..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏ .:: www.bolboljan.net ::.
‫[پاره‌ای از داستانی کوتاه به قلم رولد دال]
..:: کانال تلگرام و اینستاگرام بلبل جان ::.. .:: telegram: @bollbolljan ::. .:: instagram: @bollbolljan_Com ::.
‫[پاراه عمومی] ‫«قو»
‫[پاراه عمومی]
‫ارنی روز تولدش تفنگ هدیه گرفته.
‫تفنگش رو با جعبه‌ای گلوله برداشت ‫و رفت که ببینه چه شکاری نصیبش می‌شه.
‫دم خونه ریموند،
‫دو انگشتش رو تو دهنش کرد ‫و سوت زیر بلندی سر داد.
‫ریموند بهترین دوست ارنی بود. ‫خونه‌شون چهار خونه اون‌طرف‌تر بود.
‫تفنگش رو بالای سرش گرفت.
‫ریموند گفت: «ای وای! ‫می‌تونیم باهاش خوش بگذرونیم!»
‫دو پسر داستانمون حرکت کردن. ‫صبح شنبه‌ای در ماه مه بود.
‫درختان شاه‌بلوط پرشکوفه...
‫و زالزالک‌های پرچین سفید رنگ بودن.
‫ارنی و ریموند که داشتن ‫تو مسیر بین پرچین‌ها پیش می‌رفتن،
‫به هر پرنده کوچکی ‫که به چشمشون می‌خورد شلیک کردن.
‫از سهره سرسیاه و صعوه جنگلی گرفته ‫تا سسک گلوسفید معمولی و زردپره لیمویی.
‫وقتی به خط راه‌آهن رسیدن، ‫۱۴ پرنده کوچک...
‫از طنابی آویزون بودن.
‫ارنی دستش رو دراز کرد و گفت: ‫«اونجا رو ببین!»
‫پسرکی داشت شاخه‌های...
‫درختی کهن‌سال رو با دوربین نگاه می‌کرد.
‫«واتسونه! ای پسرک رو اعصاب.»
‫پیتر واتسون جثه کوچک و نحیفی داشت.
‫صورتش کک‌مکی بود ‫و عینکی با شیشه کلفت به چشم داشت.
‫دانش‌آموز نابغه‌ای بود،
‫یا این که ۱۳ سال بیشتر نداشت، ‫به سال آخر مدرسه رسیده بود.
‫عاشق موسیقی ‫و نوازنده پیانوی خوبی بود.
‫تو بازی مهارتی نداشت. ‫ساکت و مؤدب بود.
‫دو پسر بزرگ‌جثه‌تر ‫یواشکی به پسرک نزدیک شدن.
‫پسرک ندیدشون، ‫آخه دوربین جلوی چشمش بود...
‫و به شدت شیفته مشاهداتش شده بود.
‫ارنی تفنگ رو سمتش گرفت ‫و فریاد کشید: «دست‌ها بالا!»
‫پیتر واتسون از جا پرید.
‫دو مزاحم داستان رو ‫با دوربینش نگاه کرد.
‫ارنی فریاد کشید: ‫«زود باش! دست‌ها بالا!»
‫پیتر واتسون حرکت نکرد،
‫دوربینش رو با دو دست جلوی خودش گرفته بود.
‫نگاهی به ریموند و ارنی انداخت.
‫نترسیده بود، ولی می‌فهمید ‫نباید سر به سر این دو نفر بذاره.
‫سال‌ها بود که از توجهشون رنج کشیده بود.
‫دست‌ها بالا.
‫تنها کار منطقی همین بود.
‫ریموند رفت جلو و دوربینش رو ازش گرفت.
‫با عصبانیت گفت: «جاسوسی کی رو می‌کنی؟»
‫پیتر واتسون احتمالات مختلف رو در نظر گرفت.
‫می‌تونست برگرده و فرار کنه، ‫اما طی چند ثانیه می‌گرفتنش.
‫می‌تونست فریاد بزنه و کمک بخواد، ‫ولی صداش به گوش کسی نمی‌رسید.
‫در نتیجه، صرفا می‌تونست ‫خونسردیش رو حفظ کرده...
‫و سعی کنه خودش رو ‫با گفت‌وگو نجات بده.
