..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏.:: www.bolboljan.net ::.
تا جایی که در توان‌مون بود داشته‌هامون رو به شما منتقل کردیم،
گنجینة دانش‌مون، قوانین انضباطی‌مون
و تمام آرمان‌هایی که باید اون‌ها رو گران‌بها بدونیم.
غیر از دعا و آرزوی موفقیت چیز دیگه‌ای برای شما نداریم.
آینده از آن شماست.
باشد که با دستان قدرتمند و جوان‌تون، با هدفی والا اون رو بسازید.
اون‌رو تسخیر کنید.
اون‌رو به فرجامی شجاعانه و درخشان دربیارید.
و حالا...
بسیار باعث خوش‌بختی برای من‌ـه که مدرک تحصیلی‌مون‌رو با افتخار
به برجسته‌ترین دانش‌جوی این کلاس اعطاء کنم.
رادریک راسکولنیکف، بفرمایید.
در سابقه دانشگاه ما
تعداد کمی مرد جوان بودن که همانند او از هوش سرشار برخوردار بودن.
و در کم‌تر کسی مثل او آینده‌ای درخشان مشاهده می‌شه.
هم‌چنین به مادرتون تبریک می‌گم، و همچنین به خواهرتون
برای دریافت این عنوان به خاطر سال‌ها فداکاری‌شون.
تا اینجا سخنرانیم برای دانشگاه بود.
حالا می‌خوام نظر خودمو بگم.
از این که در مجموعه ما بودی افتخار می‌کنم.
افسوس از این‌که داری مارو ترک می‌کنی.
موفق باشی
در پناه خدا.
تعداد کمی بودن که همانند او از هوش سرشار برخوردار بودن.
و در کم‌تر کسی مثل او آینده‌ای درخشان مشاهده شده.
- تونی! - مادر، کمک!
یواش، یواش، یه لحظه صبر کنید.
اوه، دیمیتری. خواهرم آنتونیا رو قبلن دیده بودی؟
- از نزدیک نه. - مادر، ایشون دیمیتری‌ـه.
پسرم در هر نامه‌اش از شما برام می‌گفت. می‌گه شما بهترین دوست‌شین.
حرف‌شو باور نکنین. من که باهاش رفاقتی ندارم.
با مردی که سال‌هاست با من هم‌اتاقی‌ـه ولی هیچ‌وقت درباره خواهرش به من چیزی نگفته؟
- دربارش بهت گفته بودم. - اما نه به قدر کافی.
با اشاره‌های تو چطوری باید می‌فهمیدم که این‌قدر زیباست؟
اون برای تو یه شانس‌ـه، تونی. بی‌عقل و بی‌پول اما کافی.
پس سریع مشغول‌شید.
اوه، رادریک. خیلی خوشحالم.
این ساعت پدرت‌ـه.
بهم گفت تو چنین روزی بهت بدمش.
چقدر افتخار می‌کرد،
اگه زنده بود و خودش اینو بهت می‌داد.
عصر بخیر. شمارو در این دو روز گذشته کمتر دیدیم.
در حال نیایش بودین یا فقط روزه می‌گرفتین؟
داشتم در مورد زندگی تأمل می‌کردم.
بهتره درباره اجاره‌خونه تأمل کنین!
تو شش ماه گذشته، یه پنی هم اجاره خونه ندادی.
چقدر دیگه از من مهلت می‌خوای؟
آیا می‌تونید نیم‌ساعت دیگه هم تحمل کنید؟
اوه، یعنی تا نیم‌ساعت دیگه اجاره‌رو پرداخت می‌کنین؟
اگه فضولی نباشه می‌تونم بپرسم چطوری می‌خواین این پول رو پرداخت کنین؟
دارم می‌رم که یه بانک بزنم.
بامزه بازی در می‌یاری؟ وسایل‌تو جمع کن و از اینجا برو.
شمارو ترک کنم؟ نمی‌تونم، آخه خیلی به شما وابسته شدم.
یا امشب اجارتو می‌دی یا خودم وسایلت‌ می‌ریزم بیرون.
تو باعث بدنامی خونة من هستی.
روزی میاد که تابلویی اینجا نصب می‌کنن
تا به اطلاع همه برسه که من، راسکلنیکف در این محل گرسنگی کشیدم.
- دیمیتری! - رادریک!
یه چیزی می‌خوام بهت نشون بدم. خودت قبلن دیدیش یا نه؟
یه مقاله‌ای هست به نام «زوایای پنهان جنایت»
که شامل بعضی از تئوری‌هایی می‌شه که تو همیشه ازش صحبت می‌کنی.
فوق العاده است. بسیاری از نظریه‌های مهمل سنتی‌رو رد می‌کنه.
باید بخونیش.
بد نیست.
بگو ببینم، قبلن این مقاله‌رو خوندی؟
نه از وقتی که نوشتمش.
می‌دونستم که نویسنده‌اش ناشناسه اما احتمالش هست که تو نویسندش باشی.
نقدها مقاله‌رو دیدی؟
- خوشحال نیستی؟ - راستش فقط یه‌خورده...
معذب شدم.
من بیش‌تر از تو هیجان‌زده شدم. تو چت شده؟
پولی هم به خاطرش گرفتی؟ بله و زودم خرج شد.
آنتونیا شغلش‌رو از دست داد و من هم پول فرستادم خونه.
همون‌طور که ازت انتظار می‌رفت. اولین پولی که پس از سال‌ها گرفتی.
مجبور بودم. تونی و مادر هفته دیگه میان اینجا.
رادریک، حالا نگران نباش.
گوش کن، اگه اونها بیان نمی‌تونی خونة خودت ببریشون.
اذیت می‌شن. بذار یه مقدار پول بهت قرض بدم.
فقط می‌خوام یه کاری برای رفیقم کرده باشم، رادریک. اما تو... تو یه نابغه‌ای.
وقتی مشهور شدی افتخار می‌کنم به این‌که یه روز کمک کردم.
من هیچ کمکی از تو یا کس دیگه نمی‌خوام.
ساعت نزدیک هفته. من چند تا کار مهم دارم که باید انجام بدم.
بعدن می‌بینمت.
آهان، تویی.
این کیه؟ یکی از اون دوستای محترمت.
- نه. - این دفعه چی آوردی؟
آه، اینو از کجا دزدیدی؟
هرچیزی که میارم همینو می‌گی.
چرا نگم؟ نگاه کن، کی این چیزا رو میاره؟
برای مدت طولانی جزء اموال خانوادگی‌مون بوده.
در عوض این چی می‌خوای؟
با صدف مروارید منبت‌کاری شده و نگینش هم از نارسنگ‌ـه.
نارسنگ، هان؟
حداقل 100 روبل قیمتشه، فکر کنم بتونم 20 تا در قبالش بگیرم.
که این‌طور، برای مدت طولانی جزء اموال خانوادگی‌تون بوده.
اگه به رویه‌ش نگاه بندازید اسم منو که موقع تولدم روش نوشتن‌رو می‌بینید.
همین‌طور اسم برادر و خواهر کوچکم هم هست.
آهان، از کی چشمت به این کنده‌کاری‌ها افتاده؟
هر شب بهش نگاه می‌کنم.
کتاب مقدس‌رو هم هر شب می‌خونی؟
تو اجازه نداری بهش دست بزنی. برای این، هشت روبل بهت می‌دم.
باشه، هشت روبل می‌گیرم.
صبر کن، نگینش داره می‌افته.
سنگ اصلیش قبلن گم شده.
شش تا بهت می‌دهم، یا پول‌رو بگیر یا سنگ‌تو ببر. تو چی آوردی؟
- یه ساعت. - شش روبل رو می‌گیرم.
فکر کنم، هرچی کمتر بگیرم بازپرداختش هم آسون‌تره.
اما این که یه روبل‌ـه. شما گفتی شش روبل.
درسته، شش روبل.
سه ماه بهره برای شالت بدهکاری. ده درصد یک ماه برای هشت روبل می‌شه 40 / 2 روبل.
و دو ماه بهره هم برای گردن‌بند نقره و سگک کمربندت بهم بدهکاری.
که می‌شه پنج روبل. شش منهای پنج می‌شه یک. مفهومه.
یا اینکه به جای معامله دوست داری خیرات کنم؟
دیگه برا چی وایستادی؟ می‌خوای کتاب مقدس‌تو پس بگیری؟
نه.
پس راه بیفت برو بیرون. کل شبانه‌روز رو اینجا آویزون نباش.
بیا جلو پهلوون پنبه.
ساعتتو بده ببینم.
تقدیم به پسرم به امید موفقیت.
پنجاه روبل به خاطرش می‌خوام.
پنج روبل بهت می‌دم.
نمی‌تونی همون رفتار رو با من هم بکنی.
ده روبل بهم بده تا زودتر از اینجا برم وگرنه...
وگرنه چی؟ قورتم می‌دی؟
چی گم کردی؟
یه روبلی رو. وقتی هلم داد بیرون از دستم افتاد.
یه نفر باید اونو مستقیم هلش بده اون دنیا.
باید پیداش کنم.
اون همه پول‌رو می‌خواد چه کار کنه؟
با اون پول می‌تونه صد تا زندگی مثل من و تو رو نجات بده.
با یه حساب سرانگشتی، الان یه بخشی از پول شما در اختیار اونه، مگه نه؟
اگه یه روبلی‌ت پیدا نشه، چه کار می‌خوای بکنی؟
همچین آدمی‌رو باید له کرد.
نباید همچین حرفی بزنی.
عین مار چمبره زده روی کیسه پول‌هاش.
یه خدمت بزرگ به بشریت‌ـه.
جنایت که خدمت به بشریت حساب نمی‌شه.
اینجاست، پیداش کردم.
نمی‌دونم بدون این چه کار می‌تونستم بکنم.
چرا همة زن‌ها وقتی خوشحالن، گریه می‌کنن؟
خواهر و برادر کوچیکم تمام روز رو چیزی برای خوردن نداشتن.
فقط تویی که ازشون مراقبت می‌کنی؟
نه، پدر هست. فقط برای اینکه مشکلاتشو فراموش کنه، دائم می‌نوشه.
هر چی بیش‌تر می‌خوره، مادر هم بیش‌تر غرغر می‌کنه.
و هر چی مادر بیش‌تر غرغر می‌کنه، پدر بیش‌تر می‌نوشه.
درگیری‌هاشون باعث شده به ندرت برای ما وقت بذارن.
