..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏.:: www.bolboljan.net ::.
..:: کانال تلگرام و اینستاگرام بلبل جان ::.. .:: Telegram: @bollbolljan ::. .:: Instagram: @bollbolljan_Com ::.
‫فکر نمیکردم تو زندگی هیچوقت دوستی ‫مثل برونو پیدا کنم.
‫اینو هم نمی‌دونستم که دوستی، ‫اونجاییه که توش ریشه می‌کنی
‫و چیزیه که انتظارت‌رو میکشه.
‫من تک‌بچه بودم و توی یه آپارتمان، ‫توی شهر بزرگ شدم.
‫عادت نداشتم کارهامو دونفری ‫انجام بدم.
‫ولی توی تابستون ۱۹۸۴
‫پدر و مادرم یه خونه اجاره کردن ‫توی یه شهر کوهستانی.
‫اونجا، به‌شکل کنایه‌آمیزی، فقط یه پسربچه ‫زندگی می‌کرد.
‫برونو.
‫" هشت کوه "
‫برونو!
‫ببخشید، کسی اینجا نیست.
‫راه بیفت!
‫ممنونم.
‫- من فرانچسکا هستم. ‫- من ویلمنیا سونیا هستم.
‫- خوشبختم. ‫- من برم.
‫خداحافظ.
‫- عشقم! ‫- همم...
‫- بخواب دیگه، دیره. ‫- باشه.
‫- شب‌بخیر. ‫- شب‌بخیر.
‫سلام!
‫- صبحونه میخوری؟ ‫- همم.
‫ما تازه اومدیم، ولی یه چیزهایی داریم.
‫- بیسکوئیت میخوای؟ ‫- آره.
‫- اینجا زندگی میکنی؟ ‫- آره.
‫برادر هم داری، برونو؟
‫نه، من آخرین بچه‌ی اینجائم.
‫- متوجه نمیشم. ‫- من آخرین بچه‌ایم که تو دهکده مونده.
‫سلام پیترو!
‫این برونوئه.
‫سلام.
‫میای صبحونه بخوری؟
‫- مرسی. ‫- خواهش می‌کنم.
‫برونو تو چند سالته؟
‫- نوامبر میشه دوازده سالم. ‫- عین پیترو!
‫ولی پیترو ژانویه دوازده ساله‌ش میشه.
‫کجا زندگی می‌کنین؟
‫اونور، با عموهام. ‫بابام نیستش.
‫کجاست؟
‫رفته، بابام بنائه. ‫یا سوئیسه یا اتریش.
‫مامان کجاست؟
‫- یه کلوچه‌ی دیگه بردارم؟ ‫- بله.
‫- آماده؟ ‫- صبر کن.
‫آره!
‫یک، دو، سه!
‫- سلام برونو. ‫- سلام.
‫یا خدا!
‫ترسوندیم! ‫طوریت شد؟
‫نه، کار میکنه. ‫بریم.
‫تو گرانا قبلا ۱۸۳ نفر زندگی میکردن.
‫الان چی؟
‫با من، چهارده نفر.
‫دوتا خواربارفروشی داشتیم، ‫یه‌دونه هم بار.
‫مدرسه داشتیم، نونوایی داشتیم...
‫یه موقعی، جاده هم ساختن.
‫که آدم‌ها بتونن بیان به گرانا.
‫- ولی میدونی چی شد؟ ‫- چی شد؟
‫همه رفتن.
‫مثل پدرت که رفت؟
‫آره، رفت. ‫پدر تو چی؟
‫آره، خونه‌ست، توی تورین. ‫کار میکنه.
‫تو این مدت هم من و مادرم اینجاییم.
‫چون خونه‌رو واسه کل تابستون ‫اجاره کردیم.
‫بابات چیکار میکنه؟
‫مهندسه، توی یه کارخونه‌ی خیلی بزرگ.
‫بابام میگه اونجا ده هزارنفر کار می‌کنن!
‫ماشالله!
‫- برونو! ‫- ده هزارتا!
‫کجایی؟
‫وای، عمه‌مه! ‫وقت شیر دوشیدنه.
‫پدرم میگفت،
‫به شکل اجتناب‌ناپذیری، روزهای دشوار ‫در پی روزهایی میان که خیلی آسوده‌ای.
‫روزهای پرمشغله، بدون کوه.
‫پر از غم و افسردگی.
‫گه‌سگ! داری چه غلط میکنی؟
‫برو!
‫وایسا!
‫برو! الان برو! برو!
‫در همین حین پاهام ضعیف شدن
‫خراشها و دلمه‌ها خوب شدن و ‫خارش گزنه‌هارو فراموش کردن.
‫روزهای گرانا انقدر دور بنظر می‌اومدن،
‫که دیگه شک داشتم که اصلا ‫همچین روزهایی وجود داشته یا نه؟
‫- دیدمت ‫- آخ!
‫آخ!
‫خوشحالم برگشتی بریو.
‫چرا بهم میگی بریو؟
‫تو زبون من همون معنی صخره‌رو میده ‫مثل پیترو.
‫وقتی اینجایی ‫من اینجوری صدات میکنم
‫"بریو"
‫میشه لهجه‌ت‌رو یادم بدی؟
‫باشه، مثلا چی میخوای بهت بگم؟
‫- درختها ‫- باشه!
‫مثلا اون یکی که اونجاست.
‫اون یه صنوبره، ‫برگ‌های نرمی داره.
‫برونو!
‫- برونو! ‫- شرّت‌رو کم کن!
‫خداحافظ!
‫- من که صدای کسی‌‌رو نشنیدم. ‫- اوه، جدی؟
‫سلام، بابا!
‫به این خطها میگن ‫منحنی‌های تراز.
‫هرچی تنگتر باشن ‫شیب اون ناحیه تندتره.
‫گرفتم.
‫این اعداد هم نشون‌دهنده‌ی ‫ارتفاع هستن.
‫- اینو ببین... ‫- مثل این و این و این.
‫دقیقا!
‫اینجا همونجاییه که میخوام فردا برم.
‫سی هزار و ده متر.
‫مانومتر.
‫منم میتونم بیام؟
‫جدی میگی؟
‫- بگو ببینم میدونی داری با چی موافقت میکنی؟ ‫- آره!
‫مطمئنی؟ ‫چون دیگه راه برگشتی نیست.
‫بیا ببین!
‫ماترهورن، گرند تورنالن، بریتورن،
‫و اون یکی هم لیسکام.
‫سلسله کوهی که بهش میگن ‫"انسان خوار"، میدونستی؟
‫نه!
‫دلت برای شهر تنگ نشده؟
‫نه!
‫بزن بریم!
‫بابا یه کم صبر کن ‫تازه رسیدیم اینجا.
‫باشه.
‫دوستت چطوره؟
‫بایدخوب باشه.
‫با عموش رفت مزرعه که کمکش میکنه.
‫واسه همین دیگه نمی‌تونم ببینمش
‫پیاده یکساعت راهه که برم اونجا.
‫یکساعت که چیزی نیست، هست؟
‫اگه بخوای با هم میریم ‫نظرت چیه؟
‫عالی میشه.
‫اینم ازاین!
‫خب دیگه!
‫- بزن بریم! ‫- صبرکن!
‫ببخشین که هی می‌پرسم.
‫فکر کنم اینطور که فهمیدم ‫موفق نشده نمره بیاره
‫یعنی باید دوباره پایه‌ی قبلی رو بخونه؟
‫نمیدونم.
‫خب، اگه مردود شده...
‫برونو بچه‌ی باهوشیه، خیلی حیفه ‫که از حالا درس رو بذاره کنار.
‫درسته!
‫اون یکی رو میخواد که ‫تو درسها بهش کمک کنه،
‫اونطوری مطمئنا قبول میشه.
‫بله، بله، باید دراین مورد ‫با شوهرم حرف بزنین.
‫- سلام پیترو! ‫- سلام برونو!
‫سلام، پس برونو توئی. ‫پیترو خیلی ازت تعریف میکنه.
‫- صبح بخیر! ‫- سلام!
‫- اون عموته؟ ‫- بله.
‫بیا یه چیزی نشونت بدم.
‫- بیا اون سیاه سفیده‌رو بگیریمش. ‫- باشه بزن بریم.
‫از اینجا خوشت میاد؟
‫آره!
‫دارم یاد میگیرم ‫تولیدکننده‌ی پنیر بشم.
‫منظورت چیه؟
‫- یعنی کسی که پنیر درست میکنه ‫- اینارو خودت درست کردی؟
‫نه, عموم درست کرده. من فقط برشون ‫میگردونم و مرتبشون میکنم.
