«مرد سیاه‌پوش»
قوی‌تر از همیشه باشید به امید ایرانی آزاد
..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫نه، نه، فکر نکن.
‫در سال 1949 سیزده ساله بودم...
‫سال آخر تحصیلم در گانسو...
‫در مدرسه کاتولیک پینگلیانگ بود.
‫جبهه آزادی بخش مردمی به شهر ما اومده بود.
‫ما فقیر بودیم، واسه همین من ثبت‌نام کردم.
‫که یه نون‌خور از خانه کم بشه.
‫پس در هجدهم سپتامبر سال 1949...
‫من عضو جبهه آزادی‌بخش مردمی شدم.
‫گروه فرهنگی شماره یازده، ‫ارتش صحرایی اول.
‫از سال 1949 تا 1957 در صف بودم.
‫مجموعا هشت سال...
‫که دو سالش در پکن بود.
‫کمیسیون مرکزی نظامی جدید یه مدرسه...
‫برای رهبران موسیقی نظامی افتتاح کرده بود.
‫هجده ماه اونجا بودم و ‫نمرات خوبی کسب کردم...
‫برای تربیت معلمی به شانگهای فرستاده شدم...
‫تا رهبران دیگری رو آموزش بدم.
‫شش ماه اونجا بودم.
‫اونجا بود که با پروفسورهای هنرستان ‫ شانگهای آشنا شدم...
‫از جمله استاد آینده خودم...
‫رهبر ارکستر و پیانیستی که ‫بعدها بهش شلیک شد...
‫پروفسور لو هونگ ان.
‫اون بهم پیانو نواختن رو یاد داد.
‫ارتش خیلی زود مدرسه رو تعطیل کرد...
‫و من به جای برگشتن به پکن...
‫درخواست تدریس در هنرستان شانگهای رو دادم.
‫استانداردهای بالایی داشتن.
‫ولی به لطف کار جدیدم فورا قبول شدم...
‫راهپیمایی سربازان جوان، قطعه اول.
‫پنج سال اونجا بودم. از 1957 تا 1962.
‫به مدت سه سال از لحاظ سیاسی پیشرفت کردم.
‫به عنوان کادر جوان در لیگ جوانان...
‫فعالانه برای تحقق سوسیالیسم تلاش کردم.
‫ولی اوضاع به کل تغییر کرد.
‫می‌خواستم که روی تکنیک کار کنم.
‫از نظرم خیلی حیاتی بود.
‫از حزب دور شدم...
‫سخنرانی‌هاشون برام حوصله‌سربر شده بود.
‫پس از اون لحظه بود که...
‫تفکراتمون عوض شد.
‫می‌گن که برای ساخت موسیقی...
‫اول از همه نیازه که افکار درستی داشته باشی.
‫و دانشی از مارکسیسم لنینیسم.
‫بعد می‌تونی به جهان عرضه بشی...
‫بخوری و مثل بقیه زندگی کنی.
‫تکنیک بعدا وارد کار می‌شه.
‫از نظر من بدون تکنیک...
‫نمی‌تونی شروع کنی.
‫پس از حزب جدا شدم...
‫و دیگه عضوش نشده.
‫امکان نداشت که بتونم دیپلم بگیرم.
‫کل کلاس بابت اعتقاداتم سرزنشم کردن.
‫روی میز می‌کوبیدن و ‫می‌گفتن که راست‌گرا می‌شم.
‫فاجعه بود!
‫پس در اون سال به کل تغییر کرده بودم.
‫اون مال وقتی بود که ‫اولین سمفونیم رو نوشتم...
‫اولین جنبش.
‫من شاگرد پروفسور کو وی بودم...
‫که خیلی چیزها بهم یاد داد. ‫همیشه مدیونش هستم.
‫از صمیم قلب می‌گم.
‫بعد از اتمام اولین جنبش...
‫به گروه ارکستر رادیو سمفونی پیوستم.
‫ جای خلاقانه‌ای نبود و خیلی زود پشیمان شدم.
‫ولی باید می‌موندم، پس روی تکنیکم کار کردم.
‫سال 1963 بود.
‫اون سال رو مشغول تولید...
‫دومین و سومین جنبش سمفمونیم...
‫و شعر یوننان تن بودم. مجموعا شش جنبش بود.
