..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫پدرت اینجاست.
‫پرونده بسته شد.
‫فردا اعلامیه‌ی رسمیش رو بهم میدن.
‫- داستان جدیدی درست نمیشه؟ ‫- نگران نباش. دیگه تموم شد.
‫بعد از شهادت دامادم دیگه همه‌چی حل شد.
‫خب می‌دونی دیگه لاروک ‫شهادت قربانی و این حرف‌ها....
‫قربانی نبود.
‫منظورم قربانی بی‌مبالاتی خودشه خانم.
‫باید حتماً نظر خودتون رو ‫توی روزنامه‌ی یکشنبه بیان کنین.
‫نه. چیزی برای گفتن وجود نداره.
‫حالا که پرونده بهم خورده ‫دیگه همه‌چیز مشخصه.
‫خدا رو شکر که تونستیم ‫مطالب روزنامه‌ها رو کنترل کنیم.
‫اون داستان درباره‌ی دخترها...
‫سکوت، کتمان، این‌ها بهترین چیزاند.
‫من هرکاری که لازم باشه انجام میدم ‫هر بهایی هم که داشته باشه
‫اما محض خاطر خانواده هم که شده ‫باید همه‌ش رو لاپوشونی کنیم.
‫دیگه وقتشه.
‫تو به قدر کافی به این خانواده آسیب زدی.
‫آزاد! چی بیشتر از این می‌تونم بخوام؟
‫اولین حرفی که برنارد میزنه چیه؟ ‫کسی که شهادتش من رو نجات داد.
‫با اعتراف به چی باید شروع کنم؟
‫دیگران چجوری از پسش برمیان؟ ‫اونایی که گناه خودشون رو می‌دونن؟
‫من هیچوقت نمی‌خواستم جرمی ‫که بهش متهم شدم رو مرتکب بشم
‫هیچوقت نمی‌دونستم به ‫کدوم سمت دارم هدایت میشم
‫به دست اون نیروی ‫مجنونی که در درون من
‫و بیرونم وجود داشت.
‫باید برگردم عقب تا برسم به زمان نوجوونی؟
‫آنا....
‫باید اول در مورد اون به برنارد بگم.
‫تا بتونه همه‌چیز رو از اول ببینه.
‫ولی همه‌چیز واقعاً از کی شروع شد؟
‫آرژولوز* انگار در انتهای زمین قرار داره. ‫(روستایی در فرانسه)
‫بعد از آرژولوز و تا اقیانوس ‫هیچ چیزی نیست به جز
‫هشتاد کیلومتر مدام مرداب و تالاب ‫با درخت‌های کاج سوزنی
‫و زمین.
‫برنارد دسکیرو خونه‌ی کناری ‫ما رو از پدرش به ارث برده بود.
‫به محض شروع شدن تعطیلات
‫من روزهای طولانی‌ام رو اینجا می‌گذروندم.
‫تحت مراقبت زنی پیر و ناشنوا
‫عمه کلارا.
‫من از اون بازی که آنا ‫همیشه می‌کرد، متنفر بودم.
‫معصوم و بی‌گناه بودم.
‫اما همونجا می‌موندم.
‫چون که از حضورش سیر نشده بودم.
‫دیگه هیچوقت اونقدر شاد بودم؟
‫اونقدر بی‌غل و غش؟
‫من پاک بودم. مثل یه فرشته.
‫اما یه فرشته‌ی سرشار از اشتیاق.
‫برای پاک بودن مثل آنا ‫که توی صومعه بزرگ شده بود
‫من نه به اون همه روبان ‫احتیاج داشتم و نه اون همه پرهیز
‫خلوص اون تا حد زیادی از روی نادونی بود.
‫خانم‌های صومعه‌ی "ساکره‌کور" ‫هزار مدل مانع و حجاب
‫بین دخترهای اونجا با واقعیت قرار می‌دادند.
‫فردا هم میای؟
‫نه بابا، هر روز که نه.
‫دست آخر مریض میشم.
‫خب هیچ باید و نبایدی در کار ‫نیست، فقط کاری رو بکن که دلت میگه.
‫این رو می‌ذاری سرجاش؟
‫- پرنده‌ها رو میخوای؟ ‫- نه، نه. واسه خودت.
‫خب برو دیگه پس.
‫- این خالیه دیگه؟ ‫- معلومه.
‫چه حیف شد که تو شکار ‫دوست نداری. خیلی حال میده.
‫ترز! خیلی دور نرو. ‫میخوایم سفره بندازیم
‫برنارد...
‫چطور تونستم تو رو به این ‫دنیای آشفته‌ی خودم راه بدم؟
‫تو که آدمی بودی که به شدت اهل سادگیه
‫نمیشه گفت که "ترز" خوشگله
‫اما به نظر که مهم نیست.
‫جذابیت‌هایی داره که جاش رو بگیره.
‫ثروتمندترین دختر منطقه‌ست. ‫نیازی به خوشگلی نداره.
‫متاسفانه همیشه یه ‫سیگار هم گوشه‌ی لبشه.
‫اما ذات خیلی درستی داره.
‫صادق و راستگو.
‫خیلی طول نمی‌کشه که ‫برگردونیش به زندگی سالم.
‫نمیشه گفت عقدیه که ‫توی آسمون‌ها بسته شده
‫پدرش لاروک، ایرادات خودش رو داره ‫اما خیلی ارتباطات خوبی هم داره.
‫چیزی که بیشتر از همه در ‫مورد ترز من رو نگران می‌کنه،
‫هوش زیادیه که داره.
‫نگرانم که با ترز، برنارد تو هم شاید ...
‫مثلاً آنا رو در نظر بگیر
‫اون خیلی حساس‌تر و ظریف‌تره.
‫ولی تو پدر آنایی، نه پدر برنارد. ‫تعصب داری.
‫من بینی دو تا بچه‌ی ‫خودم تفاوتی نمی‌بینیم.
‫به هرحال، برنارد به زودی ‫درسش رو توی پاریس تموم می‌کنه.
‫یادت نره که تحصیلات شوهر ‫باید همیشه بیشتر از زنش باشه.
‫این حرفیه که شوهر بیچاره‌م قبلاً می‌گفت.
‫شوهر بیچاره‌ات ...
‫الان دیگه منم.
‫تو اونقدر هم بیچاره نیستی.
‫می‌دونی همین زمستون چقدر ‫پول واسه اسب خرج کردی؟
‫گاهی فکر میکنم نکنه ‫ازدواج مجددم اشتباه بود.
‫برنارد معمولاً نامه‌ای هم نمی‌نویسه. ‫به ترز منظورمه.
‫دیگه خیلی احساساتی میشه. مگه نه؟
‫برنارد بازم صبر می‌کنه ‫اما تو که ترز رو می‌شناسی
‫بدجوری هم برنارد رو میخواد.
‫میخواستم که باهاش ازدواج کنم. درسته.
‫شاید اولش بیشتر برای اینکه دلم ‫میخواست همسر برادر آنا بشم.
‫مثل خواهر بشیم.
‫آنا هم بود.
‫اما برای چی خجالت بکشم؟
‫2000 هکتار زمین برنارد ‫هم واسم بی‌اهمیت نبود.
‫بدون شک، مالکیت برنارد ‫بر چنین جنگل بزرگی
‫من رو وسوسه کرده بود.
