..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏ .:: www.bolboljan.net ::.
‫چه خبر اشتوتز؟
‫سلام جوناه
‫- اکی. سرگرمم کن
‫درواقع این چیزیه که وقتی ‫من می‌شینم می‌گی
‫چیزیه که به همه می‌گم
‫آره، وقتی جلسه‌ی درمانی‌ای ‫داریم که برای یه فیلم
‫ازش فیلمبرداری نمی‌شه
‫یه چیز دیگه که می‌گی که عالیه ‫و همیشه منو روده‌بر می‌کنه
‫اینه‌: "به‌نفعته نیای این تو و همه‌ی ‫کثافت‌هات رو من خالی کنی."
‫نه، آره، می‌دونی، سال‌هاست ‫داری رو من خالی‌شون می‌کنی
‫و من خسته‌م
‫خیلی‌خوب. اینجاییم دیگه
‫بنظرت چرا دارم این فیلم ‫رو از تو می‌سازم؟
‫فکر کنم بخاطر...بخاطر ایده‌هامه
‫بنظرم ایده‌هام روی تو اثر داشتن
‫و فکر کنم می‌خواستی بقیه‌ی ‫مردم رو هم در معرض ایده‌ها قرار بدی
‫و شاید
‫نمی‌دونم، شاید فقط تلاشی ‫برای تحت کنترل قرار دادن منه، شاید...
‫مطمئن نیستم. ‫ چرا می‌خواستی بسازی؟
‫تصمیم گرفتم این فیلم رو ‫بسازم چون می‌خوام ابزار
‫و آموزه‌های تو، فیل اشتوتز ‫درمان‌گرم رو، طوری به مردم
‫ارائه بدم که بتونن بهشون ‫دسترسی داشته باشن
‫و ازشون برای بهتر شدن ‫زندگی خودشون استفاده کنن
‫پس فکر کردم فقط از یه جلسه ‫در یک روز فیلمبرداری کنیم و
‫بعضی از ابزارهای تو که بیشترین
‫کمک‌ برای من در ‫زندگیم کردن رو پوشش بدیم
‫بنظرم خوبه
‫و جوری هم انجامش بدم که ‫ادای احترام به زندگی
‫کسی باشه که عمیقا ‫برام مهمه و بهش احترام می‌ذارم
‫باشه
‫ولی می‌تونی هر از گاهی ‫بامزه باشی؟ فقط
‫اولین سوالی که معمولا از یه ‫درمانجوی جدید می‌پرسی چیه؟
‫اولین سوالی که ازشون می‌پرسم ‫اینه: چی می‌خوای؟ چرا اینجایی؟
‫روانپزشک‌های معمولی می‌گن: ‫"تو روند درمان بیمار دخالت نکنید
‫"وقتی آماده باشن به ‫جواب می‌رسن."
‫این مزخرفه. قابل قبول نیست
‫زمانی که وارد روانپزشکی شدم ‫الگو این بود که "من بی‌طرفم
‫"من فقط مشاهده می‌کنم" ‫"کلا قضاوتی نمی‌کنم"
‫روند خیلی کند و ‫پر از عذابی بود
‫تو منو می‌شناسی، ‫می‌دونی واکنشم اینه
‫"پس برو درتو بذار ‫سر به سرم می‌ذاری؟"
‫اگر با کسی افسرده سر و کار ‫داشته باشم که نگرانه
‫بهبود پیدا نمی‌کنه،
‫می‌گم: "هر کاری که بهت می‌گم بکن. ‫چیزی که بهت می‌گم رو دقیق انجام بده
‫"من تضمین می‌کنم حالت ‫خوب می‌شه. ضمانت صد درصد. با من"
‫وقتی وارد اتاقت شدم، ‫نشستیم،
‫و تو اینطوری بودی که، ‫"این کاریه که باید بکنی"
‫تو به من شکلی از عمل دادی ‫ابزار دادی
‫آره..ضروریه
‫من توی این سرعت می‌خواستم
‫نه سرعت در درمان یکی ‫تو یک هفته. این غیرممکنه
‫ولی می‌خواستم یه تغییری ‫رو حس کنن
‫یه حرکت رو به جلویی رو
‫بهشون امید میده
‫اینجوریه "وای، لعنتی ‫واقعا شدنیه"
‫خب ابزارها چی هستن؟
‫ابزار چیزیه که می‌تونه وضعیت، ‫وضعیت درونی‌ت رو
‫سریع، به‌موقع تغییر بده
‫تجربه‌ای رو می‌طلبه که ‫معمولا ناخوشاینده
‫بعد به یه فرصت تبدیل می‌شه
‫ابزارها حال و هوات ‫رو عوض می‌کنن
‫و بهت یه حس امیدی می‌دن ‫که اون حال همیشگی نخواهد بود
‫درسته
‫اساسا یه تمرین تجسم ‫در لحظه‌ست
‫در اون لحظه تو مغزت انجام میدی
‫آره، پس از این نظر من یه معلمم
‫به اون فرد هم یاد می‌دم چطوری ‫و هم چه زمانی به‌کارشون بگیره
‫همه‌ی بیمارهات، از جمله خود من ‫این کارت‌های یادداشت رو داریم
‫و نقاشی‌هایی از ابزارهایی هستن ‫که تو در جلسات ما انجام می‌دی
‫که ما می‌بریم خونه ‫و نگهشون می‌داریم
‫من تمایل دارم به‌صورت ‫بصری فکر کنم
‫پس شروع به کشیدن این کارت‌ها ‫درواقع برای خودم کردم
‫اما کمک فوق‌العاده‌ای ‫به بیمارها کرد
‫قدرت کارت‌ها اینه‌که افکار گنده ‫رو به تصاویر ساده تبدیل می‌کنن
‫یک راه ارتباظی با بیمارها بودن
‫که حقیقتا احساس کردم نسبت ‫به استفاده از کلمات قوی‌ترن
‫اون لحظه‌ای که کارت ‫رو در میارن
‫یه ارتباطی بین ما دو نفر ‫وجود داره. یه پیوندی هست
‫آره، یه ارتباط خصوصی ‫منحصر به‌فرد داریم
‫اونقدر که بهم اجازه میدی ‫ازت فیلم بسازم
‫این چیزیه که هیچوقت در ‫دنیای درمانی تجربه نکرده‌م
‫و درنهایت
‫زندگی من در نتیجه‌ی کار با ‫تو، بی‌اندازه بهتر شده
‫پس اگر برای من جواب داده ‫احتمالا برای بقیه هم جواب میده
‫آم...
‫اوه، آره. وقت قرصه
‫- وقت چیه؟ ‫- وقت خوردن قرصته
‫- اوه، مرسی ‫- زنگش خاموش شد
‫وای، لعنتی
‫جوناه، می‌خوای یکم با من ‫داروهای پارکینسون بزنی؟
‫من سال‌ها پیش مواد ‫رو ول کردم
‫می‌دونی، وقتی بچه بودم، ‫وقتی که مواد مصرف می‌کردم
‫اگر بهم می‌گفتی "پنجاه سال دیگه ‫این همه دارو مصرف می‌کنی...
‫پس همه‌ی این داروها ‫برای پارکینسونته؟
‫آره
‫پارکینسون، مهم‌ترین چیز درموردش، ‫و چیز خوبی هم هست اینه‌که
‫برای خیلی چیزهای کوچیک ‫باید از قبل برنامه بریزی
‫وقتی باید از تخت بیام بیرون
‫باید از انقباضات عبور کنم
‫سخت‌ترین کار تو زندگی برای من ‫صبح‌ها بیرون اومدن از تخت
‫-ولی برای خیلی دلایل مختلفی ‫- مختلف...آره
‫خب، قبل از ملاقات با تو، تجربه‌ی ‫من از درمان کاملا سنتی بود
‫به این معنی که من حرف بزنم
‫و اون آدم هم بگه: ‫"این چه حسی داره؟"
‫- یا، جالبه ‫- درسته
‫اساسا من رو تو یه فاصله‌ی ‫زیادی نگه می‌داشت
‫آره
‫و داشتم فکر می‌کردم تو ‫درمان سنتی چطوری
‫به این آدم پول میدی و ‫مشولاتتو می‌بری پیشش
‫و فقط گوش میده
‫و دوستات، که احمقن
‫بهت راه‌کار میدن
‫- آره ‫- ناخواسته‌ست
‫- آره ‫- و از دوستات فقط می‌خوای گوش کنن
‫و می‌خوای تراپیستت بهت ‫راه‌کار بده
‫قثضه اینه
‫روانپزشک‌ها، اینجوری نیست که ‫نخوان بهت کمک کنن
‫واقعا نیست
‫اما برای من، همیشه حس اینو ‫داشت که یه چیزی کمه
‫پس ابزار یه پله
‫بین فهم اینکه مشکل چیه ‫و چه چیزی باعثش شده
‫تا اینجا،
‫درواقع یه کنترل حداقلی روی ‫علائم به‌دست میاری
‫همه‌ش مربوط می‌شه ‫به ممکن بودن
‫و نه تعریف کسشر ممکن بودن
‫امکان به این معنیه که حس ‫کنی واکنش متفاوتی داری
‫مثل، آم...
‫ بهش چی می‌گی؟Trite. ‫ولی درواقع حقیقته
‫یکی از اولین چیزهایی که وادارم ‫کردی روش کار کنم نیروی زندگی بود
‫که سریع‌ترین چیزیه که می‌تونه ‫می‌تونه زندگیت رو عوض کنه
‫و فکر کنم هرکسی به‌راحتی ‫بتونه درکش کنه
‫و برای من اولین قدم در شروع
‫فرایند بهتر شدن بود
‫آره، درسته ‫اتفاق معمولی که میفته اینه
‫یه یارویی افسرده‌ست ‫میاد دفتر من، و می‌گه
‫"می‌دونم عادت‌های من مزخرفن"
‫"من...من...می‌دونم بی‌نظمم" ‫می‌دونم تنبلم."
‫"ولی فقط اگر می‌دونستم ‫چه کاری باید انجام بدم
‫اساسا، رسالتم در زندگی چیه ‫آزاد می‌شم
‫"اما نمی‌دونم چه کاری ‫قراره بکنم
‫پس فقط تنبل خواهم بود ‫و هیچ کاری نمی‌کنم"
‫بعد، مشخصا نتیجه‌ی ‫این می‌شه افسردگی
‫یه چیزی وجود داره که ‫روی تو و هرکسی دیگه‌ای
‫که درکی از مسیر نداره
‫یا نمی‌دونه در ادامه ‫باید چیکار کنه
‫و پاسخ اینه‌که همیشه می‌تونید ‫روی نیروی زندگیتون کار کنید
‫تنها راهی که می‌شه فهمید ‫چیکار باید بکنی، مثلا کی هستی
‫اینه‌که نیروی زندگیت ‫رو فعال کنی
‫چون نیروی زندگی‌ت تنها ‫بخشی از توئه
‫که واقعا قادر به راهنمایی‌ ‫تو در زمان سرگشتگیه
‫اگر بهش مثل یه هرم فکر کنی ‫نیروی زندگی سه سطح داره
‫کف هرم، رابطه‌ی تو با جسمته
‫دومین سطح، رابطه‌ی ‫تو با سایر آدم‌هاست
‫و بالاترین سطح رابطه‌ی تو با خودته
‫اولین قدم رابطه‌ت با جسمته ‫تمام کاری که باید بکنی اینه
‫که بدنت رو وادار کنی بهتر ‫کار کنه. و همیشه هم جواب میده
‫بیشترین مورد اینه‌که ‫ورزش نمی‌کنن
‫رژیم و خواب
‫موارد بعدی‌ان
‫خب این چیزها چند درصد
‫در وهله‌ی اول باعث می‌شن ‫حالت واقعا بهتر بشه؟
‫خب، وقتی شروع بشه
‫احتمالا 85 درصد
‫خیلی بالاست
‫چقدر عجیبه!
‫وقتی بچه بودم،
‫ورزش و رژیم برای من ‫جوری ترسیم شده بودن
‫انگار "ظاهرت یه مشکلی داره."
‫ولی ورزش یا رژیم هیچوقت
‫یک بار هم از لحاظ سلامت ‫روان بهم پیشنها نشدن
‫ای کاش جور دیگه‌ای ‫به آدم‌ها ارائه می‌شدن
‫آره
‫چون این برای من
‫مشکلات زیادی رو به‌وجود آورد
‫و حتی مشکل‌های من و مامانم
‫با این دید واقعا باهاش ‫برخورد کردم، اینجوری که
‫"لعنت بهت، من نمی‌خوام این کارو کنم
‫چون داری بهم می‌گی من ‫یه مشکلی دارم."
‫آها؟ توضیحش بده
‫ام، می‌تونم. ولی توش نمیرم ‫چون این فیلم درمورد توئه، نه من
‫ولی اگر بگم هرچی بیشتر ‫بازش کنی
‫امتحان کردن شانسم برام ‫آسون‌تر می‌شه چی؟
‫تا حالا بهش اینجوری ‫ فکر کرده بودی؟
‫می‌گم، تو باید از من ‫یه فیلم بسازی
‫به‌جای اینکه من از ‫تو فیلم بسازم
‫آره، این خوبه
‫خب. پس این سطح اوله
‫بعدی، رابطه‌ی تو با بقیه‌ست
‫چون آدم‌ها وقتی افسرده می‌شن،
‫اینجوری نیست که روابطشون ‫رو تموم کنن
‫مثل یه کشتیه که ‫تو افق ناپدید می‌شه
‫شروع به دور شدن ‫از زندگیشون می‌کنن
‫و روابط مثل...
‫می‌دونی اون چیزهایی هستن ‫که وقتی داری کوهنوردی می‌کنی
‫مثل یه دستگیره‌ست ‫پس روابطت مثل
‫دستگیره‌هایی هستن که بهت ‫ اجازه میدن به زندگی برگردی
‫نکته‌ش اینه‌که تو پیش قدم بشی
‫اگر منتظر اونا بمونی که ‫پیش قدم بشن...