‫دو کار بزرگ.
‫بعدها فهمیدم که من تنها ‫فارغ‌التحصیل چین هستم...
‫که دو تا اثر بزرگ ارائه کرده.
‫تا جایی که خودم خبر دارم.
‫ولی هنوز مطمئن نبودم که بااستعدادم.
‫در اکتبر 1963 حزب از ما نظر خواست.
‫گفتند که حرف بزنیم. ‫پس من موظف شدم...
‫که یه سخنرانی دو ساعته ارائه بدم.
‫گفتم که کار شما سیاسیه، هنر نیست.
‫خب، برداشتشون خوب نبود. ‫گفتند که من مخالف حزب هستم.
‫عده زیادی با من موافق بودن...
‫ولی حزب من رو از همه راند.
‫طی مدت شش ماه...
‫ده جلسه انتقادی برگزار شد...
‫که همه به من حمله کنن.
‫از لیگ جوانان اخراج شدم...
‫از ارکستر رادیو و بالاخره ‫از پکن هم اخراج شدم.
‫آوریل 1964 شهر رو ترک کردم.
‫انقلاب فرهنگی در 1966 شروع شد.
‫در یک آسایشگاه در داتونگ بودم.
‫دچار نوعی فروپاشی شده بودم.
‫کابوس می‌دیدم...
‫شب‌ها فریاد می‌زدم.
‫توهم داشتم.
‫من رو فرستادن اونجا و شش ماه بعد...
‫انقلاب فرهنگی شروع شد.
‫پس من رو فرستادن بیرون که ازم انتقاد بشه.
‫وقتی برگشتم ولی پوستر دیدم که نوشته بود...
‫«مرگ بر وانگ شیلین!»
‫وحشتناک بود.
‫وحشت کرده بودم.
‫مسخره می‌‌شدم. روی گردنم شعار نوشته بودن...
‫حتی جلسات تمسخر. هر چیزی که فکرش رو بکنید.
‫سال 1966 بود.
‫اوضاع به نظر آروم شده بود... ‫پس عضو نگهبانان سرخ شدم...
‫و تنهام گذاشتن.
‫بعد در سال 1968...
‫گروه‌های افکار پروپاگاندای مائو تسه‌تونگ...
‫برگشتن سر کار.
‫اون سال خشم به اوجش رسید.
‫بازجویی‌ها وحشیانه بود.
‫اون سال دندون‌هام...
‫و شنواییم رو از دست دادم.
‫شبانه اومدن...
‫ما رو از روستا به روستا کشیدن...
‫بین هر بار کتک زدن مجبورمون ‫کردن کیلومترها راه بریم.
‫خودشون سوار اسب و کالسکه بودن...
‫ما رو هم پشتشون می‌کشیدن...
‫درحالی که دست‌هامون رو با طناب بسته بودن.
‫گاهی اوقات تمام روز...
‫علامتی رو حمل می‌کردیم که ‫ روش نوشته بود «ضدانقلابی».
‫حین قدم زدن فکر می‌کردم...
‫که مجرمم. زندانی سیاسی هستم.
‫و احساس غرور می‌کردم.
‫مثل یک شورشی. یک دسامبریست.
‫و با خودم گفتم که یک روز...
‫این داستان رو در یک سمفونی نقل می‌کنم.
‫اینطور بود که سمفونی سوم به ذهنم رسید...
‫به عنوان یه مجرم که شکنجه می‌شد ‫و ازش بازجوشش می‌شد.
‫خاستگاه شخصیت زندانی...
‫در اولین جنبش این بود.
‫سال 1968 و 1969 در داتونگ بودم.
‫جنایات تا سال 1969 ادامه داشت.
‫همه دندان‌هام رو خرد کردن.
‫بعد از سال 1970...
‫گروه‌های پروپاگاندا کنار رفتن...
‫و ارتش اوضاع رو به دست گرفت.
‫فهمیدن که من کهنه‌سرباز هستم...
‫و ولم کردن.
‫مشخصا باید زود داتونگ رو ترک می‌کردم...
‫امکان نداشت یه دور دیگه ‫شکنجه رو دوام بیارم.
‫یه گروه تئاتر در جنوب شرغی شانشی...