‫پیتر گفت: ‫«داشتم دارکوب سبزی رو تماشا می‌کردم.»
‫«چی رو تماشا می‌کردی؟»
‫«دارکوب سبز نری بود.» ‫اسم علمیش پایکوس ورایدسه.
‫«داشت تنه اون درخت خشکیده رو ‫سوراخ می‌کرد و دنبال لارو می‌گشت.»
‫ارنی تفنگش رو نشونه گرفت ‫و گفت: «کجاست؟»
‫«‌میکشمش!» ‫پیتر با نگاهی به طناب...
‫حاوی پرندگان روی شونه ریموند گفت: ‫«نه‌خیر، نمی‌کشی!»
‫«همین که فریاد کشیدی، فرار کرد. ‫دارکوب‌ها خیلی ترسوئن.»
‫ریموند در گوش ارنی چیزی گفت.
‫ارنی روی پاش زد و گفت: «چه فکر بکری!»
‫تفنگش رو زمین گذاشت ‫و به سمت پسرک رفت.
‫به زمین انداختش.
‫ریموند طنابی از جیبش درآورد ‫و بخشی ازش رو برید.
‫دستان پیتر رو از مچ محکم به هم بستن.
‫ریموند گفت: «حالا پاش رو ببندیم.»
‫پیتر تقلا کرد ‫و مشتی نثار شکمش کردن.
‫نفس بند اومد و تکون نخورد.
‫دو پسر بزرگ‌جثه‌تر ‫قوزک پاش رو با طناب بیشتری بستن...
‫و عین مرغ گرهش زدن.
‫ارنی تفنگش رو برداشت...
‫و پسرک رو بلند کردن ‫تا به سمت خط راه‌آهن ببرن.
‫صدای پیتر واتسون اصلا در نیومد.
‫معلوم نبود می‌خوان چیکار کنن، ‫ولی حرف زدن باهاشون به درد نمی‌خورد.
‫از پشته پایین بردنش...
‫و از درازا رو خط راه‌آهن گذاشتنش. ‫همین خط رو می‌گم.
‫همین بلا ۲۷ سال پیش سرم اومده بود. ‫بنده پیتر واتسون هستم.
‫ارنی گفت: «باز هم طناب می‌خوایم.»
‫کارشون که تموم شد، ‫پیتر واتسون رو درمانده...
‫وسط خط راه‌آهن بسته بودن.
‫نمی‌تونست جایی جز سر و پاش رو تکون بده.
‫ارنی و ریموند رفتن عقب ‫تا کار خودشون رو نظاره کنن.
‫ارنی گفت: «کارمون حرف نداشت.»
‫پسرک بسته به راه‌آهن گفت: ‫«این کارتون قتل محسوب می‌شه.»
‫ارنی گفت: «صد در صد قتل نیست.»
‫«به فاصله کف قطار و زمین بستگی داره.
‫«شاید اگه صاف بخوابی، ‫جون سالم به در ببری.»
‫دو پسر بزرگ‌جثه‌تر از پشته بالا رفته ‫و پشت چند بوته نشستن.
‫ارنی پاکتی سیگار در آورد. ‫سیگار کشیدن.
‫پیتر می‌دونست قرار نیست آزادش کنن.
‫پسران دیوانه و خطرناکی بودن.
‫پسران دیوانه، خطرناک و احمقی بودن.
‫پیتر با خود گفت: ‫«باید سعی کن خونسردیم رو حفظ و فکر کنم.»
‫همون‌جا بی‌حرکت دراز کشید ‫و احتمالات رو بررسی کرد.
‫مرتفع‌ترین بخش بدنش، دماغش بود.
‫ارتفاع نوک دماغش از کف خط راه‌آهن رو ‫ده سانتی‌متر تخمین زد.
‫یعنی خیلی زیاد بود؟ ‫با احتساب این قطارهای دیزلی معلوم نیست.
‫سرش رو شن بین دو ریل‌بند بود.
‫باید سعی کنه سرش رو ‫کمی پایین‌تر ببره.
‫سرش رو به چپ و راست تکون داد، ‫شن رو کنار زد...
‫و کم‌کم حفره‌ای واسه خودش ایجاد کرد.