‫می‌تونی یکی که برات جالب ‫نیست رو ناهار دعوت کنی
‫مهم نیست، به‌هرحال به ‫طریق مثبتی روت اثر می‌ذاره
‫اون آدم به‌صورت نمادین ‫نماینده‌ی کل نژاد یشریته
‫پس این لایه‌ی میانیه
‫و بالاترین لایه رابطه‌ی ‫تو با خودته
‫بهترین راه گفتن اینه، خودت ‫رو وارد ارتباط با ناخوداگاهت کن
‫چون هیچکس نمی‌دونه ‫تو ناخوداگاهش چیه
‫مگه اینکه فعالش کنی
‫و یه ترفندش نوشتنه
‫واقعا جادوییه
‫با نوشتن رابطه‌ت رو با ‫خودت افزایش میدی
‫بعضی‌ها می‌گن: "خب، چی بنویسیم؟"
‫"من آدم جالبی نیستم ‫نویسنده نیستم". اهمیتی نداره
‫اگر شروع به نوشتن کنی ‫نوشتن مثل آینه می‌مونه
‫چیزی که تو ناخوداگاهت ‫می‌گذره رو منعکس می‌کنه
‫و اگر به‌صورت ژورنال بنویسی ‫چیزهایی میان بیرون که
‫نمی‌دونی که می‌دونستی‌شون
‫اینا سه لایه‌ی نیروی ‫زندگی هستن
‫اگر سردرگمی، سعی نکن بفهمیش
‫رهاش کن. و روی نیروی ‫زندگیت کار کن
‫بحث اشتیاقه
‫ با افزایش نیروی زندگی‌ت
‫چیزی که واقعا درموردش اشتیاق ‫داری رو می‌تونی پیدا کنی
‫ولی قدم اول اینه‌که نسبت ‫به ارتباط با نیروی زندگیت
‫مشتاق باشی. و همه ‫می‌تونن این کارو کنن
‫اگر فقط طبق هرم پیش برم ‫همه چیزهای دیگه راست و ریس
‫می‌شن؟ می‌شن ‫همه چیزهای دیگه...
‫خب چطوری به این چیزها می‌رسی؟
‫خب، یه زمانی یه سوپروایزر داشتم ‫خیلی جوون بودم
‫هنوز حرفه‌ی خودم رو ‫هم شروع نکرده بودم
‫با مردم راجع‌به چیزی که سی سال ‫پیش براشون اتفاق افتاده
‫یا دلیل مشکلشون حرف می‌زدم
‫همونجور که اومده بودن می‌رفتن
‫حس گه و ناامیدی داشتن
‫پس به سوپروایزرم گفتم
‫"کاری هست بتونیم بکنیم که ‫ زودتر بتونن حس بهتری داشته باشن؟"
‫حداقل یه چیزی حس کنن؟"
‫و اون.. ‫اون آدمه بهم گفت
‫گفت "جراتش رو نداری"
‫مثل کسی....
‫گفتم "وایسا، همین حالا باید ‫یه کاری کنیم
‫قرار نیست همه‌ی مشکلاتشون ‫رو حل کنه
‫ولی به یکی باید حسی که ‫همین الان می‌تونه تغییر کنه
‫رو بدی. من نمی‌خواستم آدما ‫دست خالی از اتاقم برن
‫هیچوقت نگران شدی، با اون ‫استراتژی، تمرین اشتباهی
‫به آدما بدی؟ نه.
‫تو این حیطه، همیشه می‌گم
‫من فقط یه آدم معمولی‌ام ‫هیچ چیز غیرعادی‌ای وجود نداره
‫گیر میدم بهت و راه ‫هر چیز دیگه‌ای رو سد می‌کنم
‫از وقتی که بچه بودم، ‫آدما همیشه می‌اومدن پیشم
‫و مشکلاتشون رو بهم می‌گفتن ‫یه بچه‌ی کوچیک!
‫ده ساله‌م بود و یه ‫مرد بزرگ می‌اومد پیشم
‫اکثرشون رو حتی نمی‌شناختم ‫فقط خودشون رو خالی می‌کردن
‫کسی چمی‌دونه چرا
‫تا پنج سالگی تو برانکس بودم ‫بعد رفتیم منهتن
‫کجای منهتن؟
‫اولین جا خیابون 78ام و برادوی بود. ‫خیابون 78ام، 215 غربی
‫معمولی بود، ‫طبقه‌ی متوسط، کارگرها
‫بابا آدم خوبی بود
‫آدم پر سر و صدایی بود ‫صاحب‌نظر بود
‫عاشق سرگرم کردن بود
‫اگر به اون بود، هر شب مردم ‫رو میاورد خونه
‫و مامانم از این متنفر بود
‫تو یه روز آفتابی زیبا تو ‫برانکس، کلی بچه تو خیابون
‫بازی می‌کردن، مامانم بهم گفت
‫دوست داره تو خونه ‫بمونه و کتاب بخونه
‫مدلش این بود "دست از سرم ‫بردارید. بهم نزدیک نشید
‫"می‌خوام تو کتاب‌ها گم بشم ‫چون زندگی خیلی دردناکه"
‫"نمی‌خوام با زندگی سر و کار ‫داشته باشم. با کتاب‌ها"
‫می‌خوام داشته باشم. اینجا ‫دوتا آدم داریم. مشکل‌های بزرگی بودن
‫چه دوره‌ای بود؟ دهه‌ی 50؟
‫اوهوم. امم...56 بود
‫احتمالا...
‫بذار ببینم، اون...کی مرد؟
‫اسم برادرت که فوت شد ‫چی بود؟
‫اسمش ادی بود. اونی که مرد. ‫آره.
‫سریع فهمیدن
‫فکر کنم نوع مشخصی از تومور ‫بود که دونه‌ی مشخصی داره
‫دکتر سال‌ها بعد بهم گفت
‫لحظه‌ای که وارد اتاق شد ‫می‌دونست چیه
‫ولی والدینم بهمون نگفتن ‫اشتباه بود.
‫وقتی مرد چند سالت بود؟ ‫9؟
‫آره، 9 ساله‌م بود، آره
‫و اون سه ساله؟
‫اون سه سالش بود، آره
‫می‌رفتم تو حمام
‫یادمه، یه پام رو می‌ذاشتم ‫رو کاسه‌ی دستشویی
‫یه شوالیه‌ی قرون وسطایی ‫بودم یا همچین چیزی بودم مثلا
‫و با خدا حرف می‌زدم، ‫و به خدا می‌گفتم
‫"اگر بذاری زنده بمونه ‫بهت ایمان میارم."
‫"اگر نذاری، نمیارم." ‫بدیهیه که باید رو اون غلبه می‌کردم
‫هرموقع که نیویورکم سعی ‫می‌کنم از جلوی اون ساختمون
‫رد بشم. دوست دارم تو ‫اون نقطه‌ای بایستم که
‫وایساده بودیم بابام ‫اومد پیشمون
‫مامانم از تاکسی پیاده شد
‫و مستقیم رفت تو ساختمون ‫آسانسور رو زد طبقه‌ی بالا
‫حتی به ما نگاه نکرد
‫جدی از مامانم پرسیدم ‫"می‌تونم برم مدرسه؟"
‫و اون گفت، ‫"آره، تو هر کاری که بخوای می‌تونی بکنی"
‫و من رفتم
‫و فکر کنم بخشی از ‫انکار کردنم بود
‫همه تندتند می‌رفتن اینور اونور ‫که اتفاقی که داشت میفتاد رو انکار کنن
‫همه حریصانه اتفاقی که ‫در جریان بود رو نمی‌پذیرفتن
‫بخش ایکس بود. بخش ایکس ‫تو ذهنم بود
‫قبل از اینکه این چیزها رو بفهمم
‫بخش ایکس قسمت مهمی از ‫درک نحوه‌ی کار ابزارهای توئه
‫پس می‌خواستم درموردش ‫صحبت کنم
‫پس، وقتی مصیبت سر می‌رسه
‫یه فرصته برات...
‫در اون لحظه، مستقیما با ‫بخش ایکس روبرو می‌شی
‫بخش ایکس، قسمت ‫قضاوت‌گر توئه
‫بخش ضداجتماعی‌ت هست
‫یه نیروی...نامرئیه
‫که می‌خواد جلوی تغییر ‫و رشد تو رو بگیره
‫می‌خواد مانع تکاملت بشه
‫مانع توانایی‌ت بشه
‫می‌خواد گه بزنه بهت
‫پس در داستان انسان بودن
‫بخش ایکس می‌شه آدم بده
‫قهرمان داستان در این مسیر ‫می‌تونه از ابزارها برای مبارزه با اون
‫شروره استفاده کنه. ‫آره. بخش ایکس، صدای ناممکن‌بودنه
‫هر کاری که فکر می‌کنی نیازه ‫انجام بدی، اون بهت می‌گه غیرممکنه
‫"ول کن"
‫یه پرونده‌ی خیلی دقیق از اینکه کی ‫هستی،چه توانایی‌ای داری بهت میده
‫و این ترس اولیه‌ی انسان ‫رو ایجاد می‌کنه
‫بخش ایکس تو بهت چی می‌گه؟
‫بهم این حس رو میده انگار ‫دارم وقتم رو تلف می‌کنم
‫بهم می‌گه من همه‌ی این ‫چیزها رو ابداع کردی
‫و عالی هم هست. خیلی ‫از خودم مطمئنم. ولی این هیچوقت...
‫اونقدر عمیق تو فرهنگ ‫پخش نمی‌شه
‫پس آدم‌ها چطوری می‌تونن از ‫شر قسمت ایکس خلاص بشن؟
‫نمی‌تونن
‫موقتا می‌تونی شکستش بدی ‫ولی همیشه هی برمی‌گرده
‫برای همین سه وجه از واقعیت هست ‫که هیچکس نمی‌تونه ازش اجتناب کنه
‫درد، عدم قطعیت
‫و کار مداوم
‫پس این‌ها چیزهایی هستن که ‫مجبوری باهاشون زندگی کنی
‫تحت هر شرایطی
‫اگر اینجوری بود که می‌تونستی ‫بخش ایکس رو حذف کنی
‫دیگه رشد بیشتری ‫وجود نخواهد داشت
‫پس اگر این یه داستان باشه، قهرمان به ‫بخش ایکس، به شخصیت منفی نیاز داره
‫چون اگر شخصیت اصلی مجبور نباشه ‫بر یه شخصیت منفی غلبه کنه
‫دیگه داستانی وجود نداره
‫- درسته ‫- رشدی نیست
‫تغییری، شجاعتی، دلاوری‌ای ‫وجود نداره
‫ما به منفی بودن بخش ایکس ‫نیاز داریم، وگرنه رشد نمی‌کنیم
‫آره، درسته
‫به این معنی نیست که، ام، برای یه ‫هدف نمی‌تونی خیلی سخت کار کنی
‫به این معنی نیست که ‫نمی‌تونی موفق بشی
‫اما اگر می‌خوای شاد باشی... ‫'چون این چیزی نیست که شادت می‌کنه
‫چیزی که شادت می‌کنه پروسه‌ست
‫باید یاد بگیری چطوری عاشق ‫پروسه‌ی سر و کله زدن با اون سه‌تا باشی
‫اینجاست که ابزار وارد عمل می‌شن
‫وقتی پدیدار بشه، می‌تونی ‫تشخیصش بدی
‫و بعد می‌تونی از یه ابزار برای ‫خنثی کردنش استفاده کنی
‫اگر بتونی به یکی یاد بدی این ‫کارو کنه، می‌تونن کل زندگیشون رو
‫تغییر بدن. چون بالاترین بیان خلاق ‫برای یک انسان
‫توانایی ساختن یک چیز جدید ‫دقیقا تو دل مصیبته
‫و بدبختی هرچی بدتر، فرصت بزرگتر.
‫فهمیدن اینکه می‌میره...مثل
‫مثل کشف یه دنیای جدید بود
‫و من گفتم: "وای، این می‌تونه برای ‫من اتفاق بیفته؟ من فقط یه بچه‌م
‫ اون بزرگ‌ترین تاثیری بود ‫که روی من گذاشت
‫علاوه بر حقیقت فروپاشی والدینم
‫از لحاظ عاطفی نمی‌تونستن کاملا ‫بعنوان پدر و مادر عمل کنن
‫صرفا نمی‌تونستن
‫تو...
‫می‌تونی سرزنششون کنی؟
‫نه، هیچوقت بخاطر این موضوع ‫سرزنششون نکردم
‫خدا رو شکر
‫آره
‫کل زندگیم رو عوض کرد. ‫چون همه‌چی یه معنی دوگانه داشت
‫اگر می‌رفتم سافت‌بالی چیزی بازی ‫می‌کردم و سر ساعتی برای شام
‫باید برمی‌گشتم، اگر مثلا
‫قسم می‌خورم، اگر یک دقیقه ‫دیر می‌شد، دیوونه می‌شدن
‫دوران کودکی تموم شده بود
‫همه‌چی جدی بود ‫نمی‌خواستی گند بزنی
‫مرگش به باری عظیم تبدیل ‫شد که باید حملش می‌کردم
‫ولی هیچکس بار سنگینی ‫که بود رو قبول نمی‌کرد
‫هیچوقت اینو یادم نمیره ‫یکی از دوستای نزدیکم، آسیب بدی دیده بود
‫با بابام رفتم بیمارستان ملاقاتش
‫بیرون که می‌رفتیم، بابام ‫برگشت و گفت
‫"اینه تنها حرفه"
‫یعنی، "اگر هر کار دیگه‌ای ‫به‌غیر از دکتر شدن بکنی
‫تحویل گرفته نمی‌شی"
‫"دوست دارم، ولی اگر دکتر نشی،
‫هیچوقت بهت احترام نمی‌ذارم."