فراموش کرده بودم که هنوز تو این دنیا خوبی هست.
- مچکرم. - منم فراموش کرده بودم که تو این دنیا زیبایی هم وجود داره.
سونیا!
اینو می‌بندم دور مچت تا گمش نکنی.
پول توی اینه.
وقتی رفتی خونه
نذار پدر ببینه چی توشه. فهمیدی؟
بدش به مادر. صبر کن. بذار مرتبت کنم.
بده به خواهرت. بهشت نگو کی اینو بهت داده.
برو بیرون.
یالا، برو پی کرات.
ببخشید. چی گفتی؟
- گفتم ببخشید. - دوباره بگو و بلند بگو.
ببخشید!
بلند بگو!
چقدر دیگه باید بالاتر برم؟
یه طبقة دیگه. آخرین درِ طبقه آخر.
راستی که عجب جای معرکه‌ای منو آوردید.
انتظار نداشتم پسرتون توی قصر زندگی کنه،
ولی بهم هم نگفته بودین که همچین جایی زندگی می‌کنه.
ما هم خبر نداشتیم. باید راستش‌و توی نامه برامون می‌نوشت.
اوه!
رادریک.
آه، چقدر بده که همچین جایی تو رو می‌بینیم.
تونی!
آه، رادریک. ایشون دوست ما آقای لوشین هستن.
- پسرم. - حالتون چطوره آقا؟
- آقای لوشین شخص بسیار محترمی هستن. - باعث افتخاره.
ایشون دو تا شغل دولتی دارن.
دو تا؟ پس من دو چندان مفتخرم.
بعد از اینکه آنتونیا شغل‌شو از دست داد، نمی‌تونم بگم که ایشون چقدر به ما لطف و کمک کردن.
تو دردسر وحشتناکی افتادیم.
مادر، لطفن الان در مورد این قضیه صحبت نکن.
- چه دردسری؟ - اون نذاشت دربارش برات بنویسیم.
شوهر زنی که براش کار می‌کرد معلوم شد که چه آدم وحشتناکی‌ـه.
باید اونجا رو ترک می‌کردم چون آدم حرف‌گوش‌کنی نبودم. مادر، اینقدر این قضیه‌رو کشش ندین.
- در مورد هفت‌تیر بهش بگو. - هفت‌تیر دیگه چیه؟
برای مراقبت از خودش مجبور بود شبا یه هفت‌تیر بذاره زیر بالشش.
و زنش اونو پیدا کرد و بعد از این که از اونجا رفتم بهم تهمت زد.
می‌تونی تصور کنی بعد از اون قضیه شغل پیدا کردن، چقدر راحته.
خوش‌شانسی بود که آقای لوشین برای کمک به ما پیش‌قدم شدن.
الان باید به برادرت بگیم؟
چرا که نه؟ بالاخره که باید بدونه.
رادریک، می‌دونم که غافل‌گیری بزرگیه برات،
اما آقای لوشین و خواهرت نامزد کردن.
آنتونیا، حلقه‌تو بهش نشون بده.
تونی نامزد کرده.
- بله آقا، تمام چیزیه که باید بگید، همینه؟ - می‌خوام بدونم قضیه چیه.
چیه‌رو می‌خوای بدونی؟
آقای لوشین به من افتخار دادن و ازم درخواست کردن که همسرشون بشم،
و من پذیرفتم چون... عاشق ایشون هستم.
خانم، اجازه بدید به خاطر تربیت پسرتون، به شما آفرین بگم.
آه، خواهشم می‌کنم دل‌خور نشین.
اون تمام امید ماست.
رادریک، باید بدونی که
آقای لوشین داره با خواهرت ازدواج می‌کنه بدون این‌که درخواستی بابت جهیزیه داشته باشه.
باید بگم که من ایده‌های بسیار منصفانة مترقی برای موضوع ازدواج دارم.
واقعن.
من دختری مثل خواهرت‌رو ترجیح می‌دم که تجربة فقر داشته باشه.
من معتقدم که یه زن باید به همسرش به عنوان ولی‌نعمتش وابسته باشه.
و بهترین خبر برای ما اینه که، رادریک،
آقای لوشین قبول کردن تو رو به عنوان منشی شخصی‌شون استخدام کنن.
متأسف، شما همه چیزو خیلی ساده گرفتین.
من هنوز قبول نکردم که پسرتون‌رو استخدام کنم.
اما آقای لوشین شما قبول کرده بودید.
- به من قول دادید. یه قول کاملن قطعی. - نه! من قول ندادم.
چطور کتمان می‌کنید؟ شما قول دادید.
برای روشن شدن آیندة رابطه‌مون،
لطفن بفهمید که من ترجیح می‌دم این رابطه به هم نخوره.
ببخشید که سرزده اومدم
فقط می‌خواستم به خاطر پولی که به ما دادید ازتون تشکر کنم.
باید زودتر می‌اومدم، فقط نمی‌دونستم کجا زندگی می‌کنی،
حتی اسمت رو هم نمی‌دوستم.
بعد یادم اومد بنگاه رهنی می‌تونه از تو دفترش آدرس شما رو بده.
ببخشید. باید تشکر می‌کردم.
- بهتره که دیگه برم. - نه تا وقتی که با مادر و خواهرم آشنا بشی.
مادر... اسمت چی بود؟
- سونیا. - سونیا، دوستم.
- حال شما چطوره؟ - حال شما چطوره؟
خواهرم، آنتونیا.
لازم نیست به کسی که،
آشنای بی‌نام برادر شماست پاسخ بدی.
کدوم یک از دو تا شغل دولتی شما اجازه داد که به اون توهین کنی؟
این کارو به احترام زنی که قراره همسرم بشه، انجام دادم.
حرف از «احترام» می‌زنی؟ اگه با تو ازدواج کنه، یعنی که معنی این کلمه‌رو نمی‌دونه.
- رادریک، چی داری می‌گی؟ - آروم باش، مادر.
- می‌دونم منظوری نداری. از چیز دیگه‌ای ناراحتی. - اجازه نمی‌دم که باهاش صحبت کنی.
ببخشید آقای لوشین. انتظار همچین برخوردی ازش رو نداشتم.
آنتونیا، نباید شمارو در برابر قم قرار بدم، ولی شما دیگه برادرتو نمی‌بینی.
فهمیدی؟ راه بیفت.
تونی، با اون نرو.
ولم کن، هر کاری که بخوام، می‌کنم.
مادر، باید جلوشو بگیری. فورن با خودت ببرش خونه.
اما عزیزم، کجارو داریم که بریم.
آقای لوشین قول داده که وقتی اومدین اینجا هزینه هتل‌رو بده.
یعنی بدون کمک اون امشب جایی برای خواب ندارین؟
رادریک، نمی‌بینی؟ هیچ‌کس توانایی ایستادن در برابر اراده خدا رو نداره.
چیزی که من می‌بینم، اینه که خواهرم به خاطر یه جای خواب، داره خودشو می‌فروشه.
اوضاع‌رو از این خراب‌تر نکن. اون به خاطر تو داره این کارو می‌کنه.
من این‌جوری نمی‌خوام. این کار فقط به خاطر پوله.
می‌خوای بهش اجازه بدی آینده آنتونیا رو بخره؟
و تو و من رو؟
فردا صبح در مورد این قضیه صحبت می‌کنیم.
مطمئنم، بعدن نظرت دربارش عوض می‌شه.
پول!
پول.
پول!
پول! پول! پول!
هان.
واسه چی داری این همه گره می‌زنی؟
صبر کن و تماشا کن.
شما این مطالب رو مطالعه کردید.
شما بهتر از هر کس دیگه‌ای می‌دونید که یه جرم بالاخره کشف می‌شه.
من او چیزا رو مطالعه کردم. اونها نمی‌تونن منو گیر بندازن.
من اشتباه نمی‌کنم.
ما باید این یافته‌ها رو گران‌بها بدونیم.
آینده از آن شماست.
باشد که با دستان قدرتمند و جوان‌تون، با هدفی والا اون رو بسازید.
با دستان قدرمتمند و جوانم اون رو خواهم ساخت.
بزدل!
آنتونیا به خاطر تو داره باهاش ازدواج می‌کنه.
اون به‌ خاطر من باهاش ازدواج نمی‌کنه.
- برو کنار، برو کنار! - از سر راه من برو کنار.
چی می‌خوای؟ الان چه وقت اومدنه.
منم. نشناختی؟
یه جعبه سیگار قیمتی آوردم.
آه، چه موقع خوبی اومدی، با اون آشغالت.
بیا تو.
بده ببینم این جعبه سیگار با ارزشتو.
- جنسش چیه؟ سرب؟ - طلا.
حالا چرا این‌قدر گره زدی؟
کسی ندونه خیال می‌کنه با الماس ساختنش که این قدر گره زدی.
زودباش، عجوزه. امشب پول لازمیم.
کسی خونه نیست.
عجیبه، هیچ‌وقت بیرون نمی ره.
نگاه کن!
چفت درو انداختن.
پس حتمن یکی خونه‌ست.
نمی‌تونه هم بیرون رفته باشه و هم چفت درو از تو انداخته باشه.
یه اتفاقی افتاده. بریم پایین سرایدارو بیاریم.
خیلی خب آقایون. بریم ببینیم چه خبره.
یه دقیقه پیش چفت در انداخته شده بود.
کمک، قتل، پلیس خبر کنید.
پلیس!
- عصر بخیر. - عصر بخیر.
دنبال چیزی هستی؟
چندتا از روزنامه‌هاتو برداشتم. چند روزِ که از روزنامه نخوندم.
یه نفر می‌خواد ببینتت.
حوصلة کسی‌رو ندارم.
دست‌کشاتو درنیاوردی همین‌طوری خوابیده بودی.
یه پلیس اومده سراغت.
بفرمایید سرکار، اینجاست.
شما راسکولنیکف نویسنده هستید؟
بله.
با من بیاید. شما تحت تعقیب اداره پلیس هستید.
- چرا؟ - علتش اونجا مشخص می‌شه.
عجله کنید. کل روز وقت نداریم.
ببخشید.
از این در.
چیزی که می‌خوام بدونم اینه که کی گفته اونا تو کافة من مست و کتک‌کاری کردن.
تا اونجایی که من می‌دونم تمام همسایه‌هاتون در شعاع یک و نیم کلیومتری.
ازمون می‌خواین چه کار کنیم؟ در گوشی حرف بزنیم؟
چرا، این قسمت شهر پاک‌ترین قسمت شهره.
