‫پشیمونی دارم؟ ‫معلومه که پشیمونی دارم
‫اما این چیزی هم هست
‫که بهم انگیزه میده ‫تا به پشیمونی‌هام غلبه کنم
‫که مثلاً... ‫درستش کنم
‫و با نقاشی و نوشتن این کار رو می‌کنم
‫چون به‌طور فیزیکی ‫نمیشه کاریش کرد
‫دیگه گذشته
‫این چیز تخمی به اسم زمان
‫فقط...
‫یهو میره... ‫مثلاً اگه سوار یه قطار باشی،
‫تو هر پنجره... ‫منظره سریع از کنارت رد میشه
‫مثل یه عکس می‌مونه
‫و دیگه هم تکرار نمیشه
‫زندگی آدمیزاد هم همین شکلیه!
‫تصاویر مثل یه شلاق رد میشن
‫و دیگه نمیشه کاریش کرد. ‫گذشته.
..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏ .:: www.bolboljan.net ::.
..:: کانال تلگرام و اینستاگرام بلبل جان ::.. .:: telegram: @bollbolljan ::. .:: instagram: @bollbolljan_Com ::.
‫[اسلای]
‫بیخیال شدن خیلی کار راحتیه
‫با خودم گفتم، ‫«باید یه کار جدی بکنم
‫همیشه‌چیز داره از پیش‌پا افتاده ‫و تکراری میشه»
‫بعضی‌وقتا ممکنه یکم احساس پژمردگی ‫و خشک شدن داشته باشم،
‫مثل یه انجیر گندیده ‫که از یه درخت می‌افته و خشک میشه
‫ای خدا، مگه چقدر دیگه قراره اینجا باشم؟ ‫بیست سال دیگه؟
‫نمی‌خوام تا ۲۰ سال دیگه بیخیال باشم
‫پس با خودم گفتم، ‫«واقعاً می‌خوای بدنت آدرنالین ترشح کنه؟»
‫«برو»
‫و برای همینه که باید برم شرق
‫فکر کنم هیچی بیشتر از این که ‫خونه و خاطراتت رو برداری
‫و بریزیش دور، ‫ الهام‌بخش‌تر نیست
‫این سیلوستر استالونه کیه؟
‫هنرمند، نویسنده، شاعر، مجری،
‫سلبریتی مشهور
‫چطوری اینطوری شده؟
‫اسلای کسیه که ‫همیشه راه خودش رو میره
‫و اگه همچین راهی وجود نداشته باشه ‫خودش یکی می‌سازه
‫اون خودساخته بود
‫بهش نمی‌خورد بازیگر خوبی باشه
‫اون کاریزمای فاحش رو نداشت
‫اما یه چیز دیگه خلق کرد
‫بازیگری که خودش می‌نویسه و ‫خودش هم کارگردانی می‌کنه
‫اولین کسی نیست که همچین کاری می‌کنه ‫اما اولین سوپراستاری بود که این کار رو کرد
‫واقعاً فهمیده بود ‫که مردم می‌خوان چی ببینن
‫جوری غرق داستان استالونه شدم
‫که انگار داستان خودمه
تصور همچین اتفاقی توی سابقه‌ی کاری مثل رویاست
‫تاحالا توی سه تا فیلم‌ دنباله‌‌دار بازی نکرده
‫چه نابغه‌ای پشت این کارها بوده
‫تصادفی نبوده
‫میشه چندتا از اون نوار کاست‌هایی که ‫موقع جمع کردن وسایل پیدا کردی رو نشون بدی؟
‫آره، ‫یه چندتاش اینجاس
‫بذار ببینم
‫این نیویورک تایمزه
‫میشه یه لطفی بکنی؟
‫من با یه نقل‌قول ‫ از بیانۀ مطبوعاتیت شروع می‌کنم
‫بعدش هرجا ول کردم، ‫تو ادامش رو بگو، خب؟
‫سیلور استالونه توی تابستون داغ سال ۱۹۴۶
‫توی محلۀ خشن ِهلز کیچن ِنیویورک به دنیا اومد
‫پشمام
‫اصلاً و ابداً فکر نمی‌کردم ‫که یه روزی برگردم اینجا
‫من توی هلز کیچن به دنیا اومدم. ‫نیویورکی بودم.
‫۶۵ ساله که نیومدم اینجا.
‫شماها اینجا زندگی می‌کنین؟
‫نه، ‫من خیابون چهل و پنجمم
‫- جدی؟ ‫- آره
‫- من قبلاً اینجا زندگی می‌کردم ‫- تو این بلوک زندگی می‌کردی؟
‫- آره، مطمئنم ‫- اون‌موقع‌ها محله چطوری بود؟
‫- خشن بود ‫- آره؟
‫آره خب اون‌ موقع‌ها واقعاً آشپزخونۀ جهنم بود (معنی هلز کیچن)
‫یادمه اون پنجره همیشه باز بود
‫اینطوری خیلی چیزا ‫ از طبیعت انسان یاد می‌گیری،
‫و زندگی رو می‌بینی
‫انگار داری فیلم می‌بینی
‫«هی، میای این‌ور؟» ‫«فردا میام»
‫«پنجره کوفتیت رو ببند»
‫روبرو همدیگه‌ست
‫یادمه که بابام همیشه ‫یه تی‌شرت ایتالیایی می‌پوشید
‫مثل شخصیت‌ داستان‌های آرتور میلر بود
‫نمایش «چشم‌اندازی از پل»... ‫زندگی من اینه
‫بابام اومد نیویورک. ‫اونجا بود که با مامانم آشنا شد
‫اول فقط مو کوتاه می‌کرد ‫اما بعد آرایشگر بزرگ تری شد
‫چون پول توی آرایشگری بود
‫پدرمون خیلی خجالتی هم بود ‫چون فکر نمی‌کنم که تحصیل کرده باشه
‫هر توهین یا فحشی که می‌شنید...
[فرانگ استالونه، برادر]
‫عصبانی می‌شد
‫مامان‌مون هم خیلی خفن بود
‫کارش با برس‌های قدیمی ‫و برس حموم خیلی خوب بود
‫یه ناخن‌های بلندی داشت ‫که هیچوقت نمی‌شکست.
‫می‌گفت «بیا ببینم!»
‫مامانم تو رستوران «دایموند هورس‌شو» بیلی رز ‫سیگار می‌فروخت
‫درآمد اصلیش از اونجا بود
‫بابام بهم گفته بود... ‫که اون از بچه‌دار شدن می‌ترسید
‫با این که ۹ ماهه حامله بوده ‫همش سوار اتوبوس می‌شده
‫و همونجا دردش می‌گیره
‫یکی اینقدر باهوش بوده ‫که از اتوبوس پیاده‌اش کنه
‫بردنش به یه بخش بیمارستان خیریه
‫و اونجا بود که من ‫به دنیا اومدم
‫به‌خاطر این تصادف
‫تموم عصب‌های این سمت دهنم ‫فلج شده
‫و از وقتی به دنیا اومدم گرفتارش بودم
‫یه زن عجیب، جالب
‫و شدیداً رک و غیرقابل‌پیشبینی بود
‫می‌دونم که یکم...
‫وحشی‌گری رو از پدرم به ارث بردم، ‫شکی نیست
جنگ و دعوای مامان و بابا‌مون سر ساعت بود
‫از خواب بیدار می‌شدم ‫و صدای جیغ و داد می‌شنیدم
‫بابام این صداها رو در می‌آورد...
‫و من مثل سگ می‌ترسیدم ‫چون اون لرز و صداها رو حس می‌کردم
‫فکر می‌کنم پدر و مادرمون ‫ اینقدر سرگرم مسائل خودشون بودن
‫که ما رو نادیده می‌گرفتن
‫بیشتر وقتم رو توی پانسیون بودم
‫عملاْ ۱۲ ماه سال رو اونجا بودم
‫هیچوقت نمی‌رفتم خونه، ‫چون اونا وقت نداشتن
‫جفت‌شون کار می‌کردن
‫مردم میگن، «وای، بیچاره. ‫هیچوقت تربیت نشدی.»
‫و من می‌گفتم، ‫«آره خب، درسته.»
‫و شاید این تربیت رو
‫از احترام و عشق غریبه‌ها یاد گرفتم
‫این که مخاطب بهت عشق بورزه
‫و در آغوشت بگیره،
‫هیچوقت سیرت نمی‌کنه
‫کاش میشد فراموشش کرد ‫اما نمیشه
‫فکر می‌کنم که فیلم‌ها برای من و اون ‫تنها راه فرارمون از واقعیت بود
‫من چندین ساعت رو تو سینما سپری می‌کردم ‫و برام هم مهم نبود چه فیلمیه،
‫می‌نشستم اونجا ‫یه فیلم رو ۵، ۶ بار می‌دیدم
‫و بعدش ساعت ۴ بعد از ظهر ‫می‌رفتم خونه
‫این زندگی‌ای بود که می‌خواستم. ‫زندگی ایده‌آل و باشکوهم بود.
‫سخت‌کوشی و پیروزی در برابر شر بود
‫همیشه قهرمان‌ها رو می‌پرستیدم
‫کاش کسی بودم ‫که یه اتوبوس پر از بچه رو نجات می‌داد
‫دلم می‌خواد همچین کسی باشم. ‫می‌خوام همون کسی باشم که مردم رو نجات میده.
‫تنهایی تو اتاق مامان بابام می‌موندم
‫و اونا یه آینۀ وول‌ورث ارزون ‫ سه دلاری داشتن
‫کل روز رو اونجا می‌موندم ‫و جلوی آینه کلی کار می‌کردم،
‫یا تقلید می‌کردم...
‫مثلا وقتی یکی آواز می‌خوند ‫لب‌ می‌زدم
‫یا مثلا می‌رفتم یه فیلم مثل هرکول می‌دیدم
‫و بعد برمی‌گشتم ‫و سعی می‌کردم از استیو ریوز تقلید کنم
‫تو یکی از صحنه‌های فیلم «هرکول آزادشده» ‫که بلند میشه
‫و معبد رو خراب می‌کنه،
‫این مرد خوش‌هیکل و عضلانی
‫تبدیل به الگوی من میشه...
‫کار اون بود
‫با خودم گفتم، ‫«همینه. مسیرم اینه.»
‫چون بالاخره یه الگو ‫برای تقلید پیدا کرده بودم
‫«برای تحقق سرنوشتم!»
‫بابام فهمیده بود ‫که تو نیویورک دوام نمیاره،
‫برای همین رفتن مریلند
‫ما حاصل یه ازدواج شکست‌خورده بودیم
‫وقتی از مدرسه میومدم ‫هیشکی خونه نبود
‫مامانم رفته بود
‫رفتن دادگاه. ‫خیلی بد بود.
‫من با مامانم رفتم فیلادلفیا،
‫و برادرم با بابام موندن توی مریلند
‫یه روستای خیلی دور افتاده بود
‫و تنها چیزی که می‌دیدی ‫اسب بود
‫از وقتی که ۵، ۶ سالم بود
‫بنا به دلایلی، ‫رابطۀ صمیمی‌ای با اسب‌ها داشتم
‫اسب‌های خوب نه، ‫فقط اسب‌هایی که بابام می‌خرید
‫۲۰ یا ۲۵ دلار
‫پول زیادی نداشت ‫اما یه‌جوری با یه تیم چوگان رابطه داشت
‫و هرکسی که تو کار چوگان بود، ‫اسب‌های خوشگل و بارکش‌های بزرگ و مزرعه داشت
‫اون‌وقت ما... ‫تو دخمه زندگی می‌کردیم
‫بیشتر اسب‌ها مشکلات پزشکی داشتن
‫اگه زود افسار بعضی‌هاشون رو می‌کشیدی ‫کور می‌شدن
‫من چوگان‌‌بازی رو شروع کردم
‫اما غیرحرفه‌ای و آماتوری
‫اما یاد گرفتم. ‫کم کم کارم بهتر و بهتر شد
‫و وقتی ۱۳ سالم بود، ‫داشتم وارد رنکینگ می‌شدم
‫قرار بود وارد رنکینگ ملی بشم
‫بابام
‫خیلی این از این کار خوشش نمی‌اومد
‫و وسط یکی از بازی‌ها،
‫و یه بار یه ضربۀ بک‌هند زدم
‫و کاملاً هم درست انجام دادم
‫گفتش که، ‫«افسار اسب رو خیلی محکم می‌کشی!»
‫گفتم،‌ «خودم بلدم.» ‫گفت، «نه، بلد نیستی!»
‫«نمی‌دونی سوار چی شدی.» ‫از روی صندلی‌ها داد می‌زد و اینا رو می‌گفت
‫و بعدش افسار اسب رو کشیدم ‫که آمادۀ یه ضربه دیگه بشم،
‫از روی صندلی‌ها اومد
‫گلوم رو گفت ‫و پرتم کرد روی زمین
‫اسب رو برد ‫و از زمین رفت بیرون
‫همونجا که دراز کشیده بودم، ‫با خودم گفتم
‫«دیگه هیچوقت دلم نمی‌خواد اسبی رو ببینم»
من توسط پدری خشن
که دستِ بزن داشت تربیت شدم.‏
‫برای همین دردهای شدید برام ناآشنا نبود
‫و به‌نظرم همین بود که من رو آدمی کرد ‫که هیچوقت شکست نمی‌خورد
‫هرکاری که دلش می‌خواست می‌کرد ‫اما با خودم می‌گفتم که شکست نمی‌خورم
‫به‌نظرم پدرم حسود بود
‫برادرم بچۀ دردسرسازی بود
‫مدرسه رو ول کرده بود. ‫همش دعوا می‌کرد.
‫دانش‌آموز بدی بود ‫و از همه مدرسه‌ها اخراج می‌شد
‫طی ۱۲ سال ۱۳ تا مدرسه عوض کردم
‫تو یه مدرسۀ نظامی ثبت‌نامم کردن. ‫فکر کنم به یه ماه نکشید که اومدم بیرون.
‫میشه گفت که آدم نمی‌شد. ‫خیلی دردسرساز بود.
‫مدرسه دِوِروس رفت،
‫که به گمونم یه مدرسه ‫واسه بچه‌های سرکش بود
‫و اونجا بود که کم‌کم ‫جذب بازیگری شد
‫بعدش وارد دانشکده شد
‫و اونجا بود که دیگه به‌طور جدی ‫به بازیگری فکر می‌کرد
‫یه تست بازیگری بود...