‫اون و مامانم هر دوشون آتئیست بودن، ‫پس هیچی نداشتن که بهش چنگ بندازن
‫جنگی علیه مرگ بود، ‫و اگر به جنگ ملحق نمی‌شدم
‫کل خانواده از هم می‌پاشید
‫درست. پس تو مسئول ارضای ‫روان و اعصاب اونا بودی
‫تو به درمان‌گرشون تبدیل شدی
‫درسته. کاملا درسته
‫پس هیچی در زمینه‌ی...نداشتن
‫ایمان؟
‫آره، از این نظر که اونا رو در ‫داشتن هر شکلی از ایمان حمایت کنه
‫فقط یه چیز داشتن که ‫می‌تونست منجر به ایمان بشه
‫و اون من بودم
‫می‌بینی این چیزها چطوری ‫تو خانواده منتقل می‌شن
‫و من...من همه‌ی سعیمو کردم
‫شکست کامل، مشخصا
‫من...من...فکر کنم ‫یه کاری رو کردم
‫دکتر شدم
‫پس، ام...
‫پس حداقل یه چیز سازنده‎ ‫ازش بیرون اومد
‫شروع دیدن بیمارها برای ‫من مثل یه جوک بود
‫فقط یه تغییر مکان بود. ‫خیلی این کار رو کرده بودم
‫و توش هم بد نبودم ‫حتی وقتی 12 ساله‌م بود
‫همم
‫آره
‫هی، قراره این جلسات رو ‫چند بار در هفته ادامه بدیم؟
‫که مراجع منم؟
‫خوب می‌شد اگر به این ‫سوال‌ها بیشتر جواب می‌دادی
‫درواقع، خوب می‌شد اگر حتی ‫به یکیشون جواب می‌دادی
‫ام..
‫درمورد برادر من حرف زدیم ‫می‌تونیم درمورد برادر تو حرف بزنیم؟
‫حتما یه چیزی رو توی ‫تو بالا آورده
‫خب...
‫همم
‫نه، من...نه، وارد این نمی‌شیم
‫باشه
‫فکر کنم باید یه استراحتی کنم ‫ساعت چند...وای، لعنتی
‫آره
‫پسر، فوق‌العاده بود
‫حس می‌کنم داغ کردم
‫آره، می‌دونی، بهت گفتم سوال‌های ‫آسون‌تری بپرس. تقصیر توئه
‫یادداشت‌های من درمورد بازیگری ‫یا کارگردانیت رو می‌خوای؟
‫برای جلسه‌ی من نگهش‌دار
‫چی انقدر طول می‌کشه مرد؟
‫حواست به....باشه
‫تو هم تو این دست داری؟
‫آره. وای، لعنت
‫- حالت چطوره؟ ‫- خوشحالم می‌بینمت
‫اول می‌خوام از یه ابزار استفاده کنم ‫مشکلی نداره؟
‫نه. حتما
‫خیلی‌خوب
‫حس می‌کنم ساخت این فیلم ‫به دلایل زیادی، خیلی پیچیده‌ست
‫تو درمان‌گر من هستی،
‫و اگر مشکلی در رابطه ‫با چیزی داشته باشم
‫تو کسی هستی که درموردش ‫باهات حرف می‌زنم
‫اوهوم
‫ولی وقتی که اون حس درمورد ‫این فیلم میاد بالا
‫مرددم، و جلوش رو می‌گیرم
‫چون این فیلم درمورد توئه
‫و حس می‌کنم باید وانمود کنم ‫همه‌چی خوبه
‫حتی وقتی نیست
‫من...
‫تو جلسه‌ی خصوصی تراپیمون ‫درمورد اینکه فیلم چطوری
‫پیش میره دروغ می‌گفتم
‫پس اساسا
‫بهت پول می‌دادم که ‫بهت دروغ بگم
‫و این بیشتر و بشتر برام ‫حس تنهایی به جا گذاشت
‫همم.
‫من دارم سعی می‌کنم این ‫ایده‌های گنده رو به ثمر برسونم
‫- درست ‫- و این...
‫و داستان زندگی تو رو هم بگم ‫ولی حس می‌کنم گیر کردم
‫و هی از خودم می‌پرسم، مثلا
‫"این ایده‌ی مزخرفی برای ‫یه درمانجو بود
‫"که درمورد درمانگرش فیلم بسازه؟
‫بهش می‌خندم. می‌دونی؟
‫ولی چیزی که بهش رسیدم ‫چرا من انگار پشت
‫کمال‌گرایی قایم می‌شم؟
‫چرا پشت یه نما قایم شده‌م ‫جای اینکه به تو اجازه‌ی وارد شدن بدم؟
‫چیزی که بنظر تنها انتخاب برای من بود
‫هست
‫چطوری می‌تونم فیلمی بسازم ‫که درمورد آسیب‌پذیر بودن
‫آدم‌ها و کار رو مشکلاتشو حرف می‌زنم
‫و خودم آسیب‌پذیر نباشم؟
‫عادلانه نیست
‫- و خب... ‫- همم
‫...اگر انتخاب عادل و صادق بودنه
‫پس باید قبول کنم که،
‫دو ساله داریم فیلمبرداری می‌کنیم،
‫و هر روز داریم یه لباس ‫رو می‌پوشیم
‫وانمود می‌کنیم یک جلسه‌ست
‫ولی سال‌هاست
‫و روی یه پرده‌ی سبز هستیم
‫تو اتاق کار تو نیستیم
‫و من الان رسما یه کلاه‌گیس گذاشتم
‫که مثل 8 ماه پیش که این مدل ‫مو رو داشتم بنظر برسه
‫و یه کله‌ی
‫تراشیده دارم
‫من، انگار
‫نمی‌دونم
‫حس عجیب‌غریب و اشتباهی داره
‫می‌خوام مخاطب رو وارد کاراکتر تو، ‫و روند ساخت فیلم کنم
‫که حس نکنن درمورد کسشر ‫داریم بهشون دروغ می‌گیم
‫و به تو و همه‌ی کسای دیگه ‫دارم دروغ می‌گم که داره خوب پیش میره
‫و این افتضاحه
‫احتمالا قراره این صحنه رو ببینیم
‫و چیزهایی که هشت ماه پیش، ‫چهارده ماه پیش گرفتیم هم قراره باشن
‫یعنی...
‫فقط سخته بدونم تو این ‫محله چی، چی هست
‫ولی درنهایت، به این حقیقت رسیدم ‫که به تو اجازه‌ی ورود بدم
‫این حس گندی داره؟
‫راستش، انگار تنها گزینه‌ی توئه
‫اگر می‌خوای با حقیقت من و کاری ‫که داریم سعی می‌کنیم انجام بدیم، بمونی
‫پس باید به خودت اجازه‌ی ‫گند زدنش رو بدی
‫اگر می‌تونستی بدون نقص ‫انجامش بدی
‫با هر کاری که داریم اینجا ‫انجام می‌دیم در تضاد بود
‫پس خیلی خوشحالم که تو
‫به‌هرحال یه‌جورایی شک کرده بودم ‫چون داریم...
‫اول از همه اینکه،........می‌دونی، من گفتم
‫گفتم "این احتمالا یا بهترین یا ‫بدترین مستندیه
‫که تا حالا ساخته شده. و احتمالا دوتاشه
‫ولی گوش کن ‫بالاخره باید نزدیک شد
‫و به‌محض صمیمی شدن اوضاع
‫نمی‌دونی چی ممکنه پیش بیاد
‫اگر درست بهت آموزش داده باشم
‫میتونی بفهمی چیزی نیست ‫که ازش اجتناب کرد
‫شکست اینه که قبولش نکنی و ‫ازش برای عمیق‌تر شدن استفاده نکنی
‫بنظر من، نیروی محرکه‌ی کل این ‫آسیب‌پذیری توئه
‫شکی درش نیست
‫اگر به این ایده وفاداریم ‫و تو هم همکاری کنی،
‫واقعا اشتباهی نمی‌کنیم، چون..
‫- ولی این فیلم درمورد توئه ‫- نه، نه، اصلا
‫for me is one...
‫زندگیم بهش وابسته نیست
‫زندگی تو...خب ‫شاید زندگی تو بهش وابسته باشه
‫اذیت می‌کنم
‫ذهنم می‌گه می‌خوام تهاجمی و ‫صادقانه درمورد دوتا چیز حرف بزنم
‫یکیش رابطه‌م با توئه
‫و دومیش، قدرت واقعی این ابزار
‫خب چطوری عمیق‌‌تر بشم؟ ‫من چطوری
‫- فقط یه راه هست ‫- آها؟
‫تو.
‫قضیه اینه‌که، اگر می‌خوای ‫به جلو حرکت کنی
‫بدون آسیب‌پذیر بودن ‫نمیتونی به جلو حرکت کنی
‫و دلیلش اینه‌که همه برای ‫حرکت رو به جلو به کمک نیاز دارن
‫شکست، ضعف، آسیب‌پذیری ‫مثل..ام
‫مثل کانکتورن ‫تو رو به بقیه‌ی دنیا وصل می‌کنن
‫چون کاری که تو داری می‌کنی
‫اینه‌که به دنیا این پیام رو می‌دی
‫"من به شما نیاز دارم ‫چون خودم تنهایی از پسش برنمیام"
‫آره، این خیلی منطقیه
‫فکر کنم ایده‌ی خوبیه که..
‫شاید باید یه تیکه‌هایی از ‫فیلم رو بهت نشون بدم
‫و تا حدی می‌تونیم بفهمیم ‫چطوری می‌خوایم کاملش کنیم
‫و، دوتامون باهم توش هستیم ‫اگر تو....
‫هستم، آره. واقعا تحت تاثیر قرار گرفتم
‫ام، راستش، راحت شدم
‫پس آره. خیلی خوب می‌شه ‫مثل یه آزمایش می‌شه
‫آره. خیلی‌خوب. ایول
‫خب من آماده‌م
‫دوست دارم رفیق
‫کات
‫اوه، داشتین فیلم می‌گرفتین؟
‫بنظرت چرا دارم ازت مستند می‌سازم؟
‫فکر کنم برای...برای ایده‌هامه
‫من...فکر کنم افکارم روی ‫تو تاثیر داشتن
‫و فکر کنم می‌خواستی بقیه‌ی ‫مردم در معرض این ایده‌ها قرار بگیرن
‫می‌خوای یکم باهام قرص ‫پارکینسون بزنی؟
‫سال‌ها پیش ترکشون کردم
‫خب، مجبور بودیم یه دکور الکی ‫از اتاق کار تو رو پرده‌ی سبز بسازیم
‫که بنظر برسه کل این ‫مدت اینجا بودیم
‫- از اتاق کار واقعیم قشنگ تره ‫- آره
‫بخش ایکس. و بعد ‫پس وقتی داری این فیلم رو می‌بینی
‫- مثل یه چشم‌اندازی از...
‫قال قضیه رو کندیم
‫بهت گفتیم من کجای کارم، ‫و حقیقتش رو
‫از اینجا کجا می‌ریم؟
‫برای من این حس رو داره ‫که منطقی و واقع‌بین
‫و همزمان، بلندپرواز باشیم
‫نمی‌دونم چطوری می‌شه هر دوی ‫اینا رو همزمان انجام داد
‫اما هر چیزی که واقعی و عمیقه
‫باید دوتاش رو داشته باشه، نه یکی ‫چون یه چیز ارتعاشیه
‫اووه
‫دو نفر می‌تونن یه محیطی رو بسازن ‫محیطی که قابل مشاهده نیست
‫ولی نیروییه که در دنیا ‫باعث رخ دادن اتفاق‌ها می‌شه
‫تو روابط شخصی‌ت هم ‫می‌تونی ببینیش
‫تو رویدادهای جهانی‌ای که در حال ‫حاضر داره رخ میده ه می‌تونی ببینیش
‫کاری که ما داریم انجام می‌دیم
‫سپردن خودمون به چیزیه که ‫نمی‌تونیم به‌طور کامل بفهمیمش
‫ولی هر چیزی که اون بیرونه، ‫هر چیزی که اون بالاست
‫می‌خواد یه پیوندی با همه داشته باشه
‫شرم، خجالت
‫درواقع چسبیه که دنیا ‫رو بهم نگه می‌داره
‫در اون تجربه‌ایه که مجبور می‌شی ‫به شخص دیگه‌ای متصل بشی
‫به‌هرحال، وضعیت عالی ‫نخواهد بود
‫از منظر فیلمبرداری، یا هنری ‫ممکنه یه چیزی جواب نده
‫اما در عدم امکانش هم، ‫یه اتفاقی میفته
‫راستی، این موهای واقعیمه
‫چی؟ چیه؟ ‫صبر کن، چی شده؟
‫چیزی که باید بگی اینه ‫"هر کاری که ازم بر بیاد رو انجام میدم"
‫"میرم سراغ کار بعدی و ‫تو اون هم هر کاری بتونم می‌کنم"
‫و پیش‌پاافتاده و سطحی بنظر ‫می‌رسه، ولی باور کن که نیست
‫عالی، پس داری می‌گی هرچی ‫بدتر بوده باشه، عملکردمون بهتر بوده؟
‫- آره ‫- عالی
‫کلیت کار هالیوود همین نیست مگه؟
‫همیشه اینجوری فکر می‌کردم. ‫چمی‌دونم
‫خیلی‌خوب، خب ‫ادامه بدیم
‫اگر ابزار رو داشته باشی ‫می‌تونیم اینو تغییر بدیم
‫پس باید ادامه بدیم
‫ادامه بدیم
‫احمقانه بنظر می‌رسه. ‫ساده‌انگارانه نیست؟
‫هست، ولی می‌خوایم بگیم "من ‫اونی‌ام که می‌تونه کارها رو
‫کلش همینه. نه چیز دیگه‌ای
‫بهش می‌گن رشته‌مرواریدی
‫این احتمالا، از نظر انگیزشی، مهم‌ترین ‫چیزیه که می‌تونی به خودت آموزش بدی
‫یه رشته مروارید می‌کشی
‫یه خطه بعد یه مروارید، ‫خط بعد مروارید
‫هرکدوم از دایره‌ها مساوی ‫با یه عمله
‫اما قضیه اینه
‫هر عملی ارزش یکسانی داره
‫این یه مسئله‌ی هویتیه. "من کی هستم؟"
‫"من عالی نیستم، گه هم نیستم ‫نمی‌خوام به خودم نگاه کنم و فکر کنم
‫من به خودم از منظر عاداتی که طبق ‫اونا دست به عملی می‌زنم نگاه می‌کنم
‫اگر شکست یا موفقیت بزرگی وجود داره، ‫به‌هرحال، در هر صورت
‫ادامه میدی
‫من اونی‌ام که قدم بعدی ‫رو برمی‌داره. همین
‫پس اساسا، صبح‌ها از تخت بیرون ‫اومدن یه رشته‌مرواریده
‫- صرفا از تخت بیرون اومدن... ‫- آره
‫...و کاری که در اون روز باید انجام بدی
‫و ارزش‌گذاری نکنی
‫- درسته ‫- همه‌شون ارزش یکسانی دارن
‫و چیز قشنگی که درمورد تو وجود ‫داره، با اینکه رو مخی
‫اینه‌که همیشه در حرکتی
‫تو داریش ‫به عدم قطعیت علاقه داری
‫اولین جلسه‌ای که داشتیم تو گفتی ‫اطمینان واقعی زندگی در، عدم اطمینانه
‫آره، و حرکت رو به جلو
‫برنده اونی نیست که بهترین تصمیم‌ها ‫رو می‌گیره، یا بهترین بنظر می‌رسه
‫اونیه که این چرخه ‫رو انجام میده
‫به بیان دیگه، اونیه که ‫حاضره خطر کنه
‫با درجاتی از ایمان تعامل داره ‫و عواقبش رو هم می‌پذیره
‫اگر عواقب باشن، پس باید ‫چرخه رو تکرار کنی
‫همین هم خوبه
‫حالا مسئله اینه
‫توی هر کدوم از این دایره‌های کوچیک ‫یه دایره‌ی کوچیک تیره‌تر هست
‫خیلی کوچیک‌تر ‫و دایره‌ی تیره‌تر عنه
‫یه‌جورایی خنده‌داره ‫اما پیامش اینه‌، هر تلاشی که می‌کنی..