‫من رو دعوت کردن و من به تائی‌یوان رفتم...
‫و یک اپرا نوشتم...
‫اپرای شانجی‌بانگ برای استان شاشی.
‫گروه اپرای پکن.
‫وقتی که متوجه شدن من رهبری بلدم...
‫مخفیانه صحبت کردیم.
‫ازشون خواستم که من رو منتقل کنن.
‫حاضر بودم هر جایی بودن!
‫گفتن که نگران نباشم و بهش رسیدگی می‌کنن.
‫اینطوری بود که فرار کردم.
‫به مدت یک سال مثل یک ‫ ولگرد اطراف شانشی بودن...
‫مثل یک سگ...
‫توی کلبه باربرها می‌خوابیدم...
‫در خانه اپرا.
‫گروه رقص و تئاتر از توانایی‌های ‫ من خبر داشتن...
‫ولی هیچ‌کدوم استخدامم نکردن.
‫باید مثل یک سگ با ترس زندگی می‌کردم!
‫ترس از رنگ قرمز پیدا کردم.
‫توی خوابم حرف می‌زدم.
‫اگر عکسی از رهبری از حزب می‌دیدم...
‫بدنم شروع به لرزیدن می‌کرد.
‫گاهی‌اوقات با دیدن هرکس...
‫هر انسانی...
‫بعد اون به مدت دهه‌ها توی خواب حرف می‌زدم.
‫تا الان، این دو سال اخیر...
‫با همسرم در کنارم.
‫من 86 سال سن دارم.
‫اون درمانی که توی دهه سوم ‫زندگی تجربه کردم...
‫تا ابد باعث شد کابوس ببیسنم.
‫و خواهر بزرگ‌ترم.
‫اون.
‫عقلش رو از دست داد.
‫سال 1957 بهش اتهام راست‌گرا بودن زدن...
‫و به سه سال کار سخت در ‫ سین‌کیانگ محکوم شد...
‫بعد هم آزاد شد. ولی تحت مراقبت دائمی.
‫تا هنگام مرگش همچنان روح می‌دید.
‫برادرم سال 1961 از گرسنگی مرد...
‫در سه سال «بلای طبیعی».
‫من تنها کسی هستم که زنده موند.
‫پس اون تجربه زندانی بودن در سال 1968...
‫باعث الهام...
‫اولین جنبش سومین سمفونیم در 1989 شد.
‫مردم چین رو به چشم صف‌هایی ‫طولانی از زندانی‌ها دیدم...
‫که پایان نداشتند.
‫بعد کشتارگاه و نغمه دیوانه آمد.
‫روانی شده بودم!
‫مثل خیلی‌های دیگه روانی شدم...
‫یه سری خودکشی کردن.
‫وحشت از اعترافات اجباری.
‫کابوس بود.
‫دائما خودت رو انکار می‌کردی...
‫التماس می‌کردی، ولی امکان بخشش وجود نداشت.
‫کلی دفتر قطور...
‫از اعتراف برای بازرسی پر می‌کردی.
‫واسه همین اسم سومین جنبش ‫رو گذاشتم «نغمه‌ی دیوانه».
‫آثار من مملو از دیوانه‌هاست.
‫ذهن‌هایی که به فروپاشی نزدیک هستن.
‫در پنجمین اثر...
‫مضمون دیوانگیه.
‫سومین اثر چهار جنبش داره.
‫اولی بیانگر اسارته.
‫من مردم چین رو به صورت ‫صفی از متهمان دیدم...
‫راهپیمایی‌ای به سمت وحشی‌گری...
‫بدون سر و صدا...
‫غل و زنجیر شده با ‫چهره‌هایی تار و خاکستری...
‫که بی سر و صدا در منظره متروک قدم می‌زنن.
‫اون تصاویر هرگز از ذهنم بیرون نرفت.
‫مثل متهم در اولین جنبش.
‫برای دومین جنبش...
‫صحنه‌ای از کشتارگاه رو انتخاب کردم.
‫اقدامی بزرگ به شکل سرکوبی مسلحانه.
‫اون روز من در میدان بودم.
‫حدود ساعت یازده، بلندگوها ‫با صدایی بلند هشدار دادن.
‫دوچرخه‌ام رو برداشتم و به خونه رفتم.
