاب می‌شن.
‫بعضی‌ها ازشون می‌ترسن، ‫بعضی‌ها براشون احترام قائلن.
‫مردم معمولا خدا رو شکر می‌کنن... ‫که صاحب فرزندی هستن.
‫ولی مامانمون همیشه می‌گفت...
‫که موهبت زندگیش رو...
‫مدیون میخائیل گورباچفه.
‫وقتی که مرزها رو باز کردن،
‫مادرم بلافاصله به عنوان بخشی از...
‫هیئت شوروی، به سیبری رفت.
‫هدفش این بود که جین‌های ارزون ‫و ژاکت‌های چرمی پیدا کنه.
‫در عوض با دو بچه توی بغلش و... ‫شوهری اهل یوگوسلاوی برگشت.
‫یادمه مادربزرگم گفته بود...
‫که بابام از روی عشق ‫با مامانم ازدواج نکرد،
‫بلکه از اونجا که پناهنده جنگی بود، ‫می‌خواست خانه و سرپناهی داشته باشه.
‫ولی شک دارم این‌طور باشه.
‫درک می‌کنم آدم وقتی ‫کسی رو دوست نداره،
‫باهاش برای زندگی ‫به پاریس یا پراگ بره.
‫ولی اگه آدم بخواد کنار خانمی باشه...
‫که توی شهری به اسم لوبنی ‫زندگی می‌کنه، حتما عاشقش بوده.
‫قدیم‌ها بچه‌ای خجالتی بودم.
‫هیچ‌وقت به پدرم نمی‌گفتم... ‫که چقدر دوستش دارم.
‫البته...
‫مگه مردها حق دارن ابراز احساسات کنن؟
‫کولیا!
‫کولیا، بلند شو!
‫حالت خوبه؟
‫آره...
‫کمرت چطوره؟
‫هر سری بهتر می‌شه. ‫دستت درد نکنه.
‫به چیزهای خوب فکر کن. ‫ده دقیقه دیگه میام بازت می‌کنم.
‫به خودت فکر می‌کنم، خوبه؟
‫باشه... ‫نظر لطفته.
‫«لوکزامبورگ، لوکزامبورگ»
‫نه، امروز از خونه کارهام رو می‌کنم.
‫عجب کثافتی! این چه کاریه؟!
‫تا حالا موقع مستی یا نشئگی ‫رانندگی کردین؟
‫نه.
‫تا حالا مواد روان‌گردان مصرف کردین؟
‫نه.
‫روی زمین بخواب! ‫گفتم روی زمین باش!
‫روی زمین باشین!
‫[معتمد]
‫من به ملت اوکراین خدمت می‌کنم!
‫آیا ارتباطی با متخلفان جنایی دارین؟
‫نه.
‫کولیا! آخرین باره بهت هشدار می‌دم.
‫اگه تا الان اخراجت نکردم، ‫از روی احترامیه که به خانواده‌ات دارم.
‫دستتون درد نکنه.
‫ولی بدترین جاده رو بهت می‌دم.
‫عمو لیوشا، شوخی می‌کنین دیگه؟ ‫آخه بدترین جاده رو برم؟
‫کولیا، اولین بارت نیست... ‫که دسته‌گل به آب می‌دی.
‫بالاخره که باید تاوان ‫اشتباهاتت رو پس بدی.
‫پس مسئولیتش با کی باشه؟ ‫با مامانت؟ با داداشت؟
‫- آره، داداشم... ‫- بیا بریم!
‫همه براشون سواله چرا وقتی ‫زدی آیینه‌های عقب...
‫ایوان پتروویچ رو شکستی، ‫همچنان نگهت داشتم.
‫اون هم باید دست از سر مشتری‌هام برداره!
‫قرار بود مسیر ششم محل کار تو باشه.
‫نه بیست و یکم. پس سر کار خودت باش.
‫چرا هیچ‌موقع کسی نمی‌گه ‫شاید من هم دارم حرف حساب می‌زنم.
‫ولی همیشه کاسه‌کوزه‌ها رو سر من می‌شکنن! ‫این چه وضعشه؟!
‫کولیا، همین‌جوریش نزدیک بود... ‫فرد سالمندی رو علیل کنی! ساکت باش!
‫اگه بدون خراب‌کاری بتونی یک ماه کار کنی، ‫اجازه می‌دم به مسیر بیست و یکم برگردی.
‫ولی اگه دوباره دسته‌گل به آب بدی،
‫در جا اخراجت می‌کنم.
‫بگیر.
‫جاروی شخصی خودته. ‫اتوبوست رو تمیز نگه دار، خب؟
‫کولیا، چطور شد؟
‫خیلی‌خب.
‫[از سفرتون لذت ببرین]
‫کارت سالمندان دارم.
‫- روز شما به خیر. ‫- سلام.
‫کارت سالمندان دارم.
‫نشون بده! ‫اشعه ایکس که ندارم!
‫یه لحظه وایستین.
‫- مامان‌بزرگ، بهم زنگ بزن که دنبالت بیام. ‫- چشم.
‫- کرایه‌تون رو بدین. ‫- کارت سالمندان دارم.
‫نشون بده!
‫بشینین.
‫- روزتون به خیر! ‫- سلام.
‫آقای تازه‌وارد، کرایه‌ات رو نمی‌دی؟
‫آها! اجازه بدین.
‫- معذرت می‌خوام... ‫- چی شده؟
‫می‌شه ۷.۵۰ گریونا پرداخت کنم؟ ‫پنجاه کوپکی ندارم.
‫آقا، کرایه اتوبوس ۸ گریوناست.
‫امکانش هست تخفیف بدین؟ ‫آخه خیلی عجله دارم.
‫من هم عجله دارم.
‫خیال کردی فقط خودت ‫کار و زندگی داری؟
‫پیاده شو! وقتم رو نگیر.
‫آقای راننده، می‌شه حرکت کنیم؟
‫هر موقع صلاح ببینم حرکت می‌کنیم.
‫گزارش خشونت خانگی از پلاک ۱۴۳ ‫خیابان ولودیمیرسکا داریم.
‫دریافت شد.
‫پلیس اینجاست. ‫ستوان کوهوت هستم.
‫عجله کنین. ‫دارن همدیگه رو می‌کشن.
‫چی شده؟
‫شوهر این خانواده تازه ‫از بیمارستان روانی ترخیص شده.
‫کل روز داشتن داد و بیداد می‌کردن.
‫دیوانه شدیم.
‫انتظار داشتین چیکار کنم؟ ‫به پلیس زنگ زدم دیگه!
‫پلیس! در رو باز کنین!
‫چرا معطلین؟ یه کاری بکنین،
‫طرف می‌کشش!
‫ویتیا! در رو باز کن، پلیس اینجاست!
‫- چرا هیچ کاری نمی‌کنین؟ ‫- بدون حکم که نمی‌تونیم وارد بشیم!
‫پس نمی‌خواین کاری بکنین؟ ویتیا!
‫پلیس اینجاست، دستگیرت می‌کنن! ‫تانیا رو اذیت نکن، شنیدی؟
‫باید در رو بشکنیم.
‫روی زمین باش!
‫هیچ‌کس به دادت نمی‌رسه، فهمیدی؟
‫ای سگ هار! ‫برمی‌گردم، شنیدی چی گفتم؟
‫- ولم کنین! ‫- آروم باش.
‫- شوهرم رو ول کنین! ‫- آروم!
‫دستت رو بکش! ‫حق نداری بازداشتم کنی!
‫کجا می‌برینش؟ وحشی‌ها!
‫- خونسرد باشین. ‫- آروم باش!
‫شوهرم رو ول کنین!
‫خفه شو!
‫کارت سالمندان قبول می‌کنین؟
‫ظرفیت سالمندانمون پر شده.
‫یا منتظر اتوبوس بعدی بمونین، ‫یا کرایه بدین.
‫این رو قبول می‌کنی پسرم؟
‫مادر جان، کرایه ۸ گریوناست.
‫بذار سوار شم پسرم.
‫بازمانده جنگی‌ام.
‫سوار شو بازمانده خانم.
‫فقط رو مخ آدم می‌رین.
‫بگین ماست سیاهه هم باید قبول کنیم.
‫کسی ایستگاه بعد پیاده نمی‌شه؟
‫دوباره می‌پرسم: ‫کسی پیاده نمی‌شه؟
‫خانم‌ها و آقایون سالمند، پیاده شین.
‫تا کی اینجا توقف داریم؟
‫تقریبا پونزده دقیقه.
‫- پدرزنت می‌ذاره سوار این بشی؟ ‫- تا حالا ازش نخواستم.