‫که اصلاً نمی‌دونم چرا، ‫اما شرکت کردم
‫برای نمایش «مرگ فروشنده» بود
‫و قبول شدم
‫روی استیج بودم ‫و احساسِ...
‫اصلاً احساس نگرانی نداشتم
‫اوضاع رو تحت کنترلم داشتم ‫چون این تو ذاتم بود
‫خیلی برام راحته
‫یکی از استادهای دانشگاه هاروارد ‫که بین بیننده‌ها بود اومد و گفت
‫«باید به‌عنوان یه کار بهش فکر کنی»
‫گفتم، «بیخیال.» ‫گفتش، «جدی میگم.»
‫«باید درسش رو بخونی. ‫واقعاً استعدادش رو داری.»
‫و اون لحظه بود که
‫مسیر زندگیم رو تغییر داد
‫تو روز «وودستاک» ‫وارد نیویورک شدم
‫گفتم، «وقتشه که واسش تلاش کنم»
‫اصلاً نمی‌دونستم تو چه شهری دارم زندگی می‌کنم. ‫جزو مردمش نبودم.
‫خیلی تنها و متعهد بودم ‫تا مسیرم رو پیدا کنم
‫تو این خیابون‌ها جون می‌کندم. ‫می‌دونستم چطوری باید اینجاها دووم بیارم.
‫توی راهروها و ایستگاه‌ اتوبوس‌ها ‫و ایستگاه‌ قطار‌ها و کتابخونه‌ها می‌خوابیدم
‫سرما رو با پوست و استخونم حس می‌کردم
‫می‌رفتم به این آژانس‌های بازیگری
‫می‌رفتم اونجاها. ‫می‌گفتم «من رو قبول کنین»
‫می‌گفتن، ‫«کسی رو قبول نمی‌کنیم»
‫عکسم رو می‌فرستادم، ‫پرتش می‌کردن بیرون
‫می‌گفتن «نه، آشغال»
‫«چشم‌هات آویزونه. ‫فلانی. بیساری.»
‫بهترین کاری که گیرم می‌اومد ‫تو این تئاتر‌های فسقلی بود
‫که مجبوری نیمه‌برهنه باشی
‫فقط همین نقش‌های مزخرف گیرم می‌اومد. ‫افتضاح بود
‫می‌گفتن، «نه نمیشه. ‫شاید بتونی سیاه‌لشکر باشی.»
‫من هم باورم شده بود ‫ و قبول کرده بودم
‫چون هروقت یه نقش گیرم می‌اومد،
‫همیشه یه دزد بودم
‫- حواست کجاس؟ ‫- ببخشید بابا. ندیدمت!
‫بهش نقش اصلی نمی‌دادن
‫یا پشت‌صحنه کار می‌کرد ‫یا مسئول تدارکات می‌شد،
[جان هرتسفلد، کارگردان]
‫اما هیچوقت بهش احترام نمی‌ذاشتن
‫خود درگیر و دور افتاده شده بودم،
‫جان هم... ‫همینطوری بود.
‫اسلای شروع به نوشتن کرد ‫چون نمی‌تونست به چیزی که می‌خواد برسه،
‫برای همین خودش خلقش کرد
‫اینطوری هم نبود
‫که قبلاً بهش فکر کرده باشه. ‫یهو انجامش داد!
‫گفتم این وضعیت خوب نیست. ‫نمی‌خوام دیگه بازیگری کنم.
‫شاید بتونم تموم سرخوردگی‌هام رو بنویسم
‫و فیلم‌نامه بسازم
‫کار راهنما توی سینما گیرم اومد
‫می‌تونستم کل روز بشینم ‫و فیلم ببینم
‫یه ضبط صوت ارزون هم برداشته بودم
‫و موسیقی فیلم‌ها ‫و دیالوگ‌ها رو ضبط می‌کردم
‫و می‌رفتم خونه ‫و سعی می‌کدرم دیالوگ‌ها رو جایگزین کنم
‫اولش این کار رو می‌کردم. ‫چندین و چند سال نوشتم
‫تا این که تعداد فیلم‌نامه‌ها ۱۵، ۱۶ تا شده بود
‫طرز تفکرات من و جان کاملاً متفاوت بود
‫می‌خواستیم چیزای خودمون رو بنویسیم. ‫کارهای خودمون رو تولید کنیم.
‫برای همین جمعه‌ها و شنبه‌ها و یک‌شنبه‌ها رو
‫با یه بطری شراب «بونز فارم» می‌گذروندیم
‫هیچوقت بار یا رستوران یا کلوب نرفتیم. ‫اون‌موقع بود که نویسندگی‌مون واقعاً شروع شد.
‫درمورد رویاها و آرزوهامون حرف می‌زدیم.
‫اما درمورد فیلم‌ها هم حرف می‌زدیم.
‫هرجوری که بود، ‫با زور یا یواشکی
‫وارد تموم سینماهای نیویورک می‌شدیم
‫هیچوقت پول بلیط نمی‌دادیم، ‫هیچوقت
‫تو ذهن‌مون چیزی به اسم شکست ‫تعریف نشده بود
‫مثلاً هیچوقت نمی‌گفتیم ‫«وای اگه موفق نشیم چی میشه؟»
‫با این حرفم متوجه میشین ‫که چقدر مصمم بودیم...
‫می‌گفتیم، «آره، حتماً باید یه جا واسه ما باشه، ‫چون ما خیلی عجیب‌غریبیم.»
‫باید یه جوری خودمون رو جا کنیم
‫باید کاری می‌کردیم. ‫باید خودمون سرنوشت‌مون رو رقم می‌زدیم.
‫برای همین گفتیم، ‫«باید یه فیلم به اسم اسب‌ها بسازیم»
‫یه گاوچرون و یه سرخپوست ‫صدسال بعد از این که اعدام شده بودن
‫از قبرهاشون میان بیرون
‫سوار یه ماشین شدیم، ‫رفتیم مریلند
‫تفنگ اجاره کردیم
‫مثل وقتی که داریم به ماشین شلیک می‌کنیم، ‫تیر واقعیه
‫با خودم گفتم، «نکنه زده به سرم؟»
پدرش در نقش کلانتری که مجسم شده بود که برای پیدا کردن ما اومده بود
‫البته، پدرمون تو فیلم بوده. ‫بهشون شلیک کرده.
‫اونجا که ما رو می‌کشه، ‫بیش از حد حال می‌کنه
‫می‌گفت، «می‌خوام بهتون شلیک کنم، ‫بعدش بیام و دوباره شلیک کنم»
‫گفتم، «قضیه زیادی شخصی شده؟ ‫مثل قصه‌های کتاب‌های آسمانی؟»
‫این یه فیلم صامت بود. ‫گفتم، «اسلای، چرا فیلمت صدا نداره؟»
‫گفت، «پول‌مون نمی‌رسید.»
‫به‌نظرت کسی تو سال ۱۹۷۱، ‫فیلم صامت می‌خرید؟
‫مهم نیست که تاحالا همچین کاری نشده.
‫و مهم‌تر از همه اینه که اون صدا داشت. ‫می‌خواست صداش شنیده بشه.
توی دبیرستان به سبک نوشتاری ضعیفم معروف بودم
‫می‌گفت، «سیلوستر، میای بریم یه چیزی بخونیم؟» ‫می‌گفتم، «نه، ممنون!»
‫می‌گفت، ‫«نه، چون هیچکس دیگه هم نمی‌خواد»
‫رد شدن بود که تشویقم می‌کرد
‫یه چالش بود
‫ارزیابی‌ای که ازت می‌کنن رو قبول می‌کنی
‫یا خودت خودت رو ارزیابی می‌کنی؟
‫اسلای همیشه می‌خواست بازیگر باشه،
‫اما همیشه مجبور بود بنویسه
‫می‌خواست بازیگر شه،
‫یکی رو می‌خواست ‫که بهش نقشی بده
‫هیشکی قبولش نمی‌کرد
[وسلی موریس، منتقد فیلم]
‫برای خودش نقش می‌نوشت چون احتمالاً ‫کسی به‌عنوان بازیگر قبولش نمی‌کرد
‫بیخیال بازیگری شده بودم. ‫خسته شدم.
‫اما جان هرتسفلد ازم خواست ‫که تو یه تست کمکش کنم
‫بین تماشاگرها کسی نشسته بود
‫که بعدها فیلم «ارباب فلتبوش» رو ‫نویسندگی و کارگردانی کرد
‫اون شروع ماجرا بود
‫مهمه که تو زمان درست ‫تو جای درستی باشی
‫باری اولی که اسلای رو دیدم ‫سر صحنۀ فیلم «ارباب فلتبوش» بود
[هنری وینکلر]
‫ما واقعاً... ‫میشه گفت زوج عجیبی بودیم
‫اون یهودی، روشن‌فکر و درس‌خونده بود
‫من هم... ‫همینی‌ام که هستم
‫نمی‌تونی کسی رو پیدا کنی ‫که تا این حد با هم تفاوت فرهنگی داشته باشن
‫من رو برد تو آپارتمان بدون آسانسورش ‫تو خیابون لکسینگتون
‫با اون سگ گنده‌بکش
‫پنجره رو سیاه کرده بود ‫تا بتونه بنویسه
‫نمایش‌نامه رو خوندم. ‫خیلی ساده بود.
‫گفتم، «بذار خودم تو صحنه باشم»
‫مثلا، وقتی پشت دختره نشستم
‫گفت، «آقای روزیو، ‫چی‌کار داری می‌کنی؟»
‫گفتم، ‫«نمی‌دونم، من فقط نشسته‌ام»
‫«نور خورشید داره میره توش چشمم...»
‫«نمی‌تونم چیزی ببینم»
‫بعد برمی‌گرده سر درس دادنش
‫یه لحظه بعد به دختره نزدیک میشم
‫دستم رو می‌گیرم دورش، ‫میگه «آقای روزیو!»
‫میگم «نمی‌دونم چشه! ‫هرجا میرم آفتاب میاد دنبالم»
‫«هی این‌ور و اون‌ور میشم.» ‫چرت و پرت میگم و حاضرجوابی می‌کنم
‫و بعد که با خودم فکر می‌کنم...
‫می‌بینم این فرصتیه که بهم دادنش
‫پس می‌تونم تو کل فیلم ‫هرچی که دلم می‌خواد بگم
‫اسلای همش نمایش‌نامه رو بازنویسی می‌کرد
‫صحنه‌هایی که خودش توش بود رو ‫بهتر می‌کرد
‫توی ارباب فلتبوش ‫ اولین باری قبل از راکی بود که
[کوئنتین تارانتینو]
‫که ما صدای سیلور استالونه رو می‌شنیدیم
‫اگه نگم یکی از بهترین صحنه‌های دهۀ هفتاد سینماس، ‫میشه گفت بهترین صحنۀ فیلمه
‫همون صحنه‌ای که نامزدش ماریا اسمیت ‫مجابش کرده که
‫یه حلقۀ نامزدی بخره، ‫که البته این کودن پولش بهش نمی‌رسه
‫اون دختره رو دیدی که همین حالا رفت بیرون؟
‫اگه یه بار دیگه ‫اون حلقۀ ۱۶۰۰ دلاری رو نشونش بدی،
‫می‌دونی چی رو سنگ قبرت می‌نویسن؟
‫می‌دونی قراره چی رو سنگ قبرت بنویسن؟
‫«اینقدر احمق بودم که به فرنی مالینکانیکو ‫ یه حلقۀ ۱۶۰۰ دلاری نشون دادم»
‫استنلی تو اون فیلم کاراکتر جالبیه،
‫اما لزوماً نمیشه دوستش داشت
‫اون... ‫یه آدم کودنه
‫اما تو اون صحنه یه کاری می‌کنه ‫که عاشقش میشی
‫چون می‌بینیم که به‌خاطرش عشقش به فرنی ‫حاضره چیکارها بکنه
‫اولین باره که موسیقی ‫یا صدای دیالوگ سیلوستر استالونه رو می‌شنویم
‫لعنتی
‫تو اون لحظه فهمیدم سرنوشت من ‫به چیزی که می‌نویسم گره خورده
‫چون می‌دونستم که سخته ‫ کسی من رو بازیگرش انتخاب کنه
‫همیشه نقش اراذل رو بازی می‌کردم
‫با خودم می‌گفتم، ‫«خب آره دیگه، واقعیته»
‫اما مهربون هم هستم... ‫آدم دل‌نازکی‌ام
‫اگه بشه اون دوتا رو با هم ترکیب کرد،
‫شخصیت خیلی خوبی ازش در میاد
‫و توی راکی بود که این فرصت نصیبم شد،
‫اما شروعش نقش استنلی روسیو ‫توی فیلم «ارباب فلتبوش» بود،
‫چون تو اون شخصیت یه لات کله‌شق،
‫ژاکت موتورسواری، موی چرب ‫و سیگار می‌دیدی اما دوست‌داشتنی هم بود
‫همه‌چیز دست به دست هم داد
‫اگه اون نقش رو بهم پیشنهاد نمی‌دادن، ‫اگه نقدهای خوب نمی‌گرفتم،
‫هیچوقت نمی‌تونستم ۱۳۰۰ دلار در بیارم
‫تا بتونم یه ماشین ۴۰ دلاری بگیرم ‫و توی ۱۱ روز به هالیوود برسم
‫تنها کسی که توی لس آنجلس می‌شناختم، ‫هری وینکلر بود
‫که حالا با بازی نقش فانز ‫ستارۀ بزرگی شده بود
‫ماشینم توی «هالیوود و واین» خراب شد
‫همینطوری یهو وایساد. ‫انگار خدا دستور داده بود.
