..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫- پس دارین می‌رین واشینگتن؟ ‫- بله، خانم.
‫پسرم مریضه و اونجا توی بیمارستانه.
‫براتون کریسمس پُر اضطرابی می‌شه.
‫فکر کنم این مناسب باشه. ‫بیاین امتحانش کنیم.
‫- تنها پسرتونه؟ ‫- نه، خانم.
‫چهار تا پسر داشتم، اما دوتاشون ‫کشته شدن و یکی زندونیه.
‫شما تلاش زیادی برای ‫کشورتون کردین، آقا.
‫نه بیشتر از چیزی که باید، خانم. اگه ‫به‌دردی می‌خوردم دوباره می‌رفتم.
‫بابت اُورکُت ممنونم.
‫یه دقیقه صبر کنین.
‫امیدوارم حالش خوب باشه.
‫ممنون، خانم. خداحفظ‌تون کنه.
‫کریسمس مبارک.
‫خانم مارچ، ‫اینو امضا می‌کنین تا بتونم برش‌دارم؟
‫چیه، چی شده؟
‫وقتی چیزهایی مثل این ‫پیرمرد بیچاره رو می‌بینم...
‫...باعث شرمندگیم می‌شه ‫که چقدر کار کمی انجام می‌دم.
‫اما، عزیزم، تو داری هر کاری می‌تونی رو ‫اینجا انجام می‌‎دی، و شوهرتم اونجاست.
‫بله، می‌دونم.
‫آخرین پسرش مریضه، ‫مایل‌ها دورتر بستریه...
‫...منتظره که باهاش خداحافظی کنه، ‫احتمالاً برای همیشه...
‫...در حالی که چهار تا دختر من ‫پیشم هستن تا آرومم کنن.
‫و واقعاً هم باعث آرامشت هستن، ‫اینطور نیست؟
‫بدون اونا نمی‌تونستم ‫زندگی رو تحمل کنم.
‫- مِگ و جو دارن کار می‌کنن، می‌دونی؟ ‫- جدی؟
‫مِگ مدیر یه شیرخوارگاهه.
‫- کریسمس مبارک. ‫- کریسمس مبارک.
‫کریسمس مبارک.
‫یادت باشه، لیلی، ‫بابانوئل داره تماشات می‌کنه.
‫یالا، تونی.
‫"ما این را هم می‌دانیم، ‫میوه‌های زهرآلود خودخواهی و...
‫"...افراط چه هستن. عادات بد ‫حتی در غنی‌ترین طبیعت‌ها با سرعت...
‫"...ترسناکی ریشه می‌دوانند.
‫"آن‌ها رشد می‌کنند...
‫"...و می‌رسند و میوه‌ می‌دهند...
‫"...به مثل تاک‌ها و علف‌های جنوبی...
‫"...تقریباً...
‫"... در یک شبانه روز.
‫"آن‌ها را نابود کن، از همان اولین نشانه‌های ‫ظهورشان بی‌رحمانه آن‌ها را ریشه‌کَن کُن...
‫"...و از کار...
‫"نابود کردن آن‌ها خسته نشو...
‫"...دوباره و دوباره."
‫خداحافظ، خداحافظ!
‫جلوی دهنت رو بگیر، ‫پرنده‌ی پیرِ خرفت!
‫ادامه بده، جوزفین.
‫جوزفین!
‫کجا می‌رید، خانم؟
‫فکر نکنم برات مهم باشه.
‫تقریباً زمان رفتن بود و ‫دخترا گفتن زود میان خونه...
‫...تا بتونیم نمایشم رو ‫برای کریسمس تمرین کنیم.
‫هرگز در مورد کریسمس من فکر نمی‌کنین.
‫بدون گفتن یه کلمه از روی شادی یا تبریک ‫به عمه‌ی پیر بیچاره‌ت می‌ذاری می‌ری.
‫ببخشید، عمه مارچ.
‫- کریسمس مبارک. ‫- کریسمس مبارک.
‫بیا.
‫یه دلار برای هرکدوم از شما. ‫خب، بگیرش.
‫ممنونم، عمه جون.
‫از من تشکر نکن. فقط عاقلانه ‫خرجش کنین، این کل چیزیه که می‌خوام.
‫هر چند وقتی اینقدر شبیه پدرتون ‫هستین نمی‌تونم توقعی داشته باشم...
‫...ول کرده رفته جنگ و گذاشته ‫بقیه مراقب خانواده‌ش باشن.
‫هیچکی مراقب ما نیست. ‫و ما از هیچکس تقاضای لطف نداریم.
‫من خیلی به پدر افتخار می‌کنم ‫و تو هم باید افتخار کنی.
‫- گستاخ نباش، خانم. ‫- متاسفم، عمه جون.
‫سخنورها این جنگ رو نمی‌برن. ‫مبارزین این کار رو می‌کنن!
‫بله، عمه جون.
‫- می‌تونم دیگه برم؟ ‫- بله، برو.
‫- امروز قفس پُلی رو تمیز کردی؟ ‫- بله، عمه جون.
‫اون فنجون‌های چای رو شستی ‫و با دقت گذاشتی سرجاشون؟
‫بله، عمه جون.
‫- هیچکدومش رو نشکوندی؟ ‫- نه، عمه جون.
‫- قاشق‌های چای‌خوری رو چی؟ ‫- اونا رو برق انداختم.
‫بله. خیلی‌خب پس.
‫وایسا، یه دقیقه بمون. برگرد اینجا.
‫اینو ببین. خوب گردگیریش نکردی.
‫می‌خوام قبل از اینکه می‌ری این ‫نرده رو گردگیری کنی و برق بندازی.
‫بله، عمه جون.
‫بالاتر.
‫خیلی‌ ممنون، خانم‌ها.
‫و حالا برای همه‌تون ‫کریسمس خیلی خوبی رو آرزو می‌کنم.
‫کریسمس مبارک!
‫مدرسه تمومه.
‫ایمی مارچ! تو می‌تونی در رو ببندی.
‫این یادش می‌ده دسته‌گل ‫به آب دادن‌هاش رو تموم کنه.
‫- به حساب اون ایمی مارچ پُر افاده می‌رسه. ‫- چه بلایی سرش میاره؟
‫فهمیدم که راهی برام نمونده غیر از اینکه ‫بخوام یه سر برم پیش مادرت و نشونش بدم...
‫که چطور به‌جای انجام تکالیفت، ‫تخته سیاهت رو پر از نقاشی می‌کنی.
‫و چه تصاویر بدی.
‫خواهش می‌کنم، آقای دیویس، ‫دیگه هرگز این کار رو نمی‌کنم.
‫و اون حسابی از دستم ناامید می‌شه.
‫خواهش می‌کنم.
‫خب، دوست ندارم ‫کریسمسش رو خراب کنم...
‫...و فقط برای همین، خانم جوان، ‫اینو ندید می‌گیرم.
‫ممنونم، آقای دیویس!
‫می‌تونی بری.
‫ممنون، آقای دیویس. ‫خیلی خیلی ممنونم درواقع.
‫ممنون، آقا.
‫اومدش.
‫- چیکار کرد؟ ‫- چی بهت گفت؟
‫یالا، بهمون بگو چی شد؟
‫من فقط گفتم که اگه به مامانم بگم ‫باهام چه برخوردی کرده...
‫...اون منو از مدرسه‌ش بیرون می‌کشه.
‫درهرحال هرگز باهاش "آتشی" نبود...
‫...از وقتی که پدرم پولش رو از دست داد ‫و اونم باید از "تهقیر"...
‫...اینکه من یهویی میون یه عالمه ‫دختر بدرفتار قرار بگیرم اذیت بشه...
‫...که توی زندگی آدمای ‫درست و درمون دخالت می‌کنن.
‫گربه کوچولو، ‫برات یه داستان طولانی تعریف می‌کنم.
‫- هانا، وقت چایه؟ ‫- بله.
‫- من میز رو می‌چینم. ‫- ممنون، بث.
‫کمک بزرگی بهم می‌شه ‫چون نونم پُخته.
‫دخترا زود میان خونه.
‫- دارن میان؟ ‫- دارن از خونه‌ی لارنس رد می‌شن.
‫- کریستوفر کلومبوس! ‫- جو، از همچین اصطلاحات وحشتناکی استفاده نکن.
‫اینم از آقای لارنس پیر. ‫اگه شنیده باشه چی گفتی چی؟
‫برام مهم نیست. من کلمات خوب ‫و قوی‌ای رو دوست دارم که یه معنایی دارن.
‫ای بابا. ‫حالا مجبوریم باهاش حرف بزنیم.
‫حال‌تون چطوره؟
‫زانوهام به رعشه درمیان ‫که اصلاً بخوام نگاش کنم.
‫دلم به حال اون پسر بیچاره می‌سوزه، اینکه ‫تنهاست و همچین غولی وحشی‌ای بابابزرگشه
‫- ببین، اوناهاش. ‫- کجا؟
‫بهش اشاره نکن، جو. ‫فکر می‌کنه داری براش دست تکون می‌دی.
‫درهرحال رفته. ‫خب، اگه اینطوری فکر کنه چی؟
‫جو! بیا تو هم، ایمی.
‫- بث من چطوره؟ ‫- بیرون سرده!
‫جو همین الان کار بدی انجام داد.
‫بث، بیا اینجا.
‫- اون برامون دست تکون داد. ‫- چای هنوز آماده نشده؟
‫کریسمس مبارک از سمت عمه مارچ.
‫- برای من؟ ‫- بله، عزیزم، برای تو.
‫به ما هم یکی داد.
‫- می‌خوای باهاش چیکار کنی، عزیزم؟ ‫- نمی‌دونم.
‫مارمی گفت که ما نباید ‫برای لذت اون پوله رو خرج کنیم...
‫وقتیکه مردهامون دارن ‫اینطوری توی ارتش رنج می‌کشن.
‫یه دلار نمی‌تونه کمک زیادی به ارتش بکنه، ‫برای همین می‌خوام اوندین و سینتروم بخرم.
‫خیلی وقت بود که می‌خواستم.
‫مطمئنم مارمی موافقت می‌کنه که ‫یه جفت دستکش تازه بخرم.
‫اون قدیمی‌ها رو اونقدر رفو کردم ‫که به سختی می‌تونم بپوشم‌شون.
‫اون همیشه می‌گه که یه خانم واقعی با ‫دستکش‌ها و چکمه‌های تمیزش شناخته می‌شه.
‫من یه جعبه‌ی مداد نقاشی فابر می‌گیرم. ‫واقعاً بهشون نیاز دارم.
‫پس منم می‌خوام برای خودم رو ‫خرج یه موسیقی تازه کنم...
‫...البته، اگه فکر نمی‌کنین ‫از نظر مارمی مشکلی باشه.
‫بیاین هرکدوم اون چیزی که می‌خوایم رو ‫بخریم و خوش بگذرونیم.
‫مطمئنم به اندازه‌ی کافی سخت کار می‌کنیم.
‫می‌دونم که من این کار رو می‌کنم. ‫کار نیست که برام خیلی مهمه.
‫چیزی که مهمه اینه که باید به فلو کینگ ‫بگم چقدر زیبا به‌نظر میاد...
‫...توی لباس‌هایی که می‌دونم ‫که اگه منم بپوشم‌شون زیبا به‌نظر میان.
‫چیکار می‌کردی اگه کل روز رو با یه ‫آدم بداخلاق گیر می‌افتادی...
‫...که با هر حرکتی که ‫می‌کنه بهت می‌پره؟
‫جون، از زبون کوچه بازار استفاده نکن.
‫تازه، یادت نره که اون ‫این دلار رو بهمون داد.
‫مطمئنم هیچکدوم از شما ‫به اندازه‌ی من عذاب نمی‌کشین.
‫شماها مجبور نیستین به اون ‫مدرسه‌ی دیویس کر و کثیف قدیمی برین...
‫با دخترای بی‌تربیتی که بهت می‌خندن و به ‫بابات "برچسب" می‌زنن، چون پولدار نیست.
‫"تهمت" می‌زنن. نگو "برچسب" می‌زنن. ‫انگار بابا یه شیشه‌ی خیارشوره.
‫می‌دونم منظورم چیه و نیازی نیست ‫در موردش با "اسطهزا" حرف بزنی.
‫این کار خوبیه که کلمات خوب استفاده ‫کنی و "لغیت‌هات" رو پیشرفت بدی.
‫ما با وقار نیستیم؟
‫اگه بخوای از زبون کوچه و بازار استفاده کنی ‫هرگز کسی این فکر رو نمی‌کنه.
‫امیدوارم اینطور نباشه. ‫من نمی‌خوام ظریف باشم.
‫- نیازی نیست مثل یه پسر سوت بزنی. ‫- برای همینه این کار رو می‌کنم.
‫- من از دخترایی که بی‌ادب، غیرخانم متنفرم. ‫- منم از نازک نارنجی‌های افاده‌ای بدم میاد.
‫پرنده‌‎ها توی لونه‌های کوچک‌شون موافقن.
‫واقعاً، جفت‌تون باید سرزنش بشید.
‫جوزفین، تو اونقدری بزرگ شدی که رفتار ‫پسرونه رو کنار بذاری، و بهتر رفتار کنی.