‫محاسبه کرد سرش رو ‫پنج سانتی‌متر دیگه پایین کشیده.
‫سرش در خطر نیست؛ ‫ولی پاش چی می‌شه؟
‫پاش رو کفتری بست ‫تا تقریبا صاف بشه،
‫بعدش صبر کرد ‫تا قطار از راه برسه.
‫با خودش گفت یعنی ممکنه ‫در حین عبور قطار از روی سرش،
‫خلائی ایجاد بشه و تنش رو بالا بکشه؟ ‫ممکنه ایجاد بشه.
‫باید تمام حواسش رو به کار بگیره...
‫و کل بدنش رو به زمین فشار بده.
‫«شل نشو. محکم بمون ‫و خودت رو به زمین فشار بده.»
‫پیتر آسمون بالای سرش رو نگاه کرد...
‫و دید یه ابر کومه‌ای ‫داره رد می‌شه.
‫هواپیمای از میان ابر رد شد.
‫هواپیمای تک‌باله بال بالایی ‫با بدنه قرمز رنگ بود.
‫حدس زد پایپر کابی قدیمی باشه. ‫تا ناپدید شدنش تماشاش کرد.
‫بعدش ناگهان...
‫صدای ارتعاش محو جالبی ‫از دو طرفش شنید.
‫صدای به شدت آروم و ضرب‌آهنگ‌داری بود ‫که به زور شنیده می‌شد...
‫و انگار از فاصله دوری ‫روی خط راه‌آهن می‌اومد.
‫پیتر سرش رو بلند کرد، ‫به انتهای خط راه‌آهن...
‫که تا ۱۶۰۰ متر رؤیت می‌شد نگاه کرد...
‫و قطار رو دید.
‫اولش نقطه سیاهی بود، ‫اما در همون چند ثانیه‌ای که سرش بالا بود،
‫نقطه مذکور بزرگ و بزرگ‌تر شد...
‫و کم‌کم دیگه شبیه نقطه نبود،
‫بلکه به شکل جلوی مربعی‌شکل ‫و بزرگ موتور دیزلی قطار در اومد.
‫پیتر سرش رو خوابوند ‫و محکم به حفره‌ای که در زمین...
‫ایجاد کرده بود فشار داد.
‫پاش رو کفتری بست.
‫چشمش رو محکم بست ‫و بدنش رو به زمین فشرد.
‫قطار با صدای انفجار مانندی نزدیک شد.
‫چون گلوله‌ای از بالای سرش رد شد.
‫باد شدید و پر سروصدایی ‫به عبور انفجارمانند قطار...
‫چون طوفانی وارد سوراخ دماغ ‫و ریه‌اش شد.
‫صداش گوش‌خراش بود. ‫داشت با بادش خفه می‌شد.
‫انگار هیولایی تشنه به خون ‫داشت غرش کنان...
‫قورتش می‌داد ‫و تو شکمش افتاده بود.
‫ولی بعدش تموم شد. ‫قطار رد شد.
‫پیتر واتسون چشمش رو باز کرد ‫و دید آسمون سفید...
‫و ابر بزرگ سفید رنگ ‫هنوز بالای سرشه.
‫همه‌چی تموم شده ‫و موفق شده بود.
‫- ارنی گفت: ‫- بازش کن.
‫ریموند طناب اسارت پیتر ‫بر خط راه‌آهن رو برید.
‫«پاش رو باز کن، ‫ولی دستش رو باز نکن.»
‫ریموند طناب دور قوزک پاش رو برید.
‫ارنی گفت: «عه، هنوز اسیری رفیق.»
‫دو پسر بزرگ‌جثه‌تر پیتر واتسون رو ‫از مزرعه بعدی رد کرده و به سمت دریاچه بردن.
‫مچ دستان اسیرشون ‫هنوز بسته بود.
‫ارنی با دست خالیش ‫تفنگ رو برداشته بود...
‫و ریموند دوربینی که از پیتر ‫گرفته بود رو در دست داشت.
‫دریاچه دراز و کم‌عمق بود...
‫و درختان بید سرافرازی دم ساحلش بودن.