شما که باید بدونید. هفته قبل خودتون اونجا بودید.
لفطن به یاد بیارید، من داشتم اونجا کارمو انجام می‌دادم.
- تو جی می‌خوای؟ - چرا... چرا منو اینجا آوردید؟
عجله نکن. وقتی نوبتت بشه، کلی وقت برات می‌ذاریم.
اگر دعوایی شده چرا شما دنبال مسببش نیستید؟
یکی ازون افسرای خودتون! اوه، ما که به اسمی اشاره نمی‌کنیم،
اما کاپیتان خوب شما می‌یاد، عین یه خوک مست
و سفارش سه تا بطری شامپاین می‌ده
بعد یه پاشو این‌جوری می‌یاره بالا
بعد کوبید روی پیانوی من و شروع کرد با چکمه‌هاش پیانون زدن
و وقتی ازش خیلی مؤدبانه درخواست کردم،
لطفن، پیانوی منو داغون نکن، یه کشیده زد تو گوشم.
بعد به لوئیز و بعد به ماتیلده هم کشیده زد.
به تمام کارکنان من سیلی زد.
بعد از اون دور خونه افتاد دنبالم.
برو بشین اونجا و خون‌سرد باش.
- اسمت چیه؟ - راسکل‌نیکف.
راسکل‌نیکف.
شما 30 روبل به خانم صاحب‌خانه‌تون بدهکارید و از تخلیه منزل خودداری می‌کنید.
به خاطر این...
به خاطر اینه که اینجام؟
کرایه‌تو پرداخت می‌کنی یا مسالمت‌جویانه تخلیه می‌کنی یا ما بندازیمت بیرون؟
فردا بدهکاری‌مو می‌دهم.
اجاره خونه‌رو می‌گم. می‌شنوید؟
اجاره خونه‌ست! سی روبل!
داد نزن. حالیت هست کجا هستی؟
شما حالیت هست کجا هستی؟
اون تابلو رو اونجا ببین؟ سیگار نکشید!
این گوشه لبت چه کار می‌کنه؟
من هیچی دربارة این نمی‌دونم!
من هیچی درباره این نمی‌دونم. ولم کنید، بذارید برم.
اینجا چه خبره؟
همون مردی که قصد داشت گوش‌واره‌هارو بفروشه؟
بله قربان، توی واحد خالی طبقه پائینی منزل پیرزن نزول‌خور.
عالیجناب، من هیچی نمی‌دوم، هیچی.
قربان، بسپریدش به ما.
به حرفش می‌یاریم. اون می‌دونه کی مرتکب قتل شده.
آه، خدای من! اون ... اون غش کرده.
متأسفم. گرما.
- این کی بود؟ - یه نویسنده‌س، قربان.
اسمش هست... یه لحظه صبر کنید قربان.
راسکل‌نیکف، قربان.
راسکل‌نیکف؟ همونی‌ـه که دنبالش بودم.
آهای! یه دقیقه صبر کن.
چه تصادف خوشایندی.
من پُرفیری هستم. سربازرس.
می‌دونید بلافاصله بعد از این که مقالة شما رو خوندم چه کار کردم؟
برای سردبیر «نقدهای روزانه» نوشتم
تا اسم نابغه‌ای که این مقاله‌رو نوشته، بدونم.
منم یه چیزایی از جرم و جنایت می‌دونم.
اما قسم می‌خورم که شما من و دفتر و دستکمو انداختی تو مهدکودک.
بیاین تو دفتر من. اونجا یه کولر کوچیک پیدا می‌شه.
دوست دارم کمک شما رو در مورد یه پرونده جدید قتل، داشته باشم.
ما به شما شانس اینو می‌دیم که یه نگاهی بندازید به...
... کارهای ناشیانة پلیس.
منظورت چیه که پلیس اونو با خودش برد؟
بازداشتش کردن؟ برای چی؟
پلیس اومد و اونو با خودش برد.
بفرمایید بنشینید.
یه نزول‌خور پیر دیشب کشته شده.
مشهور بود به نام لئونا
- زندانی‌رو بیار تو. - بله قربان.
من خودمو خیلی خوش‌شانس می‌دونم بابت اینجا بودنتون.
می‌دونید، احساس می‌کنم شما
درک غریزی از انواع جنایت دارید
که می‌تونه از سال‌ها تجربة من با ارزش‌تر باشه.
تو می‌تونی بری. بشین.
از نظر من این یه نوع جنایت آشکارـه. نظر شما چیه؟
منظورتون اینه که از نگاه یه مرد می‌تونید بگید که توانایی انجام جنایت رو داره؟
در بیش‌تر موارد، بله.
ذات جنایتکارانه شامل سیمایی‌ـه که بلافاصله برملاکننده‌س.
در موارد پیچیده‌تر آدمای معمولی‌ای هستن که به واسطه رنج و نیاز شدید به سمت جنایت کشیده می‌شن.
همچنین مردی به علت ترس در نهایت خودشو تسلیم می‌کنه.
ترس از قانون یا خدا.
و توانایی شما در القاء ترس، باید سلاح قدرت‌مندی باشه.
خیلی. در نیمی از موارد که مردی خودشو تسلیم می‌کنه مارو از زحمت پیدا کردن اون، نجات می‌ده.
و بعد، نمی‌خواهم به صراحت به این مطلب اعتراف کنم، اما از یه جرم‌شناس به یه جرم‌شناس دیگه
مهارت ما در بی‌رحمی، ابهت ماست.
خب شما مشغول کار تو واحد خالی طبقه پایین نزول‌خوره بودید، هان؟
- آه... بله، عالی‌جناب. - چه ساعتی کارتون تموم شد؟
- حدود ساعت هفت، عالی‌جناب. - بعد کار کجا رفتید؟
فقط رفتیم یه جا برای این که یه نوشیدنی بخوریم.
- چه مدت اونجا بودید؟ - یه چند ساعتی.
- چه ساعتی برگشتید خونه؟ - تقربین نیمه‌شب.
دیشب وقتی برگشتی خونه، یه مقدار خون رو لباست بود، درسته؟
- بله، عالی‌جناب. - چطوری خونی شده بود؟
تو حال خوشی بودیم، عالی‌جناب،
و لیوانمو محکم کوبیدم روی میز، این جوری
و شکست و دستمو برید.
رفتی خونه چه کار کردی؟
خب، خواستم برم بخوام، عالی‌جناب، ولی...
اما زنم شروع کرد سر و صدا کردن،
جیغ می‌زد و غرغر می‌کرد که منم زدمش.
معمولن زنتو می‌زنی؟
نه، عالی‌جناب نه همیشه.
هفته‌ای یه بار.
ایشون باید یکی از اون مردای جالب توجه‌ای باشن که شما در مقاله‌تون توصیف می‌کنید.
می‌دونید، من خیلی از این روش شما تو دسته‌بندی کردن انسان‌ها
به معمولی و خارق‌العاده سرگرم شدم.
شما می‌گید آدمای معمولی باید از قانون طبعیت کنن، چون...
خب، برای این که اونا معمولی‌ان.
اما آدمای استثنایی حق دارن از قانون سرپیچی کنن
برای این که اونا استثنایی‌ان، درسته؟
نه دقیقن.
من معتقدم چنین آدمایی نباید توسط آدمای معمولی متعارف قضاوت بشن.
به عنوان مثال، ناپلئون.
مردی شاید بتونه جان میلیون‌ها انسان رو بگیره،
اما اگه یک امپراطوری بسازه، کسی نمی‌تونه سرزنشش کنه.
اوه، بی‌خیال رفیق.
خیلی بعیده که ناپلئون قاتل این نزول‌خوره باشه.
خوشحال که تئوری من اسباب شوخی شما رو فراهم می‌کنه.
این‌قدر زود رنج نباش.
می‌دونی، دوست من، من یه مرد عمل‌گرام، یه پلیس.
من فقط متعجبم که باید چه دستوری به افرادم بدم
که به اونا کمک کنه بین انسان‌های والا و گله‌ها، تفاوت قائل بشن.
اگه افرادم نشانه‌های تمایز را داشتن، این کار براشون خیلی راحت‌تر می‌شد.
یه مدالی یا یه ربان،
یا یه شباهتی ظاهری با ناپلئون.
به عنوان مثال، مثل خود شما.
و امروز صبح چه ساعتی رفتی سر کار؟
ساعت هفت، عالی‌جناب.
اما بعد از اون فورن کارتو ترک کردی،
و ساعت هشت سعی کردی یه جفت گوشوارة طلا بفروشی.
- بله آقا. - اون گوش‌واره‌ها رو از کجا آورده بودی.
- پیداش کرده بودم. - دقیقن کجا اونا رو پیدا کردی؟
پشت در واحد خالی‌ای که داشتم توش کار می‌کردم.
قبلن اینو دیدی؟
- این یه سیخ بخاری‌ـه، اما... - معلومه، پس می‌دونی سیخ‌بخاری چیه.
- قبلن اینو دیده بودی؟ - نخیر، آقا.
به من نگاه کن.
تو این بسته‌رو محکم بستی،
تا وانمود کنی چیزی واسه گرو گذاشتن، داری.
وقتی که مشغول باز کردن بندهای بسته شد،
سیخ بخاری‌رو برداشتی و کوبیدی توی سرش.
اعتراف کن که تو اونو کشتی! بقیه اموال کجاست؟
اوه، لطفن، کمکم کنید.
بهش بگید که من چیزی نمی‌دونم.
- من چیزی نمی‌دونم! - ببرش بیرون.
هر چه بیش‌تر به بشریت نگاه می‌کنم، از تنوع بی‌نهایت اون بیش‌تر شگفت‌زده می‌شم.
فرق بین یه مرد و یه میمون بیش‌تر از
فرق بین یه مرد و یه مرد دیگه، نیست.
حق با توـه، دوست من.
یه مرد نابغه ارزشش بیش‌تر از هزار تا مرد‌ـه.
از کجا می‌دونی از یه سیخ بخاری استفاده شده.
ناشی خون روی سلاح‌شو با پیش‌بند مقتول پاک کرده.
از روی خط خون روی پارچه فهمیدیم که سیخ‌بخاری بوده.
هان؟ تو چی فکر می‌کنی؟
تو هیئت منصفه.
گناه‌کار یا بی‌گناه؟
بی‌گناه.
بی‌گناه؟
از کجا می‌گی؟
قیافة گناه‌کارا رو نداردـه.
