..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏ .:: www.bolboljan.net ::.
‫«آیـــلـــیـــن»
..:: کانال تلگرام و اینستاگرام بلبل جان ::.. .:: telegram: @bollbolljan ::. .:: instagram: @bollbolljan_Com ::.
‫آیلین.
‫آیلین!
‫فرم آی۳۷ رو می‌خوام.
‫- فرم انتقال؟ ‫- نه.
‫فرم پذیرش. آی۳۸.
‫مگه گوش نمی‌دی؟
‫دختره به هیچ دردی نمی‌خوره.
‫دکتر فرای هم باید امضاش کنه.
‫احتمالاً تو دفترش خوابیده.
‫آره.
‫شاید تو بتونی بری دکتر فرای رو بیدار کنی.
‫آروم توی گوشش فوت کن.
‫عاشق این کاره.
‫دست از سر آیلین بردار.
‫خسته‌ست.
‫ئه، پس از خستگیه؟
‫فکر کردم پریوده.
‫باز خوبه من پریود می‌شم.
‫آره می‌دونی چیه عزیزم؟
‫همیشگی که نیست. ‫تو هم خیلی زود مثل ما پیر می‌شی.
‫خانم نلسون به بخش ملاقات لطفاً.
‫خانم نلسون به بخش ملاقات.
‫من با هیچکس دعوا نمی‌کنم. بهت که گفتم.
‫حال میکی چطوره؟
‫سعی می‌کنم خوب باشم.
‫بشین. بشین. بشین.
‫خب، تقصیر من نیست...
‫به امید دیدار.
‫درسته قراره کلی دلتنگ این فسیل بشیم
‫ولی امیدوارم دوشنبه همه‌تون
‫از جایگزین دکتر فرای استقبال کنید.
‫دکتر معرکه و جوونیه.
‫آره خب بیاید امیدوارم باشیم ‫که پسرها خانم دکترو جدی بگیرن.
‫من که می‌گیرمش.
‫جدی باشید.
‫تو بهتره یه دوز انسولین
‫و پکیج بازنشستگیت رو بگیری!
‫این برات کافیه.
‫درسته.
‫واقعاً دلم برای شوخی‌هامون تنگ می‌شه.
‫به افتخار دکتر فرای.
‫نوش!
‫جدیداً «آن» رو زیاد می‌بینم.
‫آره، کلی دلشکسته هست دیگه.
‫سلام عزیزم.
‫سلام.
‫حال بابات چطوره؟
‫خوبه.
‫گوش کن، بذار من حساب کنم.
‫مرسی.
‫می‌خوای بری داخل و خفه‌خون بگیری؟
‫خودت... خودت خفه شو!
‫- گم شو! خفه شو! ‫- خودت خفه شو!
‫- مرتیکه‌ی دائم‌الخمر! ‫- اوه الان...
‫- می‌رم یه نوشیدنی بخورم. ‫- خوبی رئیس؟
‫می‌تونی فوراً گورتو گم کنی.
‫مشکل اون همسایه‌های لوتری‌‌ان، نه من.
‫کسی اعتراضی نداره. ‫فقط می‌خوایم مطمئن شیم...
‫که سالم و سلامت می‌ری خونه.
‫کسی اعتراضی نداره؟
‫- بابا. ‫- سالم و سلامت؟
‫- چرا نباید سالم و سلامت برم؟ ‫- بابا.
‫کل این محله امنیتشو از من داره.
‫- تو چی می‌دونی آخه؟ ‫- بابا.
‫آیلین، برو داخل.
‫- باشه، بابا منو ببین. ‫- برو تو.
‫بسه. لطفاً. لطفاً.
‫آهای! داری قشقرق به پا می‌کنی.
‫باور کن آیلین. هیچکس چیزی از تو نمی‌خواد.
‫- باشه. ‫- ماچ!
‫- بیا. برو تو. ‫- ماچ!
‫مشکل لوتری‌های لعنتین که اونجان.
‫مامانت همیشه ازشون متنفر بود.
‫- ای خدا. بیا بریم تو. ‫- می‌تونن برن گم شن. البته.
‫نمی‌‌شه که واسه مردم ‫پلیس‌بازی دربیاری، بابا.
‫کی گفته؟ می‌دونی اون یارو کی بود؟
‫همه چی تحت کنترلمونه رئیس.
‫شما آروم باشید لطفاً.
‫آروم باشم؟ خودت آروم باش بابا.
‫تو دیگه پلیس نیستی.
‫چرا که نه!
‫نمی‌خواستم بازنشسته بشم که، مجبورم کردن.
‫چون زیادی حرفه‌ای بودم.
‫ببین، من باید برگردم کلانتری.
‫یه نوشیدنی برام بریز. خوبه.
‫خوبه، برگرد کلانتری، باک.
‫نوشیدنیمو بده.
‫اگه چیزی لازم داشتی بهمون زنگ بزن.
‫کریسمس مبارک.
‫بیا اینجا ببینم. این بوی چیه؟
‫کار خاصی کردی؟
‫نه چرا؟ چه بویی میاد؟
‫نمی‌دونم. کوکتل رودکیل.
‫شاید بهتره فاصله‌ت رو حفظ کنی.
‫آره، فاصله‌م رو حفظ می‌کنم.
‫چه غلطی می‌کنی؟ ‫کفشای کوفتیمو پام کن.
‫ولی شاید باید بهتر باهام رفتار کنی.
‫هیچکس دیگه‌ای این دردسرهاتو تحمل نمی‌کنه.
‫برو خب، من «جونی» رو دارم.
‫اون نمی‌ذاره خونه تو این وضعیت باشه.
‫خواهرت یه زن واقعیه.
‫تازه، بوش هم مثل زن‌هاست.
‫خونه‌داری بلده!
‫و اینجا زندگی نمی‌کنه و ازدواج کرده!
‫آره، چون مفت‌خور نیست.
‫بعدشم نمی‌خواد باهات حرف بزنه!
‫آره خب معلومه ‫چون واسه خودش زندگی داره.
‫واسه خودش کسی شده.
‫باشه دیگه بابا.
‫به زندگیت سر و سامون بده، آیلین. ‫زرنگ باش.
‫لعنتی.
‫گندش بزنن.
‫خیلی خب گوش کنید!
‫همونطور که می‌دونید، توی سال جدید
‫بررسی وضعیت داریم.
‫پس قراره روال کارمون رو سفت و سخت‌تر کنیم
‫و استراتژی‌های جدیدی رو ‫بر اساس ایده‌های جدید و بکر به کار بگیریم.
‫بنابراین این خانم جوان تازه‌واردی که ‫سمت چپ من ایستاده،
‫یعنی خانم دکتر ربکا سنت جان،
‫روانشناس زندان جدیدمون هستن.
‫ایشون به تازگی دکتراشون رو از ردکلیف گرفتن.
‫هاروارد.
‫اوه. هاروارد.
‫شاید ما هارواردی نباشیم
‫ولی گمونم بتونیم خودمونو بهشون برسونیم
‫و امیدوارم ایشون هم خودشونو به ما برسونن
‫وقتی که ما سعی می‌کنیم بهشون برسیم.
‫شاید ظاهراً آدم ساده‌ای به نظر بیان ‫ولی بهتون اطمینان می‌دم
‫که خیلی باهوشن.
‫خانم‌ها، امیدوارم اینجا رو ‫به خانم سنت جان نشون بدین...
‫می‌گم شکری‌ها چندن؟
‫رایگانن.
‫شوخی می‌کنم.
‫من ربکام.