‫دیگه قدت بلند شده و موهات رو می‌بندی ‫و باید یادت باشه یه خانم جوونی.
‫نخیر. و اگه بستن موهام باعث می‌شه اینطوری ‫باشم، بازشون می‌کنم تا 100 سالگی.
‫جو!
‫و در مورد تو، ایمی، کلمات بی‌معنیت ‫به اندازه‌ی زبون کوچه بازاری جو بدن.
‫رفتارت الان خنده‌داره، اما تو هم ‫تبدیل به یه غاز ساختگی می‌شی...
‫...مگر اینکه مراقب باشی.
‫اگه جو یه دختر پسرنماست و ایمی هم ‫یه غازه، اون‌وقت من چی هستم؟
‫تو یه گوزنی و نه چیز دیگه.
‫ما سه تا موجود بدبخت بیچاره‌ایم ‫که لیاقت تو رو نداریم.
‫صبر کنین تا یه نویسنده‌ی مشهور ‫بشم و پولدار شم.
‫اون‌وقت همه‌مون توی کالسکه‌های خیلی خوب، ‫سفر می‌کنیم و مثل فلو کینگ لباس می‌پوشیم...
‫...به دوستای ایمی محل نمی‌ذاریم و به ‫عمه مارش می‌گیم بره به درک.
‫بیاین تمرین کنیم.
‫با صحنه‌ی غش کردن شروع می‌کنیم. ‫تو سرِ این مثل سیخ سفتی، ایمی.
‫خب، نمی‌تونم کاریش کنم. ‫هرگز ندیدم کسی غش کنه...
‫...و قصد ندارم اونجوری که ‫تو می‌افتی خودم رو سیاه و کبود کنم.
‫اگه فقط بهم دقت کنی خیلی راحته. ‫یالا.
‫- اگه بتونم با وقار بیفتم، من... ‫- حالا، وقتی میام تو...
‫...نگاه وحشتناک رو توی چشمای من می‌بینی ‫و خودت رو با ترس پس می‌کشی.
‫یالا.
‫حالتش رو بگیر، ایمی.
‫حالا، وقتی با نیت‌های بد ‫میام سمت تو...
‫اوه، ایمی، تو...
‫...با ترس خودت رو می‌کشی عقب، ‫چشمات رو با دستات می‌پوشونی.
‫"رودریگو، رودریگو!
‫نجاتم بده، نجاتم بده!"
‫بیا، دیدی؟ کاری نداره.
‫حالا، من میام.
‫"رودریگو، رودریگو!
‫نجاتم بده، نجاتم بده!"
‫- عالی بودی. ‫- حرف نداشت.
‫خیلی خوشحالم که می‌بینم اینقدر شادین، ‫دخترای من.
‫- عزیزم. ‫- مارمی.
‫- سرمات چطوره، مگ؟ ‫- خیلی بهتره.
‫بث، عزیزم، ماچم کن.
‫ممنونم، جو. ممنون، عزیزم.
‫- تا سرحد مرگ خسته به‌نظر میای، جو. ‫- نه، مارمی، من خسته نیستم.
‫- سرپایی‌هات دیگه کامل آماده‌س. ‫- بثی من، عزیزم.
‫روز سختی داشتی، مارمی؟
‫نه، خیلی خوب بود، عزیزم. ‫اما خوبه که برگشتم خونه.
‫- براتون یه چیز ویژه دارم. ‫- یه نامه از بابا؟
‫سه تا هورا برای بابا.
‫"به همه‌‌شون سلام منو ‫برسون و بوس‌شون کن.
‫"بهشون بگو می‌دونم هر چی ‫بهشون گفتم رو یادشون می‌مونه:
‫"که بچه‌های دوست‌داشتنی‌ای ‫برای تو خواهند بود...
‫"...قطعاً وظایف‌شون رو انجام می‌دن، ‫با دشمنان خونی‌شون با شجاعت می‌جنگن...
‫"...و اونقدر زیبا بهشون فائق میان...
‫"...که وقتی برگشتم پیش‌شون، ‫ممکنه که نسبت به هر زمانی بیشتر به...
‫"...زنان کوچکم علاقمند باشم و افتخار کنم."
‫من دختر خودخواهی هستم...
‫...اما واقعاً تلاش می‌کنم بهتر باشم ‫و زمانم رو توی مدرسه هدر ندم...
‫...تا بابا ازم ناامید نشه.
‫سعی می‌کنم اون چیزی باشم که دوست داره ‫صدام کنه، "یه زن کوچیک"...
‫...تلاش می‌کنم سخت و وحشی نباشم ‫و وظیفه‌م رو اینجا توی خونه انجام بدم...
‫...جای اینکه همش بخوام ‫برم جنگ تا به پدر کمک کنم.
‫اگه بتونم جلوش رو بگیرم، ‫دیگه حسادت نمی‌کنم.
‫حالا، باقیش رو نگه می‌داریم ‫برای بعد از چای...
‫...چون این یه نامه‌ی طولانیِ دوست‌داشتنیه. ‫می‌دونم همه باید گرسنه باشن.
‫بیاین با دلارمون یه چیزی ‫برای مارمی بگیریم...
‫...جای اینکه برای خودمون بگیریم، خب؟
‫تو اینطوری هستی، بث. چی بگیریم؟
‫- من براش یه جفت دستکش خوب می‌گیرم. ‫- سرپایی‌های تازه، بهترینش رو.
‫یه دستمال گردن، دوردوزی شده.
‫یه بطریِ کوچیک و قشنگ ادکلن. ‫دوستش داره، و هزینه‌ش زیاد نمی‌شه...
‫...و یه مقداری هم برای ‫مدادهام باقی می‌مونه.
‫من آسیا رو تموم کردم.
‫و اینم اروپا.
‫- سه تا کوک و بعدش آفریقا تمومه. ‫- کوک‌های خیلی بزرگ نزن، عزیزم.
‫اگه قیچی رو بدی من، ‫آمریکا رو بهت می‌دم.
‫بیا، دیدی؟ ‫تو بالاخره تمومش کردی.
‫می‌خواستین بندازینش برای فردا.
‫اما هرگز تمومش نمی‌کردیم ‫اگه جو مسخره‌بازی درنمیاورد...
‫...و به حرف زدن در مورد کشورهای ‫مختلف حین کار فکر نمی‌کرد.
‫فکر خوبی بود، جو.
‫یادتونه که وقتی بچه بودین ‫چجوری سلوک زائر بازی می‌کردین؟
‫می‌تونم همه‌مون رو ببینم که کیف‌ لباس‌های ‫کهنه‌ی تو رو جای بار انداختیم روی کول‌مون.
‫الان بارهای واقعی روی دوشته، ‫جای اون لباس‌ها.
‫طبق چیزی که قبل از چای شنیدم، ‫بجز بث.
‫اون نگفت. شاید هیچی نداره.
‫آره، دارم.
‫مال من شستشو گردگیری ‫و ترسیدن از آدماست...
‫...و حسادت به دخترایی که ‫پیانوهای قشنگ دارن.
‫یه پیانو یه باره به روی دوشه.
‫شب بخیر، عزیزای من.
‫شب بخیر، مارمی.
‫- شب بخیر، جو، دخترم. ‫- شب بخیر، مارمی
‫- شب بخیر، عزیزم. ‫- شب بخیر، عزیزم.
‫- شب بخیر، مارمی. ‫- شب بخیر، بثی.
‫- کریسمس مبارک، هانا. ‫- کریسمس مبارک!
‫مارمی کجاست؟
‫همین الان رفت پایین خیابون، ‫اما سریع برمی‌گرده.
‫می‌خواد هر وقتی ‫صبحونه‌تون رو آوردم بخورین.
‫بیاین اینجا.
‫قایم‌شون کنین. نزدیک وایسید.
‫- کجا بودی، ایمی؟ ‫- داشتی چیکار می‌کردی؟
‫نخند، جو.
‫من فقط اون بطری کوچیک ادکلن رو...
‫...با یه بزرگش عوض کردم. ‫کل پولم رو دادم که بگیرمش.
‫- ایمی. ‫- عزیزم.
‫خیلی کار سخاوتمندانه‌ای بود.
‫تو خیلی دوست‌داشتنی هستی، ایمی.
‫احساس شرمندگی کردم، ‫اینکه فقط به خودم فکر کنم.
‫ایمی، رُز زیبای من.
‫و خیلی خوشحالم، ‫چون حالا برای من از همه زیباتره.
‫- مارمی کجاست؟ ‫- تا یه دقیقه دیگه برمی‌گرده. صبحونه!
‫- هانا، خیلی گرسنه‌م. ‫- هانا، این چیه؟
‫سوسیس!
‫پاپ‌اُور!
‫غذاهای مورد علاقه‌م!
‫قهوه!
‫اوه، هانا، کارت حرف نداشت.
‫نیازی نیست اینقدر شلوغش کنین.
‫یادمه اون روزهایی رو که هر روز ‫روی میز پدرتون اینا رو سرو می‌کردم.
‫نه؟
‫- هانا، ما واقعاً اونقدر پولدار بودیم؟ ‫- من چطور لباس می‌پوشیدم؟
‫دوست دارم به جنی اسنو ‫بگم چه لباس‌های قشنگی می‌پوشیدم.
‫- می‌تونم بهش بگم. پوشک! ‫- جو!
‫دو تا برای هر نفر.
‫- این عالی نیست؟ ‫- به تمام این پاپ‌اُورها نگاه کن.
‫داره میاد!
‫زود باش، بث، شروع کن. ‫ایمی، در رو باز کن.
‫بیا اینجا، مگ. ما اینا رو می‌پوشونیم ‫و براش سورپرایز می‌شه.
‫وارد شو، مارمی.
‫- کریسمس مبارک، مارمی! ‫- کریسمس مبارک...
‫اوه، عزیزم!
‫اوه، مگ، عزیزم! ممنونم!
‫و دستمال گردن از بثی. ممنون.
‫هانا، دیدی؟
‫ایمی، عزیزم، ممنون!
‫اینا از طرف منه.
‫جو، دخترم.
‫ممنونم، عزیزم. ممنونم.
‫اوه، دخترای من.
‫نمی‌تونم بهتون بگم چقدر خوشحالم.
‫خب، من می‌تونم بهت بگم چقدر گرسنه‌ام. ‫یالا، بچه‌ها. اون بشقاب‌ها رو بدین این‌ور.
‫- بشین، مارمی. ‫- مارمی، ببین! سوسیس!
‫یه دقیقه صبر کنین، دخترا.
‫می‌خوام قبل از اینکه ‫شروع کنیم یه چیزی بگم.
‫من همین الان از پیش یه زن فقیر ‫با یه بچه‌ی تازه به دنیا اومده میام...
‫...و 6 تا بچه که همه توی یه تخت ‫جمع شدن تا یخ نزنن، چون آتیش ندارن.
‫اونا از سرما و گرسنگی رنج می‌برن.
‫دخترای من، صبحونه‌تون رو به‌عنوان ‫هدیه‌ی کریسمس بهشون می‌دین؟
‫خیلی خوشحالم قبل از اینکه ‫شروع کنیم برگشتی.
‫می‌دونستم این کار رو می‌کنین.
‫می‌تونم یه چیزهایی رو بیارم؟
‫همگی می‌ریم. قهوه بردار، هانا.
‫- من یکم هیزم میارم. ‫- من خامه رو میارم.
‫من هم نون رو میارم.
‫من پاپ‌اُور میارم.
‫ما اومدیم، خانم هامل.
‫خدای بزرگ. ‫فرشته‌های خوب اومدن پیش‌مون.
‫فرشته‌های بامزه، ‫با کلاه و دستکش.
‫یکم نون می‌خوای برای خوردن؟ ‫بیا، یکم نون بهت می‌دم.
‫عجیبه که رودریگو اینجا نیست.
‫یادداشتش می‌گه "راس ساعت میام."
‫"و چرا..."
‫و چرا بلک هوگو به عنوان ‫محل میعاد انتخاب کرده؟
‫من می‌ترسم.
‫کی داره میاد؟
‫عالیجناب، مونای عجوزه.
‫بلک هوگو به شما خیانت کرده.
‫باید پرواز کنم.
‫زارا منتظر خواهد بود.
‫زیبای مغرور من!
‫اون برای منه!
‫بلک هوگو نزدیک می‌شه!
‫پیرزن عجوزه، برو!
‫رودریگو، رودریگو!
‫نجاتم بده، نجاتم بده!
‫و حالا برای اینکه نقشه‌ی ‫شومم رو اجرایی کنم.
‫چقدر قلابی.
‫خب، بهت گفتم ‫که نمی‌خوام خودم...
‫رحم کن. اوه، رحم کن!
‫بدترین بلاها رو به سرم نیار!
‫ساکت، وگرنه بابت روزی که عشق ‫بلک هوگو رو رد کردی پشیمون می‌شی.
‫خودت رو برای عروسی آماده کن. ‫یکم دیگه برمی‌گردم.
‫من!
‫خدا بی‌پناهان رو حفظ کنه!
‫زارا! عشق من!