‫اون خیلی کوچیکه.
‫با این شرایط پولمون دیگه کفاف نمیده.
‫اسم این کوهها چیه؟
‫- گرنون! ‫- کدومشون گرنونه؟
‫زیادن. ما اینجا رو قله‌ها ‫اسم نمیذاریم.
‫قله‌ی یخی چی؟ ‫تا حالا اونجا رفتی؟
‫نه، هیچوقت فرصت نمی‌کنیم.
‫تو چند روز آینده میخوام ‫با پسرم برم اونجا.
‫اگه اشکالی نداشته نباشه، میتونیم ‫برونو رو هم ببریم
‫نظرت چیه؟
‫باشه.
‫شراب رو بده
‫- پیترو میدونی اونی که بهش دست زدم چی بود؟ ‫- هیس!
‫بعدا حرف میزنیم.
‫الان حرف نمیزنیم. ‫وقتی وایستادیم حرف میزنیم.
‫باشه.
‫معرکه نیست؟
‫چرا.
‫قله‌ی یخی این مرد اهل دانش‌رو که پدرم بود ‫جذب خودش کرده‌بود.
‫اونو یاد مطالعاتش درزمینه‌ی ‫ فیزیک و شیمی می‌نداخت.
‫اساطیری که احاطه‌ش کرده بودند.
‫بهمون گفت که کوه یخی، یادگاری از ‫زمستون‌های گذشته است.
‫که کوهها برای ما نگهش داشتن.
‫بالاتر از یه ارتفاع خاص ‫خاطره‌ها حفظ شدن.
‫و اگه بخوایم درمورد یه زمستون دور ‫چیزی بدونیم،
‫جایی که باید بریم، اونجاست.
‫آبی که داری میخوری،
‫مال برف پارسال نیست.
‫باید آب صد سال پیش باشه.
‫- صد سال؟ ‫- شایدم بیشتر.
‫دقیقا نمیشه گفت.
‫میدونی چه چیز کوههای یخی زیباست؟ ‫اینکه هیچوقت ثابت نمی‌مونن.
‫میدونین چرا؟
‫چون همه‌ش دارن آب میشن؟
‫آفرین!
‫خیلی زرنگی.
‫چون همه‌ش دارن آب میشن.
‫- چه روز خوبی بود. ‫- آره!
‫بابات خیلی چیزها بلده؟
‫آره!
‫خیلی خوبه که به تو هم یاد می‌ده.
‫چرا بابای تو یادت نمیده؟
‫آخه... ‫بابای من همیشه دوره.
‫وقتهایی هم که می‌بینمش ‫خیلی کم حرف میزنه.
‫یه جوری که انگار مزاحمش هستم.
‫حالت خوبه؟
‫آره!
‫یه لیوان آب میخوری؟
‫نه، نه، نه!
‫بابات رو صدا کنم؟
‫نه!
‫الان دیگه میخوام بخوابم، باشه؟
‫شب بخیر!
‫کجا میخوای بری؟ ‫سمت یخچالها؟
‫آره!
‫هدف خاصی نداریم، ‫فقط میریم پیاده روی.
‫لطفا با این بچه‌ها حسابی مراقب باش!
‫خوبه!
‫هی، چی شده؟
‫هیچی!
‫وای‌نستا! ‫راه بیفت!
‫هماهنگ!
‫اول تو بپر برونو، یالا!
‫یه نفس عمیق بکش،
‫و بپر!
‫حاضری؟
‫مراقب یخ‌شکن باش!
‫یک، دو، حالا!
‫آفرین، بیا!
‫آفرین! خدای من!
‫عالی بود. بزن قدش!
‫ایول پسر!
‫ یالا، پیترو!
‫نوبت توئه.
‫کاریت نشد؟
‫چی شد؟
‫- هیچی، هیچی. ‫- میتونی بیای؟
‫- سر خوردی؟ ‫- آره!
‫- چیزی نیست. ‫- بیا!
‫بپر!
‫بابا من نمیتونم.
‫چرا میتونی، یالا!
‫نمیتونیم برگردیم، میدونی که.
‫فقط باید بخوای ‫یالا!
‫برونو تونست ‫تو هم میتونی.
‫یالا پیترو!
‫پیترو! پیترو!
‫حالت خوبه؟
‫ببخشید، بابا ببخشید.
‫هیس! نیازی به عذرخواهی نیست
‫ارتفاع زیاد حالت رو بدکرده. ‫چیزی نیست.
‫به من نگاه کن!
‫فقط بخاطر ارتفاعه، باشه؟
‫چیزی نیست، پاشو!
‫نفس بکش، نفسهای کوتاه بکش!
‫نفسهای کوتاه، کوتاه!
‫بهتری؟
‫- برونو میتونی بپری؟ ‫- آره!
‫یخ‌شکنت رو بردار! حواست به طنابهایی ‫که تو هم گیرکردن باشه.
‫آفرین! آفرین!
‫- حالت خوبه؟ ‫- آره!
‫خیله خب.
‫حالا بلند شو!
‫تو طناب‌رو هدایت میکنی، باشه؟
‫امروز هدایت طناب با تو.
‫باشه.
‫نگران نباش، چیزی نیست. ‫تموم شد.
‫هرچی بریم پایین‌تر ‫حالت بهتر میشه.
‫آفرین! تو یه قهرمانی.
‫روز بعد، پدرم به تورین برگشت.
‫اما خاطره‌ی اون صبح ‫تا همیشه با من موند.
‫با هم روی کوه یخی.
‫فقط ما سه نفر.
‫انگار دیگه هیچوقت تکرار نمیشه.
‫- سلام ‫- اومدم، اومدم
‫سونیا!
‫نه ممنون! ‫باید برم.
‫نمیدانم چه مدت خوابیدیم.
‫اما بدون شک خیلی طولا...
‫طولانی بود، چون...
‫طولانی!
‫چون ما را سرحا...
‫سرحال!
‫سرحال کرد، کامل...
‫کاملاً!
‫قبل از همه بیدار شدم و ‫با دقت به بررر...
‫برررسیه
‫- با دقت به بررسی سل... ‫- سلول!
‫کافیه!
‫مستخدم...
‫مستخدم از استراحت ما ‫استفاده کرد.
‫او میز را تمیز کرده بود اما...
‫هنوز خیلی کار دیگه ‫باید انجام بدی؟
‫برو بیرون! من زود میام ‫برو!
‫یالا!
‫مامان بابای تو با عموم صحبت کردن ‫میدونستی؟
‫نه!
‫عجیبه، من که هیچی نمی‌فهمم.
‫درمورد چی؟
‫رازهایی که بین خودتون دارین.
‫به عموت چی گفتن؟
‫که تابستون شما منو با خودتون میبرین ‫تورین که برم "لیشیو".
‫- یعنی دبیرستان؟ ‫- آره خودشه!
‫اونها گفتن یه مدرسه انتخاب کنم ‫و گفتن قراره با شما زندگی کنم.
‫عموت چی گفته؟
‫اون مشکلی نداره.
‫مشکل؟
‫پولش دیگه، فقط به این فکر میکنه ‫که کی قراره پولش رو بده.
‫اونها گفتن خودشون پول غذا، ‫وسایل و مدرسه رو میدن.
‫چی؟
‫نظر تو چیه؟
‫نمیدونم.
‫من تا حالا هیچوقت تورین نرفتم.
‫تصوری ازش ندارم.
‫میدونی، اونجا فرق داره.
‫میدونی همیشه باید تو خونه باشی،
‫چون همه چیز خطرناکه ‫نمیتونی بری بیرون.
‫خودت چی؟ ‫دوست درای من بیام؟
‫پیترو این بخاطر خوبیه برونوئه. ‫بخاطر آیندشه.
‫آخه چه اشکالی داره اگه اون ‫گاوهارو ببره چراو پنیر درست کنه؟
‫- هیچی ‫- منم همینو میگم
‫اما اونم حق داره درس بخونه و بعدش ‫تصمیم بگیره که برگرده پیش گاوها یا نه.
‫میخوای برونو رو بیاری به اون ‫شهر آشغال که ازش متنفریم؟
‫اما، ما که از شهر متنفر نیستیم پیترو.
‫- اما تورین یکی مثل برونو رو نابود میکنه. ‫- نه اینطور نیست.
‫من که نمی‌فهمم.
‫این کار میتونه برای ‫تو و اون خیلی خوب باشه.
‫این ایده‌ی توئه نه من ‫ولی اون دوست منه نه تو.
‫اما این خودخواهیه که...