‫آب وسط دریاچه زلال بود،
‫ولی آب دم ساحلش ‫مملو از نی بود.
‫ارنی گفت: «خب، من پیشنهاد می‌کنم...»
‫«تو دستش رو بگیری، ‫من پاش رو بگیرم،»
‫«بعدش ببینیم چقدر پشت ‫نیزار پرتابش می‌کنیم.»
‫ریموند وسط حرفش پرید و گفت: ‫«اونجا رو ببین! بیا بکشیمش!»
‫پیتر واتسون برگشت و سریع دیدش.
‫لانه‌ای متشکل از کلی نی و سازوئیان...
‫که ارتفاعش از سطح آب ۶۰ سانت بود.
‫روی لانه هم قوی سفید باشکوهی ‫با آرامش چون بانوی دریاچه نشسته بود.
‫داشت آگاهانه و نظاره‌گر ‫پسران رو نگاه می‌کرد.
‫ریموند فریاد کشید: «پشم‌هام! چه خوشگله!»
‫ارنی دست اسیرشون رو ول کرد ‫و تفنگش رو به شونه‌اش چسبوند.
‫پیتر با لکنت گفت: ‫«اینجا منطقه حفاظت‌شده پرندگانه.»
‫ارنی گفت: «چیه؟»
‫پیتر حس کرد داره بدجوری خشمگین می‌شه.
‫سعی کرد با خونسردی صحبت کنه.
‫«قو محافظت‌شده‌ترین پرنده انگلستانه...»
‫«و کسی به پرنده‌ای ‫تو لونه خودش شلیک نمی‌کنه.»
‫«ممکنه جوجه قوهاش زیرش باشن.»
‫«خواهش می‌کنم شلیک نکن. نباید شلیک کنی. ‫خواهش می‌کنم شلیک نکن! بس کن!»
‫گلوله با سر باشکوه قو برخورد کرد...
‫و گردن سفید درازش ‫به آرامی کنار لونه‌اش افتاد.»
‫بازش کن.
‫«دستش رو باز کن ریموند. ‫سگ پرنده‌یابمونه.»
‫ریموند طناب دور مچ دستان ‫پسرک رو برید.
‫«برو بیارش!»
‫گفتم: «قبول نمی‌کنم.»
‫ارنی با کف دستش ‫محکم به صورت پیتر کوبید.
‫قطره‌ای خون از یکی ‫از سوراخ‌های دماغش جاری شد.
‫«اگه دوباره سعی کنی ازم نافرمانی کنی، ‫بهت قول می‌دم...»
‫«تک‌تک دندون‌های سفید ‫و درخشان بالا و پایین...»
‫«جلوی دهنت رو خرد می‌کنم. فهمیدی؟»
‫پیتر چیزی نگفت.
‫ارنی عربده کشید: ‫«جوابم رو بده! فهمیدی؟»
‫پیتر واتسون به آرامی گفت: ‫«آره، متوجه شدم.»
‫پیتر که داشت به آرامی ‫از ساحل عبور کرده...
‫و وارد آب می‌شد، ‫اشک از صورتش سرازیر شد.
‫به سمت جسد قو رفت ‫و با دو دستش شفیقانه بلندش کرد.
‫دو جوجه قو با کرک خاکستری زیرش بودن.
‫وسط لونه به هم چسبیده بودن.
‫ارنی از ساحل فریاد کشید: «تخم نداره؟»
‫پیتر جواب داد: «نه، اصلا تخم نداره.»
‫جسد قو رو تا ساحل دریاچه حمل کرد.
‫به آرامی رو زمین گذاشتش ‫و رو به دو پسر دیگه ایستاد.
‫چشم همچنان اشک‌آلودش ‫مملو از خشم بود.
‫گفت: «خودتون باید می‌مردین.»
‫انگار ارنی کمی یکه خورد، ‫اما سریع به خودش اومد.
‫جرقه کوچک و خطرناکی ‫در چشم کوچک و خطرناکش به رقص در اومد.
‫«چاقوت رو بده من ریموند.»
‫مفصلی در مرز استخوان ‫بال و بدن پرنده هست.
‫ارنی چاقوش رو تو مفصل مذکور فرو کرد ‫و زردپی‌اش رو برید.