‫شاید هم داشتم از حس پنهانی ‫و عمیق‌تری پیروی می‌کردم
‫که توی ازدواج نه به ‫دنبال تسلط بود و نه مالکیت
‫بلکه دنبال پناه بود.
‫مراقب ته‌سیگارهات باش ترز.
‫ممکنه آتیش بگیره و توی ‫زمین‌ها هم به زور آب پیدا شه.
‫درسته که میگن سرخس، ‫اسید پروسیک داره؟
‫اسید هیدروسیانیک، آره مثل اینکه داره.
‫اما یه مقدار خیلی خیلی کم.
‫انقدر نیست که مسموم بشی؟
‫میخوای بمیری؟
‫هنوز چندتا فکر بد اینجا هست.
‫خب نابودشون کن، برنارد
‫هیچوقت به آرامش انقدر نزدیک نبودم.
‫یا چیزی که فکر می‌کردم آرامشه.
‫مثل یه جور چرت زدن بود.
‫خواب‌آلودگی قبل از بیدار شدن.
‫اون روز طاقت‌فرسای عروسی
‫صبح همون روز بود که برای ‫اولین بار حس گمشدگی داشتم.
‫کجا داری میری؟
‫پاریس.
‫شب ازدواج‌مون...
‫وحشتناک بود.
‫خب نه...
‫نه اونجور وحشتناک.
‫وقتی توی شب به یه منظره‌ای نگاه می‌کنیم...
‫تصور می‌کنیم که توی روز چه شکلیه.
‫من اینجوری عشق رو کشف کردم.
‫خودم رو زدن به مردن.
‫خب...
‫می‌دونی مامان در مورد آنا چی نوشته؟
‫عاشق اون پسر آزودو شده.
‫می‌دونی دیگه. اون پسر ناخوشه.
‫به نظر جدی میاد.
‫تو سه تا نامه ازش داری. ‫پس زود سر در میاریم.
‫میخوام به ترتیب بخونم‌شون.
‫و به تو هم نشون نمیدم.
‫ای بابا، تو همه‌چی رو پیچیده می‌کنی.
‫امیدوارم خانواده‌ی دگلیوم ندونن.
‫پسر اونا ممکنه خیلی بهم بریزه.
‫گفته بود تا 18 سالگی صبر می‌کنه.
‫خب پس...
‫تو باید باهاش حرف بزنی و سر عقل بیاریش
‫پدر و مادرم روی تو حساب کردن.
‫تو تاثیر زیادی روش داری.
‫درسته واقعاً.
‫وقتشه که برگردیم خونه.
‫یه تلگرام می‌زنم و دو تا صندلی ‫برای قطار جنوب رزرو می‌کنم.
‫از قصد اینکار رو می‌کنی؟
‫منتظر چی هستی که ‫نامه‌ها رو بخونی پس؟
‫منتظرم که تو بری.
‫وقتی که دیدمش باورم ‫نمیشد خودش باشه.
‫دنبال سگش می‌دوید و داد می‌زد.
‫من مطمئنم که اصلاً مریض نیست.
‫فقط خیلی محتاطه.
‫تو الان ببینی، نمی‌شناسیش.
‫وقتی هوا سرد بشه ‫ژاکتش رو براش می‌برم.
‫جای دیدبانی شکار رو یادته؟
‫تو جاهایی رو انتخاب کردی که من ‫توشون شادی بی‌نهایتی رو احساس کردم.
‫عزیزم من رو ببخش.
‫جوری دارم از خوشبختی حرف می‌زنم ‫انگار که تو هیچوقت تجربه‌اش نکردی.
‫اون چنین شادی و لذتی رو تجربه کرد.
‫پس من چی؟ من؟
‫ردیفش کردم.
‫فردا راه می‌افتیم.
‫واسه وعده‌ی آخر هم ‫گور بابای پول
‫می‌برمت بالای برج ایفل.
‫چی شده؟
‫غذا نمی‌خوری؟
‫حیفه که غذامون بمونه
‫اونم با این قیمت!
‫داشتم به آنا کوچولو فکر می‌کردم.
‫چه بانمک. من کلاً یادم رفته بود.
‫چون که تو همه‌چی رو ‫توی دست گرفتی دیگه.
‫موندم که چرا پدر و مادرت ‫مخالف این ازدواج‌اند؟
‫خانواده‌ی آزودو که ‫ثروتمندتر از دگلیوم‌ها هستن..
‫تو که می‌دونی یهودی‌اند.
‫مامان پدر آزودوها رو می‌شناخت.
‫نذاشت بچه‌هاش رو غسل تعمید کنن.
‫هرچی بیشتر بهش فکر ‫می‌کنم، کمتر متوجه میشم.
‫حتی از نقطه نظر تو.
‫چون می‌دونی که هیچکس ‫توی بوردو قدیمی‌تر از
‫اون خانواده‌های یهودی پرتغالی نیست.
‫آزودوها خیلی جلوتر بودن ‫از اجداد چوپان و بدبخت ما که
‫لب باتلاق‌هاشون وایساده ‫بودن و از تب می‌لرزیدند.
‫ترز، فقط واسه سرگرمی ‫خودت بحث راه ننداز
‫همه‌ی یهودی‌ها خیلی ‫خودشون رو دست بالا می‌گیرند.
‫اون‌ها خانواده‌ی مریضی‌اند ‫که بچه‌هاشون هم بیمار میشن.
‫خب بابابزرگ تو از چی مرد؟
‫یا اصلاً عمه کلارا. تا ‫حالا به اون نگاه کردی؟
‫خیلی زیاده‌روی نکن ترز.
‫نباید راجع به خانواده‌ی ‫خودمون جوک بسازی که.
‫خانواده‌ی ما به چیزهایی که ‫نمی‌دونند یا نمی‌بینند،اهمیتی نمیدن.
‫اون‌ها استاد لاپوشونی کردن همه‌چیزن.
‫قایم کردن رازهای ناجورشون.
‫بدون خدمتکارها ما هم چیزی نمی‌دونستیم.
‫شانس آوردیم اون‌ها بودن.
‫من جوابی ندارم.
‫وقتی می‌افتی روی دور، دیگه ‫بهتره آدم بذاره حرفت تموم شه.
‫ولی توی خونه کسی تحمل نمی‌کنه.
‫دیگه در مورد تاریخچه‌ی ‫خانوادگی شوخی نکن.
‫هی ترز!
‫اینجوری قیافه نگیر.
‫اگه خودت رو می‌دیدی...
‫داشتم می‌خندیدم.
‫خیلی خنگی عزیزم.
‫خیال نمی‌کنند غریبه‌ها چه فکری می‌کنند؟
‫چه خجالت آور!
‫اونا هم همینجوری ما رو قضاوت می‌کنند.
‫تعجب می‌کردم که این مرد ‫ماخوذ به حیا همونی بود که
‫شب‌ها باید صبورانه بخاطر ابتکاراتی ‫که به خرج میداد رنج می‌بردم.
‫این دختره‌ی احمق، خیال ‫می‌کنه که خوشبختی واقعیت داره.
‫اون همه لازم داره که مثل ‫من بفهمه اینطور نیست.