‫و به اولین کسی که زنگ زدم ‫هنری بود
‫گفت، «آره، باید بیای دنبالم»
‫«ماشینم خراب شده»
‫«وسط بلوار سانست وایسادم»
‫گفتم «الان میام»
‫رفتم دنبال اون و سگ‌ گنده‌بکش
‫همه لباس‌هاش رو گذاشتیم تو ماشین، ‫نشستیم رو چمدون‌ها
معلوم بود نمی‌تونه منو ببره خونه‌اش.‏ زن داشت و منم یه سگ داشتم
‫فقط آدرس یه مسافرخونه رو نشونم داد،
‫و حدود سه شب اونجا موندم
‫بعدش تو خیابون «ولی» ‫یه دخمه پیدا کردم
‫یه خیابون با بلوار بالبوآ فاصله داشت
‫خیلی‌خب
‫من به جین کرک‌وود ‫که تهیه‌کننده‌ست معرفی شدم
‫حرف زدیم ‫و من ایدۀ راکی رو بهش گفتم
‫ما هم ساختیمش و با همه سختی‌هاش ‫رفت رو پردۀ سینما
‫یه سری موقعیت‌ها و شرایطی بود ‫که به‌نظرم یکم غیر معمول بود
‫چون من سابقۀ خیلی محدودی داشتم
‫- برای همین... ‫- می‌گفتم سابقه نداشتم بهتر نبود؟
‫و یه زنجیره‌ای از اتفاقات ناگوار بود ‫که باعث شد این فیلم اکران شه
‫آره، ‫دارم همه‌چیز رو مختصر میگم
‫رفته بودم تا تست بازیگری بدم،
‫و اوضاع هم خیلی خوب نبود
‫و وقتی که داشتم می‌رفتم بیرون ‫و در داشت بسته می‌شد
‫لم میدم به در و میگم
‫«راستی، من یه چیزایی می‌نویسم» ‫گفت، «جدی؟ برگرد»
‫شروع به نوشتن کردم
‫یه نمایشنامه برگرفته از فیلم ‫«خیابان‌های پایین شهر» نوشتم
‫می‌‌خواستم واقعیت تلخ زندگی ‫ تو حومۀ شهر رو نشون بدم
‫پشت میز می‌‌نشستم، ‫کارم رو می‌کردم
‫سیگار می‌کشیدم ‫و پشت سر هم قهوه می‌خوردم
‫داشت درست می‌شد
‫داشت... ‫خوب پیش می‌رفت
‫اما...
‫اما راکی آدم رذلی بود
‫اون موقع که دوستم داشت تایپش می‌کرد
‫شروع به گریه کرد
‫گفت، ‫«از راکی بدم میاد. ازش متنفرم. خیلی نامرده»
‫«به مردم مشت می‌زنه. ‫کتک‌شون می‌زنه.»
‫گفتم، «اگه فقط اداش رو در بیاره چی؟ ‫کامل انجامش نده»
‫«شاید شغلش همین باشه، مگه نه؟»
‫گفت، ‫«اینطوری خیلی خوب میشه»
‫گفتم، «اگه دوست‌دختر داشته باشی چی؟»
‫گفت، ‫«آره، خیلی خوبه»
‫برگشتم سر کار
‫نوشتمش. ‫«دوست‌دختر. عالیه»
‫اما حالا دیگه یه مبارز نیست. ‫یه آدم معمولیه. داستانی نداره.
‫یه آدم معمولی تو حاشیۀ شهر بود
‫و... ولگرده
‫یه آدم ولگرده!
‫که یاد فیلم «در بارانداز» افتادم. ‫اون تری مالویه.
‫فیلم «مارتی» ‫«خیابان‌های پایین شهر». بوم!
‫بوم. ‫همش رو با هم ترکیب کن.
‫و به روش خودم درستش کردم
‫و وقتی که تبدیل به یه مبارز شد ‫همه این‌ها با هم جمع شد
‫۱۰۶ دلار داشتم. ‫پول اجاره ۳۰۰ دلار بود
‫تو بد وضعی بودم. توی کیف پولم چس‌مثقال هم نبود
‫تو سه روز نوشتمش
‫البته باز هم برگشتم ‫ و دوباره نوشتم و نوشتم و نوشتم
‫وقتی می‌نویسم، ‫برام مهم نیست که
‫متن کم و کاستی داشته باشه
‫می‌دونم ۹۰ درصدش ارزشی نداره
‫اما ایده‌ای که توی شروع، ‫وسط و پایان فیلم پیاده می‌کنی
‫برای من خیلی مهمه
‫تهیه‌کننده‌ها می‌گفتن، «این نقش به رایان اونیل می‌خوره. بوکس دوست داره»‏
‫«یا مثلاً برت رینولدز»
‫اما من می‌گفتم، ‫«نه، این نقش رو واسه خودم می‌نویسم»
‫از نمایش‌نامه خوش‌شون اومده بود ‫اما نمی‌خواستن تو توش بازی کنی،
‫پول هنگفتی بهت پیشنهاد کردن که بکشی کنار، ‫درسته؟
‫آره. ‫تا ۲۶۵ هزار دلار هم پیش رفت
‫- که تو فیلم بازی نکنی ‫- درسته، که نزدیکش نشم
‫می‌دونستم که اگه حتی ‫ ۵۰۰ هزار دلار هم بفروشمش
‫بعد این که پول تموم میشد
‫شدیداً دلم می‌شکست ‫که چرا فروختمش
‫کدوم بهتره؟
‫زندگی با این توهم
‫که یه نیمچه امید داشته باشی ‫که بتونی یه کار عالی تحویل بدی،
‫یا واقعاً فرصت این رو داشته باشی ‫که کار عالیت رو نشون بدی
‫اما بعدش گند بزنی ‫و بفهمی که خراب کردی؟
‫به‌نظر من راه ساده‌تر اینه ‫که با این توهم زندگی کنی و بگی
‫«اگه این فرصت رو داشتم، ‫همه‌شون رو شکست می‌دادم»
‫دفعه اولی که پام رو گذاشتم ‫ تو خیابون‌های سرد فیلادلفیا،
‫می‌دونستم که لحظۀ سرنوشت‌ساز فرا رسیده
‫گفتن، ‫«سیلوستر، آماده‌ای؟»
‫گفتم «نه»
‫«اما راکی آماده‌اس»
‫اتفاقی که افتاد ‫بی‌نظیر بود
[تالیا شایر]
‫می‌دونستیم که تبدیل به واقعیت شده
‫تموم بازیگرهایی که می‌خواستم ‫کنار رفتن
‫و با بازیگرهای بی‌‌نقصی ‫جایگزین شدند
‫آپولو کرید؟ ‫فقط یه نفر تو دنیا هست که می‌تونه نقشش رو بازی کنه
‫صدا و اندازه و غرور و همه‌چی رو داشت
‫کن نورتون رو می‌خواستیم ‫اما دو شب قبل فیلم‌برداری کشید کنار،
‫گفتم، «وای پسر»
‫من واقعاً به کمک‌های الهی باور دارم
‫تالیا شایر هم یه انتخاب دقیقه‌نودی بود ‫چون نمی‌تونستیم بازیگر مناسبی پیدا کنیم
‫به محض این که در باز شد ‫و وارد شد
‫مثل یه نور بود
‫رفتم سمتش ‫و دیدم موهای آبی و مشکی
‫و چشم‌های اینطوری داره
‫گفتم، ‫«من عاشق این دخترم»
‫عاشق این کاراکترم
‫واقعاً بهش می‌خورد
‫حتی سوال هم نکردم. ‫لازم نیست چیزی بخونی
‫باید بازیش کنی
‫تا آخرش همین قضیه تکرار شد
‫راکی به هیچ‌وجه یه داستان ورزشی نیست
‫مطالعۀ ساده از شخصیه...
‫یه داستان عاشقانه‌اس
‫...که باید بدگمان باشه
‫- یه داستان عاشقانه‌اس ‫- اما نمی‌تونه
‫- داستان عاشقانه ‫- زندگیش رو پذیرفته
‫- میشه گفت سهمش از زندگی همینه ‫- بگو
‫بیشتر از هرچیزی می‌خواد ‫وقتی پیر میشه، تنها نباشه
‫بگو
‫اون مرد جوان ‫ نتونست بحث عشق رو پیش بکشه
‫- نتونست با صدای بلند اون رو بگه ‫- نه
‫آره، ‫راست میگی
‫اون‌موقع‌ها نمی‌تونستم بگم
‫اونجا نشستم و منتظرم ‫تا با آدرین یه صحنه روی یخ بگیرم
‫یهو فهمیدیم که ‫ اومدن ۳۰۰ تا سیاه‌لشکر لغو شده
‫گفتم «چند نفر دارم؟» ‫گفت «هیچی»
‫گفتم چقدر وقت داریم فیلم بگیریم؟
‫«گفت احتمالاً ۲ ساعت»
‫گفتم، ‫«وای»
‫«اینطوری شاید بهتر هم باشه»
‫راکی واقعاً چیزی رو می‌دید ‫که بقیه نمی‌دیدن
‫می‌خواست نشونش بده
‫داشت آسیب‌پذیری‌ها، رسیدگی‌ها و تغییر و تحولات رو موشکافی می‌کرد
‫باید یه کاراکتر رو اینجا شروع کنیم
‫تا بره اونجا
‫می‌دونی چطوری وارد مبارزه شدم؟
‫- نه ‫- بابام
‫باهوش نبود، بهم گفت، ‫«تو از بچگی عقل تو کله‌ت نبود،
‫«پس بهتره از بدنت یه استفاده‌ای ببری» ‫برای همین بوکسور شدم
‫- فهمیدی؟ ‫- آره
‫واسه چی... ‫واسه چی می‌خندی؟
‫مامان من برعکسش رو می‌گفت
‫چی می‌گفت؟ ‫یعنی چی برعکسش رو می‌گفت؟
‫می‌گفت، ‫«تو بدنت ضعیفه
‫پس بهتره رو مغزت کار کنی»
‫واقعاً این حرف رو زد؟
‫آدرین بی‌نظیر بود
‫اون این نقش رو نوشته بود
‫زنی که مظلوم بود ‫و کنارش گذاشته بودن
‫اون بود که آدرین رو ‫به اون آزادی و زیبایی...
‫و عشق رسوند
‫کاری که تالیا کرد... ‫این بود که
‫اون رو از یه فیلم بوکسی ‫به یه فیلم عاشقانه تبدیل کرد
‫که حالا به‌طور اتفاقی ‫دوست‌پسرش هم یه بوکسوره
‫راکی بالاخره یه انگیزه ‫برای مبارزه داشت
‫به‌خاطر پول نبود. ‫به‌خاطر غرور بود
‫«می‌خوام بهم افتخار کنی»
‫می‌خوام بگی که، ‫«این مرد منه»
‫و واسه همین آخرش میگه
‫«من نمی‌خوام یه ولگرد تو محله باشم»
‫«برام مهم نیست اینقدر کتک بخورم تا له شم. ‫می‌خوام بهم افتخار کنی»
‫من فقط می‌خوام تا آخر مبارزه کنم
‫این ویژگی از شخصیتش بود که دوستش داشتم. ‫همیشه تو دلش نگه می‌داشت
‫هیچوقت غم و غصه‌هاش رو ‫ با کسی در میون نمی‌‌ذاشت
‫فقط با خودش
‫فقط وقتی این رو نشون داد ‫که میکی داشت از خونه می‌رفت
‫موقع فیلم‌‌‌برداری من تازه از حموم اومده بودم
‫و پکر بودم ‫که رفتم دنبالش
‫گفتم،‌ «جان، یه لطفی بهم بکن. ‫دوربین‌ها و میکروفون‌ها رو روشن بذار،
‫تا ببینم راکی می‌تونه ‫ تو دو دقیقه زندگیش رو خلاصه کنه؟»
‫همون دفعه اول که فیلم گرفت عالی شد
‫جان گفت، ‫«مگه این برداشت بود؟»
‫گفتم، ‫«برداشت بود؟»
‫«این که...
‫بداهه بود»
‫«دیگه هم نمی‌تونم انجامش بدم. ‫بداهه بود»
‫اون انرژی دیگه وجود نداشت
‫دفعۀ قبلی چی‌کار کردی؟ ‫اینجای در رو کوبیدم؟
‫گفتم، ‫«گه توش، باید از اول شروع کنم. چی‌کار کردم؟»
‫و بعدش به فکر بابام افتادم
‫گوش کن. ‫می‌خوام مدیر برنامه‌ات بشم
‫برای همین باید بیخیال بهترین برداشت می‌شدم...
‫اما چیزی که من می‌خوام بهت بدم رو نمی‌تونی بخری
‫من سختی این کار رو کشیدم
‫من هم سختی این کار رو کشیدم
‫و با یه چیزی که حتی ناراحت‌کننده‌تره ‫جایگزینش کنم،
‫رابطه‌ام با پدرم.
‫۱۰ سال پیش به کمکت نیاز داشتم
‫که ده سال پیش هیچ کمکی بهم نکردی
‫- برات مهم نیود ‫- خب، اگه کمک می‌خواستی...
‫خب اگه کمک می‌خواستی ‫چرا چیزی نگفتی؟
‫چرا ازم نخواستی بچه؟
‫ازت خواستم ‫اما گوشت بدهکار نبود!
‫وقتی نوشتمش، ‫فقط یه خط بود
‫با خودم گفتم، ‫«باید درمورد خودم حرف بزنم»
‫خودم
‫و قراره با نقش راکی این رو اجرا کنم
‫داشت سی‌سالم میشد ‫و گفتم
‫«اومدی اینجا و این رو میگی؟ ‫من دیگه از دوران اوجم فاصله گرفتم. کدوم اوجی؟»
‫«می‌شینم اینجا و منتظر فرصت می‌مونم ‫و با صورت می‌خورم زمین»
‫مثل همون فیلمی که قرار بود شکست بخوره
‫«چرا وقتی بهت نیاز داشتم ‫اینجا نبودی؟»
‫می‌تونم ناکامی‌هام رو تبدیل به صدا کنم،
‫احساس می‌کن که میلیون‌ها نفر از مردم
‫همین ناکامی رو دارن، ‫که نادیده گرفته شدن
‫از قلم افتاد‌ن
‫بهش می‌رسم!
‫اون‌وقت تو می‌خوای کنار رینگ باشی ‫تا ببینی؟
‫واقعاً؟ ‫می‌خوای به من کمک کنی؟
‫می‌خوای من رو ببینی که...
‫هیچوقت نمی‌تونستم ‫تو صورتش اون حرفا رو بزنم
‫بی‌احترامی بزرگی بود
‫و برای این کار دیالوگ لازم نیست
‫همه فکر می‌کنن ‫که کار این پیرمرد تموم شده
‫که یهو...