‫مثلا الان، داریم ‫سعی می‌کنیم این فیلم رو بسازیم
‫با این حال، وقتی بیاد بیرون ‫قرار نیست عالی باشه
‫پس قراره یه گه توش باشه
‫مثل اینه‌که بگی نمی‌دونم خوبه یا نه، ‫پس خودمو نگرانش نمی‌کنم
‫باید نگران حرکت جلو، گذاشتن ‫مروارید بعدی رو رشته باشم
‫فلسفه‌ی زندگی من داره ‫متضاد این می‌شه
‫پس به‌جای گه تو مروارید،
‫یه مروارید دور هر گهه
‫چون اتفاق بدی که میفته، می‌گم ‫خب چیزهای زیادی برای یادگیری هست
‫و کلی چیزهای خوب هول ‫این اتفاق هست"
‫این فوق‌العاده‌ست ‫این یکی رو ازت می‌دزدم
‫خب، ازت شکایت می‌کنم
‫دوست دارم. ‫برام مهم نیست
‫خوبه. تو دادگاه می‌بینمت
‫اگر این فیلم به یه
‫پرونده‌ی قضایی تلخ ده‌ساله بین ‫ما ختم بشه،
‫خیلی صمیمانه‌ست. باحاله
‫ملاقات با تو و شروع پروسه‌مون
‫از ناامیدی برای شادتر شدن بود
‫گفتنش سخته. فقط اینه ‫من..اعتماد به‌نفس سالمی نداشتم
‫درسته
‫بزرگ شدن با اضافه وزن
‫چیزی بود که، ام.. ‫مسئله مهمی یا
‫مثلا "آخی بیچاره"طور بنظر نمی‌رسید
‫ولی برای من شخصا
‫به شدت من رو داغون کرد
‫تو ایده‌ی "سایه" رو برام توضیح دادی
‫نسخه‌ای از خودته که بیشتر از همه ‫می‌خوای از دنیا قایمش کنی
‫و این چیزیه که من اون روز، در ‫چهارده سالگی تصور کردم
‫وقتی تو رو دیدم، احتمالا 33 ساله بودم
‫موفقیت باورنکردنی‌ای داشتم
‫از نظر جسمی تو شرایط ‫خیلی خوبی بودم
‫همه‌ی چیزهایی که باید این ‫تصور از خودم رو از بین می‌بردند...
‫اوهومم
‫اما چیزی که تو به من توضیح ‫دادی این بود که من خودم رو اینطوری می‌دیدم
‫و داشتم خودم رو انکار می‌کردم
‫چون نسبت بهش خیلی شرم داشتم...
‫- درسته ‫- ...که این چیزیه که من هستم
‫فکر می‌کردم اگر موفق بشم، ‫بقیه این رو نمی‌بینن
‫و موفق شدم، و بعد مردم بیشتر ‫درموردش حرف می‌زدن
‫و درد داشت
‫و حس می‌کردم هنوز ‫همین آدمم
‫و هنوز جوری توی من ‫مونده که میاد بالا
‫پس من ذاتا، در عمق وجودم ‫همون آدم غیر دوست‌داشتنی‌ام
‫اما کار اینه‌که آهسته و ‫با دقت به جلو حرکت کنی
‫یعنی، نه تنها بپذیرمش، که ‫مطرحش هم کنم
‫- که عالیه این آدم باشی ‫- آره
‫ولی هنوز هم خیلی سخته
‫آره، تا آخر عمرت سخت خواهد بود
‫همه سایه دارن. سایه‌ی ‫هر کسی یکم متفاوته
‫اما از اون‌طرف، سایه‌ی ‫هر کسی یکسانه
‫چون قسمتی از وجودشونه ‫که ازش خجالت می‌کشن
‫اولین کاری که می‌کنی اینه‌که ‫سایه‌ت رو پیدا می‌کنی
‫باید قادر به دیدنش و ‫تمرکز روش باشی
‫و باید بدونی چطوری ‫روش کار کنی
‫به یه تصویر نیاز داری
‫پس چشمات رو بنند
‫حالا، یک زمانی در زندگیت ‫رو تصور کن
‫که احساس حقارت، خجالت، ‫طردشدگی، و ناامیدی کردی
‫که ازش خجالت می‌کشی
‫این همون قسمتی از توئه ‫که آرزو می‌کنی مال تو نبود
‫اما هست، و نه تنها هست، که ‫ نمی‌تونی هم ازش خلاص بشی
‫برای من، یه پسر چهارده ساله‌ست ‫که کلی اضافه‌وزن و جوش داره
‫و دنیا اون رو نمی‌پسنده
‫خب. سوال اینه‌که "با این تصویر در ‫زمان حال چیکار می‌کنی؟"
‫این یه چیزیه مربوط به گذشته. درسته؟
‫با "سایه"ت حرف بزن و ازش ‫بپرس نسبت به تو چه حسی داره
‫چطوری باهاش برخورد کردی، ‫چجوری باهاش رفتار کردی
‫و ببین چه جوابی میده
‫می‌گه "تو وجود من رو انکار کردی
‫و از صرف وجودم احساس شرم کردی"
‫ازش بپرس حسش نسبت به این چیه
‫به‌طرز باورنکردنی‌ای آسیب‌دیده، ‫خشمگین و ناراحت
‫حالا خیلی خوب گوش کن
‫"سایه" به توجه نیاز داره
‫اما به این توجه از سمت ‫دنیا نیاز نداره
‫جایزه‌ی اسکار نیاز نداره
‫تنها موجودی که توجهش برای ‫"سایه‌ی تو" مهمه، تو هستی
‫می‌خوام از سایه‌ت بپرسم ‫تو چیکار می‌تونی بکنی
‫که بی‌توجهی این مدت ‫به این طولانی رو براش
‫جبران کنی؟
‫می‌گه تو زندگیم به حسابش بیارم
‫زندگیم رو باهاش تقسیم کنم ‫گرامی بدارمش
‫و به خودم افتخار کنم
‫یعنی تو یه محیط اجتماعی، ‫کاری، عاشقانه
‫جاهایی که این آدم ‫رو تایید نمی‌کنی
‫و نه تنها اشکالی نداره که وجود دارن ‫بلکه قسمت زیبایی از وجودت هستن
‫خیلی‌خوب، چشمات رو باز کن.
‫این ابزاریه که امیدوارم رابطه‌ت ‫با سایه‌ت رو بهتر کنه
‫این برای خجالتت خوبه
‫اگر مجبور بشی یه سخنرانی ‫عمومی داشته باشی خوبه
‫اگر مجبور بشی روبروی همسرت ‫قرار بگیری هم حتی خوبه. واقعا مهم
‫نیست. یا اگر سر قرار میخوای بری
‫یا هر چیز دیگه‌ای که مثلا ‫پر ریسکه یا فشار بالایی داره
‫جایی که حس می‌کنی باید بهترین، ‫بی‌نقص، و کامل خودت باشی
‫آره. هدف ما این نیست که ‫عملکرد خوبی ارائه بدیم
‫هدف اینه‌که از این ابزار استفاده کنیم ‫و دیگه هرچی پیش میاد رو تحمل کنیم
‫آره، چون اگر با خود ‫واقعیم خوشحال باشم
‫نظرات بقیه خیلی خیلی ‫کمتر روم اثر می‌ذارن
‫پس چیزی که داریم ‫می‌گیم رو می‌فهمی
‫مسئله این نیست که چطوری بنظر ‫می‌رسه، یا خوب یا بد بنظر میاد
‫روند ارتباط مداوم باهاشه ‫که اهمیت داره
‫اگر بهش احترام نذاری ‫یا بهترین واژه براش توجهه
‫تو رو مجبور به کارهایی ‫می‌کنه که مخربن
‫بنابراین، هم ابزاریه که در ‫لحظه حالت رو بهتر می‌کنه
‫و هم فلسفه‌ایه درمورد اینکه ‫"من بعنوان یک انسان به کجا قراره برم؟"
‫و ایده‌ی همگام بودن با سایه
‫یک حس وحدت و انسجامه
‫وحدت یعنی، من به چیز ‫دیگه‌ای احتیاج ندارم
‫"من همینجور که هستم کاملم" ‫و این خیلی رهایی‌بخشه
‫اوخ. ببخشید
‫لطفا به سایه‌م لگد نزن
‫خیلی خوبه. متاسفم
‫- بهت آسیب زد؟
‫این یاروی عجیب‌غریب ‫بهت صدمه زد؟
‫ببین، الان دوستش دارم ‫باید ازش مراقبت کنم
‫- حالا می‌تونی باهام بیای خونه
‫من تو رو 5 سال پیش دیدم و ‫بعنوان یه آدم هیچ اعتماد به‌نفسی نداشتم
‫- برای خودم وقتی نذاشتم ‫-درسته
‫و، انگار، نمی‌فهمیدم چطوری ‫خودم رو دوست داشته باشم
‫فقط کار کردم تا به این ‫چیزی که
‫تو بهش میگی "تصویر فوری" ‫دست پیدا کنم
‫درسته
‫بهش قلمروی خیال ‫هم می‌گن
‫بازم می‌گم، همون بخش ‫ایکس معموله
‫به این معنیه که دنبال ‫یه تجربه‌ی عالی هستی
‫پس می‌تونه یه زن عالی، ‫حجم عالی‌ای پول تو بانک
‫فیلم عالی‌ای باشه
‫مهم نیست ‫هر چی که هست، وجود نداره
‫فقط یه تصویره تو ذهن خود تو ‫به این فکر کن
‫ماهیت یه عکس فوری چیه؟
‫حرکتی نداره، درسته؟ ساکنه
‫و عمقی هم نداره
‫اما تو این مورد ‫تو این عکس فوری رو گرفتی
‫و خودت رو باهاش نابود کردی
‫تو خیال‌پردازی می‌کنی
‫آدم‌ها به خودشون می‌گن اگر ‫وارد اون دنیای بی‌نقص بشن
‫جادو اتفاق می‌افته
‫ولی نباید یادت بره که
‫سه وجه از واقعیت وجود داره
‫درد هیچوقت از بین نمیره ‫عدم اطمینان هیچوقت از بین نمیره
‫و هیچ راه فراری از نیاز ‫به کار مداوم نیست
‫همه باید اینجوری زندگی کنن ‫فرقی نداره
‫قبل از دیدن تو ‫این بچه‌ی به‌شدت بی‌اعتماد به‌نفسی بودم
‫و بعد فکر کردم
‫موفقیت و جوایز، من رو از ‫درد زندگی پاک می‌کنن
‫پس خیلی کار کردم تا به ‫اون "عکس فوری" برسم
‫و بخاطر امتیاز و شانسم،
‫نسبتا زود وارد اون ‫عکس فوری شدم
‫و وقتی هیچکدوم از اون ‫چیزها رو درمان نکرد
‫باعث شد افسرده‌تر بشم
‫آره
‫و همزمان، رسانه درمورد وزن ‫من واقعا
‫بی‌رحم بود
‫مثل یه بازی رایگان برای هرکسی ‫بود که به نقطه‌ی درد من ضربه بزنه
‫خیلی من رو تدافعی کرد
‫تقریبا اینجوری که پیش‌بینی ‫کنم کسی چیز بدی می‌گه
‫و خیلی عصبی می‌شدم
‫اوهوم
‫من رو از هر حسی که قادرم
‫از احساسات منفی درمورد خودم ‫گذر کنم، دور نگه می‌داشت
‫و من رو بیشتر از "سایه‌‌م" ‫شرم‌زده می‌کرد.
‫و تازه همین اواخر بود، تو ‫سی سالگیم که تو رو دیدم
‫اونموقع بودم که یاد گرفتم ‫قدم‌هایی در جهت......
‫یا نظری درمورد خودم ‫شکل بدم
‫منطقی بنظر میاد؟
‫می‌دونی؟
‫چیزی داری می‌جویی؟
‫آره
‫داریم فیلم می‌سازیم پسر!
‫قبل از اینکه دعوتم کنی ‫باید بهم می‌گفتی
‫داره شکلات می‌خوره! ‫تلفنی داری که بخوای بزنی؟
‫دارم، ولی بذار ببینیم ‫این چجوری پیش میره
‫ام...