‫رودریگو، می‌تونم چیزی ‫که می‌بینم رو باور کنم؟
‫♪ ستاره‌های کم‌سو چشمک می‌زنن ♪
‫♪ ماهِ زیبا بالا میاد ♪
‫♪ گیتار من جرینگ جرینگ می‌کنه ♪
‫♪ اما نُت‌ها شیرین نیستن ♪ ‫♪ تا وقتی که عشقم رو برام نیارن ♪
‫شجاع باش، زیبای من.
‫پدرروحانی خوب دم دروازه ‫با اسب‌ها منتظره.
‫می‌بینی، نردبون. همه چیز آماده‌س.
‫آزادی! با من پرواز کن. ‫با من پرواز کن، عشقم.
‫کمکت می‌کنم. حتماً...
‫چیزی نیست، دوستان. ‫همونجایی که هستین بمونین.
‫خانم‌های جوون.
‫می‌شه همه‌تون بیاین برای شام؟
‫کریستوفر کلمبوس! این چیه؟
‫اینا پری هستن؟
‫- بابانوئله؟ ‫- مامان این کار رو کرده؟
‫- عمه مارچ یه خوبش رو داشته و فرستاده‌؟ ‫- همش اشتباهه. آقای لارنس فرستاده‌تش.
‫- نه! ‫- آقای لارنس دیگه کیه؟
‫پدربزرگِ لارنس. ‫همسایه‌مون.
‫اون شنید برای صبحونه‌تون ‫چیکار کردین...
‫...و یه یادداشت زیبا برام فرستاد...
‫...که توش می‌گفت امیدواره اجازه بدم احساسات ‫دوستانه‌ش رو به بچه‌هام ابراز کنه...
‫...و تفحه‌هایی برای امروز بفرسته.
‫پسره اینو توی کله‌ش انداخته، ‫می‌دونم اینطوره.
‫اون به‌نظر آدم پولداری میاد ‫و من دارم می‌میرم که باهاش آشنا بشم.
‫منم همینطور.
‫کاش بابا اینجا بود.
‫به‌نظرم اونقدرها هم مثل ما ‫کریسمس خوبی نداره.
‫سلام.
‫حالت چطوره؟
‫می‌خواستم ازت تشکر کنم.
‫ما اوقات خیلی خوبی با هدیه‌ی ‫کریسمس زیبای شما داشتیم.
‫مشکل چیه؟ مریض شدی؟
‫فقط یه سرمای کوچولو، اما بابابزرگ ‫مجبورم کرده یه هفته خونه بمونم.
‫خیلی بده.
‫کسی می‌تونه بیاد عیادت؟
‫اگه بخوان.
‫صبر کن، از مارمی می‌پرسم. ‫پنجره رو ببند.
‫- حال‌تون چطوره، دوشیزه مارچ؟ ‫- حال‌تون چطوره، آقای لارنس؟
‫مامان خیلی متاسف شد ‫از اینکه شنید حال‌تون بده.
‫خواهرم، مگ، ‫براتون یکم بلان مانژ فرستاد.
‫نرمه و بدون اینکه گلوتون رو ‫اذیت کنه می‌ره پایین.
‫ممنون.
‫و بث اینا رو بهتون قرض ‫داده تا زمانی که خوب بشید.
‫می‌دونم که پسرا بچه گربه دوست ندارن، ‫اما اونقدر مضطرب بود که نمی‌تونستم ردش کنم.
‫شاید اونا کمک کنن اوضاع بهتر بشه. ‫اینجا مثل گورستان کسالت‌باره.
‫نمیاین تو؟
‫نه، قرار نیست بمونم.
‫خواهش می‌کنم. فقط برای چند دقیقه. ‫چای سفارش دادم.
‫کریستوفر کلمبوس!
‫چه ثروتی!
‫مثل تابستونه!
‫این عالیه!
‫اینجا خیلی بزرگه.
‫چندتا می‌خواین؟
‫دو تا، لطفاً. سه تا.
‫بعد از زندگی طولانی مدت توی اروپا ‫چه حسی به اینجا دارین، آقای لارنس؟
‫من دارم می‌رم اروپا.
‫- جدی؟ کی؟ ‫- نمی‌دونم.
‫عمه‌م روماتیسم داره ‫و دکتر فکر می‌کنه که حموم...
‫نه اینکه حموم نداره. ‫یه حموم خیلی خوب داره.
‫وقتی اونجا بودین حموم می‌رفتین؟
‫- منظورم، برای رماتیسمه. ‫- نه، من مشکل رماتیسم ندارم.
‫منم ندارم. اما اون فکر می‌کرد ‫حموم‌ها ضرری برای من نداره.
‫منظورم اینه که، اگه درست بگم، ‫تا وقتی که اونجا بودم.
‫می‌دونین، ‫من همیشه می‌خواستم به اروپا برم.
‫نه برای حموم‌هاش، البته، ‫که برای نوشته‌هام.
‫می‌دونی، عمه‌م... ‫اما شما عمه مارچ رو نمی‌شناسی، درسته؟
‫خب، مهم نیست. ‫چی داشتین می‌گفتین، آقای لارنس؟
‫من آقای لارنس نیستم. فقط لوری‌ام.
‫لوری.
‫بعد از اروپا چه حسی به اینجا داری؟
‫بعد از اینکه کل زندگیم رو ‫توی مدرسه‌ها بودم عجیبه...
‫...اما وقتی به پدربزرگ عادت کنم ‫خوب می‌شه.
‫می‌دونی، اون...
‫آره، باید قبل از اینکه اومدی ‫اونو می‌دیدی.
‫- خیلی ترسناک نیست؟ ‫- باید عمه مارچ منو ببینی.
‫برای خوردن زیادی قشنگه. ‫کاش چیزهای اینطوری اینجا داشتیم.
‫و کاش...
‫خوبه، نیست؟
‫خواهر کوچیکم روش برگ‌های شمعدونی ‫گذاشته. اون خیلی هنرمنده.
‫- ایمی؟ ‫- آره. تو از کجا می‌دونی؟
‫اغلب می‌شنوم همدیگه رو صدا می‌کنین...
‫...و وقتی اینجا تنها...
‫ببخشید که اینقدر بی‌ادبم...
‫...اما گاهی وقتا یادتون ‫می‌ره پرده‌ها رو بکشین...
‫...و وقتی لامپ‌ها روشن می‌شه، ‫مثل نگاه کردن به یه تصویره...
‫...که ببینم همگی با مادرتون ‫دور میز نشستین.
‫به‌نظر همیشه اوقات ‫خیلی خوبی دارین.
‫خب دیگه اون پرده رو نمی‌کشیم.
‫و بهت اجازه می‌دم ‫هر اندازه می‌خوای نگاه کنی.
‫کاش به‌جای اینکه یواشکی نگاه کنی، ‫می‌اومدی دیدن ما.
‫می‌تونیم اوقاتی خوشی ‫با هم داشته باشیم.
‫می‌شه بهم اجازه بدی توی یه نمایش‌تون باشم؟ ‫پریشب یکیش رو دیدم.
‫اون فاجعه بود.
‫می‌خوام هملت باشم و ‫صحنه‌ی شمشیربازی رو بازی کنم.
‫من می‌تونم لایرتیس رو بازی کنم. ‫توی آکادمی درس شمشیربازی گذروندم.
‫- جدی؟ ‫- آره، ببین.
‫ببین. گارد بگیر!
‫- عالیه! ‫- بیا.
‫"بیا برای سومی، لایرتیس، ‫خیلی کُندی."
‫"که اینطور؟ یالا؟"
‫- "یک ضربه‌ی دیگر، چه می‌گویی؟" ‫- "یک ضربه، یه لمس، اعتراف می‌کنم."
‫جریان چیه؟ محض رضای خدا؟
‫اینجا چه خبره؟
‫نمی‌دونم، آقا.
‫"حالا به تو حمله می‌کنم!"
‫می‌گم...
‫- آسیب دیدی؟ ‫- نه.
‫- نه، هیچی هرگز بهم آسیب نمی‌زنه. ‫- ببخشید.
‫فراموش کردم یه دختری و ‫یکم محکم زدم.
‫از چی حرف می‌زنی؟ ‫اگه لیز نخورده بودم دخلت اومده بود.
‫این تصویر خوبیه از پدربزرگت.
‫خیلی عبوس به‌نظر میاد، ‫اما نباید ازش بترسم.
‫البته می‌تونم بفهمم صورتش ‫چطوری ممکنه بعضی رو بترسونه.
‫من طبقه‌ی بالا منتظر می‌مونم، قربان.
‫چشماش مهربونن و دوست‌شون دارم ‫هرچند گاهی اوقات بهت می‌پرن.
‫ممنون، خانم.
‫پس از من نمی‌ترسید؟
‫نه، آقا، نه خیلی.
‫اما صورت من بعضی‌ها رو می‌ترسونه؟
‫- من فقط گفتم "شاید". ‫- و من پارس می‌کنم، درسته؟
‫نه، آقا، شاید همیشه نباشه.
‫اما با تمام اینا، منو دوست داری؟
‫بله، آقا. همینطوره.
‫دوست دارم.
‫و منم تو رو دوست دارم.
‫بابابزرگ، باید شمشیربازیش رو ببینی. ‫یالا، بیا نشونش بدیم.
‫- نه. خیلی مدته اینجام. ‫- میام خونه‌تون رو ببینم.
‫نه، تو اینجا می‌مونی، مرد جوان. ‫من دوشیزه مارچ رو بدرقه می‌کنم.
‫می‌خوام به مادرتون ‫ادای احترام کنم...
‫...بابت دارویی که برای ‫پسرم فرستاده تشکر کنم.
‫می‌تونم ببینم خیلی بهش کمک کرده.
‫تو برو طبقه‌ی بالا و تکالیفت رو انجام بده. ‫بروک منتظرته.
‫و حواست باشه که مثل ‫یه مرد خوب رفتار کنی، آقا.
‫خداحافظ، جو.
‫اونا دارن میان.
‫لباس‌های شیک پوشیدن ‫و مثل عکس‌های قشنگن.
‫ایمی، چقدر ظریف. ‫عالی به‌نظر میای.
‫کاش لوری ازم نخواسته بود برم ‫به مهمونیش. می‌دونم که می‌ترسم.
‫وقتی اینقدر مهربونه نباید بخوای ‫به احساساتش خدشه وارد کنی.
‫مگ، لباست عالیه.
‫ممنون، مارمی.
‫جو، تو عالی به‌نظر میای.
‫با 19 تا سنجاق‌سر ‫خیلی حس بدی دارم...
‫...همش صاف رفتن توی سرم، ‫اما، عزیزم، بیا با وقار باشیم یا بمیریم.
‫اون وصله خیلی خودش رو نشون می‌ده؟
‫یه کوچولو می‌ده، مارمی.
‫اما اون می‌خواد بشینه یا زمانی ‫که وایساده پشت به دیوار باشه.
‫جو، دستکش‌هات کجان؟
‫اونا رو لکه‌دار کردم، ‫برای همین بدون اونا میام.
‫دستکش می‌پوشی وگرنه من نمیام.
‫سعی کردم تمیزشون کنم، ‫اما فقط بدتر شدن.
‫اونا رو میارم و توی دستم ‫نگه‌شون می‌دارم.
‫- هیچکس اونا رو نمی‌بینه. ‫- جو!
‫بهت می‌گم. ما هرکدوم یکی از ‫اونایی که خوبن رو می‌پوشیم...
‫...و یکی از اونایی که برای منه و بده رو ‫دست می‌گیریم، و بعدش دیگه مشکلی نیست
‫باشه، فقط مراقب باش، ‫و روش خش نندازی.
‫و، جو، عزیزم، خوب رفتار کن ‫و دستات رو پشت سرت نذار.
‫شب بخیر، مارمی.
‫و علاوه‌ی باقی چیزها، نگو: ‫"کریستوفر کلمبوس"...
‫...و آبروی همه‌مون رو نبر.
‫جلوی زبونت رو بگیر، میس بیبی.
‫سعی می‌کنم تا جایی ممکنه موادب باشم و ‫دردسری درست نکنم، اگه بتونم.
‫می‌تونم به رقص دعوت‌تون کنم، ‫دوشیزه مارچ؟
‫نه، ممنون، نمی‌رقصم.
‫- کیتی فورد اونجاست. ‫- کجا؟
‫توی لباس صورتی و کمربند آبی.
‫نمی‌فهمم چرا اون اجازه داره پیش ‫بزرگ‌ترها باشه و من باید این بالا بمونم.
‫اون پیانوی زیبا.
‫به بزرگی آشپزخونه‌مونه.
‫اینجا چه خبره؟ چرا شما خانم‌های جوون ‫پایین در حال رقص نیستین؟
‫مامان گفته که نباید بریم ‫پایین کنار بزرگسال‌ها.
‫اما می‌تونین از این بالا چیزی ببینین؟ ‫شما چطور؟
‫اون فقط دوست داره ‫به موسیقی گوش کنه.
‫فقط با من بیا پایین ‫اونجایی که داره نواخته می‌شه.
‫- نه، آقا، خواهش می‌کنم... ‫- چرا؟ مشکل چیه؟
‫اون زیاد روبه‌راه نیست.
‫خجالتیه.
‫متوجهم.
‫اگه برای اون نبود، ‫به راحتی "حساس" بود...