‫- گائیدمت! ‫- چجوری جرات میکنی؟
‫این حرف زشت چی بود زدی؟ ‫مگه ما اینطوری حرف میزنیم؟
‫بالاخره رسیدیم.
‫این دریاچه اسمش چیه؟
‫گرنون!
‫شاید تو باید بهش بگی.
‫چی رو؟
‫که نمیخوای بیای تورین ‫میخوای همینجا بمونی.
‫نه؟
‫خل شدی؟
‫تموم عمرم از این کوه بالا و پایین رفتم.
‫منم! گوگلمینا برونو ‫من دارم میرم.
‫فهمیدی؟
‫بله؟
‫- صبح بخیر! ‫سونیا!
‫صبح بخیر! امیدوارم مزاحم نشده باشم.
‫نه، نه! بیا تو بشین!
‫قهوه برات درست کنم؟
‫نه ممنون! ‫میخواستم اینارو برات بیارم.
‫چقدر تخم مرغ! لطف کردی ‫لازم نبود.
‫- کجا میری؟ ‫- پیش برونو.
‫برونو رفته.
‫کجا؟
‫پدرش اونو با خودش برده سر کار.
‫نمیخواست اونو ببرین تورین.
‫برونو کل تابستون اینجا نیست. ‫متاسفم.
‫پیترو!
‫اصرار والدینم بر ادامه‌ی تحصیل برونو
‫مارو از هم جدا کرد.
‫درحالی که من تابستون بیکار بودم
‫اون با پدرش سر ساختمون بود.
‫بزرگسالی اون از سیزده سالگی‌ش ‫شروع شد.
‫مال من چی؟
‫به‌نظرم نمی‌دونست بلوغ اصلا چی هست.
‫- سلام. ‫-سلام.
‫- خیلی وقته منتظری؟ ‫- نه.
‫- سلام. ‫-سلام.
‫- یه سیگار میشه به من بدین؟ ‫- بله، حتما.
‫- مرسی، فندک هم دارین؟ ‫- آره.
‫- بله، اینجان... ‫- سلام، سلام پل!
‫سلام الساندرو، حالت چطوره؟ ‫چه‌خبرا؟
‫برام سر تکون داد.
‫من دستمو بردم بالا.
‫و همین.
‫- مهمون من. ‫- احسنت، احسنت!
‫ازش نپرسیدم حالش چطوره، ‫چقدر درآمد داشته،
‫دوست‌دختر داره یا نه، ‫تو آینده میخواد چیکار کنه،
‫نظرش راجع به اتفاق‌هایی که ‫افتاده چیه.
‫اون ازم نپرسید حالم چطوره، ‫خانواده‌ام کجان،
‫منم جواب ندادم: ‫"مادرم خوبه، راجع به پدرم هیچ ایده‌ای ندارم."
‫گه توش. ‫اونارو هم باید بیاریم تو.
‫- ناهار... ‫- ای‌وای، بگیرش...
‫- نگرانش نباش، اینارو می‌بندیم بیرونش. ‫- آره، آره.
‫بیا، بگیرش، این مال توئه، بیا.
‫بیا، بگیر.
‫چه سنگینه.
‫- می‌تونی بیاریش؟ ‫- معلومه که می‌تونه.
‫- بنداز پشتت! ‫- نمی‌تونم.
‫چرا بابا، می‌تونی!
‫- نه، ببخشید خیلی سنگینه. ‫- بذارش...یه‌کم سبکش می‌کنیم.
‫- نه، لازم نیست. ‫- خیله‌خب، نگرانش نباش.
‫صبر کن، الان دوباره امتحانش می‌کنیم، ‫ها؟
‫- فایده نداره. ‫- مشکلش چیه؟
‫- هیچی درست نیست. ‫- باید راه بیفتیم دیگه...
‫- یعنی چی هیچی درست نیست؟ بیخیال! ‫- چادر، دریاچه، هیچی درست نیست.
‫پیترو! خواهش‌میکنم!
‫چه انتظاری از من دارین؟
‫چی، میرم با بابایی ماهیگیری میکنم؟
‫لابد یه آتیشی روشن می‌کنیم، چوب‌پنبه‌رو از ‫یه بطری می‌کشیم بیرون و آوازم می‌خونیم؟
‫پیترو...
‫- اینکارهارو آدم با دوستاش میکنه. ‫- بیخیال، پیترو.
‫- تو هیچ دوستی نداری. ‫- پیترو، خواهش‌کردم!
‫واسه همین میخوای من از اینکارها بکنم؟
‫- بیخیال پیترو. ‫- خب من حالشو ندارم.
‫سال بعدش، من یه چندروزی برگشتم به کوهستان.
‫دیگه دسته‌جمعی با کسی اونجا نرفتم.
‫من و برونو پونزده سال همدیگه‌رو ندیدیم.
‫چرا خودم نمیتونم حق انتخاب داشته باشم؟
‫چرا خودت نمیتونی حق انتخاب داشته باشی؟ ‫خب یه راهی بساز، ها؟
‫میخوای مست...مستن...
‫- مستند. ‫- مستند بسازی؟ ها؟
‫میخوای ادبیات آمریکا بخونی؟ ‫چی میخوای؟
‫بنویسی؟ دور دنیا سفر کنی؟
‫تو که درس خوندن‌رو شروع کردی، ‫خب تمومشون کن! تمرکز کن.
‫همیشه وقت هست برای.... ‫رویابافی!
‫پیترو، خواهش میکنم ازت.
‫زندگی‌ت رو دور ننداز!
‫گوش کن به من.
‫- تویی که زندگی‌ت رو تلف کردی. ‫- پیترو!
‫حر...حرف...
‫- حرفتو پس بگیر. ‫- نه.
‫حرفتو پس بگیر.
‫یه‌چیزی رو میدونم.
‫من نمیخوام بشم مثل تو.
‫قسم میخورم.
‫- سلام پیترو! ‫- سلام.
‫باهامون میای بریم "مد داگ"، ها؟
‫بیا دیگه، کی کارت تموم میشه؟ ‫- نه، میخوام صبح زود پاشم.
‫- خب بابا، مثل همیشه. ‫- باشه، خداحافظ پیترو.
‫- خداحافظ. ‫- بعدا همدیگرو می‌بینیم.
‫در نیمه‌ی اول مسابقه
‫یوونتوس خیلی کم در زمین حریف ‫توپ زد
‫...حالا در نیمه‌ی دوم
‫کاناوارو پیشروی میکنه
‫کاناوارو بالاخره توپو پاس میده
‫آره.
‫- مامان، کس دیگه‌ای هم اونجا هست؟ ‫- الساندرا اینجاست.
‫- کس دیگه‌ای هم هست؟ ‫- میگم الساندرا هست.
‫جان؟
‫- باشه، دارم میام ‫- نشنیدم چی گفتی.
‫- دارم میام خونه. ‫- باشه.
‫باشه.
‫سلام برونو.
‫سلام پیترو.
‫تسلیت میگم.
‫ممنون.
‫- مرسی برای آتیش. ‫- کاری نکردم که.
‫ریش قشنگی شده.
‫مال تو قشنگتره، ریش واقعیه.
‫خب، بریم. ‫یه‌کم زمان میبره.
‫بپر پایین.
‫- همینجا؟ ‫- پیاده میریم.
‫"پیاده میریم."
‫برو.
‫اگه وایستی بدتر میشه.
‫جدی؟
‫همین زمینه.
‫اونا دیوارهای قدیمی‌اند.
‫خرابه‌ست.
‫وقتی پدرت دیدش،
‫بلافاصله فهمید این خودشه.
‫بعد من باید دنبال مالک‌هاش میگشتم و ‫راضی‌شون میکردم که بفروشنش.
‫بهش میگن بارما درولا.
‫- چی؟ ‫- بارما درولا.
‫- میخواست باهاش چیکار کنه؟ ‫- خونه‌اش کنه.
‫خونه؟
‫میخواست اینجا خونه بسازه.
‫از من خواست خونه‌رو بسازم.
‫یه مشت تخته‌سنگ بهم به ارث رسیده.
‫من تابستون بیکارم.
‫- واسه چی؟ ‫- که بسازیمش.
‫نه، ممنون. ‫نیازی نیست.
‫من بهش قول دادم.
‫دقیقا همونجایی بود که ‫تو الان وایستادی.
‫وقتی ازم قول گرفت.
‫حتی اینکه از دنیا رفته، ‫تفاوتی توی قول من ایجاد نمیکنه.
‫و با چه پولی؟
‫- فقط باید متریال بخریم. ‫- کی پولشو میده؟
‫نگران من نباش دیگه.