‫یعنی اونجا نبودم که شاهد باشم.
‫ولی صحنه رو تصور کردم...
‫و توی موسیقیم بیانش کردم.
‫ارتش پیشروی می‌کرد و تصرف می‌کرد...
‫و جلوی تانک‌هاشون...
‫مردم متفرق می‌شدن و می‌دویدن.
‫به وضوحی که انگار خودم شاهد این صحنه بودم.
‫بعدها در اشعار لی روئی خوندم...
‫که اون قتل‌عام رو...
‫درست مثل تصوراتم تشریح کرده.
‫دومین جنبشم بیانگر یک حمام خونه.
‫سومیش یک آداجیوست.
‫مردمی که روانی شدن.
‫سکوتی مرگبار.
‫و سپس نغمه‌ی وحشتناک دیوانه.
‫چه صدایی داشته باشه؟ دیوانه که نغمه نداره.
‫عقلش رو از دست داده.
‫در سکوت اشک و خون می‌ریزه.
‫برف بدون صدا از آسمان می‌باره.
‫خون بی‌صدا روی زمین جاریه.
‫همه‌چیز بدون صدا حرکت می‌‌کنه. ‫برف و خون.
‫صحنه به این شکله.
‫انگار که می‌خوای گریه کنی، ولی اشکی نمیاد.
‫دیوانه شروع می‌کنه به آواز خواندن.
‫صدایی یکنواخت و ثابت.
‫جنبش سوم اینطوره.
‫و بعد جنبش چهارم.
‫یک خروش بزرگ و معروف.
‫جمعیتی گسترده و جوشان...
‫موجی باشکوه و تپنده.
‫دو بار با جمعیت میدان حرف زدم.
‫من رو بلند کردن و روی کالسکه گذاشتن...
‫بهم یه بطری دادن که خالی بود.
‫فریاد زدن که به سلامتی پیروزی خطبه‌ای بگم!
‫چقدر ناگهان نبض و تنفس ملت رو احساس کردم!
‫پس جنبش چهارم صحنه‌ای از جمعیتی عظیمه.
‫ولی در آخر به زندانی برمی‌گرده.
‫چون آینده‌ای نمی‌بینم.
‫به عنوان یه نویسنده نمی‌تونم ‫به ملت امید واهی بدم!
‫آینده‌ای درخشان رو نقاشی کنم؟
‫من که آینده درخشانی نمی‌بینم!
‫به ملت قصه خیالی بفروشم؟
‫هرگز!
‫در سال 1991 شوروی سقوط کرد. ‫حزب از بین رفت!
‫رویدادی تاریخی بود!
‫خبری محشر!
‫در چین حق نظر دادن نداشتیم.
‫گفتم قبوله. با زبان موسیقی سخن می‌گم.
‫من دید خودم از تاریخ قرن بیستم رو داشتم.
‫دیدم با دولت متفاوت بود.
‫می‌تونم بهتون بگم.
‫کمونیسم در قرن بیستم...
‫به عنوان عقیده‌ای مشتاقانه ‫و محبوب شروع می‌شه...
‫و با خیانتی بی‌رحمانه به پایان می‌رسه.
‫از دید من اینه.
‫پس وقتی که شروع کردم به کار ‫کردن روی سمفونی چهارمم...
‫خودم هم نمی‌دونستم که راجع به چی هستش.
‫امکان نداشت.
‫می‌شد که اسمش رو بذارم «بی‌عنوان»؟
‫قبول کردن.
‫برای اولین بار رها بودم.
‫عنوان و محدودیتی وجود نداشت.
‫می‌تونستم چیزی که دوست دارم رو خلق کنم.
‫با ضربی آهسته شروع شد.
‫آهسته و موقر.
‫درست مثل سمفونی سوم. ‫اما با لحنی متفاوت.
‫خیلی جالب بود!
‫اولش فاجعه بزرگی بود!
‫همراه با فروپاشی کامل.
‫طرح کلی سمفونی چهارمم این بود.
‫مشکلاتش از اول نمایش شروع شد.
‫یک کمیسیون...
‫با کمی پشتیبانی دولتی بود.
‫زیاد نبود. هفتاد هزار یوآن.
‫پس کارم رو شروع کردم.
‫حین تمرین...