‫ببخشید، دارم یادداشت‌هام ‫رو خیلی سریع چک می‌کنم
‫این فقط
‫همین حالا نوشتم مامانت ‫رو کردم. خطش بزن
‫طنز این شوخی کردن مامانم ‫اینه‌که مامانم فردا میاد اینجا
‫و رسما قراره یه جلسه با من، ‫تو و مامانم داشته باشیم
‫- گمشو ‫- شوخی نمی‌کنم
‫خب، بهش نگو من...
‫نه، بهش نمی‌گم
‫ام...
‫-اکی ‫-سلام
‫-سلام بچه‌ها ‫-رنگی که تنتنه رو دوست دارم
‫- مرسی ‫- خوب بنطر میای
‫ممنونم
‫ایشون مامانم، شارونه
‫- سلام شارون، فیل هستم ‫- از دیدنت خوشوقتم
‫خیلی خوبه می‌بینمت
‫خب، من نمی‌دونم
‫داشتم به اولین تجربه‌م با ‫درمان فکر می‌کردم
‫تو مطب یه متخصص تغذیه بودیم
‫و انقدر داشتیم دعوا می‌کردیم ‫که دکتره گفت
‫- "شما باید برید پیش یه درمانگر." ‫- صد درصد درست
‫دکتره اینطوری بود که ‫"جوناه باید وزن کم کنه"
‫و تو بعنوان یه مادر اینجوری ‫بودی که "شت، باید به حرف دکتر گوش
‫کنم و ببرمش پیش متخصص تغذیه."
‫برای کمال صداقت، من نیازی ‫نداشتم که اون بهم بگه
‫احتمالا فکر می‌کردم که ‫باید وزن کم کنی
‫و من نمی‌خوام برم تو گذشته ‫اما بعضی‌وقت‌ها باید بری
‫چون مامانم به‌طور خاص خیلی ‫خیلی کوچیک بود، خواهرم هم همینطور
‫و همیشه به من می‌گفتن ‫"تو مثل بابات گنده‌ای"
‫"تو بینشون گنده‌هه هستی" ‫باید وزن کم کنی"
‫و فکر کنم وقتی یا خودم ‫یا بچه‌هام اون شکلی
‫بنظر نمی‌رسیدیم، خیلی بهم ‫اضطراب می‌داد
‫جوری که، حس می‌کنم، جای ‫فکر کردن به اینکه دارم چیکار می‌کنم
‫فقط داشتم کاری رو می‌کردم ‫که فکر می‌کردم درسته
‫- اوهم ‫- اگر با عقل جور درمیاد
‫آره، من سعی نمی‌کنم بهت ‫حمله کنم، یا هرچی
‫پس تو من رو یه بچه‌ ‫با اضافه‌وزن می‌بینی
‫و خودم هم این حس رو دارم ‫دکتر هم این حس رو داره
‫و جامعه ساختارهای خاص خودش ‫رو داره که این چرا معیوب یا مخربه
‫پس من اینجوری‌ام که ‫"من خوب نیستم"
‫"من بدم"
‫"من برای دنیا درست بنظر نمی‌رسم"
‫و تو مجبوری آدمی باشی
‫که به هر دلیلی که حالا هست ‫تلاش می‌کنه اون رو اصلاح کنه
‫درسته
‫سریعا تو رو تو موضع ‫خصومت قرار میده
‫از این نوع که "این آدمیه که من ‫رو...نمی‌پذیره"
‫این ذهنیته که یک زن ‫شکل و قیافه‌ی تو رو نمی‌پذیره
‫من تقصیر رو گردن تو نمی‌ندازم
‫چون الانه که می‌فهمم، و ‫مدتیه که فهمیدم
‫چقدر تو توی خانواده‌ت ‫شبیه من بودی
‫همم
‫فقط می‌خوام بدونی که چجوری ‫رو زندگی من اثر گذاشت
‫درسته
‫چون برای من، دلیلش هرچی ‫که هست، مکالمات اینجوری
‫برام آسون‌ترن تا اینکه...
‫ممنونم جوناه
‫می‌خوام ازت تشکر کنم ‫چون هیچوقت بعنوان "شخصیت زنی
‫در زندگیت که ظاهرت رو نمی‌پذیره" ‫بیانش نکردی
‫و من هم هیچوقت اینجوری ‫بهش فکر نکردم
‫فقط سعی کردم درستش کنم
‫بدون حتی فکر کردن به اینکه "من" ‫بهت بگم این کارو کن، چه تاثیری روت داره
‫فقط برای اینکه درست متوجه ‫موضوع بشیم. اینطوری یا اونطوری نیست
‫مسئله این نیست
‫مهم نیست گذشته چقدر ‫برای تو شفافه
‫سوالی که براتون هست اینه ‫"بین شما دوتا چه خبره؟
‫و چی‌کار نیازه بکنید؟"
‫- تا حالا بهش فکر کردی؟ ‫- آره، بعضی‌وقت‌ها
‫آها
‫و می‌تونی بهمون بگی ‫چی فکر می‌کنی؟
‫ام...
‫- می‌تونی صادقانه حرف بزنی ‫- می‌دونم. دارم فکر می‌کنم
‫من یکم ثبات بیشتری می‌خوام
‫بعضی‌وقت‌ها، حس می‌کنم ‫جوناه وقتی نیاز داره
‫باهام حرف بزنه میاد پیشم ‫من مامانشم ولی
‫و وقتی، مثلا، خیلی خوشحاله ‫انگار من هیچ جایی ندارم
‫تو ذهنش نیستم، یا مرتبط نیستم ‫نمی‌دونم
‫من دوست دارم با جوناه ‫وقت بگذرونم
‫چون بنظرم ما یه ‫رابطه‌ی واقعی داریم
‫ما از خیلی چیزها گذشتیم، ‫و فکر کنم رابطه‌مون عمیقه
‫اما بعضی‌وقت‌ها، مثلا وقتی ‫فکر کنم از چیزی که
‫که می‌گم خوشش نمیاد ‫مضطرب می‌شم. یا
‫نمی‌دونم ‫بیان کردنش سخته، ولی...
‫بیانش کن
‫دارم سعی می‌کنم
‫جلوی خودم رو می‌گیرم ‫که خود واقعیم نباشم
‫چون نمیخوام اون فکر ‫خاصی درمورد من بکنه
‫تو اینو می‌دونستی؟
‫نمی‌دونستم
‫ولی بعضی‌وقت‌ها وقتی حس می‌کنم ‫به بقیه گوش نمی‌کنی یا
‫یا کل فضا رو قرق می‌کنی ‫بد واکنش نشون میدم
‫درسته، می‌دونم
‫ولی فکر کنم برام جالبه یه سری ‫نکته بشنوم که چه کار بهتری
‫می‌تونم انجام بدم. یا اون برای ‫بهبود رابطه به چی نیاز داره
‫راستش، تو این زمینه ‫ تو موضع دفاعی نمیرم
‫- منظورت اینه اگر یه شخص ثالثی باشه؟ ‫-آره
‫حالا که حرفش شد، ‫فیل دیروز به یه چیزی اشاره کرد
‫گفت شما از نزدیک باهم بودین
‫- می‌خوای بهش اشاره کنی؟ ‫- داره شوخی می‌کنه
‫نه، گفتش. رو فیلم داریمش
‫یادش نمیره. بهم اعتماد کن
‫تحویل بگیر
‫- تحویل بگیر ‫- پسر، لعنتی
‫فکر کنم الان می‌تونه زمان خوبی ‫برای جمع‌بندی باشه
‫- فکر کنم وقتشه ‫- خیلی‌خوب
‫خب، یه چیزی ‫قبل از جمع‌بندی، واقعا، بی‌شوخی
‫تا حالا اینجوری، نه دقیقا
‫ولی هیچوقت همچین ‫مکالمه‌ی شفافی با
‫مامانت داشتی؟
‫نه، حتی نزدیک بهش ‫رو نداشتم
‫اگر الان بودش چی؟
‫الان؟ آره
‫آره
‫باید درک کنی که مامان من ‫از یه سیاره‌ی دیگه بود
‫باباش، آه، سایکوپت بود
‫می‌اومده، و زنش و بچه ‫کوچیکه رو
‫مثل سگ می‌زده. ولی ‫به مامان من دست نمی‌زده
‫و این براش بدترین شکنجه بوده
‫فکر کنم تا هشت یا نه ‫سالگیش
‫یه کلمه هم باهاش ‫حرف نزده بوده
‫سال 1932، اوج رکود، ‫بابائه یهو پامی‌شه و میره
‫هیچی نمی‌گه، بهشون نمی‌گه ‫که داره میره
‫نیمه‌های شب ‫بلیط گرفته و رفته
‫چهل سال بعد، سعی کرد ‫با مادرم تماس بگیره
‫ولی مامانم خشک‌مغز بود. بیخیال ‫فکر کنم به نامه‌هاش جواب نداد
‫به دلایل واضحی، یه ‫گیری روی مردها داشت
‫هر شب سر شام ‫درمورد مردها سخنرانی می‌کرد
‫"مردها اینجوری‌ان، مردها اونجوری‌ان" ‫واقعا نمی‌تونستم باهاش مخالفت کنم
‫بابای بیچاره‌م، مجبور بود ‫تشویقش کنه
‫- چیکار می‌کرد؟ ‫- می‌گفت "آره، درست می‌گه"
‫-مردها مزخرفن
‫تا سیزده، چهارده سالگی حالیم نشد ‫که لعنتی، من یه مردم. همم "
‫ولی مامانم حتی پنجاه سال بعد ‫هم نتونست بگذره ازش
‫- نتونست عبور کنه ‫- توی هزارتو گیر افتاد
‫آره، چهل‌پنجاه سال تو هزارتو ‫گیر افتاد
‫هزارتو همیشه آدم‌های ‫دیگه رو هم شامل می‌شه
‫محصول بخش ایکسه
‫چون بخش ایکس انصاف می‌خواد
‫یه مثال معمول
‫وقتیه که یکی فقط می‌خواد ‫درمورد یه نفر فکر کنه و حرف بزنه
‫چیزی که به خودت می‌گی اینه‌که
‫"هروقت، حالا هرچی که هست، ‫خیانت، عصبانی بودن ازم
‫رو جبران کردن، ازش عبور می‌کنم."
‫مهم نیست چی باشه
‫حس می‌کنی باهات بد رفتار کردن
‫و چستجوی تو برای ‫انصاف، زندگیت رو متوقف می‌کنه
‫زمان زود می‌گذره و ما ‫برای این مزخرفات وقت نداریم
‫حس می‌کنم کل زندگی کوفتیم رو ‫توی هزارتو گذروندم
‫گیر افتادن تو پس نگرفتن ‫چیزی که بنظرم غیرمنصفانه بوده
‫ساعت‌ها، روزها، ماه‌هایی از زندگیم ‫رو تلف کردم که نمی‌تونم برگردونم
‫پس اون چجوری تونسته ‫از هزارتو بزنه بیرون؟
‫قضیه اینه، یه آدم معمولی ‫می‌خواد حسابشو صاف کنه
‫می‌خواد همه‌چی عادلانه و منصفانه باشه ‫همه‌چیز رو متعادل می‌خواد
‫ولی قرار نیست از آدم‌ها بگیریش
‫جوری که حس می‌کنی ‫حقت رو پس گرفتی
‫اونجوری که حس می‌کنم ‫مسائل دوباره متوازن شدن
‫اینه‌که رضایتت رو از خود ‫تمرین به‌دست بیاری
‫اسم این "عشق فعال" هست
‫پس چشمات رو بنند
‫و تصور کن توسط دنیایی که کاملا ‫از عشق ساخته شده احاطه شدی
‫می‌دونم دیوونگی بنظر میاد ‫ولی فقط ساکت شو
‫کاری که بهت می‌گم رو بکن
‫پیش‌داوری نکن و ببین چی می‌شه
‫بذار سعی کنم تعریفش کنم
‫فقط..دنیاییه که تقریبا ‫متراکم از عشقه
‫حس کن تمام عشق موجود ‫در جهان رو داری جذب می‌کنی
‫و به‌آرومی، اما محکم ‫همه‌ش رو در قلبت جا بده
‫درست در اون لحظه، تو ‫سردمدار عشق در تمام
‫جهان هستی.