- پس نظرت اینه که این مرد بی‌گناه‌ـه. - به نظرم هیچ مدرکی نداری.
- به اندازه کافی هست که بفرستش بالای دار.
شما نمی‌خواید یه مرد بی‌گناه‌رو بفرستی بالای دار.
چرا که نه؟
خیلی صادقانه، البته اگه تو پروندم درج نشه.
بعد با وجدانت چطوری کنار می‌آی؟
چرا باید خودمو به خاطر وجدان، ناراحت کنم؟
بذار خود قاتل نگران وجدانش باشه.
قاتل واقعی می‌گم، در صورتی که این مرد بی‌گناه باشه.
اما من باهات موافق نیستم.
جنایتکار درست مثل همین مردی‌ـه که گرفتیمش. یه بزدل احمق.
اگه از وحشت دست‌پاچه نبود، پول‌های پیرزن‌‌ رو پیدا می‌کرد.
هزار و پانصد روبل بی‌زبون زیر تشک دست‌نخورده بود.
اولین جایی که یه جنایت‌کار ماهر و باهوش، اونجا رو می‌گرده.
به جاش کلی خرت و پرت برداشت که اصلن بدردش نمی‌خوره.
کجا می‌خواد اونا رو آب کنه؟
بعد از این همه ماجرا، پرفسور این دیگه مشکل شماست، نه من.
قول دادید چندتایی از اشتباهات روش‌های پلیس رو نشونم بدید.
که واقعن هم نشون دادید.
ببخشید دیگه بیش‌تر از نمی‌تونم کمک کنم.
- موفق باشید. - مچکرم، چرا منو پرفسور صدا کردی؟
برای این که... مدعی هستید چیزهایی درباره جنایت می‌دونید.
رادریک، اینجا چکار می‌کنی؟
اصلن باورم نمی‌شد وقتی شنیدم بازداشتت کردن.
بعدن همة ماجرا رو بهت می‌گم. فعلن یه مقدار پول بهم بده.
- حالا این شانسو داری. - حتمن، چرا که نه.
سی روبل، نه یه پنی بیش‌تر نه یه پنی کم‌تر.
- مادر و خواهرم اومدن. - اومدن؟
- کجان؟ کی می‌تونم ببینمشون؟ - امشب، ساعت هشت منتظرتم.
برو پی کارت. اینجا چه کار می‌کنی؟
فقط دارم خودمو تحسین می‌کنم.
- من یه نویسنده‌م. - آهان.
از قیافت معلومه. حرکت کن.
دیگه نباید منو به زور بیرون کنی.
و یه چیز دیگه، دارم می‌رم سردبیر رو ببینم.
من می‌خوام سردبیر رو ببینم.
شما باید وقت بگیرید. سردبیر آدم خیلی مهمی هستن.
حتمن.
یه لحظه، قبلن وقت گرفتید؟
- کجا دارید می‌رید؟ - دیدن سردبیر.
بهتره خودت بری بیرون قبل از اینکه بندازنت بیرون.
من می‌خوام سردبیر رو ببینم.
این همه غوغا برای چیه؟
به کسی ایدة بزرگی الهام شده؟
اسم من راسکولنیکف‌ـه.
ایشون می‌خواستن بدون قرار قبلی بیان داخل.
خب، خوب بهش نگاه کنید.
اجازه بدید هر موقع دلش خواست بیاد تو.
بفرمایید، آقا.
می‌دونید دیشب مشغول چه کاری بودم؟
مشغول نامه‌هایی بودم که به خاطر مقالة شما ارسال شدن.
بعضیاشون از آدم‌های مهم این مملکت هستن.
سربازرس شهرمون می‌خواست اسم نویسنده مقاله رو بدونه.
- الان از پیش اون می‌یام. - جدی؟
در مورد یه پرونده ازم درخواست کمک داشت.
- سیگار می‌خواین؟ - نه مچکرم.
- یه خورده شراب پورت. - مچکرم.
- کی مقالة بعدی‌تون رو دریافت می‌کنیم؟ - مقالة بعدی‌ای وجود نداره.
منظورتون چیه؟ نمی‌تونید الان دست نگه دارید.
سردبیر هفته‌نامه «ملی» می‌خواد یه سلسله مقاله براش بنویسیم.
ای دزد. چرا به جای دزدیدن نویسنده‌های من ازین پیشنهادا به نویسنده‌های خودش نمی‌ده؟
تو کشف منی.
شما که به اندازة کافی به فکر کشف‌تون نبودید که اسمشو زیر مقاله بذارید.
اگه بخوای اسمتو می‌ذارم روی جلد.
اون دزده مایله اسم منو روی یه چک هفتاد و پنج روبلی بذاره.
من اسمتو روی یه چک هزار تایی می‌ذارم، چطوره؟
یا شاید پول نقدرو ترجیح می‌دی؟ می‌رم برات بیارم.
متأسفم که نذاشتیم به این زودی از دستمون خلاص شید.
اگه تا چند دقیقة دیگه یه جونور عجیب دیدی، تعجب نکن.
- اگه اسمشو می‌خوای، آقای لوشین، اسم‌شه. - کی هست این آقای لوشین؟
اون دوتا پست دولتی داره.
و من هم قصد دارم هر دوتاشونو تو پیاده‌رو اسکورت کنم.
بله، آقا. منتظرن شمان، آقا. بفرمایید بالا.
مچکرم، آقا.
گوش کن، رادریک از معمابازی خوشم نمی‌یاد. بگو چه اتفاقی افتاده.
هیچ‌وقت ندیده بودم مثل الان واسه دور و برت سکه پرت کنی.
یه شخصت جدید پیدا کردی، دربارة لباس جدیدت هم که چیزی نمی‌گی.
امروز صبح فقط سی روبل ازم قرض گرفتی.
- بله آقا و الان بهت پس می‌دم. - چه اتفاقی افتاده.
- یاد گرفتم که چطوری نترس باشم. - چه‌طوری یادگرفتی؟
چه فرقی می‌کنه؟
اگه فرمول نابودی فوری ترس رو پیدا کردی،
نباید فقط برای خودت نگهش داری. منتشرش کن.
لطف بزرگی به بشریت می‌کنی.
شیطانی از نوع بشر.
سلام، مادر.
یه کت‌وشلوار جدید خریدی، رادریک.
چه‌قدر برازنده شدی.
دیمیتری.
حالتون چطوره؟ داشتیم دربارة شما صبحت می‌کردیم، مشتاق دیدارتون بودیم.
برای منه؟ مچکرم.
آه.
آنتونیا! ببین کی اینجاست.
آنتونیا، فکر کردم برات یه مقدار گل بیارم.
مچکرم، از دیدن دوبارت خیلی خوشحالم.
آقای لوشین، اجازه هست به خاطر اتفاقات دفعة قبل از شما عذرخواهی کنم؟
البته، عذرخواهی شمارو قبول می‌کنم اگه بسیار متأسف باشید.
تأسف زیاد؟
چقدر بدبختم من.
مایلم به این نکته اشاره کنم که حتی یک بار هم نبوده که کسی رو نبخشیده باشم.
- پس می‌تونم با خواهرم دوباره صبحت کنم؟ - رادریک، مسخره‌بازی رو تمومش کن!
می‌دونی که جدی عذرخواهی نمی‌کنه. مگه نه؟
- چرا نه. - مچکرم، شما خیلی بخشنده هستید.
دیمیتری، ایشون آقای لوشین هستن، نامزد خواهرم.
چیه خواهرت؟
نامزد. می‌دونی دیگه. کسی که می‌خوای باهاش ازدواج کنی.
عمر آقای لوشین یه روز هم از پنجاه سال بیش‌تر نیست.
تمام چیزی که نیاز داره یه خورده ورزش‌ـه که بتونه اینو کوچیک کنه.
رادریک، بس کن.
ایشون خیلی خفن مهمه. شش موقعیت دولتی. تصور کن!
- یا شایدم هشت تا بود؟ - دو تاست، رادریک.
دو تا!
خیلی متأسفم.
و باید حلقه‌ای که بهش داده رو ببینی. تونی، نشون بده.
یه الماس 8 / 5 عیاری.
نمی‌تونی از یه مردی با داشتن ده موقعیت دولتی انتظاری کم‌تر از این داشته باشی، می‌تونی؟
- رادریک! - این یه حلقه خیلی زیباست و خوب می‌دونی که از نگین درشت اصلن خوشم نمی‌یاد.
تو مست کردی.
- نه، مشروب نخوردم. - چرا، خوردی.
عزیزم، برای روشن شدن ارتباطمون در آینده،
ترجیح می‌دم که مخالفت نکنم.
معتقدم که شما با قصد عمدی توهین به من اینجا اومدین.
نه نه نه، با تأکید می‌گم نه.
- این کلاه منه. - آره، درسته.
- از قصد کوبیدی روش. - بازم درسته.
آنتونی، برای آخرین بار ازت می‌خوام
که بین من و این برادر پریشانت یکی رو انتخاب کنی.
آقای لوشین، انتخابش رو برای من خیلی آسون کردید.
اینم حلقه 8 / 5 عیاری‌ت.
و اینم پول هتل مادرم.
و اینم برای کلاه جدیدت.
از طرف غلام فروتن شما.
- اینم از این. - رادریک، این پولارو از کجا آوردی؟
دیمیتری، این پولارو از کجا آورده؟
از کجا بدونم. رادریک، پولارو از کجا آوردی؟
تمام کاری که باید می‌کردم این بود که فقط درخواست بدم.
هر چی می‌خواین بردارید. نقشه بکشید، تقلب کنید، فریب بدید. با اینا زندگی‌تونو بسازید.
یالا، بریم بیرون و بابت دَک کردن آقای لوشین جشن بگیریم.
و منظورم دَک کردن نهایی ایشونه.
به افتخار آیندة سابقم شوهرخواهرم و همة پست‌های دولتی‌ش.
به امید این که بیش‌تر بشن.
و به امید بچه‌هاش، البته اگه کسی مالیات بده.
اوه، ضمنن رادریک، می‌خوام از خواهرت تقاضا کنم، امکانش هست فردا دعوتش کنم.
حالا که دیدم چطوری خواستگاراش رو بیرون می‌کنی، مشکلی نداری؟
- چی بگم؟ - خُب، یه فرصت دیگه داری برای تی‌پا زدن.
آنتونیا، می‌تونم فردا دعوتت کنم؟
می‌ترسم اگه بگم نه، به من تی‌پا بزنه.