‫می‌دونم.
‫می‌گم اینورها یه دختر کجا می‌تونه ‫یه نفسی تازه کنه؟
‫می‌تونم نشونتون بدم.
‫حتماً. ممنون می‌شم.
‫کتتون رو می‌دین به من؟
‫چه قدر مهربونی. مرسی.
‫از این طرف.
‫فکر کنم متوجه نشدم اسمت چیه.
‫آیلین.
‫- صبح بخیر. ‫- صبح بخیر.
‫اهل کجایین؟
‫چی؟
‫اصالتاً نیویورکی هستم.
‫منهتن.
‫نتونستم دانشگاه کمبریج رو تحمل کنم. ‫زیادی سختگیر بودن.
‫خب آدمای جالبی هم داشت
‫ولی نه... یه استراحتی نیاز داشتم.
‫تا یه هوایی بخورم.
‫و من عاشق ساحلم.
‫خیلی خب.
‫۳۲...
‫۲۴...
‫۳۴.
‫در اصل اندازه‌هامن.
‫می‌دونی، بعضی از خانم‌ها فکر می‌کنن
‫که فقط اندامشون مهمه.
‫راستش به نظرم یه جورایی تأسف‌باره.
‫کاملاً موافقم.
‫خواهرم اینجوریه و زیاد باهوش نیست.
‫خوبه. پس من و تو...
‫موضوعات بهتری از انداممون داریم ‫که درموردش حرف بزنیم.
‫هرچند این نظر همه‌پسندی نیست
‫مگه نه؟
‫برام مهم نیست چی همه‌پسنده.
‫نگاهش کن.
‫عین کاترین هپبورن می‌مونی.
‫زیاد پیش نمیاد یه خانم جوون ‫به این جسارت ببینم.
‫منم اینجوریم.
‫اصلاً برام مهم نیست بقیه چی فکر می‌کنن.
‫احتمالاً ازت می‌ترسن.
‫خیلی خب. می‌بینمت.
‫هر سال...
‫ما این گردهمایی خاص رو برگزار می‌کنیم
‫تا ولادت سرورمون عیسی مسیح رو جشن بگیریم.
‫و هر سال یکی از شما عوضی‌های بیمار
‫زهرمارمون می‌کنه.
‫خب، بی‌احترامی‌تون به کریسمس دیگه تمومه،
‫چون امسال جلوی خودتونو می‌گیرین،
‫و زیپ دهنتونو می‌کشین.
‫اگه ببینم یه کدومتون لگد می‌زنه، ‫جیغ‌ می‌زنه، هل می‌ده،
‫مو می‌کشه، می‌خنده، ناله می‌کنه،
‫یا اگه یه نظر گستاخانه بشونم،
‫یه راست می‌رید انفرادی.
‫و حالا بدون اتلاف وقت بیشتر،
‫مفتخرم که از افراد «ماونت اولیو» تشکر کنم
‫که کمکم کردن امسال ‫مراسم رو مدیریت کنم...
‫- هورا، ماونت اولیو. ‫- و «کریسمس در زندان» رو...
‫براتون اجرا کنم.
‫من توی کریسمس یه نفرو می‌کشم.
‫خفه شو!
‫اوه، چی کار کنم؟
‫محکوم شدم تا سه سال...
‫توی چاردیواری بین پسرهایی که ‫مثل من گمراه شدن باشم.
‫کلی وقت دارم به این فکر کنم...
‫که به محض آزاد شدن چه شرارتی انجام بدم.
‫کیک می‌خوای چاقالو؟!
‫تو این مدت گمونم بتونم یه کتاب بخونم.
‫تو که سواد نداری، مادرجنده!
‫شکسپیر اینجاست.
‫الان فقط دنبال دعوام.
‫کتابِ حقیقت!
‫وای، مک‌آلیسترو نگاه!
‫مک‌آلیستر لعنتی.
‫چه ممه‌های قشنگی!
‫خیلی خسته‌‌م.
‫می‌تونیم توی طویله‌ای که اونجاست ‫استراحت کنیم؟
‫بهتر از پول دادن واسه مسافرخونه‌ست.
‫حرف نداری، جوزف.
‫مرسی که آوردیمون اینجا ‫تا جزو احشام حساب بشیم.
‫گه توش!
‫- نگهبان! ‫- صبر کن.
‫- صبر کنید. وایستید. ‫- آهای، بگیریدش.
‫برید عقب!
‫بشینید ببینم!
‫بتمرگین!
‫سلام باب.
‫سلام عزیزم.
‫اینو برمی‌دارم با یه بسته «لاکی».
‫ئه، روز خوش‌شانسیته؟
‫آره. بیشتر از همه‌ی روزها.
‫آره. سیگار عالیه.
‫خودتو آتیش نزنی.
‫کبکت خروس می‌خونه، چه‌ت شده؟
‫چیزی نشده بابا.
‫سیگار که رو لبته خنده‌دار می‌شی.
‫امروزت چطور بود بابا؟
‫امروزم چطور بود؟
‫نمی‌دونم.
‫یه روز عادی بود، مثل روزهای دیگه.
‫چطور؟
‫من که روز معرکه‌ای داشتم.
‫جدی؟
‫یه دعوای بزرگ مراسم کریسمس رو خراب کرد.
‫پسره ترقوه‌ش شکست...
‫و توی دفتر یه عالمه کار اداری داشتم.
‫خاکسترشو نریز زمین ‫می‌ماله اینور اونور.
‫به هر حال...
‫از اون روزهای به‌یادموندنی بود.
‫جدی؟ روزهای به‌یاد‌موندنی...
‫بذار ببینم.
‫۱۶ دسامبر ۱۹۴۴،
‫اولین باری بود که کله‌ی یه جمتازه ‫روی پام بود.
‫حیف.
‫هوای بیرون منفی ۶ درجه بود و برف می‌بارید.
‫درست مثل اینجا.
‫نمی‌دونم چرا برگشتم اینجا.
‫شاید چون یه زن و دو تا بچه داشتی.
‫شاید.
‫عاشق ساحلم.
‫جدی؟ خوش به حالت.
‫جنگ یه جورهایی ساحل رو واسه من خراب کرد.
‫دیگه چی؟
‫اون پسره پولک چطوره؟ ‫هنوز به حرف نیومده؟
‫چی؟
‫پولک.
‫همون بچه‌هه که باباشو با چاقو زده بود...
‫که کم و بیش پلیس خوبی بود.
‫آخه کدوم بچه‌ای به فکرش می‌رسه ‫اونجوری باباشو بکشه؟
‫توی خواب با چاقو بزنتش...
‫جلوی چشم مامانش.
‫بعدش می‌کشه کنار.
‫هیچ‌وقت انکارش نمی‌کنه.
‫توی کل محاکمه لام تا کام حرف نمی‌زنه.
‫روانی.
‫البته نباید نگران این باشم...
‫که تو همچین کاری با من بکنی، نه؟
‫چون تو دختری.
‫نمی‌تونم با چاقو تصورت کنم.
‫با اسلحه می‌تونی تصورم کنی؟
‫آره، می‌تونم.
‫یه روزی...
‫وقتی دیگه طاقتت طاق شده و دلت می‌خواد...
‫بذاری بری.
‫شاید وقتی بمیرم و نباشم...
‫و هیچکسی رو نداشته باشی ‫و هیچ‌وقت نخواهی داشت.
‫اینو می‌تونم تصور کنم.
‫ولی این کارو نمی‌کنی مگه نه؟
‫چون تو زیادی خوبی.