‫کاری که می‌کنی اینه‌که ‫می‌خوای اون کسی که ازش
‫عصبانی هستی، تنفر داری، ‫تحقیر می‌کنی رو ببینی
‫و همه‌ی این عشقی که ‫متمرکز کردی رو برای
‫اون آدم می‌فرستی
‫جلوی هیچی رو نمی‌گیری ‫همه‌چی میدی
‫فقط نمی‌بینی، حس هم می‌کنی
‫عشقت رو حس می‌کنی که ‫وارد بدن فرد دیگه می‌شه
‫خیلی مهمه
‫برای یه لحظه، یکی می‌شید
‫در اون لحظه، حس می‌کنی ‫"اگر می‌تونم با این حرومزاده یکی بشم
‫با هر کسی می‌تونم"
‫و این احساس قدرته ‫تقریبا تسلطه
‫مردم می‌گن "خب، تو ازمون می‌خوای ‫به کسی عشق بدیم که ازش متنفریم"
‫این راهی برای بخشیدن یکی نیست. ‫این برای اون آدم نیست
‫برای اینه‌که تو احساس انسجام کنی ‫و رها بشی و از هزارتو خلاص
‫بعد می‌تونی به جلو حرکت کنی
‫پس می‌خوای حق با تو باشه ‫یا می‌خوای چیزی خلق کنی؟
‫درنهایت همیشه به این ختم می‌شه
‫زندگی حرکت رو به جلوئه
‫اگر بخوای، می‌تونی وقتت ‫رو با مسخره‌بازی تلف کنی
‫ولی نمی‌تونم اون ساعت‌ها ‫و روزها رو برگردونی
‫وقتی بزرگتر شد، سازمان‌دهنده‌ی ‫جامعه شد
‫و فوق‌العاده بود
‫اگر ازش می‌پرسیدی "شغلت چیه؟" ‫می‌گفت "سازماندهی اعتصاب اجاره"
‫"از این راه امرار معاش می‌کنم" ‫اون از هیچکس نمی‌ترسید
‫درواقع شهردار نیویورک مامانم ‫رو می‌بینه، و می‌گه "یه دقیقه وایسا
‫"تا روزالی اشتوتز نره من این ‫مذاکره رو ادامه نمی‌دم"
‫و مجبور شدن وادارش کنن بره
‫در حد مرگ ازش می‌ترسید
‫تراژدیش با مردها رو به یه ‫ابرقدرت نترسیدن ازشون
‫و
‫آره کرد
‫بنظرت اینکه مامانت از مردها
‫متنفره و تو یه مردی ‫چه اثری روت می‌ذاره؟
‫اوم
‫می‌تونم حس کنم همه ‫منتظر جوابن
‫ولی نمی‌دونم ‫اگر جواب دقیق رو بدونم
‫یه چیزی رو مطمئنا می‌دونم
‫باعث شد دور و بر زن‌ها ‫احساس ناامنی داشته باشم. بی‌شک
‫انگار راهی در من نبود که
‫در اون سمت زنی قدم بردارم ‫و احساس امنیت کنم
‫فکر کنم بهترین راه بیانش اینه
‫به این خاطر که فکر می‌کنی ‫واکنش مادرت بهت
‫کم‌ارزش کردن تو بود
‫و بنابریان تو راهی نمی‌دیدی که ‫با یه زن احساس امنیت کنی؟
‫آره. حتی تو لیست ‫انتظاراتم هم نبود
‫حسی که اون بهم می‌داد این بود ‫"تو حتی حق نداری این کار رو بکنی"
‫یکم بهش غلبه کردم، ولی نه
‫احساسی بهش غلبه نکردم ‫فقط رفتاری کردم
‫فکر می‌کنی به‌طور کلی، اعتماد ‫کردن به زن‌ها سخت شد برات؟
‫نه...خب، هست الان؟
‫الان اونقدر مطرح نیست
‫اینو بهت بگم، الان نسبت ‫به چند سال پیش
‫شریک خیلی بهتری می‌تونم باشم
‫با اینکه انتظار خیلی پایینیه
‫انتظار خیلی پایینیه
‫شخصا موضعت در روابط ‫رومانتیک چیه؟
‫منظورت اینه تو رابطه‌ای هستم؟
‫آره. هستی؟
‫نه، نیستم. ام...
‫تا حالا دیواری که مادرت ‫ساخت رو زیر پا گذاشتی
‫و به اون شیوه‌ای که می‌ترسیدی، ‫به زنی نزدیک بشی؟
‫ام
‫می‌شه بگم
‫آره، یه بار
‫ولی من...به دلایل مختلفی ‫نمی‌تونم وارد جزئیاتش بشم
‫خیلی وقت پیش بود؟ ‫سال‌های اخیر بود؟
‫ام...
‫چهل سال شل@‌کن سفت‌کن بوده
‫هر چقدر که دیوونگی بنظر برسه
‫چی مانع از تداومش شده؟
‫کلی می‌گم فقط
‫اون مسائل خانوادگی‌ای داره
‫که...تو یه مسیر کاملا جدا می‌برتش
‫و خب مسئله‌ی سلامتی من ‫می‌دونی
‫وقتی..
‫وقتی پارکینسون گرفتم، ‫دوتا تاثیر رو من داشت
‫خنده‌داره. می‌دونی، امروز به‌سختی...
‫وای. خیلی خوبه
‫آره، اصلا نمی‌لرزی
‫حاضری دنبال سرم راه بیفتی؟ ‫بنظر میاد کمک می‌کنی
‫بهت استراحت میدم ‫فقط باید هر روز تا هفت، هشت
‫شب پیشم بمونی. بعدش آزادی
‫فعلا یه کمدی راه ننداز
‫- منحرف نشو ‫- مرسی
‫- می‌دونم داری چیکار می‌کنی ‫- ممنونم
‫پس بیماری و مسائل خانوادگیش
‫آره
‫من نمی‌تونم پارکینسون ‫داشتن رو درک کنم
‫ولی فکر می‌کنی که این ‫می‌تونه دستاویزی باشه
‫که فقط تصمیم‌هایی که ‫از نظر احساسی ترسناکن رو نگیری؟
‫آره. صد درصد
‫فکر کنم قسمت دیوونه‌ی من... ‫هر اتفاقی که درحال وقوع
‫هست رو می‌گیره و ازش برای ‫اثبات نکته‌ش استفاده می‌کنه
‫ولی این بخش ایکسته که ‫جلوی اون تصمیم رو می‌گیره
‫آره. آره
‫می‌دونی، فکر کنم ترس بزرگ ‫من نسبت به روابط عاشقانه
‫چیزی که من دارم یاد ‫می‌گیرم اینه‌که، تنها راه
‫برای موفق بودنشون اینه‌که ‫کاملا آسیب‌پذیر باشی
‫آره
‫و آدم‌ها خیلی بگان
‫و انقدر از صحبت از شادی ‫طفره می‌ریم که
‫شاید بد نباشه مجبورت کنیم ‫حداقل درموردش فکر کنی
‫خب، در این مورد قطعا موفق بودی
‫نمی‌تونم بگم، مثلا بگیم ‫سه دقیقه‌ی گذشته
‫چندتا جوک رو مجبور ‫بودم فرو بخورم
‫می‌فهمم
‫من هم همین مریضی رو دارم ‫که جلوی احساسات رو با جوک بگیری
‫آره
‫می‌شه یه سوال همینطوری بپرسم ‫و تو هم می‌تونی بگی درم رو بذارم؟
‫آره
‫فکر می‌کنی...
‫بهش زنگ بزنی
‫یا بینش جدیدی به اون ‫رابطه داری؟
‫دارم، آره
‫جدی می‌گی یا فقط داری ‫من رو آروم می‌کنی؟
‫ام...
‫نه. منظورم اینه
‫برام مثل یه منبع انرژیه
‫که ممکنه برای گرفتن همچین ‫تصمیمی بهم کمک کنه
‫ام...
‫آره، منظورم اینه، فکر کنم چیزی ‫جز عشق به تو احساس نمی‌کنم
‫فقط می‌خوام...
‫من...می‌خوام که تو...خوشحال باشی
‫نه، حسش می‌کنم. ‫حسش می‌کنم
‫ببین، مسئله‌ی من که عادی ‫نیست، داستان بیماریه
‫و حالا که دارم درموردش ‫حرف می‌زنم، فکر می‌کنم
‫فکر کنم، به‌صورت ناخوداگاه
‫یه زن، رابطه‌ای رو مثلا، ‫به درمان شدم وصل می‌کردم
‫ولی درمانی برای پارکینسون ‫وجود نداره
‫آره. درسته
‫ولی اکثر مردم اینجوری ‫مریض نیستن. ام...
‫و من مدت، آه، زیادیه که مریضم
‫من تو منهتن بزرگ شدم، پس ‫عادت داشتم شب‌ها بیرون برم
‫تا بیست، بیست و یک سالگیم، ‫حداقل دو شب درمیون می‌رفتیم بیرون
‫جمعه بود. قرار بود دوتا زن رو ‫تو یه بار تو مرکز شهر ببینم
‫گفتم "عالیه، یک ساعت ‫دیگه اونجام."
‫و داشتم چرت می‌زدم
‫رفتم که بخوابم. گفتم "بذار این چرت رو ‫فقط بیست دقیقه‌ی دیگه ادامه بدم
‫بعد یه تاکسی برای ‫مرکز شهر می‌گیرم."
‫دوشنبه صبح بیدار شدم
‫و گفتم "من داغونم، یه مرگیم هست."
‫فرسودگی کامل ‫خستگی‌ خیلی عمیق...
‫بذار اینجوری بگم
‫اگر مجبور می‌شدم به خشکشویی ‫که دقیقا روبروی خونه‌م بود برم
‫باید فکر می‌کردم ‫"خیلی‌خوب، می‌تونم انجامش بدم یا نه؟"
‫"قدرت انجامش رو دارم؟"
‫ولی این من نبودم. ‫من بیش‌فعال بودم
‫پس پیش یه متخصص ‫مغز و اعصاب رفتم
‫تو یکی از جلسه‌ها بهم گفت ‫"اوه، تو تنگی کانال نخاعی داری
‫سریع باید جراحی بشی، و ‫پارکینسون داری"
‫اون روز چه احساسی داشتی؟
‫ببین، الان سایه‌ی واقعیمه ‫که میاد بیرون
‫وقتی می‌بینی دست‌خطم چطوریه
‫چرا؟
‫چون به‌زور می‌شه خوندش
‫من حتی دوست ندارم ‫بهش نگاه کنم
‫قبلا خیلی خوب با ‫دستم کار می‌کردم
‫تو بسکتبال خیلی خوب بودم ‫در هر صورت، ماهر بودم
‫الان
‫خب، ازش معلومه
‫اما وقتی این ترس سراغم میاد ‫کاری که سعی می‌کنم بکنم
‫اینه‌که سعی می‌کنم در ‫اون لحظه، سایه‌م رو ببینم
‫"ضعیف و بی‌جونه." ‫می‌دونی یعنی چی؟
‫-لاغره؟ ‫- آره
‫- سایه‌ی من الان این شکلیه
‫انگار از هم می‌پاشم
‫فکر می‌کنی مشکلات پزشکی ‫منجر به زندگی تنهاتری می‌شه؟
‫- آره. آره ‫- چرا؟
‫مدتی، به معنای واقعی، مدتی بود ‫که می‌ترسیدم برم بیرون
‫به بچه‌دار شدن فکر می‌کنی؟
‫آره، همیشه. ولی الان... ‫الان خیلی دیره دیگه
‫من...و الان نمی‌خوام ‫بچه داشته باشم
‫همم. چرا نه؟
‫هنوز خیلی ضعیفم
‫برای بلند شدم از روی این ‫صندلی باید فکر کنم
‫لحظه‌های زیادی بودن
‫که واقعا قادر نبودم بخشی ‫از این کار باشم
‫- همم ‫- فکر نمی‌کنم ایده‌ی خوبی باشه
‫افتضاحه مرد
‫آره
‫اما اگر اون اتفاق نیفتاده بود
‫آخرین تیکه‌ی اطلاعاتی که ‫که داشتم توسعه می‌دادم
‫رو دریافت نمی‌کردم
‫به‌نظر میاد هر دفعه که له و خرد می‌شم
‫اطلاعات بیشتری دریافت می‌کنم
‫پارکینسون من رو نسبت به زمان ‫آگاه کرده. یعنی واقعا کرده
‫حس تکلفم، حس اینکه چه کاری ‫رو قراره انجام بدم
‫توی من خیلی قوی‌تر شدن
‫اگر این کارو نکنم شروع ‫می‌کنم به فکر به اینکه
‫"وای، لعنتی، سر من اومد"
‫"عجب بدبختی‌ای" ‫می‌دونی، زندگی رو سخت‌تر می‌کنه
‫بعد میری توی خودخوری
‫کاملا اتلاف وقته
‫هیچوقت وارد این بخش می‌شی؟ ‫بخش خودخوری؟
‫آره، همیشه می‌شم
‫ولی سریع ازش میام بیرون
‫برای سر هم کردن فیلم
‫شروع کردم از نقاشی‌هات برای ‫نشون دادن ابزارها استفاده کردم
‫ولی یکم دستت لرزیده
‫و می‌خواستم بدونم از نظر تو ‫تشکالی نداره که این کارو کردم؟
‫اوه، عالی می‌شه. حتما ‫انجامش بده
‫و حتی بهتره اگر لرزونه
‫چون کل این قضیه بر این اساسه ‫که ما همیشه قرار نیست برنده باشیم
‫مطمئنا نمی‌تونیم عالی باشیم ‫نمی‌تونیم هم کنترلش کنیم
‫اما اراده‌ی غیرقابل توفقی ‫برای پیشرفت داریم
‫و این تو رو به یادش می‌ندازه
‫هر کارتی یه رویکرد تقریبا متفاوتی
‫به یک هدف مشترک داره
‫که اینه: "احمق، اقدام کن. هر چقدر ‫هم که ترسیده باشی."
‫من رو یاد "پذیرش تام" می‌ندازه که
‫که به من واقعا کمک می‌کنه ‫از پس مشکلات بربیام
‫درسته. دقیقا درسته.