‫در باز میشه ‫و آهنگ بیل کانتی پخش میشه،
‫و امید زنده‌اس
‫این هم همون چیزی که همه می‌خواستن،
‫لحظه‌ای برای تموم کسایی که ‫ اون فرصت ازشون گرفته شده بود
‫«بیا. ‫برگرد داخل»
‫ وای خدا. ‫این همون سینماییه که راکی برای اولین بار توش پخش شد
‫همون سینمایی که خودم راهنماش بودم
‫اولین نقد از روزنامۀ نیویورک ‫ از وینسنت کنبی خیلی تلخ بود
‫نمی‌دونستم چه انتظاری داشته باشم
‫ما تا ۵ روز قبل اکران ‫داشتیم راکی رو ضبط می‌کردیم
‫سانس عصر بود
‫نشسته بودم کنارش ‫که یهو گفت، «وای گندش بزنن»
‫بیست دقیقه از فیلم گذشته ‫و سه‌چهارم مردم بلند شدن رفتن
‫مدیران استودیو داشتن سر تکون می‌دادن...
‫از خجالت داشتم آب بودم. ‫گفتم، «وای، گندش بزنن»
‫وقتی حسابی ناامید شده بود، ‫گفت، «وای، خدا»
‫با خودش می‌گفت، ‫«چه شکست بزرگی میشه»
‫برای همین وقتی فیلم پخش شد ‫اعتماد به‌نفس بالایی نداشتم
‫اینجا بود که راکی برای اولین بار پخش شد
‫یادمه که با یه پالتوی نظامی ‫اون‌سمت خیابون وایساده بودم
‫برادرم گفت،
‫«این می‌تونه بدترین ‫ یا بهترین روز زندگیت باشه»
‫گفتم، ‫«آره واقعاً»
‫و اگه این فیلم موفق نمیشد، ‫فرصت دیگه‌ای در کار نبود
‫همه تو سالن بودن ‫و من آخر سالن وایساده بودم
‫صحنه مثل یه نقاشی بی‌حرکت بود
‫هیشکی تکون نمی‌خورد. ‫همه داشتن به تک‌تک کلمات گوش می‌کردن
‫میخکوب شده بودن
‫وقتی آپولو رو ناک اوت می‌کنه،
‫کل سینما از جاشون بلند شدن،
‫تهیه‌کننده‌ها انگار پشماشون ریخته بود
‫بیننده‌ها یه‌جوری رفتار می‌کردن ‫که انگار یه مسابقۀ واقعی ورزشه
‫انگار واقعیت با فیلم قاتی شده بود
‫ما که تو خیابون وایساده بودیم
‫صدای مردم رو از داخل سینما می‌شنیدیم
‫فکر می‌کردیم وقتی قراره با کرید مبارزه کنه ‫اتفاق مضحکی می‌افته
‫اما وقتی تو همون راند اول ‫اون رو ناک می‌کنه
‫هیجان مثال‌نزدنی‌ای بهت دست میده
‫هیشکی یادش نمیاد راکی باخته باشه
‫فیلم جوری ساخته شده ‫که حس کنی برنده شده
‫یکی از اون لحظات باشکوه بود
‫که بیننده‌ها با داستانی که روی پرده بود ‫تعامل داشتند
‫پرفروش‌ترین فیلم شده بود. ‫همه درموردش حرف می‌زدن...
[آرنولد شوارتزنگر]
‫می‌گفتن، ‫«این فیلم جون داره»
‫«احساسیه. ‫اشکم رو در آورده.»
‫«برام الهام‌بخش بوده»
‫دیدن این که این داستان افسانه تبدیل به واقعیت بشه ‫احساسات بیننده‌ها رو تحریک می‌کرد
‫یه اتفاقی افتاد، ‫یه اتفاق جادویی
‫این آخرین تصویر از وقتیه که دیگه معروف نیست
‫دیگه باید فاتحۀ حریم شخصی رو می‌خوندم
‫این شما و این، خودِ راکی، ‫سیلوستر استالونه!
‫لحظه‌ای بود که عملاً زندگیم رو دگرگون کرد
‫برای همیشه!
‫و برندۀ جایزه...
‫فیلم راکیه.
‫ستارۀ راکی، ‫سیلوستر «اسلای» استالونه
‫این شما و این آقای سیلوستر استالونه
‫هم واسه بازیش تحسین می‌شد، ‫هم واسه نویسندگیش
‫هم فقط واسۀ خیال‌پردازی ‫و همش
‫همه‌جا بود
‫از اون لحظه به بعد ‫امکان نداشت کار غلطی بکنه
‫بعضی‌وقتا به فکر فرو میرم...
‫که اصلاً قضیه چی بود؟ ‫واقعاً ارزشش رو داشت؟
‫دوران تاریکی رو پشت‌سر می‌گذاشتم ‫که شاید دارم خودم رو فریب میدم
‫خودم رو آروم می‌کنم ‫و فقط به آینه نگاه می‌‌کنم
‫انگار همون اتفاقی که برای راکی افتاد ‫برای منم افتاده
‫ظرف یه هفته،
‫ظرف یه هفته چیزایی درموردم می‌گفتن ‫که می‌دونستم نمی‌تونم از پسش بر بیام
‫و حرفایی می‌زدن که...
‫به گمونم... ‫یکم رو مخ بود
‫اولین باری که یه چیزی درمورد راکی شنیدم ‫تو یه میان‌برنامۀ رادیویی بود
‫«هر چند وقت یکبار ‫یه بازیگر جدید ظهور می‌کنه،
‫و تبدیل به یکی از پدیده‌های تجارت فیلم میشه ‫که همه درموردش حرف می‌زنن»
‫«مارلون براندو»
‫«آل‌پاچینو. ‫رابرت دنیرو.»
‫«و امسال...»
‫«بازیگری که همه درموردش حرف می‌زنن ‫کسی نیست جز سیلستور استالونه»
‫سیلوستر استالونه دیگه کدوم خریه؟
‫بعدش یه برنامۀ تلویزیونی دیدم
‫استنلی تو فیلم «ارباب فلتبوش». ‫سیلسوتر استالونه اونه؟!
‫بعد از رابرت دنیرو و مارلون براندو ‫اون بهترین بازیگره؟
‫وای. ‫خیلی‌خب.
‫شما حتماً خیلی بی‌‌پروا بودین ‫که تونستین ستارۀ همچین فیلمی باشین،
‫چون قبل اون فقط نقش‌های کوچیک ‫ بازی می‌کردین، درسته؟
‫شما لطف دارین که ‫ حتی بهشون میگین نقش‌های کوچیک.
‫گفتم اگه قراره ‫تو این حرفۀ نامعلومم غرق بشم
‫می‌خوام حداقل با خودم بگم که ‫تلاشم رو کردم
‫و حداقل فیلم خونگی خوبی ساختم
‫که پدرمادرم ازش لذت می‌برن
‫راکی پخش میشه. ‫چند ماه بعد، بابای اسلای بهم زنگ می‌زنه
‫«جان، میشه بیام ببینمت؟»
‫میگه، ‫«یه نمایشنامه دارم»
‫«راکی واقعی رو پیدا کردم» ‫«منظورت چیه؟»
‫«راکی واقعی رو من نوشتم»
‫«یه فیلم بوکسوری نوشتی؟» ‫«آره»
‫«دادیش به اسلای؟» ‫«نه، دادمش تو بخونی»
‫«شاید بتونی بسازیش» ‫«نه فرنک»
‫«چرا نمیدیش اسلای اون رو بخونه؟ ‫البته یه بار این داستان گفته شده»
‫هنوز داشت با اسلای رقابت می‌کرد
‫گفت، ‫«هی، من یه نمایشنامه به اسم سانی نوشتم»
‫اسلای میگه، ‫«موضوعش چیه؟»
‫میگه، «سانی مثل راکیه»
‫اسلای میگه، ‫«اینطوری که نمیشه بابا. این رو من ساختم»
‫به‌نظرم بابام حسودی می‌کرد. ‫گفتم، «به چی حسودی می‌کنی؟»
‫«کونش پاره شده. ‫تو که کمکش نکردی. همش کار خودش بود»
‫موفقیت می‌تونه یه خونواده رو ‫از همدیگه متلاشی کنه
‫وقتی راکی پخش شد، ‫به یک‌باره کل سابقۀ من زیر و رو شد
‫شده بودم برادر راکی
‫برای برادرم سخت بود. ‫اون خیلی خلاق بود
‫و از موفقیت من ضربه خورده بود
‫هیشکی از اون انتظار نداشت ‫که یه نماد آمریکایی باشه
‫وقتی به رویات می‌رسی
‫با خودت میگی، ‫این رویای من نبود
‫رویای من اینطوری نیست...
‫اونطوری نشد که فکرش رو می‌کردم
‫چون که...
‫یا خودش طوفان به همراه میاره
‫که باید دائم باهاش مبارزه کنی ‫چون ناامید شدی
‫با خودت میگی، ‫«گه توش»
‫«فکر می‌کردم وقتی به نوک کوه می‌رسم، ‫چیزی جز آسمون صاف نمی‌بینم»
‫اما اینطوری نیست
‫نفس کشیدن سخت‌تره. ‫اونجا لغزنده‌تره.
‫افراد زیادی نیستن که این بالا باشن. ‫خیلی احساس تنهایی داره.
‫بعضی‌وقتا رسیدن به نوک کوه... ‫چیزی نیست که انتظارش رو می‌کشیدیم
‫به‌نظر من وقتی استالونه ‫با راکی معروف شد
‫انتظار جنبه‌های منفی شهرت رو نداشت
‫به برنامۀ‌ داینا از هالیوود خوش اومدین!
‫انتظار نداشت که مردم بگن
‫«باید دوباره این کار رو بکنی ‫باید دوباره ثابتش کنی»
‫شما هم به این مهمانی
‫با بازیگر نقش راکی ‫یعنی سیلوستر استالونه، دعوتین
‫این دومین فیلمته ‫و تموم مردم دنیا
‫منتظرن تا ببینن ‫چه اتفاقی واسه سیلوستر استالونه می‌افته
‫- بله ‫- فقط همون یه بار بود؟
‫[راکی،‌ ‫بعدش چی میشه؟]
‫بعد از راکی، ‫مردم از من چیزی ساختن
‫که احتمالاً از چیزی که باید می‌‌ساختن ‫بزرگ‌تر بود
‫بعد از اون شروع کردن ‫ به زیر سوال بردن توانایی‌هام
‫نمایشنامه‌های زیادی می‌دیدم
‫چیز جالبی نبود. ‫اما بعدش فیلم «مشت» از راه رسید
‫فرصت خوبی بود تا از دنیای راکی خارج بشم
‫فیلمی درمورد جنبش کارگری آمریکاس
‫که اتحادیه‌های خیلی قدرتمند باربری رو ‫ به تصویر می‌کشه
‫به‌نظرم حماسۀ فوق‌العاده‌ایه
‫در اون زمان و به دنبال موفقیت راکی، ‫استالونه دنبال راهی بود
‫تا موفقیت دیگه‌ای رو ‫ خارج از قالب راکی، تکرار کنه
‫تو اون زمان، ‫استالونه ستارۀ بزرگی بود
[صدای نورمن جویسون]
‫اولین کاری که می‌خواست بکنه ‫این بود که دوباره تصویرش رو نشون بده
‫به‌نظرم خیلی از مشکلاتش ‫توی بعضی‌ از فیلم‌هاش
‫به این موضوع مربوط می‌شد
‫که اون می‌دونست چطوری یه فیلم موفق بسازه
‫و این موضوع با افرادی که ‫ استودیوها استخدام می‌کردن
‫در تضاد بود
‫مشکل اساسی‌ای که اسلای داشت ‫این بود که نمی‌خواست آخر فیلم‌ها بمیره
[صدای جو استرهاس]
‫به‌نظرم یه کارش خیلی اشتباه بود
‫آخر بازی قهرمان داستان رو کشت
‫و گذاشت که شر پیروز بشه،
‫که نباید همچین کاری کرد
‫شاید تو واقعیت این اتفاق زیاد بیفته،
‫اما وقتی مردم پول خوبی میدن
‫دوست دارن که ببین ‫عدالت برنده میشه
‫برای تبلیغ فیلم «مشت» ‫با پلی‌بوی مصاحبه می‌کنه
‫جوری حرف می‌زنه که فکر می‌کنه ‫امکان نداره کار ضعیفی داشته باشه،
‫که هیچوقت همچین اتفاقی نمی‌افته
‫اصلاً امکان نداره کار ضعیفی داشته باشه
‫با وجود نقص‌هایی که فیلم «مشت» داشت، ‫به‌نظرم من خیلی قابل احترام بود
‫اما خیلی از منتقدها با من موافق نبودن
‫و مخالفت‌شون برای سیلوستر ‫یه توهین شخصی بود
‫وقتی به مشت می‌‌گفتن آشغال، ‫بهم برخورد
‫من تموم تلاشم رو برای اون فیلم کردم
‫سخت کار کردم
‫و اونایی که با ۵۰۰ کلمه ‫تلاش کردن تا کارم رو بی‌اعتبار کنن
‫حاضرم تو هرکوچه‌ای که خودشون بگن ‫باهاشون ملاقات کنم
‫موفقیت راکی ‫و اشتباهات «مشت»
‫سیلوستر رو ترغیب کرد ‫تا فیلم خودش رو بسازه
‫همه‌چی با خودش. ‫نویسندگی، کارگردانی، بازیگری.
‫«کوچه بهشت» در اصل مثل پدر راکی می‌موند
‫تو سال ۱۹۷۲ نوشتمش
‫و هیشکی نمی‌خواست حتی بهش دست بزنه
‫زیادی عجیب بود
‫برای همین رفتم و راکی رو نوشتم
‫بعدش دوباره وقت این رسید ‫که بخوام «کوچه بهشت» رو بسازم
‫و دوباره برم سراغ رینگ
‫گفتم اگه این فیلم مثل راکی جدی نباشه
‫و یکم هم شاد باشه...