‫تنها چیزی که لازم دارم...
‫یکیه که کمکم کنه.
‫نه.
‫کارشو سه چهار ماهه تموم می‌کنیم.
‫من دست و پاچلفتی‌ام.
‫ببخشید.
‫من بهت یاد میدم.
‫چهار ماه؟
‫خب پس بعد از زمستون شروع می‌کنیم.
‫بعد اینکه برف‌ها آب شدن.
‫مرسی.
‫پدرم وقتی مرد که ۶۲ سالش بود ‫و من ۳۱ سالم بود.
‫همسن وقتی که من بدنیا اومدم.
‫ولی من ازدواج نکردم، ‫بچه هم ندارم.
‫حتی یه شغل درست‌درمونم ندارم.
‫زندگیم به نظرم مثل ‫نصف یک مرد
‫و نصف یک پسربچه بود.
‫آرزوی پدرم چی بود؟
‫اونکه هیچوقت موفق نشد ‫دست از کارکردن بکشه...
‫ و تعطیلات تابستون هم به‌زور میرسید ‫بیاد کوهستان.
‫من باید با رویای از دست رفته‌اش، ‫چیکار میکردم؟
‫و با قولی که از جانب من داده نشده نبود...
‫ماژیک قرمز باید مال من باشه، ‫چون اون همیشه مشکی بود.
‫این مال اون موقع‌ست که با برونو ‫رفتیم کوه یخی.
‫پس برونو باید ماژیک سبز باشه.
‫نه؟
‫اغلب میرفتن به کوهستان.
‫بالا؟
‫آره.
‫این سال‌ها برونو به ما خیلی ‫نزدیک بوده.
‫جدی؟
‫و بابا خیلی کمکش کرده.
‫چجور کمکی؟
‫همم، سر همه چی.
‫یه بار برونو با پدرش دعواش شد
‫و وقتی مشورت میخواست ‫اومد پیش ما.
‫به بابا اعتماد کرد.
‫خب.
‫این بلا سر اونایی میاد که میرن.
‫چی؟
‫بقیه به زندگی بدون اون‌ها ‫ادامه میدن.
‫برونو همیشه سراغ تو رو میگرفت.
‫راست میگی؟
‫آره، و من هرچی از تو می‌دونستم‌رو ‫بهش میگفتم.
‫خیلی چیزی نمیدونستم، ‫ولی همونارو بهش میگفتم.
‫با شماره‌ی سه، هل میدیم.
‫- میخوایم دیوارو بریزیم؟ ‫- با پا، آماده؟
‫یک، دو، سه.
‫بریز، بریز، بریز!
‫خالی کردنش یک هفته طول میکشه.
‫ممکنه، آره.
‫دادِ بیداد.
‫یعنی میگی میتونیم اینکارو بکنیم؟
‫گفتنش سخته.
‫این گیاه عجیبیه.
‫تو جایی که رشد کرده، قویه.
‫ولی اگه جای دیگه بکاریش، ‫خیلی دووم نمیاره.
‫- امتحان کردی؟ ‫- آره.
‫- چطور پیش رفت؟ ‫- بد.
‫- اینارو همینجا ول می‌کنیم؟ ‫- نه.
‫منم می‌مونم.
‫میخوای همینجا بخوابی؟
‫نمیتونم با مدام جابه‌جا شدن، ‫چهارساعت کار در روز رو از دست بدم.
‫بنا، سرساختمون میمونه.
‫کار اینجوری پیش میره.
‫پس من هی بالا پایین میرم، ‫ولی تو چهارماه همینجا میمونی؟
‫اینجوریه دیگه.
‫فقط شنبه‌ها میام پایین و توی ‫تختم میخوابم.
‫نه صبح هرروز منتظرتم، ‫ساعت شیش هم میتونی بری.
‫خوبه برات؟
‫آره.
‫خب.
‫پس خداحافظ.
‫خداحافظ.
‫هششش، آروم.
‫بپوشیمش؟
‫باشه، بعدا، بعدا کارهاشو میکنیم.
‫هی، هی...
‫هی! هی!
‫تو اینکار نباید خیلی فکر کنی، اگه ‫خیلی فکر کنی دیوونه میشی.
‫ببین چه روز زیباییه.
‫روز بدش چه شکلیه؟
‫برتو؟
‫بریم.
‫چه مسخره...تو ذهنم خیلی بزرگتر بود.
‫بیا.
‫تو ده سال گذشته...
‫یه کلمه هم با پدرم حرف نزدم.
‫میدونم.
‫در مورد من حرف میزد؟
‫نه.
‫پدر تو چی؟
‫هنوز اونجاست؟
‫منو ول نمیکرد.
‫آخرش مجبور شدم یه چیز ناجوری ‫بهش بگم.
‫حتما خیلی ناراحتش کردم چون از اون ‫موقع به بعد دیگه ندیدمش.
‫متاسفم.
‫پیرمرد مست.
‫شب‌هایی که با هم می‌گذروندن‌رو تصور میکردم. ‫وقتی که برونو ۲۰ ، ۲۵ساله‌ش بوده.
‫و داشته بجای من با پدرم گپ میزده.
‫شاید اگه میموندم همچین اتفاقی نمیفتاد.
‫شایدم سه‌تایی با هم تجربه‌ش می‌کردیم.
‫حس میکنم مهم‌ترین چیزهارو از دست دادم.
‫وقتی سرم گرم بقیه بوده، که انقدر ‫پیش‌پاافتاده بودن که حتی یادم هم نمیادشون.
‫بتون، سنگ، بتون، بتون
‫سنگ به‌اصطلاح.
‫تی، تا، پوم، بتون، خونه.
‫- خونه. ‫- بطور کلی اینجوریه.
‫یه‌خونه‌ی استادانه.
‫همه‌ش به لطف برونو.
‫جدا خیلی خوبه اون.
‫من فقط کارگری میکنم.
‫از فردا منم میرم اونجا مستقر میشم.
‫آره.
‫اگه میدید داری چیکار میکنی ‫واقعا خوشحال میشد، میدونی که؟
‫آره.
‫ممنونم.
‫هی، هی.
‫بیا.
‫روی!
‫آروم باش روی! ‫با این عجله کدوم گوری داری میری؟
‫برونو، بیا اینجا!
‫بریم.
‫هل بده، هل بده!
‫صبر کن.
‫هل بده!
‫برو برو!
‫محشره.
‫چه جوری باید بری نوک گرنون؟
‫راحته، راه داره.
‫میرسی به راه سنگی، ادامه‌ش میدی ‫تا برسی بالا.
‫راهو گم نمیکنی.
‫عجب، یکشنبه میخوام امتحان کنم.
‫- الان برو. ‫- نه، الان نه.
‫- الان برو! ‫- نه، الان نه.
‫- من امروز کارهارو میکنم. ‫- نه.
‫نگرانش نباش، امروز برو مرخصی.
‫- نه، نه. ‫- میگم همین الان برو دیگه!
‫برونو!
‫پیترو!
‫برونو!
‫نه؟
‫- آره. ‫- آره؟
‫تمومش کردیم؟
‫تموم کلمه‌ی سنگینیه. ‫اینم از پشت بوم.
‫بریم پایین.
‫بیا اینجا.
‫ای وای...
‫چیکار داری میکنی؟
‫هیچی.
‫صبر میکنم.
‫چه بد که تابستون تموم شد.
‫ولی تو که برمیگردی، نه؟
‫معلومه برمیگردم، خونه‌مونه.
‫- به چی میخندی؟ ‫- خونه‌ی توئه.
‫نه، نه.
‫این خونه‌ی هردومونه.
‫- دیوونه شدی‌ها! ‫- ببین، شوخی نمیکنم.
‫این خونه‌ی تابستونی‌مونه. ‫هرسال تابستون همو اینجا می‌بینیم.
‫باشه.
‫"باشه"
‫کارمون دیگه تمومه، ‫برنامه‌ات چیه؟
‫دلم میخواد مرتع عموم‌رو بازسازی کنم.
‫چه عالی.
‫چندتا گاو بگیرم، دیگه خیلی هزینه‌ای نداره.
‫لااقل شیری چیزی که میدن؟
‫اگه فقط بحث پول بود، ‫همین آجرچینی‌رو ادامه میدادم.
‫من واسه اینکار بدنیا نیومدم.
‫واسه چی بدنیا اومدی؟
‫که یه کوه‌نشین باشم.
‫تمام اجدادم تو کوه‌ها، با جونورها ‫زندگی کردن.