‫این‌قدر حسودی نکن. ‫خب دیگه، من برم.
‫- سلام! ‫- سلام.
‫بیا بریم. قرار شد سانیا ما رو برسونه.
‫بچه خوابیده. نمی‌شه اینجا بمونم؟
‫ما که خودمون خونه داریم.
‫کم در این مورد بحث کردیم؟
‫بچه رو بردار بریم.
‫حالا تا وسایل رو جمع کنیم بیا بشین.
‫آخه کلی طول می‌کشه ‫بند پوتینم رو باز کنم.
‫حداقل بیا با خانواده‌ام احوال‌پرسی کن.
‫سلام عرض شد یگور میخالیچ.
‫سلام.
‫خب، اوضاع چطوره؟ ‫کار و بار چطوره؟
‫عین همیشه است.
‫قراره به زودی ترفیع بگیرم ‫و کارآگاه بشم.
‫فقط مونده تمریناتم رو تموم کنم.
‫ایوانا!
‫بله؟
‫بیا اینجا.
‫- سلام. ‫- سلام عرض شد.
‫- اون جفت جوراب اضافه‌ای که داشتم رو بیار. ‫- باشه، الان میارم.
‫واسیا...
‫بیست و هفت سالته، ‫این حرف‌ها چیه؟
‫کی می‌خوای پول دربیاری؟
‫روالش همینه دیگه.
‫شما هم که قبول دارین ‫پول لزوما خوش‌بختی نمیاره.
‫بیا، بگیر.
‫لازم نبود... دستتون درد نکنه.
‫ایوانا، کی ماشا رو خونه می‌رسونه؟ ‫خودم یا خودت؟
‫همکارم بیرون منتظره. ‫قرار شد ما رو برسونه.
‫پس ما چیکار کنیم؟
‫ای بابا.
‫می‌شه عجله کنی؟
‫- سلام سانیا. ‫- روز به خیر یگو میخالیچ.
‫- بازی دیروز رو دیدین؟ ‫- خراب کردیم، کاریش هم نمی‌شه کرد. واسیا...
‫یه لحظه وایستا.
‫مواظب باش. برو عقب.
‫اجازه بدین.
‫- خدانگهدار. ‫- شب به خیر. بعدا می‌بینمت.
‫سانیا، بزن کنار.
‫واسیا...
‫خواهشا بریم. خواب بچه سبکه.
‫سانیا، بزن کنار!
‫واسیا...
‫هیس کوچولو. هیس.
‫- سلام کولیا. ‫- سلام مامان.
‫گرسنه‌ای؟
‫نه، گرسنه نیستم.
‫- اوضاع چطوره؟ ‫- خوبه.
‫- روز به خیر کولیا. ‫- سلام عمو لیوشا.
‫مارینا، بیا کمکم کن.
‫کولیا، باهاش صحبت کردم.
‫بهم گفت اگه دردسر درست نکنی، ‫می‌ذاره به جاده بیست و یکم برگردی.
‫- کمرت چطوره؟ ‫- فرقی نکرده.
‫از جلساتت جا نمونی‌ها.
‫هزینه تراپیت خیلی زیاده.
‫وایستا ببینم. ‫دوباره به کازینو می‌ری؟
‫مامان، من که گفتم ترک کردم. ‫قرار هم نیست برگردم.
‫برات ساندویچ درست کنم ببری؟
‫نه مامان! گفتم گرسنه‌ام نیست دیگه!
‫- باشه. ‫- سر کار غذا خوردم.
‫باشه.
‫- کی برمی‌گردی؟ ‫- انقدر سین‌جیم نکن دیگه!
‫خیر سرم دیگه بچه نیستم.
‫حداقلش ساندویچ با خودت می‌بردی!
‫گفتم موی دماغم نشو!
‫سلام!
‫آروم باش. دخترمون خوابیده!
‫ماشا...
‫معذرت می‌خوام.
‫کاش با بابام رفته بودم.
‫خواهشا الان شروع نکن.
‫- سلام. ‫- سلام.
‫- سوار شو. ‫- کجا می‌ریم؟
‫هر جا دلت بخواد می‌ریم. ‫بیا سوار شو.
‫باشه، ولی جایی بریم که شلوغ باشه.
‫باشه، باشه. سوار شو حالا.
‫راستی، این رو برای تو گرفتم.
‫دستت درد نکنه.
‫وای خدا. چه بوی خوبی می‌ده.
‫شوخی که ندارم. گل واقعیه.
‫آره. راست می‌گی.
‫ماشین قشنگی داری‌ها.
‫آره. موتور سه و نیم لیتری داره.
‫- لابد خیلی هزینه بنزینت می‌شه. ‫- راستش نه.
‫روی ماشین موتور گازی نسل پنج انداختم.
‫آها.
‫باقی قطعاتش اصله.
‫از تهویه هوا گرفته تا گرم‌کن صندلی.
‫- اون پشت یخچال هم داره، دیدیش؟ ‫- دروغ نگو!
‫چه باحاله.
‫رفیقام اینجان.
‫یه لحظه اجازه بده.
‫- می‌خوای گرم‌کن رو روشن کنم؟ ‫- نه، لازم نیست.
‫باشه. الان میام.
‫برو در خودت رو بذار اسکل!
‫توجه نکن، در مورد تو نبود. ‫شوخی بین خودمون بود.
‫بگو ببینم، شغلت چیه؟
‫کار تدارکات می‌کنم. ‫شغلم حمل و نقل مسافره.
‫هر از گاهی خرده‌فروشی هم می‌کنم. ‫ولی برام بیشتر سرگرمیه.
‫لب کلام این‌که دست و بالم بازه.
‫سایز ۳۸ اندازه‌ات می‌شه؟
‫آره، مرسی.
‫پس بریم.
‫سایزتون؟
‫اگه می‌شه چهل لطف کنین.
‫سایز چهل خدمت شما.
‫- بفرمایید. ‫- مرسی.
‫تو برو پا بزن، من هم زود میام.
‫برو دیگه، برو.
‫سایز سی و هفت مردانه هم دارین؟
‫چیه؟ به چی داری می‌خندی؟
‫الو؟
‫روزتون به خیر. ‫با آقای تومیچ تماس گرفتم؟
‫خودمم. شما؟
‫از کنسولگری اوکراین توی ‫دوک‌نشین بزرگ لوکزامبورگ تماس می‌گیرم.
‫جان؟
‫متأسفانه خبر بدی براتون دارم آقا.
‫نشنیدم، چی گفتی؟
‫کولیا، پسرم.
‫چی شد؟ باز مست کردی؟
‫مدارک کجاست؟
‫عجله نکن، دست منه. ‫چرا انقدر عجله داری؟
‫می‌خوام واسه گذرنامه اقدام کنم.
‫این وقت شب گذرنامه می‌خوای چیکار؟
‫چی شده؟
‫بابا...
‫چی شد؟ بهت زنگ زد؟
‫یکی بهم زنگ زد.
‫ولی خودش نبود.
‫نمی‌تونه به کسی زنگ بزنه.
‫فکر نکنم دیگه زنگ بزنه.
‫پسرم، قربونت برم...
‫به نام پدر، پسر...
‫انقدر آب مقدس نپاش دیگه! ‫روی خودت بریز!
‫به نظرم چون پسرهاش هستین،
‫باید براش گل بفرستین.
‫خودم هم کمی پول کمک می‌کنم.
‫مامان، گل واسه چیه؟ ‫طرف تک و تنهاست.
‫هیچ‌کس رو اونجا نداره!
‫پس کی بهتزنگ زد؟
‫یه خانم از کنسولگری زنگ زد.
‫گفت اگه می‌خوایم باهاش خداحافظی کنیم، ‫باید فورا راه بیفتیم.
‫فهمیدی؟
‫ولی نگفت چی شده؟
‫مثل این‌که تصادف کرده. ‫شرایطش بحرانیه.
‫انقدر بدبین نباش قربونت برم.
‫تو که نمی‌دونی اون چطور آدمی بود
‫و چه دردسری درست کرده.
‫ممکنه یکی قصد جونش رو کرده باشه، ‫الان هم از شما انتظار داره.
‫مامان راست می‌گه.
‫من که ترجیح می‌دم نرم ‫و براش هیچ پولی نفرستم.
‫- اون‌وقت چرا؟ ‫- چرا؟!
‫چون تا حالا هیچ خیری برامون نداشته.
‫چرا فکر کردی بهش بدهکاری؟ ‫واسه چی خودت رو اذیت کنی؟
‫توی زندگی که ازش خیری ندیدیم،
‫ولی بعد مرگش چی؟
‫بعد مرگش هم فقط بدهی‌هاش گردنمون میفته.