‫می‌گم از اون سیگارها یکی هم به من بده.
‫چی گرفتی؟ «اولد گلد»؟
‫نه.
‫من «اولد گلد» دوست دارم.
‫می‌دونم.
‫اوخ اوخ.
‫کمک لازم داری؟
‫نه خوبم.
‫کلا شل و ولم.
‫حالا منو ندیدی!
‫انقدر دست و پاچلفتی‌ام که نگو!
‫اوه آره.
‫لی پولک.
‫از اون موردهایی نیست که هر روز می‌بینی.
‫آره خیلی بده.
‫مطالعه‌ی قبل خوابه؟
‫داشتم کارهای بایگانی رو می‌کردم.
‫دیروز عجب نمایشی شد.
‫هر سال همین کارو می‌کنن.
‫به نظر من که یه مجازات بی‌رحمانه ‫ و غیرعادی بود.
‫ببخشید. من زیاد سیگار نمی‌کشم.
‫عادت زشتیه.
‫واسه همین خوشم میاد.
‫زیاد هم برازنده‌ی یه خانم نیست.
‫دندونا رو زرد می‌کنه.
‫می‌بینی؟
‫به خاطر سیگار و قهوه‌ست.
‫و شراب قرمز.
‫نه، دندونات عالین.
‫من قهوه نمی‌خورم
‫پس دندونام باید خوب باشن ولی...
‫ولی چون عشقِ شیرینیجاتم...
‫همه‌شون خراب شدن.
‫عشق شیرینیجات.
‫زندگیت به قدر کافی شیرین نیست؟
‫فقط آبنبات زیاد می‌خورم.
‫به ظاهرت که نمی‌خوره.
‫خیلی ریزه ‌میزه‌ای.
‫البته قدبلند بودن هم مزایای خودشو داره
‫ولی بیشتر آقایون برای من کوتاهن.
‫تو هم حس می‌کنی یا من توهم زدم...
‫که جدیداً مردها دارن کوتاه و کوتاه‌تر...
‫و کچل‌تر و چاق‌تر می‌شن؟
‫مردهای این دور و بر که همه پسربچه‌ن.
‫بامزه‌ای.
‫منظورم بیرونِ این زندان بود.
‫ولی راست می‌گی.
‫نگهبان‌ها، افراد دفتر،
‫زیاد جذابیتی ندارن.
‫باید دکتر فرای رو می‌دیدی.
‫خیلی کریه بود.
‫تعجبی نداره.
‫دفترم زیاد قشنگ نیست.
‫بوی چرم کثیف می‌ده.
‫کم کم داره برام سؤال می‌شه ‫که چه اتفاقایی اونجا افتاده.
‫اتفاق خوبی نیفتاده.
‫یعنی خب تا حالا نرفتم اون دفتر.
‫خب، یه بار بیا.
‫البته اگه در بسته بود
‫یعنی یکی از پسرها پیشمه.
‫باشه.
‫اصلاً از تنها بودن با اونا...
‫نمی‌ترسی؟
‫نه.
‫هر از گاهی بیا بهم سر بزن، باشه؟
‫البته اگه صدای جیغم رو شنیدی
‫با لگد بزن تو در و نجاتم بده.
‫باشه.
‫شوخی می‌کنم عزیزم.
‫زنگ هست.
‫اومدم لئونارد پولک رو ببینم.
‫آن پولک هستم.
‫توی لیست نیستین.
‫تازه اضافه شدین؟
‫بهم زنگ زدن.
‫نمی‌دونم، منم اومدم دیگه.
‫خب باید یه فرمی رو پر کنید.
‫تو دختر رئیس دانلوپ نیستی؟
‫چرا.
‫حدس می‌زدم.
‫خانم پولک؟ من دکتر سنت جانم.
‫تلفنی صحبت کردیم. ‫خیلی ممنون که اومدین.
‫نیازی نیست تو زحمت بیفتین.
‫همه‌مون شما رو می‌شناسیم.
‫آیلین، درو برامون باز می‌کنی؟
‫ممنون.
‫از این طرف.
‫کتتون رو می‌دین؟
‫بفرمایید.
‫مرسی آیلین.
‫اول شما بفرمایید.
‫چرا این کارو با من می‌کنی؟
‫هان؟
‫حرفی باهام داری؟
‫بذار بیام بیرون!
‫بذار بیام بیرون! بذار بیام بیرون!
‫بذار بیام بیرون!
‫هر کاری... هر کاری می‌خواید باهاش بکنید.
‫با مادر خودش هم حرف نمی‌زنه؟
‫همیشه پسر بدی بود.
‫یه کثافت آشغال!
‫باید اینجا رو قفل کنم.
‫ساعت ملاقات ۲۰ دقیقه بیشتره که تموم شده.
‫اوه متوجهم.
‫می‌خوای ادامه‌ی حرفامون باشه توی دفتر من؟
‫- بریم. ‫- برگرد.
‫نه. نیازی نیست.
‫- باید بهش دستبند بزنم. ‫- نه.
‫نگران نباش، لی. چیزی نیست.
‫نیازی نیست.
‫اینجوری نکن. اون دکتره.
‫فکر کنم خودش دکتر لازم داره.
‫اون بچه یه پلیس رو کشته.
‫اون باباش رو کشته.
‫فرق داره.
‫وای واقعاً متأسفم. بذار ببینم کیه.
‫اوه آیلین.
‫می‌تونم کمکت کنم؟
‫دفترت رو جا گذاشتی.
‫اوه، خیلی ممنون.
‫اتفاقاً لازمش دارم.
‫امیدوارم نخونده باشیش.
‫- نه معلومه که نه. ‫- نه.
‫شوخی می‌کنم. فقط خط‌خطی کردم.
‫صبر کن آیلین.
‫نمی‌خوام پرروبازی دربیارم...
‫احتمالاً خودت کار داری...
‫ولی امشب بریم بیرون نوشیدنی مهمونت کنم؟
‫توی این شهرک لعنتی هیچکس رو نمی‌شناسم
‫و اگه مایل باشی دوست دارم ‫یه کوکتل مهمونت کنم.
‫- باشه. ‫- باشه؟
‫تو عمل انجام‌شده گذاشتمت؟
‫خب... حالا بهترین مارتینی شهرو ‫ کجا داره؟
‫- شاید «اوهارا». ‫- اوهارا.
‫راستش تنها بارِ شهرکه.
‫نه. اوهارا خوبه.
‫ساعت ۷ ببینمت؟
‫کلی ذوق دارم. اینجوری می‌گن؟
‫آخ!
‫- سلام. ‫- اوه آیلین!
‫سلام.
‫لطفاً لطفاً بشین.
‫چی می‌خوری؟
‫گمونم من یه آبجو می‌خورم.
‫آبجو؟
‫سلام آیلین.
‫از دیدنت خوشحالم عزیزم.
‫دیگه چی عزیز؟
‫خب... ای وایِ من.
‫انگار یخ زدی.
‫یه آبجو لطفاً، با یه کم ویسکی...
‫که دوستم گرم بشه، خوبه؟
‫وای، خیلی دلربا شدی.
‫فقط یه پیراهن قدیمیه.
‫بده من ببرمش.
‫تو چطور عزیزم؟ یه مارتینی دیگه؟
‫عالی می‌شه. مرسی.
‫مثلاً این دفعه با زیتون.
‫فکر می‌کردم اینجا رو سخت پیدا کنم
‫ولی راحت بود.
‫حالت خوبه؟
‫آره خوبم.
‫ماشینم یه چیزیش شده...