‫حتی اگه هیچ چیز مشترکی ‫هم باهم نداشته باشیم
‫حداقل این رو باید داشته باشیم دیگه
‫تنهایی‌مون رو.
‫و قطعاً عشق نه...
‫عشق برای آنا نه...
‫عشق نه.
‫برنارد تا اینجای کار به حرف‌هام گوش میده؟
‫وقتی به اینجایی رسیدم که الان هستم ‫باید به یادش بیارم ...
‫اون چند هفته‌ی اولی ‫رو که توی سنت کلر ،
‫با خانواده‌ی جدیدم گذروندم.
‫حواست رو بده به غذات.
‫تو هم همینطور ترز. غذات رو بخور.
‫توی شرایط تو، باید خوب غذا بخوری.
‫اصلاً بهش توجهی نکن.
‫من میخوام نازش رو ‫بکشم ولی خودش نمی‌خواد.
‫با توجه به شرایطی که داره
‫حالت تهوعش کاملاً قابل طبیعیه.
‫یادمه وقتی سر تو حامله بودم
‫هی باید یه توپ پلاستیکی بو می‌کردم.
‫چون تنها راهی بود که ‫حالم رو رو به راه می‌کرد.
‫این‌ها چه‌شون شده؟
‫تمومه! آنا باید بره بیاریتز
‫اونجا پیش خواهرم بمونه.
‫در مورد پسر آزودو هم ...
‫ترز سر عقل میارتش.
‫ترز...؟
‫کجا رفتی؟
‫اینجام، روی نیمکت.
‫بغلم کن ترز.
‫ناراحتی عزیزدلم؟
‫نه، امشب نه.
‫می‌دونم بالاخره به هر ‫طریقی شده با اون خواهم بود.
‫چیزی که مهمه اینه که ‫اون هم این رو می‌دونه.
‫و تو قراره بهش بگی.
‫توی این سفر تصمیمم رو گرفتم.
‫وقتی برگردم دیگه با ژان خواهم بود.
‫بهم گفت که
‫تو تنها چیزی هستی که بخاطرش زندگی می‌کنم.
‫یه بار دیگه هم گفت ...
‫عشق‌مون تنها چیزیه که ‫این لحظه برام اهمیت داره.
‫این لحظه...
‫چی شده؟ فکر می‌کنی فقط در ‫مورد همون لحظه حرف می‌زده؟
‫لازم نبود که از ناراحتیش بپرسم.
‫می‌تونستم صدای رنج کشیدنش ‫رو از پشت سایه‌ها بشنوم.
‫چرا باید دلم بسوزه؟
‫حتماً خیلی قشنگه که عاشق باشی.
‫که عاشقت باشن.
‫داری گریه می‌کنی ترز؟
‫بخاطر منه؟
‫دوستم داری. مگه نه؟
‫زیر سرم حرکتش رو حس می‌کنم.
‫چند روزه که هی تکون می‌خوره.
‫بچه رو میگی؟
‫الان هم زنده‌ست.
‫توی آرژولوز...
‫بعد از رفتن آنا ...
‫من باید با آزودو سر و کله می‌زدم.
‫اولین علائم وسواس فکری برنارد ‫همون موقع خودش رو نشون داد.
‫یه وسواس خیلی رایج بین آدم‌هایی مثل اون.
‫ترسش از مرگ.
‫چی شده؟
‫حالت خوبه؟
‫نمی‌تونی تصور کنی چی ‫دارم از سر می‌گذرونم.
‫حسش می‌کنی؟
‫ضربان قبل نامنظم.
‫چرا برنمی‌گردی بوردو که یه چکاپ بدی؟
‫نه نمی‌خواد.
‫انقدر جدی نیست.
‫دکتر پدمی گفت از اعصابه.
‫خب پس... ‫اگه دکتر گفته هیچی نیست!
‫نگفتش که هیچی نیست.
‫گفت از اعصابمه.
‫راجع به پسر آزودو فکر کردی؟
‫قلب تو ...
‫اصلاً درباره‌ی قلبم حرفی نزن.
‫همین که بهش اشاره ‫می‌کنی دوباره شروع میشه.
‫همین ثابت می‌کنه از اعصابمه.
‫تو هم همین فکر رو می‌کنی؟
‫شاید...
‫پدرت هم بخاطر بیماری قلبی فوت کرد.
‫توی همین سن!
‫معلومه که قلب خانواده‌ی ‫دسکیرو، نقطه ضعف‌شونه.
‫چی داری میگی؟
‫بابابزرگم تا نود سالگی عمر کرد.
‫خیلی بانمکی برنارد.
‫با این ترسی که از مرگ داری.
‫هیچوقت مثل من احساس درموندگی نکردی؟
‫هیچوقت فکر نکردی که ‫زندگی ما همین حالا هم
‫خیلی شبیه به مرگه؟
‫چه حرف‌هایی می‌زنی!
‫فکر کردی این جوابای ‫مسخره خیلی هوشمندانه‌ست؟
‫تو به طور سیستماتیک فقط طرف ‫مخالف هر چیزی رو می‌گیری.
‫خب آخه با من که نباید بحث کنی.
‫بهتره انرژیت رو نگه داری ‫واسه وقتی آزودو رو می‌بینی.
‫می‌دونی که اواسط اکتبر از ویلمجا میره.
‫اواسط اکتبر...
‫بعد از یه شب خیلی بد ...
‫برنارد مستقیم به بوردو رفت تا معاینه بشه.
‫اولین کبوترهای جنگلی ‫بالای سرمون پرواز می‌کردن.
‫تصمیم گرفتم به اون نقطه‌ی ‫متروک دیدبانی برای شکار برم.
‫برخلاف کاری که همیشه ‫توی فصل شکار می‌کردم.
‫و من احتیاط لازم برای ‫رفتن به جنگل رو نداشتم.
‫جایی هست که باید وایسی و سوت بزنی.
‫وقتی یه سوت بلند در جواب تو زده بشه
‫یعنی باید قایم شی.
‫یه دسته پرنده لای ‫شاخه‌های بلوط پناه گرفتند.
‫خوشحالم که بالاخره می‌بینم‌تون خانم.
‫خیلی در مورد شما شنیدم.
‫منم در مورد شما شنیدم.
‫خیلی خیلی زیاد.
‫از طرف آنا به گمونم.
‫خواهر همسرتون.
‫بله آقا. از طرف آنا.
‫می‌دونی که دردسر زیادی برای ‫یه خانواده‌ی محترم درست کردی؟
‫خیال می‌کنی هیچوقت ‫اجازه‌ی چنین وصلتی رو بدن؟
‫پس شما فکر کردین من ‫میخوام باهاش ازدواج کنم؟
‫که آرزوی چنین افتخاری رو دارم؟
‫ازدواج کنم؟ من؟
‫توی این سن؟
‫فکرش رو هم نکنین خانم.
‫ولی آنا بهش فکر کرده.
‫هنوزم بهش فکر می‌کنه.
‫اون غمگینه. اون هم بخاطر تو.
‫غمگینه؟
‫فوق‌العاده‌ست.
‫من از آوازه‌ی شما خبر دارم خانوم.
‫می‌دونم که چه چیزهایی در موردتون میگن.
‫شما شبیه به آدم‌های این دور و بر نیستین.