‫...چون قشنگ می‌نوازه.
‫باید یه موقعی بیاد و برای منم بنوازه.
‫نه، اون هرگز این کار رو نمی‌کنه.
‫بخاطر این نبود که بخوام بشنومش.
‫اما پیانویی که اون پایینه از اینکه کسی ‫ازش استفاده نمی‌کنه داره نابود می‌شه.
‫امیدوارم بودم یکی از شما خانم‌های جوان ‫بیاد و باهاش تمرین کنه...
‫فقط برای اینکه کوک بمونه.
‫- اما اگه نمی‌خواین بیاین، مهم نیست. ‫- آقا.
‫خیلی مهم برامون. خیلی خیلی زیاد.
‫پس تو اونی هستی که موسیقی می‌نوازه.
‫من بثم. شدیداً دوستش دارم...
‫...و میام اگه کاملاً مطمئنین هیچکس ‫صداش رو نمی‌شنوه و مزاحمت اینجا نمی‌کنه.
‫هیچکس فرزندم، هیچکس.
‫تو هم بیا، خانم جوان...
‫...و به مادرت بگو که ‫فکر می‌کنم تمام دختراش خیلی باریک‌بینن
‫بث، اون باوقار نیست؟
‫این آلمانیه، و خیلی ناامید می‌شم ‫اگه بذارم همه‌شون رو رد کنی.
‫دوست نداری برقصی؟
‫چرا، دوست دارم برقصم، اما نمی‌تونم.
‫- یعنی، قول دادم این کار رو نکنم. ‫- چرا؟
‫- شاید بهت بگم. به کسی نمی‌گی؟ ‫- سکوت تا خود مرگ.
‫می‌دونی، من یه عادت بد دارم ‫که جلوی آتیش وامیسم...
‫...و روپوشم رو می‌سوزونم ‫و این یکی رو هم سوزوندم.
‫کجا؟
‫اگه دوست داری می‌تونی بخندی. ‫خنده‌داره.
‫بهت می‌گم چیکارش کنیم.
‫هیچکس توی سالن نیست. ‫می‌تونیم بدون اینکه دیده بشیم برقصیم.
‫- تو یه قهرمانی. ‫- و منم فکر می‌کنم تو عالی هستی.
‫سلام.
‫اون بالا چیکار می‌کنین؟ ‫بیاین پایین.
‫نه، نمی‌تونن.
‫پذیرایی شدین؟
‫نه، ممنون، واقعاً نمی‌خوایم...
‫همین الان براتون خوراکی میاریم. یالا.
‫بعدش وقتی لوری می‌ره کالج، ‫تو چی می‌شی؟
‫به محض اینکه بره من سرباز می‌شم. ‫مورد نیازم.
‫خیلی متاسفم.
‫منظورم اینه که، برای ‫تمام مادرها و خواهرا متاسفم...
‫...که مجبورن خونه بمونن و نگران باشن.
‫من هیچکدوم از اونا رو ندارم و دوستان زیادی ‫هم ندارم که مرگ و زندگیم براشون مهم باشه.
‫لوری و پدربزرگش براشون خیلی مهمه.
‫و همگی خیلی ناراحت می‌شیم ‫اگه بلایی سرت بیاد.
‫جدی؟
‫اومدیم.
‫جو!
‫دیگه شد!
‫- منو نگاه کن. ‫- چقدر حیف.
‫چقدر ضایعم.
‫می‌خوای چیکار کنی؟
‫از مارمی می‌پرسم.
‫شما دو تا قایم شدین؟ کل ‫خونه رو دنبال‌تون گشتم.
‫هانا اینجاست.
‫- اینقدر دیر شده؟ ‫- خب، زمان خیلی زود می‌گذره.
‫- شب بخیر، آقای بروک. ‫- شب بخیر، دوشیزه مارگارت.
‫دوشیزه مارگارت؟
‫- خداحافظ. خیلی خوشحالم اومدین. ‫- زمان خیلی خوبی رو با هم گذروندیم.
‫شب بخیر، ایمی.
‫شب بخیر.
‫- شب بخیر، لوری. ‫- شب بخیر، دوشیزه مارگارت.
‫لوری!
‫شب بخیر، همگی.
‫- یادتون نره فردا اسکیت‌هاتون رو بیارین. ‫- حتماً.
‫- شب بخیر. ‫- شب بخیر.
‫بیا، نهایت تلاشم رو کردم.
‫اگه این کافی نیست، ‫باید منتظر بمونم تا بتونم بهتر عمل کنم.
‫چرا، داری چیکار می‌کنی؟
‫این یه جفت سرپاییه که ‫برای آقای لارنس درست کردم.
‫خیلی لطف کرد و اجازه داد با ‫پیانوی زیباش بنوازم.
‫هیچ راه دیگه‌ای بلد نبودم که ‫ازش تشکر کنم، جو.
‫- فکر می‌کنی خوبن؟ ‫- اونا زیبان.
‫و فکر کنم تو مهربونی. ‫هی، اون ربان موی ایمی نیست؟
‫آره، اما فکر کنم ‫می‌خواست بندازدش دور.
‫جدی؟
‫بهتره قبل از اینکه گیرت بندازه در بری.
‫حالا فهمیدم چرا هر روز ‫میای به این حفره.
‫برای همینه که دیگه ‫وقتی برای من نداری؟
‫لوری لارنس، اونو بده من ‫یا دیگه هرگز باهات حرف نمی‌زنم!
‫باشه، بگیرش.
‫واقعاً که.
‫فکر می‌کردم قرار نیست رازی ‫بین‌مون باشه.
‫خب، این کاملاً متفاوته. ‫ببخشید.
‫البته، متفاوته. درست مثل یه دختر. ‫نمی‌تونی به یه توافق پایبند بمونی.
‫اوه، چرت و پرت!
‫متاسف می‌شی.
‫می‌خواستم یه چیز ‫خیلی باحال بهت بگم.
‫یه راز.
‫در مورد کسایی که می‌شناسی، ‫و خیلی هم سرگرم کننده بود.
‫- چی؟ ‫- اگه من بگم، تو هم باید رازت رو بهم بگی.
‫- چیزی توی خونه نمی‌گی؟ ‫- حتی یه کلمه.
‫- وقتی تنهایی منو بابتش مسخره نمی‌کنی؟ ‫- هرگز مسخره نمی‌کنم. بگو.
‫داستانم رو به اسپرید ایگل فروختم.
‫هورا برای دوشیزه مارچ.
‫هورا برای دوشیزه مارچ! ‫نویسنده‌ی برجسته‌ی آمریکایی!
‫نمی‌خواستم تا وقتی ‫چاپ نشده کسی بدونه.
‫- جالب نیست که چاپ شده‌ش رو ببینیم؟ ‫- حالا، راز تو چیه؟
‫- من می‌دونم دستکش مگ کجاست. ‫- همش همین؟
‫- صبر کن تا بفهمی کجاست. ‫- کجا؟
‫- از کجا می‌دونی؟ ‫- دیدمش.
‫- کجا؟ ‫- جیبش.
‫- کل این مدت؟ ‫- رمانتیک نیست؟
‫رمانتیک؟ چرت و پرته!
‫هرگز همچین حرف وحشتناکی رو ‫نشنیده بودم. کاش بهم نمی‌گفتی.
‫از میون تمام چیزهای احساساتی ‫چرتی که شنیدم...
‫چرا همه چیز درست وقتی عالیه ‫باید عوض بشه؟
‫مگ همیشه همه چیز رو بهم می‎‌گفت. ‫حالا یه سری راز رو پیش خودش نگه می‌داره.
‫اون فکر می‌کنه چشمای قهوه‌ی ‫زیباست و جان اسم دوست داشتنی‌ایه.
‫بهتره که ازم دور باشه، وگرنه بهش می‌گم ‫چه نظری در موردش دارم...
‫...تلاش می‌کنه خوشحالی باقی آدما رو ‫از بین ببره و شادی‌شون رو نابود کنه
‫این هیچ خوشحالی‌ای رو از بین نمی‌بره. ‫دوبرابر خوبش می‌کنه.
‫خودت وقتی یکی ‫عاشقت بشه می‌فهمی.
‫یه روز لطیف تابستونی.
‫خورشید از توی درخت‌ها نفوذ می‌کنه.
‫دستای معشوقت تو رو بغل کرده.
‫- دوست دارم ببینم کی این کار رو می‌کنه. ‫- جدی؟
‫می‌گیرمت!
‫حالا گرفتمت.
‫صبر کن!
‫مراقب باشید، مراقب باشید! ‫بذارین برم تو، بذارین برم تو!
‫- هی، مراقب باش، لوری. اینطوری رفتار نکن. ‫- متاسفم، مگ.
‫می‌خوردم بهش اگه ‫پام لیز نخورده بود و نیفتاده بودم.
‫باید می‌دیدی...
‫- بعدازظهر خیلی عالی‌ای بود. ‫- ممنون.
‫ملاقات کردن بقیه هرگز ‫اینقدر سرگرم کننده و خوب نبود.
‫امیدوارم به زودی ‫دوباره این کار رو بکنیم.
‫خداحافظ، آقای بروک. ‫بیا، مگ.
‫- عصر بخیر، آقای بروک. ‫- خداحافظ، دوشیزه مارگارت.
‫- عصر بخیر، لوری. ‫- خداحافظ، جو.
‫- میای، لوری؟ ‫- خیلی‌خب. فردا می‌بینمت، جو.
‫هرگز اینقدر توی زندگیم خجالت نکشیدم.
‫کی می‌خوای از این ‫رفتارهای بچه‌گونه‌ت دست برداری؟
‫نه تا وقتی که پیر شدم ‫و مجبورم یه عصا دست بگیرم.
‫جو!
‫- سلام، بتی. ‫- سلام، جو.
‫حال دخترم چطوره؟
‫یه سورپرایز دارم.
‫- یالا، عجله کن. ‫- یالا، جو.
‫چی شده؟
‫اینقدر داد نزن. چیه؟
‫کریستوفر کلمبوس!
‫برای من؟
‫این زیبا‌ترین پیانویی نیست ‫که تا الان دیدین؟
‫ببین، این باهاش فرستاده شد.
‫- زود باش، بخونش. ببین چی نوشته. ‫- من می‌خونمش.
‫"به دوشیزه الیزابت مارچ. بانوی گرامی."
‫چقدر باوقار
‫"من سرپایی‌های زیادی توی زندگیم داشتم، اما ‫هیچکدوم اندازه‌ی مال شما مناسب پام نبوده.
‫"دوست دارم که دینم رو ادا کنم، پس می‌دونم ‫بهم اجازه می‌دین یه چیزی براتون بفرستم...
‫"...که متعقل به نوه‌ی کوچیکی بود ‫که از دست دادم.
‫"با تشکرات صمیمانه و بهترین آرزوها...
‫"...من دوست سپاسگزار و خادم شما ‫باقی می‌مونم، جیمز لارنس."
‫اوه، بثی!
‫- اون یه پیرمرد خیلی مهربون نیست؟ ‫- این هلال‌ها رو ببین.
‫ببین، باز می‌شه!
‫- باید ازش تشکر کنی. ‫- بله.
‫همین الان می‌رم.
‫خب، کاش من می‌مردم! ‫اگه اون سر عقل بود نمی‌رفت.
‫بیا تو.
‫اومدم ازتون تشکر کنم، قربان.
بلبل جان ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫"اما وقتی اون بخش شروع شد، سگ‌ها، ‫خانم‌ها و همه دیوونه شدن...
‫...و مرده رو گاز گرفتن."
‫"از خیابون‌های کنار که توش در حال ‫رفت و آمد بودن دویدن و فرار کردن
‫"...و قسم می‌خوردن سگه دیوونه شده ‫که همچین مرد خوبی رو گاز گرفته.
‫"اون زخم به چشم هر آدم مسیحی‌ای ‫خیلی بد به‌نظر می‌اومد...
‫"...و درحالی که قسم می‌خوردن ‫سگه دیوونه‌س..."
‫نگاه کن، مارمی.
‫خانم مارچ!
‫خانم مارچ. یکی از اون چیزهای ‫تلگرافیه، خانم.
‫پدره.
‫توی بیمارستانه. ‫من باید سریعاً برم واشینگتن.
‫اونا رو بذار اون گوشه‌، عزیزم.
‫چی باعث شده جو اینقدر طول بده؟
‫همه‌ش بسته شده، مارمی.
‫- فکر نکنم چیزی رو فراموش کرده باشم. ‫- ممنون، عزیزم.
‫وقتی نیستم، هامل‌ها رو یادتون نره.
‫- نمی‌ره. ‫- نهایت تلاش‌مون رو می‌کنیم، مارمی.
‫بفرمایید. اینم یکم شراب ‫پورت عالی برای شوهرتون.
‫- ممنون. چقدر لطف دارین. ‫- امیدوارم این لباس به کارتون بیاد.
‫همه چیز ترتیب داده شده ‫و بروک با شما میاد.
‫نیازی نیست. مشکلی برام پیش نمیاد.
‫اون کاملاً آماده‌س. باید یه ‫کارهایی برام توی واشینگتن انجام بده.