‫واسه همین باید موقع رانندگی ‫شیشه‌ها‌ پایین باشن
‫وگرنه پر دود می‌شه.
‫شوخی می‌کنی.
‫چه قدر فاجعه.
‫شوهرت نمی‌تونه برات درستش کنه؟
‫نه، من متأهل نیستم.
‫من که همیشه‌ی خدا مجرد بودم.
‫وقتی هم یه مردی باهامه...
‫فقط محض سرگرمیه ‫و مدت کوتاهی باهاشم.
‫نه. کلاً هیچ‌وقت زیاد پایِ چیزی نمی‌مونم.
‫یه جورهایی روش زندگیم...
‫یا روش آسیب‌شناسیمه، ‫به کسی که باهاش حرف می‌زنم بستگی داره.
‫چند وقته توی «مورهد» کار می‌کنی؟
‫سه چهار ساله.
‫قرار بود موقتی باشه.
‫وقتی مادرم مریض بود یه مدت نرفتم
‫و بعدش مرد...
‫و از اون موقع موندم زندان ‫ و زمان همینطور گذشت.
‫خدای من.
‫زندان جای مناسبی واسه وقت گذروندن نیست.
‫و فوت مادرت...
‫برای یه دختر جوون خیلی سخته.
‫۲۴ سالمه.
‫پس حتماً مشتاقی برگردی اونجا، هان؟
‫می‌دونی، منم یتیمم.
‫عموم منو بزرگ کرد، سمت غرب.
‫همونجایی که خورشید می‌تابه.
‫نمی‌فهمم شما چه جوری اینجا می‌مونین.
‫همه‌ش زمستون پشتِ زمستون.
‫واقعاً وحشتناکه. نمی‌دونم.
‫من یه جورایی با «نیوانگلند» ‫توی رابطه‌ی عاشقانه‌‌م.
‫عاشقشم ولی ازش متنفر هم هستم.
‫اینجا همه چی واقعی به نظر می‌رسه نه؟
‫یه جورایی...
‫تخیلی در کار نیست.
‫احساسات و فانتزی‌‌ای نیست.
‫اینجا نمی‌شه خودتو قایم کنی.
‫ببخشید.
‫خیلی مشروب خوردم.
‫وقتایی هم که زیاد می‌خورم ‫زیاد حرف می‌زنم.
‫اشکال نداره.
‫بهتر از کم‌ حرف زدنه.
‫امروز لی پولک رو دیدی؟
‫خب...
‫چیزی بهت گفت؟
‫خانم پولک رو می‌گم.
‫آشفته بود.
‫مادرهاشون همیشه آشفته‌ن.
‫اوهوم.
‫به نظرت زن عصبانی‌ای بود؟
‫نمی‌دونم.
‫اینجا تقریباً همه عصبانین.
‫ماساچوسته دیگه.
‫خب، من یه استادی توی هاروارد داشتم.
‫نابغه بود ولی خیلی سختگیر.
‫روی زندانی‌ها آزمایشاتی انجام داد...
‫و اثرات داروهای روانگردان ‫روی تکرار جرم رو مطالعه می‌کرد.
‫با روش‌هاش موافق نیستم،
‫چون قرص جادویی‌ای وجود نداره
‫ولی... اگه حقیقت رو بهشون بگی تا حسش کنن...
‫می‌تونی آزادشون کنی.
‫من می‌خوام این کارو بکنم.
‫راز، دروغ...
‫باور کن خوشگل خانم...
‫بعضی از خانواده‌ها انقدر مریض و پیچیده‌ن...
‫که تنها راهی که می‌مونه مردنشونه.
‫اینطور فکر نمی‌کنی؟
‫آهای! گفتی اسمت چی بود؟
‫کی؟ من؟
‫آره. داشتیم می‌گفتیم...
‫که خیلی آشنا می‌زنی.
‫توی فیلما بازی کردی؟
‫نه والا. توی زندان پسران کار می‌کنم.
‫من آیلینم.
‫اینم دوستم ربکاست.
‫روانشناسه.
‫خجالت نکش ربکا.
‫این پسرها گاز نمی‌گیرن.
‫مگر این که خودتون بخواین.
‫این جریه. می‌تونید نادیده بگیریدش.
‫متأهله.
‫دندونت چی شده جری؟
‫با خانمت دعوات شده؟
‫دقیقاً. زنش مثل جو فریزیر می‌مونه. ‫(نام بوکسور آمریکایی)
‫نه نه. روی یخ سر خورده.
‫دندون جدید درمیارم.
‫اوهوم.
‫فقط یه چندتا دیگه از اینا لازم دارم.
‫به سلامتیش. ‫به سلامتی جری و دندون جدیدش.
‫هی.
‫حال رقص داری ربکا؟
‫با تو؟
‫آره.
‫♪ آهنگ Tell Him ‫از The Exciters ♪
‫♪ آهنگ All These Things ‫از Art Neville ♪
‫نه.
‫[بار]
‫منو یاد یه دختره ‫توی یه نقاشی هلندی میندازی.
‫قیافه‌ی عجیبی داری.
‫ساده‌ست اما...
‫دلفریبه.
‫یه تلاطمِ...
‫زیبایی داره.
‫عاشقشم.
‫شرط می‌بندم رویاهای باشکوهی داری.
‫مطمئنم رویای دنیاهای دیگه رو داری.
‫شاید رویای من و پشیمونی صبحم رو داری...
‫که قطعیه.
‫نباید مشروب بخورم...
‫ولی می‌خورم.
‫ممنونم.
‫سندی، یه مارتینی و چند تا کبریت بهم می‌دی؟
‫مراقب باش آیلین.
‫نمی‌خوام با بابات درگیر بشم.
‫بابام دردسری درست نمی‌کنه.
‫بابا. بابا.
‫بابا، می‌ذاری بیام تو؟
‫لعنتی.
‫بابا!
‫می‌شه سوئیچ رو بدی؟
‫می‌شه لطفاً سوئیچ رو بدی؟
‫نه، سوئیچ رو نمی‌دم.
‫تا وقتی اون کتاب رو ‫از اول تا آخرش نخونی نمی‌دم.
‫می‌خوام کلمه به کلمه‌ش رو بشنوم.
‫سوئیچ رو کجا گذاشتی؟
‫به خودت زحمت نده آیلین.
‫تا وقتی تا کلمه‌ی آخرشو نخوندی جایی نمی‌ری.
‫بابا، این مسخره‌بازیا چیه؟ ‫باید برم سر کار!
‫کل شب بیرون بودی.
‫چیزی نمونده بود با ماشین تصادف کنی.
‫غرق استفراغت بودی...
‫حالا نگران اینی به موقع نرسی سر کار؟
‫شرمم میاد نگاهت کنم.
‫اگه اولیور توئیست بود ‫قدر این خونه رو می‌دونست
‫ولی تو آیلین...
‫تو یه آشغالی آیلین. آشغال.
‫فقط با یکی از همکارهای دختر بیرون بودم.
‫با یکی از همکارهای دختر بیرون بودی؟
‫فکر کردی موهامو توی آسیاب سفید کردم؟
‫طرف کیه؟
‫پسره کیه؟ فقط می‌خوام ‫قبل از اینکه حامله شی...
‫و روحت رو به شیطان بفروشی پسره رو بشناسم.
‫میشه فقط اون سوییچ کوفتی رو بدی؟
‫خواهش می‌کنم! دیرم میشه!
‫با اون لباس نمی‌ذارم ‫پاتو از خونه بیرون بذاری.