‫قبل از اینکه آنا چنین بحث‌های ناخوشایندی ‫رو توی خونه‌های قدیمی آرژولوز راه بندازه
‫من بهش یه سری توهماتی منتقل کردم.
‫برای اینکه نذارم امیدش رو از دست بده.
‫من باید از حرف‌های ژان ‫آزودو عصبانی می‌شدم،
‫اما...
‫اما ذهن باز و روشنی داشت
‫که از دید من جدید بود.
‫فکر کنین من بتونم از یه دختر ‫کوچولو توی پاریس مراقبت کنم!
‫پاریس؟
‫بله.
‫من به دانشگاه دولتی رفتم
‫و دارم مدرک فلسفه‌ام رو ‫از دانشگاه سوربن می‌گیرم.
‫همه‌چی بستگی به خودم داره.
‫می‌تونم تا خونه همراهی‌تون کنم؟
‫البته اگه ناراحت نمی‌شین!
‫نه اتفاقاً برعکس.
‫اینجا خیلی حوصله‌م سر میره.
‫روزشماری می‌کنم تا برم پاریس.
‫ولی حس می‌کنم که ‫می‌تونم با شما صحبت کنم.
‫کی دیگه این دور و بر هست ‫که بتونم باهاش در مورد...
‫چخوف مثلاً حرف بزنم؟
‫دارم نمایشنامه‌هاش رو دوباره می‌خونم.
‫- از چخوف خوشتون میاد؟ ‫- آره معلومه.
‫نمایشنامه‌ی مرغ دریایی و
‫خصوصاً باغ آلبالو.
‫من فکر کنم که سه خواهر ‫رو به باغ آلبالو ترجیح میدم.
‫فکر می‌کنم توی توصیفاتش عمیق‌تر میشه و
‫و چیزهایی رو برانگیخته ‫می‌کنه که جفت‌مون می‌دونیم.
‫شاید شما بهتر از من هم بدونین خانم.
‫این روستا...
‫این گرما...
‫یه ولایت غیرقابل ‫تحمل که آدم رو له می‌کنه.
‫من دارم از اکاترینبورگ ‫(شهری در روسیه) می‌رم.
‫بالاخره می‌رم به مسکو.(پایتخت روسیه)
‫منظورم اینه که دارم از آرژولوز میرم.
‫- خب رسیدیم ‫- به همین زودی.
‫لطف کردین که مسیرتون ‫رو به خاطر من دور کردین.
‫نه اصلاً. از این طرف برمی‌گردم ویلمجا.
‫و آنا چی؟
‫در مورد آنا حرفی نزدیم.
‫خب ما این مسئله‌ی کوچیک رو یادمون رفت.
‫دیگه دست ما نیست که ‫بحث‌مون از کجاها سر در بیاره.
‫اگه دوست داشته باشین می‌تونیم باز ‫هم رو ببینیم و در مورد آنا صحبت کنیم.
‫کی وقت دارین ؟
‫هرچه زودتر بهتر.
‫ما باید یه تصمیمی در مورد آنا بگیریم.
‫یه برنامه‌ای داشته باشیم.
‫چهارشنبه خوبه؟
‫همین ساعت؟ همینجا؟
‫خداحافظ.
‫بیا.
‫ژان آزودو اولین مردی بود که می‌دیدم
‫که عقل و دانش معنایی براش داره.
‫چقدر زود اون پیاده‌روی تموم شد.
‫تا داروخونه‌ها بازه سریع برو سنت کلر
‫نگران نباشین آقا. کلی ‫نسخه‌ی دیگه هم دارم.
‫عه بالاخره پیدا شد.
‫من خوبم ترز.
‫مردی مثل من ...
‫خیلی کم‌خون که به نظر نمیام؟
‫یه سری دارو واسم تجویز شده.
‫شربت فاولر و آرسنیک هم هست.
‫می‌دونی اتفاقی کی رو دیدم؟
‫اون بالا دم دیدبانی؟
‫پسرِ آزودو.
‫حرفم زدین؟
‫حرفم زدیم. آره. خیلی هم حرف زدیم.
‫خب مشکلی هم در ‫مورد این مسئله داشت؟
‫نه بابا.
‫ژان آزودو اصلاً به ازدواج ‫با آنا فکر هم نکرده بود.
‫فکر هم نکرده بود؟
‫ژان آزودو؟
‫هه، اینو! ‫شنیدی عمه کلارا؟
‫پسر آزودو...
‫به ازدواج با آنا حتی فکر هم نکرده بود.
‫شانس آوردیم. نه؟
‫شانس آوردیم. آره.
‫همیشه می‌دونستم که ‫تو هیچ مشکلی نداری.
‫یه آزودویی که نمی‌خواد ‫با آنا دلاتروا ازدواج کنه.
‫دیوونه‌ای توام!
‫خودش می‌دونه که هیچ شانسی نداره.
‫چرا ریسک کنی وقتی که مطمئنی می‌بازی؟
‫تو هنوز خیلی ساده‌ای عزیزدلم.
‫بچه‌ها... شام آماده‌ست.
‫بارهای دیگه‌ای هم ژان آزودو رو دیدم؟
‫من فقط اون باری رو یادمه که باهم
‫اون نامه رو برای آنای طفلکی نوشتیم.
‫پسره‌ی ساده مثلاً ‫می‌خواست با چندتا کلمه
‫با مهربونی اون رو از خودش برونه.
‫اما من بدون اینکه چیزی بهش بگم می‌تونستم
‫تمام بی‌رحمی توی اون نامه رو ببینم.
‫خوبه.
‫یه کار درست انجام شد.
‫قدم بزنیم؟
‫اون روزی گفتی که آدم همیشه باید خودش باشه.
‫ولی ما ....
‫فقط می‌تونیم چیزی باشیم ‫که از خودمون می‌سازیم.
‫این چیزیه که من از فلسفه یاد گرفتم.
‫کلمات پیندار که نیچه هم قبول داره ‫و دوبوس ازش نقل کرده
‫تبدیل به کسی شو که هستی.
‫و اگه محکوم به این باشی که تا ‫روز مرگ به خودت دروغ بگی چی؟
‫تعداد کمی مقاومت می‌کنند.
‫و مسائلی رو به وجود میارن ‫که خانواده‌ها لاپوشونی می‌کنند.
‫همونطور که این دور و ‫بر میگن، باید سکوت کنی.
‫بله.
‫گاهی از خودم در مورد عمو یا ‫پدربزرگ و مادربزرگم می‌پرسم
‫کسایی که عکس‌شون از ‫آلبوم خانوادگی حذف شده
‫و هیچوقت هم هیچ جوابی نگرفتم
‫به جز اینکه ناپدید شدن.
‫ناپدیدشون کردن.
‫ترز ما یه عالم پرنده گرفتیم. یه عالمه.
‫ترز بیا ببین. چندتا برای تو آوردم.
‫بیا ببین چقدر قشنگن.
‫اولش روزمون خیلی بد شروع شد.
‫در حدی که به بالیون گفتم واسه ‫این فصل دیگه خیلی دیر شده.
‫گفتم دیگه پرنده‌ی مهاجری باقی نمونده. ‫ولی حول و حوش ساعت یازده...
‫"خود" بودن.
‫برنارد هیچوقت نمی‌تونه درک ‫کنه که من اون شب چه حسی داشتم.