‫پسرم، الکی دلت رو بهش خوش کردی.
‫مامان، خل شدی؟
‫لوکزامبورگه، یادت رفته؟
‫شهر پولدارهاست!
‫خبری از بدهی و امید واهی نیست.
‫اون هم بابامه!
‫اگه ازش خداحافظی نکنم، ‫هیچ‌وقت خودم رو نمی‌بخشم.
‫از کی می‌خوای خداحافظی کنی؟
‫الان پیر شده! ‫حتی تو رو نمی‌شناسه!
‫کولیا جان، واقعیت اینه ‫تمام سلول‌های آدم...
‫بعد هفت سال کامل جایگزین می‌شن.
‫عمرا اگه این موضوع رو بفهمه مامان!
‫بابات دیگه اون آدمی نیست ‫که قبلا می‌شناختیم.
‫خودش هم همراه سلول‌هاش عوض شده!
‫می‌خوام با همون سلول‌های ‫باقی‌مونده‌اش خداحافظی کنم.
‫حالا چه قدیمی، چه جدید باشه.
‫هر کاری می‌خوای بکن.
‫اگه سر ماجرای سلول‌ها بحثی نداری،
‫حداقل به خاطر حرف من ‫کمی احترام سرت بشه.
‫بابات مدارم دردسر درست می‌کرد.
‫اگه بمیره، ما رو راحت می‌کنه.
‫با آدم‌های ناجوری ارتباط داشت.
‫واسیا، هر بار که پای تلفن بود ‫من وحشت می‌کردم.
‫اصلا به خاطر بابامون نزدیک بود ‫من رو توی نیروی پلیس قبول نکنن.
‫راست می‌گه.
‫اگه هیچ‌وقت فرصت نکنم بابام رو بشناسم،
‫عمرا خودم رو ببخشم.
‫واسه همین می‌خوام برم.
‫جنابعالی هیچ‌جا نمی‌ری. ‫واسیا، تو بهش بگو!
‫اصلا گذرنامه نداره. ‫معلومه نمی‌تونه بره.
‫توی شرایط اورژانسی در عرض سه روز ‫گذرنامه صادر می‌کنن.
‫آها، که این‌طور!
‫بالاخره بهونه پیدا کردی ‫تا گذرنامه‌ات رو بگیری؟
‫تو این‌طوری بگو.
‫دارم می‌گم جنابعالی هیچ‌جا نمی‌ری.
‫تصمیم این مورد با خودمه.
‫تا وقتی زیر سقف من زندگی می‌کنی،
‫تصمیمش با من و عمو لیوشاست.
‫پس وقتشه مستقل بشم.
‫بشین ببینم!
‫خنگ شدی؟ اگه نمیره چی؟
‫- چی می‌شه؟ ‫- به این احتمال فکر کردی؟
‫مامان، این اصلا فکر نمی‌کنه.
‫اگه زنده بمونه می‌خوای چیکار کنی؟
‫انقدر بد می‌شه اگه زنده بمونه؟
‫فکر می‌کنی اتفاق خوبیه؟
‫کی توی اون شرایط ازش نگه‌داری کنه؟
‫تو کونش رو تمیز می‌کنی؟ ‫تو حواست به زخم بسترش هست؟
‫چقدر شما خیانت‌کارین.
‫کلا خانواده رو فراموش کردین.
‫من خیانت‌کارم؟!
‫جنابعالی غلط می‌کنی جایی بری.
‫این خط، این هم نشون!
‫تو کی باشی به من دستور بدی؟
‫خیر سرم مامانتم!
‫سلول‌های مامانم چند سال پیش مرد.
‫تو سلول‌های هیولایی داری.
‫آب رو زمین بذار. ‫گفتم زمین بذارش!
‫- کولیا! آروم باش! ‫- گفتم زمین بذارش! واسیا!
‫این دومین باری بود ‫که بابامون داشت ترکمون می‌کرد.
‫وقتی اولین بار از پیشمون رفت ‫و عازم اوکراین شد،
‫خیلی چیزها رو پشت سرش رها کرد.
‫بین اون وسایل جعبه کارت ویزیتی بود،
‫که توش کلی کارت ویزیت از دهه‌ی نود...
‫توی بولنی، پولتاوا و منطقه خارکف داشت.
‫ایوان بیلی از کازینو ریزورت.
‫اسلاوا بنزور از کافه وود سانگ.
‫خیلی‌هاشون تا الان فوت کرده.
‫هیچ‌کس هم نمونده ‫که از بابام برام تعریف کنه.
‫ولی از طراحی کارت‌های قدیمی خوشم میاد.
‫بابام مدتی اتریش زندگی می‌کرد،
‫مسئول سرگرمی افراد مشهور ‫و ورزشکاران بود.
‫بعدش برامون عکس و کارت پستال می‌فرستاد.
‫مامانمون انقدر از دستش عصبانی بود،
‫که چهره‌اش رو توی ‫هر عکسی پاره می‌کرد.
‫تنها چیزی بود که ازش مونده بود.
‫من هم با اون تکه‌ها آلبوم درست کردم.
‫این بابامون با مربی تیم بارسلوناست.
‫اینجا هم با دیه‌گو مارادوناست.
‫آها، اینجا هم تولد دوسالگیمونه.
‫بابام قول داده بود برام تی‌شرتی...
‫با امضای آندری شوچنکو بیاره،
‫ولی فکر کنم گمش کرد.
‫می‌گن مسئولیت فرزندان، ‫تنها به عهده والدینه.
‫ولی نکنه مسئولیت والدین،
‫با ما فرزندان باشه؟
‫نمی‌دونم.
‫- سلام. ‫- روزتون به خیر باشه.
‫پدرم خارج از کشور رو به موته. ‫باید فورا به عیادتش برم.
‫چقدر زود می‌تونم گذرنامه بگیرم؟
‫تأییدیه‌ای دارین؟
‫مدرکی از بیمارستان یا سردخانه دارین؟
‫بفرمایین.
‫این رو از کنسولگری برام فرستادن.
‫ببخشید.
‫می‌شه عجله کنی؟
‫آهای! کر شدی؟
‫می‌بینم که عجله داری.
‫درسته، دارم.
‫کولیا؟
‫روز به خیر.
‫من رو نشناختی؟
‫نه، به جا نیاوردم.
‫عمو اسلاوا هستم، ‫بریک هم صدام می‌کنن.
‫از دوست‌های باباتم.
‫عمو اسلاوا؟
‫گمونم این اسم برام آشناست.
‫خبر بابات رو شنیدم پسر جان.
‫از صمیم دل تسلیت می‌گم.
‫واقعا ناراحت شدم.
‫لطف داری عمو اسلاوا.
‫به بابات رفتی.
‫البته شباهت فیزیکی ندارین.
‫فقط...
‫اینجات بهش رفته.
‫زیاد بهم گفتن.
‫الان کجاست؟
‫توی یه بیمارستان داخل لوکزامبورگ بستریه.
‫خیلی از خونه دور شده.
‫آخرین باری که دیدمش...
‫هفت سال پیش بود.
‫توی پمپ گاز دیدمش.
‫دقیق یادم نیست کجا بود.
‫گمونم غرب اوکراین بود.
‫توی راه لهستان بودیم.
‫پمپ گاز؟
‫امکان نداره.
‫بابام بیست سال پیش از کشور خارج شد، ‫دیگه هم برنگشت.
‫مطمئنم هفت سال پیش دیدمش.
‫بهم گفت شغلی پیدا کرده ‫و زندگیش داره درست می‌شه.
‫حتما اشتباه گرفتین.
‫لابد با یکی دیگه قاطی کردم.
‫مواظت کن پسر جان.
‫وای خدا! اتوبوس بهش زد. ‫یا خدا!
‫آمبولانس خبر کنین. ممکنه بمیره.
‫حالتون خوبه؟ خدایا، خانم.
‫کمکم کنین بلندش کنم.
‫راننده، کمک‌های اولیه بیار! ‫این خانم زخمی شده!
‫- از مغازه اون‌طرف خیابون بگیریم؟ ‫- از مغازه بگیریم؟
‫مچم درد می@کنه.
‫وقتی اتوبوس نگه داشت باید سوار بشی،
‫نه وقتی در حال حرکته.
‫خواهشا داد و بیداد نکن.
‫آخه چرا سر راه وایستادی؟
‫خیر سرم کلی مسافر دارم‌ها.
‫خیال کردی کی هستی ‫که با این لحن باهام صحبت می‌کنی؟
‫کثافت بی‌سروپا!