‫خدایی، آیلین؟ چه رویی داری!
‫این لباسیه که مادرت ‫ختم پدرم پوشیده بود.
‫تو اصلاً احترام سرت نمیشه.
‫لباست رو عوض کن.
‫نمی‌خوام کسی تو رو با این سر و وضع ببینه.
‫اون‌وقت فکر می‌کنن من مُرده‌م!
‫امم... خانم دانلاپ؟
‫می‌تونم چند کلمه باهاتون صحبت کنم؟
‫خدایا...
‫راجع‌به پدرتونه.
‫اون؟ خب برو با خودش حرف بزن. داخله.
‫راجع‌به اسلحه‌شه.
‫حتماً خبر خوبی داری.
‫بگو چی شده، باک.
‫دیروز...
‫چندین مورد شکایت ‫از طرف همسایه‌ها داشتیم،
‫خانم کانی از طرف مدرسه تماس گرفت،
‫گفت جناب دانلاپ...
‫روی پنجرۀ شمالی نشسته بود...
‫و اسلحه‌ش رو به سمت...
‫بچه‌هایی که از مدرسه ‫خونه می‌رفتن نشونه می‌گرفت.
‫ایشون موافقت کردن که ‫اسلحه به شما سپرده بشه.
‫به شرط اینکه از اسلحه ‫علیه خودش استفاده‌ای نکنین.
‫چیزیه که خودشون گفتن.
‫می‌خوای مثل لوازم دکوری ‫از خودم آویزونش کنم؟
‫آه...
‫مطمئنم که خانم دانلاپ...
‫خیلی خوب حواسشون به اسلحه هست، قربان.
‫مثل بقیۀ چیزها که حواسش هست، باک، ‫دیگه خودت وضعیت رو می‌بینی.
‫بهم بگو کدوم.
‫حتماً، منتظرم.
‫اوه، ببین کی اومده!
‫عصربخیر، آیلین.
‫می‌بینم مثل همیشه سرحالی.
‫یه مشکلی واسه ماشینم پیش اومد.
‫آره، همیشه یه مشکلی داری!
‫دیگه چیزی تا کریسمس نمونده، ‫میشه بیخیال شی؟
‫نه. باید کار کنی.
‫خب، پروندۀ پولک رو می‌خوام.
‫بله.
‫فکر کنم دستِ دکتر سنت جانه.
‫عالی شد. ‫خب، متأسفانه این یه مورد...
‫رو بعد از تعطیلات باید انجام بدیم.
‫یه دکتر جدید به اعضای پرسنل اضافه شده،
‫و ظاهراً کارها رو خیلی ‫طبق دستورالعمل انجام نمیده.
‫- مگه امروز نمیاد؟ ‫- تازه رفت.
‫بعد از تعطیلات برمی‌گرده.
‫بله، حتماً.
‫خیلی‌خب، پس. خیلی ممنون.
‫خدانگهدار.
‫کجا میری واسه خودت؟
‫دفتر دکتر.
‫فکر کنم خبرهاییه.
‫به‌نظر میاد داری از زیر کار در میری.
‫اون دائم‌الخمره.
‫بابا؟
‫بابا، صدام رو می‌شنوی؟
‫- اون بالا چیکار می‌کردی؟ ‫- اسلحه‌مو می‌خوام.
‫- بلند شو بشین. ‫- دنبالمه.
‫کسی دنبالت نیست.
‫بشین، بشین.
‫جونی.
‫خودتی، جونی؟
‫هی.
‫جونی، جونی.
‫جونی.
‫بابا.
‫انقدر نمی‌خواد نگرانم باشی، جونی.
‫براش بخیه زدیم.
‫فکر نکنم آسیب جدی‌ای دیده باشه،
‫ولی سطح الکل خونش...
‫۱۷صدم درصده. ‫(بالاتر از حد مجاز)
‫کبدش ورم کرده، و کل بدنش کبوده.
‫نمی‌خوام سرزنشت کنم، عزیزم. ولی...
‫آره، خب...
‫کی می‌ذاره اون این‌جوری زندگی کنه؟
‫نمی‌دونم. مادرم فوت کرده، ‫پدرم هم شغلی نداره.
‫دیگه چیکار می‌تونه بکنه؟
‫خب، خیلی از مردها هستن ‫که کل روز رو مست نمی‌کنن.
‫می‌دونم.
‫ببین، می‌دونم برات سخته، ولی...
‫اگه دست از الکل بکشه، شاید بمیره،
‫ولی اگه به خوردن ادامه بده ‫مرگش حتمیه
‫دیگه نمی‌دونم چی بهت بگم.
‫بشین، بابا.
‫دکتر بهم گفت داری می‌میری.
‫اوه، مثلاً خودش عمر جاویدان داره؟
‫گفت اگه بخوای همین‌جوری مشروب بخوری...
‫خودت رو به کشتن میدی.
‫گور باباش.
‫خودت بهتر می‌دونی اون‌ها بودن ‫که مادرت رو توی بیمارستان کشتن.
‫خیلی بیشتر از این بخیه‌ها بهم مدیون‌ان.
‫می‌تونی دراز بکشی؟
‫البته که می‌تونم.
‫فکر کردی بلد نیستم برم رو تختم؟
‫خب، باید مشروب بخورم.
‫بابا!
‫در ضمن، من اصلاً اینجا نمی‌خوابم.
‫- اینجا تسخیرشده‌ست. ‫- بابا، خواهش می‌کنم.
‫اگه یه بطری برات بیارم دراز می‌کشی؟
‫نه. می‌خوام با دخترم مست کنم.
‫این روزها عوض شدی.
‫میشه تحملت کرد.
‫با اون پولی که از کارِت درمیاری ‫چیکار می‌کنی؟
‫چرا هیج‌وقت واسه خودت لباس نمی‌خری؟
‫اون کت رو یادمه.
‫مادرت هم یادمه.
‫بهم می‌اومدم؟
‫خب، مادرت که اون کت رو می‌پوشید خوشگل می‌شد.
‫وقتی از تیمارستان ترخیص شد...
‫اونو براش خریدم.
‫همیشه عاشق مادرت بودم.
‫مهم نیست وقتی می‌پوشی چه شکلی میشی،
‫من همیشه دوستش داشتم.
‫و می‌دونم مردم چی راجع‌بهم می‌گن.
‫میگن من دیوونه‌ش کردم، ‫چون یه‌دنده و کله‌شقم.
‫شاید هم چندباری سرش داد زده باشم،
‫ولی اون همیشه منو بخشیده.
‫چون عاشق هم بودیم.
‫عشق عقل از سرت می‌بره، آیلین.
‫احتمالاً هرگز متوجه‌ش نمیشی.
‫چرا؟
‫بعضی‌ها...
‫آدم‌های واقعی‌ان.
‫مثل توی فیلم‌ها، ‫اون‌ها کسایی‌ان که تماشاشون می‌کنی.
‫اون‌ها کسایی‌ان که کارشون رو بلدن.
‫ولی بقیه...
‫هستن که باشن، ‫تا جاهای خالی رو پُر کنن،
‫و تو قدرشون رو نمی‌دونی.
‫و به خودت میگی: «اون‌ها راحتن.»
‫اگه داری یه پنی بذار، ‫اگه نیاز داری یه پنی بردار.
‫تو این شکلی‌ای، آیلین.
‫توام یکی از اون‌هایی.
‫چیکار می‌کنی؟ نباید قفلش کنی.
‫بیا.
‫بیا داخل.
‫بیا داخل، بیرون هوا سرده.