طبق چیزی که در دفتر ثبت اون اومده،
تو 11 جولای رفتی دیدن مقتول. درسته؟
- بله آقا. - ساعت چند؟
حدود ساعت 7.
- این اشیائی بود که گرو گذاشتی. - بله آقا.
برای امرار معاش چه کار می‌کنی؟
- از کی خونه‌ت رو ترک کردی؟ - حدود چهار ماه.
تو این مدت مشکلی با پلیس نداشتی؟
نه آقا.
بهتره این کتاب مقدس رو با خودت ببری.
مچکرم آقا.
آه، یه لحظه.
زمانی که داشتی با نزول‌خور معامله می کردی، کس دیگه‌ای رو هم اونجا دیدی؟
وقتی اونجا بودم یه نفر اومده بود ساعتشو گرو بذاره.
- مرد یا زن؟ - یه مرد.
چه شکلی بود؟ می‌تونی توصیفش کنی؟
اوه، بله آقا. من حتی اسمش می‌دونم. راسکل‌نیکف.
اوه...
- اونو کامل می‌شناسی؟ - نخیر آقا. قبلن هیچ وقت ندیده بودمش.
اما بعد از ترک اونجا باهاش صحبت کردم و ...
یه روبلی‌مو گم کرده بودم، کمکم کرد که پیداش کنم.
و بعدش به برادرم مقداری پول داد.
- چقدر؟ - نه روبل. فکر کنم همة پولی که داشت.
- چه بخشنده، هان؟ - اوه، بله آقا. بهترین مردی‌ـه که تا حالا دیدم.
ببینید راسکل‌نیکف تو همون آدرس قبلی زندگی می‌کنه.
بله آقا.
از اون موقع تا حالا چند بار دیدیش؟
فقط یه بار آقا. وقتی برای تشکر به خاطر پولی که به برادر کوچیکم داده بود، پیشش رفتم.
- خُب پس می‌دونی کجا زندگی می‌کنه؟ - آدرسشو از رباخواره گرفتم.
دوباره اونو دیدیش؟ کی دیدیش؟
صبح بعدش. از اینکه مزاحمش شدم، خیلی بدخلق بود.
اوه، بدخلق بود، آره؟
عفریتة پیر. به جرئت می‌گم که حقش بود.
این حرفو اون [راسکل‌نیکف] هم می گفت.
پس، بعد از قتل هم اونو دیدی.
اوه، نه آقا. این حرفو قبل از اینکه پیرزنه کشته بشه، گفت.
درباره پیرزن‌ـه دیگه چی گفت؟ دقیق یادته از چه کلماتی استفاده کرد؟
نه آقا. حتی مطمئن نیستم همون حرف‌ها رو زده باشه.
واقعن یادم نیست.
ایشون هنوز در همون آدرس زندگی می‌کنن، آقا.
همون روزی که اینجا بوده سی روبلی که به صاحب‌خونش بدهکار بوده رو، پرداخت کرده.
اون روز صبح روز بعد از قتل‌ـه، درسته؟
بله آقا.
از سؤال‌های من فکر کردی به دوستت مظنون شدم.
این طور نیست. من احترام زیادی برای اون قائلم.
حالا می‌تونی بری.
بابت این ازتون مچکرم.
اینجا چکار می‌کنی؟
سربازرس فرستاده بود دنبالم.
کتاب مقدسم‌رو بهم پس داد و چند تا سؤال ازم پرسید.
درباره من هم سؤالی پرسید؟
- آره. - چی ...
من باید ببینمت. کجا زندگی می‌کنی؟
خیابون کاترین اولین خونه از طرف پل طبقه دوم.
به زودی می‌یام دیدنت، بعد از این که اینجا کارم تموم شد.
- اِ ... حالتون چطوره آقا؟ - سیگار داری؟
اِ ... نه آقا.
- سیگار رو ترک کردی؟ - بله آقا.
- چه بد. - به سربازرس اطلاع می‌دم که شما اومدید.
خودم بهش اطلاع می‌دم.
صبح بخیر سربازرس.
صبح بخیر صبح بخیر صبح بخیر.
از دیدن دوباره شما در اینجا خیلی خوشحالم.
من حتی نمی‌خوام بپرسم که آیا دلیل خاصی برای اینجا اومدن، داشتید.
در حقیقت کار داشتم که اومدم.
امیدوار بودم که این دیدار صرفن یه دیدار دوستانه باشه.
- مقداری برندی میل دارید؟ - هیچ وقت رد نمی‌کنم.
به سلامتی شما پرفسور.
مچکرم.
اومدم دنبال یه ساعت که احتمالن در اختیار شماست.
- در اختیار من؟ - دوری از اون برام سخته، اما...
اغلب ضروریات بر تمایلات غلبه می‌کنن.
به همین خاطر ساعتو به عنوان گرویی به پیرزن‌ـه دادم.
کدوم پیره‌زن‌ـه؟
رباخوارـه. همونی که درباره‌ش صحبت می‌کردیم.
اوه، شما با اون سر و کار داشتید؟
- الان دیگه همه چی رو دربارش می‌دونی. - اوه، نه همه چی‌رو. یا باید بدونم؟
اسم منو تو دفترچه‌ش ندیدی؟
اجازه بده نگاه کنم.
اوه، بله درسته. نمی‌دونم چرا ندیدمش.
می‌دونید، شما اولین مشتری اون هستید که داوطلبانه اینجا اومدید.
شاید دیگران می‌ترسن بیان.
به غیر از شما، دیگه تو کل دنیا ناپلئونی پیدا نمی‌شه.
آه، ببخشید.
مچکرم.
متأسفم، اما ساعت شما تو لیست اشیائی که ما توی خونه‌ش پیدا کردیم، نیست.
می‌ترسم جزء اموال مسروقه قاتل باشه.
اومیدوارم تمام تلاشتون رو برای برگردوندنش به من بکنید.
بهتون اطمینان می‌دم. برای پیدا کردن ساعت‌‌تون هر کاری می‌کنم.
مچکرم.
می‌دونستم که در این کار خیلی جدی هستید.
ضمنن، تعجب می‌کنم که اون روزی که به دفترم اومدید،
چرا به ساعت‌تون اشاره‌ای نکردید.
اون روزی که از حال رفتید.
کسی دوست نداره درباره ربا گرفتن صحبت کنه.
البته که همین‌طوره. کاملن متوجه‌ام.
برای چشمات مشکلی پیش اومده؟
آره، یه عادت احمقانه‌ست که بی‌موقع می‌لرزه.
واقعن، کنترلی روش ندارم.
یا شاید به خاطر زرق و برق لباس قیمتی جدیدت باشه.
اوضاعت داره روبه‌راه می‌شه، هان؟
آره، اوضاعم داره رو به راه می‌شه.
با یه نوشیدنی دیگه چطوری؟
خیلی بد شد که داری این قدر زود می‌ری.
- کار خاصی داری؟ - نه، قرار بود برم دیدن مادرم.
می‌گن هر مرد بزرگی نبوغش رو مدیون مادرشه.
خیلی دوست دارم ملاقاتشون کنم.
ایشون سربازرس پرفیری هست، رئیس کل پلیس.
- مادر و خواهرم. - حالتون چطوره؟
- باعث افتخاره.
و این مرد جوان که عملن دو هفتة گذشته‌رو اینجا زندگی می‌کنه،
ممکن‌ـه به کمک شما نیاز داشته باشیم تا پرتش کنیم بیرون.
چرند نگو رادریک، خیلی دوست داریم دیمیتری اینجا باشه.
به نظر خیلی اینجا رو دوست داره. شاید پلیس بتونه علتشو بگه.
برای یافتن علت نیازی نیست کارآگاه باشید.
سربازرس.
- به سلامتی پلیس. امروز داری یه‌خورده زیاده‌روی می‌کنی.
یادته که تو دفترم دو تا لیوان خوردی.
رادریک، خوشحالم که رفیقت، سربازرس یادآوری کردن.
- منم بابت این قضیه نگرانم. - بله، حتی دیمیتری هم دربارش صبحت کرده.
به هر حال، آیا پسرتون خیلی راحت ضعف می‌کنه.
چرا، نه.
- تا حالا دیدید بی‌هوش بشه؟ - نه.
واسه این می‌پرسم چون حدود دو هفته پیش تو دفتر من،
یه مظنون به قتل رو آورده بودن.
وقتی کلمه قتل برده شد، عین مرده‌ها بی‌هوش شد.
علت‌شو بهت گفتم، نگفتم؟ به خاطر گرما بود.
- و گرسنه بودی. - بله.
فقیرتر از اونی بودی که بتونی غذا بخری.
تا این که صبح خیلی زود یک دفعه سی روبل تهیه کردی و اجاره‌خونه‌ت رو دادی.
- از کجا اون پول رو آوردی؟ - اگه ذهن قوی شما نمی‌تونه این رازو حل کنه،
- پس باید از دوستم بپرسی. - سی روبل رو از من قرض گرفته بود.
کی؟
- این سوالا برا چیه؟ یه بازجویی‌ـه؟ - بله.
خودش به خونة من دعوت می‌کنه و بعد بهم اتهام قتل می‌زنه.
- قتل؟ - اون مرتکب قتل شده؟
چی داری می‌گی؟ عقلتو از دست دادی؟
حرف تو دهن من نذار. من اتهامی نزدم.
پس این معرکه برای چیه؟ چی بر علیه من داری؟
این که رفتم پیش رباخوارـه و بهت چیزی نگفتم؟
این که بی‌هوش شدم؟ لباس‌های نو خریدم؟
این هم یه مقدار دیگه پول.
نگاه کارآگاهانه‌تو بهش بنداز.
رادریک، فکر نمی‌کنم این لحن صحبت با سربازرس درست باشه.
سربازرس! اینو تفتیش کن.
هیچ کس جرأت نداره که مرتکب قتل بشه و بعد بیاد تو دفتر شما بشینه،
و ببینه یه مرد دیگه متهم شده و اون‌وقت نگه که اون بی‌گناهه.
اگه من قاتل بودم
یه سنگ بزرگ پیدا می‌کردم و اموال مسروقه‌رو برای سال‌ها زیرش قایم می‌کردم.
فکر نکردی من می‌دونم که شما دنبال پیدا شدن اون آشغالا هستید؟
اگه می‌خوای منو به قتل متهم کن.
اما با باور این که از پانزده هزار روبل زیر تشک چشم‌پوشی می‌کنم، بهم توهین نکن.