‫پدرم اولین کسی بود که کنار کشید و ‫منو هم با خودش برد.
‫حیوون‌هارو با فنس‌های برق‌دار میکشت.
‫عموم هم گذاشت همه‌چی ‫به‌فنا بره.
‫برنامه‌ی خوبیه. واقعا میگم.
‫واقعا.
‫- تو چی؟ ‫- همم؟
‫- برنامه‌ات؟ ‫- من؟
‫هیچی، فکر کنم نمیدونم.
‫این سال‌ها چیکار میکردی؟
‫خیلی کارها کردم.
‫ولی در واقع...هیچ‌کاری نکردم.
‫مادرت بهم گفت می‌نویسی.
‫سعی کردی یه کتاب بنویسی.
‫نه، کار من نیست. ‫به‌اندازه‌ی کافی توش خوب نیستم.
‫من اگه کاری‌رو دوست داشته باشم ‫انجامش میدم، یا لااقل امتحانش میکنم.
‫من چه برنامه‌هایی دارم؟
‫سوال این بود...
‫ببین،
‫یه آتیش خوب،
‫ماهی،
‫چند تا کوه اینور و اونور.
‫و تو.
‫یه لحظه نکن.
‫تکون نخور.
‫ثابت.
‫ممنون.
‫خودشه.
‫فکر کنم میتونم تا ابد تو همین وضع بمونم.
‫من که هیچجا نمیرم.
‫سلام پیترو.
‫- فیلی قهوه میخوای؟ ‫- چی؟
‫- قهوه، میخوای؟ ‫- اینجاست.
‫آره، ممنون.
‫بفرما.
‫ببرش! اینو از اینجا ببر.
‫- کجا داری میری؟ اون کیه؟ ‫- بده دیگه!
‫اینم هست.
‫- هفته‌ی دیگه میان. ‫- کیا؟
‫- دوستان از تورین. ‫- باشه.
‫وقتی اومدن من میرم چراگاه.
‫نه.
‫چرا، سرساختمون میخوابم و ‫یه‌کمی هم کار میکنم.
‫جا هست.
‫باشه.
‫من اینکارو می‌کنم، معلومه.
‫- خب بکن. ‫- چرا که نه.
‫اینجا غذا میخوریم، این بیرون.
‫- خوش اومدین. ‫- با اجازه!
‫بفرمائین! ‫اینم از این.
‫- قشنگه. ‫- آها.
‫- خوبه، نه؟ ‫- اینو ببین.
‫- اینجارو! ‫- عکسه!
‫اینو داشته باشین.
‫- نه! ‫- ها؟ ها؟
‫زیباست!
‫این اختراع شگفت‌انگیزه برونوئه. ‫حباب لامپو نمیگم...
‫یه آسیاب درست کرده اون پایین، ‫کنار نهر.
‫براتون به اندازه‌ی کافی برق داریم.
‫- به همه میرسه؟ ‫- همینه دیگه.
‫- خیله‌خب. ‫- همین کافیه.
‫ولی بچه‌ها...
‫پس موفق شدی؟
‫بله.
‫- دارم گند میزنم. ‫- بده من.
‫- قلقش‌رو بهت گفتم. ‫- ممنون.
‫برونو! برونو!
‫بیا، بیا.
‫- ایشون ماسیموئه. ‫- سلام.
‫- باربارا. ‫- خوشبختم.
‫- و لارا، از تورین. ‫- سلام.
‫برونو، باید بهت بگم که اینجا ‫واقعا زیبا شده.
‫- هیچوقت از اینجا نمیرم. ‫- آره، نوامبر برگرد، اون موقع سلام‌ت می‌کنم.
‫دلم برای کوهستان تنگ میشه.
‫- شما هم بچه‌ی کوهستانی؟ ‫- آره.
‫عشقم، ما هم باید یه همچین جایی ‫بخریم، یه خرابه.
‫بعد بازسازی‌ش کنیم.
‫- از مال شما خوشگل‌ترش می‌کنیم. ‫- خیله‌خب بابا.
‫- دیگه تورین بسه، خسته‌مون کرد. ‫- آره.
‫همه‌ی دوست‌هامونو از تورین ‫دعوت می‌کنیم.
‫یه دهکده‌ی زیست‌محیطی درست می‌کنیم ‫وسط طبیعت.
‫خوب میشه نه؟
‫خوب میشه.
‫فقط شمایی که از شهر اومدی ‫بهش میگی طبیعت.
‫انقدر تو ذهن‌تون غیرواقعیه که یه اسم ‫غیرواقعی هم دادین بهش.
‫گرفتم، خب تو چی میگی بهش؟
‫اینجا ما بهش میگیم... ‫جنگل، مرتع،
‫رودخونه، صخره، راه.
‫چیزهایی که میتونی بهشون اشاره کنی، ‫چیزهایی که میتونی ازشون استفاده کنی.
‫صبر کن، یعنی میخوای بگی
‫کسی نمیتونه خیلی ساده فقط ‫از زیبایی طبیعت لذت ببره؟
‫آره خب میشه، فقط جای غذا ‫باید هوا بخوری.
‫اینو خوب اومدی.
‫یه زمینِ آباد درست می‌کنیم، ‫کلی باغ...
‫خوبه دیگه.
‫بعد برنامه‌ت واسه زمستون چیه؟
‫ببین، اینجا چند متر برف میاد.
‫بعد چی میخوری؟ مثل قدیمی‌ها ‫سیب‌زمینی و شوربای ذرت میخوری؟
‫باشه، باشه، دیگه بهش نمیگم طبیعت، ‫فقط تو بذار من رویاپردازی کنم!
‫- خواهش میکنم ازت بذار رویاپردازی کنم! ‫- بذار رویاپردازی کنه.
‫خواهش‌می‌کنم، می‌ذارین ‫رویایی داشته باشم؟
‫چرا اینجوری شد؟
‫یارو بوس بلد نیست.
‫وای! چه سرده!
‫- آره. ‫- ای خدا.
‫- تو نمیای؟ ‫- نه.
‫- بیا! ‫- نه، برو.
‫- بیا! ‫- برو، برو، برو.
‫اگه میخوای من می‌شمرم.
‫- پس برم، ها؟ ‫- برو.
‫نگاهم کن.
‫یک!
‫دو.
‫سه.
‫هی!
‫زمستون دوتا شغل دارم.
‫بعد تابستون، تا جایی که بشه ‫به کارهای عقب‌افتاده‌م رسیدگی می‌کنم.
‫بانک، وام...
بلبل جان
‫من زیاد نمی‌خوابم.
‫ولی ارزشش‌رو داره.
‫پنیر درست می‌کنم با روش‌های قدیمی.
‫الان با این قانون‌های جدید یه‌خرده ‫سخت شده.
‫- کی میخوای شروع کنی؟ ‫- توی چنگ.
‫- چی؟ ‫- توی ژوئن.
‫وقتی میری دیدن مراتع کوهستانی.
‫ببینیم چی میشه.
‫- بیا. ‫- ظرف‌هارو ببر.
‫- میز دو. ‫- بشقاب‌هارو بدین به من.
‫برو.
‫خب، عالیه.
‫- تموم شد؟ ‫- آره، بقیه‌ش با من.
‫سریع باشین لطفا، ‫خیلی سرمون شلوغه.
‫- بفرمائین؟ ‫- سلام، پیترو.
‫برونوئم.
‫- برونو! ‫- بله.
‫- همه‌چی خوبه؟ ‫- آره.
‫ببین، یه‌چیزی می‌خواستم ازت بپرسم.
‫لارا اومد.
‫- لارا؟ ‫- آره، آره.
‫می‌خواست مراتع‌رو ببینه.
‫بروکنار! الان حتما باید ‫با تلفن حرف بزنی؟
‫- یه دقیقه! ‫- عجب وضعیه!
‫داشتم می‌گفتم، دوست داشت مراتع‌رو ببینه. ‫منم بردمش که ببینه.
‫- بهم گفت دوست داره واسه ما کار کنه. ‫- خب.
‫به‌نظرم فکر خوبی اومد، ولی به‌نظرت ‫یه زن تو کوهستان، ایده‌ی خوبیه؟
‫اون کسیه که میدونه چجوری باید اینکارو کرد، ‫و سرسخت هم هست.
‫به نظر منم همینطوری اومد.
‫- چی؟ ‫- میگم به‌نظر منم همینطوری اومد.
‫خب؟
‫چیزی که من نمیدونم اینه که اوضاع بین ‫شما دو تا چجوریه.
‫چیزی بین ما نیست.
‫مطمئنی؟
‫چیزی بین‌مون نیست، ‫دوست معمولی‌ایم.