‫بیا، بجنب.
‫در رو باز کن.
‫لامصب سنگینه.
‫اون مشروبم رو بده من.
‫آیلین!
‫چیه، بابا؟
‫تلفن زنگ می‌خوره.
‫یه خانمی با تو کار داره.
‫چی بهش گفتی؟
‫هیچی.
‫هیچی نمی‌دونم، چی می‌خواستی بگم؟
‫الو.
‫سلام، فرشتۀ کریسمسی.
‫ربکا؟
‫ببین، من داشتم به تو فکر می‌کردم،
‫و خب... نمی‌دونم...
‫چه برنامه‌ای واسه شب کریسمس داری،
‫ولی گفتم شاید بخوای یه سر اینجا بیای.
‫می‌تونیم به آلبوم‌های موسیقی‌ای ‫که اینجا دارم گوش بدیم،
‫و اگه خوب پیش رفت، باز هم باهم برقصیم.
‫مگه اینکه پیشنهاد بهتری داشته باشی.
‫پیشنهاد بهتری ندارم.
‫- پس می‌بینمت؟ ‫- آره.
‫بذار بهت آدرس رو بگم.
‫خب، صبر کن.
‫خیابون میپال ۳۲.
‫پس می‌بینمت.
‫- خداحافظ. ‫- خداحافظ.
‫♪ آهنگ All These Things ‫از Joe Stampley ♪
‫اوه!
‫اومدی!
‫معجزۀ کریسمسه.
‫ببخشید انقدر طول کشید.
‫فکر کنم این گربه تسخیرشده‌ست.
‫کریسمس مبارک.
‫چقدر آخه تو نازی.
‫بیا داخل. بیا.
‫آیلین، امم...
‫ببخشید اینجا انقدر شلوغه.
‫نتونستم تمیزش کنم... یعنی ‫سعی کردم تمیز کنم،
‫ولی از توان من خارجه.
‫امیدوارم مُعذب نباشی.
‫بذار شراب رو باز کنم.
‫بشین، بشین، بشین.
‫امیدوارم مسیر طولانی‌ای رو ‫رانندگی نکرده باشی. دور بود؟
‫نه، من همه‌جا رانندگی می‌کنم.
‫کتت رو بده من.
‫- مرسی. ‫- اوه، خدای من...
‫چه خوشگل و نرمه.
‫کت مادرمه.
‫خب، حتماً یه خانم باکلاس بود که...
‫دخترش هم به خودش رفته.
‫راستش خیلی عشقِ لباس بود.
‫امیدوارم شرابی که دوست داری باشه.
‫اوه، مطمئنم که خوش‌مزه‌ست.
‫دیگه وقت شراب خوردن هم بود.
‫بذار ببینم این درباز کن رو کجا گذاشتم.
‫می‌دونی...
‫این اواخر انقدر مشغول بودم که...
‫اصلاً یادم نمیاد کجا گـ...
‫ولی باید همین زیرمیرا باشه، نه؟
‫می‌دونی چیه؟
‫یه‌بار یه دانش‌آموز زرنگِ پی‌اچ‌دی ‫یه حقه‌ای رو یادم داد...
‫که اگه یه روز معطل دربازکن شدم،
‫چطور در بطری باز کنم.
‫فیلسوف‌ها همیشه مشروب‌خورترین‌ان.
‫البته این پسره که میگم یه‌جورایی خوشگل بود.
‫یوجین هندرسن، هاروارد.
‫فکرش هم نمی‌کردم بتونی این کارو بکنی.
‫حقۀ خوبی بود.
‫اوهوم.
‫حالا چندتا لیوان می‌خوام.
‫آه...
‫به سلامتی آیلین، ناجی کریسمسم.
‫ناجی؟
‫من که کاری نکردم.
‫خب، دوست خوبی هستی.
‫این خودش همه‌چیزه. به سلامتی.
‫خدای من، چه شراب افتضاحی.
‫نه. راستش...
‫یه پانج خوشمزه‌ست.
‫انگور سیراه همین مزه رو میده.
‫امیدوارم خیلی به خرج نیفتاده باشی.
‫به...
‫به سلامتی عیسی مسیح.
‫تولدت مبارک.
‫اومم.
‫اینجا تنها زندگی می‌کنی؟
‫نه.
‫اوه، آره.
‫راستش... نه، نمی‌تونم هم‌اتاقی داشته باشم.
‫تنهایی رو دوست دارم.
‫هنوز دوست دارم خوش بگذرونم.
‫خیلی سروصدا می‌کنم.
‫خودت دیگه می‌بینی، خیلی هم شلخته‌ام،
‫ولی هرچقدر که بخوام می‌تونم ‫صدای موزیک رو زیاد کنم.
‫می‌تونم...
‫هرچقدر که بخوام بلند جیغ و داد بزنم.
‫منم تحمل هم‌اتاقی رو ندارم.
‫توی دانشگاه مجبور بودم ‫در اتاقم رو قفل کنم...
‫اوه، راست میگی، دانشگاه رفتی.
‫رشته‌ت چی بود؟
‫فقط دروس عمومی.
‫و اگه انصراف نمی‌دادم،
‫احتمالاً باز هم همون منشی می‌شدم.
‫آیلین تو واقعاً منشی نیستی.
‫خانم موری و خانم استیونز، اون‌ها منشی‌ان.
‫چون بهشون هرچی بگن، ‫باید بگن چشم.
‫و واسه همینه که بدجنس و بیچاره‌ان.
‫ولی مطمئنم که تو کلی راه واسه رفتن داری.
‫باشه، من یه منشی واقعی نیستم.
‫نه، نیستی.
‫- چون باهوشی. ‫- اومم.
‫و دختر کنجکاوی هستی، نه؟
‫خیلی توی مدرسه کارم خوب نبود،
‫واسه همون، فکر کنم متوسط باشم.
‫اوه، این حرف رو نزن، آیلین.
‫هرگز این حرف رو نزن. تو...
‫واقعاً فکر کردی که آدم عادی‌ای هستی؟
‫از چه‌نظر؟
‫من واقعاً مهمون‌داری بلد نیستم.
‫شاید بهتر باشه...
‫شاید بهتر باشه یه چیزی بخوریم.
‫من مشکلی ندارم!
‫می‌تونم سرویس بهداشتی برم؟
‫حتماً.
‫بالای پله‌ها.
‫اون یکی دره، سمت راست.
‫ببخشید.
‫تو چرا عذرخواهی می‌کنی؟
‫شروع کن، تعارف نکن. بخور، آره.
‫یه خیارشور هم بردار.
‫چاقوی پنیر به چه دردمون می‌خوره؟
‫دست‌هامون کثیف نشه؟
‫نه، همه‌ش مسخره‌ست.
‫همه‌چی.
‫همۀ این رسم و رسوم‌های مسخره،
‫مثل نگهبان و زندانی توی کریسمس.
‫منظورت چیه؟
‫سعی کردم بهشون توضیح بدم ‫که وضعیت نیازه که تغییر کنه،
‫ولی تنها چیزی که اون بهش اهمیت میده...
‫اینه که شب که میشه وقتی که پسرها...
‫دارن به هم تجاوز می‌کنن ‫به من فکر می‌کنن یا نه.
‫خدایی نکرده!
‫توی «مورهد»...
‫خودارضایی اکیداً ممنوعه.
‫ارضا شدن توی زندون غیرقانونیه.
‫این‌ها رو می‌دونی دیگه؟
‫انگار با ارگاسمِ ملت...
‫تمدن به آخرش می‌رسه.