متدهای به درد نخورتو رو کودن‌ها اجرا کن،
مثل همون بدبخت‌های احمقی که زندگی‌شون دست شماست،
تا شما سابقه‌تون درخشان باشه.
عجب، حتمن مرتکب اشتباه شدم.
پوزش می‌خوام. منو ببخشید.
دوباره بلندتر بگو.
لفطن منو ببخشید. فکر می‌کنم مقداری زیاده‌روی کردم.
من هنوز فقط یه پلیس ناشی هستم.
به سلامتی شما، پرفسور!
چند ساعتی می‌شه که منتظرم. فکر می‌کردم زودتر می‌یای.
نمی‌تونستم. سربازرس چیا می‌خواست بدونه؟
ببخشید.
می‌دونید کدوم اتاق برای اجاره‌ست.
درِ بعدی‌ـه، اما قبلش باید با خانم صاحب‌خونه هماهنگ کنی.
مچکرم. تو این شهر غریبم، و برای امشب باید یه اتاق پیدا کنم.
امروز بعدازظهر توی اداره پلیس نبود؟
- من ندیدمش. - اونا دارن تعقیبم می‌کنن.
- کی؟ - پلیسا.
چرا؟ مگه چه کار کردی؟ از چی می‌ترسی؟
هیچی.
سونیا، درباره دیدن من تو خونه ربارخوارـه، چیزی به سربازرس گفتی؟
بله.
پس همه چیو درباره قصد من از گرو گذاشتن یه ساعت، می‌دونه.
بله، بهش گفتم.
- دیگه چی بهش گفتی؟ - فقط دربارة پولی که به خوانوادم دادی.
- بعد خواست بدون که... - چی؟ چه چیز دیگه‌ای می‌خواست بدونه؟
قبل از این که بفهمم چه خبره، از زیر زبونم کشید که تو به من چی گفتی.
اینه اون لایق مرگ‌ـه.
بعدش سعی کردم درستش کنم.
چرا دستش کنی؟ همون چیزی بود که که خودم بهش گفتم.
چرا فکی کردی باید از من دفاع می‌کردی؟
تو که اونو نکشتی، کشتی؟
نمی‌دونم چرا، ولی فکرش یه دفعه تموم بدنم رو لرزوند.
منو ببخش.
اگه من فکر می‌کنم که تو می‌تونی مرتکب کارایی مثل قتل بشی نباید دیگه زندگی اهمیتی داشته باشه.
چه اهمیتی برات داره؟ اینکه من کی هستم یا چه کار می‌کنم؟
چیزای دیگه‌ای که سربازرس ازم اعتراف گرفت رو بهت نگفتم.
چی؟
این که تو بهترین مردی بودی که تا حالا دیدم.
تقریبن کار هر شبم همینه.
بیرون اومدن و نگاه کردن به این آب.
بعضی وقتا تمام ستاره‌ها توی آب معلومن.
بعد تصور می‌کنم که این سطل انداختم تو آب
بعد یه سطل پر آبو می‌کشم بالا.
تو خیلی تنهایی، نه؟
تو هم همین‌طور.
خیلی دوست دارم بدونم چند تا گناه‌کار بی‌چاره جواب سوالاتشون رو از توی این آب بیرون کشیدن.
فقط در صورتی می‌شه به جواب رسید که مردگان می‌تونستن برگردن.
می‌تونن.
بازگشت ایلعازر رو یادت می‌یاد. [ایلعازر: کسی که توسط مسیح(ع) دوباره زنده شد]
خوشحالی که کتاب مقدستو پس گرفتی؟
دوست داری بازگشت ایلعازر رو برات بخونم؟
اصلن درکت نمی‌کنم، سونیا. چطوری می‌تونی به زندگی‌ای مثل این، ادامه بدی؟
من به خدا اعتقاد دارم.
من و تو چه امیدی می‌تونیم به چیزی خارج از این زندگی، داشته باشیم؟
ایمانم رو ازم نگیر. من بهش نیاز دارم.
بی‌ایمانیم رو ازم نگیر.
منم بهش نیاز دارم.
نمی‌تونی این‌قدر کفرآمیز حرف بزنی مگه این که چیزی بدجوری ناراحتِ‌ت کرده باشه.
نمی‌خوای بگی چی باعث ناراحتیت شده؟
ای کاش می‌تونستم.
نه، نمی‌تونم.
امیدوارم به خاطر مزاحمت در صبح به این زودی منو ببخشی.
از دیروز صبح دارم سعی می‌کنم شما رو ببینم.
اسم من «گریلف»‌ـه.
خواهرتون دربارة من باهاتون صحبت کرده؟
ایشون به عنوان معلم خصوصی تو خونة من کار می‌کردن.
- دروغ نگو. تو از طرف پلیس اومدی. - پلیس؟
من دیروز تو اداره پلیس دیدمت.
رفته بودم اونجا تا آدرس شما رو پیدا کنم.
حدس زدم چون کارتون مربوط به جرم‌شناسی‌ـه حتمن اونا باید بدونن.
بعد از اون منو تعقیب کردی، درسته؟
آره خُب! منتظرم موندم تا اگه اومدید بیرون، ببینم‌تون.
اما شما با سربازرس بودید، و من نمی‌خواستم مزاحم بشم.
به همین خاطر به آدرسی که اون دختر بهتون داد رفتم و یه اتاق اجاره کردم،
خیالم راحت بود که بالاخره دیر یا زود پیداتون می‌کنم.
امیدوارم توضیحاتم سوء تفاهمات رو برطرف کرده باشه.
خب که چی، چی ازم می‌خوای که دنبالم راه افتادی؟
کمک شما رو می‌خوام برای این که یه اشتباه بزرگ‌رو جبران کنم.
به خاطر من بود که خواهرتون شغلشو از دست داد.
به خاطر منه که یه آدم دیگه خوش‌نام نیست، می‌خوام باهات روراست باشم،
اون موقع من شیدای آنتونیا بودم.
اما هر چی که بوده تموم شده.
چرا این چیزا رو داری به من می‌گی؟
ازت می‌خوام پیش خواهرت وساطت منو بکنی.
می‌دونم که نمی‌خواد منو ببینه.
عجیبه، مگه نه؟
چه انتظاری داری، قدردانی اونو؟
نه چندان. این دلیل اومدنم پیش شماست. می‌خوام که این رو بهش بدی.
همسرم فوت کرد و و مقداری پول برای خواهرت گذاشت. پانصد هزار روبل.
برای جبران اتهام‌های ناروایی که بهش زده شد.
تمام درخواستم اینه که این پولو بهش بدی و اجازه بدی تا برای عذرخواهی ببینمش.
خود تو تا حالا مرتکب اشتباه نشدی؟
اگه مرتکب شدی، باید بدونی که بدترین عواقب رویدادهای غیرمنتظره‌ست.
مثل انداختن یه سنگ تو دریاچه می‌مونه.
موج‌ها تو کل سطح آب پخش می‌شن و قسمت‌های پنهان ساحل که قبلن ندیده بودی رو نشون می‌دن.
داری سعی می‌کنی با پول دوباره پاتو به زندگی خواهرم باز کنی.
پانصد روبل و یه عالم ریاکاری.
خب، نمی‌تونی.
اون خوشحاله و تو رو هم فراموش کرده.
پولت دیر رسید‌ـه و نیازی هم به عذرخواهیت نیست.
برو بیرون.
بسیار خُب.
من که خواهر شما رو می‌بینم و برام پانصد روبل هم خرج نداره.
سلام. یکی پولشو دور ریخته.
چه عصبانی!
- سربازرس، دوباره قدرت نتیجه‌گیری‌تون گل کرد. - حالا طعنه می‌زنی.
خُب، اینجا جایی که زندگی می‌کنی، هان؟
می‌دونستم عکس ناپلئون هم اینجا پیدا می‌شه.
اما بتهون؟ چه زوج عجیبی.
می‌دونی، بتهون یکی از سمفونی‌هاشو به ناپلئون تقدیم کرده بود. [سمفونی شماره 3: سمفونی حماسه یا قهرمان]
و وقتی پی‌برد به این خدای دروغین
تقدیم‌نامه رو پاره کرد.
نمی‌دونم شما هم روزی به همین نتیجه می‌رسید یا نه.
بعید‌ـه. اما شما که اینجا نیومدید افکار منو اصلاح کنید، مگه نه؟
حالا گوش کن.
می‌خواستم تنها باهات صحبت کنم، جایی که خانوادت نباشن.
چرا؟ تو خلوت بهم اتهام بزنی؟
قبول دارم که باعث شدم با جریان قتل پیرزن رباخوار مرتبط بشی.
نه در دیدار اول‌مون، اگه یادت باشه، اما بعدش چرا. می‌دونی که ذهن یه پلیس چطوری کار می‌کنه.
شروع کردم به کامل کردن پازل.
درماندگیت از فقر، تن دادن خواهرت به ازدواج به خاطر تو،
بی‌هوش شدنت وقتی مرد بازداشتی رو آورده بودن،
تمام صحبت‌هایی که دربارة بالاتر بودن سوپرمن از قانون شد،
برق تمام پول‌هایی که تا امروز صبح نمی‌دونستم از طرف ناشرت اومده،
خودت هم قبول داری که شواهد علیه تو به نظر می‌رسید.
پس دیگه منو با این جنایت آماتوری مرتبط نمی‌دونی.
خواهش می‌کنم، یه بار برای همیشه سوء ظن منو از کله‌ت بیرون کن.
- اجازه هست سیگار بکشم؟ - فکر کن خونة خودتی.
می‌دونی، در روز سی چهل تا ازینا می‌کشم؟
همه‌ش عصبی‌ـه.
باورت می‌شه؟
هر موقع که با یه گناه‌کار روبه‌رو می‌شم، سیگار می‌کشم...
با انگشتام ضرب می‌گیرم...
تو اتاق بالا و پایین می‌رم، دربارة چیزهای بی‌ربط حرف می‌زنم.
فقط برای این که حواسمو از موضوع اصلی پرت کنم.
مسخره‌ست، نه؟
اگه این پرونده به زودی حل نشه، می‌ترسم دچار جنون بشم.
می‌دونم الان به چی فکر می‌کنی.
فکر می‌کنی من دنبال سیخ بخاری بودم. نه از اون نوعش.
چرا نمی‌گی با تعقیب من دنبال چی هستی؟
من مردی‌رو که فکر می‌کنم گناه‌کارـه، تعقیب نمی‌کنم. می‌ذارم به حال خودش باشه.