‫زنیکه پیر پاتال کور،
‫مگه ندیدی اتوبوس ‫در حال حرکت بود؟
‫خدایا، آقا...
‫حالم ازتون به هم می‌خوره.
‫فقط آدم رو دیوانه می‌کنین.
‫- لطفا کمکم کنین. دستتون درد نکنه. ‫- خسته‌ام کردین.
‫برین دیگه، کل روز رو که وقت نداریم.
‫ممنونم خانم‌ها.
‫بفرما.
‫پول کرایه‌ات رو می‌دی؟
‫وای خدا.
‫می‌گم پول کرایه‌ات رو نمی‌دی؟
‫کارت سالمندان دارم.
‫باید هم داشته باشی.
‫این چه حرفیه؟ ‫واسه کارتم یک عمر زحمت کشیدم.
‫- نون اینجا بد نیست. ‫- شنیدم که...
‫روزتون به خیر و نوش جان.
‫هالیا، تموم شد؟
‫مرسی.
‫پتریونا، چی شده؟
‫الان نمی‌تونم صحبت کنم. ‫اتفاق خوبی نیفتاده، ولی دیرم شده.
‫- چی شده؟ ‫- هیچی نگفت.
‫- سلام خانم‌ها! ‫- سلام.
‫زمین خورد! چی شد؟
‫- حاضری؟ ‫- حاضرم.
‫خب، چشم‌هات رو ببند ‫و نفس عمیق بکش.
‫حالا...
‫دردم اومد!
‫تو رو خدا نکنین! نکنین!
‫- یکی دیگه مونده، خب؟ ‫- باشه.
‫- ثابت وایستین. ‫- باشه.
‫ثابت وایستین. ‫باید دوباره جا بندازم...
‫خدایا، این چه بلاییه سرم اومده؟
‫تموم شد، درست شد.
‫لاریسا پتریونا، می‌خواین شکایت کنین؟
‫چه بدونم. باید بکنم؟
‫بله.
‫در غیر این صورت نمی‌ذارم برین.
‫مقررات پروتکل می‌گه باید ‫به اطلاع پلیس برسونین.
‫راستش نمی‌دونم...
‫ایرینا، گزارش تصادف جاده‌ای بنویس. ‫منجر به صدمات جدی شده.
‫لطفا بذارین من برم.
‫امروز انقدر خسته شدم که براتون نگم.
‫کسی رو دارین دنبالتون بیاد؟
‫نگران نباشین. کلی آدم اطرافم هست...
‫که حواسشون بهم باشه.
‫وای خدا.
‫الو، ساشکا.
‫کولیا، قسمت بوده دیگه.
‫متوجه نیستی حکمتی بوده ‫که به این سفر نری؟
‫خواهشا نرو.
‫شک نکن یکی کنارش هست.
‫من که گفتم کسی رو نداره.
‫تک و تنهاست.
‫چای گیاهیت رو ببر. ‫می‌خورم حالم بد می‌شه.
‫مارینا پتریونا، وقت تموم شد.
‫باید برین.
‫کولیا، بهم بگو واسه شام چی می‌خوای.
‫باشه.
‫مطمئنی زندان نمی‌ره؟
‫مگر این‌که پیرزنه بمیره.
‫فعلا بازداشت موقته.
‫تو هم که ازش خواستی نره، ‫پس شک نکن نمی‌ره.
‫خیلی دلم به حال پسرم می‌سوزه.
‫به غذایی که براش بردم لب هم نزد. ‫همه رو به نگهبان داد.
‫برای من هم چیزی آوردی؟
‫واسیا!
‫معذرت می‌خوام. ‫اصلا حواسم نبود.
‫انقدر که کولیا دردسر درست می‌کنه، ‫همیشه باید بهش کمک کنم.
‫آخه مگه تو اونقدر بزرگ نشدی ‫که حواست به خودت باشه؟
‫مامان، نکنه لازمه من هم پیرزن زیر بگیرم...
‫که برام شام بیاری؟
‫یه ساندویچ برام مونده. می‌خوری؟
‫آره دیگه، باید پس‌مونده‌ی ‫غذای مجرمان رو بخورم.
‫فیلم دوربین مداربسته‌ی ‫بوتیک اسکار استایل دستمون رسید.
‫ایستگاه اتوبوس توش کامل مشخصه.
‫ضمنا...
‫چی بگم کولیا؟
‫بابتش محکوم می‌شی.
‫همه مسافران اتوبوس ‫علیهت شهادت دادن.
‫الان چیکار کنم؟
‫چیکار می‌تونی بکنی؟
‫برو رضایتش رو بگیر. ‫من چه بدونم.
‫من؟ برم رضایت بگیرم؟
‫اگه دیه خواست چی؟
‫خانمه می‌گه بی‌خیال نمی‌شه.
‫می‌خواد قضیه رو رسانه‌ای کنه.
‫الان چه شکایتی کرده؟
‫بابت صدمات جدی تصادف جاده‌ای شاکیه.
‫- حکم چنین جرمی چقدره؟ ‫- بین سه تا هفت سال حبسه.
‫کدوم صدمه؟ پاشا، اصل پیرزنه رو دیدی؟
‫اصلا شاید خودش رو عمدا ‫زیر اتوبوس انداخته باشه.
‫من ادعای خانمه برای گرفتن غرامت...
‫از برادرت رو رد کردم.
‫من باید چیکار کنم؟ ‫عملا این وسط گناهی نکردم.
‫داشتم کارم رو می‌کردم. ‫حواسم پرت شد و اشتباه کردم.
‫اونش رو قاضی باید مشخص کنه.
‫ولی واقعیت اینه که خانمه ‫دستش عملا از کار افتاده.
‫اون چطوری زندگی کنه؟
‫حتی نمی‌تونه لیوان آب برداره.
‫تا وقتی مدارک پرونده جمع‌آوری بشه،
‫باید توی حصر خانگی باشی.
‫از ساعت ده به بعد باید خونه بشی.
‫بنا بر مشکلاتی که سابقا داشتی،
‫واسه رهگیری باید پابند الکترونیکی ببندی.
‫- پابند؟ جدی می‌گی؟ ‫- هر روز باید شارژش کنی.
‫بابام اون‌ور آب داره می‌میره. ‫باید پیشش باشم.
‫شوخیتون گرفته؟
‫همین الانش هم عین میمون ‫دو روز توی قفس نگهم داشتین.
‫تو رو خدا اذیتم نکن.
‫وانیا، خواهشا بی‌خیال شو.
‫بعد این‌که برگشتم حلش می‌کنیم.
‫خداحافظ، بعدا می‌بینمت.
‫پاشا، دستگیرش کن.
‫ای کثافت‌ها!
‫نمی‌شه با خاطرات گذشته زندگی کنیم.
‫باید فراموششون کنیم.
‫نمی‌تونیم خاطرات گذشته رو فراموش کنیم،
‫باید ازشون عبرت بگیریم.
‫رایسا پتریونا...
‫هر آدمی ممکنه اشتباه کنه.
‫من هم مستثنی نیستم.
‫به هر حال آدمم.
‫تا حالا در مورد خطای انسانی شنیدی؟
‫اصلا توی عمر کثافتت چیزی یاد گرفتی؟
‫لاریسا پتریونا...
‫رایسا.... ‫رایسا پتریونا،
‫خواهشا من رو ببخشین.
‫دست کثافتت فوقش دو ماهه خوب بشه.
‫تازه اگه شانس بیاری ‫یک ماهه خوب می‌شه.
‫بعدش هر غلطی خواستی می‌کنی. ‫به باغچه‌ات می‌رسی...
‫یا هر کاری که شما پیرها می‌کنین.
‫رایسا پتریونا...
‫نمی‌شه از خاطرات گذشته فرار کرد.
‫باید ازشون عبرت گرفت.
‫شما هم اشتباه داشتین، نه؟
‫ببین توی چه کثافت‌خونه‌ای زندگی می‌کنی. ‫همین اشتباه نیست؟
‫امان از این زندگی. ‫زنیکه چقدر رو مخمه.
‫رایسا پتریونا...
‫اگه شکایتتون رو پس نگیرین...
‫کونتون رو پاره می‌کنم.
‫نمی‌تونین با خودتون ساک ببرین.
‫وسایل شخصیمه.
‫لطفا وسایل شخصیتون رو ‫کنار قفسه‌ها بذارین.
‫دستت رو بکش ببینم!
‫قبل این‌که ادای پلیس‌ها رو دربیاری، ‫حداقل نشان رسمی بگیر.
‫باز که گذرمون به همدیگه میفته.
‫موقعیتتون رو گزارش بدین.
‫نزدیک سوپرمارکتی توی کیفسکا هستم، ‫کنار قفسه‌ها ایستادم.
