‫در سال 809 کارل بزرگ، ‫ملقب به شارلماني، پادشاه فرانک‌ها،
‫و امپراتور غرب، تصميم مي‌گيرد تا سفيري را،
‫به سمت هارون الرشيد توانا، ‫خليفه‌ي بعدا بفرستد.
‫بعد از هفته‌ها سفر و قبل از وارد شدن به صحرا،
..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏ .:: www.bolboljan.net ::.
‫~شيرازاد~
‫مُرده؟
‫معلوم نيست.
‫برو و ماتر گيلوم رو بيار.
‫فکر کنم بيشتر از يه دکتر، ‫خدا لازم داشته باشه.
‫شما کي هستيد؟
‫من رنو از ويلکروا،
‫شواليه‌ي فرانک در راه رفتن به بغداد هستم.
‫و شما کي هستيد؟
‫ليلا، من...- ‫صحبت نکن. حالتو خوب ميکنيم.-
‫بي فايدست.
‫من کارم تمومه.
‫بايد اونو نجات بديد...
‫شيرازاد.- ‫کي؟-
‫پرنسس اسکندرولويي.
‫شيرازاد
‫اون براي ديدن خليفه، ميخواست بره بغداد.
‫هارون الرشيد؟- ‫آره...-
‫ولي راهزنا اومدن و به کاروانمون حمله کردن،
‫و شيرازاد رو دزديدن.
‫بايد نجاتش بديد.
‫بايد نجاتش بديد.- ‫ولي الان وضعيت شما مهم‌تره...-
‫منو ول کنيد...
‫اونا رفتن اونطرف. ‫پشت اون کوه‌ها.
‫سمت غرب.
‫بگيريدشون.
‫قسم بخور...قسم بخور که نجاتش ميدي.
‫قسم بخور. ‫دارم ميميرم.
‫قسم بخور.
‫قسم ميخورم.
‫مي‌خوايد چيکار کنيد؟
‫سر قسمم بمونم.
‫ولي ما اينجاييم که از هارون الرشيد،
‫دسترسي کاروان‌هاي مسيحي به مقبره مسيح رو، ‫باز کنه.
‫لطفاً بهم بگيد چجوري قراره به جاش
‫بيفتيم دنبال شکار راهزنا.
‫خودم به کارام واقفم، ديديه.
‫سر قسمم ميمونم. همينو بس.
‫حتي اگه مجبور باشم اين کارو، ‫به تنهايي انجام بدم.
‫من به خواسته‌ي اين زن احترام ميزارم.
‫بهمون حمله شده.
‫يکي بهمون خيانت کرده.
‫احمد.
‫بجنب شيرازاد رو بيار.
‫نه.
‫ديديه، بردنش.
‫اوضاع برامون سخت شده.
‫نگاه کنيد.
‫تو اون قلعه جمع شدن.
‫اگه بخوايم بهشون حمله کنيم، ‫نصفي از افرادمون، کُشته ميشن.
‫قطعاً خودشونم انتظار دارن بريم پي کارمون.
‫و فکر کنم به اندازه‌ي کافي براتون، ‫به ديد يه سفير جنگيديم.
‫و اگه ازتون بخوام چند ساعت بيشتر صبر کنيد چي؟
‫براي چه هدفي؟
‫بهتون ميگم.
‫حمله کردن؟- ‫نه، ولي رييسشون اومده.-
‫ميخواد باهاتون حرف بزنه.- ‫و بقيه افرادش چي؟-
‫زير سنگ‌ها، موقعيت نبرد گرفتن.
‫بهش بگو بياد تو.- ‫باشه.-
‫کي هستي و چي ميخواي؟
‫من رنو از ويلکروا هستم.
‫شواليه فرانک که در خذمت پادشاه کارل است.
‫و شيرازاد رو ميخوام.
‫براي گرفتنش، بايد بري تو صف.
‫من شيرازاد رو دارم، ‫ولي تو هيچي عليه من نداري.
‫معلومه ذخيره‌ي آبتون حسابي کمه.
‫پس لازم نيست حمله کنم.
‫افرادمو دور قلعه قرار ميدم و ‫منتظر ميمونم.
‫تو کمتر از ده روز، ‫چي ازتون باقي ميمونه؟
‫از شيرازاد هم چيزي باقي نميمونه.
‫از مرگ اون، سودي بهت ميرسه؟
‫خودت چي بدست مياري؟
‫هم تو و هم من ميدونيم که، ‫حرف زدن ما با شمشير هستش.
‫حالا دوستانه صحبت ميکنم.
‫اگه شيرازاد رو بهت بدم، ‫تو به جاش، بهم چي ميدي؟
‫خيلي چيزا.
‫تو رو خدا، ولمون کن...
‫يه پنجاه راس قوچ با مواد غذايي و ‫چند تا چيز ميز ديگه بگيرم،
‫تا فوق العاده‌ترين مرواريد مشرق زمين رو بهت بدم؟
‫اصلاً تا حالا اسم شيرازاد به گوشت خورده؟
‫حتي اگه قيافش ناراحت باشه،
‫به خاطر زيباييش و جذابيت صداش،
‫هزار و يک پادشاه، ‫حاضرن خودشونو براش فدا کنن.
‫پس اين پيشنهادت کافي نيست.
‫بيشتر از اين بهت نميدم.- ‫گوش کن رفيق،-
‫من صادق‌ترين راهزن تو اين بيابون‌ها هستم.
‫چطور جرات ميکني اينجوري بهم توهين کني؟
‫يه چيزاي ديگه هم به پيشنهادت اضافه کن.
‫مثلاً کيسه‌هاي طلا.
‫نه.
‫کلاً فقط جونتون رو مي‌بخشم.
‫قلبت مثل اين صحرا، خشکيدست.
‫ولي اول بيا نگاه کن.
‫بيا ديگه.
‫بنگر.
‫و بهم بگو چرا اينقدر راحت بايد بهت بدمش؟
‫قبلاً هيچ وقت نديديش.
‫اين همه چيو توضيح ميده.
‫اين آقاي جوون رو مي‌بيني؟
‫ميخواد بخرتت.
‫ولي اگه بهت بگم قيمت ينشهاديش چقدر بوده،
‫خودت ميزني ميکُشيش.
‫الان کاملاً محو زيباييش ميشي
‫وايسا.
‫پس پيشنهادمو قبول کن.
‫چونه هم نزن.
‫همين؟
‫بيشتر از اين ندارم.
‫انگشترتو يادت رفت.
‫کاچي بعض هيچي...
‫ولي بهتره يه نگاه کُلي هم بهش بندازي.
‫نه.
‫باشه، خودت انجامش بده.
‫برو محوش شو.
‫واقعاً چيز ديگه‌اي نداري؟
‫فقط اينو دارم، ميخوايش؟
‫جوش نزن. ‫شوخي کردم.
‫براي خودت.
‫ببرش.
‫به جاي اينکه اخمات بره تو هم،
‫خوشحال باش که خِير خواهت...
‫آزادت کرد.
‫به ستازه‌ها نگاه مي‌کنيد؟
‫آره و منتظر شما بودم.