‫بارون و رنگ‌ها و شخصیت‌ها،
‫یکم از یه مسابقه کشتی‌کج معمولی فراتره
‫اون موقع یه پسر جوون بودم ‫که می‌خواستم یه فیلمِ
‫هوشمندانه و سرگرم‌کننده بسازم
‫خیلی تحقیق نکرده بودم
‫و بعد فهمیدم که ‫فیلم عامه‌پسندی نیست
‫فیلم همه‌جانبه‌ای نیست. ‫نسبتاً عجیب هم هست
‫تو فضای سال ۱۹۴۶ بود ‫و موسیقی و همه‌چیزش عجیب‌غریب بود
‫داشتم خودم رو واسه یه فاجعه آماده می‌کردم
‫که از راه هم رسید
‫انتظار نداشت از «مشت» استقبال نشه
‫و انتظار نداشت منتقدینی که ‫از راکی یه قهرمان ساختن
‫اینطوری علیه «کوچه بهشت» بنویسن
‫مدیریت خوبی نداشت
‫همش منتقدین رو به مبارزه دعوت می‌کرد
‫بعضی‌وقتا صبح از خواب بیدار میشم ‫و میگم، «می‌تونم»
‫و روز بعدش میگم، ‫«نه، نمی‌تونم»
‫چیزی رو حس نمی‌کنم
‫هیچی نمی‌دونم
‫مثل اینه وارد یه مبارزه بشی و وایسی سر جات
‫یاد گرفتم که این چیزها می‌گذره
‫فقط باید دوام بیارم
‫فقط باید محکم باشم ‫و حمله‌های عصبی و ترسم رو تحمل کنم
‫همین که ازش می‌ترسیه ‫که جالبش می‌کنه
‫داستان موفق شخصیت راکی بالبوآ
‫با داستان موفق بازیگر سینما ‫یعنی سیلوستر استالونه، شباهت زیادی داره
‫درحال‌حاضر استالونه درحال آماده‌سازی ‫ مراحل پایانی راکی ۲ هست
‫که خودش نقش اول، ‫کارگردانی و نویسندگیش رو به‌عهده داره
‫به‌نظر می‌رسه که ترسی از خطراتی که ‫این دنباله ممکنه داشته باشه، نداره
‫در واقع، استالونه مثل همیشه ‫کاملاً اطمینان داشت
‫«جان آویلدسن» می‌خواست ‫راکی عیاشی کنه
‫بره عمارت پلی‌بوی، مست کنه، ‫مواد مخدر مصرف کنه
‫به عبارت دیگه، جنبه‌ی منفی موفقیت
‫این اون آدم نیست
‫این آدمیـه که به تلاش ادامه میده و
‫بقیه رو با خودش همراه می‌کنه
‫یه شخص کاملاً آرمان‌گرا
‫جان آویلدسن از فیلم‌نامه‌ی ‫«راکی دو» خوشش نیومد
‫پس آخرش خودم کارگردانیش کردم
‫- نمی‌دونم ‫- میشه یه اظهار نظری بکنی، راکی؟
‫نمی‌دونم. زبونم بند اومده
‫- راکی! ‫- برید عقب!
‫یکی از دلایلی که فیلم‌های «راکی یک» ‫و «راکی دو» حسابی ترکوندن
‫روش استالونه برای بیان داستانش این بود
‫اون داستان زندگی خودش رو ‫توی راکی و آپولو کرید مجسم کرد
‫آپولو کرید توی خونه‌اش قدم می‌زنه و نامه‌های ‫نفرت‌انگیزی که برای همسرش فرستادن رو می‌خونه
‫احتمالاً این صحنه، خود سیلوستر استالونه ‫بوده که توی عمارتش قدم می‌زده و
‫نقد «پاولین کیل» رو برای ‫فیلم «کوچه بهشت» می‌خونده
‫اون کل مفهوم سلبریتی رو ‫زیر میکروسکوپ می‌بره،
‫تا حدودی
‫داستانش از یه جهت، بهتر از اولی‌ـه
‫چون با موضوعات قابل لمس‌تری سر و کار داره
‫راکی آدم گوشه‌گیری بود، ‫حالا یه نوع مسئولیت دیگه داره.
‫نوعی از مسئولیت و مشکلات که ‫همه‌ی بیننده‌هایی که
‫ازدواج کردن یا توی فکرش هستن، ‫می‌تونن باهاش همذات‌پنداری کنن.
‫هیچکس راکی رو یه فیلم خانوادگی نمی‎‌دونه
‫با این حال، توی هسته‌ی این فیلم‌ها ‫رابطه‌ی اون و آدرینـه.
‫کشمکش بین این رابطه و ‫ساختن این خانواده و
‫این شغلی که باید بهش پایبند باشه.
‫کِی اومدی خونه؟ ‫فکر می‌کردم سر کاری
‫نه، دیگه سر کار نیستم
‫من... امروز اخراج شدم
‫اوه
‫چی شد؟
‫حالا، حاضری بابت «قولی» که دادی
‫از خیرِ سرنوشتت بگذری؟
‫حالا چیکار می‌کنی؟
‫نمی‌دونم. داشتم به مبارزه فکر می‌کردم
‫می‌تونی هر کاری بخوای بکنی. ‫دیگه مجبور نیستی مبارزه کنی.
‫خب، می‌دونی، من یه مبارزم
‫آنچنان خوب نیستم، ولی کارم همینـه دیگه
‫خب راکی، بهم قول دادی ‫که دیگه مبارزه نکنی
‫توی بدترین مرحله زندگیش می‌بینیمش
‫توی اون زیرزمین سگ‌دونی کوچیکـه
‫زیر چراغ وایستاده
‫یه نکته‌ای راجع به این آدم هست که...
‫تقدیرش اینـه که یه کاری انجام بده
‫ولی به دلایل غلط راه پیشرفتش بسته شده
‫وقتی بالاخره میگه: «من هیچ‌وقت ازت ‫نخواستم که از زن بودنت دست برداری،
‫لطفاً ازم نخواه که از مرد بودنم ‫دست بردارم. نمی‌تونم.»
‫اون میگه که من این زن رو دوست دارم
‫ولی اگه اقلاً تلاش نکنم،
‫آدمی که بهش تبدیل میشم رو دوست نداره
‫راکی دو هم حسابی ترکوند
‫دو برابر فیلم قبلی فروش داشت و...
‫یعنی، توی کل دنیا ترکوند
‫حالا خیلیا دنبالش بودن که باهاش کار کنن
‫باید بگم اسلای توی کار سینما ‫خیلی زود پله‌های ترقی رو طی کرد
‫بازیگران خیلی کمی هستن که نظم و ‫انضباط کافی واسه کارگردانی و بازیگری دارن
‫باید هفت روز هفته و 24 ساعت روز رو ‫بهش فکر کنی
‫فیلم ساختن چیزیـه که درکش می‌کنم ‎‌‌و ‫باهاش کنار میام
‫ولی بهای سنگینی داره
‫ولی کاملاً توی فیلم‌سازی غرق شدی
‫بازیگری، نویسندگی، کارگردانی و ‫تهیه‌کنندگی همگی هم‌زمان و باهم،
‫هیچ وقتی واسه چیز دیگه‌ای نداری
‫هیچ وقتی برای خانواده‌ات نداری
‫«امروز چی شد؟» ‫«نمی‌خوام درموردش حرف بزنم.»
‫این واقعیتـه. وقتی میای خونه، ‫تقریباً هنوز توی فیلمی
‫معمای وحشتناکیـه
‫وقتی جوون‌تری، با خودت میگی ‫«باید خونه رو با آثار هنری پر کنم.»
‫«باید خونه رو پر از بچه کنم.»
‫«باید...» خب، حالا پر شده
‫بچه‌ها بزرگ شدن و رفتن
‫و تو موندی و این خونه بزرگ و پوچ ِ...
‫آه...
‫مسأله اینـه که دیگه برات
‫منبع الهام و انگیزه نیست
‫دلیل خونه عوض کردنم این نبود که ‫یه منظره‌ی زیبای دیگه بخوام
‫هر بار این الگویی که بهش ‫عادت کردی رو تغییر میدی
‫به‌معنای واقعی واسه احیا کردن اون رونده
‫ساختن فیلم‌های دنباله‌دار خیلی سختـه
‫هر بار سخت‌تر و سخت‎‌تر میشه
‫همیشه خسته‌کننده‌ست. ‫ملت همیشه‌ی خدا رو مخت هستن،
‫بعدش ازت انتقاد هم میشه
‫بعد با خودت میگی: «واقعاً لذتش ‫ارزش این همه درد و زحمت رو داره؟»
‫هر فیلم سخت‌تر و سخت‌تر میشه
‫چون طراوت یه هنرمند مشتاق رو نداری.
‫قبل از «راکی سه» ترس به وجودم افتاد
‫شاید من اونی که بودم نیستم. ‫شاید شانسی بوده.
‫هیچ شور و اشتیاقی در کار نبود
‫قرارداد خوبیـه، پول خوبیـه، فلان و بیسار...
‫یواش یواش ازت محافظت میشه
‫سازمان‌ها بهت دیکته می‌کنن: «اینو نگه دار، ‫اونو نگه دار و این فیلم رو بساز.»
‫«این خطری نداره، این خطری نداره...»
‫و بعد از مدتی می‌فهمی
‫«هیچ کار خوبی انجام نمیدم چون ‫دارم حرف بقیه رو گوش میدم.»
‫بعد چند سال بیدار میشی و ‫خیال می‌کنی یه برنده‌ای، ولی نیستی
‫و راکی سه مثالی از همین بود
‫ما کلی ماشین و پول داریم!
‫همه چی داریم جز حقیقت
‫اون حقیقت چیه لامصب؟
‫من ترسیدم! خب؟
‫می‌خوای از دهنم بشنوی؟ ‫می‌‌خوای خُردم کنی؟ ترسیدم!
‫چی؟
‫هیچ‌وقت از یه مبارز نمی‌شنوی که بگه: ‫«من ترسیدم. من یه بزدلم.»
‫بعدش همسرش با شجاعت وارد میشه
‫«من هم ترسیدم. ‫ترسیدن هیچ اشکالی نداره.»
‫و بعدش میشه از همون، شجاعت بیرون بیاد
‫شاید شجاعت انجام ندادن ‫کارهایی که بقیه بهت میگن...
‫مدیر برنامه بهت میگه این کار رو بکن، ‫آدمایی که باهاشون در ارتباطی.
‫شاید شجاعت یه چیز دیگه‌ست. ‫مثلاً تا تهش رفتن؟
‫گفتم: «اسلای، برگرد، ‫یه‌کم به ندای درونت گوش کن.»
‫«فقط به غرایزت اعتماد کن.»
‫هر تصمیمی که قصدش رو داشتم، ‫مثل استفاده از «آقای تی»
‫می‌خواستم گروه «سوروایور» ‫موسیقی متن «چشم ببر» رو بسازن
‫هالک هوگان رو می‌خواستم
‫و مدام این رو می‌شنیدم: ‫«مسخره‌ست، مسخره‌ست.»
‫جواب می‌دادم: «می‌دونم. مسخره‌ست.»
‫ولی نمایشیـه. جالبـه. فرق داره.
‫من کوشا هستم و هرگز ‫دست از تلاش برنمی‌دارم
‫سعی می‌کنم از خودم پیشی بگیرم و ‫به نقطه ضعف‌هام غلبه کنم
‫نسبت به تهدیدِ شکست بی‌تفاوت بشم
‫چون می‌دونم در هر صورت
‫حتی اگه موفقیت بزرگی هم نباشه
‫واست خوبـه که اقلاً تلاشت رو ادامه بدی
‫90 درصد مسیر پر فراز و نشیب و سختـه
‫ولی برای رسیدن به موفقیت، ‫باید تحمل‌شون کنی
‫شاید به هدفت نرسی
‫ولی بازم بهتر از اینه که کاری نکنی
‫اون مدام می‌خواد خلق کنه
‫اصلاً خستگی نمی‌شناسه
‫نمی‌خواد بگه: «پشیمونم. ای‌کاش ‫این کار رو می‌کردم و فلان.»
‫«وای، کاش اون کار رو می‌کردم.»
‫همیشه می‌دونست می‌خواد کجا باشه
‫این تصادفی نیست
‫تصادفی، ستاره فیلم‌های اکشن شدنش بود
‫رمبوی اصلی یه قاتل روانی بود
‫اون قربانی خشن جنگ بود
‫وقتی از جنگ برگشت، فرو ریخته بود
‫هیچ کاری از دستش بر نمی‌اومد که ‫دوباره مورد لطف آمریکا قرار بگیره
‫پس گفتم: «اگه قراره توی این کار باشم
‫می‌خوام فیلم‌نامه رو بازنویسی کنم.»
‫«ضمناً می‌خوام تا مرز جنون پیش بره.»
‫اضافه کردن یجور حس ‫وحشی‌گری و درنده‌خویی
‫که حتی خودم رو هم شوکه می‌کنه
‫وقتی عصبانی میشه، چهره‌اش فقط خشمـه
‫لازم نیست واسه فهمیدنش خیلی بگردم
‫پدرم رمبو بود، توی واقعیت
‫هیچی با زبون و حرف زدن حل نشد
‫معمولاً اتمام حجت فیزیکی بود
‫اگه اینطوری چنگال دست می‌گیره
‫اگه این شکلی غذا می‌خوره
‫یعنی قراره درگیری بشه
‫نباید سر به سر این یارو می‌ذاشتی
‫این نگاهی که توی ‫چهره‌اش هست، ارثی‌ـه...
‫من دیدم فرصتی هست که
‫از نظر من، اولین فیلم اکشن خالص رو ساخت
‫که یعنی کل فیلم پر از تب و تاب و اکشنـه
‫اونقدر حرکت و جنبش زیاده
‫که نمیشه دیالوگ‌ها رو ‫روی نقش اول متمرکز کرد
‫بار دیالوگ باید روی دوش ‫سرهنگ تراتمن و بقیه می‌بود
‫کاملاً مجذوب این شخصیت گوشه‌گیرِ
‫تنها می‌‌شید که حس می‌کنه رهاش کردن
‫عملکرد بازیگریش در اعماق وجودش بود
‫خیلی عمیق‌تر از چیزی که توی فیلم‌نامه بود
‫روش دیالوگ نوشتنش حرف نداره ‫طوری که هم کنایه‎‌‌ایـه و ریتمش خوبـه
‫ولی ظاهراً تا حدی بداهه‌ست
‫اسلای استعداد بی‌نظیری ‫توی نوشتن کلمات داره
‫ساده و حقیقی هستن
‫پشت چیزایی که می‌نویسه و میگه ‫هدفی نهفته‌ست
‫شروع کردم درمورد کهنه سربازها خوندن، ‫حرف‌های واقعی‌شون
‫مواضع و آسیب‌های روحی‌شون
‫با خودم گفتم اگه بتونم ‫گزیده‌ای از زندگی بیست تا
‫کهنه سرباز رو جمع کنم و ‫باهم ترکیبشون کنم
‫چون رمبو سال‌هاست که حرف نزده
‫پس حرف زدنش روان نیست
‫این کنش‌گری و پاکسازی
‫پس یادم میاد داستان‌هایی رو ‫راجع به یکی‌شون شنیده بودم
‫که با یه جعبه واکس رفته سایگون ویتنام
‫داد می‌زد: «واکسی‌ـه، واکسی!»