‫توی اتاق غذاخوری توی آرژولوز...
‫بعد از رفتن ژان آزودو.
بلبل جان ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫برای سلامتیم.
‫ترز قهوه نخور دیگه.
‫برای بچه خوب نیست که.
‫از چشم این خانواده ...
‫فقط بچه‌ای که براشون میاوردم مهم بود.
‫شک ندارم اگه موقع زایمان ‫کار به جاهای باریک می‌کشید
‫من رو بخاطر بچه قربانی می‌کرد.
‫داشتم وجود مستقل خودم ‫رو از دست می‌دادم.
‫شب بخیر آقا.
‫شب بخیر خانم.
‫خوب بخوابین.
‫ممنون بالیونته.
‫چجوری می‌تونم اون شب ‫اکتبر رو از خاطراتم خط بزنم؟
‫اون کجاست؟
‫چجوری اومدی اینجا؟
‫دیگه بلدم خودم تنهایی سوار قطار شم.
‫خب آره. از بیاریتز فرار کردم.
‫ژان کجاست؟
‫پاریس. مگه نمی‌دونی؟ ‫فکر کردم برات نامه نوشته.
‫اون نامه ...
‫حرفت رو باور ندارم.
‫قرار بود تا عید مقدسات اینجا بمونه.
‫داری دروغ میگی. مثل ‫همیشه که دروغ گفتی.
‫این انصاف نیست.
‫من همه کار کردم.
‫بهم خیانت کردی که مثلاً نجاتم بدی.
‫تو دقیقاً هم به درد همین خانواده می‌خوری.
‫از روزی که ازدواج ‫کردی تو هم مثل بقیه شدی.
‫کجا داری میری؟
‫خونه‌ی ژان توی ویلمجا.
‫بهت که گفتم الان یه هفته‌ست رفته.
‫حرفت رو باور ندارم.
‫فردا خودم میرم پاریس.
‫توی پاریس پیداش می‌کنم.
‫باورنکردنیه.
‫پس چیزی که شنیدم درسته؟
‫تو اینجا چیکار می‌کنی نصفه شبی؟
‫چرا از بیاریتز برگشتی؟
‫من بهت توضیح میدم.
‫اون خسته‌ست. باید استراحت کنه.
‫دیگه از حد گذرونده.
‫خانوم واسه من فرار کرده.
‫اون وقت به من که برادرشم، ‫یه توضیح هم نباید بده؟
‫جواب من رو بده.
‫صدام رو می‌شنوی؟
‫بلند شو ببینم.
‫این کارها یعنی چی؟
‫خیلی‌خب!
‫جواب نده، بلند نشو.
‫خودم به حرف میارمت.
‫تا فردا زبون باز می‌کنی.
‫فهمیدی چی گفتم ها؟
‫شیرفهم شدی؟
‫تا آخر ماه دسامبر
‫باید توی این تاریکی زندگی میکردم.
‫بعد برم گردوندن شهر. ‫به خونه‌ی سنت کلر.
‫هرچقدر که اون مدت عذاب کشیدم ...
‫ولی روز بعد از زایمان بود که ‫دیگه طاقت زندگی کردن رو نداشتم.
‫از بیرون هیچ نشونه‌ای وجود نداشت.
‫هیچ ماجرایی بین من و برنارد نبود.
‫قسمت غم‌انگیز هم همین بود.
‫هیچ دلیلی برای جدایی هم نداشتیم.
‫با چنین تفاوت‌هایی که بین ما وجود داشت
‫معمولاً جبهه‌ای برای جنگیدن هم وجود داره.
‫من هیچوقت خیلی خواهان برنارد نبودم.
‫پدر و مادرش که از اون هم کمتر.
‫ترز، توی سایه راه برو. ‫آفتاب برات خوب نیست.
‫حرف‌هاشون واسم مهم نبود.
‫از وقتی که بچه بدنیا اومده
‫ آنا هم به زندگی برگشته.
‫حتی با ترز هم آشتی کرد که
‫بتونه بیشتر پیش بچه باشه.
‫ولی از اون دوستی قدیم‌شون ‫دیگه چیزی باقی نمونده.
‫چقدر خوشگله، ماری کوچولوی ما.
‫بیا بریم پیش مامان بزرگ.
‫وای عزیزم! داره می‌خنده.
‫وقتی بغل منه همیشه می‌خنده.
‫من رو بیشتر از مادرش می‌شناسه.
‫جوری من رو ترجیح میده که ‫یکم خجالت می‌کشم.
‫آنا اشتباه می‌کرد که خجالت می‌کشید.
‫توی اون لحظه از زندگی...
‫من نه به دخترم دلبستگی داشتم
‫و نه به هیچ چیز دیگه.
‫میخواستم از اون جهان برم بیرون.
‫اما چجوری؟
‫و کجا برم اصلاً؟
‫اون سال چه اتفاق‌هایی افتاد؟
‫فقط یادم میاد که روز عید مسیح
‫بیشتر از همیشه از شوهرم بیزار بودم.
‫مردم قایم می‌شدن تا مجبور ‫نشن کلاه‌شون رو از سر بردارن
‫یا زانو بزنن.
‫برنارد ولی مردی که بود ‫که پشت دسته راه می‌رفت.
‫داشت وظیفه‌اش رو انجام میداد.
‫هفته‌ها گذشت بدون ‫اینکه قطره‌ای بارون بباره.
‫برنارد با وحشت آتیش ‫گرفتن جنگل زندگی می‌کرد.
‫این لحظه‌ای بود که من با کاری ‫که انجام دادم رو به رو شدم.
‫چی می‌تونم بگم برنارد؟
‫چاره‌ای نیست جز اینکه
‫قدم به قدم
‫مرور کنیم که چه اتفاقی افتاد.
‫همون روز آتیش سوزی بزرگ مانو بود.
‫چه خبر؟
‫هنوز خیلی از سنت‌کلر دوره.
‫ولی خیلی از زمین‌ها قراره بسوزه.
‫و شهردار هم که اینجا نیست.
‫آقا... ناقوس هشداره.
‫مسئله جدیه؟
‫بهتره خودم برم و یه نگاهی بندازم.
‫نزدیک مانوئه.
‫- باد از کدوم طرف میاد؟ ‫- شمال شرق.
‫همین فکر رو می‌کردم.
‫خطری نیست.
‫خیلی سیگار می‌کشی. این چیزها سمه.
‫حق با تو بود، جای نگرانی نیست.
‫آتیش همون سمت مانوئه.
‫خطری واسه کاج‌های من نیست.
‫داروم رو خوردم؟
‫من نمی‌خواستم که همینجور دهنم رو ببندم.
‫ولی اون شب...
‫وقتی که دکتر پدمی در ‫مورد اتفاقات روز ازم پرسید
‫هیچی در مورد صحنه‌ای ‫که سر ناهار دیدم نگفتم.
‫کار خیلی سختی برام نبود که توجه دکتر رو
‫به سمت شربت آرسنیکی ‫که برنارد می‌خورد ببرم.
‫اما ساکت موندم.
‫این کارم موقع ناهار
‫که اصلاً نمی‌دونستم در من وجود داره
‫شروع کرد به خوردن و آزار دادن من از درون.