‫مي‌دونستيد ميام؟
‫حدس زدنش سخت نبود.
‫اومدي گلايه کني.
‫و بهم بگي چه آدم ناشکر و قدر نشناسي هستم.
‫و تشکر حاليم نميشه.
‫اينجوري نيست.
‫الان...
‫اومدم نگاهت کنم و بگم ازت خوشم مياد.
‫اعتراف کردن بهش بهتره.
‫چرا ازم فرار ميکني، شيرازاد؟
‫مي‌ترسم.
‫از من؟
‫از خودمون.
‫به خاطر اون اتفاقي که تو غار
‫راهزنا بينمون اتفاق افتاد.
‫تا حالا نديده بودمت.
‫ولي تو اون لحظه، ‫به هيچي به غير از تو، نگاه نميکردم.
‫همه چي تيره شد.
‫و منم فقط تو رو ميديدم.
‫اين تو رو ميترسونه؟
‫فقط با يک نگاه به هم،
‫حرفايي بينمون رد و بدل شد که
‫زن و مرد بعد چند روز جرات ميکنن به هم بگن.
‫و اين تو رو نمي‌ترسونه؟
‫مگه تو عشق چيز ترسناکي هم هست؟
‫مخصوصاً وقتي با لبخند تو همراه باشه.
‫و بعدش چي رنو؟
‫در عشق، بعدي وجود نداره، ‫شيرازاد.
‫فقط بايد تو بحظه زندگي کرد.
‫بعدش قراره بري بغداد و هارون الرشيد رو ببيني.
‫همه‌ي اينا براي فردا هستش.
‫گاهي وقتا شجاعت، ‫تو انجام دادن ساده‌ترين کارهاست.
‫فقط بزار برم.
‫بهت دو نفر براي اسکورت بده و
‫و تنهايي به سمت بغداد ميرم.
‫اصلاً قبول نميکنم.
‫فراموش کردي تو قانوناً براي مني؟
‫من بخاطرت جنگيدم،
‫حالا اگه حلقه‌ـم و سکه‌ها رو حساب نکني.
‫من فقط مايه دردسرتم.
‫تازه چيزاي جدي‌تري در راه داري.
‫پس همه چيو به خنده نگير.
‫چه بخواي يا نه،
‫خدا اين سرنوشت رو برامون مقدر کرده بود.
‫اين چيزا رو باور نداري؟
‫من فقط چيزي که مي‌بينم رو، باور ميکنم.
‫به تو و زيباييت.
‫و فرصتي براي ديدنت.
‫نکنه فکر ميکني اين ملاقات، ‫فرصتي براي بودنمون با همديگه هستش؟
‫معلومه.
‫از کِي اين پارچه روته؟
‫از وقتي از اسکندر رد شدي، درسته؟
‫از کجا ميدوني؟
‫چون مال منه.
‫و وقتي داشتم اسب‌ها رو ميديم، ‫باد بردش.
‫براي همين از وسط صحرا سر در آوردم،
‫تا پيداش کنم.
‫و به نظرت چرا به تو رسيد؟
‫از قبل مقدر شده بود؟
‫به خاطر سرنوشت بود؟
‫تصادفي بود.
‫مرگ و زندگي،
‫خوشبختي يا بدبختي، همه تصادفي هستن...
‫چرا ازم نمي‌گيريش؟
‫نه، بزار تنها باشم.
‫بيا بريم.
‫داره طوفان ميشه و شام هم آمادست.
‫"واي عشق من، عمر من"
‫"کشور رو براي ديدنت زيرپا گذاشتم"
‫"خدا ميدونه شايد بتونم دوباره ببينمت"
‫چه خبر شده رنو؟
‫الان تو رودخونه قايق‌ها رو ديدم.
‫مي‌ترسم رنو.
‫چه تصميمي گرفتي؟
‫اگه مي‌خواي منو نگه داري، ‫رک و پوست کنده بگوش.
‫روزها و شب‌ها هستش که دارم به اين فکر ميکنم.
‫فکر از دست دادنتم، ‫قلبمو ميسوزونه...
‫ولي بازم انتخابتو کردي.
‫ولي چاره‌اي نداشتم، شيرازاد.
‫تصميم سختي بود.
‫نه رنو.
‫چيز سختي نبود.
‫ديگه غير ممکنه من و تو بزودي همو ببينيم.
‫ظاهراً همه چيو بين من...
‫و خودت تموم شده حساب کردي.
‫خداحافظ.
‫بهم گوش کن...
‫ما فقط يه زن و مرد عادي نيستيم.
‫من به عشقي که از رو درموندگي ‫بوجود اومده باشه، اعتقادي ندارم.
‫اين داستان‌ها فقط تو شعرها هستش.
‫حتي اگه با هم بزاريم بريم،
‫بزودي چشمامون باز ميشه،
‫و همديگه رو به عنوان دو تا عاشق نمي‌بينيم، ‫بلکه دو تا همدست مي‌بينيم.
‫که ديگه هيچ حرفي براي گفتن به هم ندارن.
‫ولي من عاشقتم و ‫تو هم عاشقمي...
‫ولي تا کِي عاشق هم مي‌مونيم شيرازاد؟
‫ما دو تا ارباب داريم.
‫شارلمان و هارول الرشيد.
‫حتي اگه عشقمون براي هميشه پا برجا بمونه،
‫به نظرت مي‌تونيم مقابل خشم اونا مقاومت کنيم؟
‫فراموش کن.
‫زمان مرحم هر درديه.
‫نه، بزار پيشت بمونم.
‫نزار برم بغداد.
‫سلام بر شما قربان.
‫من از طرف سرورم، هارون الرشيد
‫خليفه‌ي بغداد، بر شما درود ميفرستم.
‫بنده بارماک، وزير ايشون هستم.
‫درود بر شما باد.
‫و سلام به شما شيرازاد.
‫ببخشيد که بايد اينقدر زود دوستاي جديدتون رو ترک کنيد،
‫ولس من دستور دارم که امشب، ‫شما رو به قصر ببرم.
‫آماده‌ايد؟
‫يا شايد...
‫...سخناني براي خداحافظي داريد
‫نه.
‫قايق‌ها منتظر ما هستن.
‫زمانش رسيد رنو.
‫ولي هنوزم وقت هست...
‫اوضاع رو از ايني که هست، ‫سخت‌تر نکن.
‫يه روز ميفهمي که حق با من بود.
‫دست نگه دار.
‫فقط اين طناب آخرين لحظه‌ي من و تو هستش.
‫خودت ببُرش.
‫اگه جرات نداري با هم خوشبخت بشيم،
‫...حداقل بدبختي رو قبول کن
‫،شواليه رنو از ويلکروا
‫سفير امپراتور شارلمان حضور آورده‌اند.
‫و درخواست ملاقات با شما رو دارند.
‫وارد شويد.
‫نه، بلندشو رنو از ويلکروا،
‫دوستانم مقابلم زانو نميزنن.
‫قدمت در قصر من، روي چشممه.
‫اين فقط بخاطره،
‫پيام آوردن از طرف ارباب غرب نيست،
‫بلکه مهم‌تر از همه،
‫بخاطر جنگيدن و فراري دادن پرنسس شيرازاده،
‫از دست راهزناي بيابون هستش.