‫چرا انقدر از واحد بی‌سیم فاصله گرفتی؟
‫چون نذاشتن ساکم رو ببرن. ‫به خدا کنار قفسه‌ها ایستادم.
‫هشدارش رو خاموش کردم.
‫اگه دو تا هشدار بگیری، ‫باید جریمه بدی.
‫سه تا هشدار بگیری دستگیر می‌شی.
‫حواست باشه.
‫فهمیدم. مرسی.
‫کیه؟
‫منم، کولیام.
‫کی؟
‫کولیا هستم، راننده اتوبوسم.
‫همون که باهاش تصادف کردین.
‫دستتون در رفت.
‫صدات نمیاد، خودت رو نشون بده.
‫سلام.
‫چی می‌خوای؟
‫کسی نگفت اینجا بیای!
‫خواهشا گوش کنین.
‫آدم نمی‌تونه بی‌خیال ‫خاطرات گذشته بشه.
‫باید ازشون عبرت بگیره. متوجهین؟
‫نکنه ضربه‌مغزی شدی؟
‫اول به عنوان یک جوانمرد ‫باید عذرخواهی کنم...
‫که زنیکه کور خطابتون کردم.
‫خوب یادته چی خطابم کردی. ‫تازه حرف‌های دیگه هم زدی.
‫رایسا پتریونا...
‫- لاریسا پتریونا هستم! ‫- درست می‌گین، لاریسا بودین.
‫نمی‌دونم با این اوضاع دستتون،
‫کار درستیه یا نه،
‫ولی اومدم براتون جبران کنم.
‫براتون این شکلات رو گرفتم.
‫این هم کمی پوله. ‫پونصد گریونا براتون آوردم.
‫خواهشا از اتهاماتتون صرف نظر کنین.
‫خودم با پلیس‌ها صحبت کردم...
‫و مراحلش رو انجام دادم.
‫مرسی که انقدر زحمت کشیدی، ‫ولی نیازی نیست.
‫تا دو ماه قراره از کار بیکار بشم.
‫چهار هزار و دویست گریونا ضرر می‌کنم.
‫تازه دوا و دارو هم می‌خوام. ‫همون خودش دو هزار گریونا بیشتره.
‫ولی مسئله اصلا پولش نیست.
‫زندگی من لنگ پول تو نیست.
‫آخه چطور هزینه‌هاش رو می‌دین؟
‫تنها زندگی می‌کنین، ‫کسی کنارتون نیست.
‫می‌تونم کارهای خونه‌تون رو انجام بدم،
‫یا اگه خواستین جایی برین، برسونمتون.
‫همین قدر که زحمت کشیدی بسه.
‫عذرخواهیت هم کردی. حالا برو.
‫قانون تصمیم می‌گیره.
‫خواهشا وایستین! من همیشه از لحاظ ‫روانی و اخلاقی مشکل داشتم. آخه چیکار کنم؟
‫- دست خودم نبود. معذرت می‌خوام! ‫- خدا ببخشت.
‫شماره‌ام رو براتون می‌ذارم. ‫اگه کمکی خواستین بهم بگین.
‫کثافت پیر پاتال.
‫می‌خوام به بالی برم.
‫خواهرم الان اونجاست. ‫من هم می‌خوام برم.
‫باشه. بریم بلیت رزرو کنیم؟
‫جدی می‌گی؟
‫خبر بدی دارم.
‫چی شده؟
‫اسمم رو از فهرست خط زدن.
‫یعنی چی؟
‫یعنی دیگه قرار نیست ترفیع بگیرم.
‫شش ماه دیگه باید پلیس گشت بمونم. ‫شاید به یک سال هم بکشه.
‫به چه دلیل؟ تو که بهترین مأمورشونی. ‫چرا نباید بهت ترفیع بدن؟
‫به خاطر کولیا. توی دردسر افتاده.
‫احمق این بار چیکار کرده؟
‫با یه پیرزن تصادف کرده.
‫وای خدا، زنده است؟
‫زنده است، دو تا دستش شکسته.
‫فهمیدم.
‫چرا گردن تو افتاد؟
‫برادرم محکومیت کیفری داره.
‫که چی؟
‫ازش آزمایش خون گرفتن.
‫فهمیدن گل و شیشه هم مصرف می‌کنه.
‫تقصیر کولیاست.
‫تازه اگه بیشتر می‌گشتن...
‫سوء مصرف الکل هم پیدا می‌کردن.
‫ماشا، چرا گریه می‌کنی؟
‫چرا؟ بچه‌مون داره یک سالش می‌شه، ‫هنوز اقیانوس رو از نزدیک ندیده.
‫می‌دونی توی یتیم‌خانه چطور زندگی می‌کنن؟ ‫شرایط اونجا رو می‌دونی؟
‫به قول رئیسم که می‌گه:
‫«رفاه زیاد آدم رو به حیوان تبدیل می‌کنه،»
‫«در صورتی که انسان توی محدودیت، ‫رشد می‌کنه.»
‫سه ساله داری همین حرف‌ها رو تحویلم می‌دی!
‫یه شغل معمولی پیدا کن تا به بالی بریم.
‫اونجا هم می‌تونیم توی محدودیت زندگی کنیم!
‫خواهشا یه خرده به ما هم اهمیت بده!
‫حداقل اگه کسی خواست رشوه بده، قول کن!
‫نمی‌بینی صداقت و مهربونیت ‫به ما خیری نمی‌رسونه؟
‫خدا رحم کنه.
‫پناه بر خدا!
‫[شماره کولیا، راننده اتوبوس]
‫کدوم چای رو ترجیح می‌دین؟ ‫چای سیاه یا میوه‌های گرم‌سیری؟
‫میوه‌های گرم‌سیری.
‫پروژه‌ای ساده است که می‌شه ‫به صورت انفرادی...
‫کانال رو عوض کن.
‫ترافیک سنگین در بزرگراه کی‌یف...
‫عوض کن.
‫بازی بین اسپانیا و...
‫عوض کن.
‫...عزیزدردانه‌ی سلطانی.
‫صدها زن دوست دارن جای تو باشن.
‫گریه نکن دختر کوچولو.
‫- این قصر... ‫- وای خدا.
‫کولیا، چی شد؟
‫مشکلی نیست.
‫کثافت.
‫چرا انقدر طول کشید؟
‫به نظرم باید بهتون ‫جایزه‌ای مفصل بدم.
‫واسه این‌که شادتون کنم.
‫مرسی.
‫- این چیه؟ ‫- صدف خوراکیه.
‫نظرتون چیه؟ خوشتون اومد؟
‫حروم‌زاده اینجاست! دیدینش؟
‫کار همین بود!
‫به خاطر این آدم مصدوم شدم.
‫دست بجنبونین.
‫همه داشتن بهش می‌گفتن خجالت بکش.
‫پررو برگشته می‌گه کرایه بده.
‫زیاد برچسب زدی!
‫ازم خواست از شکایتم...
‫صرف نظر کنم و بی‌خیال بشم،
‫من هم گفتم: تو باعث مصدومیتم شدی، ‫خودت هم باید کمکم کنی.
‫بابا، سلام.
‫کولیا هستم. پسرتم.
‫می‌دونم نمی‌تونی صحبت کنی،
‫ولی خانمی که توی کنسولگریه ‫و الان گوشی رو کنارت گرفته،
‫بهم گفته صدام رو می‌شنوی.
‫از این بابت ازش ممنونم.
‫خیلی حرف‌ها دارم که بهت بزنم،
‫ولی راحت نمی‌تونم بیانشون کنم.
‫می‌گن شرایطت بدتر شده.
‫خواهشا دوام بیار.
‫همچنان دلم می‌خواد ‫هرچه زودتر ببینمت،
‫بهت هم قول می‌دم حتما بیام.
‫اینجا کمی مشکل برام پیش اومده.
‫درگیر نوعی محکومیت شدم.
‫ولی سعی می‌کنم زود پیشت بیام.
‫خیلی سخت کار می‌کنم.
‫حسابی مشغولم.
‫مطمئنم حالت بهتر می‌شه.
‫بعدش شاید بتونیم با همدیگه...
‫توی لوکزامبورگ کسب و کاری راه بندازیم.
‫خودمون دو نفری باشیم. ‫واسیا نباشه.
‫چون واسیا مسیر اشتباهی رفته.
‫نمی‌خوام با تعریف‌کردن قضایا ‫اوقاتت رو تلخ کنم.
‫بابا.
‫خواهشا...
‫خواهش می‌کنم نمیر، خب؟
‫اگه بخوای حتی برات دعا هم می‌کنم.