‫گفتم نه. ولی اون همش اصرار می‌کرد
‫و جویی گفت باشه. ‫من هم رفتم دو تا آبجو بگیرم.
‫و اون جعبه توش بمب بود
‫«رفتم دو تا آبجو بگیرم. ‫توی جعبه واکس بمب بود.»
‫«اون بچه بازش کرد. جویی...»
‫بدنش رو تیکه‌تیکه کرد
‫افتاد روی زمین و گفت: ‫«پاهام کجان؟»
‫دوستِ من! بدنت پاشیده روی من!
‫همه جا پر خون بود. ‫سعی داشتم بدنش رو جمع کنم.
‫جمعش کردم ولی دل و روده‌اش ‫همش می‌زد بیرون
‫و هیچکس کمکمون نمی‌کرد!
‫هیچکس کمک نکرد. داشت می‌گفت: ‫«خواهش می‌کنم، می‌خوام برم خونه...»
‫«پاهام کدوم گوری هستن؟» ‫نمی‌تونی همچین چیزایی رو از خودت در بیاری
‫همچین فیلم‌نامه‌ای رو نمی‌تونی از خودت در بیاری
‫مدتی زمان برد تا همه ‫اون داستان‌ها رو هضم کنم
‫و توی اون مونولوگِ دیوانه‎‌وار قرارش بدم
‫که توی فیلم‌نامه هم نبود
‫کتاب اصلی دیوید مورل رو خونده بودم
‫کل نکته و تأکید کتاب این بود که
‫متوقف کردن این اَبَر ماشین کشتار
‫بعد از تموم شدن جنگ
‫کار خیلی راحتی نیست
‫کل این مفهوم توی فیلم ‫«اولین خون» کنار گذاشته شد
‫تغییر دادن صحنه‌ی کشتن اون گروه مسلح
‫به زخمی کردن گروه مسلح فکر استالونه بود
‫توی آخر فیلم‌نامه اصلی، این شکلی بود که
‫سرهنگ تراتمن بهم شلیک می‌کنه
‫و با صحنه آهسته می‌میرم
‫به کارگردان گفتم: ‫«این خوب نیست.»
‫نمی‌خوام کهنه سربازهای ویتنام
‫این فیلم و تیر خوردن منو ببینن
‫و با خودشون بگن: «پس هیچ ‫امیدی برای من نیست. هیچی.»
‫بعدش گذاشتم. داشتن داد می‌زدن ‫که اگه برنگردم
‫نقض قرارداد حساب میشه
‫توی لاس‌وگاس فیلم‌برداریش کردن
‫اونقدر افتضاح بود که مجبور شدن ‫همین نسخه‌ای رو که می‌بینید بسازن
‫چون اون موقع هر ماه بیست هزار ‫کهنه‌سرباز و جانباز خودکشی می‌کردن
‫گفتم من نمی‌خوام بخشی از ‫این خودکشی‌ها باشم
‫و این کار رو هم نمی‌کنم
‫اواسط دهه هشتاد کار رمبو رو شروع کردم
‫و این کاراکتر یه‌جورایی جنبشی رو راه انداخت
‫اولین چیزی که به ذهن آدم ‫می‌رسه قدرت بدنی‌ـشـه
‫به‌نظرم چیزی که باعث شد استالونه ‫ستاره‌ی بی‌نقص دهه‌ی هشتاد بشه
‫این بود که ویژگی غالبِ ‫اون دهه اغراق و افراط بود
‫ولی با اون بدنش و هرج‌ومرج‌ها و ‫قتل‌عام‌هایی که راه می‌نداخت
‫مردم خیلی دوست داشتن روانی شدنش رو ببینن
‫حتی موقعی که تقریباً شبیه کتاب‌های ‫مصور شده بود، مردم دوستش داشتن
‫چون اون نسخه مافوق خودش بود
‫تنها رقیبش آرنولد شوارتزنگر بود
‫اسلای یهویی با فیلم رمبو ‫وارد زمین بازی من شد
‫سیکس پک داشت و همه داشتن ‫راجع به بدنش حرف می‌زدن
‫و البته این باعث شد رقابتی شکل بگیره
‫اون موقع، مثل بچه کوچیک‌ها بودیم
‫کی از چاقوی بزرگتری استفاده می‌کنه؟
‫کی از بزرگترین اسلحه‌ها استفاده می‌کنه و ‫یه دستی نگهشون می‌داره و
‫می‌زنه... اینطوری
‫کی عضلاتش بیشتره؟
‫کی چربی بدنش کمتره؟
‫داشتیم سر چیزای مسخره دعوا می‌کردیم
‫حالا که گذشته رو نگاه می‌کنیم ‫به همه‌شون می‌خندیم
‫تأثیر عضله داشتن رو فهمیدیم
‫تأثیرش روی ذهن مخاطب دو برابر بود
‫همین بود که به فیلم‌های اکشن یه جون تازه داد
‫یه نیروی محرکه جدید
‫واقعاً با خودم عهد بسته بودم که ‫این ژانر فیلم رو
‫سودآور کنم و
‫فیلم‌ها سرتاسر دنیا پخش بشن. ‫که موفق هم شدم.
‫یه چیز انکار ناپذیر راجع به ‫سیلوستر استالونه هست
‫از بازنده، شد قهرمان
‫و باعث شد استالونه هم در سطح جهان ‫مشهور بشه و هم حسابی ثروتمند
‫استالونه می‌دونه چطور به اینجا رسیده ‫چون می‌دونه بهای موفقیت چیه
‫من همیشه پشت سر اسلای بودم
‫همیشه یه قدم ازش عقب‌تر بودم
‫اون همیشه کارهای خفن‌تر می‌کرد
‫بعدش یه سال بعد، ‫من همون کار خفن رو می‌کردم
‫ولی تا اون موقع، ‫اون دوباره یه حرکت خفن‌تر می‌زد
‫قضیه این شکلی بود
‫و اون مدام داشت پیشرفت می‌کرد
‫اسلای دست بردار نبود
‫نه فقط یه بازیگر یا کارگردان، ‫بلکه یه نیروی قدرتمند توی هالیوود بود
‫مردم و طرفدارهات همیشه بهم میگن
‫یا باید راکی باشه یا باید رمبو باشه
‫این به‌عنوان بازیگر شما رو ناامید نمی‌کنه؟
‫مثل یه سکّه‌ی دو روئـه
‫درسته آدمو کلافه می‌کنه ‫ولی اینکه بتونی نه یکی
‫دو تا کاراکتر پیدا کنی که اینقدر بشه ‫باهاش همذات پنداری کرد
‫اینقدر درکش کرد
‫اون‌وقت می‌فهمی کار بزرگی کردی
‫یجورایی نادره
‫همیشه به فیلم‌های دنباله‌دار معتقد بودم
‫چون به‌نظرم اکثر اوقات ‫نمیشه قصه رو توی دو ساعت روایت کرد
‫چرا ادامه‌اش ندیم؟ ‫اگه مخاطب دوستش داره، چرا که نه؟
‫به مردم میگم فیلم‌های ‫دنباله‌دار رو دست کم نگیرید
‫چون ساختن فیلمی که ‫هیجان و جذابیت فیلم قبلی رو
‫حفظ کنه ده برابر سخت‌تره
‫خب بعدش توی راکی سه و چهار
‫وقتی کاراکتر شباهتش به ‫سیلوستر استالونه واقعی کمتر میشه
‫و بیشتر شبیه یه شخصیت کامیک ‫و کتاب مصور میشه
‫و حالا نه تنها یه شخصیت کتاب مصوره
‫ظاهراً داره با ضد قهرمان‌های ‫کتاب مصور هم می‌جنگه
‫انگار رسماً از «مارول کامیکس» ‫اقتباس کرده باشی
‫پوچ بودن هدف اصلی توی ‫این فیلم‌ خودش رو تحمیل می‌کنه
‫هدف اینه که مخاطب تجربه نهایی استالونه رو
‫توی برند راکی ​​تجربه کنه.
‫اون مبارزه می‌کرد، کارگردانی می‌کرد ‫نویسندگی می‌کرد
‫همه کارها رو انجام می‌داد
‫که توی یه فیلم اکشن و جنبشی خیلی سخته
‫دولف لاندگرن منو ترکوند
‫اون شب بعد مبارزه قلبم متورم شد
‫وقتی این اتفاق میفته که ‫قلب به سینه برخورد کنه
‫بعدش فشار خونم رفت روی 260
‫فکر می‌کردن قراره ریق رحمت رو سر بکشم
‫به خودم که اومدم، ‫دیدم توی بخش مراقبت‌های ویژه‌ام
‫و یه مشت راهبه دورم رو گرفتن
‫با خودم گفتم: «خب، وقت رفتنـه.»
‫دولف لاندگرن نُه روز منو انداخت ‫گوشه بیمارستان
‫اینطور خلاصه کنم که توی راکی چهار
‫کتک خوردی و افتادی زمین
‫و دعا می‌کنی یکی بزنه زیر چونه‌ات
‫تا دیگه درد نکشی
‫ولی یه صدایی از درونت بهت میگه: ‫«یه راند دیگه هم مقاومت کن.»
‫به خودم فشار آوردم. ‫واسه همین پنج بار پشتم رو عمل کردن.
‫می‌دونستم که نباید بعد از ‫عمل اول این کار رو ادامه بدم
‫احتمالاً یه عمل دیگه هم لازم میشه چون می‌دونم
‫با خودم میگم دیگه هیچ‌وقت ‫این کار رو نمی‌کنم، ولی می‌کنم
‫می‌کنم. نمی‌دونم چرا ولی می‌کنم
‫همیشه توی دنیایی پر از تب و تاب و
‫چالش‌های فیزیکی بودم
‫گمونم بشه اسمش رو گذاشت خشونت
‫پدرم توی ارتش بود، سواره‌نظام بود
‫نمی‌دونم توی چه ارتشی بود
‫ولی حین جنگ جهانی دوم نزدیک ‫مرز مکزیک یه سواره‌نظام داشتن
‫پس چوگان بازی کردن رو آماتوری یاد گرفت
‫پس من هم زمان زیادی صرف کردم و
‫سوارکاری یاد گرفتمم و مدتی بازی کردم
‫عجب بازی سرگرم‌کننده‌ایـه
‫اسلای یه چوگان‌باز حرفه‌ای شد
‫اگه پدرم نمی‌ترسوندش
‫می‌تونست بازیکنی باشه که ‫شش هفت تا گل می‌زنه
‫واسه همین بود که چوگان رو کنار گذاشت
‫وقتی تقریباً چهل سالم شد ‫دوباره بازی رو شروع کردم
‫با خودم گفتم: «حالا که توی زندگیم موفق شدم ‫پدر، می‌خوام درست حسابی بازی کنم»
‫یه تیم فوق‌العاده جلوی پدرم جمع می‌کنم
‫و توی ولینگتون جلوی همدیگه بازی می‌کنیم
‫بهترین زمین بازی دنیا
‫اسلای استالونه به دنیا نشون داد ‫که چقدر اسب‌سوار و چوگان‌باز ماهریـه
‫طوری که بهترین‌های چوگان ‫انگشت به دهن موندن
‫داشتم خوب بازی می‌کردم
‫با پدرم رقابت تنگاتنگی داشتیم
‫رفتم نزدیکش
‫پدرم
‫با چوب چوگان زد پشتم
‫اونقدر محکم منو زد
‫که افتادم زمین
‫عوامل برنامه «تفریح امشب» هم اونجا بودن
‫اسب صاف از روم رد شد ‫نمی‌دونم چطوری منو نکشت
‫ولی بالاخره بلند شدم و اولش خیلی درد داشتم
‫و گمونم، پدرم همینطوری ‫سوار بر اسب دور شد
‫شاید امروز بهترین هیجان ‫زندگی‌مو تجربه کردم
‫بالاخره تونستیم با همدیگه
‫توی این سطح بالا چوگان بازی کنیم
‫اگه دقت می‌کردید، اولین ضربه ناجوانمردانه ‫و تنها ضربه ناجوانمردانه‌ی بازی رو
‫پدرم به پسرش زد
‫تهش همینجا بود
‫دیگه از اون به بعد هیچوقت چوگان بازی نکردم
‫همه چی رو فروختم
‫همه اسب‌ها و مزرعه و کامیون رو فروختم
‫و این پایانش بود
‫اصولاً انسان وقتی به دنیا میاد ‫مثل خمیر مجسمه‌سازیـه
‫و یه مجسمه‌ساز سنگین‌‌دست ‫روش کار می‌کنه
‫و شخصیتمون شکل می‌گیره
‫و نمی‌تونی اون کجی‌ها رو درست کنی
‫و همین شخصیتت رو شکل میده
‫بهش غلبه کردن کار هر کسی نیست. ‫تلاش زیادی می‌خواد.
‫گمونم هدفش توی راکی پنج این بود که
‫هویت و رگ و ریشه‌اش ‫رو فراموش نکنه
‫می‌خواست به ریشه‌اش برگرده ولی فکر ‫نکنم اونطوری که امیدوار بود از آب در اومد
‫وقتی می‌خواستم راکی پنج رو بسازم ‫با خودم گفتم
‫اگه همه چی رو از دست بدم
‫می‌تونم واقعاً برگردم و از نو شروع کنم؟
‫بدون اینکه کسی کمکم کنه
‫فهمیدم به آخر خط رسیدم
‫واسه همین تامی برام ‫از خانواده خودم مهم‌تر بود
‫چون دوباره برام شکوه و افتخار میاره
‫قضیه زیادی شخصی بود
‫پسرش سیج رو وارد قصه کرد. ‫آوردش توی فیلم‌نامه.