‫من فقط وظيفه‌ـمو انجام دادم و ‫در اين راه تنها نبودم.
‫ممنون که به اين موضوع عادي، ‫خيلي اهميت ميدهيد.
‫سخاوتمندي شما، بايد در گوشه و کنار دنيا،
‫زبانزد شود.
‫ولي پرنسس تحت حمايت نام من سفر ميکرد.
‫و شما براي او جنگيديد.
‫اين لطف رو فراموش نميکنم.
‫اين يه پيام دوستانه از طرف، ‫امپراتور شارلمان هستش.
‫که شامل يک درخواست فوري،
‫از طرف همه مسيحيان است.
‫مطمئن باشيد در اسرع وقت، ‫به موضوع رسيدگي ميکنم،
‫و با حسن نيت، ‫درخواست شما رو انجام ميدهم.
‫ولي الان تعهدات ديگري هم دارم.
‫سه پرنسس زيبا از شرق،
‫تا يکي از آن‌ها را براي همسري و سلطنت، ‫در کنار خودم
‫انتخاب کنم.
‫بهم اجازه بديد امشب رو به آنها،
‫اختصاص بدهيم.
‫اميدوارم شما و دوستانتان نيز با حضور خود در اين مراسم، ‫ما رو مفتخر کنيد.
‫شيرين ، شاهزاده خانم بصوره.
‫جميلا، شاهزاده خانم گرانکوئر.
‫شيرازاد، شاهزاده خانم ‫اسکندر
‫شما مثل شب زيبا هستيد شيرين.
‫و به مانند گوهري در مرکز گردنبند، ‫ميدرخشيد.
‫سرورم، زيبايي يه زن،
‫فقط در لطافت پوست و ظاهرش نيست.
‫بلکه قلبش نيز بايد شايسته‌ي عشق باشد.
‫ممنون از شما جميلا که از اين راه دور آمده‌ايد.
‫يه الهه‌ي مصري،
‫واقعاً براي رسيدن به پادشاهي، ‫بايد شجاع باشد.
‫سرورم، شکسته نفسي مي‌کنيد
‫و اونقدري هم که ميگيد، ‫زيبا نيستم.
‫شما چطور شيرازاد، ‫در ستايش شاعرانه‌ي شما شنيدم که،
‫هزاران امپراتوري بخاطر شما حاضر به جنگيدن هستند.
‫فقط داشتم به اين فکر ميکردم که...
‫چرا خودتون رو از ديد من پنهون کرديد؟
‫شما به زيبايي خودتون افتخار نمي‌کنيد؟
‫نه، سرورم.
‫زيبايي چيزيه که از بين ميره.
‫و کوتاه مدت هستش.
‫زيبايي بدون عشق، ‫چيزي جز يک آينه خالي نيست.
‫خدا منو ببخشه،
‫که به عنوان يه باغبان،
‫قراره از اين باغ گل زيبا،
‫فقط يکي رو انتخاب کنم.
‫بهم کمک کن فکيح.
‫سرورم، من ديگه اونقدر جوون نيستم که
‫بگم کدوم يکي زيباترين هستن.
‫ولي آن قدر خردمند هستم که بگويم
‫کدام عاقل‌ترين هستن.
‫يه سوال ساده ازشون کافيه.
‫بسيار خب.
‫جميلا.
‫ماري به شکل آب با دو سر امتداد،
‫که کودکي در پشت خود دارد.
‫جواب چيه؟
‫اين سوال براي يه مصري خيلي آسونه.
‫جواب رود نيل هستش.
‫با دهنه‌اي دو تايي...
‫و قوم يهود را نيز با شکافته شدن،
‫از چنگال دشمنان نجات داد.
‫حواب خوبي بود.
‫شيرين.
‫کدوم درخت هست که به خودي خود،
‫به طور مداوم رشد ميکند و ‫برگ‌هايش به تناوب سياه و سفيد هستند؟
‫حواب سال هستش.
‫روزهايش سفيد،
‫و شب‌هايش سياه هستند.
‫جواب شما هم خوب بود.
‫و شما شيرازاد.
‫اگه موقع چيدن گل رُز، ‫خار بر دستتان فرو رود،
‫از الله به خاطر اين که به او خار داده است، ‫گلايه مي‌کنيد؟
‫نه.
‫من از او تشکر ميکنم که اجازه داده اين بوته‌ي خار،
‫در انتها تبديل به گل رز شود.
‫سرورم...
‫واقعاً زبانم قاصره.
‫هر سه اون‌ها خردمند هستن..
‫نمي‌تونم بهتون کمک کنم.
‫پس ميريم سراغ آزمايش دوم.
‫الله رو شکر،
‫که شما را به اين زيبايي خلق کرده.
‫ولي ظاهر مي‌تواند فريبنده باشد.
‫اين شي...نتيجه رو مشخص ميکنه.
‫الگويي دقيق از
‫زيبايي شما هستش.
‫بايد يکي يکي ازش رد بشيد.
‫اگه هنگام عبور از آن، ‫زنگ‌ها به صدا در بيايند،
‫بازنده خواهيد شد.
‫شما اول هستي شيرين.
‫شما جميلا.
‫و در پايان، شما شيرازاد.
‫پس بايد بريم سراغ تست سوم.
‫از نظر روح و زيبايي برابر هستيد،
‫حال شما رو از لحاظ شجاعت با هم ‫مقايسه ميکنيم.
‫جام‌ها را پر کنيد.
‫اين شراب بابل هستش.
‫هر کدام از شما يک جام را انتخاب کرده
‫و با هم مي‌نوشيد.
‫ولي بايد بدونيد که يکيشون،
‫آغشته به سم هستش.
‫سرورم.
‫اين ديگه يه بازي نيست، ‫بلکه شکنجه شده.
‫درخواست ميکنم که...- ‫ساکت فکيح.-
‫اگه من و شما نتونستيم به انتخابي برسيم،
‫پس الله بايد برايمان انتخاب کند.
‫خب.
‫اگه فکر مي‌کنيد که عشق به هارون الرشيد،
‫ارزش ريسک مرگ رو نداره،
‫مختاريد که اين چالش رو رد کنيد.
‫حتي اگه هر سه تاييتون هم رد کنيد،
‫من چه با کلمات و چه با هدايا، ‫نمي‌تونم جبرانه،
‫اين همه راهي که تا اينجا آمديد رو بکنم.
‫ولي قدر دانتون هستم.
‫اين سه نفر به مرگ محکوم شدن.
‫دو تا بازمانده، عفو ميشن.
‫بنوشيد.
‫حالا به من بگيد که
‫اين چالشو...
‫قبول ميکنيد يا نه.
‫من کنار ميکشم.
‫در موردش فکر کنيد. شايد يک روز،
‫پشيمون بشيد که شجاعتتون کمتر از ‫جاه طلبيتون بود.
‫شايد الله شما رو انتخاب کرده باشد.
‫با اين بها، ترجيح ميدم ندونم.
‫درود بر شما، هارون الرشيد.