‫با این‌که زیاد خوشم نمیاد دعا کنم.
‫چون با خودم می‌گم ‫اگه خدا وجود داره،
‫چرا کاری کرد از پیشمون بری؟
‫چرا کاری می‌کنه خانواده‌ها ‫از هم جدا بشن؟
‫چرا اجازه می‌ده جنگ بشه؟
‫اصلا چرا به مردم اجازه می‌ده ‫که پلیس بشن؟
‫واسیا، این رو توی اتوبوس داداشت پیدا کردن.
‫کیت مصرف مواده.
‫شماره تلفن و محل قرار ‫و دستورالعمل داره...
‫کولیا توی جعبه کمک‌های اولیه ‫قایمش کرده بود.
‫صد و بیست گرم جنسه. ‫به خاطر این حداقل پنج سال محکوم می‌شه.
‫کی پیداش کرد؟
‫مأموران پلیس پیداش کردن.
‫هنوز گزارشش رو ندادن.
‫واسیا، این داداشت رو درست کن.
‫احتمالا خیلی وقته مشغول خرده‌فروشیه.
‫اگه این قضیه عمومی بشه...
‫چطوریش رو نمی‌دونم،
‫ولی کاری کن انقدر سلامت ‫آدم‌های دیگه رو تهدید نکنه.
‫سلام!
‫- دختر قشنگم! ‫- سلام.
‫- مامان، مهمون داریم؟ ‫- خودت بیا و ببین!
‫آبجی! سلام!
‫چقدر جا خوردم!
‫چه خوشگل شدی!
‫سلام واسیا! خوشحالم می‌بینمت!
‫چرا بهمون سر نمی‌زنین؟
‫واسیا اواخر خیلی مشغول کار بود.
‫عزیزم.
‫ایشون ساشکوئه. نامزد عزیزمه.
‫ایشون هم ماشا، خواهر کوچیکمه.
‫- از آشناییتون خوش‌وقتم. ‫- همچنین.
‫- تعارف نکن. ‫- مرسی یگو میخالیچ. اهل دود نیستم.
‫ساشکو این‌ها رو از کوبا آورده.
‫امتحان کن داداش. ‫این جنس درجه‌یکه.
‫باشه، ولی زیاد دودش رو داخل نمی‌دم.
‫نباید هم سنگین بگیری. ‫فقط چس‌دود کن.
‫شوخی کردم‌ها.
‫ساشکو، بگو ببینم...
‫تو این دوره و زمونه آدم ‫باید چه ارزی بخره؟
‫همیشه این بحث رو با بابام دارم.
‫الان بیتکوین پیشتازه.
‫روز به خیر!
‫- سلام. ‫- سلام.
‫حالا که همه رسیدن، ‫بریم که شام بخوریم.
‫منتظر کولیا نمونیم؟
‫- ایوانکا، دستشویی کجاست؟ ‫- بذار نشونت بدم.
‫چه خونه قشنگیه!
‫بالاخره اومدی کولیا؟ ‫چرا انقدر طول کشید؟
‫انگار منتظر رئیس‌جمهور موندیم.
‫- سلام به همه! ‫- سلام.
‫سلام یگور میخالیچ!
‫- اولکا کجاست؟ ‫- خوابش برد.
‫بهش بگو عمو کولیا ‫این هدیه رو براش آورده.
‫برای همه هم کادو آوردم.
‫شیر بزه! خودم شخصا دوشیدمش!
‫خودت دوشیدی؟
‫شوخی کردم بابا.
‫بسیارخب.
‫امروز، روز بزرگیه.
‫یکشنبه روز بخشش و گذشته.
‫معمولا توی این روز همه ‫از همدیگه عذخواهی می‌کنن.
‫- از اون خانمه عذرخواهی کردی؟ ‫- من که هر روز عذرخواهی می‌کنم!
‫بسیارخب.
‫از اونجا که بزرگ فامیلم، ‫خودم شروع می‌کنم.
‫باشه یگور.
‫ایوانا، همسر عزیزم،
‫ببخشید که گاهی اوقات ‫حواسم نیست بهت توجه کنم.
‫معذرت می‌خوام. ‫خیلی هم دوستت دارم.
‫آخ، من هم معذرت می‌خوام.
‫خیلی دوستت دارم.
‫می‌شه من هم چیزی بگم؟
‫مارینا...
‫مارینا.
‫ازت معذرت می‌خوام.
‫دوستت هم دارم.
‫آخ لیوشا، خیلی مهربونی!
‫اگه می‌شه تو هم من رو ببخش.
‫خب کولیا،
‫بزرگترها که حرفشون رو زدن.
‫لیوشا و یگور میخالیچ گفتن...
‫حالا نوبت توئه که عذرخواهی کنی.
‫بابت چی؟
‫روش فکر کن.
‫باشه. معذرت می‌خوام مامان.
‫از چه بابت؟
‫به خاطر این‌که بهت گفتم هیولایی ‫و روت آب مقدس ریختم.
‫ضمنا از همه...
‫معذرت می‌خوام که بعضی وقت‌ها خیلی... ‫آدم ناجوری‌ام. امیدوارم من رو ببخشین.
‫- خدا ببخشت. ‫- خدا ببخشت پسر جان.
‫توی هر خانواده‌ای بچه بزهکاری هست، ‫مگه نه واسیا؟
‫شوخی کردم.
‫گمونم تا حالا بهت نگفته بودم...
‫ولی دوستت دارم.
‫ناسلامتی داداشمی.
‫چقدر قشنگ...
‫واسیا، تو هم چیزی بگو.
‫مرسی.
‫از همه معذرت می‌خوام، ‫و امیدوارم بخشیده بشم.
‫خداوندا، به من مهر و محبت ‫و قدرت خودت رو بده،
‫تا بتونم تمام کسایی که بهم ‫بد کردن رو ببخشم.
‫باشد تا خیر و برکت تو ‫رهنمای زندگیمان باشد.
‫حالا همه با هم بگین:
‫می‌بخشم، چون خدایم بخشنده است.
‫خب. نوشیدنی بخوریم.
‫- چه غذای خوشمزه‌ای شده. ‫- خیلی اشتها دارم.
‫ای جان.
‫پسرم، چیزی نمی‌خوری؟
‫می‌شه انقدر مزاحمم نشی؟ ‫خودم می‌دونم بهتره چیکار کنم.
‫جوری رفتار نکن انگار بچه‌ام!
‫حواست به خوراک عمو لیوشا باشه.
‫تو رو خدا ولم کن.
‫بده بیرون.
‫واسیا، خواهشا نکن.
‫باشه.
‫خب اولکا، ببینیم عمو کولیا برات چی آورده.
‫ای بابا. این که شناور نمی‌مونه.
‫خب نمونه، مگه چیه؟
‫یعنی خرابه. باید به فروشنده پس بدیم.
‫می‌دونی همین الانش ‫چقدر اسباب‌بازی خراب داریم؟
‫کدومشون رو تا حالا بردی پس بدی؟
‫- الکی بچه رو نترسون. ‫- فقط حرف الکی می‌زنی.
‫فکر کردی همین که مست کنارش نشستی، ‫باعث نمی‌شه بچه بترسه؟
‫- همیشه تا بحث عمل می‌شه، موش می‌شی. ‫- ساکت شو! بچه گریه می‌کنه!
‫مست اومدی خونه هیچی بهت نگفتم!
‫لازم نکرده کنار بچه باشی!
‫انقدر آبروم رو بردی که روم نمی‌شه ‫توی چشم بابام نگاه کنم!
‫- بس کن دیگه! ‫- بابام راست می‌گفت!
‫نباید زن پسری می‌شدم ‫که پدر بالا سرش نبوده!
‫- انقدر چرت و پرت نگو! ‫- چه چرت و پرتی؟ راست می‌گم!
‫سر هیچی نمی‌شه بهت اعتماد کرد!
‫حتی از پس خودت برنمیای، ‫چه برسه خانواده‌ای رو اداره کنی!
‫آدم بی‌عرضه‌ای بیش نیستی!
‫به من می‌گه بی‌عرضه، ‫می‌گه روش نمی‌شه تو چشم باباش نگاه کنه!
‫نشونت می‌دم بی‌عرضه کیه.
‫الان نشونت می‌دم کی خجالت‌آوره.
‫من بی‌عرضه‌ام؟ آره؟
‫مسئول اینجا کیه؟ تویی؟
‫بلند شو ببینم.
‫آقا، مشکل چیه؟
‫مشکل خودتی.
‫این چیه؟
‫اسباب‌بازی میمون توی زیردریاییه.
‫مشکلش چیه؟
‫روی آب نمی‌مونه.