‫می‌خواست فرصتی رو بهش بده که ‫بدست آوردنش برای خودش خیلی سخت بود
‫چطوری توی زیر زمین همراه ‫پسرت اون صحنه رو نوشتی؟
‫میگه توی بوکس غرق شدی ‫ولی منو نمی‌بینی
‫اینو از زندگی و تجربه خودت الهام گرفتی؟
‫متأسفانه آره
‫گفتی من شماره یکت هستم. ‫اینو گفتی ولی دروغ گفتی.
‫به من و مامان دروغ گفتی!
‫من هیچوقت بهتون دروغ نگفتم
‫تامی به کمکم نیاز داشت
‫من هم داشتم
‫رفتم سراغ کاری که واقعاً
‫دوست داشتم توی زندگی واقعی انجام بدم
‫ولی نمی‌تونستم توی واقعیت انجامش بدم
‫بنابراین معمولاً این کار رو با جادوی سینما
‫و نمایشی انجامش میدم.
‫اگه می‌خوای چیزی رو به ارث بذاری
‫برای پسرت به ارث بذارش، ‫محض رضای خدا!
‫حرفاش، موقعی که دارم پسرم رو از دست ‫میدم و دچار شکست عصبی شدم
‫«من اینو نمی‌خواستم. فقط می‌خوام ‫برگردیم به نقطه شروع.»
‫دهنم رو سرویس کرد
‫«پسرت رو نجات بده.»
‫بیشترش درسته
‫متأسفانه گاهی بعضی چیزها ‫رو به خانواده‌ات ترجیح میدی
‫و تبعاتش ویرانگر و نابودکننده‌ست
‫سعی کردم عقاید و فلسفه‌هام رو بیان کنم
‫که اون همه شهرت و اعتبار جهانی و طرفدار
‫هیچ ارزشی ندارن وقتی ‫نتونی شب راحت بخوابی
‫وقتی کسی کنارت نیست، ‫کسی که از گوشت و خون خودتـه
‫راکی پنج شاید یه‌کم زیادی شخصی شد
‫مخاطب‌ها زیاد خوششون نیومد
‫قبلاً به مردم می‌گفتم: ‫«هرگز نیمه دوم بیوگرافی
‫یه ستاره رو نگاه نکنید.»
‫چون همیشه خلاصه‌اش اینـه: ‫«بالاخره به اوج رسیدی
‫دنیا توی دستتـه و بعدش...
‫خب، منتظر زمین خوردن باش.»
‫اسلای! اسلای!
‫اگه بهم می‌گفتن که در طول عمرم ‫فقط می‌تونم 25 تا فیلم بسازم
‫انتخاب‌هام خیلی متفاوت می‌بود
‫حالا یهویی رفتی سراغ ‫فیلم‌های خنده‌دار و لودگی
‫انگار 180 درجه تغییر کردی
‫لودگی. شکل از هنر که مُرده
‫لودگی کمدی نیست. ‫فقط هار هار خندیدنـه
‫خط داستانیش خیلی سریعـه
‫از محدوده‌ات خارج میشی
‫میری سراغ لودگی
‫انگار خودت دنبال شکستی
‫می‌گیری چی میگم؟
‫اگه حریص باشی ‫همیشه سعی می‌کنی پیشرفت کنی
‫طبیعی بود که اسلای بخواد ‫وارد کارهای کمدی بشه
‫کدوم یکی از فیلم‌هات تو رو از هویتت
‫- خیلی دور کرد؟ ‫- آره
‫بدون شک. این. همین
‫فیلم «ایست! وگرنه مادرم شلیک می‌کند»
‫یه فیلم‌نامه رو به مدیر برنامه‌های من
‫و سیلوستر نشون دادن
‫موقعی که خوندمش گفتم: ‫«فکر نکنم بتونم این نقش رو بازی کنم.»
‫ولی عمداً تمایل نداشتنم رو بهشون نگفتم
‫اونا بلافاصله با سیلوستر تماس گرفتن و ‫گفتن «آرنولد فیلم رو می‌خواد.»
‫پس اسلای دیوونه شد که ‫من این فیلم رو می‌خوام
‫بعدش نقش رو قبول کرد و توش بازی کرد
‫و بقیش دیگه خاطراتـه
‫اون توی فیلم‌هایی بازی می‌کرد ‫که براش مناسب نبود
‫یا به نظر نمیومد براش مناسب باشه
‫توی اون فیلم‌ها همون سیلوستر ‫استالونه‌ای بود که می‌شناسیم
‫فقط محیطش جور نبود
‫نمی‌تونم خودمو از حقیقتِ هویتم جدا کنم، ‫هرچند مدتی تلاش کردم.
‫فیلم‌های کمدی بازی کردم، ‫با اینکه یجورایی مثل ماجراجویی بود
‫واقعاً تلاش بی‌خودی بود
‫می‌تونستم با وقتم کارهای خیلی بهتری بکنم
‫گمونم مردم خیلی ناامید شدن
‫مثلاً گفتن: «چرا کاری رو ‫نمی‌کنی که باید بکنی؟»
‫یعنی برگردم به ریشه‌هام
‫من به کم‌گویی معروف بودم
‫کمتر صحبت می‌کردم و
‫بیشتر کارهام اکشن و جنبشی بود
‫به همین معروف بودم
‫اون واقعاً مثل یه اکشن فیگور گنده‌ست
‫که اصلاً حرف نمی‌زنه
‫اون نقش اصلی یه فیلم اکشنـه
‫یکی توی زندانـه ‫اون یکی توی قطاره
‫رسیدم به جایی که گفتم: ‫«خیلی‌خب. اکشن اکشن اکشن.»
‫«چیکار داری می‌کنی؟»
‫کاراکترهاش دیگه آنچنان کاراکتر نبودن
‫و بیشتر نقش اصلی بودن
‫و فیلم «سرزمین پلیس» ‫ما رو به همین برگردوند
‫دیگه توی کارم لذتی حس نمی‌کردم
‫حس کردم چالش‌هام فقط بدنی و فیزیکی هستن
‫و به ابعاد کاراکترهام هیچ ربطی ندارن
‫که کاملاً به مهارت بازیگری بستگی داره
‫بعدش با خودم گفتم باید جلوش رو بگیرم
‫باید سعی کنم به کاری برگردم که ‫بیشتر ازش لذت می‌برم
‫و محیطش ارتباط بیشتری با بقیه بازیگرها داره
‫و موقعی که شرکت «میرامکس» ‫فیلم‌نامه سرزمین پلیس رو نشونم داد
‫گفتن این فیلم قراره سخت باشه
‫چون باید خودت رو از تمام ویژگی‌هایی که
‫طی ده سال گذشته داشتی دور کنی
‫که یعنی باید 13 کیلو وزنت رو بیشتر کنی
‫باید به شدت مطیع، چاپلوس و خجالتی باشی
‫وقتش بود از این رو به اون رو بشم
‫که به معنای واقعی شخصیتی که ‫درونم دارم رو بروز بدم
‫پس این شانس توئـه که ‫به‌عنوان یه بازیگر جدی گرفته بشی؟
‫خب، دلم می‌خواد بدونم فرصتش رو داشتم
‫با بازیگرهای بزرگ کار کنم و ‫ببینم می‌تونم از پسش بر بیام یا نه
‫- ببخشید ‫- مو، عذر می‌خوام. همینطوری اومد داخل
‫شرمنده که همینطوری ‫سرمو انداختم پایین اومدم تو
‫وقتی اون صحنه‌ رو با ‫رابرت دنیرو بازی کردم
‫بیست سال بود که منتظر اون صحنه بودم
‫همه می‌گفتن: «عجب افتضاحی از آب در میاد.»
‫این کارها چیه؟ اومدی سراغم و...
‫داشتم دیالوگ‌هام رو می‌گفتم
‫و حس کردم بابی با تمام ‫پتانسیلش باهام برخورد نمی‌کنه
‫می‌خواستم با تمام وجود باهام بازی کنه
‫می‌خواستم با تمام وجود بهم حمله کنه
‫طوری که حس کنم
‫دارم نقش رو درست بازی می‌کنم
‫باید با حال خراب از اون اتاق خارج بشم
‫با خودم گفتم: «خارج از فیلم‌نامه عمل می‌کنم ‫و سعی می‌کنم تحریکش کنم.»
‫داشتیم صحنه رو می‌گرفتیم ‫و رسیدیم به دیالوگ آخر
‫«دیگه نمی‌تونم کمکت کنم.»
‫حالا، می‌دونستم چی فکر می‌کنه
‫«خیلی‌خب، صحنه تموم شد.» ‫ولی من گفتم: «وایسا، یه لحظه وایسا.»
‫«تو گفتی اگه کمک خواستم کنارم هستی.»
‫«می‌تونم بیام اینجا و...»
‫اون گفت: «ببین تموم شد. ‫همه چی تموم شد.»
‫«نه. ولی تموم نشده. ‫کاری رو که می‌خواستی کردم.»
‫«دقیقاً همون کاری رو کردم که می‌خواستی.»
‫«حالا میگی که دیگه مهم نیست؟»
‫«فقط یه فرصت بهم بده. ‫ببین چی میگم.»
‫اون هم داد زد: ‫«گوش کن مرتیکه‌ی کـَر!»
‫گوش کن مرتیکه‌ی کـَر!
‫موقعی بهت فرصت دادم ‫که کاری از دستمون برمی‌اومد
‫بهت فرصت پلیس شدن دادم ‫و تو خرابش کردی!
‫آره لعنتی! ممنون بابی
‫ولی خوب نبود
‫جواب نداد
‫اون بار این فیلم رو به دوش کشید ‫ولی با قدرت کاراکترش
‫همه لحظات برجسته و ‫دیالوگ‌های مهم داشتن
‫بازیش بر اساس جزئیات کوچیک و ‫لحظات زودگذر توی توصیف شخصیتش بود.
‫انگار استالونه جلوی خودش رو گرفته
‫انگار یه راز عمیقی توی دلش داره
‫ای‌کاش جیمز منگولد بیشتر ‫به کار استالونه ایمان داشت
‫چون اون ناراحتی بی‌دلیل نبود
‫گمونم اون فیلم یجورایی ناامیدش کرد
‫فکر کنم بابت اون فیلم ‫به اندازه‌ای که حقش بود ازش تقدیر نشد
‫این خیلی ناامیدش کرد
‫داشتم از خودم مأیوس می‌شدم
‫شاید این مسیر طبیعیم رو به ‫فراموشی و از کار افتادگی باشه
‫شاید سفرم همینـه
‫نمیشه که همه تا ابد توی اوج‌شون باشن
‫اون موقع متوجه شدم
‫موندن توی حیطه‌ی خودت خیلی مهمـه
‫که متخصصش باشی
‫مثل یه هنرمند
‫تو اون سبک خاص رو داری، ‫مثل «مارک روتکو»
‫و هیچکس مثل روتکو نمی‌تونه ‫آثار روتکو رو خلق کنه
‫همه میگن: «می‌تونیم بازیگر ‫همه‌جانبه باشیم.»
‫«می‌تونیم هر نقشی رو بازی کنیم.» ‫نه نمی‌تونید
‫شما نقاط ضعف آشکار و ‫نقاط قوت بزرگی دارید.
‫من گفتم روی نقاط قوتم تمرکز می‌کنم
‫سعی نکن با نگاهت به من ‫شخصیت‌های شکسپیر رو مجسم کنی
‫اون این دو تا کاراکتر رو داره که ‫همیشه می‌تونه بهشون برگرده
‫تا هر تحسین یا حس مشروعیتی که ‫احساس می‌کنه از دست داده
‫دوباره بدست بیاره
‫هر باری که نقش راکی یا ‫رمبو رو بازی می‌کنه
‫می‌تونه بدستشون بیاره
‫اون کاراکترها تا ابد براش جاودانه هستن
‫اونا نقاطی هستن که اون همیشه می‌تونه ‫برای شروع دوباره بهشون برگرده
‫توی فیلمی مثل راکی شش
‫که برای من افتخارآورترین دستاورد زندگی‌مـه
‫چون دنباله راکی پنجـه
‫19 سال بعد
‫راکی یه نسل کامل رو از دست داد که ‫بزرگ شدن و اصلاً نمی‌دونستن اون کیه
‫اون کاراکتر اونقدر برای خودم ‫و خیلی‌ها با ارزش بود
‫و خداحافظی بی‌رحمانه توی راکی پنج
‫منو آزار می‌داد
‫پس ساعت‌های بی‌پایانی رو ‫صرف نوشتن و بازنویسی
‫فیلم‌نامه «راکی بالبوآ» کردم
‫تهیه‌کننده گفت: «مگه از رو نعش ما رد بشی. ‫بهت که گفتیم، محاله.»
‫رئیس استودیوها می‌گفتن
‫هیچکس قبولش نکرد. ‫«راکی کارش تمومـه و تو هم همینطور.»
‫بی‌رحمانه بود. ‫هیچکس نمی‌خواست این فیلم رو بسازه.
‫اونا خندیدن. حتی همسرم گفت ‫«خواهش می‌کنم بس کن.»
‫ولی نمی‌دونست هدفم چیه
‫نمی‌خواستم فیلم مربوط به بوکس بسازم
‫می‌خواستم فیلمی باشه که نشون بده ‫چطوری بعد از دست دادن
‫چیزهایی که خیلی دوستشون داریم، ‫راهمون رو ادامه بدیم
‫این همون چیزیـه که توی فیلم ‫با مرگ آدرین نشون داده شده
‫اون حس وحشتناک رو درونت داری
‫که چقدر زندگی ناقص شده
‫و دیگه نمی‌تونی بدون همسرت ادامه بدی
‫هرگز به چیزی که فکرشو می‌کردی نرسیدی
‫هیچوقت به اندازه کافی دوستش نداشتی
‫هیچوقت به مردم احترام نذاشتی، ‫هیچوقت نگفتی ممنون
‫درمورد این چیزها توی زیرزمین حرف زدی
‫که باعث پشیمونیـه
‫با خودم گفتم: «وای، چقدر از این ‫پشیمونی‌ها دارم.» و این شد موضوع فیلم.
‫اون می‌جنگه تا خودش رو از درد خالی کنه
‫از گذشته
‫اون میگه: «می‌خوام درد قدیمی رو ‫با درد جدید جایگزین کنم.»
‫یعنی می‌خوام ضربه بخورم
‫شاید اتفاقات زیرزمین رو فراموش کنم
‫داشتم با پسرم درمورد ‫چگونگی آینده حرف می‌زدم
‫با خودم گفتم، زندگی شکست‌ناپذیره. ‫نمی‌تونی شکستش بدی.