‫همچنان هیچ شکلی نداشت اما
‫شروع کرد به تیره کردن وجدان من.
‫امروز برنارد چطوره خانم؟
‫خدا رو شکر خیلی بهتره.
‫پس یه ناخوشی کوچیک بوده.
‫اصلاً این احساس رو نداشتم که ‫دستخوش یه وسوسه‌ی وحشتناک شدم.
‫من فقط میخواستم یه میل ‫کنجکاوی یکم خطرناک رو ارضا کنم.
‫روز اول...
‫قبل از اینکه برنارد بیاد توی خونه
‫چند قطره از محلول فاولر ‫رو توی لیوانش ریختم.
‫یادم میاد که به خودم می‌گفتم
‫فقط همین یه باره.
‫اونم محض اطمینان
‫که بدونم همین باعث مریضی‌اش شده.
‫فقط همین یه بار.
‫و بعد دیگه تمومه.
‫اتفاقی که بعدش افتاد رو
‫برنارد هم به خوبی من خبر داره.
‫عود کردن دوباره و یهویی بیماریش.
‫- خداحافظ دکتر ‫- خداحافظ خانم.
‫دکتر پدمی همینجوری مونده.
‫هیچ ایده‌ای نداره که چه بلایی سرش اومده.
‫باید یه دکتر بهتر از بوردو بیاریم.
‫طفلک بیچاره...
‫خیلی از مردن می‌ترسه.
‫اگه متخصص بیاریم بالا ‫سرش ممکنه از ترس تموم کنه.
‫ترز...
‫برنارد که امیدوار بود تا وقت ‫شکار پرنده‌های جنگلی بهتر بشه
‫برگشت به آرژولوز.
‫من تنها بودم...
‫اون هم موقع رد شدن ‫از تاریک‌ترین بخش تونل.
‫من نیاز داشتم تا از ‫شر اون تاریکی رها بشم
‫و بتونم به هوای تازه و آزاد برسم.
‫شروع ماه دسامبر...
‫یه بحران تازه و شدیدتر ‫از بار قبل پیش اومد.
‫سکته‌ی قلبی.
‫یه پزشک متخصص رو
‫از بوردو خبر کردیم.
‫گفتین بیدار شد و نتونست ‫پاهاش رو تکون بده؟
‫لرز هم داشت. بله قربان.
‫نبضش تند می‌زد و
‫و دمای بدنش هم خیلی پایین اومده بود.
‫مایلین که بیاید دستاتون ‫رو بشورین آقای دکتر؟
‫اگه ایرادی نداشته باشه مایلم ‫که با دکتر پدمی تنها صحبت کنم.
‫آها، بله. که اینطور...
‫بفرمایین از این طرف آقای دکتر.
‫نگران کننده‌ست. ‫خیلی نگران کننده‌ست.
‫داستان وحشتناکیه.
‫شما چطور متوجه شدی؟
‫دارکی، داروسازم رو میگم
‫دارکی دو روز پیش دو تا ‫نسخه‌ی جعلی بهم نشون داد.
‫توی اولیش، یه نفر به غیر از من...
‫محلول فاولر هم اضافه کرده بود.
‫من برای آقای دسکیرو ‫قبلاٌ تجویز کرده بودم
‫ولی وقتی که تپش قلب داشت.
‫و اون یکی نسخه چی؟
‫همون هم بود که باعث شد مشکوک بشم.
‫دوزهای بالایی از کلروفرم، ‫دیژیتال و دونه‌های آکونیت بود.
‫میشد کل اهل خونه رو باهاش مسموم کرد.
‫با وجود احترام زیادی ‫که برای این خانواده قائلم
‫وظیفه‌ی خودم دونستم که گزارش بدم.
‫چنین اشتباهاتی میتونه عواقب ‫خیلی خیلی سنگینی داشته باشه.
‫لازمه که سریعاً بیمار رو جابه‌جا کنیم.
‫یه آمبولانس صبح زود میاد دنبالش.
‫چند روز بعد از رفتن برنارد
‫من رو به دادگاه احضار کردن.
‫حالا که دیگه نزدیکه که برنارد رو ببینم
‫داستانی که انقدر با دقت بازسازیش کردم
‫یکهو فرو می‌ریزه.
‫این تمام چیزیه که از این ‫اعتراف آماده شده باقی می‌مونه.
‫حرفی برای دفاع از خودم ندارم.
‫با نزدیک شدن به این مرد ‫هر ذره امیدی هم که داشتم
‫برای توضیح کارم، برای ‫اعتراف، کاملاً گم شد.
‫برنارد حتی کوچکترین حرکتی هم نمی‌کنه.
‫چی میشد اگه بدون هیچ سوالی ‫دست‌هاش رو واسم باز می‌کرد؟
‫پرونده بسته شد.
‫تقدیر همین بوده.
‫برنارد...
‫بذار من برم برنارد.
‫چی؟ جرئت می‌کنی واسه من نظر بدی؟
‫تو فقط باید گوش کنی. ‫دستوراتم رو بشنوی.
‫چی از من میخوای؟
‫من تحت تاثیر ملاحظات شخصی قرار نمی‌گیرم.
‫دهنم رو بسته نگه می‌دارم.
‫چون این خانواده تنها ‫چیزیه که اهمیت داره.
‫بخاطر آبروی خانواده‌ام قبول کردم که
‫به سیستم قضایی کشورم دروغ بگم.
‫خدا من رو ببخشه.
‫شک ندارم که می‌بخشه.
‫در مورد قدرت شخصیتی حرف نمی‌زنم‌ها.
‫ازم اطاعت می‌کنی وگرنه...
‫وگرنه چی؟
‫اومدی از من دفاع کردی. ‫نمی‌تونی حرفت رو پس بگیری که.
‫خودت به شهادت دروغ محکوم میشی.
‫همیشه ممکنه مدارک جدیدی پیدا بشه.
‫شکر خدا این حق واسه‌مون باقی مونده.
‫چیزی که برای خانواده مهمه اینه که
‫همه فکر کنن ما همچنان باهمیم.
‫و جوری به نظر بیاد که کسی ‫شکی به بی‌گناهی تو نداشته باشه.
‫در ضمن میخوام تا جایی که ‫می‌تونم خودم رو هم نگه دارم.
‫از من میترسی برنارد؟
‫بترسم؟
‫نه. شوکه شدم.
‫سریع انجامش میدیم و ‫دیگه واسه همیشه تموم میشه.
‫نمی‌خوام عمه‌ی مریضت ‫دیگه اینجا زندگی کنه.
‫ از فردا بالیونته تمام وعده‌های غذایی‌ات رو
‫میاره به اتاق خودت.
‫رفتنت به هر اتاق دیگه‌ای توی خونه ممنوعه.
‫یکشنبه‌ها با هم می‌ریم عشای ربانی.
‫مردم باید دست توی دست من ببیننت.
‫ماری چی؟
‫ماری فردا میره خونه‌ی مادرم.
‫و تا هفته‌ی دیگه هم خودم می‌برمش بولیو.
‫خیال نمی‌کردی که تو قراره نگهش داری؟
‫اون به محافظت نیاز داره.
‫اگه من مرده بودم دخترم توی 21 ‫سالگی همه‌ی املاک رو به ارث می‌برد.
‫فکر کردی بخاطر زمین‌هاست که من...