‫- توی این سفر بهتون کمک می‌کنه. ‫- چقدر با ملاحظه‌این.
‫خیال‌مون راحته که مارمی ‫کسی رو داره که مراقبش باشه.
‫ممنون، خیلی خیلی ممنون.
‫خواهش می‌کنم، دوشیزه مارگارت.
‫دوست مهربون من، ‫نمی‌تونم ازتون تشکر کنم...
‫لوری بیرون کنار کالسکه‌س. ‫منتظرتون هستیم.
‫قطار یه ساعت دیگه راه می‌افته.
‫بفرمایید، خانم، به این نیاز دارین.
‫- نمی‌تونم. ‫- خواهش می‌کنم، مارمی، بخورش.
‫جو کجاست؟
‫- جو، چرا اینقدر طول کشید؟ ‫- جو، چی باعث شد اینقدر طول بکشه؟
‫این پول از سمت عمه مارچه.
‫و اینم سهم من.
‫25 دلار. از کجا آوردیش؟
‫- عزیزم! ‫- برای خودمه، راستش رو می‌گم.
‫چیزی که برای خودم بود رو فروختم.
‫موهات!
‫جو، نباید این کار رو می‌کردی.
‫عمه مارچ غرغر کرد، مثل همیشه، ‫وقتی ازش 9 پنس خواستم.
‫مارمی، اون فقط به اندازه‌ی ‫خرید بلیت برات پول فرستاد.
‫می‌دونستم که بیشتر نیاز داری...
‫...برای همین داشتم از کنار ‫یه آرایشگاه رد می‌شدم...
‫و دیدم یه سری مو ‫از ویترین‌شون آویزونه...
‫...در حالی که روشون قیمت داشت...
‫...و فکر کردم برای سرمم خیلی خوبه و یه ‫هوایی می‌خوره وقتی موهام رو کوتاه می‌کنم.
‫و برای همین این کار رو کردم.
‫ممنون، عزیزم.
‫آماده‌ای، مارمی؟ ‫باید عجله کنیم تا به قطار برسیم...
‫کریستوفر کلمبوس!
‫خب، این پسرونه‌س، بهم میاد، ‫و راحت می‌شه مرتبش کرد.
‫- مارمی، از قطار جا می‌مونی. ‫- آره، مارمی، زود باش.
‫- خب، دخترا، به کارهاتون مثل همیشه برسید. ‫- حتماً، مارمی.
‫نمی‌شه تا قطار باهات بیایم، مارمی؟
‫نه، از همه‌تون می‌خوام ‫اینجا بمونین و به هم قوت قلب بدین.
‫مگ، عزیزم، مراقب خواهرات باش.
‫صبور باش، جو.
‫جو، کار عجولانه‌ای نکن.
‫بث، عزیزم، تا جایی که ‫می‌تونی کمک کن.
‫ایمی، حرف گوش‌کن باش.
‫نه، می‌خوام اینجا بمونین.
‫می‌خوام اینجا یه عکس خیلی خوب توی ذهنم از ‫زنان کوچیک شجاعم بندازم که برسونمش دست بابا
‫- خداحافظ، عزیزای من. ‫- خداحافظ، مارمی.
‫خداوند بهمون رحم کنه ‫و مراقب‌مون باشه.
‫جو، بیداری؟
‫جو، داری گریه می‌کنی؟
‫نه، نمی‌کنم.
‫گریه نکن، عزیزم.
‫بابا حالش خوب می‌شه و آقای بروک هم ‫مراقب مارمی هست.
‫من برای اون گریه نمی‌کنم.
‫پس چی؟
‫موهام.
‫"با این وجود این شایعه هست که وقتی قایق‌ها ‫از میون اون آب‌های مرگبار رد می‌شن...
‫"...همچنان از خون لیدی ویلا ‫و معشوق شجاعش سرخن...
‫"...که به دست اون روح کشته شده.
‫"پایان."
‫منو به لرزه انداخت. ‫کل بدنم گزگز می‌کنه.
‫خیلی هیجان انگیز و ناراحت کننده‌س. ‫کی اونو نوشته؟
‫خواهرتون.
‫- جدی، جو؟ ‫- چی؟
‫بذار ببینم.
‫- و من تمام این مدت می‌دونستم. ‫- عالی نیست؟
‫ایناهاش: "نوشته شده توسط ‫دوشیزه جوزفین مارچ"
‫جو! باورم نمی‌شه!
‫بث!
‫جو یه داستان نوشته و توی روزنامه چاپ شده. ‫فوق‌العاده نیست؟
‫- جدی؟ ‫- ببین!
‫نزدیکم نشو.
‫بث یه چیزیش شده.
‫چی شده؟
‫- نمی‌دونم. ‫- اون کجاست؟
‫توی گنجه‌ی مارمی.
‫مشکل چیه؟ چی شده؟
‫عزیزم، چی شده؟
‫بثی، چی شده؟
‫- مشکل چیه، بثی؟ ‫- چیه؟
‫بچه مُرده.
‫- کدوم بچه؟ ‫- بچه‌ی خانم هامل‌.
‫روی زانوم مُرد...
‫...قبل از اینکه با دکتر برگرده، جو.
‫خب، بیا، بیا.
‫دکتر گفت که تب سرخ بوده.
‫- تب سرخ! ‫- هانا!
‫تو که فکر نمی‌کنی ‫منم بگیرم، مگه نه، جو؟
‫اوه، نه، بثی، معلومه که نمی‌گیری.
‫اما ایمی باید دور باشه ‫چون هرگز نگرفته.
‫چطوری شروع می‌شه، جو؟
‫با یجور سردرد و گلودرد...
‫...و حس‌های ‫عجیب و غریب توی کل بدن؟
‫یادم نمیاد.
‫لوری، کتاب اون دکتر رو بده من.
‫جو، فکر کنم بهتره اونو ببریم توی تختش. ‫بیا، بتی.
‫الان پیدا می‌کنم باید چیکار کنیم.
‫- حالم خوب می‌شه. ‫- البته که خوب می‌شی.
‫بیا.
‫برو سراغ دکتر بنگز، ممکنه، آقای لوری؟ ‫بگو آب دستشه بذار زمین و بیاد.
‫تو همین پایین بمون، ایمی. باید یه ‫مدتی بری پیش عمه مارچ اگه نیاز شد.
‫من نمی‌رم! اینجا پیش بث می‌مونم.
‫یه بارم که شده ساکت باش، ایمی!
‫اجازه نمی‌دم منو بفرستین یه جای دیگه.
‫من پیشنهاد می‌کنم که بری، ایمی. ‫تب سرخ شوخی‌بردار نیست.
‫خب، برای من مهم نیست!
‫ترجیح می‌دم تب سرخ بگیرم و بمیرم ‫تا اینکه برم خونه‌ی عمه مارچ.
‫ایمی، دختر خوبی باش و برو. من هر روز میام ‫و بهت می‌گم حال بث چطوره.
‫بهت می‌گم چیکار می‌کنم. هر روز، ‫میام و می‌برمت بیرون رانندگی کنیم.
‫- خب، باشه. ‫- آفرین دختر خوب.
‫اوه، بثی، اگه واقعاً مریض شده باشی، ‫هرگز خودم رو نمی‌بخشم.
‫تو رو فرستادم خونه‌ی هامل‌ها، در حالی ‫که باید خودم می‌رفتم.
‫نه، تقصیر منه. ‫من بزرگ‌ترم و باید می‌رفتم.
‫به مارمی قول دادم که مراقبت هستم. ‫فکر نمی‌کنی باید بهش تلگراف بزنیم؟
‫نه، نباید این کار رو بکنیم.
‫اون نمی‌تونه پدرتون رو ترک کنه و این ‫فقط اونو مضطربش می‌کنه.
‫لطفاً تلگراف نزن، جو. ‫هانا می‌دونه دقیق چیکار کنه.
‫الان حالم بهتره.
‫اگه خانم مارچ می‌تونه شوهرش رو ‫ترک کنه، باید بفرستیم دنباش.
‫دخترا تلگراف رو آماده کرده بودن، ‫اما من نذاشتم بفرستن.
‫و حالا، اون زن بیچاره.
‫اوه، مادر.
‫اگه به موقع نرسه چی؟
‫اینقدر بده؟
‫اون منو نمی‌شناسه.
‫اون شبیه بث من نیست.
‫چطور قراره تحملش کنیم؟
‫مامان و بابا، خیلی دور به‌نظر میان.
‫من اینجام.
‫به من بچسب.
‫جو، عزیزم.
‫جوی بیچاره. تو کلی خسته‌ای.
‫دکتر چی می‌گه؟
‫داریم می‌فرستیم دنبال مارمی.
‫کاش اون اینجا بود.
‫حتماً میاد. من و بابابزرگ بی‌قرار شدیم ‫و فکر کردیم مادرت باید بدونه.
‫اون هرگز ما رو نمی‌بخشید اگه بث... ‫خب، اگه اتفاقی بیفته...
‫...برای همین دیروز تلگراف زدم.
‫اون می‌رسه، با قطار ساعت 2ی امشب، ‫و من می‌رم دنبالش.
‫اوه، لوری! اوه، مارمی!
‫معذرت می‌‎خوام، ‫اما تو خیلی خوبی.
‫نمی‌تونستم جلوی ‫خودم رو بگیرم و نپرم سمت تو.
‫بپری سمت من. ‫این عبارت رو دوست دارم.
‫لوری، تو خیلی احمقی.
‫بهتره برم.
‫خب، پیش به سوی ایستگاه قطار.
‫و اسب‌ها رو آزاد نمی‌کنم.
‫خدا حفظت کنه، ‫لوری، خدا حفظت کنه.
‫اگه واقعاً بثی رو می‌خوای...
‫...لطفاً صبر کن تا وقتی که ‫مارمی میاد خونه.
‫اما، خدایا، لطفاً این کار رو نکن...
‫...چون اون خیلی...
‫لطفاً این کار رو نکن.
‫اگه خدا به بثی رحم کنه...
‫...من کل زندگیم عاشقش می‌مونم ‫و بهش خدمت می‌کنم.
‫اگه زندگی به این سختی باشه، نمی‌فهمم ‫چطور می‌تونیم دووم بیاریم.
‫مشکل چیه؟ چی شده؟
‫خداحافظ، بثی من.
‫خداحافظ.
‫تب افتاده.
‫- اون طبیعی خوابیده. ‫- خدا رو شکر.
‫مارمی اینجاست. ‫اومدش.
‫خیلی عالیه که بتی دوباره پیش‌مونه.
‫یالا، همه چیز حاضره.
‫حالش خوبه؟ ‫زیاد سنگین که نیست، هست؟
‫خسته‌ت که نکرد، کرد، عزیزم؟
‫اون گل‌های قشنگی که آقای ‫لارنس برات فرستاده رو ببین.
‫و پرنده‌های من.
‫هرگز اینقدر خوشحال نبودم.
‫ببخشید، ‫مارچ‌ها اینجا زندگی می‌کنن؟
‫صبر کن تا ببینی براش چی آوردم.
‫پدر، عزیزم.
‫پدر، واقعاً خودتی؟
‫باورم نمی‌شه داره راه می‌ره.
‫- اوه، عزیزم. ‫- از وقتی که مریض بوده راه نرفته.
‫منتظر کسی هستی؟
‫چطور، نه. منظورت چیه؟
‫چرا نمی‌تونیم همونطوری ‫که هستیم بمونیم؟
‫باید بری و عاشق شی...
‫...و تمام اوقات آرامش و خوشگذرونی ‫رو با هم خراب کنی؟
‫دیگه مثل قدیما نیستی.
‫داری اینقدر ازم دور می‌شی.
‫مگ، این کار رو نکن.
‫نرو و با اون مرد ازدواج نکن.
‫من قصد ندارم و برم ‫و با اون مرد ازدواج کنم.
‫و اگه منظورت آقای بروکه، ‫اون ازم درخواست نکرده.
‫اگه این کار رو بکنه، خیلی آروم ‫و موقر می‌‎گم،
‫"ببخشید اما من با مامان ‫موافقم که خیلی زوده."
‫اوه، مگ! هورا برای تو! ‫تو یه قهرمانی.
‫موهام.
‫پس چیزها مثل قبلش می‌شه، ‫و حالا که بابا اومده خونه...
‫من می‌رم. می‌رم قایم شم. ‫فراموش نکن.
‫اگه بتونم وقتی اینو بهش ‫می‌گی صورتش رو ببینم عالی می‌شه.
‫عجب، آقای بروک.
‫روز خوش، دوشیزه مارگارت.
‫داخل نمیاین؟
‫اومدم چترم رو ببرم.
‫و اینکه ببینم پدرتون امروز ‫حالش چطوره.
‫بله، اون اینجا توی جا کفشیه.
‫منظورم اینه که، خیلی خوبه.
‫یعنی...
‫بهش می‌گم شما اینجایی.
‫اوه، خواهش می‌کنم.
‫از من می‌ترسی، مارگارت؟
‫چطور می‌تونم باشم ‫وقتی اینقدر با پدرم مهربونی؟
‫فقط کاش می‌تونستم بابتش ‫ازت تشکر کنم.
‫می‌تونی.
‫- بهت بگم چطوری؟ ‫- نه.