‫قضیه اینه. هر رخدادی یه چیزی ‫درش داره که می‌تونی ازش درس بگیری
‫وقتی مشکلی پیش میاد
‫هر کسی می‌تونه بگه "خب، اونقدر هم بد ‫نیست. فردا خوب می‌شم
‫به‌اندازه‌ی کافی خوب نیست
‫باید واکنشی ایجاد کنی ‫که یه چیزی ازش بکشی بیرون
‫یعنی یه چیز معنادار پیدا کنی
‫تلاشیه برای پیدا کردن حالتی ‫برای وارد نشدن به منفی‌بافی زیاد
‫اما درواقع تعلیم دادن خودته ‫برای گفتن "چه کاری قراره براش انجام بدم؟"
‫باید چندتا شنا بزنم
‫چیز محکمی هست که ‫بتونه وزن من رو تحمل کنه؟
‫- می‌خوای شنا بزنی؟ ‫- آره. دارم خشک می‌شم
‫می‌تونی رو پایه‌ی متحرک ‫شنا بزنی
‫مراقب باش فیل
‫هیچوقت این کارو جلو این ‫همه آدم نکرده‌م
‫حتی اگر بکنم، ده‌تا می‌زنم... ‫این چیز خوبیه‌ها
‫می‌تونم ببرمش خونه؟
‫پرخرج‌ترین شنائه
‫اجازه نداری قضاوتی کنی
‫اجازه نداره به خودت ‫چیز منفی‌ای بگی
‫به این معنی نیست که احمقی
‫به این معنی نیست که چیز ‫منفی‌ای وجود نداره
‫اجازه نداری بری توش ‫در تضاد با کاریه که داریم می‌کنیم
‫شماره‌ی دو؛ بدیهیه که می‌خوای یه ‫چیز مثبت توش پیدا کنی
‫پسر، داری می‌شکونیش
‫خب دیگه، وقتی روزی صدتا از ‫اینا می‌زنی قوی میشی
‫- روزی صدتا میزنی؟ ‫- احتمالا
‫آره، چون هر دفعه که بدنم خشک می‌شه ‫اونجور که باید نمی‌تونم حرکت کنم
‫آره، الان خیلی شل‌تره
‫ولی می‌دونی، زیاد اینطوری ‫می‌شم. تکون نمی‌تونم بخورم
‫اینو کشف کردم
‫شاید این خبر رو پخش کنه ‫اگر شماها از فیلم کاتش نکنید
‫پس، نهایت استفاده رو کردن
‫یعنی نه تنها اراده‌ی انجامش ‫رو داری، که
‫بهش ایمان هم داری
‫یه چیزی هست ارزشش رو داره
‫و اتفاقی که میفته اینه
‫همه‌چیز معنای بیشتر پیدا می‌کنه
‫تو با چیزهای بزرگ وارد ‫دنیای معنا نمی‌شی
‫از طریق چیزهای کوچیک ‫واردش می‌شی
‫حس بهتری دارم
‫- الان حس شلی دارم ‫- من اینو برای ذهنم انجام میدم
‫- اوه ‫- ببخشید
‫باید به همه‌ی وقایع به چشم ‫اینکه ارزش دارن نگاه کنی
‫اگر بتونی انجامش بدی، وارد ‫منطقه‌‌ای سرشار از فرصت می‌شی
‫تمام چیزی که درموردش ‫باید بگم همینه
‫تو واقعا میکروفون رو انداختی ‫فوق‌العاده بود
‫یکی از بهترین‌هاست ‫بزرگترین موفقیت اشتوتز
‫- آره، یکی از بهترین‌هاست ‫- دیشب مجبور شدم ازش استفاده کنم
‫آره؟ چطور شد؟
‫حمله‌ی اضطرابی بهم دست داد . ‫نمی‌تونستم بخوابم
‫و بجای اینکه بخاطر نداشتن خواب ‫کافی برای
‫روز کاری فرداش اضطراب ‫بیشتری بگیرم
‫از "پذیرش تام" استفاده کردم ‫و تونستم واقعا از اون زمان
‫استفاده کنم و ایده‌های بیشتری ‫برای روز فیلمبرداری به ذهنم برسن
‫آره، خب، کارت خوب بوده
‫الان خرابش نکن
‫چیزی درمورد هابیل و قابیل بهت گفتم؟
‫احتمالا نه
‫باهاشون دبیرستان می‌رفتی؟
‫درواقع یادمه که... ‫فکر کنم 9 ساله بودم. مثل الان‌ها نبود
‫که بپری سوار هواپیما بشی ‫چیز گنده‌ای بود
‫و...گه هم نمی‌تونستی ببینی ‫یکی از اون روزهای پر ابر بود
‫بابام داشت درمورد این چیزها ‫باهام حرف می‌زد
‫و گفت "نگران نباش"
‫"می‌ریم اون بالا و ‫خورشید در میاد"
‫نمی‌تونستم باور کنم
‫فکر کردم"چی؟ دیوونه‌ای؟"
‫چطوری ممکنه با این تراکم و ابرهایی ‫که من دارم می‌بینم
‫خورشید هنوز اونجا باشه؟
‫و بعد، دقیقا لحظه‌ای که
‫خورشید از بین ابرها بیرون اومد ‫رو یادمه. و حیرت‌زده شده بودم
‫انگار کل مدل جهان متفاوت بشه...
‫چون اهمیتش این بود که
‫من در اون پنج دقیقه‌ی آخر ‫ماهیت طبیعت رو طبق
‫تجارب خودم قضاوت نمی‌کردم
‫خورشید همیشه اون بالاست
‫ابر همیشه اونجاست ‫خورشید رو سد می‌کنه
‫اگر نتونی سد رو بشکنی ‫فکر می‌کنی روز خیلی بدیه
‫درواقع، فکر می‌کنی زندگی خیلی بدیه
‫هر تفکری که داشاه باشی ‫رو حالت تاثیر می‌ذاره
‫هر تفکری که داشته باشی ‫یا مثبته یا منفی
‫"جریان قدردانی" می‌خواد ‫چیزهای مثبت رو انتخاب کنه
‫بخش ایکس می‌خواد ‫جریان منفی رو داشته باشی
‫پس اون بالا ابر رو به‌وجود میاره
‫بنابراین نمی‌تونی خورشید رو ببینی
‫یادت میره که اون بالا آفتابیه
‫سوال اینه: "چطوری وارد ابرها می‌شی؟"
‫و جواب اینه "با قدردانی"
‫بهت حالت، احساسی رو میده
‫که یه چیز مثبتی همیشه ‫اون بالا هست
‫حتی اگر تو اصلا نتونی ببینیش
‫اما باید یه مکانیزمی داشته باشی ‫اینجاست که ابزار وارد می‌شه
‫جریان قدردانی ‫چیزهایی نیست که بخاطرشون سپاسگزاری
‫جریان قدردانی ‫فرایندیه که اون چیزها رو می‌سازی
‫پس چشمات رو ببند
‫حالا، کاری که می‌کنی اینه‌که ‫دو یا سه، حداکثر چهار چیز رو
‫که بخاطرشون سپاسگزاری می‌گی
‫هرچی کوچیکتر، بهتر
‫چون باعث می‌شه رو ‫سپاسگزاری متمرکز بشی
‫آروم و قشنگ انجامش بده ‫می‌خوای قدردانی رو حس کنی
‫من برای وجود برادرزاده‌هام
‫برای موج‌سواری
‫برای سگم...
‫سپاسگزارم
‫برای تو سپاسگزارم
‫خب، حالا، به گفتن چیزها ادامه بده ‫ولی بلند نگو
‫فقط به ساختن جریان ‫قدردانی ادامه بده
‫خوبه
‫کار بعدی که می‌کنی ‫اینه‌که حس می‌کنی
‫قراره یه فکر قدردانی دیگه ‫بسازی ولی نمی‌سازی. مانعش می‌شی
‫پس همه‌ی چیزی که حس می‌کنی ‫نیروییه که فکر شکرگزاری رو می‌سازه
‫و هرچی قوی و قوی‌تر می‌شه ‫حس می‌کنی تحت سلطه‌ش هستی
‫این جریان شکرگزاری بود ‫عالی بود. چیزی حس کردی؟
‫احساس کردم همه‌چی یه‌جورایی...کند بود
‫و یه گرمایی رو حس کردم
‫- هممم ‫- مثل حس آسودگی
‫خیلی خوبه
‫نکته‌ش اینه‌که بارها و بارها همون ‫چیزهای یکسانی رو که بخاطرشون
‫سپاسگزاری رو تکرار نکنی ‫یه حرکت خلاقانه بزن
‫وقتی مجبوری کنکاش کنی و روش ‫کار کنی که این چیزها رو پیدا کنی
‫خود پروسه حالت رو عوض می‌کنه
‫بهترین زمانش وقتیه که کنترل ‫افکارت از دستت خارجه
‫بدترین کار اینه‌که باهاشون بجنگی
‫چون تاثیرش روت وحشتناکه ‫و هیچ کاری برات نمی‌کنه
‫ولی قدردانی فقط این نیست که بگی ‫"من خوش‌شانسم، یکی به من کمک کرد"
‫قدردانی حالتیه که می‌خوای تا جایی
‫که می‌تونیه توش باشی. چون ‫حالتیه که تو رو وصل می‌کنه...
‫حالتیه که از میون ابر می‌گذره
‫و به‌محض اینکه بری اون بالا ‫تو یه دنیای متفاوت هستی
‫چیزی که بخش ایکس بهت می‌گه ‫اینه‌که نباید قدردان باشی
‫می‌گه "تو گند زدی"
‫"تو یه قربانی هستی. ‫اونقدر که حقت بود رو نگرفتی."
‫"چرا باید شکرگزار چیزی باشی که داری؟"
‫این شیطانه که داره حرف می‌زنه ‫بخش ایکس همیشگی
‫درمورد سنگینی پارکینسونت ‫حرف نمی‌زنم
‫و برام سواله کدوم بخشش ‫ترسم از نخواستن پذیرفتن
‫ترس‌هام هول این داستانه
‫آره. منظورم اینه، توصیه‌م بهت ‫اینه‌که فرض کنی من رو احتمالا داری
‫دست‌کم می‌گیری. چون من هر روز ‫تغییرات کوچیکی ایجاد می‌کنم
‫و خیلی هاشون هم مفیدن
‫نمی‌دونم. من بامزه‌م. می‌دونی
‫چیزی نیست که درموردش ‫زیاد فکر کنم
‫به آینده فکر می‌کنم
‫اما اکثر اوقات، بزرگترین ترسم اینه‌که ‫قبل از مرگم اونقدر کاری انجام نداده باشم
‫- همم ‫- چون خیلی...
‫چیزهایی که اینجا درموردشون حرف ‫زدیم، شاید ده درصدشون باشن
‫A sliver, yeah.
‫آره، فکر کنم مرگ به‌خودی خود برای
‫همه موضوع پیچیده‌ایه
‫برای من، من...
‫از.. از دست دادن تو مخصوصا ‫خیلی می‌ترسم
‫نه اینکه تمام مدت تو ذهنم باشه
‫ولی، تو اونی هستی که برای ‫راهنمایی
‫و برای یه حس آرامش که ‫همیشه راهی از بین چیزها هست
‫و در عین حال
‫تو...تنها باری که تجربه‌ی ‫عظیمی با مرگ داشتم
‫تو اون آدمی بودی که ‫ازش ردم کردی
‫- داری درمورد برادرت حرف می‌زنی؟ ‫- آره. آره
‫و وقتی چند سال پیش،
‫غیرمنتظره فوت شد
‫و تا قبل از ساخت این فیلم
‫نمی‌دونستم تو برادرت از دست دادی
‫یه داستانی گفتی از اینکه ‫اون روز کجا بودی
‫- اوه آره. ‫- جایی که وایساده بودی رو می‌دونستی
‫اون روز رفتی مدرسه، و همه‌ی ‫اون چیزهایی که گفتی و
‫من بیشتر عمرم رو ‫صرف طفره رفتن از فکر کردن
‫به اون روز کردم. و اون روز ‫صبح رفتم دفتر کار تو
‫قطعا سخت‌ترین روز زندگیم بود
‫یعنی، هیچوقت اونقدر غمگین ‫و آشفته نبوده‌م
‫یکی از چیزهایی که یادمه اون ‫روز گفتی این بود "گوشیت رو بده بهم"
‫و یه عکس ازم گرفتی
‫و من فکر کردم چرا این کارو کردی
‫تو زندگی شانس ثبت چیزها در اوج
‫می‌دونی، مهم‌ترین لحظه‌ها ‫خیلی نادره
‫و بعد برمیگردی سرش
‫چه یه هفته چه یک سال بعد ‫مهم نیست
‫تو...ام...یه...فاصله‌ی زمانی ‫وجود داره
‫و تو اون فاصله‌
‫درواقع نیروی بهبودی، ‫التیام رو تجربه می‌کنی
‫چهار سال به این عکسه
‫نگاه نکرده‌م
‫اوهوم
‫ولی چاپش کردم
‫چون می‌خواستم بهت ‫نشونش بدم و نگاهش کنم
‫چهار سال بهش نگاه نکردی؟
‫نه.
‫خوبیش اینه که...
‫انگار، خالی از هر ‫چیز مصنوعی‌ای هستم
‫همم
‫و نگاه عجیب‌غریب آرومی ‫تو چهره‌مه
‫- هست ‫- که خیلی عجیبه
‫ولی شاید بخاطر از بین رفتن
‫همه‌ی چیزهاییه که مهم نبودن
‫تمام چیزهایی که فکر می‌کردی نیاز ‫داری ولی نداشتی رو خراب کرد
‫این عکس کسیه که ‫از جهنم گذشته
‫و از سمت دیگه اومده بیرون
‫و به‌طور غیردراماتیکی واقعا خوبه
‫که من دوست دارم
‫این تصویر پیروزیه، با اینکه ‫ممکنه اینجوری بنظر نرسه
‫هضم فقدان، پروسه‌ایه که ‫که بهت اجازهی هضم فقدان رو میده. درسته؟
‫و بیشتر آدم‌ها خیلی توش بدن
‫نه تنها در برخورد با فقدان بد هستن ‫و دچار افسردگی و محرومیت می‌شن
‫بلکه قبل از اون فقدان ‫نگرانش هستن
‫هدف این ابزار، چیزیه که بهش ‫قدرت در عدم وابستگی می‌گن
‫یعنی، من می‌تونم چیزی رو دنبال ‫کنم ولی آمادگی نداشتنش رو دارم
‫با این حال پیگیرش هستم ‫سخت هم پیگیرش هستم
‫اما آماده‌ی از دست دادن هم هستم
‫اولین کاری که میخوام بکنی ‫اینه‌که یه چیزی که احساس می‌کنی
‫خیلی بهش وابسته شدی ‫رو انتخاب کنی
‫می‌تونه یه آدم باشه، شغل باشه ‫یه چیز جزئی باشه. مهم نیست
‫ولی چیزی که از ‫رها کردنش بیزاری
‫می‌ترسی اگر ولش کنی ‫اتفاق وحشتناکی میفته
‫- داری؟ ‫- اوهوم
‫خب
‫حالا تصور کن به این ‫چیز چنگ انداختی
‫اگر مادی‌ای نیست مهم نیست
‫فقط تصور کن بهش چنگ انداختی
‫انگار به شاخه‌ی یه درخت ‫چنگ انداختی
‫ترسناکه، می‌ترسی ولش کنی
‫ولی در هر صورت ولش می‌کنی
‫و وقتی ول کنی، شروع به افتادن می‌کنی
‫حس بدی نیست البته
‫در کمال تعجب، سقوط کند و آرومه
‫اما داری سقوط می‌کنی
‫و می‌گی "من آماده‌ی از دست دادنم."