‫فقط باید بری توی حالت تدافعی
‫این الهام بخش این دیالوگ شد: ‫«هیچکس محکم‌تر از زندگی مشت نمی‌زنه.»
‫عادت دارم کلمه اضافه کنم
‫داشتیم صحنه رو فیلم‌برداری می‌کردیم
‫سه چهارم صحنه رو کامل کردم و اونا گفتن:
‫«چرا اون کلمه رو اضافه کردی؟ ‫همینطوریش خوب بود.»
‫سر اون صحنه خیلی اصرار کردم
‫ساده‌ست
‫پیغامش خیلی واضحـه
‫هیجان‌زده و غیر قابل کنترل هم نبود
‫توی بغلم بودی
‫بلندت کردم و به مادرت گفتم
‫«این بچه باید بهترین بچه‌ی دنیا بشه.»
‫«این بچه باید بهتر از هر کسی باشه که دیدی.»
‫داره از روی محبت حرف می‌زنه
‫اون این بچه رو دوست داره
‫دنیا همه‌اش آفتابی و رنگین‌کمون نیست
‫جای خیلی کثافت و بدیـه
‫برام مهم نیست چقدر سرسختی
‫تو رو به زانو در میاره و
‫اگه جلوش رو نگیری ‫تا ابد همونطوری نگهت می‌داره
‫تو، من یا هیچکس
‫نمی‌تونه محکم‌تر از زندگی ضربه بزنه
‫ولی مسأله محکم ضربه زدن نیست
‫مسأله اینـه که چقدر توان داری بعد ‫از ضربه خوردن به راهت ادامه بدی
‫چقدر تاب و تحمل داری ‫و به راهت ادامه میدی
‫همیشه می‌خواستم فیلم راکی یک رو
‫با این فیلم ترکیب کنم
‫و نشون بدم زندگی چقدر سریع می‌گذره
‫زندگی تا چهل سالگی فرآیندش جمعـه، ‫بعدش میشه تفریق
‫بچه‌هات میرن دنبال زندگی‌شون
‫دوستات میرن، بعضیاشون می‌میرن، ‫دیگه شغلی نداری
‫تموم
‫همه چی
‫توی فیلم یه دیالوگی هست:
‫«خیلی خوشحالم که به دنیا اومدی چون ‫حالا می‌تونم از چشمای تو زندگی کنم.»
‫به‌نظرم این چیزیـه که والدین ‫از بچه‌هاشون می‌خوان
‫بچه‌ات رو توی سلسله‌ات می‌بینی ‫انگار زندگی تا ابد ادامه داره
‫تا وقتی که اون زنده‌ست، ‫خاطراتت همیشه زنده‌ست
‫که کار درستی کردی. ‫یعنی، امیدواری اینطور باشه
‫سری فیلم‌های راکی‌ـت موفق بود
‫همینطور سری رمبوت
‫ولی بعد از این همه موفقیت، ‫بالاخره یه جایی بقیه بهت میگن
‫«خب، شاید دیگه واسه بازی کردن ‫این نقش‌ها پیر شدی.»
‫و یهویی مدیر برنامه‌ات میگه: ‫«شاید نمی‌تونیم کمکی بهت بکنیم.»
‫این چهارمین دو راهیـه
‫خیلی‌خب؛ به حرفشون گوش میدم؟ ‫یا چه حسی دارم؟
‫هنوز حس رقابت داری؟
‫به قول راکی که می‌گفت، ‫توی زیرزمین چیزی هست؟
‫و من جواب می‌دادم: «آره، ولی ‫باید متناسب با سنم انجامش بدم.»
‫همون موقع بود که به ‫فکر «بی‌مصرف‌ها» افتادم
‫به یه مهمونی یادبود ستاره‌های ‫راک اند رول رفتم
‫به همسرم گفتم: ‫«وای اینا چقدر محشرن.»
‫همسرم داشت نگاهم می‌کرد. ‫گفتم: «تازه بهترم میشه.»
‫بوم!
‫یهویی یه یارویی با شلوار داکرز گشادی که
‫اونقدر روش نشسته بود و ‫چروک شده بود اومد
‫یا خدا، چه فکر بکری
‫کل بلیط‌ها فروخته شده بودن. ‫همه آدمای روی صحنه از کار افتاده بودن
‫ولی اینکه هزاران نفر اومده بودن
‫تا این ستاره‌های سابق رو ببینن
‫گفتم: «باید یه چیزی اینجا باشه.»
‫گفتم: «بذار همین کار رو ‫با بازیگرهای اکشن بکنم.»
‫و این یه رویداد سینمایی ساخت
‫تبلیغ فیلم این نبود که بگیم ‫«استالونه در بی‌مصرف‌ها»
‫بلکه استالونه خودش یه بی‌مصرفـه
‫نه، اون عضو این گروهیـه ‫که قبلاً پرافتخار بود
‫«لعنتی، از روی کنجکاوی هم که شده ‫باید برم این فیلم رو ببینم.»
‫چه فکر خوبی! ‫اینکه همه این قهرمان‌های اکشن
‫از دهه هشتاد و نود و دوهزار رو
‫با هم توی یه فیلم جمع کنی.
‫استالونه توی این سن یه ویژگی خاص داره
‫اینکه تجربه‌اش رو قبول کرده
‫که اینقدر دووم آورده
‫یعنی، مطمئن نیستم که ‫اصلاً باید زنده باشه؟ نمی‌دونم!
‫واسه یه ستاره فیلم اکشن غیر عادی نیست
‫که حین فیلم‌برداری آسیب ببینه
‫ولی گمونم واضحـه که اسلای ‫تا سر حد مرگ پیش رفت
‫فکر می‌کردم زیادیـه
‫تمام مدت خانواده اونجا کنارم بود
‫براشون خیلی سخت بود
‫چون خیلی پریشون و داغون بودم و
‫برونشیت و عفونت داشتم و ‫گردنم ترک برداشته بود
‫همینطور ادامه داشت
‫پس اونا زیاد راضی نبودن
‫آره شب‌ها کار می‌کرد. ‫اصلاً نخوابیده
‫حالا دوباره باید کل شب رو کار کنه
‫باید بیاد خونه و بلافاصله عمل کنه
‫راستش رو بگم، هیچ‌وقت بعد از فیلم ‫بی‌مصرف‌ها یک حالم خوبِ خوب نشد
‫بلایی سر بدنم آورد که ‫دیگه هیچوقت مثل قبل نشدم
‫هیچوقت
‫و با خودت میگی: ‫«واقعاً ارزششو داشت؟»
‫این کار رو واسه تأیید مردم می‌کنی؟
‫واقعاً؟ مثل بچه‌ای که ‫نوازش پدرش رو می‌خواد
‫که مدام بهش دلگرمی بده
‫ولی این حقیقت بود
‫به این فیلم خیلی علاقه داری. چرا؟ ‫(شیر در زمستان)
‫این فیلم منو یاد پدرم می‌ندازه
‫هیچوقت صدام نکردی. ‫هیچوقت اسمم رو نگفتی.
‫حاضر بودم راه برم، سینه‌خیز برم
‫حاضر بودم هر کاری کنم
‫تقصیر من نیست. ‫گردن من ننداز!
‫این فوق‌العاده‌ترین فیلمی
‫که خیلی دقیق به
‫جوهر واقعی نیاز انسانی می‌پردازه
‫عشق متقابل
‫تو پسر من نیستی!
‫ما ارتباطی نداریم!
‫شما رو انکار می‌کنم!
‫هیچکدومتون پادشاهی‌مو بدست نمیارید. ‫هیچی براتون نمی‌ذارم و نفرین‌تون می‌کنم!
‫امیدوارم همه‌ی بچه‌هاتون سقط بشن و بمیرن!
‫وقتی طرد میشی
‫عشق عامل خیلی قدرتمندیـه
‫من فرصتش رو نداشتم
‫موقع بچگیم، همه چی...
‫هممم
‫خوب نبود
‫پس توی دنیای من، دنیای فیلم استالونه
‫اتفاقی که معمولاً نمیفته ‫ممکنه بیفته
‫که این مبارز بازنده ‫یه روز برنده میشه
‫خدا بهم قابلیتی داده که این تلخی رو
‫به چیزی که دلم می‌خواست اتفاق بیفته مبدل کنم
‫ای‌کاش پدری مثل راکی داشتم
‫می‌تونی بشینی اونجا و ‫از خودت فیلم بگیری. نگاه
‫- چه جالب ‫- باحال نیست؟
‫گفتم: «بابا داره می‌میره. قراره بمیره.»
‫«تو هم خیلی وقتـه باهاش حرف نزدی.»
‫خب، دوستت دارم
‫مراقب خودت باش
‫- آره ‫- اینم از فرانک
‫ترتیبش رو دادم که چند هفته ‫قبل مرگ پدرم بره پیشش
‫بیا اینجا پسرم
‫اوه! این بهترین روز زندگیمـه
‫دوستت دارم، بابایی
‫در بستر مرگ بود
‫گفت: می‌دونی اسلای
‫جواب دادم: بله پدر؟
‫گفت: باید یاد بگیری آدم‌ها رو ‫دوست داشته باشی و ببخشی
‫گفتم: خدایی؟
‫الان که فرشته‌های لعنتی می‌خوان
‫توی گوشِت ندای مرگ بخونن، ‫این به ذهنت رسید؟
‫گفت: «آره باید یاد بگیری...» ‫زد زیر خنده
‫گفتم: «حروم‌زاده... الان داری
‫بهم میگی که مهربون باشم؟»
‫الان که داری از دنیا میری بهت الهام شد؟!
‫جواب داد: آره
‫«فقط این حرفام رو یادت باشه ‫حروم‌زاده‌ی نیم‌وجبی!»
‫گفتم: ممنون
‫وقتی اسم بچه‌هام میاد ‫خیلی احساساتی میشم
‫همیشه اون پشیمونی رو دارم
‫من
‫می‌تونستم چیزای خیلی بیشتری یاد بگیرم
‫اگه اینقدر توی خودم غرق نبودم
‫و با بقیه آدما سر و کله نمی‌زدم
‫به این فکر می‌کنم توی ‫اون سن باید چیکار می‌کردم
‫و حالا اونا به همین سن رسیدن
‫چی رو گند زدم؟
‫دارم یه فیلم‌های احمقانه می‌سازم
‫جای اینکه زندگی اونا رو بسازم
‫اونا منو باعث خوشحالی و ناراحتیم هستن
‫احساساتم رو به جریان در میارن
‫باید تقریباً از دستش می‌دادم
‫تا قدرش رو بدونم
‫پس الان دوست داشتنِ بچه‌هام
‫وقت و انرژی زیادی ازم می‌گیره
‫خدایا
‫زندگی چقدر بی‌رحمانه و خشنـه
‫یهویی میاد سراغت و میگه: ‫«خیلی‌خب، وقت رفتنـه اسلای.»
‫«یواش! من که تازه به دنیا اومدم!»
‫«نه. نه.»
‫حالا دلم می‌خواد مثل یه تردست باشم
‫یه تردست خیلی کار درست. می‎‌دونی...
‫خانواده، زندگی، بچه‌ها، همسر...
‫هنر، همه چی توی تعادل
‫یه نقل قول قدیمی هست که میگه
‫شخصیت هر کس در دوران کودکی تعیین میشه
‫و بچه‌هایی که من ساختم، ‫راکی و رمبو
‫الان شدن پدرم
‫ازم مراقبت می‌کنن
‫زیبایی بازی من توی اون دو نقش
‫این بود که به معنای واقعی ‫تمام ابعاد زندگی‌شون رو پوشش دادم
‫محرومیت از حق شهروندی
‫اونی که دوستی نداره و تنهاست
‫و اونی که همه چیز رو می‌پذیره
‫بشریت رو دوست داره و ‫بشریت هم اونو دوست داره
‫و من هر دو شخصیت رو خوب درک می‌کنم
‫توی دنیایی از مرگ زندگی کردم
‫سعی کردم بیام خونه
‫رمبو به طرز مرگباری زخمی شد
‫و حالا برگشته خونه تا روی ‫صندلی گهواره‌ای پدرش بشینه
‫زندگی داشت جلوی چشمش افول می‌کرد
‫داشتم از ایده‌ی اینکه این مبارز
‫این شکلی می‌میره پشیمون می‌شدم
‫وقتی دوربین رو عقب می‌برن
‫صندلی ثابت بود
‫بهشون گفتم با جلوه‌های ویژه ‫کاری کنن که صندلی یه‌کم تکون بخوره
‫که یعنی هنوز زنده‌ست
‫با اینکه صحنه رو اینطوری فیلم‌برداری نکردم
‫معتقدم که نمی‌بینم قهرمان‌هامون
‫جلوی چشممون بمیرن
‫همیشه یه راز عجیبی درون‌شون دارن
‫متوجه شدم که رمبو هیچ‌وقت قرار نیست ‫خونه‌ای داشته باشه
‫تراژدی این شخصیت همینـه
‫بدون خونه
‫بدون اون خانواده، ‫بدون عشق همسر و بچه‌ها
‫این چیه؟
‫اینا فقط تصاویر هستن
‫فیلم‌هایی از چیزی که هرگز وجود نداشته
‫زندگی این نیست
‫این کار هنریـه
‫این اَشکالی از تصوراتـه
‫اون واقعیـه
‫اون زندگی می‌کنه و نفس می‌کشه و ‫می‎‌‌میره و ازش خون میاد
‫و بهتره ازش مراقبت کنی
‫ولی اگه کسی نیست راهنماییت کنه
‫مجبور میشی زندگی رو طی کنی در حالی که ‫ارزشت با هر وجب از مسیرت کم میشه
‫این یه شکاف ایجاد می‌کنه
‫و اون شکاف هرگز پر نمیشه
‫کاری که من می‎تونم بکنم اینـه که ‫اون شکاف رو با تصورات پُر کنم
‫می‌خوام به نوعی امید رو نشون بدم
‫من تو کار امید دادنم
‫و از پایان‌های غم‌انگیز بدم میاد. شرمنده
‫همینـه که هست
..:: کانال تلگرام و اینستاگرام بلبل جان ::.. .:: telegram: @bollbolljan ::. .:: instagram: @bollbolljan_Com ::.
بلبل جان مرجع دانلود رايگان فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده .:: www.bolboljan.net ::.