‫- مطمئنی؟ ‫- آره، کاملا.
‫آره، نه واقعا میگم.
‫باشه، می‌بینمت.
‫- ها؟ ‫- می‌بینمت، خداحافظ.
‫این یکی خیلی ظرافت داره.
‫واقعا؟
‫اول باید یه‌کاری کنی حسابی ‫ریلکس بشه.
‫خب، شروع کردیم.
‫چیه؟
‫خودت گفتی باید ریلکس بشه.
‫خوش‌شانس بودیم.
‫فکر کنم ازت خوشش اومد.
‫آره، خیلی خوب داره شیر میده.
‫- سلام. ‫- صبح‌بخیر.
‫بذار کمکت کنم.
‫هی! هی! هی!
‫برین، خوبه خوبه.
‫من نقش حفاظو بازی می‌کنم.
‫برو، برو، برو!
‫برو! برو!
‫بیا!
‫معده‌ی گوساله.
‫بدون این، پنیر اصلا به‌عمل نمیاد.
‫آخه کی این نکته‌رو فهمیده!
‫- مرد وحشی. ‫- مرد وحشی؟
‫بخشی مرد، بخشی حیوان و ‫بخشی درخت.
‫مثل من.
‫با لهجه چجوری میگیش؟
‫- اومو سرواتسو (مرد وحشی) ‫- اومو سرواتسو (مرد وحشی)
‫و زن وحشی چی؟
‫اون فوق‌العاده‌ست.
‫قویه، هیچوقت خسته نمیشه.
‫تازه به حساب‌ها هم رسیدگی میکنه، ‫خداروشکر، چون من از اینکار متنفرم.
‫تازه دفترحساب‌هارو هم میاره.
‫تازه؟ چرا تو نمیاریشون؟
‫نه.
‫کوه‌نشین تو کوه میمونه.
‫زن کوه‌نشینه که باید بالا و پایین بره.
‫ببخشید.
‫چرا؟
‫کاش می‌تونستم بیشتر پیش‌تون بمونم.
‫هیچوقت اینجارو ول نمی‌کنم.
‫اوضاع عوض میشه.
‫بیرون منتظرتم.
‫برای برونو، توی مراتع کوهستانی، ‫نه شنبه‌ای وجود داشت و نه یکشنبه‌ای.
‫حتی اگه کلی زمان می‌برد، اصرار داشت ‫که با دست شیر گاوهارو بدوشه.
‫تو زندگی اون، همیشه یک روش درست ‫برای انجام کارها وجود داشت.
‫تابستون بعدیش، ‫لارا حامله شد.
‫می‌دیدمش که تنها، توی باد، ‫گاوها رو میبره به چرا.
‫با شکمی جلو اومده و ‫مچ پاهای کلفت.
‫مدام بیشتر و بیشتر شبیه یک موجود ‫کوهستانی میشد.
‫سال بعدش، با یه دختر کوچولو تو بغلش، ‫رفت به مرتع.
‫برونو و لارا اغلب ازم میخواستن ‫پیش‌شون بمونم.
‫من یه سری بهشون میزدم، ‫ولی همیشه
‫دوباره برمیگشتم بارما.
‫بعضی وقت‌ها دلم میخواست ‫با پدرم حرف بزنم.
‫"دیدی بابا؟"
‫یکی از پسرهات راهشو پیدا کرد،
‫ولی اون یکی نتونست.
‫از اون منِ قدیمی خسته شده بودم.
‫می‌خواستم تغییرشکل بدم، ‫دگرگون بشم،
‫برم برای پیدا کردن ‫یک پیترو جدید و تازه.
‫آره؟
‫ممنون، ممنون.
‫- سلام، ناماسته*! (سلام هندی) ‫- امیدوارم وای‌فای اینجا کار کنه.
‫وای‌فای کار می‌کنه؟
‫- ناماسته. ‫- ناماسته.
‫باورت میشد اون گاو وسط جاده‌رو ببینی؟
‫آره.
‫فکر کردم میخواد دنبالت کنه، ‫یه‌لحظه ترس برم داشت.
‫-نوشیدنی میل دارین؟ ‫- بله.
‫به نظرت اون چی میخوره... ‫آبجو میخوره؟
‫"ساتی"
‫- "ساتی"؟ ‫- هممم.
‫- "پوری"؟ ‫- "پوری"؟
‫ها.
‫- "پوری"؟ ‫- "پوری".
‫آها.
‫شما...
‫"پورو"
‫- "پورو" ‫- "پورو"، "پوری"
‫"پورو"، "پوری"
‫- "پورو"؟ ‫- "پوری"
‫"پورو"، "پوری"، باشه.
‫زن، شوهر.
‫نه پوری.
‫- نه پوری؟ ‫- نه.
‫پورو.
‫به این فکر میکردم که نظر ‫برونو در مورد خونه‌ها چیه.
‫اینکه چجوری ساختن‌شون.
‫نظرش راجع به روش کار کردن‌شون روی زمین ‫چیه، بدست زن‌ها،
‫و بازی بچه‌ها، وسط گاوها.
‫شاید اینجوری فکر میکرد که تمام ‫کوه‌نشین‌های دنیا، یکی‌ند.
‫اونم از هیمالیا خوشش می‌اومد.
‫پیتروئه!
‫سلام!
‫سلام آنیتا!
‫کره‌ی گاومیش، طعم قوی‌تری داره.
‫آره، ولی تو همه‌چی استفاده‌ش ‫می‌کنن.
‫واسه چراغ‌هاشون، ‫بعنوان پماد
‫و برای تدفین آسمانی.
‫به‌اندازه‌ی کافی چوب تو نپال نیست ‫که بتونن جسد‌هارو بسوزونن.
‫پوست‌شون رو می‌کنن و می‌ذارن‌شون ‫توی یه جای مسطح تا کرکس‌ها بیان سراغ‌شون.
‫بعد چند روز برمیگردن و اونجا ‫فقط استخون مونده.
‫که خردش می‌کنن و با آرد و کره ‫مخلوطش می‌کنن،
‫که میشه غذای پرنده‌ها.
‫اینجوری جسد کاملا محو میشه.
‫چه وحشتناک!
‫چه تصویری، تدفین آسمانی!
‫چرا وحشتناک؟
‫می‌تونی تصور کنی پوست مادرت ‫کنده بشه
‫و تیکه‌تیکه بشه...
‫اینجوری نیست که جسد زیر خاک ‫خورده نشه.
‫لااقل نمی‌بینمش.
‫من خوشم اومد. ‫پرنده میخوره و میره، درسته؟
‫- کسی بازم شراب میخواد؟ ‫- من.
‫من که نه، ‫همین الانم سرم سنگینه.
‫یعنی شراب خوبی بوده.
‫چیکار میکنی؟
‫اینارو داریم اینجا قاطی می‌کنیم،ها؟
‫میخوام به اونا هم بدم.
‫کار خوبی میکنی.
‫زن‌ها چی، برتو؟
‫دور دنیا، زنی به زیبایی زن‌های ‫آلپ هم پیدا میشه؟
‫اوه!
‫بیخیال بابا، حالا که معروف شدی ‫دیگه دنبالت‌ند.
‫معروف...یه‌کتاب برام چاپ کردن!
‫- اذیتش نکن. ‫- نگران دوستمم.
‫جدی؟ نگرانی؟
‫نکنه شدی یک راهب بودایی؟
‫منو ببین!
‫چی؟ نه.
‫- نه؟ ‫- نه.
‫- دوست داری یه مقدار چرندیات بشنوی؟ ‫- آره، آره.
‫اذیتت میکنه؟
‫وقتی نپال بودم...
‫یکی جلومو گرفت و ...
‫یکی جلومو گرفت.
‫بهم گفت: اومدی تورِ هشت کوه؟
‫بعد اینکارو کرد، ببین.
‫شروع کرد به کشیدن.
‫بهم گفت...
‫بهم گفت:
‫این جهان ماست.
‫هشت کوه هست و هشت دریا.
‫اینکه این وسطه...
‫اینو می‌بینی؟
‫شبیه سوراخ کون شد، ولی...
‫این دنیای ماست.
‫و در مرکزش...
‫و در مرکزش، یه کوه بزرگه. ‫کوه سامرو.
‫سوال اینجاست، ‫گوش کن بهم...
‫سوال اینجاست: ‫کی بیشتر از همه یاد گرفته...
‫کی هشت کوه و هشت دریا رو دیده؟
‫و کی خودش رو رسونده به نوک کوه سامرو؟
‫جواب بده.