‫لابد طراحیش اینطوری نیست.
‫شوخی می‌کنی؟ باید شناور بمونه.
‫اصلا آهنگ هم باید بخونه.
‫می‌خواین من چیکار کنم؟
‫اسباب‌بازی‌ای می‌خوام که سالم باشه!
‫یا پولم رو پس بدین!
‫دارین بچه‌ها رو ناامید می‌کنین!
‫ببینین، تا وقتی نظر متخصص نباشه، ‫نمی‌تونم پولتون رو پس بدم،
‫یا اسباب‌بازی جایگزین بهتون بدم.
‫شوخیتون گرفته؟
‫همین الان برو توی ‫آزمایشگاه اسباب‌بازیتون...
‫و نظر متخصص کوفتیتون رو بپرس!
‫کثافت بی‌همه‌چیز!
‫لطفا ببخشین گوشی دستمه. ‫واسه گزارش دادنه.
‫گزارش سی و چهارم، ‫میمون توی زیردریایی.
‫سه، دو، یک، بریم.
‫خرابه.
‫ببخشید بی‌همه‌چیز خطابت کردم.
‫آخه بچه‌ام خیلی گریه می‌کنه.
‫من هم از بی‌انضباطی بدم میاد.
‫آقا، می‌شه اسمتون رو بهم بگین؟
‫چه فرقی می‌کنه؟ ‫روش کد داره دیگه.
‫مهمه.
‫چون هفته پیش این اسباب‌بازی...
‫از فروشگاه دزدیده شده بود.
‫باید با پلیس تماس بگیرم...
‫تا بفهمیم قضیه از چه قراره.
‫- همه‌چی رو به راهه؟ ‫- آره، همه‌چی خوبه.
‫چطور با پیرزنه آشتی کردی؟
‫کردم دیگه. همه‌چی درست شد.
‫من دیروز باهاش صحبت کردم،
‫گفته از اتهامش صرف نظر نمی‌کنه.
‫وقتی با تو حرف می‌زنه اینطوریه.
‫فکر می‌کردم تا آخر عمرم ‫قراره نوکریش رو بکنم.
‫واسیا، خواهشا موقع رانندگی ‫آهنگ اوکین الزی نذار!
‫آدم رو افسرده می‌کنه.
‫به جاش آهنگ تکنوی کلوپ بذار.
‫قبلا فقط از سالمندان بدم می‌اومد، ‫حالا از مرزبان‌ها هم بدم میاد.
‫[تحت تعقیب]
‫ببینم، توی لوکزامبورگ گل کشیدن ممنوعه؟
‫همین‌طوری پرسیدم.
‫خسته‌ام کردی انقدر پای تلفنی!
‫بیا آچار رو بهم بده!
‫ببین، باید قطع کنم. ‫گارسون اومده سفارشمون رو بگیره.
‫اینجا نوشته تا پونزده دقیقه دیگه...
‫به بیمارستان می‌رسیم.
‫این شهر رو نگاه کنم! ‫گفتم منطقه مرفه‌نشینه!
‫آره...
‫حواست باشه به ماشین کسی نزنی. ‫وگرنه تا آخر عمر باید بدهکار باشیم.
‫ای بابا.
‫به جدول زدی؟
‫بیمارستانه اینجاست.
‫رسیدیم واسیا.
‫بالاخره رسیدیم!
‫بذار ببینم جای پارک داره یا نه.
‫اونجا کنار بزن.
‫تابلو رو نمی‌بینی؟ ‫نوشته پارک نکنین.
‫اونجا کنار بزن!
‫بابا، اینجا خروجی بیمارستانه.
‫پشت اون اتوبوسه پارک کن!
‫ایستگاه اتوبوسه‌ها! ‫مسخره‌مون کردی؟
‫یا داری خودت رو سرگرم می‌کنی؟
‫نگاه کن، اتوبوس ولوو هم دارن.
‫پشت اون!
‫کنار بزن!
‫بذار امتحان کنم.
‫ای بابا! اینجا که جا نمی‌شیم!
‫ماشینه داشت بوق می‌زد.
‫واسیا، هر جا شد کنار بزن.
‫من پیاده می‌شم. ‫تو دنبال جا پارک بگرد!
‫نمی‌شه دو دقیقه صبر کنی؟ ‫الان جای پارک پیدا می‌کنم.
‫مطمئنی جا نداشت جلوتر پارک کنی؟
‫بیا بریم.
‫وایستا.
‫باز چیه؟
‫شوخیت گرفته؟!
‫تا حالا چنین سربالایی‌ای ندیده بودم.
‫نباید هم دیده باشی.
‫نه که خیلی مسافرت می‌ری.
‫البته از طرفی بد هم نیست. ‫یه عکس ازم بگیر.
‫- وقت نداریم. ‫- اذیتم نکن دیگه.
‫بذار عکس یادگاری بگیرم!
‫واسیا!
‫وایستا دیگه! انقدر خواسته زیادی‌ایه؟!
‫نمی‌شد وسایل خودمون رو ‫بذاری توی ماشین بمونه؟
‫انقدر دلت می‌خواد همه‌چیزمون رو بدزدن؟
‫چرا زودتر نگفتی؟
‫من خوندم مردم اینجا ‫شب ماشین‌هاشون رو قفل نمی‌کنن.
‫خب، من هم خلافش رو شنیدم.
‫چی؟
‫لوکزامبورگ پایتخت جرم و جنایت اروپاست!
‫فقط تالین و ویلنیوس آمار قتلشون ‫از این شهر بالاتره.
‫بفرما، نگاه کن!
‫آره، یه خرده ترسناکه.
‫وایستا.
‫کجا می‌ری؟
‫من که گفتم اشتباه رفتیم.
‫مسیرمون اون طرف بود. ‫حالا باید دور خودمون بچرخیم.
‫- برنامه اشتباه نشون داد. ‫- باید دوباره دور بزنیم.
‫من که دور نمی‌زنم. اونجا برنمی‌گردم.
‫با ساک و چمدون راهمون نمی‌دن. ‫باید این‌ها رو یه جا بذاریم.
‫توی انگلیسی بهش چی می‌گن؟
‫«واردروب». ‫(انبار لباس و وسایل)
‫خانمه چی گفت؟
‫من از کجا بدونم؟
‫- کجا می‌ری؟ ‫- جاش رو بلدم.
‫وایستا.
‫برگرد ببینم. کجا داری می‌ری؟
‫- مطمئنی خودشه؟ ‫- خودشه. گفته بودن آی‌سی‌یو بستریه.
‫خیال کردی اینجا فقط ‫یه بخش آی‌سی‌یو داره؟
‫معلومه که خودشه. الان می‌رم داخل.
‫- کجا می‌ری؟ ‫- می‌خوام کنارش باشم!
‫خل شدی؟!
‫هنوز فندکی بهم داده بودی رو دارم.
‫اشکال نداره، بابامونه.
‫نه، اشکال نداره.
‫من پسرشم!
‫نه، اشتباه شده! مدرک داریم.
‫من پسرشم، بفرما ببین.
‫من پسرشم! دستم رو ول کن! ‫چیکار می‌کنی؟
‫می‌گم پسرشم! ‫اشکال نداره! آروم باشین!
‫من پسرشم! آروم باشین!
‫ولم کنین، نه! چیزی نیست!
‫با ما کار داره؟
‫چه بدونم.
‫گمونم همون خانمه است ‫که بهمون زنگ زده بود.
‫روزتون به خیر.
‫سلام عرض شذ.
‫من مأمور کنسولگری اوکراین...
‫توی دوک‌نشین بزرگ لوکزامبورگم.
‫اسمم دوریس مادانیوکه.
‫- بنده کولیام. ‫- بنده واسیام.
‫با شما صحبت کرده بودم؟
‫بله.
‫بریم ببینیم چه خبر شده.
‫موافقم. آخه خودمون که رفتیم ‫بهمون حمله کردن.
‫کولیا، واسیا،
‫آقایی که وارد اتاقش شده بودین،
‫پدرتون نبود.
‫پس کی بود؟
‫طرف فوئرویومن... ‫یعنی آتش‌نشانی بود...
‫که خانواده‌ای رو از آتش‌سوزی نجات داده بود.
‫سوختی‌های بدنش شدید بود. ‫نباید بهش دست می‌زدین.
‫پدرتون...
‫چند روز پیش از دنیا رفت.
‫متأسفانه نتونستیم باهاتون تماس بگیریم.
‫اگه می‌خواین ببینیدش، ‫باید به سردخانه برین.
‫ولی امروز نمی‌شه، ‫چون پزشکی قانونی...