‫خب معلومه.
‫بخاطر زمین‌ها دیگه. پس چی؟
‫باقیش دیگه مهمم نیست.
‫علاقه‌ای به شنیدن ندارم.
‫تو هیچی نیستی.
‫تنها چیزی که حالا وجود ‫داره اسمیه که از من گرفتی.
‫چند ماه بعد وقتی مردم باور ‫کردن که رابطه‌ی ما با هم خوبه
‫و آنا هم با پسر دگلیوم‌ها عروسی کرد
‫دگلیوم‌ها الان به شک افتادن. خبر داری که؟
‫فقط اون موقع‌ست که می‌تونم برگردم سنت کلر.
‫ولی تو اینجا می‌مونی.
‫میگیم که ...
‫افسرده شدی یا همچین چیزی.
‫مثلاً دیوونه شدم؟
‫نه. اینجوری واسه ماری خوب نیست.
‫ولی می‌تونیم کلی بهونه‌ی ‫موجه واسش پیدا کنیم.
‫همین!
‫فکر کردی میتونی با زور من رو نگه داری؟
‫این رو بدون
‫تنها راهی که از اینجا بری ‫بیرون اینه که دستبند به دستت باشه.
‫من هنوز پدرم رو دارم.
‫پدرت؟
‫اون هم اتفاقاً کاملاً با من موافق بود.
‫اون هم بالاخره کار خودش رو داره ‫برنامه‌های خودش رو داره.
‫فقط میخواد که این رسوایی رو لاپوشونی کنه.
‫اگه دادگاه سریع پرونده‌ات ‫رو جمع کرد به لطف پدرته.
‫حداقل قدر کاری که واست کرده رو بدون.
‫آرژولوز... تا روز مرگ.
‫این مدرکی که برنارد خیال میکنه دستش داره...
‫توی این خونه‌ای که هیچوقت نمی‌اومدیم
‫چطور ممکن بود سمی که ‫من قایم کرده بودم رو پیدا کنه؟
‫خانم کلارا مرده.
‫توی تختش. با لباس.
‫حتی الکی هم ادای گریه کردن در نمیاره.
‫حالا کی گفته دوباره کار خودش نیست؟
‫توی مراسم ختم عمه کلارا ‫جایگاهم رو حفظ کردم.
‫یکشنبه‌ی بعدش
‫توی کلیسا کنار برنارد دیده شدم.
‫از هر طرف محاصره بودم
‫جلوی من فقط گروه کر وایساده بود.
‫اون فضای خالی بین دو تا پسربچه
‫جایی که مرد با ردای بلندش وایساده
‫زیرلب زمزمه می‌کنه
‫دست‌هاشو رو به آسمون بلند کرده.
‫طفلکی رو نمیشه سرحال آورد.
‫نمی‌خواد کسی رو ببینه و ‫دکتر هم گفته باهاش بحث نکنین.
‫برنارد خیلی هواش رو داره.
‫اما طفلکی ترز کامل روحیه‌اش رو باخته.
‫خداحافط جناب برنارد
‫سفر خوبی داشته باشین.
‫بعد از تموم شدن این نمایش ‫مثل هر مسئله‌ی دیگه‌ای...
‫برنارد سفرهای کاریش رو شروع کرد.
‫من توی خونه‌ی دسکیروها
‫حبس شده بودم.
‫محکوم به تنهایی.
‫کتاب‌ها و صفحاتی که قرار ‫بود از بوردو برام برسه کجاست؟
‫جناب برنارد سفارش‌تون رو لغو کرد.
‫گفت اصلاً لازم نیست.
‫تنها چیزی که واسه‌تون ‫میاد ذخیره‌ی سیگارتونه.
‫فکر نمی‌کنین به قدر کافی ‫سخاوت به خرج دادن؟
‫نه از تختش میاد بیرون ‫نه لب به غذا می‌زنه.
‫ولی همه بطری‌های شراب رو خالی کرده.
‫اگه همینجوری بهش شراب بدم ‫اونم همیجوری همه رو سر می‌کشه.
‫حتی ملافه‌ها رو هم با سیگار سوزونده.
‫آخر سر کل اینجا رو به آتیش می‌کشه.
‫زنیکه‌ی لعنتی.
‫تا حالا این مدل زندگی دیده بودی؟
‫من حرفی ندارم که اتاقش رو ‫جارو کنم یا تختش رو مرتب کنم
‫ولی زنیکه‌ی تنبل حتی از جاش هم بلند نمیشه.
‫میگی من چیکار کنم؟
‫آقای برنارد تا یه هفته دیگه میاد خونه.
‫اون موقع مجبوره از جاش بلند شه.
‫این یکی‌ها رو نسوزون دیگه.
‫برنارد نامه نوشت که خبر بده داره برمیگرده.
‫که بگه خوشحاله که از بالیتونه‌ها ‫که مدام بهش گزارش دادن
‫شنیده که توی آرژولوز همه‌چی روبراهه.
‫خوشحال نشدی که خانم آنا با پسر ‫دگلیوم‌ها توی بولیو عروسی کرده؟
‫اگه خانوم می‌تونست فقط یکم ‫خودش رو جمع و جور کنه
‫خیلی طول نمی‌کشید که بتونی ‫باز روی پای خودت وایسی.
‫یه تلاشی بکن آخه خانم.
‫خواهشاً!
‫آقا تا 4 روز دیگه برمی‌گردن.
‫همه‌شون قراره بیان.
‫پسر دگلیوم‌ها و بقیه.
‫من خودم یه مرغ خیلی ‫خوشمزه واست می‌پزم.
‫من گرسنه نیستم.
‫آقا اینجاست.
‫با خانم آنا و مادرش.
‫خانم آنا و دوماد جدید.
‫نباید پسره رو بترسونم.
‫توقع نداشته باش ببوسمش. نمی‌تونی ‫چنین چیزی از مادرت بخوای.
‫برو یه سر به ترز بزن. شاید حالش بد باشه.
‫صدای پاش داره میاد.
‫خیلی ساده‌ست. هوا که ‫بده یعنی نمی‌تونم برم بیرون.
‫اشتهام رو از دست دادم ‫به زور بتونم چیزی بخورم.
‫بهتره آدم لاغر بشه تا چاق.
‫حواست بهش باشه.
‫نذار توی آشپزخونه یا غذاخوری تنها بمونه.
‫من رو می‌ترسونه.
‫شرایطش من رو هم می‌ترسونه.
‫برگردین تو.
‫فردا ماشین رو می‌فرستیم.
‫واقعاً که! باورنکردنیه. ‫قیافه‌اش رو دیدین؟
‫آقا بهتون اطمینان میدم ‫که خوب ازش مراقبت شده.
‫ما درست مثل یه خانوم باهاش رفتار کردیم.
‫پس فکر میکردی چیه؟
‫حالا وایسین ببینم.
‫خیال کردن واسه این خدمات ‫میخوام بهشون مدال بدم.
‫این رو بخور.
‫شراب اسپانیاییه. سرحالت میاره.
‫فکر کنم توی اتاق غذاخوری بهتر ‫بتونی غذا بخوری تا اتاق خودت.
‫صندلیت رو از قبل آماده کردم.
‫- خیلی زیاد نیست؟ ‫- گفتم هر سه روز یه بار.