‫و شما چي؟ نظر شما چيه؟
‫قبول ميکنم.
‫انتخاب کن، شيرين.
‫شيرازاد اول انتخاب کنه.
‫و حالا شما، شيرين.
‫نميتونم، نميتونم...
‫پس اين جايگاه رو نمي‌خوايد؟
‫نه.
‫چطور فهميديد که،
‫هيچ کدوم از جام‌ها سمي نيستن؟
‫شما رو هارون صادق و قانونمند صدا ميکنن.
‫چطور مي‌تونستيد يک مثال نمونه براي جهان باشيد،
‫اگه به راحتي اجازه ميداديد يکي از ‫ما سه زن بميريم؟
‫حالا مي‌تونيد به خدمتکارتون بگيد پا بشه.
‫نقششو خيلي خوب بازي کرد.
‫پاشو احمد.
‫پس شما انتخاب شدي شيرازاد.
‫الله تا پايان، ‫محافظ شما باشد.
‫ايشان شما رو تو مسير من قرار داد.
‫الله رو شکر.
‫درود بر هارون الرشيد.
‫خليفه زنده باد.
‫احتمالاً براي مست شدن، ‫رفته تو فاحشه خونه.
‫سه روزه که خودشو گم کرده. ‫ميترسم.
‫همه‌ي آتيشا از زير گور زنا بلند ميشه،
‫تر و خشک رو با هم ميسوزونن.
‫ياکوما.
‫تشريف آوردن، حضاران.
‫صبر پيشه کنيد.
‫حالا مردمان بغداد،
‫چشمهايتان را باز کنيد.
‫ياکوما به شما چيزيو نشون ميده که،
‫فقط الله حق ديدنشو داره.
‫شب عروسيه
‫خليفه‌ي محبوب ما،
‫با شيرازاد دوست داشتني،
‫پرنسس اسکندرولويي.
‫بنگريد.
‫آن‌ها را از پشت پرده نگاه کنيد.
‫در اتاقي با ستون‌هاي طلا.
‫اين آتش عشق...
‫هر دوي آنها را خواهد سوزاند.
‫خليفه نزديک ميشه...
‫و لبشو به پرنسس ميچسبونه،
‫و عشق شروع ميشود.
‫نگاه کنيد، بنگريد.
‫ولي يه ميوه‌ي خوب...
‫مثل ميوه‌ي درخت پرتقال،
‫بايد قبل از خوردن با احتياط ‫پوست کنده شود.
‫حال نگاه کنيد...
‫محو اين زيبايي شويد،
‫محو اين گل رز شويد.
‫اين سينه‌ها رو ببينيد...
‫که به مانند دو ستون سفيد و گرانبها هستند.
‫تحسين کنيد...
‫حالا،
‫خليفه رو تحسين کنيد...
‫چيکار داري ميکني؟
‫قربان، وايستيد.
‫کجا ميريد؟
‫مگه ديوونه‌اي؟ چيکار کردي؟
‫چيزي که دارم مي‌بينم...
‫اينه که زمان داره ميگذره و تو هيچ کاري نکردي.
‫اوضاع به اون صورت پيش نرفت که مي‌خواستيم.
‫يوناني‌ها داره صبرشون لبريز ميشه و
‫تو هم براي فکر کردن، پول گرفتي.
‫اينقدر بلند حرف نزن.
‫اونا به اندازه‌ي تو، به من پول دادن.
‫و جلاد خليفه هم، ‫تفاوتي بين زدن سر من و تو، قايل نميشه.
‫تو قول داده بودي که اون شيرازاد،
‫هيچ وقت به بغداد نميرسه.
‫اگه اينجا نباشه، جميلا اصلاً عددي نيست.
‫و من ميتونم رو تخت پادشاهي خليفه بشينم.
‫بعدش ديگه آسون ميشه...
‫ولي الان به خاطر تو، ‫همه چي به خطر افتاده.
‫تقصير من بود. ‫ولي تو هم خيلي احمق بودي که،
‫گول اون شراباي سمي رو خوردي.
‫از کجا بايد حدس ميزدم.
‫چطور شيرازاد حدس زد؟
‫شيرازاد...
‫حالا وايسا.
‫يه راه براي دَک کردنش پيدا ميکنم.
‫مي‌خواي يه پيشنهادي بدم؟
‫حرف بزن.
‫اول بايد يه وقت ملاقات با خليف بزاري.
‫و بعدش مي‌توني که...
‫درود بر شما شيرين.
‫ميخواستيد منو ببينيد؟
‫چي مي‌خوايد؟
‫اومدم بابت همه‌ي لطفي که بهم داشتيد، ‫ازتون تشکر کنم.
‫و ازتون خداحافظي کنم.
‫وقتشه برگردم بصوره.
‫اين همه عجله براي چيه؟
‫اينجا خوشحال نيستيد؟
‫نه، سرورم.
‫دليلش اينه که...
‫راه دوره و بهتره سريعتر برم...
‫منو ببخشيد.
‫دروغ گفتن بلد نيستم.
‫تو سن شما، زخم‌ها خيلي زود خوب ميشن.
‫صبور باشيد.
‫مرد بهتري پيدا خواهيد کرد.
‫نه.
‫من فقط يه مرد رو ميشناسم که،
‫تا حالا تونسته،
‫راهشو به قلب من پيدا کنه.
‫فقط حيف که يه مرد ديگه هم، ‫به شيرازاد علاقه داره.
‫براي همين، بايد برم.
‫اين مرد کيه شيرين؟
‫خيلي زياد حرف زدم. ‫اجازه رفتن ميخوام.
‫نه، توضيح بديد.
‫زني که دوستش دارم، يکي ‫ديگه رو دوست داره، درسته؟
‫همينطوره؟
‫و ميترسي بهم بگي.
‫چرا؟
‫اسم اين مرد رو بگو.
‫ميخوام بدونم.
‫سرورم، خواهش ميکنم...
‫منو وادار نکنيد که باعث بدبختي اون‌ها،
‫و باعث خشم شما بشم.
‫خشم من؟
‫بهم بگو اين مرد کيه که ‫ميتونه منو خشمگين کنه؟
‫تو ميدوني.
‫حرف بزن.
‫کي جرات کرده به شيرازاد چشم داشته باشه؟
‫اين مزاحم کيه؟
‫منتظرتون بودم.
‫پيدا کردنتون يکم سخت بود.
‫ولي ميخواستم که براتون سنگ تموم بزارم.
‫امشب مال شماست.
‫چون قراره بعدش بريد.
‫و دوست دارم خاطره‌ي خوشي از بغداد، ‫براتون بزارم.
‫منو ببخشيد قربان.
‫ولي من هنوز ماموريتم تموم نشده.
‫چون فعلاً هنوز جوابي ازتون نگرفتم.
‫نگران نباشيد...
‫...اينم از جواب
‫پاسخ من به درخواست امپراتور شما.
‫کاملاً مطابق با خواسته‌هاشون هستش.
‫مقبره‌ي مولاي شما،
‫اکنون تحت حفاظت من هستش.
‫و همه‌ي مسيحيان با خيال راحت، ‫ميتونن به اونجا برن.