‫خواهش می‌کنم نه.
‫فقط می‌خوام بدونم کمی بهم ‫علاقه داری یا نه، مگ.
‫من تو رو خیلی دوست دارم، عزیزم.
‫ممنون، جان.
‫من با مامان موافقم، خیلی زوده.
‫من صبر می‌کنم. برام مهم نیست که چقدر ‫طولانی و چقدر سخت باید تلاش کنم...
‫...اگه فقط بدونم در نهایت ‫پاداشم رو می‌گیرم.
‫لطفاً، یکم بهم امید بده.
‫متاسفانه نمی‌تونم.
‫واقعاً جدی می‌گی؟
‫این چیه؟
‫اون اینجا چیکار می‌کنه؟ ‫راه بیفت.
‫اینجا چه خبره؟ ‫اون کیه؟
‫آقای بروک.
‫معلم سرخونه‌ی پسر لارنس. ‫پس حقیقت داره.
‫ممکنه صدات رو بشنوه. ‫خیلی با بابا مهربون بود.
‫خب خیلی مهربون‌تر خواهد بود ‫اگه سرش به کار خودش باشه...
‫...و دست از سر تو برداره. ‫بس نمی‌کنم.
‫من فقط به صلاح تو فکر می‌کنم، ‫مارگارت.
‫تو باید با یه آدم ثروتمند ‫ازدواج کنی تا به خانواده‌ت کمک کنی.
‫این آدم بی‌ادب هیچ پول و ‫هیچ جایگاه اجتماعی‌ای توی زندگیش نداره.
‫این معنیش این نیست ‫که هرگز نخواهد داشت.
‫پس داره روی پول من حساب می‌کنه. ‫اون می‌دونه تو اقوام پولدار داری.
‫عمه مارچ، ‫چطور جرات می‌کنی این حرف رو بزنی.
‫جانِ من مثل خودم ‫برای پول ازدواج نمی‌کنه.
‫من از فقیر بودن نمی‌ترسم.
‫و می‌دونم خوشبخت می‌شم چون جان ‫عاشق منه و منم دوستش دارم.
‫سبُکسر.
‫اینو یادت باشه، خانم جوون:
‫اگه با این روک یا هوک یا کروک ‫ازدواج کنی، ازت مراقبت می‌کنه.
‫حتی یه پنی هم از ‫پول من بهش نمی‌رسه.
‫عزیزم، واقعاً جدی بودی؟
‫برگشتم چترم رو ببرم و نتونستم جلوی ‫شنیدم رو بگیرم.
‫پس بهم اجازه می‌دی برات ‫کار کنم و دوستت داشته باشم؟
‫بله، جان.
‫"و اون‌ها به هم ‫وعده‌ی ازدواج داده بودند...
‫"...و این را با دادن و گرفتن یک حلقه ‫و گرفتن دست هم اعلام کردند...
‫"...من اعلام می‌کنم ‫که آن‌ها زن و شوهرن.
‫به نام پدر، پسر و روح‌القدس."
‫"آمین."
‫"خدای پدر، خدای پسر...
‫...و خدای روح مقدس...
‫...بر شما رحمت آورد، ‫حفظ‌تان کند و نگهدارتان باشد...
‫"...تا شما به خوبی و خوشی ‫در این زندگی...
‫...و در دنیایی که خواهد آمد ‫زندگی بی‌پایانی داشته باشید."
‫"آمین"
‫اولین بوسه برای مارمی.
‫خب، جان، تو یه خائن بودی. ‫امیدوارم مراقبش باشی.
‫خیلی خوش‌شانسی، جان.
‫- خداحافظ، ایمی. ‫- خداحافظ.
‫بیخیال باش، جو.
‫تو هنوز منو داری.
‫من زیاد به‌درد نمی‌خورم، می‌دونم...
‫...اما کنارت می‌مونم...
‫...تمام روزهای زندگیم.
‫می‌دونم این کار رو می‌کنی.
‫نمی‌دونی چه حس راحتی و اطمینانی ‫برای من هستی، لوری.
‫- جو... ‫- نه، اینو نگو.
‫می‌گم، و باید به حرفم گوش بدی.
‫فایده نداره، جو.
‫از وقتی از کالج برگشتم ‫از من دور بودی.
‫من سخت درس خوندم و ‫با افتخار فارغ‌التحصیل شدم، همش بخاطر تو.
‫- می‌دونم، و بهت افتخار می‌کنم. ‫- پس گوش نمی‌دی؟
‫خواهش می‌کنم.
‫از وقتی شناختمت دوستت داشتم.
‫نمی‌تونم کاریش بکنم.
‫سعی کردم نشونش بدم، ‫اما تو بهم اجازه نمی‌دی.
‫حالا می‌خوام کاری کنم که صدام رو ‫بشنوی و بهم جواب بدی...
‫...چون دیگه نمی‌تونم ‫اینطوری ادامه بدم.
‫می‌دونم که نصف اون چیزی که ‫باید هم نیستم.
‫اما اگه عاشقم باشی، می‌تونی منو ‫به هر چیزی دوست داری تبدیل کنی.
‫انگار من تغییرت می‌دم، لوری.
‫تو باید با یه دختر دوست داشتنی ‫و موفق ازدواج کنی که دوستت داره.
‫یکی که به خونه‌ی زیبات ‫وقار ببخشه.
‫من این کار رو نمی‌کنم. من از اجتماع ‫باوقار متنفرم و تو ازش خوشت میاد.
‫و تو از خط‌خط‌های من متنفری ‫و من بدون اون نمی‌تونم ادامه بدم.
‫و ما دعوا می‌کنیم.
‫- نه، نمی‌کنیم. ‫- بله، همیشه کردیم، می‌دونی.
‫و همه چیز وحشتناک می‌شه ‫اگه اونقدری احمق باشیم که...
‫...ازدواج کنیم؟ نه، اینطوری نمی‌شه، جو. ‫شبیه بهشت می‌شه.
‫ناامیدمون نکن، عزیزم. این کار رو نکن. ‫همه توقعش رو دارن.
‫بابابزرگ دلش رو صابون زده.
‫و من بدون تو نمی‌تونم ادامه بدم.
‫خواهش می‌کنم، ‫بگو این کار رو می‌کنی.
‫نمی‌تونم.
‫لوری، متاسفم.
‫به طرز بدی متاسفم.
‫من خیلی ازت متشکرم و ‫خیلی هم دوستت دارم و بهت افتخار می‌کنم.
‫نمی‌دونم چرا اونطوری که می‌خوای ‫نمی‌تونم عاشقت باشم.
‫سعی کردم، اما نمی‌تونم ‫احساسم رو عوض کنم...
‫...و دروغه اگه بگم این حس رو ‫دارم در حالی که ندارم.
‫واقعاً و جدی، جو؟
‫واقعاً و جدی، عزیزم.
‫فکر نمی‌کنم هرگز ازدواج کنم
‫بله، می‌کنی.
‫تو یه آدم به‌دردنخور، ‫احمق رو می‌بینی...
‫...و عاشقش می‌شی، و براش کار می‌کنی، ‫زندگی می‌کنی و می‌میری.
‫می‌دونم این کار رو ‫می‌کنی. مدلت اینطوره.
‫و من باید کنار بمونم و تماشاش کنم.
‫خب، منو بکش اگه همچین کاری بکنم.
‫کجا می‌ری؟
‫پیش شیطون، و امیدوارم متاسف بشی.
‫لوری، خواهش می‌کنم...
‫چرا توی تختت نیستی؟ خیلی دیره.
‫مامان، من می‌خوام از اینجا برم.
‫منظورم، برای یه مدته.
‫نمی‌دونم. حس بی‌تابی و اضطراب ‫دارم که بخوام کاری بکنم.
‫دوست دارم یکم بپرم و ‫پرهام رو امتحان کنم.
‫کجا می‌خوای بپری؟
‫به نیویورک.
‫اخیراً خیلی بهش فکر کردم.
‫دیگه می‌تونی منو رها کنی.
‫می‌تونم به عنوان بخشی از کارم برم پیش ‫خانم کیرک و به بچه‌هاش کمک کنم.
‫هزینه‌ش زیاد نمی‌شه، ‫و چیزهای جدیدی رو می‌بینم و می‌شنوم...
‫...و کلی ایده‌‌های جدید ‫برای داستان‌هام پیدا می‌کنم.
‫شکی در موردش ندارم.
‫جو، چیزی بین تو و لوری ‫اتفاق نیفتاده؟
‫سورپرایز نشو، عزیزم. ‫مادرها باید چشم‌های تیزی داشته باشن...
‫...مخصوصاً وقتی دخترهاشون مشکلات‌شون رو ‫پیش خودشون نگه می‌دارن.
‫اوه، مارمی، بهت می‌گفتم، ‫فقط فکر کردم می‌گذره...
‫...و خیلی اشتباه به‌نظر میاد که بخوام ‫راز لوری بیچاره رو بهت بگم.
‫مشکل فقط اینه که اون یه ‫حس رمانتیک احمقانه توی سرش داره...
‫...و من فکر می‌کنم اگه یه مدتی نباشم، ‫ممکنه بهش غلبه کنه.
‫متوجهم.
‫و تو چه حسی در مورد این ‫"حس رمانتیک احمقانه" داری؟
‫من مثل همیشه شدیداً دوستش دارم.
‫حس می‌کنم به بهترین دوستم چاقو زدم.
‫و با این‌حال، نمی‌خوام اشتباه کنم.
‫حق با توئه، جو. فکر می‌کنم ‫برای جفت‌تون فکر خوبیه.
‫حالا، بیا بخواب، عزیزم.
‫با پدر در موردش حرف می‌زنم. و اگه اون ‫موافق باشه، به خانم کیرک نامه می‌نویسیم.
‫- شب بخیر، عزیزم. ‫- شب بخیر، مارمی.
‫خب، عزیزم، ‫فکر کنم همه چیز رو بهت گفتم...
‫...و یه بار خیلی بزرگی از دوشم برداشته ‫می‌شه که می‌دونم بچه‌ها پیش تو جاشون امنه.
‫من خیلی سرم شلوغه برای همین ‫به میمی می‌سپارم تو رو به اتاقت هدایت کنه.
‫میمی!
‫یه اتاق کوچولو اونجا بهت دادم. ‫این کل چیزیه که داشتم...
‫...اما یه میز داره و می‌تونی ‫ازش برای نوشتن استفاده کنی.
‫عالیه.
‫میمی!
‫باید یکم بعد از شام بیای اینجا ‫و معاشرت کنی
‫به مادرت قول دادم که ‫نذارم افسرده بشی...
‫...و من بهترین آدمای ‫ممکن رو توی خونه‌م دارم.
‫میمی!
‫اومدم، خانم کیرک.
‫میمی، ایشون دوشیزه جوزفین هستن.
‫می‌بریش طبقه‌ی بالا ‫توی اتاقش و بچه‌ها رو پیدا کنی؟
‫بعداً می‌بینمت، عزیزم.
‫از این سمت، لطفاً.
‫بچه‌ها، بچه‌ها!
‫اونا خیلی بد نیستن، اما خدای من، ‫خیلی زحمت روی دستم می‌ذارن.
‫جیمی! کیتی!
‫صدام رو شنیدین.
‫بیاین بیرون، می‌دونم ‫شما کجا هستین.
‫اون خرسه بچه‌م رو می‌خوره. ‫بچه‌م رو نجات بده.
‫بچه‌م! بچه‌م رو نخور!
‫پروفسور!
‫ببخشید.
‫خواهش می‌کنم. خیلی متاسفم.
‫ایشون دوشیزه جوزفینی هستن ‫که دیگه مسئول شمان.
‫- سلام. ‫- حال‌تون چطوره؟
‫- و ایشون استاد بیره. ‫- حال‌تون چطوره؟
‫- یالا، بیاین بازی رو تموم کنیم. ‫- می‌خوام بیشتر بازی کنم.
‫این دیگه به نظر دوشیزه جوزفین برمی‌گرده، ‫اما ما همین الانم ترسوندیمش.
‫اوه، نه، اما انتظار نداشتم یه ‫خرس گریزلی رو توی راهروی بالا ببینم.
‫میمی، صبر کن.
‫پشت تو برای اینکه همچین ‫چیز سنگینی رو حمل کنه خیلی جوونه.
‫یالا، بچه‌ها، بیاین سرباز بازی. ‫تینا، تو ژنرالی.
‫تو کاپیتانی. و بیا، ستوان.
‫به پیش!
‫اون مرد خیلی دوست داشتنی‌ایه.
‫می‌دونم که حتماً یه وقتی ‫یه جنتلمن واقعی بوده...
‫...اما الان مثل موش کلیسا بی‌پوله.
‫چیکاره‌س؟
‫اون یه استاده، می‌دونی؟
‫بهشون یاد می‌ده چطور به ‫زبون خارجه حرف بزنن.
‫نمی‌دونم چه سودی به حال‌شون داره وقتی ‫اینجا زندگی می‌کنن.
‫شب بخیر، دوست کوچولوی من، ‫شب بخیر.
‫لطفاً، ادامه بدین.
‫زیبا بود.
‫اغلب دیدم که می‌زنی و می‌خواستم ‫بپرسم که چه قطعه‌ایه.