می‌شنیم و منتظر می‌مونم.
اما فقط یه تلنگر کوچیک بهش می‌زنم که بفهمه همه چیزو درباره جنایتش می‌دونم،
و شب و روز مراقبشم.
یه شانس برای اینکه بتونه فرار کنه.
و اون وقت‌ـه که دوست دارم دستگیرش کنم.
اگر در حالت ترس و تعلیق دائمی باشه،
در مرز دیوانگی قرار می‌گیره و هر کاری می‌کنه
تا گناهش رو ساده جلوه بده
با این توجیه که هیچ سیخ بخاری‌ای تو این اتاق وجود نداره.
باید برگردم سر کارم.
با اینجا بودن که نمی‌شه قاتل گرفت.
خیلی دوست دارم بدونم الان چقدر ازم فاصله داره.
صحبت سر اعصاب‌ـه،
راستش، مواردی رو سراغ دارم که مجرم به صحنة جنایتش برگشته،
انگار که با یه آهن‌ربا کشیده می‌شه.
یه کار احمقانه و خطرناک بکنی، مثل زنگ زدن و فرار کردن.
عجیبه، مگه نه؟
باید بگم که، به یه متخصص جنایتی مثل من خیلی کمک نکردی.
اگه به نتیجه رسیدی، بهم یه سر بزن.
همیشه ساعت چهار اونجام.
زود اومدی. توقع نداشتم بعد یه ساعت ببینمت.
اوه، یادم نبود. ساعت نداری.
بازی موش و گربه‌رو با من تموم کن.
اگه بر علیه من سرنخی داری بازداشتم کن! بکشون منو دادگاه.
- رفیق عزیزم... - به من نگو رفیق عزیز!
بهت اجازه نمی‌دم آزارم بدی. بهت اجازه نمی‌دم.
من نگران اعصابتم.
تو منو یاد کسایی می‌ندازی که گرفتار هر جنایت مهمی می‌شن.
چه مشغله وحشتناکی.
فکر شون رو مشغول جنایت می‌کنن. غرق در افکار می‌شن.
با یه سری خیال‌بافی‌های عجیب و غریب به خودشون می‌قبولونن که گناه‌کارن.
و بعد مثل تو می‌یان اینجا.
و اصرار می‌کنن که بندازیمشون زندان.
برید بیرون. پیاده‌روی کنید. به ابرها نگاه کنید.
اجازه بده ذهن آشفته‌ت آرامش پیدا کنه.
هیچ موهبتی تو این دنیا بالاتر از آرامش نیست.
اگه گناه‌کار باشی، آخرین کاری که باید انجام داد انداختن تو تو زندان‌ـه،
برای این که باعث می‌شه از بلاتکلیفی دربیای.
باید به ذهنت اجازه بدیم دوباره قدرتشو پیدا کنه.
حتی باید خودمو از شانس گرفتن مدارک بیش‌تر علیه تو محروم کنم.
نه، در مواردی مثل این پرونده می‌تونم باعث توقف کار بشم.
دیر یا زود یارو می‌یاد پیش منو اعتراف می‌کنه چون آرامش می‌خواد.
می‌دونی وقتی یکی داوطلبانه اعتراف می‌کنه، محکومیت‌ش تخفیف پیدا می‌کنه.
شاید دارم مثل یه کشیش سخنرانی می‌کنم، اما حقیقت اینه که
هیچ میلة زندانی مثل وجدان یه نفر وجود نداره.
نمی‌تونیم چیزی ابداع کنیم که
وحشت‌ناک‌تر از وجدان بتونه یه مرد رو شکنجه بده.
وجدان، شب و روز در بیداری و رؤیا.
دست‌تو بکش!
چرا باید در فروپاشی یه مرد نقش داشته باشم؟
عجب شغلی.
هیچی رو بیش‌تر از این دوست ندارم که از این ساختمون خالی از جنایت، دور بشم.
برم دور کشور بگردم.
- ببخشید، سربازرس. - نگفتم مزاحم نشید.
برو بیرون. برو بیرون قبل از این که گردنتو بشکنم.
اما طرف همین الان اعتراف کرده.
اعتراف می‌کنم! من گناه‌کارم!
قاتل منم! مجازاتم کنید.
- داری دروغ می‌گی! تو اونو نکشتی. - بهت می‌گم، من اون گره‌هارو زدم.
با اون سیخ بخاری کوبیدم توی سرش. قاتل منم!
ازش متنفر بودم.
چرا آخه احمق، تو اصلن انون نمی‌شناختی تا وقتی که بازداشتت کردیم.
تا قبل از این که بهت اتهام زدیم چیزی درباره این جنایت نمی‌دونستی.
ببریدش مثل این که بدجوری دلش می‌خواد بره سیبری.
بهتون می‌گم من گناه‌کارم. مجازاتم کنید! من می‌خوام بمیرم.
خُب... انتظار اینو نداشتم.
کارت خوب بود، سربازرس.
عجب موفقیتی برای متدهات.
اول ازش اعتراف می‌گیری،
و بعد تلاش می‌کنی بهش بقبولونی که بی‌گناه‌ـه.
عجب اداره پلیس شگفت‌انگیزی.
اون مردو به حال خودش بذار.
اجازه بده ذهنش مسیر رو نشون بده، اجازه بده وجدانش زندانش باشه.
اون جمله زیبا چی بود؟
میله زندان! تو باید یه نویسنده می‌شدی.
بهتره به فکر همون گشتن دور کشور باشی، سربازرس. بهش احتیاج داری.
عجله داری؟
نه.
سونیا، باید باهات حرف بزنم. من... ممکنه دیگه نبینمت.
- داری از این جا میری؟ - بله.
کجا می‌خوای بری؟
- نمی‌دونم. - خُب چرا؟
چون...
- من الان آزادم. - آزاد از چی؟
از پلیس. اونها...
به من مظنون بودن که قاتل باشم.
اما الان دیگه همه چی تموم شد.
سونیا. با من بیا.
بیا هر چی اینجاست رو ترک کنیم.
از اینجا می‌ریم به یه جای بزرگ‌تر، جایی که آرامش باشه.
اونا مجرم رو پیدا کردن؟
- اون امروز صبح اعتراف کرد. - اون کی بود؟
یه نقاش که توی همون خونه کار می‌کرد. این سوالا برای چیه؟
سوال دیگه بسه! راحتم بذار.
بذارش کنار. نمی‌خوام دوباره یاد اون پیرزن بدجنس بیافتم.
«غاری وجود داشت که سنگی در برابرش بود.
و او گفت، سنگ را از سر راه بردار.»
کدوم سنگ؟ از چه سنگی داری صحبت می‌کنی؟
از کجا می‌دونی اونجا یه سنگ بود؟
همون سنگی که پایین جایی بود که ایلعازر دفن شده بود.
«و مارتا، خواهر ایلعازر گفت:
اما او مرده، چهار روز پیش. و او به مارتا گفت:
اگر تو ایمان بیاوری، شکوه خداوند را خواهی دید.
و بنابراین آن‌ها سنگ را برداشتن و او چشمانش را بالا برد و گفت:
پدر، از تو سپاس‌گذارم که صدای مرا می‌شنوی.
و وقتی داشت این کلمات را می‌گفت، با صدای بلند فریاد زد:
ایلعازر، بیرو بیا. و او که مرده بود بیرون آمد.»
- سونیا، سونیا. - نباید جلوی من زانو بزنی.
به من رحم کن.
من اونو کشتم... کشتمش.
چرا این کارو کردی؟
سونیا، من عقلم رو از دست داده بودم.
عقلم رو از دست داده بودم.
حالا باید چه کار کنم؟
نمی‌دونم چی بهت بگم چون تو ایمان نداری.
- و اگه ایمان داشتم چی؟ - اونوقت بهت می‌گفتم که اعتراف کنی
و برای کاری که کردی توبه کنی.
پیش پلیس اعتراف کنم؟
پس چطوری می‌خوای کسی که به جای تو داره مجازات می‌شه‌رو نجات بدی؟
پیش پلیس اعتراف کنم؟
و توی زندان بپوسم؟
زندگی اون احمق این قدر برات ارزش داره؟
این زندگی اونه. حق نداری زندگی‌شو ازش بگیری.
چرا به فکر اونی؟ چرا به فکر من نیستی؟
من به تو هم دارم فکر می‌کنم. تو نمی‌تونی همچین باری رو تحمل کنی.
مجازات تحمل این بار خیلی سنگین‌تر از چیزی‌ـه که قانون برات تعیین می‌کنه.
- نمی‌تونی تحمل کنی. - بهش عادت می‌کنم.
اونجوری که فکر می‌کنی ضعیف نیستم.
اونقدر قوی بودم که مرتکب یه جنایت شدم.
و اون‌قدر قوی هستم که با بار اون جنایت زندگی کنم.
اجازه می‌دی قبل از رفتنم ببوسمت؟
آنتونیا. این درو می‌بینی؟
سونیا اون طرف در زندگی می‌کنه.
من اینجا گوش ایستادم.
و شنیدم که برادرت بهش گفت که مرتکب یه قتل شده.
نمی‌تونی فریبم بدی که این ادعا رو قبول کنم. از خودت درمی‌یاری.
این هم یکی دیگه از اون نقشه‌های حقیرانه‌تِ.
نه آنتونیا، دروغ نمی‌گم.
خودت از دختره بپرس. می‌خوای صداش کنم بیاد اینجا؟
اما خودت می‌دونی که حقیقت داره.
خودت متوجه شدی که رفتار برادرت چقدر عجیب شده.
روزی که رفته بودم ببینمش از افکار خودش وحشت‌زده بود.
برای این که خیال می‌کرد من از طرف پلیس اومدم.
آنتونیا، کمکت می‌کنم تا اونو از کشور خارج کنی.
هر جایی که تو بگی.
من پول دارم و رفقایی.
هر کاری برای تو می‌کنم. هر کاری.
بهت اعتماد ندارم.
خیلی خُب، پس. وظیفه‌ام اینه که به پلیس اطلاع بدم.
درو باز کن.
اگه واقعن برادرتو دوست داری، مجبورم نکن برم پیش پلیس.
اما تو برادرت دوست داری و می‌تونی من رو هم دوست داشته باشی.
می‌دونم که شروع خوبی با تو نداشتم. اما الان شرایط فرق کرده.
ما می‌تونیم ازدواج کنیم و باهم از اینجا بریم.
و از اون چیزی که خیالش رو می‌کردی شادتر باشی.