‫مي‌تونيد فردا با وجداني راحت، ‫اينجا رو ترک کنيد.
‫فردا؟
‫ولي...- ‫نگران نباشيد.-
‫من ميفهمم چقدر دلتنگ ديدن سرزمينتون هستيد.
‫و براي همين، ‫درخواست اين انتقال سريع رو دادم.
‫از شما ممنونم.
‫پس ميرم افرادمو جمع کنم.
‫اين باعث نااميديه.
‫مگه نگفتم امشب مختص شما هستش؟
‫بشينيد و نگاه کنيد.
‫چيزهايي رو مي‌بينيد که تاکنون، ‫نخواهيد ديد.
‫شيرازاد.
‫قبول کردند امشب در حضور ما برقصند،
‫تا باعث شادي من و دوستانم شوند.
‫اميدوارم ناراحت نشده باشيد که
‫شواليه رنو، فردا عازم سرزمينشان هستند.
‫شما هارون الرشيد هستيد و
‫و بنده خدمتکار شما هستم.- ‫نه.-
‫شما همسري هستيد که الله براي من، ‫انتخاب کرده.
‫حجاب خود رو برداريد، شيرازاد.
‫مي‌خواهم همه با خوشحالي،
‫صورت زيباي شما رو ببينند.
‫برقصيد شيرازاد.
‫متشکرم هارون الرشيد.
‫اما اشتباه ميکرديد.
‫قبلا هم چنين چيزهايي رو ديده بودم.
‫حالا مي‌تونم مرخص بشم؟
‫ميشه باهاتون حرف بزنم؟
‫کي هستي؟
‫اسم من آميرا هستش.
‫من يکي از خدمتکاران پرنسس، ‫شيرازاد هستم.
‫اون تو رو فرستاده؟
‫بلند حرف نزنيد.
‫دوست داريد قبل رفتنتون، ‫دوباره اونو ببينيد؟
‫خودشون هم همين ميخوان.- ‫چي گفتي؟-
‫ولي اين غير ممکنه.
‫اگه مايليد، دنبالم بيايد.
‫کجا داري ميري؟
‫تا دو ساعت ديگه ميريم.
‫سر وقت برميگردم.
‫مراقب باش رنو.- ‫ولم کن.-
‫لازمت داشتم. کجا بودي؟
‫داشتم مثل هميشه به شما خدمت مي‌کردم.
‫به ديدن اون شواليه جوون فرانک رفتم.
‫هموني که موقع رقصيدن شما، ‫رنگش پريده بود.
‫منظورت چيه؟
‫داري درباره‌ي کي حرف ميزني؟
‫همون مردي که موقع خواب، ‫اسمشو زمزمه مي‌کنيد.
‫منو ببخشيد که رازتون رو فهميدم.
‫ولي خودتون مي‌خواستيد که موقع خواب، ‫نزديکتون باشم.
‫حالا جلوت مثل کتابي باز شدم.
‫تو مُشتتم.
‫اون الان اينجاست.
‫ميخواد شما رو ببينه.- ‫ديوونه‌اي؟-
‫مرگ ما رو ميخواي؟
‫چنين جسارتي نميکنم.
‫امروز بازرگانان مجاز به بازديد از زنان هستند،
‫تا بهشون جواهرات و لباس بفروشن.
‫اين بهترين فرصته، بانوي من.
‫چرا اين کارو برام ميکني؟
‫دليلي نداره...
‫به خاطر شادي شما.
‫و همچنين دليل خوبيه که بتونيد بريد بيرون.
‫تا گردنبند...
‫يا انگشتر بخريد...
‫تا اين لحظه تو يادتون بمونه.
‫تا يه دقيقه‌ي ديگه ميام.
‫بيا.
‫و فراموش نکن که اسمت سليمه و ‫پسر ماموت،
‫رهبر اين کاروان هستي.
‫بيا. معشوقه‌ـت منتظر ديدنته.
‫همه چي طبق برنامه پيش رفت.
‫باريکلا.
‫بانوي من.- ‫چيه؟-
‫شما بهم قول داديد که...- ‫درسته، پاداشتو ميخواي.-
‫بيا اينجا.
‫انتخاب کن.
‫نه...
‫ديگه برو.
‫ديوونه‌اي که اومدي.
‫حتي با اينکه براي ديدنت،ديوونه‌تر بودم.
‫برو.- ‫بدون تو نميرم.-
‫نه رنو.
‫اين غير ممکنه.
‫بهت هشدار داده بودم...
‫ولي اون موقع نميدونستم عاشقتم.
‫اصلاً نميدونستم چنين عشقي وجود داره.
‫من نمي‌تونم مال تو باشم...
‫هر جايي که تو نباشي، ‫برام جهنمه.
‫منو تو جهنم ننداز.
‫هر دو تو جهنميم.
‫من متعلق به خليفه هستم.
‫قسم خوردم...- ‫چه قسمي خوردي؟-
‫که منو بُکُشي؟
‫ميدونم چجوري ميتونم از اين قصر، ‫خارجت کنم.
‫هارون جلوتو ميگيره.
‫حتي نمي‌تونيم طلوع خورشيد رو هم ببينيم.
‫فقط بودن با تو، راضيم ميکنه.
‫نه...
‫پس حقيقت داشت.
‫منصور.
‫بندازيدش زندان.
‫و تا موقع مرگش، نياريدش بيرون.
‫کسي مجبورت نکرده بود با من ازدواج کني.
‫ولي بعدش...
‫با خيال راحت بهم خيانت کردي.
‫هدفت از اين کار، ‫چي بود، شيرازاد؟
‫من بهتون خيانت نکردم.
‫خيانت نکردم.
‫به خدا قسم ميخورم.
‫پس تو هم از مُردن مي‌ترسي؟
‫منصور، دستور اربابتو شنيدي.
‫و اينو چيکار کنيم سرورم؟
‫ميخوايد خلاصش کنيم؟
‫برو.
‫به من گوش کن..
‫اون بي گناهه.
‫تقصير من بود.
‫من بزور اومدم تو.
‫من...- ‫دروغ ميگي.-
‫اون تو رو دوست داره.- ‫نه...-
‫موقع رقصيدنش، ‫اينو فهميدم.
‫حداقل با افتخار اعتراف کن.
‫اگه من جاي تو بودم،
‫بلندترين مکان رو تو بغداد پيدا ميکردم،
‫و خودمو از اونجا پرت ميکردم پايين.
‫پس منم تو سرنوشتش شريک کنيد.
‫احتمالاً زندانتون براي جاي دادن،
‫دو تا بي گناه، جا داره.
‫زنداني کردن تو به چه درد ميخوره؟
‫تو اونو دوست داري. ‫و همين برام مهمه.
‫زنجير اون، تقصير تو هستش.
‫زندانش شدنش، تقصير تو هستش.
‫و مرگشم، مرگ تو رو مياره...
‫اونم بدون دخالت من.
‫آزادي که بري.
‫بريم.
‫اينجا نيست.
‫اينم از آخر و عاقبت عشق مخفيانه.
‫بايد درس عبرتمون بشه.
‫البته واضح هم بود.