‫واسه درست کردن هیچ چیزی ‫نمی‌تونی روی مردها حساب کنی.
‫آدم‌ها از هوس‌های خودشون خجالت‌زده‌ان،
‫به‌خصوص مردها.
‫آیلین...
‫الان دیگه خودت متوجه‌ای،
‫من زندگیم با اکثر مردم یه‌کم فرق می‌کنه.
‫نه، خونۀ قشنگی داری.
‫- نه. ‫- جای دنجیه.
‫منظور من خونه نبود، می‌خوام بگم...
‫من تصورات خودم رو دارم.
‫شاید من و تو توی بعضی از ‫اون‌ها وجه اشتراکی داشته باشیم.
‫چه وجه اشتراکی؟
‫می‌تونم یه رازی رو بهت بگم؟
‫البته.
‫راجع‌به لی پولکه.
‫- واقعاً؟ ‫- آره.
‫بگو ببینم، عزیزم...
‫چی باعث میشه یکی پدر خودش رو بکشه؟
‫هیچکس نمی‌خواد سر به تن پدرش باشه.
‫نه، کسی نمی‌خواد. کی اینو بهت گفته؟
‫واقعاً بهش فکر کن، آیلین.
‫چون لی نصفه‌شب یواشکی...
‫توی اتاق پدر و مادرش رفت...
‫گوش تا گوش گلوی پدرش رو...
‫با چاقوی آشپزخونه بُرید،
‫و چندین مرتبه با چاقو به سینه‌ش ضربه زد.
‫مادرش ادعا کرده که فکر می‌کرد دزد اومده.
‫چطور بعد از چنین اتفاقی می‌خوابی؟
‫نمی‌دونم.
‫نمی‌دونی! واسه همین بهش گفتم بیاد.
‫خودت که اونجا بودی، دیدی.
‫پسرِ بیچاره نمی‌تونست توی ‫چشم‌های مادرش نگاه کنه، پس...
‫بعدش مستقیم از خودش پرسیدم...
‫گفتم...
‫گفتم: «مگه پدرت باهات چیکار کرده بود؟»
‫«چی باعث شد اون بلا رو سر بدن پدرت بیاری؟»
‫و توی چند دقیقه همه‌چی رو تعریف کرد.
‫هیچکس به خودش زحمت نداده بود ‫که زودتر ازش بپرسه.
‫هیچکس به ذهنش هم خطور نکرده بود.
‫دوست داری بدونی؟
‫کنجکاو نیستی؟
‫چرا.
‫می‌خوای بدونی؟
‫آره.
‫آیلین، نباید اینو به هیچکس بگی. متوجه‌ای؟
‫فهمیـ... قول میدی؟
‫قول میدم.
‫اولین چیزی که باید بدونی...
‫اینه که اینجا خونۀ من نیست.
‫خونۀ پولکه.
‫من خانم پولک رو بالا بستمش.
‫آیلین. آیلین.
‫آیلین.
‫آیلین، خواهش می‌کنم وایسا.
‫آیلین، خواهش می‌کنم.
‫آیلین، من فکر کردم تنهایی از پسش برمیام.
‫خواهش می‌کنم نرو. آیلین!
‫خواهش می‌کنم، نرو. خواهش می‌کنم.
‫من فکر کردم چون دوستم داری ‫اینجا دعوتم کردی.
‫دوستت دارم.
‫واقعاً دارم. متأسفم. متأسفم. ‫متأسفم. خواهش می‌کنم، آیلین.
‫خواهش می‌کنم، آیلین. ‫یه لحظه بهم فرصت بده.
‫خواهش می‌کنم بذار توضیح بدم.
‫من به یه...
‫به یه دوست نیاز دارم.
‫من دیروز بعدظهر اینجا اومدم...
‫تا با خانم پولک صحبت کنم.
‫گفتم متوجۀ دلخوریش...
‫بعد از ملاقات لی شدم.
‫گفتم حرفی هست که بخواد بهم بگه.
‫گفت: «حرفی ندارم.» و منم...
‫منم اصرار کردم.
‫چیزی که لی بهم گفته بود رو بهش گفتم.
‫بهم تُف کرد و گفت یه زن منحرفم،
‫و بعد همسرش رو «قدیس» خطاب کرد،
‫و من کارت ویزیتم رو براش گذاشتم، ‫گفتم راجع‌بهش فکر کنه.
‫می‌دونستم زنگ نمی‌زنه. ‫بعدش هم رفتم.
‫دیشب خوابم نبرد.
‫چون...
‫نمی‌تونستم به چیزی غیر از ‫حرف‌هایی که لی بهم زده بود فکر کنم،
‫کاری که پدرش با اون کرد،
‫و اینکه چطور مادرش ‫اجازه داد این اتفاق بیفته.
‫نفهمیدم چطور تا اینجا رو رانندگی کردم. ‫بدجوری عصبانی بودم.
‫یهو دیدم که دارم هلش میدم،
‫میگم: «چطور تونستی؟»
‫«چطور تونستی توی چنین شکنجه‌ای ‫باهاش هم‌دست باشی؟»
‫بعدش از کوره در رفت.
‫بهم حمله کرد، نگاه!
‫می‌بینی؟
‫منم از خودم دفاع کردم.
‫درگیر شدیم و من... نمی‌دونم چی شد،
‫ولی از پله‌ها افتادیم توی زیرزمین.
‫فکر کردم می‌خواد منو بکشه،
‫واسه همین منم با صندلی زدمش ‫و دست و پاش رو بستم.
‫سعی کردم باهاش معقولانه صحبت کنم،
‫که بگم واسه کمک به لی اینجا اومدم،
‫که اگه اجازه بده به خودش هم کمک می‌کنم،
‫ولی مدام جیغ و داد میزد...
‫می‌گفت من گروگان گرفتمش، ‫و همسرش پلیس بود و...
‫قراره زندونی شم.
‫منم توی سرویس بهداشتی کدئین پیدا کردم،
‫و آرومش کردم.
‫بعدش هم به تو زنگ زدم.
‫چون، همون جوری که می‌بینی، ‫تو بد مخمصه‌ای گیر افتادم.
‫چه کمکی ازم برمیاد؟
‫می‌خوام خانم پولک اعتراف کنه،
‫و به یه شاهد نیاز دارم، ‫دو نفر به یه نفر.
‫متوجه منظورم میشی؟
‫نمی‌تونم زندانی شم!
‫باشه.
‫خیلی‌خب.
‫همینجا بمون.
‫آیلین، وایسا...
‫بی‌نظیره.
‫چرا این اسلحه رو داری، آیلین؟
‫چرا با خودت آوردیش؟
‫پدرم مریضه.
‫اسلحه رو بردار نشونم بده چطور می‌گیرنش.
‫خیلی خوبه، آیلین.
‫خیلی‌خب.
‫خونسرد باش.
‫فقط واقعیت رو بهمون بگو، خانم پولک،
‫بعدش می‌ذاریم بری.
‫خانواده‌ها می‌تونن بهتر شن.
‫هنوز فرصت داری. ‫همه یه فرصتِ دیگه دارن.
‫زندگی مشترک با چنین مردی...
‫کار آسونی نمی‌تونست باشه.
‫مشخصه که داری اذیت میشی.
‫چرا نمیگی چه اتفاقی توی این خونه افتاده،
‫و چرا به همسرت کمک کردی اون کارو بکنه؟
‫و بعدش بی‌حساب می‌شیم،
‫بعدش می‌تونیم ‫از این مخمصه خلاص بشیم و...