‫و باید در سکوت بگی
‫اما واقعا باید معنی پشتش رو حس کنی
‫و لحظه‌ای که می‌گیش
‫به سطح خورشیدی برخورد میکنی ‫که اون پایین زیر تو بود
‫و بدنت می‌سوزه
‫حالا، در اون نقطه ‫تو همه‌چیز رو از دست دادی
‫چون ابزار مالکیت، جسم توئه
‫پس اگر بدن فیزیکی‌ت سوخته، ‫تو فقط یه پرتوی خورشید
‫بین بقیه‌ی پرتوها هستی
‫در همه‌ی جهات به بیرون می‌تابی
‫و چیزی که تشعشع می‌کنی، ‫یه احساس جاری خیلی
‫دوست‌داشتنی و دست‌و‌دلبازانه‌ست
‫و بعد به دور و بر نگاه می‌کنی
‫و دورت، مقدار نامتناهی خورشید می‌بینی
‫ درست مثل اونی که تو داخلش هستی ‫همه‌شون به سمت بیرون می‌تابن
‫و بعد می‌شنوی که خورشید‌ها ‫همه‌شون، یک‌صدا می‌گن
‫"ما همه‌جا هستیم"
‫به این دنیا می‌گن دنیای خورشیدی
‫فقط می‌تونی ببخشی، نمی‌تونی بگیری
‫نمی‌تونی چنگ بندازی ‫نمی‌تونی به چیزی آویزون بشی
‫غیرممکنه
‫حالا چشمات رو باز کن
‫چه حسی داشت؟
‫عالی
‫- چیزی نمی‌خوای بگی؟ ‫- چرا می‌خوام
‫اینه‌که، من تو عدم وابستگی خیلی خوبم
‫به یه شغل، هویت، یا خصومت با کسی
‫می‌تونم بهش برسم و می‌تونم از ‫ابزارها برای رسیدن بهش استفاده کنم
‫وقتی پای چیزهایی مثل ‫روابط عاشقانه
‫یا افرادی از خونواده که ‫دوستشون دارم به میون میاد
‫فکر از دست دادنشون
‫من با این مفهومه که ‫کلنجار میرم
‫اینجوری بهش فکر کن ‫تو تلاش نمی‌کنی که وابسته نباشی
‫داری تلاش می‌کنی با ‫هر بار ترس از تجربه‌ی فقدان
‫به سمت عدم وابستگی ‫حرکت کنی
‫برای بیشتر آدم‌ها
‫یک ثانیه هم تو عمرشون ‫غیر وابسته نبودن
‫پس حتی این واقعیت که ‫می‌تونن به سمتش حرکت کنن
‫هم براشون مفیده
‫اگر انسان هستی، غیرممکنه
‫حتی عدم وابستگی مطلق ‫هم خوب نیست
‫خیلی با عقل جور درمیاد
‫پس هدف این نیست که کاملا ‫غیر وابسته بشی
‫نه
‫عملکردش اینه‌که از دست دادن ‫یه آدم، مکان، یا یه چیزی
‫نمی‌تونه کل هستی ‫تو و حس انسجامت
‫رو ازت بگیره
‫درسته
‫نمی‌خوام به چیزی بی‌توجهی کنم
‫چون نمیخوام مثل این...چیز ‫که مثل خوره افتاده به جونم بشن
‫و حتی ترس‌هات، یا دردهات
‫وقتی می‌گیشون، باعث رها ‫شدنت به طریق‌های مختلفی می‌شه
‫آره. می‌شه
‫و من از "هضم فقدان" استفاده ‫می‌کنم و واقعا کمک می‌کنه
‫می‌خوام مثل یه راهب باشم ‫و اینجوری باشم که "این ابزارها به
‫حل شدن همه‌ش کمک کردن." ‫ولی هنوز هر روز دردش حس می‌کنم
‫- می‌دونی؟ ‫- آره
‫هنوز دلم برای برادرم تنگ می‌شه
‫آره. و تا مدت خیلی زیادی هم ‫تنگ خواهد شد
‫ولی بذار اینجوری بگمش
‫مرگ یه وضعیت دائمی نیست
‫می‌تونی...می‌تونی از مرگ ‫بترسی. اشکالی نداره
‫تا زمانی که بعد از ‫مرگ یه چیزی حس کنی
‫و اون تولد دوباره‌ست
‫این ایده که تولد دوباره ‫از بدترین‌ها،
‫از پس‌ماندها‌ی دنیا ‫پس‌مانده‌های تجربه، شدنیه
‫و اینکه می‌تونی یه چیزی ‫رو به‌صورت دوره‌ای دوباره زنده کنی
‫این نزدیک‌ترین حالتیه که انسان ‫می‌تونه به خدا باشه
‫همم
‫آره، می‌فهمم که این فقط یه ‫واقعیته، و زندگی ادامه داره
‫ولی آدم‌های کمی تو اون لیست هستن ‫که واقعا نمی‌خوام از دستشون بدم
‫تو رو هم نمی‌خوام از دست بدم
‫چیکار کنم؟
‫فکر کنم باید ازدواج کنیم
‫من سند ازدواج می‌خوام
‫اوه، بیا، خوباشه
‫اینا خیلی عجیبن
‫آره، این...
‫یکی از دستاوردهایی که این فیلم
‫حین ساختش برام داشت
‫این بود که من فکر ‫می‌کردم آدم‌هایی که
‫برام الگو هستن، مشکلاتی که ‫من دارم رو ندارن
‫متاسفم
‫می‌فهمم. می‌ف...
‫چرته. می‌دونم...واقعا هست
‫- داری می‌خندی چون چرته ‫- آره
‫درسته. و بنظرم ‫خوبه آدم‌ها ببینن
‫که تو برای من کسی هستی ‫که این چیزها رو ساخته
‫و بنظرم مهمه آدم‌هایی ‫که سرمشقمون هستن
‫از تمام مشکلاتی که ما ‫داریم مستثنی نیستن
‫تو با انسان بودن همچنان ‫در جنگ و کلنجاری
‫مثل همه‌
‫کل قضیه اینه‌که تو هیچوقت
‫از درد، یا عدم اطمینان یا ‫کار مداوم آزاد نیستی
‫و بنظرم یه چیز زیبایی درمورد ‫نشون دادن آسیپ‌پذیریت وجود داره
‫و برای من اینو شرح میده
‫که هیچوقت هیچکسی نخواهد بود ‫که زندگیش کاملا سر و سامون داشته باشه
‫آره
‫رمز زندگی اینه
‫- تا اونجایی که من می‌دونم ‫- چیه؟
‫پذیرش این موضوع که ‫هیچوقت
‫هیچکس هم
‫شادی از چگونه پذیرش
‫و عملکرد نسبت به این ‫موضوع میاد
‫ولی اولین قدم پذیرششه ‫چون اگر نپذیرش
‫تو ذهنت اینه‌که می‌تونم ‫ازش بگذرم
‫یا بفهمم و از بینش ببرم ‫و نمی‌تونی
‫همم
‫چه لحظه‌ی عالی‌ایه الان
‫میتونید همینجوری بمونید ‫و من برم خونه و بخوابم؟
‫صبح که برگشتم اینجا، می‌خوام ‫درست همین رو ببینم...
‫- منطقیه؟ ‫- آره
‫خسته‌ای؟
‫- آره، یکمی خسته‌م ‫- خیلی‌خوب، برو دراز بکش
‫وقتی چشمات رو می‌بندی ‫چی می‌بینی؟
‫یه اقیانوس می‌بینم
‫و یه ساحل زیبا هست ‫و موج‌ها...
‫موج‌های بزرگی نیستن ‫فرم بی‌نقصی دارن
‫و روی بدن من بالا و پایین میرن
‫آب گرمه یا سرده؟
‫گرم
‫می‌دونی وقتی برادرم رفت ‫بیمارستان، مامانم چی گفت؟
‫گفت "اون رفت...اون... ‫به‌عنوان یه طفل وارد اونجا شد."
‫می‌دونی، سه سالش بود
‫"ولی سه ماه بعد" ‫فکر کنم سه ماه بعد مرد
‫"یه مرد بالغ بود."
‫ام...
‫پس یه چیزی...اون متحول شده بود
‫این به شدت منو ناراحت کرد ‫ولی همینطور
‫آم...
‫به وحشت انداخت
‫- الان می‌تونی ببینیش؟ ‫- چی؟
‫الان می‌بینیش؟
‫آره، منظورم اینه ‫اون...اون
‫حس می‌کنم که این برادرمه ‫ولی می‌دونی، انگار
‫انگار همسن توئه
‫می‌گه
‫به‌اندازه‌ی کافی درمورد ‫مرگش بهم هشدار نداد
‫داره می‌گه...
‫می‌گه اونقدر اذیت نشد. ‫اون... ازش خبر داشته
‫نمی‌فهمم چطوری می‌تونسته ‫بهم بگه
‫شاید. نمی‌دونم
‫قسم می‌خورم، می‌دونم غیرممکنه ‫ولی این حس رو دارم
‫که انگار دارم پرواز می‌کنم
‫چه حسی داره؟
‫عالی
‫می‌تونم بشینم؟
‫رو هوا داری پرواز می‌کنی؟
‫خب، من...امیدوارم وقتی پاهام... ‫متوقف بشه...
‫بیمه شدین براش؟
‫- آره، می‌خوای بشینی؟ ‫- آره
‫آره، بشین. البته
‫اتاق قشنگیه
‫وای
‫چالش واقعی برای من همین ‫هر روز بیرون اومدن از تخته
‫شاید تلاشیه برای تحت ‫کنترل قرار دادن من
‫مطمئن نیستم. چرا ساختی؟
‫همه‌ی اون دلایل
‫- کسی باید داروهات رو بگیره؟ ‫- آره
‫از پس‌زمینه همینجوری ‫که هست خوشم میاد
‫چون خیلی از مردم خواب می‌بینن
‫که...که...یه اتاق خواب دیگه ‫تو خونه‌شون پیدا کرده‌ن
‫یا بعضی‌وقت‌ها یه چیز ‫مثلا بزرگ کشف می‌کنن
‫در دنیای رویا، معنیش اینه‌که ‫داری بیشتر آگاه می‌شی
‫دیدت به جهان داره ‫بسط پیدا می‌کنه
‫پس مردم خواب می‌بینن اتاقی ‫تو خونه‌شون هست که درواقع وجود نداره
‫و یعنی ذهنشون داره گسترش ‫پیدا می‌کنه یا دارن رشد می‌کنن؟
‫آره. اوهوم
‫خفنه
‫...بهبود پیدا نمی‌کنه ‫می‌گم "کاری که بهت می‌گم رو بکن"
‫"کاری که می‌گم رو دقیقا انجام ‫بده و تضمین می‌کنم بهتر می‌شی"
‫صبر کن، یه ایده دارم
‫بگو
‫از اونجایی که صحنه‌ی اول ‫رو گرفتیم دیگه
‫این می‌تونه برای آخرش باشه
‫اگر بگیم چرا الان این فیلم رو ساختم ‫بعد از چیزهایی که پشت سر گذاشتیم
‫اوه
‫خوبه
‫ببین اگر می‌تونی...خیلی سریع
‫ببین می‌تونی شروع رو ‫و دقیقا بعدش، پایان رو بگی
‫اوهوم
‫من دارم این فیلم رو میسازم
‫چون می‌خوام درمان و ابزارهایی ‫که در درمان یاد گرفتم رو
‫به هر تعداد از مردم که می‌شه
‫از طریق یک فیلم ارائه بدم
‫این فیلم رو ساختم
‫چون فیل رو دوست دارم
‫چون زندگی‌ای که این ابزارها بهم ‫اجازه دادن داشته باشم رو دوست دارم
‫همم
‫و مهم نیست مردم درمورد ‫فیلم چه فکری کنن
‫فقط مهمه که تمومش کردیم
‫باهم
‫آره، الان نسبت به وقتی که شروعش ‫کردیم، حس نزدیک‌تری بهت دارم
‫که بنظرم نشونه‌ی خیلی خوبیه
‫و می‌دونی، تو سن 74 سالگی ‫هم برای من شانس بزرگیه
‫دوست دارم
‫هنوز هم امیدوارم دست از ‫ریختن کثافت‌هات رو من برداری
‫چند ماه پیش که فیلمبرداری کردیم
‫به یه رابطه‌ای که برای مدت طولانی‌ای ‫ شل‌کن سفت‌کن بود اشاره کردی
‫و بعد تو یه تلفنی که ‫داشتیم، مختصر بهم گفتی
‫که چطوری با اون آدم ‫تماس گرفتی
‫و می‌خوام ازت درموردش بپرسم ولی ‫در صورتی که بخوای درموردش حرف بزنی
‫خیلی فوق‌العاده‌ست
‫اون نزدیک‌ترین آدم به ‫من تو دنیاست
‫عمدتا، وقتی جوون بودیم و ‫نمیخواستیم تو رابطه باشیم
‫اغلب بخاطر من بود
‫اراده‌ی به سرانجام ‫رسوندنش رو نداشتم
‫الان دارم
‫- بعد از مکالمه‌مون باهاش تماس گرفتی؟ ‫- آره. درواقع بهم کمک کرد. آره
‫- مکالمه‌مون یکم خجالت‌زده‌م کرد ‫- چطوری؟
‫اینکه داشتم یه کاری رو ‫بدون تعهد کامل انجام می‌دادم
‫نصفه‌نیمه
‫پس خیلی مفید بود
‫بنظرت کی این وسط از ‫تلاش کردن می‌ترسه؟
‫تو یا اون؟
‫اوه، قطعا من
‫بنظرت می‌تونی گاردتو بیاری پایین
‫و یه سری ترس‌ها رو ‫بذاری کنار، یا می‌خوای؟
‫آره، این کارو می‌کنم. اره
‫نتیجه‌ی امیدوارانه چیه؟
‫اینکه جواب بده
‫نتیجه‌ی امیدوارانه اینه
..:: کانال تلگرام و اینستاگرام بلبل جان ::.. .:: telegram: @bollbolljan ::. .:: instagram: @bollbolljan_Com ::.
بلبل جان مرجع دانلود رايگان فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده .:: www.bolboljan.net ::.