‫شيرازاد اونجا زنداني شده.
‫و اگه پرچم قرمز برافرشته بشه، ‫اعدام ميشه.
‫رنو قطعاً اينجاست.
‫بيايد بازم بگرديم.
‫هر جور عشقته.
‫رنو.
‫ولم کن...
‫به اين برج نفرين شده، زُل نزن.
‫نمي‌تونم...
‫منم بايد باهاش بميرم.
‫ميخوام باهاش بميرم.
‫شيرازاد.
‫پرنسس اسکندر.
‫شما به عهد خود، سرورتون و
‫الله، خيانت کرديد.
‫شما بعد از خوردن بيست ضربه شلاق،
‫به مرگ با دستان جلاد محکوم ميشويد.
‫با اين حال،
‫اگه کسي از اين جمعيت حاضر باشد،
‫که به جاي شما شلاق بخورد،
‫مي‌تواند بيايد جلو و
‫اين فداکاري رو انجام دهد.
‫قانون هم اجازه ميده.
‫من.
‫من حاضرم.
‫ميدونستم...
‫معلوم بود سر و کَلَت پيدا ميشه.
‫نه.
‫نمي‌خواد ببندي.
‫نکن.
‫فايده نداره.
‫وايستيد.
‫هارون الرشيد،
‫خليفه‌ي خليفه‌ها و فرمانده‌ي مومنان.
‫به سخنان اين بنده هاي حقير خود،
‫گوش فرا بده.
‫من مولوک هستم.
‫پادشاه گدايان بغداد.
‫بهت گوش ميدم. ‫چي ميخواي؟
‫شيرازاد رو ميخوام.
‫شما خورشيدو ازش گرفتيد،
‫ولي اين کافي نبود.
‫مي‌خواستيد بهش شلاق بزنيد، ‫ولي اينم کافي نبود.
‫و مرگي هم که ميخواستيد بهش بديد، ‫خيلي شيرين بود.
‫اين جنده رو به ما بديد، قربان.
‫ما شکنجه‌اي رو بهش ميديم که ارزششو داره.
‫قانون اين اجازه رو ميده.
‫براي شما.
‫نه، نه.
‫نه.
‫ديديه چيکار کنيم؟
‫بريم دنبالشون؟
‫من حاضرم.
‫باشه.
‫تيبو، تو مراقب رنو باش.
‫وايسا مالوک.
‫فرار کنيد...
‫چيکار ميکنيد. خليفه اونو بهم داده.
‫هيچ کي نمي‌تونه ازم بگيرش.
‫حتي خود خليفه.
‫بزن به چاک.
‫رسيديم به همون کويري که مي‌خواستيد.
‫نمي‌خواي نظرتو تغيير بدي، رنو؟
‫شيرازاد رو تحت حمايت امپراتوري فرانک قرار ميدم و ‫ميام پيشتون
‫ميدوني که اين غيرممکنه.
‫مي‌تونه يه شورش عليه خليفه قلمداد بشه.
‫باهامون بيا.
‫نه.
‫ولي شما رو شکار ميکنن.
‫به چي اميدواريد؟
‫اميد چيزيه که الان جلو چشممه.
‫خدا پشت و پناهتون باشه.
‫خداحافظ رنو.
‫خداحافظ.
‫رنو...
‫شمشير منو بگير.
‫تو دستاي تو، جاش بهتره.
‫چاه بسته شده.
‫و هنوز دو روز راه مونده.
‫آب صحرا براي خليفه هستش.
‫اينجا مي‌خوابيم و ‫ميزاريم اسب‌ها استراحت کنن.
‫فردا راهمون رو از يه مسير ديگه ادامه ميديم.
‫ايمان داشته باش.
‫رنو.
‫چرا هر دو تا اسب‌ها رو نبردن؟
‫چرا گلومون رو نبريدن؟
‫اينجوري همه چي براشون راحت‌تر ميشد.
‫چون هنوز زوده رنو.
‫مرگ برامون يه عذاب نيست.
‫نبايد اينجا بمونيم. ‫بايد بريم.
‫کجا فرار کنيم؟
‫شواليه‌هاي سياه پوش هارون، ‫دور و برمون هستن.
‫لازم نيست حتماً ببينيمشون.
‫قراره با هم بميريم، عشقم.
‫اين تير شواليه‌هاي سياه پوش هستش.
‫نامردا.
‫داري ميسوزي، تب داري.
‫بايد وايستيم، رنو.
‫ديگه قدرت ادامه دادن رو نداري.
‫بايد ادامه بديم.
‫بايد به اونطرف بيابون برسيم.
‫ولي تا اونجا، کُلي راهه.
‫حداقل سوار اسب شو.
‫نميتونه ما رو ببره.
‫فردا آب پيدا ميکنيم، قول ميدم.
‫رنو.
‫نمي‌تونم...
‫ديگه نمي‌تونم شيرازاد.
‫نه رنو. من ميرم تيرکيد.
‫آب ميارم.
‫آخه چرا؟ چيزي براي پر کردنش نداري.
‫روسريمو خيس ميکنم.
‫و ميچسبونمش به لبت.
‫اينجوري ميتوني پا بشي و
‫ادامه بدي.
‫برات سايه درست کردم.
‫درود بر تو، شيرازاد.
‫تو.
‫تو و اون شواليه‌هاي سياه پوشت، ‫ميخوايد ما رو بگيريد.
‫پس بيايد بگيريد.
‫کسي جلوتو نگرفته.
‫آخه تو بزرگترين خليفه‌ي خليفه‌‌ها هستي.
‫چند نفرو با خودت آوردي؟
‫هزار نفر؟
‫دو هزار نفر؟
‫شش هزار نفر؟
‫چرا صداشون نميکني؟
‫هيچ کدومشون نمي‌خوان بهت صدمه بزنن.
‫خودت تنهايي برمي‌گردي بغداد، ‫شيرازاد.
‫به هيچ وجه.
‫برميگردي.
‫هر دوتانون برمي‌گرديد.
‫برمي‌گرديد شيرازاد.
‫رنو، رنو. من اينجام.
‫منم.
‫نه.
‫هارون الرشيد، کجايي؟
‫کجايي؟
‫اون الان براي منه.
‫براي منه.
‫رنو.
‫عشق من.
‫عشقم.
‫نه...
‫يه روستا رنو. نجات پيدا کرديم.
‫اين مرد مريضه.
‫جايي براي مراقبت ازش داريد؟
‫داره مي‌ميره.
‫بايد خوبش کنيد.
‫نمي‌فهميد چي ميگم؟
‫بابا داره مي‌ميره.
‫شما حق نداريد...
‫پس ايمانتون کجا رفته؟
‫اگه مشکلتون پوله...
‫همه‌شو بهتون ميدم.
‫حداقل بگيد براي کمک، کجا ببرمش؟
‫بغداد...
‫بغداد.
‫ميدونستم مياي.
‫روزها و شب‌ها بود که منتظر اين لحظه بودم.
‫که مقابلم ظاهر ميشي...
‫و از اعماق وجودت، شکست خوردي.
‫و حالا اينجايي.