‫چاقوش تیز بود، ‫راحت برید...
‫و بالش خیلی زود ‫صحیح و سالم جدا شد.
‫ارنی قو رو چرخوند ‫و اون یکی بالش رو هم کند.
‫دستش رو به سمت ریموند دراز کرد ‫و گفت: «طناب بده.»
‫ارنی ۸ قطعه طناب ‫تقریبا ۹۰ سانتی برید.
‫قطعات طناب رو دونه دونه ‫بالای بال بزرگ قو بست.
‫«دستت رو باز کن.»
‫پیتر واتسون در این صبح زیبای ماه مه،
‫زیر آفتاب کنار دریاچه ایستاده بود...
‫و بال‌های عظیم، شل ‫و نسبتا خونین...
‫به طور عجیبی از دو دستش آویزون بودن.
‫ارنی دست زد ‫و کمی روی چمن رقصید.
‫پیتر واتسون پرسید: ‫«کارتون تموم شد؟»
‫ارنی گفت: «قو که حرف نمی‌زنه.»
‫دم ساحل دریاچه قدم زدن ‫تا به درخت بید سرافرازی رسیدن.
‫شاخه‌هاش از ارتفاع زیادی آویزان بودن...
‫و تقریبا با سطح دریاچه در تماس بودن.
‫«آقا قوئه، الان باید...»
‫«بری بالای دختر، ‫وقتی به نوک درخت رسیدی،»
‫«بالت رو باز کرده و پرواز می‌کنی!»
‫ریموند عربده کشید: «حرف نداره!»
‫پیتر خیلی خوشحال شد...
‫که قراره به نوک درخت بره ‫و از این اوباش دور بشه.
‫به بالای درخت که رسید، ‫همون بالا می‌مونه.
‫شک داشت که ممکنه به دنبالش ‫از درخت بالا برن.
‫اگه بالا می‌اومدن هم ‫می‌تونست رو شاخه نازکی بره...
‫که تحمل وزن دو نفر از توانش خارج باشه.
‫بالا رفتنش از درخته ‫خیلی راحت بود،
‫آخه می‌تونست اولش ‫شاخه‌های آویزونش رو بگیره.
‫ارنی فریاد کشید: ‫«برو بالاتر! باز هم برو!»
‫پیتر واتسون بالاخره به جایی رسید ‫که دیگه نمی‌تونست بالاتر بره.
‫الان دیگه رو شاخه‌ای ‫به قطر مچ دست انسان ایستاده بود،
‫شاخه مذکور روز دریاچه دراز شده...
‫و نوکش شکوهمندانه آویزان شده بود.
‫همون‌جا ایستاد ‫و بعد از بالا رفتن، استراحت کرد.
‫خیلی بالا رفته بود. ‫حداقل ۱۵ متر از زمین فاصله داشت.
‫دیگه دو پسر داستان رو نمی‌دید.
‫دیگه دم درخت نبودن.
‫«حالا خوب گوش کن!»
‫از درخت فاصله گرفته بودن...
‫تا بتونن پسرک رو نوک درخت راحت ببینن.
‫پیتر واتسون ‫که حالا داشت...
‫از بالا نگاهشون می‌کرد، ‫متوجه کم‌پشتی و عرض کم...
‫برگ‌های درخت بید شد.
‫می‌شه گفت اصلا نمی‌تونست پناه بگیره.
‫«برو سمت نوک شاخه!»
‫«این‌قدر برو تا به بالای ‫آب گل‌آلود نازنین برسی! بعدش پرواز کن.»
‫پیتر واتسون تکون نخورد.
‫همچنان به دو شخص ریز ‫در مزرعه خیره بود.
‫تقریبا حرکت نمی‌کردن ‫و نظاره می‌کردنش.
‫«تا ده می‌شمارم،»
‫«اگه تا اون موقع بالت رو باز نکرده باشی ‫و پرواز نکنی، بهت شلیک می‌کنم.»
‫«یعنی امروز دو قو می‌کشم.»
‫«الان می‌شمارم.»
‫«یک، دو، سه، چهار، پنج، شش!»
‫پیتر واتسون اصلا تکون نخورد. ‫از این به بعد دیگه هیچ‌جوره تکون نمی‌خورد.