‫یه فکری به حال لی کنیم.
‫دستمو باز کن، عوضی! ‫دستمو باز کن!
‫آزادم کن!
‫جندۀ روانی، از خونۀ من گم شو بیرون!
‫توی بد دردسری افتادی، ‫فکر کردی می‌تونی...
‫- قسر در بری؟ ‫- آیلین.
‫باید توی زندون بپوسی!
‫اون اینجا چه غلطی می‌کنه؟
‫تو اینجا چه غلطی می‌کنی؟
‫من فکر می‌کنم واقعاً باید ‫حقیقت رو بهمون بگی.
‫چی واسه خودت چرت‌وپرت میگی؟
‫اگه نگی...
‫می‌تونیم همین پایین با ‫دست و پای بسته ولت کنیم،
‫هیچکس پیدات نمی‌کنه.
‫بدن انسان خیلی نمی‌تونه بدون...
‫آب و غذا زنده بمونه.
‫دیر یا زود باید بری برینی.
‫گمونم مجبوری همون جوری کارت رو بکنی.
‫و به خودت بشاشی.
‫خیلی حس خوبی نمیده.
‫من ازت نمی‌ترسم.
‫من می‌شناسمت.
‫پدرت هم می‌شناسم.
‫اگه پدرم رو می‌شناسی پس بهتره که بترسی.
‫بترسم؟ از یه هوس‌بازِ مستِ بیشرف...
‫که همه می‌دونن مغزش رد داده؟
‫فکر کردی پدرت همه‌چی تموم بود؟
‫فکر کردی اون رازی نداشت؟
‫فکر کردی مادرت ازشون خبر نداشت؟
‫فکر کردی اون...
‫اگه همین الان زبون باز نکنی،
‫می‌زنم دخلت رو میارم!
‫خواهش می‌کنم!
‫خواهش می‌کنم، منو نکش!
‫اگه حرف بزنی، مجبور نیستم بکشمت.
‫نمی‌تونم.
‫نه، خواهش می‌کنم.
‫اون بهت کمکی نمی‌کنه. حرف بزن.
‫اگه اعتراف نکنی کمکی ازم برنمیاد.
‫باشه.
‫تو بردی.
‫وقتی که ازدواج می‌کنی و...
‫بچه‌دار میشی...
‫وقتی ازدواج می‌کنی، سوگند می‌خوری...
‫تا به همسرت احترام بذاری ‫و ازش تبعیت کنی.
‫تو متوجه نمیشی.
‫اولش...
‫اولش فکر می‌کردم میچ...
‫موقع خواب می‌رفت بهش سر بزنه،
‫می‌دونی، مثل هر پدر دیگه‌ای،
‫فقط می‌خواست خاطرجمع بشه...
‫پسرش راحت خوابیده.
‫بعضی وقت‌ها...
‫وقتی از رو تخت بلند میشد می‌فهمیدم،
‫بعضی وقت‌ها هم وقتی برمی‌گشت می‌فهمیدم.
‫و بعدش...
‫منو می‌بوسید یا...
‫بغلم می‌کرد و...
‫می‌دونی؟
‫و ما هم از وقتی لی به‌دنیا اومده بود...
‫باهم رابطه نداشتیم.
‫ولی بعدش من...
‫بعدش دیدم اون پایین دارم عفونت می‌کنم.
‫گفتم شاید تقصیر منه.
‫و بعدش گفتم نکنه میچ...
‫بیرون کاری کرده که ‫بهم انتقال داده، می‌دونی؟
‫ولی یه‌بار...
‫نیمه‌شب بود که بیدار شدم.
‫نمی‌دونم چرا.
‫واسه یه لیوان آب؟ نمی‌دونم.
‫گفتم شاید دارم... خواب می‌بینم.
‫من...
‫رفتم نگاه کردم.
‫اون لحظه نفهمیدم چی شد.
‫قسم می‌خورم، من...
‫یعنی...
‫انتظار ندارین که همسرتون...
‫چنین کاری بکنه، می‌دونین؟
‫اصلاً کسی باورش نمیشه.
‫و بعدش... بعدش...
‫بعدش گفتم...
‫گفتم اگه لی تمیز بود...
‫اگه تمیز بود،
‫اگه قبل از خواب، ‫حموم و تَنقیه می‌کرد...
‫اون‌وقت به نفع همه‌مون بود.
‫و همینطور هم شد.
‫می‌دونستم کاری که داشتم می‌کردم...
‫کار درستی نبود.
‫این رو می‌دونستم. متوجه بودم.
‫ولی خب به کی میشد گفت؟ می‌دونی؟
‫به کی می‌تونستم بگم؟
‫تا جایی که بشه، کمک می‌کنی.
‫می‌دونی وقتی بچه‌دار میشی چی میشه؟
‫همسرت دیگه بهت نگاه سابق رو نداره.
‫ولی وقتی که با لی رابطه داشت،
‫برمی‌گشت پیش خودم.
‫انگار که یه بار سنگین ‫از روی دوشم برداشته شده.
‫اون... آروم بود.
‫حس خوبی داشت، جوری که بغلم می‌کرد.
‫اون موقع بود که دوستم داشت.
‫ در گوشم پچ‌پچ می‌کرد و بوسم می‌کرد.
‫مثل قدیم‌ها شده بود...
‫وقتی که جَوون و سرخوش و عاشق بودیم.
‫حس خوبی داشت.
‫یعنی انقدر اشتباهه که...
‫بخوای چنین حسی داشته باشی؟
‫تو درک نمی‌کنی.
‫جَوونی، هنوز قلبت نشکسته.
‫دارم خونریزی می‌کنم! ‫دارم خونریزی می‌کنم!
‫کمک! کمک!
‫خواهش می‌کنم! کمکم کنین!
‫- داره ازم خون میره! ‫- هیس، هیس!
‫- کمک! از این کارت پشیمون میشی. ‫- آیلین، بیا کمک.
‫به همه میگم چیکار کردی!
‫- آیلین! ‫- دکتر!
‫دکتر خبر کنین!
‫- منو از اینجا ببرین! ‫- آیلین، کمک کن.
‫کمک!
‫نه! نه!
‫نه.
‫نه! نه!
‫خیلی‌خب، خیلی‌خب.
‫چرا زدیش؟
‫ناراحت بودم.
‫حالا چیکار کنیم؟
‫می‌بریمش خونۀ من.
‫بابام همیشه اسلحه دستشه.
‫همه می‌دونن.
‫می‌تونیم جوری صحنه‌سازی کنیم ‫که انگار وقتی هوشیار نبود شلیک کرد.
‫اون یه الکلی بیشرفه دیگه، مگه نه؟
‫بالاخره یا می‌میره یا دیوونه میشه.
‫دکتر همین حرفو زد.
‫بیا دوتایی ببریمش و فرار کنیم.
‫می‌تونیم سال نو رو نیویورک بریم.
‫فقط خودمون دوتایی.
‫من عاشقتم.
‫اشکالی نداره.
‫بیا.
‫باشه.
‫تو برو خونۀ پدرت.
‫منتظر باش تا من بیام.
‫- باشه. ‫- من میرم داخل رو تمیز کنم.
‫نباید مدرکی جا بذاریم.
‫- منتظرت می‌مونم. ‫- زود میام.
‫آیلین.
‫بخواب، بابا.
‫کجا میری؟
‫شاید یه سفری برم.
‫باشه، پس.
‫شب بخیر.
بلبل جان مرجع دانلود رايگان فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده .:: www.bolboljan.net ::.