‫من همه‌ي رنجايي که با هم کشيديد رو ميدونم.
‫کنار همديگه.
‫و براي همديگه.
‫ولي شما دو تا با هم بوديد...
‫و من تنها بودم، شيرازاد.
‫و حالا از خودت دفاع کن.
‫ازش دفاع کن.
‫چون من فقط منتظرتون نبودم.
‫جلاد هم چشمم به راهتون بود.
‫حالا...
‫حرف بزن.
‫يه بهونه بتراش.
‫هنوز براي جبران وقت گذاشتم.
‫فقط قسم بخور که،
‫بي گناهي.
‫دوست دارم.
‫اونم با تمام وجودم.
‫هر دقيقه از زندگيم، به تو گره خورده.
‫نميدوني چه دروغي بگي؟
‫شک ندارم که ميتوني يکي جور کني.
‫سعي کن.
‫ولي چيزي نداري.
‫تو شيرازاد هستي.
‫نمي‌توني شان خودتو پايين بياري.
‫اصلاً نمي‌ترسي.
‫اين قدرتو از کجا آوردي؟
‫از اون.
‫چون در کنار هم، مي‌تونيم،
‫هر چيزيو شکست بديم
‫حتي ترس رو.
‫ميدوني تو نااميدي مطلق چي پيدا کرديم،
‫هارون الرشيد؟
‫صلح...
‫اصلاً اهميتي نميدم که ما رو بُکُشي.
‫ما قبلاً صدها بار مُرديم.
‫من و رنو رو با هم بُکُش.
‫يا بزار زنده بمونه تا منم زنده بمونم.
‫حق انتخاب داري.
‫پس اين پيشنهادته؟
‫زندگي خودت در مقابل زندگي اون؟
‫گفتي ميخواي زندگي کني، ولي براي کي؟
‫براي اون؟
‫اون ميره. ‫و من مي‌مونم.
‫پس حاضري ديگه نبينيش؟
‫اينجا کنار تو زندگي ميکنم.
‫بدون هيچ عشقي.
‫اينو ديگه خودت بايد بفهمي.
‫قضاوت رو بسپار به الله.
‫مي‌تونستم هر دوتاتونو به راحتي بُکُشم.
‫ولي جرات نکردم.
‫پس منو بده به مالوک.
‫بالاخره من مال اونم.- ‫خفه شو.-
‫مالوک فقط کاري رو انجام داد که من بهش دستور دادم.
‫قرار بود تو رو ببرن به يه مکان امن،
‫جايي که مي‌تونستم ببينمت.
‫و تنهايي نشون بدم چقدر بزدلم.
‫ولي حالا...
‫بايد تو روشنايي روز، به همه بزدليمو نشون بدم.
‫اين مردو ببريد.
‫و مثل من بهش برسيد.
‫ميخوام زنده بمونه.
‫اون يارو بايد بميره، احمق.
‫اول از همه، بايد بهش نزديک بشيم.
‫اَل فکيح و افرادش مثل گنج ازش،
‫مراقبت ميکنن.
‫پس بايد يه شورش راه بندازيم.
‫اين آخرين شانسمونه، بارماک.
‫هنوزم مي‌تونم روي چند تا از نيروهاي مزدور ‫تو بغداد، حساب کنم.
‫وقتي بغداد و خليفه مال ما بشن،
‫امپراتوري متعلق به ما ميشه.
‫کِي مي‌توني اين افراد رو جمع کني؟
‫تو ده روز.
‫وقت زياديه.
‫تو شهر اين خبر رو پخش کن که ‫خليفه اون جنده رو بخشيده.
‫و اينجوري ناشايستگيه خليفه رو نشون ميديم.
‫اينجوري خود به خود،
‫يه انقلاب راه ميفته.
‫خطر برطرف شده، شيرازاد.
‫ديگه جاي نگراني نيست.
‫خليفه به قولش عمل کرد.
‫منم عمل ميکنم.
‫کِي ميتونه رو پاهاش وايسته؟
‫فردا.
‫فردا از اينجا ميره.
‫به بهترين شکل، سفرشو براش مهيا کنيد.
‫و ممنون به خاطر همه چي، الفکيح.
‫اين لطفتو فراموش نميکنم.
‫مگه ميشه فراموش کرد؟
‫با درمون کردنش، ‫دروازه‌هاي جهنم رو باز کردم.
‫تو شر رو انتخاب کردي، شيرازاد.
‫ولي زنده ميمونه.
‫پس شر کيلو چنده؟
‫عشقم...
‫عشقم.
‫شيرازاد.
‫ما نجات پيدا کرديم.
‫و ديگه هيچي تهديدمون نميکنه.
‫قراره زنده بمونيم.
‫اگه راست بود، گريه نمي‌کردي.
‫ما تو قصر خليفه هستيم.
‫کي منو آورد اينجا؟- ‫من.-
‫کي ازم مراقبت کرد؟
‫کي نجاتم داد؟ براي چي؟
‫آخه چرا؟
‫تو خودتو بخاطر زندگي من، فروختي.
‫درسته؟
‫به چه قيمتي شيرازاد؟
‫واقعاً ميخواي بهت بگم؟
‫پس تکليف ما چي ميشه؟
‫بدون همديگه چيکار کنيم؟
‫خفه شو! خفه شو! طاقت ندارم...
‫خداحافظ رنو.
‫قراره فردا بري.- ‫نه.-
‫شيرازاد.
‫دير کردي آدبالله..
‫طولاني‌ترين راه،
‫معمولاً امن‌ترين راه هستش.
‫خب...
‫همه چي آمادست.
‫مزدورها منتظر دستور من هستن.
‫هر موقع بخوايد، ‫به قصر يورش ميبرن.
‫و شرايط چي؟
‫هنوزم مثل قبله.
‫هر نفر صد طلا.
‫و براي هر افسر، هزار طلا.
‫و حق غارت کردن شهر.
‫خوبه.
‫و از طرف شما چي؟
‫همه چي آمادست.
‫مطميني که همه‌ي مردم، ‫دنباله رويه قضيه ميشن؟
‫معلومه. ‫چيزي که مي‌توني از بين ببري رو، نابود کن.
‫اون از قصر بهمون علامت ميده.
‫چه علامتي؟
‫يه تير تو آسمون.
‫نگران نباش. اگه آسمون روبراه باشه،
‫همه‌ي بغداد مي‌تونن ببيننش.
‫به جز خليفه.
‫درود بر شما.
‫صلح هيچ وقت بين ما برقرار نميشه،
‫حتي با اين شيرازاد جديد.
‫پس لبخند ساختگي نزن.
‫منو ببخشيد.
‫شما نسبت به من و بيمار، ‫خيلي سخاوتمند بوديد.
‫بيشتر بزدلم. ‫چون تو بغداد اين چو افتاده.
‫با گذشت زمان، بغداد هم فراموش ميکنه.
‫و تو چي؟
‫تو هم فراموش ميکني؟
‫نه.
‫خدا به تو يه محبت داده...
‫و اونم قدرت فراموش نکردنه.
‫مخصوصاً براي من.
‫اينو ميدونم.
‫با اين حال، بازم خوشحالم.