‫«هفت، هشت، نه، ده!»
‫پیتر می‌دید داره تفنگ رو ‫به شونه‌اش می‌چسبونه.
‫دقیقا خودش رو هدف گرفته بود.
‫صدای شلیک تفنگ...
‫و عبور گلوله از کنار سرش رو شنید.
‫وحشتناک بود، ولی تکون نخورد.
‫می‌دید ارنی داره گلوله دیگه‌ای ‫تو تفنگ می‌ذاره.
‫ارنی فریاد کشید: ‫«آخرین فرصتته! بعدی بهت می‌خوره!»
‫پیتر صبر کرد.
‫پسری که کنار پسر دیگه‌ای...
‫بغل آلاله‌های مرغزار دوردست ایستاده بود رو ‫تماشا می‌کرد.
‫دوباره تفنگش رو به شونه‌اش چسبوند.
‫این بار که صدای شلیک تفنگ رو شنید، ‫گلوله با رانش برخورد کرد.
‫اصلا دردش نیومد، ‫ولی ضربه محکم و کوبنده‌ای بود.
‫انگار کسی با پتک بهش کوبیده بود...
‫و جفت پاهاش از روی شاخه مذکور افتادن.
‫تلاش کرد خودش رو ‫با دستش نگه داره.
‫شاخه نازکی که گرفته بود ‫خم شده و شکست.
‫برخی افراد وقتی بیش از حد ‫تحت فشار قرار می‌گیرن...
‫و طاقتشون طاق می‌شه،
‫راحت از هم پاشیده و تسلیم می‌شن.
‫اما معلوم نیست چرا بقیه ‫که تعدادشون...
‫انگشت‌شماره، همیشه شکست‌ناپذیرن.
‫آدم در حین جنگ و صلح ‫باهاشون روبه‌رو می‌شه.
‫روحیه سرکشی دارن...
‫و هیچی، از درد و شکنجه گرفته ‫تا تهدید به مرگ،
‫تسلیمشون نمی‌کنه.
‫پیتر واتسون کوچولو ‫از همین افراد بود.
‫در همین حین که داشت تقلا می‌کرد...
‫تا از نوک اون درخت سقوط نکنه،
‫ناگهان متوجه شد ‫قراره پیروز بشه.
‫سرش رو بالا گرفت و نور درخشانی ‫بر فراز آب دریاچه دید...
‫که اصلا نمی‌تونست ‫از زیبایی و جلالش چشم برداره.
‫نور داشت صداش می‌زد، ‫داشت جذبش می‌کرد،
‫اون هم به سمت نور شیرجه زده ‫و بالش رو باز کرد.
‫سه فرد مختلف گفتن صبح اون روز...
‫شاهد پرواز قوی سفید ‫بزرگی بر فراز دریاچه بودن:
‫یکیشون معلم مدرسه بود،
‫یکیشون مسئول تعویض کاشی‌های ‫سقف داروخانه بود،
‫یکیشون هم پسری مشغول بازی ‫در مزرعه کناری بود.
‫خانم واتسون که داشت ‫تو سینک آشپزخونه ظرف می‌شست،
‫همین که موجود سفید و بزرگی ‫تو حیاط پشتی...
‫خونه‌اش فرود اومد،
‫از پنجره بیرون رو نگاه کرد.
‫با عجله رفت بیرون.
‫کنار جسم کوچک و خمیده...
‫تک پسرش زانو زد.
‫با اشک و فریاد گفت: ‫«عزیز دلم! پسرک عزیزم!»
‫«چی به سرت اومده؟»
‫[منبع الهام «قو» یکی از اخبار ‫روزنامه در وصف واقعه‌ای حقیقی بود...]
‫[که دال در «دفترچه ایده‌هایش» ‫ثبت کرده بود...]
‫[و سی سال بعد، در اکتبر ۱۹۷۶، ‫داستان کوتاهش را نوشت.]
..:: کانال تلگرام و اینستاگرام بلبل جان ::.. .:: telegram: @bollbolljan ::. .:: instagram: @bollbolljan_Com ::.
بلبل جان مرجع دانلود رايگان فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده .:: www.bolboljan.net ::.