‫خیلی از زن‌ها بیشتر از این‌ها ‫هم خودشون رو وزن می‌کنن.
‫برای سلامتی و اینجور حرف‌ها.
‫توام بیشتر از هرچیزی به همین فکر کن.
‫به سلامتی‌ات.
‫و سیگار هم دیگه تعطیل.
‫می‌تونی بعد از هر وعده غذا یه نخ بکشی.
‫گاهی اوقات هم برو یه قدمی بزن.
‫حالا به یه جور برنامه و توافقی می‌رسیم. ‫دوتایی با هم.
‫دوست دارم تا عروسی آنا صبر کنی.
‫بعد از اون دیگه آزادی.
‫آزاد؟
‫آزاد!
‫طلاق نمی‌گیریم. رسمی نه ‫یه جدایی معمولی.
‫دلیلی نداره همه‌چیز رو پیچیده کنیم.
‫میگیم واسه سلامتیته
‫فقط وقتی سفر می‌کنی حالت خوب میشه.
‫و خب طبیعتاً هر سال هم ...
‫من مخارجت رو پرداخت می‌کنم.
‫البته.
‫می‌تونی بری پاریس.
‫پاریس؟
‫می‌تونم برم پاریس؟
‫آره خب.
‫چرا که نه!
‫وقتی برم پاریس ...
‫توی یه هتل زندگی می‌کنم.
‫شایدم یه آپارتمان کوچیک...
‫اینجوری مناسب‌تره.
‫دیگه از آرژولوز نمی‌ترسیدم.
‫انگار که کاج‌ها با هر تکونی
‫به من می‌گفتن که وقت رفتن رسیده.
‫می‌ترسی که پیاده‌رو رو آتیش بزنی؟
‫ترز...
‫یه سوالی ازت دارم...
‫می‌خوام بدونم که ...
‫به خاطر این بود که ازم متنفر بودی؟
‫حالت رو بهم می‌زدم؟
‫مگه نمی‌دونی چشمم دنبال زمین‌هات بود؟
‫آره. میخواستم زمین‌ها رو از چنگت در بیارم.
‫باورم نمیشه.
‫هیچوقت باورم نشده.
‫چرا اینکار رو کردی؟
‫الان میتونی بهم بگی.
‫شاید فقط می‌خواستم یه ‫رگه‌هایی از نگرانی رو ببینم.
‫شاید هم کنجکاوی.
‫یا وحشت توی چشم‌هات.
‫یا هرچیزی که ممکن ‫بود توی لحظه‌ی آخر ببینم.
‫پس برنامه داشتی تا آخر بری؟!
‫واقعاً؟ آخه چرا؟
‫مردی مثل تو برنارد
‫همیشه دلیل هرکارش ‫رو می‌دونه مگه نه؟
‫البته.
‫قطعاً، به گمونم.
‫خیلی دوست داشتم که ‫تو تصویر کامل رو ببینی.
‫بالاخره یه روزی بوده که ‫تصمیم به این کار گرفتی.
‫آره.
‫روز آتیش‌سوزی مانو.
‫توی آشپزخونه بودیم.
‫داشتی سرپا غذا می‌خوردی.
‫سرت رو چرخونده بودی سمت مردهایی ‫که داشتن در مورد آتیش‌سوزی حرف می‌زدن.
‫یادت رفت تعداد قطره‌هایی که ‫می‌ریختی توی لیوان رو بشماری.
‫و همینجوری یهو بهت الهام شد ها؟ ‫از طریق روح القدوس؟
‫گوش کن برنارد، من نمی‌خوام ‫تو رو متقاعد کنم که بی‌گناه بودم.
‫با همچین سر سختی و صراحتی، ‫قصد خودم رو دنبال کردم.
‫به این وظیفه‌ی وحشتناک تن دادم.
‫آره. واسم مثل وظیفه شده بود.
‫اینا همه حرفه.
‫بهم بگو نیت واقعیت چی بود؟
‫جرئت داشته باش، حرف بزن.
‫من نمی‌خواستم نقش بازی کنم.
‫ادا در بیارم و دیالوگ‌هام رو از حفظ بگم.
‫یا مدام بخوام ترزی رو انکار کنم که ...
‫چرا هر حرفی که به تو می‌زنم ‫انگار اشتباه از آب درمیاد؟
‫حالا برنارد، حس می‌کنم ترزی که دوست ‫داشت تعداد درخت‌های کاجش رو بشماره
‫یا ترزی که افتخار می‌کرد که ‫با خانواده‌ی دسکیرو وصلت کرده
‫و جایگاه خودش رو بین خانواده‌های ‫سرشناس روستا به دست آورده
‫اون ترز هم همون اندازه واقعیه که ‫دیگران هستن. همون اندازه زنده‌ست.
‫دلیلی وجود نداشت که ‫اون رو فدای دیگران کنم.
‫کدوم دیگران؟
‫لازمه که من گاهی هم بتونم ‫برگردم. بخاطر اموالم. یا بخاطر ماری.
‫کدوم اموال؟ من مالک همه چیزم.
‫ما که نمی‌تونیم برگردیم ‫به توافق‌های قبلی. درسته؟
‫تو جایگاهت رو توی تمام ‫مناسبت‌های رسمی داری.
‫هرجایی که لازم باشه ‫کنار هم دیده بشیم!
‫توی خانواده‌هایی مثل ما همیشه ‫یه عالم ختم و عروسی در کاره.
‫برای شروع مثلاً: بعید می‌دونم ‫عمو مارتین تا پاییز بتونه دووم بیاره.
‫اینم یه مناسبته دیگه.
‫ولی فکر کنم تو دیگه به قدر ‫کافی این چیزها رو تحمل کردی.
‫12:20 دقیقه شد.
‫وقتشه که برگردم هتل.
‫اگه برنارد بهم می‌گفت
‫بخشیدمت.
‫بیا با هم باشیم
‫بلند می‌شدم و دنبالش می‌رفتم
‫اما...
‫میخوام برای بار آخر بهت بگم متاسفم برنارد.
‫دیگه بحث رو عوض کن.
‫اگه من مرده بودم برای تو بهتر بود.
‫نگران من نباش.
‫همه‌ی نسل‌‌های دسکیرو ‫یه پسر بزرگ داشتن.
‫تنها حسرت من اینه که ما فقط یه دختر داریم.
‫اسم این خانواده بعد از من از بین میره.
‫بلند نشو.
‫یادت باشه من همه چیز ‫رو هم برات حساب کردم.
‫آزاد...
‫دیگه بیشتر از این چی می‌تونم بخوام.
‫این شهر سنگی نیست که من دوستش دارم
‫بلکه این جنگل همیشه زنده ‫و در حال دست و پا زدنه
‫شهری که غرق در شور و ‫اشتیاقاتی شدیدتر از طوفانه.
‫ناله‌ی باد بین کاج‌های آرژلوز ‫روی من تاثیر می‌ذاشت
‫چون که خیلی شبیه ‫صدای هیاهوی انسان بود.
..:: کانال تلگرام و اینستاگرام بلبل جان ::.. .:: Telegram: @bollbolljan ::. .:: Instagram: @bollbolljan_Com ::.
بلبل جان مرجع دانلود فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده ‏.:: www.bolboljan.net ::.