‫خیلی دوست دارم اونو ‫بفرستم برای خواهر کوچولوم.
‫"تنها آنان که حسرت را می‌شناسند." ‫شعری از گوته.
‫آلمانی بلدی؟
‫پس بهتره انگلیسیش رو بهت بگم. ‫بذار ببینیم.
‫"تنها کسانی که حسرت را می‌شناسند...
‫می‌دانند من از چه رنج می‌برم...
‫تنها و دور از هر خوشحالی...
‫احساساتم از کار می‌افتند...
‫یک آتش سوزان مرا در خود می‌بلعد...
‫احساساتم از کار می‌افتند...
‫یک آتش سوزان مرا در خود می‌بلعد"
‫می‌دونم چه حسی داشت.
‫چایکفسکی هم اینو داره.
‫برای همینه که این موسیقی زیبایی ‫که قلب آدم رو به درد میاره رو ساخته.
‫کاش من می‌تونستم همچین چیزی بنویسم.
‫یه چیز عالی که می‌تونست ‫باقی قلب‌ها رو به آتیش بکشه.
‫این هوشمندانه‌س.
‫آرزوت اینه که بنویسی، ‫دوست کوچیک من؟
‫آره، این حسرت منه.
‫از وقتی اینجا بودم ‫دو تا داستانم رو فروختم.
‫این خیلی خوبه. ‫دوست دارم بخونم‌شون. می‌شه؟
‫این کار رو می‌کنی؟ ‫خیلی دوست دارم نظرت رو بدونم.
‫خیلی خوشحال می‌شم. ‫تو یه روحیه‌ی پرتلاش داری. اینو دوست دارم.
‫توی مغازه‌ی فروش ‫موسیقی بگم چی می‌خوام؟
‫فکر کنم بهتره برات بنویسمش.
‫خب، حالا، ‫منم یه معلم بدون مدادم.
‫بذار قبل از اینکه گمش کنی ‫اون دکمه رو برات بدوزم.
‫نه، من دکمه‌هام رو می‌دوزم.
‫واضحه که خیلی خوب ‫این کار رو نمی‌کنی.
‫خب.
‫- گلدیلاکس کی بود، یه دختر کوچولو؟ ‫- بله.
‫"و اون...
‫رفت توی خونه‌شون...
‫...و سه تا صندلی دید."
‫"سه تا صندلی.
‫یکی بچه‌هه بود، ‫یکی باباهه بود...
‫...و یکی هم مامانه بود.
‫پس اون توی بزرگه نشست...
‫و خیلی سخت بود."
‫دوشیزه جوزفین، ‫باید همین الان برید توی اتاق پذیرایی.
‫یکی می‌خواد شما رو ببینه.
‫- کیه؟ ‫- نمی‌تونم بگم. یه سورپرایزه.
‫خیلی‌خب، بچه‌ها، ‫برای امروز دیگه کافیه.
‫حالا برید و دست و صورت‌تون رو ‫برای چای بشورید.
‫- فردا داستان رو تموم می‌کنم. ‫- باشه
‫- کیه، میمی؟ ‫- نمی‌تونم بهتون بگم. یه سورپرایزه.
‫اینا داستان‌های جدید شماست؟
‫اوه، اونا به‌نظر...
‫...از دخترِ دوک چندش‌آورتر به‌نظر میان. ‫می‌تونم بخونم‌شون؟
‫آره، اگه بخوای.
‫"قصر کاونتری یا ‫راز قلب گناهکار...
‫نوشته‌ی جوزفین مارچ"
‫پس حقیقت داره.
‫- ایمی! ‫- عزیزم!
‫- عمه مارچ! ‫- جوزفین!
‫خیلی از دیدن‌تون خوشحالم.
‫چی باعث شد اینقدر ‫طول بکشه که دیر بیاین؟
‫همه چیز رو بهم بگید.
‫نمی‌تونم فعلاً وایسیم.
‫باید قبل از اینکه ببنده ‫به دفتر کشتیرانی بریم.
‫دفتر کشتیرانی؟ عمه مارچ، اروپا؟
‫ایمی رو با خودم می‌برم.
‫خب، شاید تو بتونی بار بعدی بیای.
‫بار بعدی؟
‫بگید ببینم، مگ حالش خوبه؟
‫و مارمی و بابا؟
‫و بث من چطوره؟
‫اون بازم بهتره، ‫اما مثل قبل سرحال نیست.
‫اوه، بث بیچاره‌ی من. ‫چرا قوی نمی‌شه؟
‫و لوری؟
‫وقتی اینجا بودن ندیدی‌شون؟
‫اون و بابابزرگش چند هفته ‫اروپا بودن.
‫لوری توی نیویورکه؟
‫و نیومد منو ببینه؟
‫مطمئناً نمی‌تونی سرزنشش کنی ‫بعد از مسیری که انتخاب کردی...
‫...و همینطوری گذاشتی رفتی بدون ‫اینکه حتی با هیچکدوم از ما خداحافظی کنی.
‫فکر کنم با همه شرم‌آور برخورد کردی.
‫راه بیفت، ایمی.
‫جو، عزیزم، کاش تو بودی.
‫می‌دونم چقدر همیشه دوست داشتی بری.
‫نه، عزیزم. این جایزه‌ی توئه.
‫تو همیشه کارهای دوست داشتنی ‫کردی تا عمه مارچ رو راضی کنی.
‫به تمام چیزهای عالی‌ای که ‫قراره ببینی فکر کن:
‫نقاشی‌های ترنر، ‫رافائل‌ و لئونارد.
‫ظاهراً فراموش کردی تاکسی‌هایی ‫که منتظر می‌مونن پول می‌گیرن.
‫این مشکل تمام کساییه که ‫هرگز چیزی نداشتن.
‫به همون آسونی که به‌دست میاد ‫از دست می‌ره.
‫سریع برمی‌گردیم، جوزفین.
‫خداحافظ، عزیزم.
‫دوشیزه جوزفین؟
‫بله، استاد بیر.
‫داستان‌هات رو خوندم ‫و دوست دارم بهت برشون‌گردونم.
‫میای تو؟
‫بله، ممنون.
‫دوست‌شون داشتی؟
‫خب، دوشیزه مارچ، باید روراست باشم. ‫ناامید شدم.
‫چرا همچین شخصیت‌های ‫تصنعی‌ای می‌نویسی...
‫...همچین طرح‌های تصنعی، آدم بدها، ‫قاتلین و همچین زنانی؟
‫چرا یه...
‫دوشیزه مارچ، خواهش می‌کنم. ‫خیلی متاسفم.
‫نمی‌خواستم اذیتت کنم. ‫می‌خواستم کمکت کنم.
‫من چه احمقی هستم.
‫مسئله این نیست.
‫خواهش می‌کنم، به من توجه نکن.
‫منو ببخش، لطفاً. ‫لطفاً، بشین.
‫منو ببخش.
‫نه، مسئله اینه که انگار ‫همه چیز یهویی میاد سراغم.
‫باقیش اصلاً مهم نیست. ‫می‌تونم تحملش کنم.
‫اما لوری، هرگز ‫نمی‌تونم بهش فائق بیام.
‫آقای لوری، دوستت؟
‫- اتفاقی براش افتاده؟ ‫- بله.
‫نه، یه اتفاقی برای من افتاده.
‫اون اومد نیویورک و ‫حتی نیومد منو ببینه.
‫چه احمقی باید باشه.
‫نه، این تقصیر منه. اما فکر می‌کردم...
‫چه اهمیتی داره ‫من چی فکر می‌کردم؟
‫من به اونم گند زدم همونطوری ‫که به همه چیز گند می‌زنم.
‫اما سعی کردم و وقتی به این فکر می‌کنم ‫عمه مارچ ایمی رو برده اروپا...
‫...در حالی‌که همیشه ‫قول می‌داد منو ببره...
‫...نه اینکه حس بدی بخاطر اون ‫سفر به ایمی داشته باشم، اما...
‫فکر کنم همینطوری‌ام.
‫سفر به اروپایی که اینهمه ‫بهش امید داشتی.
‫خیلی بده. ‫این ناامیدی سنگدلانه‌ایه، می‌دونم.
‫علاوه بر اون، این استاد احمق.
‫اون میاد و رُک حرفش رو ‫می‌زنه و همه چیز رو بدتر می‌کنه.
‫نه. اگه نتونم حقیقت رو تحمل کنم، ‫ارزشی ندارم.
‫من فکر نمی‌کردم اون ‫داستان‌ها خیلی خوب باشن.
‫اما می‌دونی...
‫...دختر دوک ‫قبض قصابی رو داد...
‫...و طلسم کاونتری ‫برای مارچ‌ها خیلی خوب بود...
‫...چون ماری و بث رو فرستاد به ساحل.
‫آره، این همون چیزیه که فکر کردم.
‫و بعد به خودم گفتم: ‫"احتمالاً حقی برای حرف زدن ندارم."
‫اما بعد، به خودم گفتم: ‫"شاید این حق رو ندارم که ساکت باشم."
‫دوشیزه مارچ، شما با استعدادی.
‫- واقعاً اینطوری فکر می‌کنی؟ ‫- وگرنه نمی‌تونستم اینو بگم.
‫و خودت اینو می‌دونی.
‫و من بهت می‌گم، ‫"اول گِلِ خیابون‌ها رو تمیز کن...
‫...قبل از اینکه با اون استعداد بدی کنی."
‫به خودت بگو:
‫"هرگز حتی یه خط رو ننویسم که اونو ‫توی قلبم نشنیده باشم."
‫به خودت بگو، "تا وقتی که جوونم...
‫"...این چیزهای ساده و زیبایی رو ‫که الان می‌فهمم رو می‌نویسم.
‫"و شاید بعداً، وقتی یکم پیرتر شدم ‫و بیشتر زندگی رو درک کردم...
‫"...بعدش در مورد این بدبخت‌های ‫بیچاره می‌نویسم...
‫"...اما کاری می‌کنم که زندگی کنن ‫و نفس بکشن مثل کاری که شکسپیر کرده."
‫- این کار رو می‌کنی، دوست کوچیک من؟ ‫- بله، تلاشم رو می‌کنم.
‫اما فکر نمی‌کنم هرگز شکسپیر بشم، ‫اینطور فکر نمی‌کنی؟
‫اما می‌تونی جوزفین مارچ باشی.
‫و می‌تونم بهت اطمینان بدم که ‫این خودش خیلیه.
‫و حالا، ‫بابت اون سفر ناامید نباش.
‫- بیا. ‫- نعنا، خوبه.
‫اون دسته از ما که ‫همه جای دنیا بودیم...
‫...می‌تونیم چیزهای زیادی رو پیدا کنیم...
‫...که زیبا و جوونن.
‫دوشیزه مارچ، ‫خیلی برام افتخار بزرگیه...
‫...اگه بتونم بهت یه سری از اون‌ها رو ‫نشون بدم تا وقتی اینجا هستی.
‫اگه قبول کنی.
‫ممنون.
‫پس شما از دست اون ‫استاد رُک عصبانی نیستی...
‫...که زمان اشتباهی رو برای ‫سخنرانی‌هاش انتخاب می‌کنه؟
‫چطور می‌تونم باشم؟
‫بدرود، دوست کوچیک من.
‫واقعاً دوستش داشتی؟
‫- هرگز همچین... ‫- خوشحال باش، دوست کوچیک من.
‫آسمانی بود. ‫دیگه نمی‌خوام نویسنده باشم.
‫می‌خوام یه خواننده باشم و ‫هزاران نفر رو به هیجان بیارم...
‫...تا داد و فریاد بزنن ‫و به پام کلی گل بریزن.
‫آفرین. آفرین.
‫اما اگه من بودم اینقدر ‫زود تصمیم نمی‌گرفتم...
‫...چون توی موزه‌ی هنر می‌خواستی ‫یه مجسمه‌ساز بشی...
‫...توی سیرک فکر می‌کردی سوارکاره...
‫...زیباترین چیز در دنیا بود.
‫می‌دونم، اما اونطوری خوندن!
‫یادم رفت.
‫یه چیزی در درونم ‫می‌خواد امشب فریاد بزنم.
‫می‌خوای چی رو فریاد بزنی؟
‫می‌خوام بگم، "منو ببین، دنیا. ‫من جو مارچم و خیلی خوشحالم."
‫دوست کوچیک من، تو خیلی خوشحالی.
‫اخیراً دلت برای خونه و ‫دوستای قدیمیت تنگ نشده؟
‫اما تو مسئولشی.
‫شاید اونا هم اونقدری ‫دل‌شون برای من تنگ نشده.
‫اونا خیلی درگیر مگ و اون ‫بچه‌های خوب هستن.
‫بله، اون دوقلوهای بی‌نظیر چطورن؟
‫فوق‌العاده. مگ خیلی ‫بهشون افتخار می‌کنه.
‫از اروپا خبری شنیدی؟
‫تقریباً هر قایقی یه نامه از سمت ‫ایمی میاره.
‫و دوستت...
‫...آقای لوری، خبری ازش شنیدی؟
‫فقط از طریق ایمی. اونا توی ویچی همدیگه رو ‫دیدن و خیلی هم بهشون خوش گذشته.