‫من اونی‌م که...
‫روی کوه‌هاست.
‫و تو اونی هستی که ‫دور هشت ‌کوه...
‫- چرخ زده. ‫- چرخ زده.
‫- آفرین، آفرین. ‫- کی برنده میشه؟
‫من برنده میشم.
‫همیشه.
‫من میبرم.
‫یه ذره بریز، آخریش.
‫پیک آخر شبی.
‫من همینجا می‌خوابم برونو.
‫شب‌بخیر.
‫اسپرسو.
‫- سلام. ‫- سلام، سلام.
‫- حالت چطوره؟ ‫- خوب.
‫- اینو وردارم؟ ‫- آره.
‫یک اسپرسو، کریپایا*، سرد باشه. ‫(به معنای لطفا)
‫آره؟
‫راستش ما از کریپایا تو زندگی ‫روزمره استفاده نمی‌کنیم.
‫- نه؟ ‫- نه.
‫یه کلمه‌ی کهنه.
‫- میگیم لطفا. ‫- مثل تو انگلیسی.
‫- آره. ‫- "لطفا"
‫- شما به زبون خودتون چی میگین؟ ‫- به زبون من؟
‫"پر فاوُره"
‫ببخشید؟
‫- پر فاوُره. ‫- پر فارو...
‫- نه، پر فاوُره. ‫- پر فلورا.
‫یک...
‫- آماده؟ ‫- آره.
‫لبخند!
‫برتو؟
‫سلام!
‫میخوای اینارو بهت بدم؟
‫آره، اول اونارو بذاریم.
‫- میدونی اینجا وقتی ما غمگینیم چی میگیم؟ ‫- چی میگین؟
‫- "یه جای دیگه‌ام" ‫- "یه‌جای دیگه‌ام"؟
‫چطوری؟ یه‌جای دیگه‌ام. ‫همین.
‫وقتی شروع کردم به خوندن فهمیدم...
‫برای گفتن چیزها، چقدر راه هست.
‫وگرنه...کلمات ضعیف، افکار ضغیف
‫چقدر زیبا.
‫خوشحالم که کلمات خودت‌رو پیدا کردی، برتو.
‫آره، خنده‌داره.
‫یه ناشر بهت باور داره
‫و پوف! ‫همه‌چی عوض میشه.
‫قرار نیست پولدار بشم ولی میتونم ‫یه‌مدت راحت تو نپال بمونم.
‫اونجارو دوست داری؟
‫آره.
‫چیه؟
‫با یکی آشنا شدم.
‫به‌به!
‫- می‌دونستم. ‫- می‌دونستی؟
‫اسمش هست اَزمی.
‫کارش کم و بیش همون کار مادرمه.
‫اون روز داشتم فکر می‌کردم ‫چقدر مسخره‌ست
‫که آدم یه‌جایی رو تو دنیا ‫پیدا می‌کنه...
‫به غیرقابل پیش‌بینی‌ترین حالتی که ‫اصلا به ذهنش هم خطور نمی‌کرده.
‫خوبه.
‫خوشحالم برات.
‫نمیدونم سال بعد میام اینجا یا نه.
‫وقت دوشیدنه.
‫- یکی از همین‌روزها باید شام بیای پیش‌مون. ‫- باشه.
‫"اینجائم با پسر یازده ساله‌م، پیترو.
‫این آخرین باریه که من رهبر کوهنوردی‌ام. ‫چون یه مدت دیگه، اون باید منو بکشه بالا.
‫همیشه این خاطرات‌رو، بعنوان زیباترین ‫مامن‌م، همراهم خواهند بود.
‫جووانی گوآستی، آگوست ۱۹۸۴"
‫"در دو ساعت و سی و هفت دقیقه، ‫گرانا رو رفتم بالا. چقدر خوب دوییدم.
‫شش بزکوهی و یک عقاب دیدم.
‫امروز، دوباره بیست و یک ساله‌م، ‫مثل همراهم که اینجاست.
‫جووانی گواستی و برونو گوگلمینا ‫جولای ۱۹۹۴
‫بعد چیزی‌رو پیدا کردم که شاید ‫آخرین پیغام از طرف اون باشه.
‫" خوب بود اگر میشد تا ابد ‫این بالا موند.
‫بدون اینکه کسی‌رو ببینی، بدون اینکه ‫مجبور باشی دوباره به دهکده برگردی."
‫احساسش همین بوده، اینکه بتونی خونه‌ای ‫توی آخر دنیا بسازی.
‫تازه الان فهمیدم که من دو پدر داشتم.
‫اولیش غریبه‌ای بود که بیست سال ‫توی شهر باهاش زندگی کردم.
‫دومی‌ش پدر کوهستان بود.
‫که فقط نیم‌نگاهی بهش انداخته بودم و ‫با اینحال بهتر می‌شناختمش.
‫این پدر دیگه برام خرابه‌ای برای بازسازی ‫بجا گذاشت.
‫ولی شاید خودش هم خبر نداشت ‫که یکی از بهترین هدیه‌های دنیاست.
‫شاید بتونیم اتاق اجاره بدیم، نه؟
‫اقامتگاه‌های توی مزرعه‌ها ‫خوب پول در میارن.
‫دیگه به تعاونی‌ها نمی‌فروشیم.
‫مستقیم به مشتری می‌فروشیم که ‫داستانش خیلی فرق داره.
‫- بیشتر طول میکشه. ‫- قطعا.
‫شانس آوردیم فرانچسکا اینجاست.
‫می‌تونم از ماشینش استفاده کنم و ‫اونم لطف میکنه بهم از آنیتا مواظبت میکنه.
‫بدون اون نمیدونم باید چیکار می‌کردیم، ها؟
‫- همم. ‫- قبول نداری؟
‫چرا.
‫حالا یه‌مقدار زحمت‌مون بیشتر شده.
‫از قسطهامون عقب میفتیم.
‫بهمون کمک‌هزینه‌ی کار میدن ولی ‫کافی نیست.
‫تو بانک، همه‌ش میگن تقصیر بحران اقتصادیه.
‫یه عوضی بهم گفت
‫بیست میلیون وام درخواست بدی بهتر از ‫بیست هزار یوروئه.
‫متوجهی؟ ‫ما براشون فایده‌ای نداریم.
‫تو تابستون مشکل‌رو حل می‌کنیم.
‫تو تنگناییم ولی تا اون موقع مشکل‌رو ‫حل می‌کنیم.
‫ما خودکفاییم،
‫ولی زمستون گرانا، وای، ‫داستان خودشو داره.
‫باید اجاره‌ی اصطبل‌رو بدیم و ‫کلی هزینه‌ی دیگه.
‫چیکار باید بکنیم؟
‫از گرسنگی نمی‌میریم. ‫کلی پنیر داریم.
‫ای‌بابا! ببینش تو روخدا، وقتی نمیدونه ‫باید چیکار کنه، شوخی میکنه.
‫بیخیال لارا.
‫چی بیخیال لارا؟ هی بیخیال، بیخیال! ‫اصلا وقتی حرف میزنم تو گوش میکنی؟
‫کلی بدهی داریم، کلی! ‫چشمت‌رو به‌روی واقعیت باز کن دیگه!
‫- الان باید سرش بحث کنیم؟ ‫- خدایا...
‫- کم پیترو رو می‌بینیم. ‫- پس درمورد چی حرف بزنیم؟
‫- تو بگو. ‫- باشه چشم.
‫آقا خودش نوک کوه زندگی میکنه،
‫ولی مشکلات ما فانیان بیچاره ‫براش عجیب‌غریبه.
‫- خودت خودتو تو این وضع گرفتار کردی! ‫- قطعا.
‫پس انقدر به‌خودت فشار نیار دیگه.
‫همم؟
‫- من میرم. ‫- تو بمون، من میرم.
‫عشقم، عشقم.
‫حق داره.
‫ولی چیزی نیست که با حرف زدن ‫حل بشه.
‫چقدر لازم دارین؟
‫زیاد.
‫خیلی خیلی زیاد.
‫من کمک‌تون می‎‌کنم.
‫پولی به اون صورت ندارم ولی می‌تونم ‫بمونم کمک‌تون کنم، نه؟
‫تصمیم‌مو گرفتم، همینکارو می‌کنیم.
‫تو خودت کلی مشغله داری.
‫- مثل چی؟ ‫- دوست‌دخترت.
‫- نگرانش نباش، من خوشحال میشم... ‫- نه!
‫حتی با اینکه بعضی اوقات، وقتی از هم ‫دور بودیم دلم میخواست باهاش حرف بزنم،
‫من و برونو احساس بدی نداشتیم.