‫مشغول تحقیقاته.
‫وقتی پدرتون رو پیدا کردن، ‫این لباس‌ها تنش بود.
‫پارگیشون به این خاطره که دکترها... ‫باید به پدرتون رسیدگی می‌کردن.
‫قبلا هم به دیدن پدرتون اومده وبدین؟
‫نه، اولین بارمونه.
‫امیدوارم آخرین بارمون هم باشه.
‫باید ماشینمون رو از پارکینگ خارج کنیم.
‫کجا پارک کردین؟
‫نزدیک مرز هلند پارک کرده.
‫نشونی اینجا درسته؟
‫بیمارستان که آدرس اینجا رو داد.
‫چطور مگه؟
‫ایشون به شما تسلیت می‌گه،
‫و گفتن دلشون برای ‫پدرتون تنگ خواهد شد.
‫بهت که گفته پولدار شدیم. ‫ببین توی چه قصری زندگی می‌کرد.
‫الان اینجا مال خودمونه. ‫باورم نمی‌شه.
‫بابا، آخه چرا بهمون زنگ نزدی؟
‫چرا ازمون دعوت نکردی تا بیایم... ‫و این قصر خفنت رو ببینیم؟
‫وای، مرسدز ای‌ام‌جیه؟
‫گمونم اگه دوگانه‌سوز بشه... ‫هزینه‌هاش کمتر بشه.
‫این خدمتکارها زهره‌ترکم می‌کنن. ‫شبیه خون‌آشام می‌مونن.
‫چرا خدمتکار شبیه آدم استخرام نکرده بود؟
‫حس می‌کنم من و واسیا ‫تبدیل به دوک‌های اینجا شدیم.
‫این خونه چنان حس تجملاتی‌ای بهم داد، ‫که حس کردم توی سرم کنسرت اپرا پخش شده.
‫این خونه کوچیکیه که پدرتون...
‫چند سال اخیر توش زندگی می‌کرد.
‫چند قلم از اموالش مونده ‫که باید همراه خودتون ببرین،
‫چون مالک عمارت نگهبان جدیدی استخدام کرده.
‫چی؟ نگهبان؟
‫چرا می‌گن نگهبان؟
‫مالک می‌گه چند روزی می‌تونین اینجا بمونین.
‫می‌گن پدرتون نگهبان خوبی بود.
‫لطف دارین.
‫اجازه هست؟
‫شبیه مال منه.
‫نگاه کن، باز هم هست.
‫تو خط شرط‌بندی بود.
‫کیف‌پولش رو ببین.
‫هیچ عکسی ازش نیست؟
‫فقط عکس گربه و سگه.
‫این زنشه؟
‫بچه هم بغلشه.
‫بوش کن. بوی خودش رو می‌ده.
‫دلم نمی‌خواد.
‫بو کن دیگه.
‫دلم نمی‌خواد بو کنم.
‫بوی باباته! بو کن!
‫بگیر بابا.
‫آفرین.
‫به درد همین کار می‌خوری...
‫فقط بیای، خراب‌کاری کنی و بری.
‫عادت داری توی همه‌چی گند بزنی؟
‫انگار هیچ مشکلی هم نداشتی ‫که زندگی پیرزنه رو به گند کشیدی.
‫خفه شو!
‫می‌شه انقدر مسخره‌بازی درنیاری؟
‫چرا این رو به صورتت زدی؟
‫دلم خواست. مگه چیه؟
‫اصلا نمی‌فهمم این‌ها واسه چیه.
‫می‌شه دست‌هاش رو ببینیم؟
‫چی شده؟
‫این پدرمون نیست.
‫لطف کردین.
‫بنده از جانب کنسولگری اوکراین...
‫در دوک‌نشین بزرگ لوکزامبورگ...
‫بابت اشتباهی که رخ داد،
‫ازتون معذرت‌خواهی می‌کنم.
‫احتمال می‌دادیم شخصی که ‫با پدرتون اشتباه گرفتیم...
‫مهاجر غیرقانونی معمولی‌ای باشه.
‫طبق گزارش پلیس، از دهه‌ی نود...
‫به عنوان نگهبان ‫مشغول به کار بود.
‫از مدارک جعلی استفاده می‌کرد.
‫نمی‌دونیم چطور به دستش رسیده،
‫ولی به نظر می‌رسه ‫از گذرنامه پدرتون استفاده کرده.
‫برای همین فورا باهاتون تماس گرفتیم.
‫پس بگین چرا هیچ احساس خاصی نداشتم.
‫حتی قطره‌ای اشک هم نریختم، متوجهین؟
‫به عنوان دلجویی بابت این سو تفاهم،
‫مایلم شامتون رو حساب کنم.
‫هیچ اشکالی نداره.
‫گرون‌ترین غذای منو چیه؟
‫هر کدوم دوست داشتین انتخاب کنین.
‫شوخی کردم.
‫معذرت می‌خوام. ‫مدیر کنسولگری تماس گرفتن.
‫خیلی حالم بهتر شد.
‫می‌خوای آبجو بخوریم و بریم.
‫راستی، تو نباید بخوری. ‫باید رانندگی کنی.
‫باید دستشویی برم.
‫بعد این‌که از سردخونه اومدیم، ‫دست‌هات رو نشستی؟
‫آخ که چقدر سردخونه بوی گند می‌داد.
‫عجله کن. باید از مغازه برای... ‫عمو لیوشا هم آبجوی مشتی بگیریم.
‫کی از اون‌ور دنیا داره بهت زنگ می‌زنه؟
‫[ایوان ایلیچ]
‫الو.
‫سلام! پس کجایی؟ ‫واسیا، می‌شنوی؟
‫آره.
‫اوضاع چطوره واسیا؟ الو؟
‫همه‌چی رو به راهه.
‫رئیس پرسیده کی قراره برگردی.
‫زود برمی‌گردم.
‫واکنش برادرت چی بود؟
‫به چی؟
‫به همه‌چی! مگه بهش نگفتی؟
‫چی رو بهش نگفتم؟
‫نقشه‌ات رو می‌گم.
‫کولیا دیگه نباید برگرده. ‫وگرنه مرزبانی دستگیرش می‌کنه.
‫بهش بگو اگه برگرده زندانی می‌شه.
‫پلیس مبارزه با مواد مخدره گفته حداقل... ‫پنج سال بابت خرده‌فروشی حبس می‌خوره.
‫سه سال دیگه هم به جرم... ‫فرار از آزادی مشروط حبس می‌خوره.
‫یادت نره کار درستی می‌کنی.
‫اگه کولیا نباشه، ‫زندگی همه راحت‌تره.
‫یک شیء هرچقدر سبک‌تر باشه،
‫سخت‌تر می‌شه گفت کجا قراره بیفته.
‫مدت زیادی روی هوا معلق می‌مونه، ‫غیرقابل پیش‌بینیه،
‫مدام جهتش رو عوض می‌کنه.
‫انگار می‌خواد انتخاب کنه که کجا فرود بیاد.
‫ولی از طرف دیگه، شیء سنگین، ‫زود فرود میاد.
‫آدم هم راحت می‌تونه بفهمه ‫که کجا قراره بیفته.
‫برای همینه که می‌گن: ‫«سیب همیشه نزدیک درخت میفته».
‫هیچ‌وقت پیش نمیاد کسی بگه:
‫«پر همیشه نزدیک پرنده میفته».
‫اگه بخوایم فرض کنیم ‫که جان آدم‌ها وزن داشته باشه،
‫در اون صورت همگی ‫به شکل متفاوتی می‌افتیم.
‫ولی اون شخص هر چقدر «سبک‌تر» باشه، ‫سخت‌تر می‌شه حدس زد...
‫که کجا قراره بیفته.
‫یا باد به کدوم سمت می‌برش.
‫شاید نزدیکی خونه‌اش بیفته.
‫شاید به اعماق فضا بره.
‫شاید هم توی لوکزامبورگ بیفته.
‫به اوکراین خوش اومدین.
‫افرادی که هستن که در طول زندگیشون... ‫مدام می‌خوان جاذبه رو به چالش بکشن.
‫به طور مداوم جنبش و تحرک دارن.
‫ولی دیر یا زود...
‫جاذبه کار خودش رو می‌کنه.
‫اگه می‌شه بنزین معمولی بزنین.
‫الان به جایگاه چهارم می‌رم.
‫[به یاد پدرم، رازها و دروغ‌هایش و موسیقی ‫بوسنیایی‌اش که همانند قدیم‌ها است.]
‫[لوکزامبورگ، لوکزامبورگ]
بلبل جان مرجع دانلود رايگان فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده .:: www.bolboljan.net ::.