‫دوشیزه مارچ، می‌خوام جسارت کنم ‫و یه لطفی ازتون بخوام.
‫می‌شه آدرس پدرت رو بهم بدی؟
‫دوست دارم براش بنویسم ‫و یه چیزی ازش بپرسم.
‫چرا، آره. ‫خیلی خوشحال می‌شه از تو بشنوه.
‫اونا تقریباً تو رو می‌شناسن. ‫در موردت خیلی بهشون گفتم.
‫و اونا همیشه در موردت ‫توی نامه‌هاشون می‌پرسن.
‫- جدی؟ ‫- بله، الان نشونت می‌دم.
‫این خیلی زیباست.
‫امیدوارم که...
‫موضوع بثه. اون...
‫باید سریعاً برم.
‫دوست من، می‌تونم کاری برات بکنم؟ ‫مطمئنم کاری از دستم برمیاد.
‫نه، هیچی نیست. ممنون.
‫اوه، جو...
‫...فکر کردن به اینکه تو خونه‌ای.
‫اگه ایمی اینجا بود، ‫همه پیش هم بودیم.
‫اون تا بهار میاد خونه، عزیزم.
‫و تا اون موقع تو کاملاً ‫سالم و سرحال می‌شی.
‫جوی بیچاره، نباید بترسی.
‫خنده‌دار به‌نظر نمیاد...
‫...اینکه اینو بهت بگم ‫در حالی که تو همیشه اونو بهم گفتی؟
‫تو همیشه منو یاد...
‫...یه مرغ دریاییِ قوی و وحشی...
‫...و علاقمند به باد و توفان می‌نداختی...
‫...که رویای اینو داره که به ‫دوردست‌های دریا پرواز کنه.
‫و مادر همیشه می‌گه ‫یه جیرجیرک کوچولو بودم...
‫...با رضایت کامل ‫از ته قلبم می‌خوندم...
‫...هرگز نمی‌تونستم این فکر رو تحمل کنم ‫که خونه رو ترک کنم.
‫اما حالا...
‫...فرق داره.
‫نمی‌تونم خیلی خوب بیانش کنم.
‫نباید سعی کنم این کار رو ‫در مقابل هیچکس غیر از شما انجام بدم...
‫...چون نمی‌تونم با هیچکس غیر از ‫جوی خودم حرف بزنم.
‫دیگه نمی‌ترسم.
‫دارم یاد می‌فهمم که تو رو از دست نمی‌دم، ‫که تو برام بیشتر از هر زمانی ارزشمندی...
‫...و هیچی نمی‌تونه ما رو از هم جدا کنه، ‫هرچند اینطور به‌نظر میاد.
‫اوه، جو.
‫فکر کنم دلتنگت می‌شم ‫حتی توی بهشت.
‫عشق‌های کوچیک.
‫- می‌ترسم خسته‌ت کنن. ‫- اوه، نه
‫وقتشه که هنگ کوچیکم ‫چرتش رو بزنه.
‫- اونا خیلی شیرینن. ‫- بله.
‫فکر کنم دیگه می‌تونم بخوابم.
‫ببین، جو، پرنده‌هام.
‫به موقع برگشتن.
‫- بثی! ‫- مادر!
‫دخترم!
‫بثی!
‫اوه، مارمی.
‫ما نباید گریه کنیم.
‫باید خوشحال باشیم که ‫اون بالاخره حالش خوب شده.
‫نه، مارمی، گریه نکن.
‫اگه فقط یه قایقی بود که ‫زودتر اینجا رو ترک می‌کرد.
‫خب، عزیزم، خیلی شجاع بودی، ‫باید صبور باشی.
‫تو با اولین قایق برمی‌گردی.
‫هنوز فکر می‌کنم باید از ‫مادرت اطاعت کنی و بمونی.
‫می‌دونم. اما دلم برای خونه‌ تنگ شده، ‫عمه مارچ. از تمام اینا متنفرم.
‫اگه برای این نبود، اونجا بودم، ‫حداقل برای اینکه خداحافظی کنم.
‫لوری، می‌دونستم میای.
‫فرزندم!
‫آقای لارنس!
‫ایمی، ما توی آلمان بودیم، و نامه‌ی ‫مارمی باید برای ما فرستاده می‌شد...
‫...اما لحظه‌ای که دریافتش کردم ‫اومدم چون...
‫خب، حالا باید به منم دلداری بدی.
‫خیلی ممنونم که اینجایید. ‫نمی‌دونم باید با اون بچه چیکار کنم.
‫شاید شما بتونین اونو قانع کنین بمونه.
‫- کدبانوی جوانِ باوقار. ‫- سلام، جو، عزیزم.
‫من با کالسکه‌ی سال موفاجم. ‫می‌خوام چند تا تماس بگیرم.
‫می‌خوای حواسم به این شیطونک‌ها ‫باشه وقتی که می‌ری؟
‫نه، می‌خوام باهام بیای.
‫جو، عزیزم. روز زیباییه ‫و می‌خوام باهات حرف بزنم.
‫الان باهام حرف بزن. ‫می‌دونی نمی‌تونم تماس‌ها رو تحمل کنم.
‫- داستانت چطور پیش می‌ره؟ ‫- دیروز فرستادمش.
‫- بدون اینکه بخونیمش؟ ‫- وقتی پس فرستادن می‌تونی بخونیش.
‫- یه نامه از ایمی گرفتم. ‫- مارمی هم همینطور.
‫اونا الان توی والروسا هستن ‫و می‌گه که اونجا مثل بهشته.
‫جو، می‌خوام یه چیزی ازت بپرسم.
‫برام سوال بود...
‫...چه احساسی داشتی...
‫...اگه می‌شنیدی که لوری تو داره کم‌کم ‫به کس دیگه‌ای علاقمند می‌شه؟
‫مگ، کی؟
‫ایمی؟
‫نمی‌دونم. نمی‌تونم ‫مطمئن باشم. فقط دارم حدس می‌زنم.
‫پس برات مهم نیست؟
‫نه، مگ. چطور ممکنه؟
‫فکر کنم عالی می‌شه، ‫اینطور فکر نمی‌کنی؟
‫آره، اما من مطمئن نبودم.
‫ببخشید، عزیزم...
‫...اما من خیلی کار زیادی دارم ‫و تو خیلی تنها به‌نظر میای.
‫اخیراً فکر کردم که اگه ‫لوری برگرده...
‫نه، عزیزم. همینطوری که هست بهتره.
‫و خوشحال می‌شم اگه اون و ایمی ‫عاشق هم بشن.
‫هرچند در یه موردی حق داری.
‫من تنهام و شاید اگه ‫لوری برمی‌گشت...
‫...شاید می‌گفتم بله.
‫نه بخاطر اینکه جور متفاوتی ‫دوستش دارم، اما چون...
‫...الان اینکه کسی دوستم داشته باشه ‫به نسبت قبل بیشتر می‌ارزه.
‫لوری.
‫اوه، لوری من!
‫جو، عزیزم. از دیدنم خوشحالی؟
‫خوشحال؟
‫پسر دوست داشتنی من! ‫کلمات نمی‌تونن خوشحالی منو توصیف کنن.
‫و زنت کجاست؟
‫همگی رفتن خونه‌ی مگ، ‫اما بی‌صبرانه منتظر بودم تو رو ببینم.
‫اونا خیلی زود میان.
‫بذار نگاهت کنم.
‫من شبیه یه مرد متاهل ‫و سرپرست یه خانواده نیستم؟
‫حتی یه کوچولو هم نه، و هرگز نمی‌شی، هرچند ‫یکم بزرگ‌تر و استخوونی‌تر شدی
‫اما مثل همیشه بی‌ملاحظه‌ای‌، ‫علیرغم سبیل خیلی قشنگت.
‫- نمی‌تونی منو گول بزنی. ‫- باید با احترام بیشتری باهام برخورد کنی.
‫جر، عزیزم، می‌خوام یه چیز دیگه بگم، ‫و بعدش برای همیشه کنارش می‌ذاریم.
‫نه، لوری، خواهش می‌کنم.
‫همیشه فکر می‌کردم قرار بود ‫شماها بهم برسید، تو و ایمی.
‫خودش طبیعتاً پیش می‌اومد ‫اگه منتظر می‌موندی.
‫همونطوری که سعی کردی ‫یه کاری کنی من بفهمم.
‫اما هرگز نتونستی صبور باشی.
‫پس می‌تونیم برگردیم به ‫دوران قدیم خوشحال خودمون؟
‫همونطوری که تو می‌خواستی، ‫وقتی بار اول هم رو دیدیم؟
‫ما دیگه هرگز نمی‌تونیم ‫پسر و دختر باشیم، لوری.
‫اون روزهای خوش دیگه برنمی‌گردن.
‫نباید توقع داشته باشیم که برگردن.
‫ما دیگه مرد و زنیم، ‫دیگه نمی‌تونیم همبازی باشیم.
‫اما می‌‎تونیم برادر و خواهر باشیم، که ‫همو دوست داشته باشیم و بهم کمک کنیم...
‫...توی کل زندگی‌مون، نمی‌تونیم، لوری؟
‫اونا اینجان.
‫خیلی خوب به‌نظر میای، عمه مارچ.
‫بعد از پولی که سر رماتیسمم خرج کردم، ‫توی چنین روزی برمی‌گردم خونه.
‫خدای بزرگ. سرتاپا ‫ابریشم پوشیده.
‫اون کجاست؟ جو کجاست؟
‫- جو! ‫- ایمی!
‫عالی به‌نظر نمیاد، جو؟
‫هرگز خودم رو نمی‌بخشم که ‫اینهمه دور بودم...
‫...و اینکه تو رو تنها گذاشتم ‫که همه چیز رو تنهایی تحمل کنی.
‫عزیزم.
‫فکرش رو بکن، تا همین دیروز داشتیم گیس ‫همو می‌کشیدیم و پیش‌بندمون گره می‌زدیم.
‫و حالا اون یه زن بالغ متاهله ‫با کلی دردسر.
‫باید گشنه‌ت باشه. ‫به هانا کمک می‌کنم چای بریزه.
‫نه، این کار رو نمی‌کنی، مارمی. ‫تو اینجا بشین. من بهش کمک می‌کنم.
‫باحاله، نه، بثی؟ ‫حالا که همگی بازم دور هم هستیم.
‫اوه، عزیزم. من باید یکم شیر بگیرم. ‫برای بچه‌ها کافی نیست.
‫من می‌رم.
‫- اما داره سیل میاد. ‫- من دوست دارم.
‫خدای من! ‫زنگ در جلویی.
‫- اینجا منزل دوشیزه مارچه؟ ‫- چطور، بله.
‫- دوشیزه جوزفین مارچ؟ ‫- بله.
‫می‌تونم باهاش حرف بزنم؟
‫اون بیرونه، ‫اما فکر می‌کنم الاناست که برگرده.
‫- داخل نمیاین؟ ‫- ممنون.
‫نه، ممنون. اون مهمون داره، نه.
‫خیلی ممنون.
‫اما می‌شه لطفاً اینو بدین بهش و بگین ‫از طرف استاد بیر‍ه؟
‫ممنون.
‫استاد بیر. خیلی ممنون.
‫- خداحافظ. ‫- خداحافظ.
‫- آقای استاد. ‫- دوست کوچولوی من.
‫اومدم بودم کتابت رو بدم.
‫می‌خواستم بهت بگم دوستم منتشرش کرد، ‫و امید زیادی بهش داره.
‫- اون فکر می‌کنه... ‫- بیخیال چیزی که اون فکر می‌کنه.
‫تو دوستش داشتی؟
‫دوست کوچولوی من، حقایق زیادی ‫توش هست، یه زیبایی ساده.
‫به انگلیسی ساده، ‫نمی‌تونم بهت بگم چه حسی بهم می‌ده.
‫اما داشتی بدون اینکه بهم بگی می‌رفتی.
‫اگه برنگشته بودم، ‫دیگه هرگز نمی‌تونستم ببینمت.
‫- بیا، داری خیس می‌شی. ‫- نمی‌خوام مزاحم بشم. مهمون داری.
‫نه، فقط خانواده‌م هستن.
‫خواهرم تازه برگشته خونه.
‫با اون پسری که بهت ‫گفته بودم ازدواج کرد.
‫- آقای لوری؟ ‫- بله.
‫این اولین باریه که بعد از ‫مدت‌ها دور هم جمع شدیم.
‫خواهش می‌کنم، فقط یه لحظه قبل از...
‫من آرزو داشتم یه چیزی ازت بپرسم.
‫شما...
‫شجاعت فکر کردن به اینو ندارم که...
‫اما می‌تونم امیدوار باشم که...
‫می‌دونم نباید اینقدر راحت اینو بپرسم.
‫من چیزی برای ارائه ندارم جز قلبم که ‫پُره و این دستایی که خالی هستن.
‫دیگه خالی نیستن.
‫عزیزترینم!
‫به خونه خوش اومدی.
..:: کانال تلگرام و اینستاگرام بلبل جان ::.. .:: Telegram: @bollbolljan ::. .:: Instagram: @bollbolljan_Com ::.
بلبل جان مرجع دانلود فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده ‏.:: www.bolboljan.net ::.