‫گفتم که عنوانی نداره. ‫ولی...
‫در مورد موضوعش پرسیدن.
‫نباید جواب می‌دادم. ‫گفتم که...
‫قرن بیستم رو پشت سر گذاشتیم.
‫وقایع تاریخی‌ای رخ دادن.
‫دو جنگ جهانی.
‫میلیون‌ها نفر مُردن.
‫اما همچنان پیشرفت‌های بزرگی ‫ در علم و فناوری داشتیم.
‫هرچند برای من...
‫عظیم‌ترین اتفاق قرن بیستم...
‫آرمان پرشور کمونیسم...
‫و خیانت بی‌رحمانه‌اش بود.
‫اشتیاقی پرشور و سپس طردی بی‌رحمانه.
‫همه شروع کردن به دست زدن!
‫مشخصا بیانات من گزارش شد.
‫و فورا ممنون‌الکار شدم.
‫مدیریت من رو فراخواند...
‫و توبیخم کرد.
‫بهم گفتند که...
‫آثار من چهار هدف اصلی رو نادیده می‌گیره!
‫پروژه لغو شد!
‫پیروی کنم و یا دستگیر بشم!
‫چرا کنسرتو پیانو بنویسم؟
‫از خشم محض!
‫به کنسرتو رود زرد اعتراض کردم.
‫اثری از «گروه چهارگانه» بود.
‫که برگرفته از کانتات شیان ‌شینگهای بود. ‫البته بهتره بگیم تغییر یافته بود...
‫و ادای احترامی به مقاومت ضد ژاپنی بود.
‫اثری زیبا.
‫بادهایی که زوزه می‌کشیدن... ‫قشنگ بود.
‫اون رو تبدیل به سرودی برای مائو کردن!
‫جنبش چهارم ادغام شد. ‫مشرق قرمز است...
‫و راهپیمایی‌ای بزرگ و بین‌المللی.
‫همه برای بزرگی و جلال مائو تسه‌تونگ!
‫هیچ چیز دیگه اصلی نبود.
‫اون کنسرتو سرتاسر جهان...
‫توسط پیانو نوازهای متفاوتی اجرا شده.
‫باید باهال مخالفت می‌کردم.
‫اولین هدفم همین بود.
‫هدف دومم زنده کردن یاد ‫ لو هونگ ان بود...
‫معلم پیانوی سابقم که سال 1968 ‫حزب بهش شلیک کرد.
‫قبل ورود به هنرستان در شانگهای ‫باهاش درس می‌خوندم.
‫حدودا 19 یا 20 ساله بودم.
‫دائم با هم درس می‌خوندیم...
‫به کنسرت‌هاش می‌رفتم.
‫سال 1968 کشتنش.
‫اعدام با جوخه آتش...
‫بعد از یک محاکمه علنی بزرگ در میدان خلق.
‫ولی خبرهای وحشتناکش هرگز به گوش من نرسید.
‫در سال 1968 هنوز بازداشت بودم.
‫دهه‌ها بعد جزئیاتش رو فهمیدم.
‫می‌خواستم یک کنسرتو به افتخارش بنویسم.
‫حدود سال‌های 1971 خبر داشتم، ‫ولی می‌ترسیدم چیزی بنویسم.
‫جزئیاتش سال 2004 به گوشم رسید.
‫پس تصمیمم...
‫بخاطر اون و قطعه رودخانه زرد تحریک شد.
‫دو هدف داشتم.
‫چطور می‌تونستم لو هونگ ان رو تشریح کنم؟
‫اون محکم و استوار بود.
‫توی زندان کتکش زدن...
‫فکش در رفت.
‫وقتی بهش شلیک کردن 49 سالش بود.
‫یک رهبر ارکستر...
‫و نمونه بارزی از روشنفکران شانگهای...
‫که بهشون شلیک شد.
‫یکی دیگر از دلایلم اون سال‌ها...
‫این بود که 16 پروفسور هنرستان خودکشی کردن.
‫گو شنگین، پیانیست معروف...
‫همراه خانواده‌اش با گاز خودکشی کرد.
‫لی کویژن هم با گاز خودکشی کرد.
‫خانواده یانگ. والدین ژائو ژئوسن.
‫همه خودکشی کردن.