- آنتونیا، خواهش می‌کنم. - ازم فاصله بگیر.
همون اسباب‌بازی‌ای که تو خونة من نگه می‌داشتی، مگه نه؟
فاصله بگیر!
لطفن بذار برم.
بیا کلیدو بگیر.
- امیدوارم که برای گشتن اینجا وقت داشته باشی. - نه کاملن.
- چیزی که دنبالش بودی رو پیدا کردی؟ - اینجا نیست.
اما طبقه پایین اتاق سرایدار این سیخ بخاری رو پیدا کردم.
کاملن مطمئنم که آلت قتاله است. این خمیدگی رو می‌بینی؟
ردی که روی پیش‌بند مقتول مونده
فقط با چیزی مثل سیخ بخاری‌ای مثل این می‌تونه ایجاد بشه.
سرایدار به من گفت شبِ قتل اینو گم کرده.
کمی بعد در غیاب سرایدار برگردونده شده.
علاوه بر این، مطمئنم وقتی داشتم بررسیش می‌کردم، لکه خون روش دیدم.
خودت خیلی خوب می‌دونی که مدرک معتبری نیست.
می‌دونم. خیلی هم خوب می‌دونم.
به هر حال، اگه این همون سیخ‌بخاری باشه،
شما اعتراف مردی رو داری که می‌گه ازون استفاده کرده.
اون نمی‌فهمه چی داره می‌گه.
اونو باید فرستاد بیمارستان، نه زندان.
قاتل تویی. خودت تو و نه کس دیگه.
نمی‌تونی ثابت کنی. هیچ وقت نمی‌تونی ثابتش کنی.
شاید بتونم، شاید هم نتونم.
اما باهات یه معامله می‌کنم.
اگه به جنایتت اعتراف کنی،
طوری وانمود می‌کنم که اعترافت کاملن از روی بی‌خبری ما بوده.
یکی از همون مواردی که در لحظه آخر مجرم خودشو معرفی می‌کنه.
موارد زیادی واسه تخفیف دادن جرم وجود داره.
- بیش‌ترین مجازاتی که می‌تونی بگیری چند ساله. - من اون کارو نکردم.
فکر می‌کنی چه مدت می‌تونی تظاهر به بی‌گناهی کنی؟
برای همیشه؟
تا ابد؟
داری وقتتو تلف می‌کنی.
پس متأسفم از این که باید یه مرد بی‌گناه رو به سیبری بفرستم.
به احتمال زیاد منجر به مرگش میشه.
به هر حال مسببش من نیستم، تویی.
نمی‌دونم تو چه حسی داری، اما این جنایت[مرگ مرد بی‌گناه] خیلی بدتر از قبلی[قتل رباخوار] است.
و این بی‌رحمانه‌تر و شیطانی‌تره.
و ناپلئون شاید قادر باشه بار همچین چیزی رو به دوش بکشه، اما تو ناپلئون نیستی، دوست من.
به اندازه کافی قوی نیستی. و من برات متأسفم.
دیگه یه لحظه هم نمی‌خوام توی خونه‌ت بمونم.
اوه، راستی،
یه بار بهم گفتی اگه یه جنایت مرتکب بشی
یه سنگ بزرگ با یه گودال پائینش پیدا می‌کنی
و اجناس دزدی رو زیرش قایم می‌کنی.
اگه در آینده اعصابت اومد سر جاش
و تو رو به سمت ناامیدی محض کشوند
یه یادداشت کوچیک بذار که آدرس اون سنگ بهم بگی.
به عنوان یه لطف شخصی حسابش می‌کنم.
من حق ورود از اون در رو گرفتم.
حتمن باید قفلش کنی.
این برای چیه؟
فکر کنم که یه توضیح بهت بدهکارم.
اما ترجیح می‌دم توضیحی ندم.
احتمالن به پول نیاز داری.
من نیازی ندارم.
تمام چیزی که می‌خوام بگم اینه که این کار رو به خاطر خودم می‌کنم.
من شنیدم که اون داشت ...
دربارة مشکلش به تو می‌گفت.
بهش بگو نیازی نیست از جانب من نگرانی‌ای داشته باشه.
مگه چه کار کرده که از تو یا هر کس دیگه‌ای بترسه؟
نتها کسی که الان باید ازش بترسه خودشه.
حق با تو دخترم.
تنها کسی که باید ازش بترسه خودشه.
من باید پیداش کنم. باید پیداش کنم. الان کجاست؟
می‌دونی... می‌دونی اون کجاست؟
احتمالن پیش خواهرش‌ـه تو هتل خیابون الکساندر.
داشتی گریه می‌کردی؟
نه مادر. یه چیزی رفته توی چشمام.
گریه کردی. چی شده؟ با دیمیتری دعوات شده؟
- نه؟ - با رادریک؟
رادریک. یه اتفاقی برات افتاده.
آنتونیا می‌دونه ولی می‌ترسه که به من بگه. چی شده؟
می‌دونی؟
می‌خوای چه‌کار کنی؟
می‌خوام فرار کنم. امشب کشور رو ترک می‌کنم.
- پول به قدر کافی داری؟ - آره.
اوه، رادریک. چرا این کارو کردی؟ چرا این کارو کردی؟
به خوبی از مادر مراقبت می‌کنی. مگه نه؟
بله.
با دیمیتری ازدواج می‌کنی.
بله.
تونی، بعد از رفتن من...
دوست سونیا باش.
از وقتی که یه پسر بچه بودی هیچ وقت اینجوری پیشم نیومده بودی.
یادته؟ وقتی که دور و بر شش سالت بود...
روزی که کتاب‌های مدرست از دستت افتاد.
افتادن روی یکی از بچه گربه‌ها.
یادته چطوری ازش پرستاری کردی تا خوب بشه؟
چه بچة حساسی بودی.
چقدر نگرانش درد کشیدنش بودی.
یادته ازم خواستی به خدا بگم از قصد این کارو نکردی؟
و وقتی که گفتم خدا چقدر بخشنده‌ست راحت خوابیدی.
رادریک...
بالاترین شادی برای یه مادر اینه که
بچه‌ش برای آرامش گرفتن بیاد پیشش.
- باور داری که من آدم خوبیم، درسته؟ - می‌دونم که هستی.
می‌دونی که همیشه دنبال این بودم که به تو و تونی کمک کنم.
تو همیشه با ما مهربون بودی، رادریک.
نه، مادر. مهربون نبودم.
وقتی می‌خواستم بیش‌ترین کمک بهتون کنم، شمارو بیش‌تر فراموش کردم.
کی دوباره تو رو می‌بینم؟
شاید فردا.
- می‌دونم که نباید اینجا بیام ولی باید... - خبُ، خوبه که اینو هم می‌دونی.
اون توی دردسر افتاده، جریان چیه؟
فقط می‌تونم بگم که اون به کمک نیاز داره. اگه خیلی دیر نشده باشه.
- کجا رفت؟ - سونیا. امشب باید اینجا بمونی.
- می‌خوام که دوستت باشم. - نمی‌تونم اینجا بمونم. ممکنه خیلی دیر بشه.
باید پیداش کنم.
آنتونیا. رادریک چه کار کرده؟ باید بهم بگی.
اون نمی‌تونه کار نادرستی کرده باشه. بهم بگو!
اون فقط برادر توـه. اما اون پسر من‌ـه.
- باید بهم بگی! - مادر.
یادته اون شبی که ما رسیدیم؟
- موقعی بود که اون اتفاق افتاد. - چه اتفاقی؟
یادت می‌یاد سربازرس پرسید که رادریک امروز اینجا بود؟
مادر!
اون این کارو به خاطر ما کرد. اون این کارو به خاطر ما کرد.
رادریک!
اینجا چه‌کار می‌کنی؟ همه جارو دنبالت گشتم.
رادریک، اینجا چه‌کار می‌کنی؟
نمی‌دونم.
به فرار فکر می‌کنم.
- نه اون راهش نیست. - نه.
- اون راه به نظر خیلی آسون میاد. - رادریک...
دیشب می‌خواستی منو ببوسی.
من نمی‌خواستم.
گناه‌کار و فرشته.
منو فرشته صدا نکن من فقط کسیم که عاشق توـه.
و تو گناه‌کار نیستی. این کارو برای خودت انجام ندادی.
از بین بردن یه موجود زشت مثل... یه سوسک سیاه گناهی نداره.
تو می‌خواستی به دیگران کمک کنی.
اشتباه کردم که گفتم خودتو تسلیم کن.
بیا فرار کنیم به یه کشور دیگه.
جایی دور از اینجا که مردمش مارو نشناسن.
ما به اندازة کافی پول داریم. خیلی ساده می‌تونیم همة این اتفاقات رو فراموش کنیم.
من کمکت می‌کنم فراموش کنی.
رادریک، تو مشهور می‌شی و من به تو کلی افتخار می‌کنم.
- فراموش کنیم... - همه‌چی‌رو.
حتی اون مردی رو که به جای من محکوم شده؟
اون آدم نیست. یه حیون‌ـه. این مجازات فرقی براش نمی‌کنه.
داری حرف‌های خودمو بهم پس می‌دی و اون حرف‌ها خیلی ناپسنده.
- اون حرف‌ها اشتباهن. - اشتباه نیستن. من الان بهشون باور دارم.
تو باعث شد من خودمو ببینم.
ناپلئون.
یه آدم ضعیف خیال می‌کنه که چقدر شجاع‌ـه
کسی که مرتکب یه عمل بزدلانه شده ولی اونو کاری برای بشریت می‌دونه.
قرار بود که دعا کنی، مگه نه؟
تو دعا کردن‌رو دوست داشتی، اما الان نمی‌تونی.
دعاها مستجاب نمی‌شن.
می‌دونی چرا؟
برای این که گناهان منو تصاحب کردی برای خودت.
اجازه نمی‌دم روح خودتو به خاطر من نابود کنی.
اما من دوست دارم.
سونیا.
اگه من به سیربی برم منتظرم می‌مونی؟
لطفن به منم اجازه بده بیام. حاضرم با تو هر جای دنیا بیام.
سال‌ها به آسونی گذشت یه روز سپری می‌شن.
منتظرتون بودم.
..:: کانال تلگرام و اینستاگرام بلبل جان ::.. .:: Telegram: @bollbolljan ::. .:: Instagram: @bollbolljan_Com ::.
بلبل جان مرجع دانلود فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده ‏.:: www.bolboljan.net ::.