‫انگار که دوستی‌مون نیازی به کمک نداشت.
‫ناماسته.
‫- ناماسته. ‫- ناماسته.
‫یه کامپیوتر میخواستم.
‫ممنونم.
‫مادرم بود که به ما از هم خبر میداد.
‫عادت داشت بین مردهای ‫کم‌حرف زندگی کنه.
‫مرتع‌رو ازم گرفتن، خبر داشتی؟
‫- پیترو؟ پیترو؟ ‫- آره، آره.
‫خبر بدیه.
‫آره.
‫لارا چطوره؟
‫و آنیتا؟
‫آنیتا و لارا پیش خونواده‌ی لارا هستن، ‫اونجا یه جایی دارن برای خودشون.
‫حالشون خوبه.
‫ببین، میخواستم ازت بپرسم میشه ‫تو بارما بمونم؟
‫میخوای تنها بری اونجا؟
‫آره، نمیخوام آدم ببینم.
‫زمستونه.
‫فعلا نمیدونم دقیقا میخوام ‫کجا بمونم...
‫میخوام یه‌مدت تو کوهستان بمونم.
‫خونه‌ی خودت هم هست، میدونی که؟
‫مرسی.
‫- برونو؟ ‫- جان؟
‫میخوای منم بیام؟
‫آره، خیلی خوب میشه.
‫پس در اولین فرصت میام اونجا.
‫ریدم بهت! ‫اره‌برقی تخمی!
‫برونو.
‫سلام.
‫- سلام برتو. ‫- سلام.
‫بذار اینو تموم کنم.
‫کمک میخوای؟
‫کلی چیز واسه خوردن داریم.
‫- اینا چی‌ند؟ ‫- واسه برف.
‫نورو خاموش کن.
‫بیا.
‫خب، من ردیفش میکنم.
‫شاید فردا بتونیم بریم دریاچه.
‫قشنگ بود، نه؟
‫آره، قشنگ بود.
‫وقتی صبح‌ها پامیشدم شیر بدوشم،
‫و اونا خواب بودن،
‫اون بخش مورد علاقه‌م از روز بود.
‫فکر میکردم همه‌چیز تحت کنترله.
‫که دارم ازشون مواظبت میکنم.
‫احمقم، نه؟
‫احمق نیستی.
‫احمقم چون به شکل واقعی ‫بها دادن به یکی دیگه، غیرممکنه.
‫کی میری آنیتا رو ببینی؟ ‫کریسمس؟
‫نه، کریسمس نمیرم.
‫پس کی؟
‫شاید بهار.
‫شایدم تابستون.
‫چه فرقی میکنه.
‫اگه با مادرش بمونه که خیلی براش بهتره.
‫- تو پدر خوبی هستی برونو. ‫- همم.
‫بیارمش اینجا چیکار کنم؟
‫ببین، یه‌دنیا اون بیرونه.
‫- این مرزو خودت برای خودت ساختی. ‫- آره؟
‫آره، توی سرت.
‫یه کار عادی برای خودت پیدا کن، ‫حداقل واسه زمستون.
‫برتو، یادت میاد من پسر کی‌ام؟
‫آره.
‫پدرت، اون عوضی.
‫و حالا داری چیکار میکنی؟
‫دخترت‌رو ول میکنی، ‫دقیقا همون کاری که اون با تو کرد.
‫برو گمشو.
‫چی؟
‫برو گمشو.
‫چیکار داری میکنی؟
‫بر روی ارتفاعات آلپ، ‫برف سنگین پیش‌بینی می‌شود.
‫بیش از صد متر.
‫دمای هوا رو به کاهش است.
‫- سلام. ‫- سلام!
‫رفته مهدکودک.
‫اولش نمیدونی چقدر سخت بود راضی‌ش ‫کنی از قواعد پیروی کنه.
‫ولی الان بهتر شده.
‫دلم میخواد کمکش کنم.
‫نمیتونی به کسی کمک کنی که ‫نمیخواد کسی بهش کمک کنه.
‫ما راه‌حل‌هایی دیگه‌ای می‌تونستیم پیدا کنیم، ‫اصلا یه کار دیگه.
‫اینجا نیرو میخواستن واسه پیشت اسکی، ‫ولی هیچی.
‫واسه برونو هیچ نوع زندگی دیگه‌ای ‫نمیتونه وجود داشته باشه.
‫یه‌جایی، دیگه فهمیدم من و آنیتا ‫اهمیت‌مون براش کمتر از
‫کوهستان‌شه.
‫حالا این معنی‌ش هرچی میخواد باشه.
‫بعضی وقت‌ها عشق کم‌کم از بین میره، ‫یه وقت‌هایی هم ناگهانی.
‫نه؟
‫داری از من میپرسی؟
‫نپال چجوریه؟
‫خوبه، نه؟
‫خیلی دور شدم، ‫باید همینجا می‌موندم.
‫نه.
‫برتو!
‫هی!
‫ای‌وای...هی!
‫سلام.
‫چه غلطی داری میکنی؟
‫حالت خوبه؟
‫بد نبود نه؟ ‫یه هفته‌ست دارم تمرین می‌کنم.
‫عجب ابلهی هستی. ‫آره.
‫کیری.
‫- نمیره توش. ‫- بیا.
‫بخاطر دفعه‌ی آخری ‫معذرت میخوام ازت.
‫منم همینطور.
‫خوشحالم برگشتی.
‫هنوز دوستیم دیگه، نه؟
‫واقعا گاییدمت.
‫عصبانی بودم.
‫عصبانی بودم چون تقصیر هیشکی نیست و ‫فقط تقصیر خودمه.
‫من میخواستم چی بشم؟ ‫کارآفرین؟
‫باید یه کلبه‌ی اینجوری برای خودم ‫میساختم و دو تا گاو می‌آوردم.
‫زندگی‌م قرار بود همین باشه.
‫من هیچی از پول حالیم نمیشه.
‫یه‌جایی از زندگی آدم باید دست نگه داره و ‫از خودش سوال کنه، نه؟
‫به خودت بگی: خب، اینکارو می‌تونم ‫بکنم، اینکارو نه.
‫من توانایی اینو دارم که تنها توی ‫کوهستان زندگی کنم.
‫- چیز کمی نیست، هست؟ ‫- نه، اصلا کم نیست.
‫برتو، نگران من نباش.
‫این کوهستان هیچوقت آسیبی به من نرسونده.
‫- از گرانا بهم زنگ زدن. ‫- خب؟
‫خیلی برف اومده.
‫پسرعموهای برونو خیلی نگران بودن.
‫درخواست کمک دادن، تیم امداد با ‫یه هلیکوپتر رفتن اون بالا.
‫یه جایی دیگه انتظار داشتن توی ‫تختش پیداش کنن.
‫با یه مریضی‌یی، چیزی، میدونی؟ ‫یه سرماخوردگی...
‫ولی اونجا نبود.
‫مناطق اطرافم با سگ‌هاشون گشتن، ‫ولی هیچی پیدا نکردن.
‫فکرشو بکن، با اون همه برفی که اومده...
‫خلاصه‌ش کنم، به این نتیجه میرسن که ‫گشتن فایده‌ای نداره.
‫خیله‌خب.
‫میگن وقتی برف‌ها آب بشن ‫پیداش میکنن.
‫به‌نظر تو، خودش همچین چیزی می‌خواسته؟
‫نه.
‫گفتم نه، ولی دروغ گفتم.
‫دوست داشتم بدونم جز من دیگه کی ‫روی زمین، اونو می‌شناسه؟
‫و کی جز برونو منو شناخته.
‫اگر چیزی که تجربه کردیم ‫فقط مال خود ما بوده،
‫پس حالا که یکی‌مون رفته، ‫دیگه چی ازش باقی مونده؟
‫بعد یاد خونه‌ی بالای کوهستان افتادم.
‫با اون سوراخ توی سقفش.
‫دیگه خیلی دووم نمیاره.
‫و دیگه بدرد نمیخوره.
‫چون تو زندگی بعضی‌ها،کوه‌هایی هست که ‫دیگه نمیشه بهشون برگشت.
‫- بیا بریم. ‫- باشه، باشه.
‫آدم نمیتونه به کوهی برگرده که مرکز ‫همه‌چیزه.
‫یا آغاز داستانته.
‫پس تو میمونی و هشت کوه.
‫اگه مثل من باشی.
‫من تو اولین و بلندترینش، ‫یه دوست‌رو از دست دادم.
بلبل جان مرجع دانلود فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده ‏.:: www.bolboljan.net ::.