‫خیلی‌هاشون رو شخصا می‌شناختم.
‫شکنجه چی؟
‫از همه بدتر علامت‌گذاری ‫با آهن داغ و سرخ بود.
‫دودی که از گوشت سوخته بلند می‌شد!
‫از صدای زیر لرزش ویولن برای ‫ تولید صدای خس‌خس...
‫و زیلوفون برای...
‫تولید دود استفاده کردم.
‫با یک شیپور بزرگ. چوب و برنج...
‫که ابری مواج درست کنم.
‫شش ماه زمان برد...
‫که چیزهای مختلف رو امتحان کنم...
‫که سوختن گوشت رو در موسیقی شبیه‌سازی کنم.
‫بخش فاجعه سمفونی چهارمم این بود.
‫باید شکنجه‌های دیگه رو ‫هم شبیه‌سازی می‌کردم.
‫کتک خوردن لو هونگ این.
‫چه چیزی می‌تونست این رو توضیح بده؟
‫تجربه کتک خوردن؟
‫به جنگل گراز وحشی از اپرای پکن فکر کردم...
‫یک شخصیتی توش هست، ‫لین چونگ...
‫که توی سلول زندانش شلاق می‌خوره.
‫از جلوه‌های کوبه‌ای ‫ اپرای پکن استفاده کردم...
‫کاملا بهش می‌اومد!
‫تونستم شکلی مدرن از صدا خلق کنم...
‫که رنج لو در زندان رو شبیه‌سازی کنه.
‫می‌خواستم میله‌های زندان رو نشون بدم.
‫قفس آهنی!
‫از همون قالب‌ها استفاده کردم...
‫برای زنجیرها...
‫نوت‌های بم پیانو.
‫همه این‌ها...
‫برای شبیه‌سازی وحشت زنجیر شدن در زندان.
‫♪ من رو از کجا می‌شناسی؟ ♪
‫♪ پدرم رو هم می‌شناختی؟ ♪
‫♪ بله، پدرت رو می‌شناختم. ♪
‫♪ همون‌طور که همیشه تو رو می‌شناختم. ♪
‫♪ ولی انتقامی که به دنبالش هستم... ♪
‫♪ دلایل دیگری نیز دارد. ♪
‫♪ روحم همچنان زخم‌های... ♪
‫♪ ضربات باستانی را حمل می‌کند... ♪
‫♪ ضرباتی به دست بقیه... ♪
‫♪ و یا به دست خودم. ♪
‫♪ ای انتقام‌جو... ♪
‫♪ درد یتیم و بیوه را احساس می‌کنی؟ ♪
‫♪ اشتیاق... ♪
‫♪ عدالت... ♪
‫♪ همه‌ی این آرمان‌ها... ♪
‫♪ که ما را از گذشته راهنمایی می‌کنند... ♪
‫♪ اکنون چیزی جز پایه نیستند... ♪
‫♪ سکه‌هایی که الان بی‌ارزش شدند. ♪
‫ ♪ انتقامی که به دنبالش هستم... ♪
‫♪ دلایل دیگری نیز دارد. ♪
‫♪ روحم همچنان زخم‌های... ♪
‫♪ ضربات باستانی را حمل می‌کند... ♪
‫♪ ضرباتی به دست بقیه... ♪
‫♪ و یا به دست خودم. ♪
‫♪ برای عشق، برای عشق... ♪
‫♪ برای عشق، برای عشق! آها! ♪
‫♪ شمشیر کبود بر انقام‌جو و دشمنانش فرود آمد! ♪
‫♪ ظالم از ظالم پیروی می‌کند... ♪
‫♪ چند نفر را بر عرش خواهیم دید؟ ♪
‫♪ یکی عاشق شمشیر بود... ♪
‫♪ و تنها نیز نبود. ♪
‫♪ بر دو نفر ظلم شد. ♪ ‫♪ جزای دو نفر برای یک نفر... ♪
‫♪ ظالم‌ خونخوار دیگری را به پایین کشیدند! ♪
..:: کانال تلگرام و اینستاگرام بلبل جان ::.. .:: Telegram: @bollbolljan ::. .:: Instagram: @bollbolljan_Com ::.
بلبل جان مرجع دانلود فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده ‏.:: www.bolboljan.net ::.