‫تو اينجايي.
‫تو اينجا، کنار مني.
‫لعنت بر خليفه.
‫لعنت بر خليفه.- ‫سرورم.-
‫تو شهر آشوب شده و ‫نيروهاي مزدور هم دارن داخل قصر ميان.
‫حمله رو شروع کردن.
‫کي رهبرشونه؟ کي اين جراتو کرده؟
‫بارماک.
‫و همه‌ي مردم حومه‌ي شهر هم با اونن.
‫مردم تو خيابون، به شما لعنت ميفرستن.
‫و شيرازاد رو يه بي حيا ميدونن.
‫اگه منو ميخوان، ‫منو بهشون تحويل بده.
‫هرگز.
‫اين حرفت دردي رو دوا نميکنه.
‫تو فقط يه بهونه براشون هستي.
‫تمام چيزي که بارماک ميخواد، سر خليفه هستش.
‫بايد فرار کنيد، سرورم.
‫بايد از بغداد بريد.
‫سريع اسب‌ها رو بياريد.
‫جواهتراتمو پس بده.- ‫نه.-
‫يالا پسشون بده.- ‫بزار رد بشم، وگرنه ميکُشمت.-
‫سريع بيايد. خليفه فرار کرده.
‫اِي احمق، چي داري ميگي؟
‫خيلي دير رسيديم.
‫همشون رفتن.- ‫چند نفرشون رفتن؟-
‫يه ده دوازده نفر، همراه با خليفه.
‫و دارن ميرن کربلا.
‫اسب‌ها رو آماده کنيد. يالا.
‫اوناهاشون.
‫دو دسته شدن.
‫ميريم سمت چپ.
‫دنبالم بيايد.
‫زنده ميخوامش.
‫تو؟
‫حالا ديگه نمي‌توني جلوي رسيدن خليفه، ‫به کربلا رو بگيري.
‫خودتو مُرده حساب کن، بارماک.
‫پس دِق و دِليمو سر تو خالي ميکنم.
‫جوري که جيغ‌هات،
‫به گوش همه‌ي بغداد برسه.
‫قسم ميخورم.
‫اونا گرفتنش قربان.
‫بريم. نمي‌خوام فداکاريش بيهوده باشه.
‫سرورم.
‫اوضع حطري شده.
‫شواليه‌ها مزدورها دارن از بغداد ميان.
‫بارماک رهبرشون هستش.
‫چند نفرن؟
‫تقريباً...دو هزار نفر.
‫و ما پونصد نفريم.
‫لازم نيست از ما بترسي.
‫من شما رو امروز کنار آب پيدا کردم،
‫پيش جنازه‌ي اسبتون.
‫آوردمتون خونه تا درمانتون کنيم.
‫و مي‌دونيد من کيَم؟- ‫آره.-
‫شما شيرازاد هستيد. ‫همون ملکه‌ي لعنتي.
‫و بازم منو نجات داديد؟
‫اين باعث نميشه، مرگ کسي رو بخوايم.
‫و براي شروع دوباره هم، خيلي پيريم.
‫من ميدونم شواليه‌هاي فرانک، اينجا کمپ زدن.
‫حتماً بايد ببينمشون.
‫نزديک اينجا بودن. ‫ولي ديروز رفتن.
‫با کمک الله،
‫راهي بيابون شدن.
‫ميشه يه اسب بهم بديد؟
‫رنو.
‫الله،
‫منو تنها نزار.
‫طوفان شن.
‫بايد سريع پناه بگيريم.
‫تموم شد. ميتونم خورشيد رو ببينم.
‫شيرازاد.
‫ميدونستم که پيدات ميکنم.
‫و ديگه نميزارم از پيشم بري.
‫نه رنو.
‫فقط براي ديدنت نيومدم.
‫کمکت رو لازم دارم.
‫کمک همه‌تون رو لازم دارم.
‫خليفه کجاست، منصور؟
‫گرفتنش؟
‫نه...
‫فرار کرد.
‫اونجا...
‫رفت سمت کوه‌ها...
‫بجنب شيرازاد.
‫من از همه‌ي توانم مايه گذاشتم...
‫حمله.
‫به پيش.
‫امشب شام رو، ‫تو قصر خليفه ميخوريم.
‫کارش ديگه تمومه.
‫درسته.
‫افرادمون هم خيلي خسته شدن.
‫اونجا رو...
‫به پيش.
‫اين براي بار سومه که
‫مقابلم ظاهر شديد.
‫هيچي تو دنيا نميتونه شما رو از هم جدا کنه.
‫نه عذاب،
‫نه خشم، نه مرگ...
‫شما به وسيله‌ي نور خورشيد
‫و سايه‌ي شب،
‫به هم پيوند خورديد.
‫اين اراده‌ي الله هستش.
‫شيرازاد رو به رنو بديد.
‫من به تو ميدمش.
‫به خاطر اينکه ديگه دوستش ندارم، ‫اونو بهت نميدم.
‫براي اين ميدم که چون سرنوشت مقدر کرده بود که،
‫از ابتدا براي هم باشيد.
‫و بايد به خواسته‌ي سرنوشت، احترام گذاشت.
‫تو برو.
‫همه برن بيرون. ميخوام باهاش تنها باشم.
‫تو والاترين و شريف‌ترين مردي هستي که
‫تا حالا ديدم، هارون الرشيد.
‫براي چي گريه ميکني؟
‫داري وارد باغ خوشبختي ميشي.
‫جايي که گُل‌ها خيلي سريع دوباره رشد ميکنن.
‫ميخوام لبخندتو براي آخرين بار ببينم، شيرازاد.
‫تو ميتونستي منو براي خودت کني.
‫‌ولي از خواسته‌ـت گذشتي.
‫تو منو به سمت تاريکي نفرستادي...
‫بلکه منو ازش نجات دادي.
‫مني که چيزي جز شرم برات نداشتم.
‫چرا خدا بيشتر از يه قلب بهم نداد؟
‫اينجوري تو رو توش جا ميدادم.
‫ولي ميدونم اين کُفر گويي هستش.
‫منو ببخش.
‫من همون اولين باري که ديدمت،
‫همه چيزو بخشيدم.
‫حالا ديگه برو.
‫شب داره مياد و هنوز کارهاي زيادي ‫براي انجام دادن دارم.
‫چه اتفاقي افتاده؟
‫صدمه ديدي.
‫بايد دکتر خبر کنيم...
‫بي فايدست، وضعم مشخصه.
‫دارم مي‌ميرم شيرازاد.
‫کاشکي مي‌تونستم اينو ازت پنهون کنم،
‫ولي غير ممکنه.
‫ديگه برو.
‫مي‌خوام تنها باشم.
‫درود بر تو شيرازاد.
‫درود بر تو هارون الرشيد.
‫الله...
‫همه چي به روال عادي برگشت.
‫فقط مونده از روي،
‫پُل رد بشم تا به تو برسم.
‫پلي که بسيار شکننده و
‫زيرش پر از شمشير هستش.
‫کمکم کن.
بلبل جان مرجع دانلود رايگان فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده .:: www.bolboljan.net ::.